De Schijvenrij
 
 

Alive!


Pearl Jam & Cheap Trick - Surrender (live)

foto's & concertverslagen

Country-ster Brad Paisley live

Country-ster Brad Paisley live

Brad Paisley live in 013 in Tilburg

Type project Tilburg, 11 oktober 2019

Review Niet de Ziggo Dome, AFAS life of het Gelredome mocht gastheer zijn van Countryster Brad Paisley. Nee, het tot het laatste ticket uitverkochte Poppodium 013 in Tilburg vormde vanavond het decor voor de Countryster die grossierde in Grammy’s en Music & Country Awards. Zo vaak gebeurt het niet dat Amerikaanse Country-sterren Nederland aan doen en nadat Chris Land voor het voorprogramma had gezorgd was het stipt 9 uur de man met zijn witte hoed en zijn gitaar in zijn hand die het podium betrad. Paisley opent dit enige optreden in Nederland soepel met een aaneenschakeling van bekende nummers als ‘Southern Comfort Zone’, Ticks’, ‘The World’, ‘Perfect Storm’ en ‘Water’, voordat hij het publiek voor de eerste keer persoonlijk aanspreek. En inderdaad, voor Countrymuziek moet je in Tilburg zijn volgens de Amerikaan, en niet in Amsterdam. Het meer dan enthousiaste publiek kan de humor wel waarderen. Ondersteund door fantastische zeskoppige band en een podium vullende video Wall neemt de in West Virginia geboren Amerikaan je mee door zijn muzikale carrière. De video’s zijn humoristisch, actueel en natuurlijk op en top Amerikaans. Veteranen, vlaggen, American Sports, héél vele Brad Paisley maar ook hele leuke details komen voorbij; zo is ineens de karakteristieke kerk van Tilburg in beeld en zien we de video Wall gevuld door zowel de Amerikaanse en de Nederlandse vlag. Na het eerste deel van de set zoekt Paisley het contact met de zaal. Een grapje over de verkeerde hoed die iemand draagt, het in ontvangst nemen van een vlag met zijn naam en hier en daar een grapje. ‘Then’ en ‘Waiting On A Woman’ zijn de eerste wat meer ingetogen nummers en bij ‘I’m Still A Guy’ wordt hij vergezeld door Chris Lane. Als de heren vervolgens een smartphone in handen krijgen van een fan, selfies maken en gaan taggen en proberen de meldingen te begrijpen heeft hij de zaal op zijn hand. ‘Last Time For Everything’ met een stukje ‘Purple Rain’ van Prince is verrassend en na de klassieker ‘Old Alabama’ is het tijd voor wat akoestisch werk met ballads als ‘letter To Me’ en de John Randall-cover ‘Whiskey Lullaby’. Paisley bouwt zijn show vakkundig op waarbij hij zo’n beetje bij elk nummer wel een andere gitaar gebruikt. Als hij een elfjarige fan spontaan een gitaar overhandigt is het publiek op zijn minst verrast. Paisley is natuurlijk dé man op het podium; met zijn witte hoed, boots en gitaar is hij de frontman maar de zeskoppige band incl. pedalsteel en "fiddle" is van ongekend niveau en zorgt dat de Amerikaan kan excelleren. Mooi is het rustigere ‘I’m Gonna Miss Her’, swingend is ‘River Bank’ en ‘Chatahoochee' is heerlijk Country. Met ‘Today’ sluit de Amerikaan zijn show af maar natuurlijk komt hij nog één keer terug. De encore bestaat uit ‘The Mona Lisa’ en natuurlijk die hit waar iedereen op wacht; ‘Alcohol’. Brad Paisley gaf een perfecte en puntgaves how en bewijst dat Country zoals hij dat brengt met een dosis rock en blues nog steeds ongekend populair is, ook in Tilburg…… een avond die iedereen zich nog lang zal herinneren.

Elton John @ Ziggo Dome

Elton John @ Ziggo Dome

datum 17 juni 2019

Type project

Review Het concert dat Elton John zou geven in mei werd uitgesteld naar juni, waardoor dit concert het laatste werd van zijn loopbaan. De excentrieke man staat bekent om zijn uitgedoste kleding en brillen. Voor de echte fans was hij een held en gelijktijdig een zorgenkind gezien zijn alcohol gebruik en zijn uitspattingen die hij door de jaren heen maakte. Nu is de man inmiddels 70, heeft eindelijk een huisje boompje beestje opgebouwd en wil de rust in zijn leven. Hierdoor kan hij meer aandacht geven aan zijn thuis situatie. Met de film Rocketman weet inmiddels iedereen hoe het leven van de man is verlopen. Al is het natuurlijk geromantiseerd en dat laat Elton John dan ook weten. Of hij echt achter de film staat laat hij in het midden. Gezien de populariteit is het wenselijk om dit een podium te geven. Wanneer Elton John de show begint met ‘Benny & The Jets’ gaan we terug in de tijd, 1973. ‘Goodbye Yellow Brick Road’, de weg dat leid naar het land waar fantasie hoogtij viert en je het antwoord op je leven vind. De weg is te vinden in de Wizard of Ozz film, waarvan dit album een soundtrack werd. Het album werd een keerpunt in de samenwerking met Bernie Taupin en komt in het leven van Elton John diverse malen voorbij. Een centraal album in zijn loopbaan dus. Het is dan ook niet vreemd dat dit album als uitgangspunt voor zijn afscheidstour wordt genomen. Eenmaal begonnen zien we nog veel mensen een plekje zoeken in de zaal. Met een zaal vol stoelen valt dit op en wordt het alleen maar onrustig. Hoewel veel bezoekers Elton John nog een keer willen zien, kreeg je wel het idee dat men voor de hits kwamen. Natuurlijk komen ze voorbij; ‘Daniel’, ‘Your Song’, I’m Still Standing’ en ‘Candle in the Wind’ van en met het filmpje van Marilyn Monroe ipv Lady Dianne. Hoewel de zangstem en afstelling van de instrumenten van de eerste songs wat matig was, wist men dit na een nummer of 4 wat recht te trekken. ‘Tiny Dancer’, ‘Indian Sunset’, ‘Levon’ en ‘Burn Down the Mission’ werd door het publiek gebruikt om drankjes te halen. Hierdoor staat men weer op etc. Door gebruik te maken van de grote schermen en hier de video’s op af te spelen, trekt dit beeld erg naar je toe, terwijl Elton John muzikaal genoeg te bieden heeft. Oke de band bestaat uit de oud en vertrouwde drummer Nilson Olsen en percussionist Ray Cooper gaan net Gitarist Davey Johnstone al vanaf begin jaren 70 met hem mee. De topbassist Matt Bissonette verving Bob Birch al na zijn overlijden en is wederom ingehuurd. Johnstone werd wellicht ziek of waren het zijn uitlatingen dat Elton John toch geen pensioen zal opnemen en zal na dit afscheidstour blijven spelen. Hoe dan ook hij is op het laatste moment vervangen. De show is er niet minder om. De songs gaan er in als zoete broodjes en na 3 verschillende pakken incl. bijbehorende bril, was het een rustige en gezellige avond voor de 72 jarige pianist. De bijna 25 songs van de setlijst werden allen gespeeld, (dat niet overal zo is) en hij had er meer dan zin in. Uiteindelijk wist hij na het applaus als een rocketman in de ruimte te verdwijnen. Om zijn foundation nog aandacht te geven hield hij een prachtig pleidooi. Wanneer hij in 1992 uit de kliniek komt en zijn foundation start Naast Ryan White overleefde zijn vriend Freddie Mercury het HIV aids virus dat jaar ook niet. Elton John verscheen met Axel Rose op de tribute avond en scoorde hiermee met zijn foundation. Inmiddels heeft het miljoen en opgebracht en is de strijd tegen aids goed bevochten. Zijn hoop om het virus uit te roeien tijdens zijn leven is zijn doel. Tevens roept hij de farmacy op om de kosten van de medicijn te drukken, omdat dit het grootste probleem is. Hebzucht naar geld en alles wat erbij komt. Een puntje waar jij uit ervaring ook van kan meespreken.

ZZ Top & Van Morrison

ZZ Top & Van Morrison

Plaats Grolloo blues festival

Datum 14 juni 2019

Het is de bakermat van de Nederlandse blues. Hotel Grolloo is nog steeds een van legendarische blues albums die er in Nederland zijn gemaakt. Cuby dan wel Harry Muskee is niet meer, maar de legende leeft voort in het Holland Internationale Blues Festival. Het festival kent Johan Derksen als preekbuis voor het publiek, maar de heren die hierachter elke keer hun nek uitsteken, doen dit voor de liefde van de muziek. Het komend jaar zal het festival 3 dagen gaan duren en wil men het beste van de afgelopen 4 jaar als jubileum terug laten keren. Dit jaar was al een juweeltje met Danielle Nicole, die de sterren van de hemel zong. Met Curtis Salgado heb je de bluesbrother man in eigen vlees en bloed in huis. Heerlijke rauwe songs dat nog steeds door te weinig mensen werd bezocht. Wanneer Jonny Lang zijn show geeft komt het grote gros binnen wandelen. De rest hangt buiten de tent, omdat het daar te warm is. Al genietend van Stevie Wonder’s ‘Living in the City’ en het heerlijke ‘Lie To Me’ De zweetspetters vliegen je dan ook om de oren als je te dicht bij het podium staat. Jonny Lang weet met zijn powerblues zich volledig leeg te spelen. Heerlijk om te zien en om zijn diversiteit in de blues songs te horen spelen. Toch maakt iedereen zijn opwachting voor de Noord- Ierse folk blues en jazz legende Van Morrison. De man weet het podium met zijn band optimaal te vullen en bewandeld het paadje dat voor hem vrij is gemaakt wanneer hij opkomt. Met gleufhoed en bril zoals we hem inmiddels al jaren kennen. De man gaat voortvarend van star ‘Let’s Get Lost’, en een potpourri met ‘Baby, Please Don’t Go. Don’t Start Crying Now en Got My Mojo Working’ gaat hij over naar ‘Bo Diddley’s ‘Ride On Josephine’. Het is dan ook geen ruim twee uur durende set, zoals we dit van hem zien bij eigen shows, maar een festival set. Dus geen ‘Moondance’, geen ‘Have I Told you Lately’ maar gelukkig toch blues- jazz versies ‘Wild Night’, ‘Brown Eyed Girl’ en als afsluiter ‘Gloria’. De laatste doen het goed bij het publiek zodat men de onbekende songs als Broken Record en het openingsnummer van het nieuwere album ‘Versatile’ of songs van The Healing Game vergee(f)t. Nu het volle podium is opgeruimd is het tijd voor een leeg bemand podium. 1 drums en 2 microfoons en achter bij de speakers staan de toetsen. Het trio heeft niet veel nodig om hun heerlijke show te geven. De blues van the three little old man from Texas is nog steeds legendarisch en het publiek zingt nog steeds alle songs van the classic album Eliminator mee. ‘Give Me All Your Lovin’, ‘Sharp Dressed Man’, ‘Got Me Under Pressure’ en ‘Legs’, doen het nog steeds goed. Maar we zijn op een blues festival en dat betekend dat het publiek ook het oude werk van de heren goed kent. Hier heeft de band dan ook lol in. ‘Waitng For the Bus’, ‘Jesus Just Left Chicago’ en de klassiekers ‘La Grange’ en ‘Tush’ gingen er dan ook in als koek. Een zeer geslaagde afsluiter van de dag. Wanneer volgend jaar the best of zal worden gepresenteerd, dat kunnen we Gibbons weer verwachten. Of met ZZ Top of Supersonic Blues Machine, of Joe Bonamassa met Beth Hart, maar ook mogen we Gov’t Mule verwachten of Jeff Back, Walter Trout, Ringo Starr All Star band,Heather Cross, Black Cat Joe, TTD, Bonnie Raitt en Jools Holland, Magpie Salute, Kenny Wayne Shepherd, Buddy Guy en Vintage Trouble en dat 3 dagen lang.

Fatal Flowers live

Fatal Flowers live

Plaats Oosterpoort Groningen

Datum 13 juni 2019

Met de reünie shows van The Fatal Flowers, is er eigenlijk weer een legendarische cult rock act herboren. De heren werden gevraagd door de programmeur van Dauwpop en uiteindelijk zei iedereen ja. Zo staat de band de komende tijd op vele podia hun songs weer te spelen. Songs die in de jaren 80 / 90 als DE gitaarrock van de lage landen werd betiteld. Daar waar de albums Johnny D is back nog steeds als een van de beste platen van Nederlandse bodem wordt bestempeld en met ‘Pleasure Ground’ levert de band hun laatste top plaat af. De productie van deze albums was in handen van de legendarisch Mick Ronson, gitarist bij David Bowie. Met dit succes zou je zeggen dat het naar meer smaakt, maar dat vond frontman Richard Janssen niet en stopt met Fatal Flowers. Later zien we hem terug met de band Shine en REX. Ditmaal staan de heren weer gebroederlijk naast elkaar. En ja er is ook geen ruzie geweest of dat er iets glad gestreken moest worden. Men kan lekker voluit weer te keer gaan. Toepasselijk start men met ‘How Many Years’ en ‘Some Day’ om bij ‘Second Chance’ uit te komen. Toepasselijke songs die men in het verleden niet had kunnen bedenken dat het nu zo op de bühne zou worden gespeeld. Natuurlijk mag de hit ‘Younger Days’ en de classics ‘Pleasure Ground’, ‘Billy’ en ‘Johnny D. is Back’ niet worden vergeten. Uiteindelijk sluit men toepasselijk af met ‘Dear Friends’. Het is een nostalgische avond en indierockers van toen kunnen nu hun herinneringen weer ophalen. Dank aan Frank!

Whitesnake Live

Whitesnake Live

Plaats 013 Tilburg

Datum 12 juni 2019

Review Het was een volgepakte venue in Tilburg. Het leeft in Tilburg en de rockers zijn zover ze een kaartje konden bemachtigen, neergestreken in 013. De legendarische David Coverdale met zijn Whitesnake kwamen net uit Amerika om een gig te doen, dat als voorproefje voor het grote Download festival in Engeland diende. Na een energiek voorprogramma van The Dirty Denims, die overigens goed aan de weg timmeren. Met enkele wijzigingen in de band en een album Back with a Bang verovert de band uit Eindhoven langzaam de podia in Nederland. Deze energie pikt de hoofdact voor deze avond direct op. Vol enthousiasme komen de heren van Whitesnake het podium op en trekken direct van leer met ‘Bad Boys’ van het glorie album ‘1987’. Al ging het om het promoten van hun nieuw album ‘Flesh & Blood’. Dit album sluit naadloos aan op het succesalbum van toen. Met grote diversiteit in de rock, lekker uptempo zoals de rockers het willen. De songs van dit en het succesalbum wisselen elkaar in hoog tempo op. Daarnaast kent het album Slide Into It een 35 jarig jubileum jaar. Hiervan schuiven de heren het titelnummer, ‘Slow & Easy’ en ‘Love Ain’t No Stranger’ in de setlist. Natuurlijk mogen de hits ‘Is This Love’, ‘Gimme All You Love’ en ‘Here I Go Again’ niet ontbreken. Maar om die nu aan het eind van de set te doen, doet te denken. Coverdale geeft gedurende de set alles wat hij heeft, waardoor zijn stem de hoge tonen aan het einde niet meer haalt. De charming man is een prof genoeg om dit goed op te lossen door het publiek de ruimte te geven om mee te zingen en het publiek reageert hier positief op. De nieuwe songs als ‘Shut up and Kiss Me’, ‘Gonna Be Allright’, ‘Get Up’, ‘Trouble’ en ‘Hey You’ zijn nu al lekkere meezingers waarbij het publiek uit volle borst meegalmt. Naast de misschien verplicht, maar vermakelijke gitaarsolo- duel en drum solo ging de avond snel voorbij en kunnen de bezoekers, jong en oud terug kijken op een heerlijke avondje onvervalste classic rock!

Metallica & Ghost

Metallica & Ghost

Plaats Arena Amsterdam

Datum 11 juni

Het was weer een prettig weerzien met de heren van Metallica. Afgelopen jaar stonden de heren in het Ziggo Dome en nu werd de stap naar de JC Arena gemaakt. En blijkbaar had de Nederlandse bevolking even een heavy verzetje nodig. De Arena was goed vol, terwijl de band eigenlijk niets nieuws te melden had. Behalve dat dit een Scandinavisch feestje ging worden. Met een support van het Noorse Bokassa wordt de sfeer goed ingezet. De band met een naam van de Afrikaanse president met kannibalistische inslag past goed bij een metal act. Het nieuwe album ‘Crimson Riders’ komt over een week of twee uit, maar nu brengt de band alvast een voorproefje voor een groot publiek. Al is de zaal nog lang niet vol, weten de heren hun songs van het nieuwe album vol overgave te brengen. Naast het titelsong klinken ‘Vultures’, ‘Captain Cold One’ en ‘No Control’ door de holle lege zaal. Wanneer de Noorse heren het podium verlaten staat er een groot scherm alsof de kerk in een no time is gebouwd. Het is het podium van de geestige Zweedse geestenband Ghost. Een band waarvan tot op de dag van vandaag niet altijd duidelijk is wie er in speelt. De bandleden (The Nameless Ghouls) zijn in het zwart gekleed en kennen een masker. De instrumenten zijn alleen zwart of wit en de zanger Cardinal Copia in een rood pak. Hij werd de nieuwe zanger nadat frontman Papa Emertinus III (Tobias Forge) opzij geschoven werd. Of heeft hij een andere katholieke rang aangenomen. Het lijkt dan een raadsel wat en wie er naast hem op het podium staat. Inmiddels zijn er bijna 8 identiek geklede muzikanten die het podium op en of gaan. Wanneer de oud bisschop even een saxsolo doet, doet dit me denken aan de oude rocker met saxofoon Edgar Winter (incl. bril). De songs ‘Rats’, ‘Ashes’ en ‘Dance Macabre’ worden vol overtuiging voor het publiek gespeeld. Nee dit zijn geen doetje en hun 2,5 uur durende show in mei was al fantastisch. Nu moeten we het doen met een uurtje in en te lichte Arena zaal. Na een half uur later dan het programma aangaf, begon het publiek al wat onrustig te worden. Uiteindelijk dimt het ligt en wordt the Ecstacy of Gold (Once Upon A Time in the West) filmpje ingezet. De meters hoge schermen dienen als projectschermen waarop de bandleden te zien zijn tijdens de show. ‘Hardwired’ is een logische opener waarna de band direct teruggrijpt naar ‘The Memorie Remains’ en ‘Ride the Lightning’. Het is een logisch verloop om terug in de tijd te gaan. De setlist wordt niet aangehouden en de aankondigingen van Hetfield behoren niet bij het nummer dat er gespeelt gaat worden. De bandleden uiten hun ongenoegen, maar the show must go on. Wanneer bassist Trujilo zijn bassolo doet zien we Cliff Burton op het scherm en horen we om ons heen; Wie is dat??? Het is zoals het is. De mighty bassman van Metallica wordt door het gros niet herkent omdat de hits toen nog niet in werden gemaakt. Wel de meest legendarische albums waaronder Master of Puppets. Nee, Metallica is doorgegroeid naar een megazaal vol enthousiaste mensen die meeschreeuwen met ‘Unforgiven’, ‘Enter Sandman’ en het refrein van ‘One’. Het titelloos album (black album) en de hits doen het zeker goed, maar we missen de gefocuste Metallica vol inspiratie, grensoverschrijdend en uitdaging. Dit was een mooi feestje met een basis show en groot scherm met de herkenbare oude filmpjes die bij de songs al jaren worden vertoont.

Fleetwood Mac

Fleetwood Mac

plaats Werchter Boutique

datum 8 juni 2019

Review Het was een prettig weerzien van Fleetwood Mac op het Werchter Boutique festival 2019. De band had al een alleraardigst voorprogramma met Novastar en Belgisch trots The Arsenal. Voor deze acts waren de meeste mensen nog onderweg naar het festival terrein en had men de regenbuien wellicht even afgewacht. Tijdens de show van the Pretenders liepen de meeste mensen het festival terrein op. De hits als ‘Brass in Pocket’, ‘Walking the Chaingang’ en ‘Don’t Get Me Wrong’ werden door het binnenkomend publiek al neuriënd van herkenning de kaartjes afgescheurd of luidkeels meegezongen door het publiek dat zich rond het grote podium van Rock werchter had verzameld. Het festival wordt als een voorproefje voor het grote festival neergezet. Eerst moet het mainstage worden opgebouwd en voordat de rest er staat zijn we 2 week verder. Dus ja dan kan er wel een mini festival worden gehouden en wanneer er weer moet worden afgebouwd dan pakken we een soort Werchter Classic mee, dat dit jaar met Bon Jovi als headliner in juli zal afspelen. Ditmaal schuift het Belgische Triggerfinger voor de zoveelste keer aan. Wel had men een voorwaarde gesteld dat men nu gasten moest meenemen. Wanneer Henny Vrienten van Doe Maar aanschuift, is het ‘Als je Wint Heb Je Vrienden’ (Herman Brood en Henny Vrienten song) het beste wat men als verrassing in petto heeft. Het is met Triggerfinger live allemaal niet zo spannend meer. Al is het knap dat de drummer een drumsolo geeft maar in een klein tijdsbestek voor op een festival is het toch iets van tijdvulling. Dan had Milow met zijn nieuw album een passender act zijn geweest. Alleen stond hij nu in Emmen. Wanneer de heren van Snow Patrol het podium oplopen schuift de grote menigte weer aan. De heren spelen een zelfverzekerder set dan vorig jaar, toen men het nieuwe album voor het eerst voor een groot publiek presenteerde op het Rock Werchter festival. Het grote verschil met nu is dat het publiek nu de songs van het nieuwe album Wildness Wel kende. ‘The Empress’, ‘Heal Me’ en ‘Life on Earth’ was voor de gitarist Nathan Connolly een uitdagen, aangezien hij een hand/arm blessure kende. De laatste songs werden dan ook door toetsenist Johnny McDaid netjes overgenomen. Het deerde de band niet en met een ontspannen optreden zet men nog even Chasing Cars en als quasi toegift ‘Just Say Yes’ in. Zanger Gary Lightbody kon niet wachten om de hoofdact te zien en verenigde zich na de show bij het publiek. Deze stond te wachten op de hoofdact van de avond Fleetwood Mac. Een band dat uit het verre verleden vele ups en downs kent. Van samen een stel zijn tot wanhopige scheidingen. Het heeft geresulteerd in het prachtige album Rumours. Dit keer ging het over de scheiding van Lindsey Buckingham en de band. De gitarist en zanger had soloplannen en wilde de tour later in de tijd doen. Mick Fleetwood had zijn agenda al gepakt en belde Neil Finn en Stevie Nicks kon eindelijk haar favoriete gitarist Mike Campbell bellen. De keus voor deze heren als vervanging te nemen werd duidelijk in de show. Het stemgeluid van Finn is bijna identiek aan het stemgeluid van de voormalige zanger. Nu Tom Petty overleden is en de bandleden altijd voor de muzikale invulling voor de soloalbums van Stevie Nicks verzorgden, was de keus helder. De mighty Campbell in Fleetwood Mac is een lust voor het oog en oor. De man speelt alle sterren van de hemel en dirigeert deze band. Naast de classic hits als ‘Little Lies’, Gypsy;’, ’Hold Me’, ‘Don’t Stop’ en ‘Go Your Own Way’, kreeg de oude originele Fleetwood Mac van Peter Green ook de aandacht die het verdiende. ‘Oh Well’ en ‘Black Magic Woman’ kreeg de ruimte met de gitaar solo’s en wanneer Neil Finn ‘Don’t Dream it’s Over’ in zijn eentje speelt wed dit het gekoppeld aan het mooie kleine ‘Landslide’. Wanneer het eerste toegift geïntroduceerd wordt met een grote foto van Tom Petty hoor je al de mensen met de vraag wie is dat? En de andere helft geeft een applause. Nee Tom Petty is vooral een legende in US voor het grote publiek en net voor zijn dood in 2017 krijg hij het verdiende respect uit Europa. Het was dan ook wel een prachtige versie van ‘Free Falling’ Stevie Nicks zong en met de meestergitarist zelf in je band te hebben is Fleetwood Mac met deze tour nog legendarischer dan het al is. Mike Campbell en Neil Finn weten hun plek in deze band maar ze doen Buckingham toch wel een beetje doen vergeten.

KISS Essen

KISS Essen

Plaats Stadion Essen

Datum 2 juni 2019

fantastisch

Walking On Cars live!

Walking On Cars live!

Datum 9 mei 2019

lokatie Poppodium 013 in Tilburg

Review Gisterenavond deed Walking On Cars Poppodium 013 aan in het kader van hun tour. Onlangs bracht de band die twee jaar geleden een hit scoorde met ‘Speeding Cars’ hun tweede album Colours uit. In het voorprogramma maar liefst twee bands; het uit Engeland afkomstige Tors en het Australische duo Hollow Caves waarbij vooral die laatste de zaal al aardig enthousiast krijgen met hun aanstekelijke gitaarpop. De avond ervoor traden ze nog vervroegd op in Paradiso, vanwege de halve finale CL in Amsterdam. De “windmills” en al die verschillende huizen spreken blijkbaar tot de verbeelding van de bandleden die voor de eerste keer Nederland aan doen. Daarna is het Walking On Cars dat het podium betreedt en een muzikaal perfecte show neerzet. Frontman Patrick Sheehy en de rest van de vijfkoppige band leiden je met een vaste hand door hun setlist waarbij de volledige tracklist van hun onlangs verschenen album Colours voorbij komt. Sheehy is de natuurlijke frontman met zijn soms wat spastische, wilde armbewegingen. Zijn ietwat nasale stemgeluid is mede bepalend voor de sound van de band. Tijdens het concert zijn er best mogelijkheden om contact te maken met het enthousiaste publiek maar dit komt niet écht van de grond. Verder dan een “Welcome Tilburg’ en één anekdote over een track waarover ze getwijfeld hebben of die wel bij hun pastte komt de band niet….. Maar muzikaal klinkt het als een klok en ze maken slim gebruik van de belichting in 013. ‘Monster’ is de ideale robuuste opener en daarna overtuigt de band muzikaal met hun aanstekelijke poprock. ‘One Last Dance’ en ‘Two Straight Lines’ worden door de voltallige band vakkundig neergezet. En ook daar verrast de band niet; alles blijft binnen de lijntjes zoals we de tracks van de albums kennen. Smaakvol is de ballad ‘When We Were Kids’ en ook ‘Coldest Water’ wordt enthousiast ontvangen. Na het van het eerste album afkomstige ‘Catch Me’ kondigt de band zijn vertrek aan maar het publiek weet wel beter. Die ene hit moet nog komen. De “encore” wordt geopend met het mooie en rustige ‘Pieces Of You’ waar toetseniste en zangeres Sorcha Durham ook haar stempel kan drukken. Na ‘Somebody Else’ is het dan toch echt zover; afsluiter ‘Speeding Cars’ wordt natuurlijk met open armen ontvangen en de zaal laat dit nummer als een warme deken over zich uitrollen. Muzikaal weet de band te overtuigen, als act mag het nog allemaal wat dynamischer.

Joe Jackson @ TivoliVredenburg

Joe Jackson @ TivoliVredenburg

datum 4 april 2019

De Britse muzikant Joe Jackson viert dit jaar zijn 40 jarig jubileum als muzikant en van zaal naar zaal te gaan, zoals hij het zelf vertelde. Na Groningen was de man nu in Utrecht en zal hij de komende dagen te zien zijn in de muziektempel Paradiso te Amsterdam. Dit concert is dan ook een levensloop van Jacksons songs. Van het eerste album Look Sharp tot het laatste album Fool. Van het laatste album neemt hij het slotnummer als openingssong voor het concert, om vervolgens verder te gaan met het eerste nummer van het debuut album ‘One More Time’. Met ‘Is She Really Going Out’ als tweede song, weet hij het publiek direct te pakken. Ooit was de a capella versie in Utrecht opgenomen en een grote hit in Nederland en België. Het werd een avond vol hits van de man door de jaren heen. Van het prachtige album Night en Day kwam ‘Real Man’ en als toegift speelt hij het ‘Stepping Out’ in originele versie. Op dit album werd geen gebruik gemaakt van een gitaar, maar vooral percussie en toetsen, met een drumbeat. Met een mooie uitvoering van the Beatles song ‘Rain’ introduceert hij zijn minder bekende maar voor hem een van de mooiste albums Rain. Invisible Man en Waisted Time pakt hij van dit album en met een verspreking dat Fast Forward zijn laatste album was stopt hij Ode To Joy in een potpourri met de Steey Dan cover ‘King of the World’, You Can’t Get What You Want’, en ‘I’m the Man’. Dat was hij ook weer deze avond. In een mooi decor van theaterdoek bracht hij the Fool tot leven. En legt nog een keer uit dat een Fool een soort van Nar is die waarheden verteld, verpakt in een grap en de dingen bij de naam noemt wat een ander niet durft. Dit brengt veelal wat hoon gelach op maar wordt de waarheid vaak pijnlijk bloot gelegd.

Neil Morse Band live The Great Adventure

Neil Morse Band live The Great Adventure

Poppdoium 013 in Tilburg

28 maart 2019

Afgelopen dinsdag was Neil Morse met zijn band terug in Nederland. In het kader van The Great Adventour ’19 deed hij met zijn bandleden Tilburg weer aan, de zaal en het podium waar hij al vaker op de bühne stond. Zijn vorige conceptalbum The Similitude Of A Dream kwam in 2017 uit en eindigde met de zin “may the great adventure now begin’……. en met die zin opent vanavond het concert. Toetsenist Bill Hubauer en Neil Morse, gehuld in witte hoody, openen de show met de ‘Ouverture’ van The Great Adventure, de opvolger van het al eerder genoemde succesvolle conceptalbum. De hoofdpersonage uit het boek The Pilgrim’s Progress van John Bunyan maakt ook vanavond weer die denkbeeldige reis die wordt vormgegeven door Neil Morse, toetsenist Bill Hubauer, gitarist Eric Gilette, bassist Randy George en natuurlijk Mike Portnoy, de wereldberoemde drummer die we kennen van bands als Dream Theatre, Living Colour en nog een tweetal handen vol. Net zoals op het album bestaat deze avond uit een vijftal “chapters” die elk weer uit afzonderlijke nummers bestaan, 22 in totaal. Morse is als vanouds op dreef, benut het gehele podium en gebruikt meerdere outfits en gadgets om het verhaal van de hoofdpersonage te vertellen. Animaties op de achtergrond en de vernuftige lichtshow completeren het geheel. Opvallend aan deze show is de vocale bijdrage van gitarist Gilette en toetsenist Hubauer; ook op het album nemen zij meer dan voorheen de zang voor hun rekening waardoor er meer vaart en variatie optreedt. Morse is het enige bandlid dat als een orkaan over het podium raast want gitarist Gilette en bassist George blijven dichtbij hun microfoon. Drummer Portnoy drumt alsof zijn leven er vanaf hangt en zoekt regelmatig staande achter zijn Tama drumstel de connectie met het publiek. De show is weergaloos; zowel act I als act II hebben hun eigen ‘Ouverture’ en nummers als ‘The Dream Isn’t Over’, ‘Welcome To The World’ en het fantastische ‘The Great Dispair’ met Gilette als leadzanger worden met enthousiasme ontvangen. Zo weten de heren een naadloze Prog Rock show van de bovenste plank neer te zetten waar het album integraal wordt gespeeld, met ‘Vanity Fair’ met Morse in een soort vogelverschrikkersoutfit als hoogtepunt. Maar wat vooral opvalt, is dat de muziek het belangrijkste is. Ego’s tellen niet en het geheel van de band is belangrijker dan het individu. Iedereen in de band levert zijn bijdrage en krijgt daar ook simpelweg de beloning voor. Na de bijna twee uur durende show die The Great Adventure duurt met als afsluiter ‘A Love That Never Dies’ is er toch nog ruimte voor een paar toegiften. Delen van ‘Testimony’, ‘Lifeline’ en ‘Momentum’ komen voorbij. Daarna is het over en noemt Mike Portnoy nog even de relatie die de band heeft met 013. Hij kwam hier al eerder met Living Colour, de vorige DVD is hier geschoten en nog bij wat andere gelegenheid werd deze poptempel aangedaan. Daarna absorbeert de band misschien wel een volle minuut arm in arm het applaus van het publiek om vervolgens met een buiging afscheid te nemen van Nederland!

Tommy Emmanuel & Special Guest JD Simo

Tommy Emmanuel & Special Guest JD Simo

Tommy Emmanuel & Special Guest JD Simo

Poppodum 013, Tilburg 16 maart

Tommy Emmanuel is met recht een gitaarvirtuoos. Onlangs bracht hij een nieuw album Heart Songs uit en in dat kader tourt de aimabele en vriendelijk Australiër de wereld weer eens rond. Gisterenavond stond hij in een vrijwel uitverkocht 013 in Tilburg. De grote zaal in Poppodium 013 in Tilburg was weer totaal getransformeerd naar een totale “seated” setting en het voorprogramma werd verzorgd door de uit Nashville afkomstige JD Simo die we ook wel kennen van zijn werk met de gelijknamige band Simo. Met zijn “Chicago”-bluesachtige gitaarsound was hij een perfecte opener met zijn versies van ‘I Want Love’, BB King’s ‘Nightlife’ en natuurlijk de oldtime klassieker ‘with A Little Help From My Friends’. Stipt 9 uur betreedt Tommy Emmanuel het podium. Er staan 3 akoestische Maton-gitaren klaar en een flesje water. That’s All. Oprecht een avond voor A Man With His Guitar. Al snel is de zaal betoverend door zijn virtuoze gitaarspel die zo getypeerd wordt door zijn “fingerstyle”. Het kost hem dan ook gen moeite om de zaal muisstil te krijgen en het wordt al snel duidelijk dat zich op zijn gemakt voelt. Vanaf het begin is er een dialoog en contact met het publiek. Oud en nieuw werk wordt soepel gecombineerd zoals het ‘Song For A Rainy Morning’ dat hij onlangs tijdens een treinreis van Parijs naar Keulen schreef. Een Beatles-medley mag niet ontbreken met als hoogtepunt ‘While My Guitar Gently Wheeps’ maar ook een verzoek als “Somewhere Over The Rainbow’ wordt mooi en op een unieke wijze neergezet. Gedurende de avond laat hij zien dat hij echt alles met een akoestische gitaar kan; tijdens zijn ‘Guitar Solo’ geeft hij een percussie intermezzo weg waarbij hij zijn gitaar als een soort beatbox gebruikt. Verder is de Chet Atkins cover ‘I Can’t Still Say Goodbye’ innemend omdat net zoals hij zelf iedereen in de zaal een vader heeft. Overigens is dit één van de weinige nummers waarbij hij ook zingt; Het grootste deel van het concert is dan ook instrumentaal. Ook speelt hij enkele nummers met topgitarist Joscho Stefan. Met ’Those Who Wait’ keert hij naar zijn beginperiode terug; geen contract, geen label in een periode dat zijn vrouw zwanger was. Uiteindelijk is het natuurlijk goed gekomen met zijn carrière en hij roept dan ook iedereen op om ook gitaar te spelen; op welke niveau dan ook. Hoogtepunt van de avond is misschien toch wel de uitvoering van ‘Sitting On The Dock Of The Bay’ dat hij samen met vriend en collega JD SImo neerzet. En iedereen is waarschijnlijk wel overtuigd dat dit pure gitaarvirtuoziteit was deze avond.

Melissa Etheridge overtuigt in Tilburg

Melissa Etheridge overtuigt in Tilburg

Melissa Etheridge in 013 in Tilburg

Poppodium 013 in Tilburg

26 februari 2019

In een werkelijk stijf uitverkocht 013 in Tilburg gaf de Amerikaanse Melissa Etheridge haar enige concert in Nederland in het kader van haar Yes I Am 25th Anniversary Tour. In Amerika trok ze al volle zalen maar ook in Europa wordt ze overal met open armen ontvangen en het is vanavond in Tilburg dan ook niet anders. Natuurlijk staat het optreden vanavond in het teken van het Yes I Am album dat Melissa in 1993 uitbracht, en vooral in het teken stond van haar coming out als lesbienne. Ze opent met het mooie ‘All American Girl’ en gedurende de avond zal ze 8 van de in totaal 10 songs van dat album spelen. Bijgestaan door een voortreffelijke driekoppige band weet de inmiddels 57-jarige Amerikaanse een puike show neer te zetten en bewijst ze nog steeds erg goed van stem te zijn. Soms wat rauw en hees maar altijd vol overgave en dat hoort bij haar muziek. Los daarvan eist ze met haar gitaarspel als vanzelf de hoofdrol op. Ze neemt het publiek mee naar de eind jaren ’80 en begin jaren ‘90 en weet met persoonlijke anekdotes de nummers in die tijdsgeest te plaatsen. Buiten het werk van het album Yes I Am speelt ze vooral werk van de albums Brave And Crazy en haar titelloze debuut en zo neemt ze ons aan de hand mee naar die periode tussen 1988 en 1993. Thema’s als haar coming out, verbroken relaties (“Monogamy”) en haar relatie met haar vader krijgen door haar openheid een extra lading en het publiek zingt nummers als “I Want To Come Over’ en ‘If I Want To’ moeiteloos mee. Uiteraard is er nog een sneer naar het huidige politieke regime in de VS, iets wat we ook vele andere artiesten horen doen. Verrassen doet ze met het ingetogen ‘Indiana’, een nummer dat Melissa op een of andere manier verbindt met Nederland want dit is de eerste keer tijdens deze tour dat ze dit live speelt. Overigens laat ze ook blijken het Nederlandse publiek wel te waarderen boven bijvoorbeeld “Ottawa where everybody is sitting”. Verder is er de première van ‘Shaking’, één van de nummers van haar nieuwe album The Medicine Show, dat in april uit zal komen. Tijdens deze memorabele avond vol herinneringen neemt ze ons ook nog mee naar de periode dat ze kanker overwon en nu inmiddels al jaren “free of cancer” is zoals ze zelf zegt. Het mooie ‘Talking To My Angel’ krijgt daardoor een extra lading en de siddering in de zaal is voelbaar. Melissa loopt al wat jaren mee en met haar ervaring weet ze de show goed op te bouwen want tijdens het laatste deel horen we de hits ‘Come To My Window’, ‘I’m The Only One’ en ‘Bring Me Some Water’. Er volgt een kort afscheid maar natuurlijk komt ze terug voor dat ene nummer dat natuurlijk niet mag ontbreken; een “long” version van ‘Like The Way I Do’ waar Melissa ook nog als een percussioniste naast de drummer het drumstel bewerkt, is een must op deze avond. Melissa Etheridge overtuigt in Tilburg en beloofd terug te komen. We wachten vol spanning af.

K's Choice Ontroert in 013 in Tilburg

K's Choice Ontroert in 013 in Tilburg

Beschrijving K's Choice in poppodium 013 in Tilburg

Plaats Poppodium 013 in Tilburg

Datum 1 februari 2019

Review Ze bestaan inmiddels een kleine 25 jaar. Sarah en Gert Bettens, broer en zus, vormen K’s Choice en zijn in de Belgische muziekscene een begrip. Ook in Nederland kennen we ze goed van hits als ‘’ Not An Addict, ‘Believe’ en ‘Everything For Free’. In 2018 deed K’s Choice mee aan de VRT-serie Liefde voor Muziek waar artiesten hun versies van elkaars nummers spelen. Een soort Beste Zangers. In het kader van een dat thema deed K’s Choice gisterenavond Poppodium 013 aan met hun vertolking van nummers waar ze mee zijn opgegroeid. Drie stoelen en een meer dan respectabel aantal gitaren stonden klaar in Tilburg voor dit “seated” concert. Na de opener ‘Summer Of ‘69’ (Bryan Adams) neemt Sara ons met haar loepzuivere stem mee op een trip door Music Memory Lane. We horen een fantastisch “stripped down” versie van Barry Manilow’s ‘Could It Be Magic’ en gaan via ‘Wake Up Little Suzie’ van de Everly Brothers naar ‘Does Your Mother Now’ van Abba. Sara neemt het publiek mee naar haar jeugd toen ze Agneta wilde zijn. Maar met de wetenschap van nu wilde ze natuurlijk Björn zijn die getrouwd was haar. Het nummer ‘Catch Me When I Fall’ speelden ze ook tijdens de TV-serie ne natuurlijk mag een nummer van The Beatles volgens Sara niet ontbreken. De connectie met het publiek is er absoluut maar blijft lastig omdat Sara, Gert en gitarist Tom Lodewijks de liedjes al zittend op hun stoel de zaal in sturen. Toch helpt de Vlaamse tongval en tijdens de nummers kunnen we een speld horen vallen. Ademloos luistert het zittende publiek. Omdat het weekend is kunnen ze zich wel 2 Thee’tjes permitteren tijdens de pauze. Set twee wordt solo door Gert geopend met ‘Meaningless’ maar het zijn vooral de vertolking van ‘Landslide’ en Prince’s ‘I Could Never Take The Place Of Your Man’ die diepe indruk maken en volgens Sara niet op deze avond mogen ontbreken. Na deze set is er natuurlijk nog ruimte voor een Encore en krijgen we de eerste akoestische versie van een eigen nummer te horen; ‘Not An Addict’ wordt met enthousiasme ontvangen. Echt afsluiten doen broer en zus Bettens staand met een a-capella versie van ‘Everytime We Say Goodbye’. Een terecht staande ovatie volgt want dit was Belgische muzikaliteit met een hoofdletter

Jeremy Loops live in 013 in Tilburg

Jeremy Loops live in 013 in Tilburg

Plaats Poppodium 013 in Tilburg

Datum 16 januari 2019

Review De Zuid Afrikaanse Jeremy Loops stond gisterenavond in een bomvol 013 in Tilburg. De Zuid Afrikaanse die met zijn hit ‘Down South’ doorbrak doet Europa weer aan voor een nieuwe tour. We kennen Jeremy Loops natuurlijk als een goochelaar met zijn looppedaal; vandaar ook de naam Loops. Stipt half negen komt de goedlachse singer/songwriter alleen het podium op met gitaar en mondharmonica en laat meteen horen wat hij in zijn eentje kan doen met die pedalen. Zijn zang en muziek worden automatisch herhaald waardoor hij in zijn eentje met ‘Welcome” de zaal mee krijgt. Vervolgens komt de rest van zijn overigens uitstekende band op en gaandeweg bouwt hij de show vakkundig uit. Nummer als ‘Sinner’, ‘Skinny Blues’ worden enthousiast ontvangen en gelukkig is zijn vriend Motheo Moleko ook van de partij want deze Zuid Afrikaanse rapper was ook op mening studioplaat te horen. ‘Running Away’ krijgt zo die extra dimensie waar het nummer om vraagt. Bij het Folky klinkende ‘My Shoes’ met Loops op de mondharmonica gaat het publiek los. Tussen door zoekt de goedlachse zanger constant het publiek en herkent hij een fan die inmiddels voor de 15e keer een show van hem en zijn band bijwoont. Net als vele muzikanten haalt Loops ook nog de huidige situatie in de wereld erbij en spreekt zijn verbazing uit over de polarisatie die op dit moment in Europa gaande is. Overigens spaart hij Zuid Afrika en de VS ook niet….. Het is een avond van oude en nieuwe muziek. Nummers als ‘The Shore’ ‘Let It Burn’, beide afkomstig van zijn laatste album Critical As Water, worden enthousiast ontvangen. Als hij op de kruk klaar zit om een akoestische versie van ‘Vultures’ te spelen is er ineens de twijfel. Toch niet de elektrische gitaar? “Oh no, you guys have to go to work tomorrow, you got to get up early”. Inmiddels is de elektrische gitaar in aantocht maar Loops besluit toch een prachtige akoestische versie neer te zetten. Dat is het mooie van Loops; het onverwachte, het spontane, de energie maar ook vooral het plezier met de rest van de uitmuntende band. Als hij ‘My People’ wil spelen met James Hersey die het voorprogramma verzorgde is deze even niet op zijn plek. No worries, spelen we toch de hit ‘Down South’ en zoeken we onderweg wel uit waar James is. Na ‘My People’ is er nog ruimte voor één track; bij het opzwepende ‘So I Wrote It For You’ wordt er nog één keer een feestje samen met het publiek gevierd. Na anderhalf uur heeft hij iedereen die nog nooit een show van hem had bijgewoond om. Het was zijn eerste keer in Tilburg maar hij belooft plechtig terug te komen. Ondertussen zijn we met zijn allen met stomheid geslagen wat jij met zijn loopmachine voor muzikale trucjes uithaalt en wat voor spetterende, energieke show hij met zijn band neerzet. Topavond!

Te zien in Nederland

Hooverphonic live

Hooverphonic live

Hooverphonic Live in Tilburg

Poppodium 013 in Tilburg, 7 december 2018

Hooverphonic is in België misschien wel een instituut en de afgelopen 23 jaar hebben ze meerdere grote hits gehad. De samenstelling was in het verleden nogal eens wisselend want zangeressen kwamen in gingen. De verrassing was dan ook groot toen begin dit jaar bleek dat de nieuwe zangeres Luka Cruysberghs zou worden. Luka was immers de winnares van The Voice België met, juist, Alex Callier, als coach. Hooverphonic is in België misschien wel een instituut en de afgelopen 23 jaar hebben ze meerdere grote hits gehad. De samenstelling was in het verleden nogal eens wisselend want zangeressen kwamen in gingen. De verrassing was dan ook groot toen begin dit jaar bleek dat de nieuwe zangeres Luka Cruysberghs zou worden. Luka was immers de winnares van The Voice België met, juist, Alex Callier, als coach. Gisterenavond stond de band in Poppodium 013 en gaven een puntgave show. Om stipt 9 uur komt Alex Callier als eerste het podium op om met zijn synths een droneachtige geluid de zaal in te sturen. Openers zijn het wat rustig en Ambient klinkende ‘Concrete Skin’ en Lethal Skies’, twee nummers van hun laatste album en voor het publiek een voorzichtige kennismaking met Luka, die overigens met haar fragiele uiterlijk maar perfect bijpassende zwarte outfit de aandacht volledig naar zich toe trekt. Zo bouwt de band met ‘Ether’ en het al wat oudere ‘Vinegar And Salt’ toe naar het prachtige ‘Heartbroken’ dat ook live een heerlijk romantische zweem meekrijgt. Alex is de man die het contact zoekt met het publiek. Het feit dat hun woonplaats St. Niklaas zo droefgeestig is dat je er alleen maar mooie liedjes kunt schrijven wordt met gelach ontvangen. Ook het feit dat er nogal wat Belgen in de zaal zijn zorgt voor de nodige interactie en hij neemt je ook mee in de overdenkingen dat ze bepaalde nummers weer als vanouds willen laten klinken. Raymond Geerts, de man die de leadgitaar laat zingen, heeft er duidelijk ook zin in maar zoekt vooral op een non-verbale manier de communicatie op. Zoals gebruikelijk zijn de heren gekleed in een keurig kostuum wat heerlijk contrasterend werkt met de diverse outfits van Luka.

Jasper Steverlinck live in 013

Jasper Steverlinck live in 013

Singer/songwriter Jasper Steverlinck in 013 in Tilburg

Poppodium 013, 6 december 2018

Donderdag avond stond Jasper Steverlinck in de Jupiler-zaal in Poppodium 013 in Tilburg. In een zaal die met zitplaatsen en statafels was ingericht gaf de Belgische singer/songwriter een intiem optreden. Een man die wet weinig meer dan een gitaar de zaal stil krijgt is altijd bijzonder. Vooral als de man Jasper Steverlinck heet en in zijn thuisland België al een hele aardige reputatie heeft opgebouwd. Enkele maanden geleden bracht hij zijn solo-debuutalbum Night Prayer uit en vanavond is het de eer aan het aanwezige publiek in Tilburg om deze troubadour aan het werk te horen. In een intieme, knusse setting start de Belg met ‘Our Love Got Lost’, So Far Away From Me’ en ‘Here’s To Love’. Gaandeweg wordt de band met het enthousiaste publiek aangehaald wanneer hij het verhaal van de totstandkoming zijn laatste album verteld. “Kennen jullie Jake Gosling”. Ah mai. Das die van Ed Sheeran”, de producer met wie hij een aantal nummers schreef maar niet de juiste sound vond. Die vond hij wel samen met Jean Blaute en die kennen enkele Vlamingen in de zaal wel wat weer tot wat hilariteit leidt. Nummers als ‘Sad Reminders’, ‘Need Your Love’ en vooral ‘Broken’ kunnen op meer dan gemiddelde waardering rekenen. Natuurlijk is pianist en boezemvriend Valentijn Elso de meeste nummer zijn muzikale partner achter de piano. Natuurlijk is er de band met Nederland en bands uit ons land. De akoestische uitvoering van Within Temptation’s ‘Ice Queen’ bezorgt menigeen dan ook kippenvel in de zaal. Natuurlijk refereert hij naar het debuut Night Prayer en geeft aan dat eigenlijk het album is opgenomen zoals hij nu in Tilburg staat; live, in een “onetake” opname. De “encore” van de avond is het prachtige ‘Fall In Light“ en met ‘On This Day’ neemt hij het aanwezige publiek nog één keer mee naar de essentie van muziek. Met een kwinkslag deelt hij nog wel even mee dat Bob Dylan vergeten is dit nummer ooit te schrijven.... Waar bands zich in de huidige tijd laten verleiden tot meer en groter bewijst Steverlinck dat hij, samen met de hulp van Valentijn op piano, het in zijn eentje kan. een zaal stil krijgen met puur klinkende muziek met een authentieke persoonlijkheid!

Spandau Ballet in Tilburg

Spandau Ballet in Tilburg

Spandau Ballet in 013 in Tilburg

28 oktober 2018

Na een lange afwezigheid was de in de jaren ’80 immens populaire band Spandau Ballet terug in Nederland voor een tweetal concerten. Ze verkochten meer dan 20 miljoen platen en scoorden grote hits. Het is dan ook niet vreemd dat de gemiddelde leeftijd van de bezoekers vanavond in Poppodium 013 hoger ligt dan 20. Maar de verwachtingen zijn hooggespannen hoe de gebroeders Kemp en consorten na al die jaren zullen klinken. En hoe zou de nieuwe zanger Ross William Wild in dit plaatje passen? Na een prima support act van Bang Bang Romeo die een waanzinnige versie van Radiohead’s ‘Creep’ speelden, waren daar de instrumentale klanken van ‘Gold’. De bandleden positioneren zich één voor één en met ‘Chant No. 1’, ‘Only when You Leave’ en ‘Highly Strung’ waant het publiek zich gemiddeld weer enkele decennia jonger. Opvallend is de klankleur van de stem van zanger en frontman Ross William Wild want die heeft erg veel overeenkomsten met de stem van het originele boegbeeld van de band, Tony Hadley. Hoe groot Spandau Ballet was wordt (bewust) onbedoeld nog maar eens verteld door bassist Martin Kemp als hij ter introductie van ‘Virgin’ refereert aan die memorabele 13e juli 1985 toen zij ook hun opwachting mochten maken op Live Aid en naast dit nummer ook ‘Only When You Leave’ en ‘True’ op Wembley speelden. Gaande weg de avond neemt de band het publiek ook maar naar de beginperiode met nummers als ‘Mandolin’ en ‘Confused’. Nadat het publiek de hit ‘To Cut A Long Story Short’ heeft meegezongen is daar de eerste verkleedpartij van Ross. Natuurlijk mag de ballad ‘I ‘ll Fly For You’ deze avond niet ontbreken en de multi-instrumentalist Steve Norman laat nog maar eens horen dat de saxofoon onlosmakelijk verbonden is met de sound van Spandau Ballet. Tijdens het concert is er wel het spelplezier tussen de bandleden maar de interactie met het publiek blijft wat achter. Na ‘She Loved Like Diamond’ stelt Ross William wel “My New Band” voor en wordt er hier en daar een grapje gemaakt, maar echt interactie met het enthousiaste publiek is er niet deze avond. Overigens mag dat de pret niet drukken want inmiddels zingt iedereen wel ‘Round And Round’ en een nummer als ‘Lifeline’ uit volle borst mee. Het is tenslotte een avondje vol nostalgie en herkenning geworden als de band afsluit met één van de grootste hits van de band ‘True’. Toch missen we nog iets en het kan dan ook niet anders of de band komt terug voor een “encore”. Als de eerste noten door Gary Kemp op zijn akoestische gitaar worden ingezet, haakt het publiek als door een magneet aangetrokken aan en zet de hele zaal ‘Through The Barricades’ in. Maar er ontbreekt natuurlijk nog één nummer. Zoals Martin Kemp het ook aangeeft dat hij niet anders verwacht dan dat de hele zaal ‘Gold’ uit volle borst en letterlijk mee gaat zingen….. en natuurlijk zingt iedereen dé hit van Spandau Ballet mee want werkelijk iedereen kent dit nummer. Na het publiek bedankt te hebben om na al die jaren naar 013 te komen vertrekt het publiek nadat de lichten zijn aangegaan naar huis. Tevreden, vol nostalgie en al neuriënd “Gold (gold) / Always believe in your soul / You've got the power to know / You're indestructible / Always believe in, that you are Gold (gold) …

Little Steven and the Disciples of Soul

Little Steven and the Disciples of Soul

Plaats Oosterpoort te Groningen

datum 27 november 2017

Review De kleine meester is weer terug in Nederland. Na een succesvol mini tournee in de zomer weet Little Steven met zijn band de podia van Europa weer onveilig te maken. De rechterhand van The Boss Bruce Springsteen kent naast zijn acteer carrière in de Soprano’s ook zijn muzikale carrière. Het is voor veel muzikanten dan ook een eer om met Steve van Zandt te spelen of dat hij als gast bij de ander speelt. Ditmaal bezoekt hij de Oosterpoort te Groningen. In tegenstelling tot zijn show in Carre (lees elders) begint Steven dit maal met een ode aan Tom Petty. Als opener kiest hij een cover van hem “Even the Loser” dat direct als eerbetoon wordt gepresenteerd. Het publiek reageert wat onwennig maar dat is misschien wederzijds. Het kost Little Steven tijd om het publiek actief mee te laten brullen. Dat kan natuurlijk ook door de cultuur van de noorderlingen zijn. Stug weet Little Steven zijn soul, blues en rocksongs de revue te laten passeren. Nieuwe songs en het titelstuk van het recente album “Soulfire” en “The Blues is my Bussiness”, maar ook komt de reggae voorbij met “Ride the Night Away” en “Groovin is Easy”. Met de hits Bitter Fruit en Forever wist het publiek dat luidkeels mee te zingen en kon Little Steven met “I Don’t Wanna Go Home” en “Out of the Darkness“ een heerlijk poprock dance soul reggae blues en hits avondje afsluiten.

Luke Sital- Singh live

Luke Sital- Singh live

Plaats Groningen

datum 27 oktober 2017

Review De jonge Luke Sital- Singh is een talentvolle singer-songwriter. Inmiddels heeft hij twee albums uit Time Is A Riddle en The Fire Inside. Op dit moment weet hij zijn nieuw live album te promoten, met daarop de songs van de tour. Wanneer Dotan met zijn 7 Layers tour Sital- Singh ook al meenam op tournee, werd zijn naam al meer genoemd als talentvolle artiest. Ditmaal doet hij diverse kerken aan als locatie om op te treden. Het is passend bij de sound al is zijn woord niet direct tot de vrolijke songs te scharen. Toch krijgt hij de zaal in Groningen vol. Een mooi kerkje midden in de stad. De avond opent met een talentvolle act Blanco White. De folk sound van klinkt al een klok door de kerk. “Outsider” en “Lie Alone” van de E.P. Colder Heaven en het titelstuk zijn toepasselijk om hier aan het publiek te vertolken. De harmonische zangpartijen klinken mooi door dat men geen gebruik maakt van drums. Hierdoor ontstaat er ruimte voor de viool en zang ruimtelijker te laten klinken. Sital-Singh heeft gekozen om ditmaal alleen te komen spelen. Geen band, maar wat gitaren en een piano om zich heen. Het ziet er uit als een jonge Neil Young. Zijn stem is helder en ingetogen start hij zijn set met “Cynic”, “Still” en het aanstekelijk “Innocence”. Met “New Morning” begroet hij het publiek en maakt zijn excuses dat dit toch echt het vrolijkste nummer van de avond gaat worden. De jonge man kruipt uit zijn schulp en trekt met de humor het publiek naar zijn hand. Over het algemeens zijn de songs nu meer ingetogen en zijn de highlights van de avond, de uptempo songs als 21st “Century Heartbeat” en het heerlijke “Nothing Stays the Same”. Het breekt het luisteren naar de mooie songs even met de catchy refreinen. Als cover voegt hij zijn favoriet nummer van zijn held Tom Petty toe. Ingetogen op zijn manier vertolkt hij het “American Girl”. Het was een intieme avond met een singer-songwriter die het talent heeft om prachtige songs te maken. Met band is het allemaal even swingender en zonder band ingetogen mooi. Een combinatie hiervan zal wellicht een volgende stap voor de man gaan worden.

Alter Bridge @ Oosterpoort Groningen

Alter Bridge @ Oosterpoort Groningen

datum 11 oktober 2017

Review Het was aan de Amerikaanse grunge rock act Alter Bridge om dit maal Groningen plat te spelen. De shows die men de afgelopen periode in Nederland had gedaan waren goed en een vervolg zat er al aan te komen. Gelukkig dit keer ook in het noorden van het land. De voormalige Creed leden hebben hun commerciële poprock ingewisseld voor de stevige powerrock. Met Myles Kennedy, die als zanger voor de solo projecten van Slash wordt ingehuurd, weet deze band compleet te maken. As Lions had de eer om de tour van Alter Bridge te open. De alternatieve rockband uit London promoten hun debuutalbum Selfish Age. Inmiddels scoort de single “Aftermath” hoge ogen en is de band vol energie. Alter Bridge weet hun nieuwe album The Last Hero vooral op de t shirts te promoten. Live stond voornamelijk het album Blackbird en in iets mindere mate Fortress centraal. Het halve album werd gespeeld en The Last Hero kwam er bekaaid af met 2 songs “Crows on the Wire” en “Show Me A Leader”. Toch deed men dit met verve en was de show vooral energierijk en vol gain. De strakheid van het album kwam live wat wollig over, dat is een herhaaldelijk geluid van de band. Met het akoestische midden-set met “Watch Over You” en “In Loving Memory” was dit even prettig. Alter Bridge blijft een heerlijke rockact met een commercieel metal tintje. Wanneer men als toegift een solo duelleert weten we dat het zeker Amerikanen zijn. Hun kunsten worden met alle poses de gehele avond vertoont en daar door is het ook de moeite waard om naar hun te kijken. Heerlijke show en volgende keer met wat meer nieuwe songs graag, want The Last Hero is een dijk van een album,

Naverone on City Rock City

Naverone on City Rock City

Plaats Leeuwarden

datum 9 sept

Living Colour @ City Rock

Living Colour @ City Rock

Plaats Leeuwarden

Datum 9 september

Little Steven & the Disciples of Soul

Little Steven & the Disciples of Soul

plaats Carré te Amsterdam

datum 25 juni 2017

review Het was dit keer aan Steven Lento om het Koninklijk theater Carré in Amsterdam te betoveren tot een heuse poptempel. Little Steven, Miami Steven, Steve van Zandt of Silvio Dante, het zijn allemaal artiestennamen die de kleine stevige man met de bandana gebruikt. Een ding is helder, als hij met Bruce Springsteen & the E streetband op het podium staat, dirigeert hij de band. Wanneer ze in de studio zijn, is hij de producer. Je mag dan gerust afvragen wie nu eigenlijk the Boss is. Met de herkenbare aanwijzingen weet hij de 10 koppige band aan te sturen om zijn nieuw album Soulfire te promoten. Een goed openingsnummer van de gelijknamig album komt binnen als een kleine man die met de deur in huis komt binnen vallen. De voormalige gitarist van Southside Johnny weet zijn historie in ere te houden. “Coming Back” zat al in de setlist en met Southside Johnny achter in de zaal weet je dat er aan het einde van de avond meer komt. Naast de heerlijke soulrock weet hij diverse stijlen in de show te verwerken. Protestsongs als “Salvation”, “Solidarity” en de grote hit “Bitter Fruit” gaan er in als zoete koek. Het swingt en Steven weet het publiek optimaal te bespelen. The City Weept Tonoght en James Browns Down and Out in NYC worden juweeltjes. Wanneer hij aan het eind de andere grote hit “Forever” speelt zijn we 2 uur verder. Als toegift komt Southside Johnny “I Don’t Wanna Go Home” en hun persoonlijke nummer “It’s Been A Long Time” op het podium te spelen. Het was dan ook een historisch avondje geworden. Misschien dat Springsteen toch eens moet nadenken om zijn E street Bandleden Little Steven en Nils Lofgren (Shine Silently) hun hits te laten spelen.

Guns & Roses

Guns & Roses

Plaats Werchter Classic

Datum 24 juni 2017

Review Na dat vorig jaar de weide van Werchter gemakkelijk werd gevuld met Bruce Springsteen fans, werd men ook getrakteerd op Lionel Richie, Simply Red en Lana Del Rey. Dit maal was het aan Guns N Roses dat de afsluitende act van een dagje classic rock was. Dit jaar was het voorprogramma gevuld met minder bekende bands. Fleddy Melculy mocht met hun stevig parodie werk de aftrap doen, waarna de Belgische metal act Channel Zero de ruimte kreeg om hun kunstje weer te vertonen. De metalband is zeker een goede band maar om hiervoor de weide van Werchter op tijd vol te krijgen was nog de vraag en gelijk het antwoord. De meeste mensen stromen binnen wanneer Wolfmother het podium betreed. De band met hun stevig poprock geluid van de jaren 70 is wel een mooie band om als support act van GNR te presenteren. De energieke band stond op zijn plek, waarna the Pretenders hun werk konden doen. Al snel volgen de hits elkaar op waaronder “Brass In Pocket” en “I’ll Stand by You”. Wanneer de 60.000 mensen op de weide aanwezig zijn, verschijnt er een revolver en rozen in een mooi filmpje op het scherm. Bij aanvang beginnen de pistolen te schieten en zien we langzaam de heren van het podium op wandelen. De band trapt af met “It’s so Easy”. Met gitarist Slash en bassist Duff McKeegan in de gelederen is dit het maximale van de succesvolle bezetting dat een opgeblazen Axel Rose om zich kan binden. Al is hier de dollar het lijmmiddel om de band weer op grote podia te krijgen. Toch speelt de band ook songs van hun Chinese Democrazy album. Naast het titelstuk is “This Is Love” en Het heerlijke “Better” prima door de oudgedienden vertolkt. Meer dan de halve “Appetite For Destruction” album passeert de revu aangevuld met de hits van Use Your Illusions albums met heerlijke vertolking van “Coma” en “Estranged”. Toch is er veel cover werk te bewonderen. Naast “Knocking on Heavens Door” (Dylan) en “Live and Let Die” (Wings) wordt o.a. een eerbetoon aan Chris Cornell gedaan door “Black Hole Sun” (Soundgarden) aan de setlijst toe te voegen. Het geheel was niet altijd even goed van aard. Het geluid liet soms te wensen over en de zang en werkwijze van Rose heeft altijd al ter discussie gestaan. Bij het concert van Hannover was AC DC gitarist Angus Young van de partij om als wederdienst 2 ACDC songs te spelen. Het is misschien iets om rekening mee te houden wanneer de band komende week in Nederland speelt.

Bob Dylan Live in Lingen

Bob Dylan Live in Lingen

plaats Lingen

datum 12 april 2017

concertverslag Bob Dylan and Band Live in Lingen (D) De grensstreken van Nederland zijn erg divers en daarbij geldt tevens dat er mogelijkheden zijn om die grens over te steken. Zo zijn er vele concertzalen even over de grens van België en Duitsland. Naast Keulen, Dortmund en Oberhausen is er een klein plaatsje dat Lingen heet. Hier staan ieder jaar diverse artiesten die in een omgebouwde sportzaal het podium betreden. Een soort mini Ahoy aan de rand van het stadje. Vorig jaar stond Joe Bonamassa hier, enkele maanden geleden was het Amy McDonald en nu is het de beurt aan de legendarische Bob Dylan. Een uitverkochte zaal en dat gaat al snel daar. Om klokslag 20.00 betreedt gitarist Charlie Sexton het podium met het aanslaan van de akoestische gitaar. Vervolgens zien de we rest van de band verschijnen. Als laatste betreedt de Godfather of the protestsongs het podium zelf. Hij loopt een rondje over het toneel om vervolgens achter de geplaatste vleugel te zitten. Eigenlijk half zittend en staand achter de vleugel wordt “Things Have Changed” van het album Modern Times ingezet, om daarna door te kunnen met “To Ramona” en “Highway 61 Revisited”. Het wordt al snel helder dat de bekende setlijst wordt gespeeld. De setlijst dat al 3-4 jaar wordt gespeeld van de Never Ending tour waarbij een enkel nummer wordt gewijzigd. Het meest recente, eigen geschreven album Tempest staat nog steeds centraal met “Long and Waysted Years”, “Pay in Blood” en “Scarlet Town”. De cover songs van Frank Sinatra vertegenwoordigen de albums Shadows in the Night en Fallen Angels. Wanneer deze songs worden gespeeld, neemt Dylan de positie om midden in de halve cirkel te staan. Daar waar de band hem omringt. In de zwarte bloes en met de ronde hoed zingt hij deze songs beter dan zijn eigen geschreven materiaal. Juist omdat hij hier meer woorden in plaatst, zijn dit nu storytelling songs geworden die met zijn hese stem brabbelend wordt verteld. De lange halen van Sinatra liggen Dylan beter. Het past wellicht beter bij zijn stem zonder vermoeid te raken. Zichtbaar geniet hij van het vertolken van deze songs waaronder “Melancholy Mood, “I Could Have Told You” en “Autumn Leaves”, en maakt daarbij elke keer een vrolijk rondje op het podium. Natuurlijk mogen dit keer ook de “Tangled up in Blue”, “Desolation Row” en “Blowing in the Wind” niet ontbreken. Allen vertolkt in dezelfde sfeer van laidback countrypop met een vleugje singer songwriting om met Ballad of a Thin Man te eindigen. Zonder een woord met het publiek uit te wisselen gaat iedereen om 21.45 weer naar buiten en de rode lampjes van de tourbus verdwijnt in de bossen van een klein plaatsje in Duitsland, Lingen.

Skunk Anansie

Skunk Anansie

Afas Live! Amsterdam

2 februari 2017

concertverslag Het is alweer ruim 22 jaar dat Skunk Anansie de podia veroverde. Dat willen ze dan ook graag laten weten. Het is een soort voorloper op het toekomstige jubileum. De vele fans zijn naar het Afas Live gekomen om het spektakel van Skin en de band te bewonderen. Hoewel zangeres Skin eind vorig jaar nog haar ongenoegen uitte op de Nederlandse taxi's op Schiphol was ze nu wel vol lof over de fans die nog steeds in grote getale naar de hoofdstad waren gekomen. Het was zeker de moeite waard. Geen festival optreden maar een volledige show met prachtige led screens waar vele video projecties op plaats vonden. Het podium was zo ingericht dat de band in een wisselt decor stond te spelen. Dit alles ter ondersteuning van het nieuwe album “Anarchytecture”, een mix van anarchie en architectuur is wel passend voor deze band. De energieke band had goed over de show nagedacht zodat het 2 uur durende spektakel boeiend bleef. In jas kwam de zangeres op (“And Here I Stand”) om dit te ontdoen waardoor er een glitterpak onder vandaan kwam waardoor het licht in deze glitters reflecteerde in het nummer ‘Intellectualise My Blackness”. Vol energie beweegt Skin zich over het podium. Ze zoekt het publiek op en is niet bang om zich uiteindelijk tijdens “Little Baby Swastikkka” in de menigte te mengen. Het is mooi om te zien hoe de muzikale periode van de band wordt weergegeven. De stevige rock van weleer veranderd langzaam in de dancesound van nu. Met “Love Someone Else” en “Without You” wordt de rockzaal met inbreng van het licht veranderd in een dancehal. Natuurlijk is er bij Skunk Anansie ook een politiek getint onderdeel te vinden. Of het nu gaat om nieuwe songs “Death To The Lovers” of “Yes It’s Fucking Political”. Met “God Loves Only You” wordt een oproep gedaan om religie overstijgend te denken. Binnen de set weten ze de hits “Hedonism” en “Weak As I Am” te plaatsen. Een goede set omdat mensen die hiervoor zouden komen dan weg kunnen. Maar de show en power van de band was zo energiek dat niemand het pand eerder verliet en kon genieten van de nieuwe songs. Eén van de betere concerten van Skunk Anansie die ik heb gezien.

Nieuw project

Nieuw project

Beschrijving

Type project

Klant

Info