De Schijvenrij
 
 

Blues, Jazz & Folk 

 Joe Bonamassa - Kin Bee Shakedown

 

2019

George Benson - Walking To Memphis

George Benson - Walking To Memphis

Label Provogue - Mascot

Beoordeling 8

Review De inmiddels 76-jarige! George Benson brengt weer een nieuw album uit. Met Walking To New Orleans voegt hij een nieuw hoofdstuk aan zijn imposante carrière en dit maal is het muziek van legendes als Fats Domino en rock-’n-roll gitaarheld en dichter Chuck Berry. Benson krijgt er geen genoeg van en dat bewijst hij met dit nieuwe album Walking To New Orleans; zijn 45ste soloalbum! Iedereen kent Benson van die ene klassieke hit ‘Give Me Tonight’ en natuurlijk ‘On Broadway’ maar daar doen we deze singer/songwriter, gitarist en zanger echt te kort mee. Naast de 45 soloalbums heeft de man een indrukwekkende discografie opgebouwd met vele andere artiesten en grootheden zoals Aretha Franklin, Chaka Kahn, B.B. King, Frank Sinatra en ga zo maar door. Een eigen ster op de Hollywood Boulevard of Fame maar nog veel indrukwekkender; de Amerikaan won inmiddels tien Grammy’s. Inspiration: A Tribute to Nat King Cole uit 2013, met een ode aan ook weer zo’n grootheid was zijn laatste album en nu is daar dit nieuwe album met tien door hem uitgekozen tracks die hij op zijn eigen wijze arrangeert. Natuurlijk kennen we ‘I Hear You Knockin’ en ‘Áin’t That A Shame’ in de uitvoering van Fats Domino en een nummer als ‘Nadine (It It You)’ van gitaarheld Chuck Berry. Maar het is juist dat sausje dat Benson over de nummers heen weet te laten vloeien die deze versie zo bijzonder maken. Met een aantal sessiemuzikanten uit Nashville weet Benson deze tien tracks die zuidelijke vibe mee te geven; dat geluid dat we associëren met Memphis, Tennesse; de stad van de Memphis Soul & Blues met natuurlijk ook die kenmerken van Blues. Hoe heerlijk is het om deze versie ‘Walking To New Orleans’ te horen met Benson op gitaar of ‘Memphis, Tennessee’ met de honky-tonk piano. De wat ingetogen versie van het misschien wat onbekendere ‘Havana Moon’ is zelfs misschien wel het hoogtepunt van Walking To New Orleans. George Benson blijft op dit zich best dicht bij de originele versie van de nummers van Chuck Berry en Fats Domino. Met blazers en piano op de voorgrond zijn die tien smaakvolle covers geworden die inderdaad naadloos in het geluid van de roemruchte muziekstad Memphis passen. Met alleskunner George Benson als dirigent is dit weer een topalbum geworden. Veel luisterplezier.

Lucy Kitt - Stand By

Lucy Kitt - Stand By

Label Westbere Music

Beoordeling 8

Review Met Lucy Kitt is er een nieuwe naam opgestaan binnen het genre singer/songrwriting. Met haar akoestische gitaar en zelf geschreven intieme liedjes weet ze inmiddels Groot Brittannië te veroveren. Na een muzikale jeugd stapte ze als 16-jarige in de grunge band Ostara maar ze verliet de band ook weer om te kunnen studeren aan de universiteit van Kent. Daar groeide haar voorliefde voor folk en akoestische muziek en in 2007 haalde ze het tot de halve finales van de BBC Radio 2 Young Folk Awards. Dit zorgde vervolgens voor de gewenste springplank en de afgelopen jaren heeft ze aan haar carrière gewerkt. Nu is daar haar debuutalbum Stand By met tien ingetogen Folk-achtige songs die vooral een akoestisch karakter hebben. Het is vooral Lucy die zichzelf op de akoestische gitaar begeleidt op kleine, ingetogen liedjes die gaan over de verhalen van het leven die iedereen kent. De vlotte openingstrack en titeltrack is ‘Stand By’ gaat over die relatie die geen stand hield en zo nu en dan horen we een subtiel aanwezige slidegitaar die juist voor dat kleine beetje extra spanning zorgt. Op sommige nummers zoals ‘Said And Done’ en ‘Eagle’ horen we een iets rijker instrumentarium zoals drums en basgitaar maar is het vooral het gitaarspel van multi-instrumentalist Sam Beer (Treetop Flyers) dat van hoge kwaliteit is. Maar het is vooral haar stemgeluid die er voor zorgt dat je aandachtig blijft luisteren. Nummers als ‘Days Like These’ en het met wat Americana-invloeden doorspekte ‘Thief’ zijn gewoon prima luisterliedjes. Op de sfeervolle en akoestische afsluiter ‘Better Days’ is het nog één keer Lucy en haar gitaar. Tien smaakvolle, goed gearrangeerde liedjes die liggen op het snijvlak van Folk en Singer/songwriting. Lucy Kitt bewijst heeft zelf alles geschreven waardoor dit album nog net wat meer glans krijgt. Voor de liefhebbers van dit genre absoluut een aanrader. Als we een minpunt moeten noemen is het de speeltijd; die is "slechts" een kleine 30 minuten. Veel luisterplezier.

Point Quiet - Walking In The Wild

Point Quiet - Walking In The Wild

Label Continental Records

Beoordeling 8

Review We hebben er vier jaar op moeten wachten maar het nieuwe album Walking In The Wild van de Nederlandse formatie Point Quiet is het wachten waard geweest. Opnieuw nemen Pascal Hallibert (zang, gitaar, toetsen), Hans Custers (bas, toetsen, zang), Jan van Bijnen (gitaar, dobro, pedal steelgtaar, accordeon), Simone Manuputty (zang, viool) en Joost Verbraak (trompet) ons mee op een muzikale trip waar de weemoed vanaf spat en waarmee je jezelf in een broeierige staat van de VS waant. Een akoestische gitaar die wat voort lijkt te kabbelen en de doorleefd klinkende stem van Pascal Hallibert vormen de aftrap van dit nieuwe album van Walking In The Wild. De spanningsboog wordt meteen aangetrokken met ‘Highway In Your Head’ en de band weet meteen die wat broeierige sfeer te creëren die we al kenden van hun vorige album Ways And Needs Of A Night Horse uit 2015. Vervolgens weet de band met een song als ‘Lonely nights’ die intieme sfeer vast te houden en zijn het trompettist Joost Verbraak én de tweede sten van Simone Manuputty die deze Folk-Americana song tot grote hoogte tillen. Mooi is het om te horen hoe die wat donkere en als schuurpapier klinkende stem van Hallibert de nummers dat wat weemoedige karakter meegeeft. ‘Tales Of Road 308’ klinkt iets luchtiger omdat het nummer wat meer vaart heeft maar de meeste nummers zijn vooral ingetogen. Op nummers als ‘Vera Cruz’ en ‘Not all Lies’ klinkt Hallibert wel erg breekbaar en zorgt de rest van de band er voor dat je jezelf in New Mexico waant. Het Country-Noir nummer én titelsong ‘Walking In The Wild’ met een iets hoger stemgeluid zorgt voor een aangename afwisseling en is misschien wel het meest opgewekte nummer. Hierna kiest de band de al eerdere ingeslagen weg voort en weet met smaakvolle en mooi gearrangeerde nummers als ‘Written On Our Bones’ en het gevoelige ‘The Last Time’. De band heeft zich de afgelopen jaren doorontwikkeld, hetgeen absoluut hoorbaar is op dit nieuwe album en de soloprojedten hebben blijkbaar voor nieuwe inspiratie gezorgd. Als laatste noemen we toch nog even het desolaat klinkende ‘The Distance’ dat misschien wel het mooiste nummer van dit album is. Walking In The Wild is zo’n album dat onder je huid gaat zitten. Twaalf nummers die nooit echt op gang lijken te komen en die als het ware blijven steken in een soort van broeierige loomheid onze de zon in New Mexico. En dát is nu juist de kracht van Point Quiet, want dit album uit de Hollandse polder is van internationale allure. Met deze muziek op de achtergrond smaakt een glas (Amerikaanse) whisky absoluut goed maar het luistert ook prima weg tijdens een goed gesprek. Tip om dit album ook eens met de koptelefoon op te luisteren. Veel luisterplezier.

Ohtis - Curve Of Earth

Ohtis - Curve Of Earth

Label Full Time Hobby Records

Beoordeling 8,5

Review Drie vrienden die elkaar van Highschool kennen maar door een heroïneverslaving van één van de bandleden enkele jaren uit elkaar worden gedreven. Over die donkere periode gaat het verhaal dat op het debuutalbum Curve Of The Earth van de Amerikaanse band Ohtis wordt verteld. Op zich is Curve Of Earth eigenlijk een mooi verhaal over vriendschap. De band ontstond tijdens de Highschool periode toen Sam Swinson en Adam Pressley in Normal, Illnois een schoolbandje hadden, genaamd Ohtis. De band werd aangevuld door anderen maar uiteindelijk bleek multi-instrumentalist Nate Hahn een blijvertje. In die beginperiode werd er vooral lokaal opgetreden. Het niet onbekende tragische verhaal van heroïneverslaving overkwam ook Swinson en in 2009 besloten Pressley en Hahn er voorlopig mee te stoppen en door te verhuizen ook daadwerkelijk fysiek afstand te nemen. Toch hielden de heren, Swinson in LA en Pressley in Detroit en Hahn in Chicago, contact en bleven ze wel creatieve ideeën met elkaar delen. Na een afkickperiode die enkele jaren duurde vonden de heren elkaar uiteindelijk toch en eind vorig jaar was daar ineens de single ‘Runnin’ en dit weekend het debuutalbum Curve Of The Earth uitgekomen, dat vooral vanuit een retroperspectief beeld van Swinson is geschreven. De acht nummers met vooral een Folk-noir en Americana-karakter met een speeltijd van ruim een half uur nemen ons mee in het verhaal van de band en vooral dat van Swinson. De al eerder uitgebrachte, werkelijk prachtige single, verteld het verhaal van zijn verslaving met alle donkere kanten van die periode. Ook het haast vrolijk klinkende ‘Rehab’ laat qua verhaallijn weinig aan de verbeelding over en de slide-gitaar zorgt hier voor de aantrekkelijk klinkende “twang”. Meest persoonlijke nummer is misschien wel het alt-country ‘Black Blood’, waar we Swinson “Two days later, he woke up strapped in a hospital bed / Next to another man who wanted to be dead” horen zingen. Let overigens op drum en de toetsen! ‘Diggin’ is innemend en integer, het semi-akoestische ‘Junkie Heaven’ is melancholiek en de Folk-achtige afsluiter ‘Serenity Prayer’ heeft wat 60’s popinvloeden. Laten we hopen dat Ohtis nog meer demonen heeft die de komende periode voor inspiratie voor nieuwe materiaal kunnen zorgen. Curve Of The Earth is in ieder geval een prachtig album geworden met over het algemeen kleine, persoonlijke liedjes die een donker randje hebben. Melancholieke teksten, een stemmige slide-gitaar, ingetogen drums en diffuus toetsenspel zorgen voor een meer dan aangenaam, sfeervol en geslaagd debuut. Veel luisterplezier.

Atomic - Pet Vartiations

Atomic - Pet Vartiations

Label Odin Records

Beoordeling 8

Review Atomic is een Noors kwintet dat inmiddels al bijna twee decennia op grote hoogte staat binnen de Jazz-scene. Al die tijd is de bezetting nagenoeg in stand gebleven; de enige wijziging in de bezetting is dat in 2014 Hans Hulbækmo de vacante functie van drummer invulde. Voor de rest bestaat dit vijftal uit Fredrik Ljungkvist (saxofoon & Klarinet), de wereldberoemde trompettist Magnus Broo (o.a. samenwerking met Hanna Paulsberg), pianist Håvard Wiik en bassist Ingebrigt Håker Flaten. Pet Variations is de nieuwste release die onlangs uitkwam en deze keer kiest Atomic voor eigen interpretaties van bestaande nummers of interpretaties van bestaande stukken. Hoe verrassen is het om de vrije, misschien wel experimentele Jazz-uitvoering te horen van ‘Pet Sounds’, dat we in zijn oorspronkelijke versie nog kennen van de Beach Boys! Met ‘Un Grand Sommeil Noir’, dat oorspronkelijk door Edgar Varese is geschreven, weet Atomic perfect weer te geven waarom instrumentale, experimentele Jazz bij veel mensen de voorkeur heeft boven de vocale Jazz. ‘Cry Want’ kennen we natuurlijk nog van de legendarische Amerikaanse saxofonist en klarinetspeler James Guiffre en het mag dan ook geen verrassing zijn dat met een Magnus Broo en Fredrik Ljungkvist hier tot grote hoogte rijken bij deze versie. Maar het gehele album weten de heren je aandacht en focus vast te houden. Afsluiten doet Atomic met misschien nog wel een klassieker; ‘Karin’s Mode’ dat we nog kennen van het Jan Garbarek’s Quartet uit eind jaren ’60 en ook nu weet het vijftal je geboeid te kluisteren. Pet Variations is een album vol met experimentele, free jazz geworden. Acht Instrumentale nummers met Magnus Broo als absolute troef van hoge kwaliteit en op een eigenzinnige wijze vorm gegeven. Veel luisterplezier.

Lee Fields - It Rains Love

Lee Fields - It Rains Love

Label Big Crown Records

Beoordeling 8

Review De inmiddels 67-jarige Lee Fields is met zijn Expressions terug. Na Special Night uit 2016 neemt de Amerikaanse soulzanger samen met zijn band ons nog een keer mee op een meer dan aangename reis naar “the Soul with the capital S”. Soms zeggen albumcovers voldoende; kijk naar de cover van It Rains Love en laat je eerste indruk spreken; een wat groezelige vintage foto van een donkere Amerikaanse zanger in combinatie met deze titel kan eigenlijk niets anders betekenen dat soul. En laat dat nu juist datgene zijn wat we tijdens dit nieuwste album van de in South Carolina geboren Lee Fields te horen krijgen. In de jaren ’70 bouwt Fields een bescheiden carrière op maar met de intrede van de disco die veelal gebaseerd is op synthesizers besluit hij de muziek business de rug toe te keren. In de jaren ’90 keert hij terug en sindsdien heeft hij een meer dan respectabele discografie opgebouwd, solo maar ook zeker met The Expressions. Dit weekend was de release van het nieuwste album, It Rains Love, wederom met de medewerking van zijn band The Expressions. De tien nummers nemen ons weer mee naar de dagen dat de Soul met een hoofdletter S zegevierde. Little J.B. (James Brown) zoals Fields wel genoemd wordt is nog steeds gezegend met die diepe, maar evengoed heldere stem en wordt ook op dit album omgeven door blazers, achtergrondkoortjes en strijkers. Het album trapt af met de titelsong en meteen is het gevoel van die donkere “groove” terug; een soepel basloopje, wat toetsen en blazers erover en je bent terug in de tijd van Otis Redding, James Brown, Wilson Picket en andere (soul)helden. Het album klinkt misschien wat ongepolijst, alsof het in één take live op de plaat is gezet en het geheel niet tot in perfectie door de mix is gehaald. Mooi voorbeeld is ‘Blessed With The Best’ waar de snare drums misschien net iets te veel te boventoon voeren, maar een kniesoor die hierop let. ‘Wake Up’ vraagt om de volumeknop wat verder open te draaien terwijl het met melancholie doordrenkte ‘Will I Get Off Easy’ een blauwdruk is van een gevoelige soulballad. ‘Love Prisoner’ is met de soepele tempowisselingen één van de hoogtepunten maar ook hier zijn de blazers weer bepalend en laat Fields nog maar eens horen wat een geweldig bereik hij met zijn stem heeft. Verder zorgen het wat meer funky klinkende ‘A Promise Is A Promise’ (horen we daar een vleugje EW&F) en het met Reggae en Gospel-invloeden doorspekte ‘God Is Real’ voor de aangename variatie. Met de zwoele afsluiter ‘Love Is The Answer’ neemt Fields ons nog één keer mee naar die warme muzikale deken die hij om je schouders legt. It Rains Love klinkt op Vinyl waarschijnlijk beter dan de digitale Cd-versie. De “vintage’ sound die Fields weet te creëren in dit digitale tijdperk verdient hier en daar een tikje van die naald die over het vinyl krast. Een absolute aanrader en met deze doorleefde soulplaat bewijst Lee Fields & The Expressions dat hij nog steeds een prachtplaat kan afleveren. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Yngwie Malmsteen - Blue Lightning

Yngwie Malmsteen - Blue Lightning

Label Mascot rec.

Beoordeling 7,5

Review De Zweedse gitarist Yngwie Malmsteen behoort tot de beste gitaristen van deze wereld. Zijn reputatie bracht hij in de jaren 80 tot stand door de rock met de klassiek te vlechten. Zijn gitaarspel bevat de overgang van rock naar klassiek in een handomdraai. Met zijn band Rising Force wist hij hierdoor door te breken. De verhalen gaan dat hij moeilijk is om mee te werken en bandleden komen en gaan. Na dat de gitarist met de band Alcatrazz een top album had gemaakt vond hij het tijd om solo te gaan. De band met de jonge Jeff Scott Soto als zanger ontving direct de Grammy Awards. Boals vervangt Soto voor het album Triology en die wordt vervangen door Joe Lyn Turner. Met hem als zanger weet hij hits te scoren en wordt zijn populariteit alsmaar groter. Het motto Less is More is bij Malmsteen More is Better. Zijn gitaarspel ontwikkeld hij tot het supersnel aantal noten in een seconde te plaatsen. Hierdoor worden de solo’s drukker en onrustiger. Dat het erg knap is, is voor de gitaristen in de wereld een feit. Ditmaal geeft hij akkoord om een blues rock album te maken. Dat wil zeggen dat alle songs weer goed gevuld zijn in de herkenbare Malmsteen solo’s. Maar hij wil zijn helden eren en dat doet hij met Jimi Hendrix ‘Foxey Lady’ en ‘Purple Haze’, Richie Blackmore’s Deep Purlple ‘Demon’s Eye’ en ‘Smoke on the Water’, ZZ Top ‘Blue Jean Blues’, Beatles George Harrison ‘While My Guitar Gentley Weeps’ en het Eric Clapton nummer ‘Forever Man’. Aangevuld met eigen songs. Een aardig album.

Gary Hoey – Neon Highway Blues

Gary Hoey – Neon Highway Blues

Label Provogue/ Mascot

Beoordeling 7,5

Review Een man die hard aan de blues weg timmert is Gary Hoey. Zijn manier van spelen doet denken aan Bonamassa. Al is niet te vergeten dat deze Hoey inmiddels alweer 28 jaar bezig is. Het album Higway Blues is dan ook zijn 20ste album alweer. De man weet een rocksound bij zijn blues te voegen en is dan ook niet vies om de rock te spelen. Hij deed auditie voor Ozzy Osbourne, maar de jonge Zakk Wylde kreeg de job toentertijd. Met Lita Ford nam hij een album op en tourde als sologitarist in haar band. Met Neon Highway weet de man zijn adresboekje te vinden en samen met Eric Gales het openingsnummer ‘Under The Rug’ te smeden. Met Josh Smith komt de old classic blues soli in ‘Mercy of Love’ tevoorschijn. Met Lance Lopez krijgt het nummer Damned if I Do wat meer ballen en Ian Hoey ondersteund hem met ‘Don’t Come Crying’. De songs zijn voornamelijk herkenbare bluessongs en gaat het om de gitaarsound en solo’s van de man die het verschil maakt. En dat doet Gary al jaren. In Europa is de man minder bekend dan in Amerika. Hier scoorde hij een hit met een cover van Focus ‘Hokus Pokus’. Wanneer we de songs ‘Almost Heaven’, Still Believe in Love en het titelstuk beluisteren is het ook niet vreemd dat Gary gebeld wordt door Brian May (Queen) of Joe Satriani om samen te jammen en te kijken wat ze voor elkaar kunnen betekenen. Hoewel ik met dit album meer de classic blues hoor dan bij het recente stevige album Dust and Bones.

Robin Trower - Coming Closer to the Day

Robin Trower - Coming Closer to the Day

Label Provogue / Mascot rec.

Beoordeling 7

Review De voormalige gitarist van Procol Harum heeft in zijn eentje al een hele muziekcarrière opgebouwd. Trower start zijn band begin jaren 70 en werd als gast muzikant door vele acts gevraagd waaronder Bryan Ferry. De man is inmiddels een legende in de blues wereld, maar voor het grote publiek blijft hij een onbekende. De man is inmiddels ruim in de 70 en daar is van de muzikale kwaliteiten niets van te horen. Toch zegt de titel iets hoe hij de wereld ziet. Er komt een dag dat .. en als ras-muzikant wil hij die tijd gewoon vullen met het maken van muziek. Het album kent dan ook de klanken die we van een blues gitarist kennen. Trower is niet direct uitgesproken in zijn gitaarspelen. Het is behoudend en ingetogen. Met de soulkoortjes in o.a.’Truth or Lies’ en het uptempo nummer ‘Tide of Confusion’ is er wat meer leven in de cd. Het zijn voornamelijk veel blues songs met lange solo’s. Dat is niet erg voor de liefhebber en dan heb je een prima album. Maar de verhouding vind ik persoonlijk wat uit balans. Dat wil niet zeggen dat het geen prima plaat is. De songs ’Perfect Wrong’, ‘Lonesome Road’ en ‘Ghost’ zijn meer dan heerlijke blues (rock) songs.

Nick Waterhouse - Nick Waterhouse

Nick Waterhouse - Nick Waterhouse

Label Innovative Leisure

Beoordeling 8

Review Nick Waterhouse is terug met zijn titelloze vierde album. De Amerikaans singer/songwriter én gitarist met het kenmerkende brilletje is terug met zijn old-school Rhythm en Blues. Voordat ik een LP op de draaitafel legt of een CD’tje in de speler schuif, kijk ik altijd naar de cover. Covers zijn je eerste kennismaking met dat nieuwe stukje muziek en zorgt dat bepaalde hersendelen geactiveerd worden door interpretatie en inlevingsvermogen. De cover van dit vierde album is dan ook alleszeggend en plaatst je meteen in de jaren ’60. Alsof je in een tijdmachine zit en terug geteleporteerd wordt naar de tijd van Fats Domino, Dean Martin en Bing Crosby. Waterhouse heeft zich de laatste jaren steeds verder ontwikkeld met dit vierde album als absolute hoogtepunt tot op heden. Van de elf tracks zijn er tien door de uit Californië afkomstige Amerikaan zelf geschreven en het merendeel is heerlijk uptempo en dansbaar. Hij trapt af met ‘By Heart’ en als vanzelf gaat de zon schijnen; soepel bewegende R&B waarbij de piano, blazers en de backing vocals het geheel laten klinken alsof de opnames live op de plaat zijn gezet. Ook nummers als ‘Song For Winners’, met het rauwe randje in zijn stem, ‘Man Leaves Town’ en ‘I Feel An Urge Coming On’ zijn heerlijk swingend. De laatste is overigens de enige cover op de plaat en oorspronkelijk van Jo Armstead uit 1967. Op een dergelijk album moet natuurlijk ook een instrumentale track staan, iets wat in de jaren ’50 en ’60 heel gewoon was. ‘El Viv’ is die track op dit album; een heerlijk swingend Rock ’n Roll nummer met aanstekelijke groove. ‘Wherever She Goes’ en vooral het met een Motown-sound doordrenkte ‘Wreck The Rod’ zijn waarschijnlijk de hoogtepunten op deze nieuwe plaat. Met ‘Song For Winners’ krijgen we nog een Surf Rock n Roll’ plaat voorgeschoteld waarbij de backing vocals en de blazers het geheel weer prachtig muzikaal inkleuren. ‘Undedicated’ is de R&B ballad met een Jazzy tintje terwijl ‘Which Was Writ’ glanst vanwege het gitaarspel. De kracht van dit album zit hem vooral in de composities, het instrumentarium en de locatie waar het is opgenomen. In de Electro Vox Recorders in het Californische Hollywood krijgen weten Waterhouse en de sessiemuzikanten een authentieke sfeer en sound te creëren waarmee ze een eigentijdse versie van R&B met een vleugje Jazz weten te produceren. Een aanrader. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Samantha Martin & Delta Sugar - Run To

Samantha Martin & Delta Sugar - Run To

Label Fontana

Beoordeling 8

Review Het nieuwe album van Samantha Martin & Delta Sugar is eindelijk officieel in Europa uit. In Canada hebben ze het talent vorig jaar al ontdekt na de Canadese release en heeft de zangeres samen met haar band maar liefst vier Maple Blues Awards nominaties op zak; die voor Album of The Year, Songwriter of The Year, Entertainer of The Year en Female Vocalist of The Year. Hoog tijd dat we deze Samantha Martin ook in Europa leren kennen. De Canadese is zeer duidelijk; het is de samenwerking met de Delta Sugar die voor de sound van de band en het succes zorgt. En daar heeft ze gelijk in. Het elfkoppige gezelschap is divers en weet die perfecte combinatie te creëren die door Samantha zelf als “Roots & Roll with a lot of Soul” wordt omschreven. Een complete blazerssectie, twee gitaristen, drums, bas en nog eens co-vocalisten Mwansa Mwansa en Sherie Marshall die absoluut genoemd moeten worden. Eindresultaat is een mengeling van Blues en “Memphissoul” met hier en daar een vleugje gospel. De tien songs zitten goed in elkaar en vanaf de heerste noot neemt Samantha met haar diepe stem inclusief rauw randje samen met de Delta Sugar je aan de hand mee. Opener ‘You’re The Love’, dat in het refrein de verwijzing naar de albumtitel Run To Me heeft, stuurt meteen die combinatie van Zuidelijke Blues en Soul je huiskamer in met een hoofdrol voor gitarist Michael McCallum en de blazerssectie. ‘Gonna Find It’ is prima maar we krijgen het echte “Stax-soul” gevoel bij het swingende ‘Good Trouble’ en ‘Over You’ en even wanen we ons in een tijdmachine. Tussen al dat uptempo geweld zijn er ook voldoende rustmomenten. De Soulballad ‘Will We Ever Learn’ is een mooie opmaat maar de Bluesballad ‘Wanna Be Your Lover’ en vooral ‘Chasing Dreams’ zijn pareltjes. Speciale aandacht voor de toetsenist en de blazers. Maar je gevoel wordt pas echt op de proef gesteld bij de hartverscheurende ballad ‘Only So Much’ met ook hier een hoofdrol voor McCallum op gitaar. De afsluiter ‘All Night Long’ is lekker loom en laat de kracht van het elfkoppige collectief nog maar eens horen waarbij akkoorden van toetsenist Steve Marriner je misschien nog wel doen terug denken aan Marvin Gaye’s ‘Heard It Through The Grapevine’ Run To Me is een ontzettend lekker klinkende Blues en Soul plaat geworden. Samantha beschikt over een ijzersterke stem maar we moeten nogmaals benadrukken dat het collectief voor deze geweldige sound zorgt. Het album neemt je als het ware mee naar de Zuidelijke Staten en werpt je misschien wel enkele decennia terug in de tijd. Voor diegene die dit Samantha Martin & Delta Sugar nog niet ontdekt hadden is deze officiële Europese release een uitgelezen kans. Maar oordeel vooral zelf. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Reese Wynans - Sweet Release

Reese Wynans - Sweet Release

Label Provogue Records

Beoordeling 8,5

Review Met een line-up van gastmuzikanten om van te watertanden is het nu Reese Wynans die zelf in de spotlights staat. Sweet Release is het eerste soloalbum van deze bewierookte toetsenist. De in 1947 geboren Wynans groeide op in een groot gezin en leerde op jonge leeftijd al piano spelen. Al sinds eind jaren ’60 speelt de pianist/toetsenist met alle groten der aarde zoals John Mayall, Joe Bonamassa en zelf was hij betrokken bij de beginperiode van The Allman Brothers, speelde in Captian Beyond en Double Trouble (de band van Stevie Ray Vaughan). Reese vulde een heel muzikaal leven in als sessiemuzikant maar na een vijftal decennia is het nu Reese die zelf een album uitbrengt. The is lastig om hoogtepunten op dit album aan te wijzen want het album is een aaneenschakeling van kwalitatief hoogwaardige Blues met al zijn varianten. Bluesballads, Blues doordrenkt met donkere Soul, stuwende Bluesrock; het is er allemaal. Het opstuwende ‘Hard To Be’ (SRV-cover) waarbij vocalen, blazers en uiteraard met Reese op piano krijgt een nominatie maar waarschijnlijk is de titelsong, oorspronkelijk van Boz Scaggs, dat met deze titel wegkomt. Verschillende leadzangers zoals Jimmy Hall, Mike Farris, Paulie Cerra, Warren Hayes en Vince Gill nemen een deel voor van de tekst voor hun rekening. Het eindresultaat is adembenemend. Maar zoals gezegd is het een geweldige line-up. Warren Hayes steelt zowel vocaal als op leadgitaar de show op de Les Dudek cover ‘’Take The Time’ en altijd is daar Wynans op toetsen. Joe Bonamassa doet dat dunnetjes over op in de Soul/Blues-klassieker ‘So Much Trouble’ (Tampa Red) waar naast het virtuoze pianospel van Reese ook een hoofdrol is weggelegd voor Mike Henderons op mondharmonica. En zoals gezegd, Wynans raakt met de Blues diverse andere muziekstijlen. Het met Soul en Funk doordrenkte ‘Soul Island’ is hier een prachtig voorbeeld van en hier mag gitarist Josh Smith dan weer excelleren. Natuurlijk is ook de afsluiter van absolute schoonheid; de Beatles-klassieker ‘Blackbird’ wordt door Reese Wynans solo achter de vleugel magistraal neergezet en vormt hiermee een natuurlijk rustpunt na al dat muzikale geweld eerder op het album. Sweet Release brengt ons geen nieuwe nummers. Maar het biedt ons wel nieuwe uitvoeringen van bestaande nummers en juist deze nieuwe interpretaties zorgen voor een ongekend hoog niveau. De covers van o.a. Stevie Ray Vaughan, Otis Rush, Boz Scaggs en Les Dudek krijgen door deze verschillende samenwerkingen een extra dimensie al blijft Reese bewust wel dicht bij het origineel. Voor de liefhebber van Blues een absolute must have want het is een soort van weerzien van vrienden die veel respect voor elkaar hebben. Veel luisterplezier.

The Lachy Doley Group - Make Or Break

The Lachy Doley Group - Make Or Break

Label eigen beheer

Beoordeling 8

Review De Australische Hammond organist Lachy Doley behoort tot de beste toetsenisten van de wereld. De man tourde enige jaren geleden door Nederland en veroverde vele harten op de blues- en popfestivals. Met zijn versie van ‘Use Me’ van Bill Withers gaat de man viral. Met het vijfde album ‘Make of Break’ gaat de man de wereld veroveren. Doley wordt door diverse groot heden waaronder Steve Vai, Joe Bonamassa en Glenn Hughes ingehuurd. Zijn heerlijke blues sound weet hij uit de kasten te halen, daar waar vooral gitaristen opzienbarend naar kijken. ‘The Greatest Blues’, ‘A Woman’ en het swingende ‘The Strut’ zijn dan ook heerlijke songs die alles over deze man zeggen. Dat een Hammond orgel de gitaren in de blues kan vervangen had niemand verwacht maar Doley weet dit te bewijzen. Het als is dan ook een album dat blues en rockliefhebbers een keer in hun leven moeten beluisteren. Daarna is het aan ieder om hier van onder de indruk te zijn of niet. The Lachy Doley Group is te zien 18 mei Podium te Heino 30 mei Melkweg te Amsterdam 15 juni Hey Hoef Backstage – Tilburg 12 juli Bospop - Weert

Mighty Magnolia's - Unknown Skyline

Mighty Magnolia's - Unknown Skyline

Label Snaxville / PIAS

Beoordeling 8

Review De Mighty Magnolia’s is een act waar we in Nederland niet veel van horen. De Noorse band is zeker eentje waar ieder naar mag luisteren om er aan te proeven. Daarna ben je verkocht. De poprock is niet alleen erg aanstekelijk, het zijn mooie liedjes die in de klankkleur zeer goed is opgenomen. Het is Hendrik Maarud die achter de knoppen zit. De broer en drummer bij Amund Maarud (zie interview) weet met de Mighty Magnolia’s een mooi album te produceren. De songs wisselen zich af tussen de pop rock en country maar zijn allen lekker uptempo. ‘Ain’t On The Run No More’, ‘From the Higher Ground’ en ‘Someone Else’ zijn songs die je direct album pakken. Het heeft iets van de Common Linnits door de zang van Emil Nordtvelt en Ine Tumyr. De intro’s zijn soms wat hetzelfde, dat is wat jammer. Toch weet de band genoeg variatie in de plaat te brengen door‘There’s No Easy Way Out’ in de rock and roll in de country te brengen. Het is dan ook een lekker album waarmee de band de Noorse grenzen over kan. Hopelijk komt men de lage landen bezoeken en zou het een prima aanvulling zijn op de festivals.

Yola - Walk Through Fire

Yola - Walk Through Fire

Label Easy Eye Sounds

Beoordeling 8

Review Ze wordt nu al geprezen in de muziekwereld en dat met haar debuut album ‘Walk Trough Fire’. De zangeres Yola komt uit een plaatsje buiten de Engelse stad Bristol. Ze werd door Dan Auerbach ontdekt nadat hij een tape van een vriend kreeg. Auerbach, die bezig was op zijn label op te zetten, greep zijn kans. Yola wordt voorgesteld als de ontdekking van het jaar, maar even door de platen kijkend, blijkt ze door Massive Attack uit Bristol al te zijn gevraagd voor de achtergrond vocalen, en was ze frontvrouw van de band Phantom Limp. Wanneer de eerste klanken van dit album beginnen Yola haar stem opzet, horen we een prachtige soul stem. Het prachtig geluid van de volle soul stem van ‘Faraway Look’ is warm schors en rustgevend. Muzikaal weet ze de songs aan te laten sluiten bij haar stem. Maar dat is ook een verdienste van de producer. Auerbach weet haar al meer in de richting van de country te duwen. Na de eerste popsongs gaat de sound over in de country. Met ‘Rock Me Gently’, ‘Ride Out In The Country’, ‘It Aint Easier’ en het titelstuk wordt de combinatie van haar soulstem en de country met een vleugje pop prachtig gevonden. Hier komen alle elementen van haar en de muziek prachtig op hun plek en heeft ze haar unique selling point gevonden. Een prachtige plaat en een country act waar we in de toekomst zeker meer van zullen horen.

Ketil Bjornstad - Rainbow Sessions

Ketil Bjornstad - Rainbow Sessions

Label Grappa / PIAS

Beoordeling 7,5

Review Het is de Noorse pianist Ketil Bjornstad die als klassiek concert pianist afstudeert en naar Parijs gaat om zijn pianokunsten te verfijnen. Al vroeg in zijn leeftijd ontvangt hij grote prijzen en 50 jaar geleden trad hij voor het eerst op met het Oslo Filharmonisch Orkest. Als jonge muzikant gaat hij veel naar Club 7. Een podium in Oslo waar hij zijn inspiratie vandaan haalt door bekende artiesten te bewonderen. Door de kunsten van Miles Davis en Silent Way zoek hij zijn heil in de jazz en uiteindelijk weet hij beide stromen te combineren tot een verfijnd product. De man is vooral in Duitsland erg populair en met dit verzamelwerk zal hij dit nogmaals onderstrepen. De Rainbow is een studio in Oslo. Het draait hierbij om een Steinway model A en model D piano, die voor Bjornstad geniaal klinken. De Rainbow sessions bestaat uit 4 cd’s The Long Farewell , The Rainbow en The Way Through The Woods, allen in de nieuwe Rainbow studio in 2004 opgenomen. De productiviteit van de remakes was zo hoog dat er een extra album aan toe werd gevoegd. The Last Sessions krijgt de titel The Third Instrument mee. De songs van dit album zijn vooral voor het eerst te beluisteren, maar zijn de outtakes tussen 2013 – 20017.

Gary Clark Jr. - This Land

Gary Clark Jr. - This Land

Label Warner

Beoordeling 9

Review Gary Clark Jr. is terug met een nieuw album. De vaak in één adem met Jimmy Hendrix genoemde gitaarvirtuoos laat op This Land horen dat hij tekstueel en qua singer/songwriting een ontwikkeling heeft doorgemaakt. De begenadigde gitarist geeft met de titelsong meteen zijn visitekaartje of op dit derde album. Met vlijscherpe teksten en even scherpe en vette gitaarrifs plus een gierende solo schiet de Texaan als een komeet de startblokken in dit bijna zes minuten durende openingsnummer ‘This Land’. (“Nigga run, nigga run / Go back where you come from / We don’t want, we don’t want your kind / We think you’s a dog born”) Na de laatste noten moet je even de stofwolk op laten trekken! Het is meteen ook de meest politiek beladen song waar Clark zijn ervaring met racisme muzikaal uiteenzet. (Fuck you, I’m America’s son / This is where I come from.”) Net zoals op zijn voorgaande albums combineert Clark diverse stijlen met elkaar zoals Blues, Rock, R&B en zelfs een vleugje Reggae (‘Feelin’ Like A Million’) zonder dat het een het ander in de weg zit. Ook mooi dat naast zijn politieke bevlogenheid, zijn bezorgdheid over de situatie in de VS er ook ruimte is voor een schuldgevoel tegenover zijn gezin als hij die omwille van zijn muziekcarrière weer enige tijd achter laat Ook zijn er wat momenten voor rust en bezinning zoals het de diepe soulballad ‘I Got My Eyes On You’ waar de Amerikaan laat horen ook over een falsettostem te beschikken. Met die hoge stem en een vette knipoog naar Prince is daar ‘Pearl Cadillac’, één van de hoogtepunten van dit album. Overigens is er nog een link naar de overleving van deze legenda want Sheila E Horen we haar bijdrage op percussie leveren. Maar veel nummers kunnen we best scharen onder de noemer dampende, rauwe, gemene Bluesrock. ‘Gotta Get Into Something’ komt als een TGV uit je speakers knallen en ook bij ‘What About Us’ kunnen de handschoenen ter bescherming van zachte handen achterwege blijven. Verder is de donkere soul prominent aanwezig bij ‘When I’m Gone’ en weet Clark bij ‘The Governor’ de Blues in al zijn puurheid neer te zetten. Na een klein uur sluit de fenomenale gitarist met de integere ‘Dirty Dishes Blues’ af en neemt hij ons nog één keer mee in zijn muzikale gedachtewereld. Het rustige tempo van het nummer contrasteert heerlijk tegenover de rauwe stem en evenzo klinkende gitaar. This Land is een fantastisch Bluesrock-album geworden. Waarschijnlijk zal geen van de …… tracks in één of andere populaire hitlijst terug te vinden zijn maar de échte muziekliefhebber zal dit nieuwe album zeker weten te waarderen. Hij zorgt er voor dat de muzikale scheidingslijnen tussen verschillende stijlen als Blues, Rock, Soul en Hip-Hop nog maar flinterdun zijn. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Danny Vera - Pompadour Hippie

Danny Vera - Pompadour Hippie

Label Excelsior Recordings

Beoordeling 8

Review Het tweede deel van Pressure makes Diamonds kwam deze week uit. Op dit tweede deel neemt Vera je wederom mee naar de Americana en Country, maar dan in de vorm van wat rustigere nummers. Eind december was daar al deel I, The Year Of The Snake. Zes vlot lopende, stevige nummers die je vooral in het spectrum van de Blues Rock muziek moet zoeken. Niet in Nashville maar gewoon hier in de Wisseloordstudio’s opgenomen waarbij de sympathieke Zeeuw wel hulp gehad van Vince Powell; een meer dan gerenommeerde producer in de muziekwereld. Dit tweede deel heeft de titel Pompadour Hippie meegekregen en is wat ingetogener. Dat wordt bij het horen van de eerste noten van opener ‘Oblivious Desire’, dat door de strijkers een zweem van romantiek optrekt is, meteen duidelijk. De titelsong, met de steelgitaar en de donkere stem van Vera brengt een aangename Americana-sfeer terwijl we bij ‘Pressure Makes Diamonds’ ook weer wat Blues en Soul terug horen, mede door de aanwezig blazers. Afsluiten doet Vera met het emotionele ‘Born Again’ waarbij hij breekbaarder dan ooit klinkt. De uiteindelijke bedoeling van twee (deel)albums is mij nog steeds niet duidelijk. Wel is het zo dat de beide delen binnen het spectrum van de Bluesrock een uptempo en een rustig deel vertegenwoordigen. De zes tracks op Pompadour Hippie zijn prachtig en het is goed hoorbaar dat Vera de liedjes dicht bij zichzelf houdt. De beide delen zijn nu als dubbel-cd verkrijgbaar. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Tobias Bader - Rise and Fall

Tobias Bader - Rise and Fall

Label Eigen Beheer

Beoordeling 7,5

Review Met ‘Fly’ weet Tobias Bader de eerste sprong te wagen voor zijn debuut EP ‘Rise and Fall’. Hopelijk wordt het niet een free fall. Zijn wens om ooit een album te maken was groot en nu hij ruim 35 jaar muziek maakt is de knop omgezet om de daad bij het woord te voegen. het is de eerste Ep met songs, waarvan hij velen nog op de plank heeft liggen. De vrolijke popfolk van ‘Fly’ doet denken aan een vrolijke Willy Nelson die een verbond heeft gesloten met the Corrs. Het titelstuk is zeker een juweeltje waar alles mooi bij elkaar komt. De harmonische vocalen en de folk deining die het geeft in een sfeer van Ierse folk en Americana. Na het wat matige ‘Things’ is Kinks georiënteerd nummer ‘Freeway To You Heart’ wederom een heerlijk nummer dat diverse lagen binnen de compositie bestrijkt. Het debuut van Tobias kent 6 mooie songs is variabel is stijl, maar vooral intiem en melancholiek.

Teus Nobel Liberty Group - Journey

Teus Nobel Liberty Group - Journey

Label Painted Dog rec.

Beoordeling 7

Review De jazzmeester Teus Nobel is inmiddels de graag geziene muzikant van Nederland, als het gaat om bijdrage te leveren aan albums binnen de jazz en popsound. De man is 36 jaar en weet inmiddels zijn trompet zo te bespelen dat Caro Emerald, Do en Lee Towers en vele artiesten al een beroep op zijn kunsten heeft gedaan. Tevens deelde het podium met o.a. Kyteman Orchestra en het Rotterdam Jazz Orchestra. Kortom de man is veelal onderweg. Als titel voor een solo album is dit wel mooi gevonden. Hij weet met het nieuwe album dan ook weer een mengeling van jazz en lichte jazz pop te brengen. Dit jaar waagt Teus zich voor het eerst met een (akoestische) kwartet-bezetting, met Alexander van Popta (piano), Jeroen Vierdag (bas) en Tuur Moens (drums). In de twee jaren voorafgaand aan de albumopnames volgde Teus, exact 10 jaar na het afronden van zijn conservatorium bachelor, alsnog een masterstudie bij Nederlandse jazz legende Jarmo Hoogendijk, waarin het artistiek onderzoek gericht was op het muzikale erfgoed van trompettist Woody Shaw. De verworven muzikale vrijheden, zowel melodisch als harmonisch, hebben bijgedragen aan de bandnaam van dit project: Teus Nobel | Liberty Group. Natuurlijk zijn er geen nummers onder de 6 minuten op dit album te vinden en zijn de instrumentale songs vol overgoten met trompetten geschal. Met het ruim 10 minuten durende nummer ‘Iseo’ neet hij je mee in allerlei sounds binnen de jazz. Al denk ik persoonlijk dat ik het dan allemaal al gehoord heb. Maar de slow song ‘Actual Proof’ geeft het album weer een andere draai en het slotstuk ‘Crush’ krijgt een aanstekelijk pop melodie mee. Een must voor de jazz liefhebber die de trompet een warm hart toedraagt.

Amund Maarud - Perfect Strangers

Amund Maarud - Perfect Strangers

Label Snaxville rec

Beoordeling 8

Review De voormalige gitarist en zanger van de Noorse rockact The Grand, is inmiddels alweer 8 jaar op eigen solo pad. Al heeft hij afgelopen jaar met Amgala Temple een prima album gemaakt. De blues en rock heeft in zijn solowerk een folk en pop sausje gekregen. Ieder drie jaar verschijnt er een nieuw album van de getalenteerde man. En dit is weer zo’n juweeltje. Met de opener ‘Change of Heart’ weet Maarud zijn geluid richting Mumford & Sons te duwen. Het swingt enorm door de popfolk sound. Al weet hij de banjo en lichte gitaar klanken op een Americana sound optimaal uit te werken in het titelstuk ‘Perfect Stranger’ en ‘Don’t Tell Me How To Spend My Time’. Het ook niet voor niks dat hij Lucky Lips als begeleidingsband noemt. De band werd in 2017 uitgeroepen tot ‘The European Bluegrass Band’. Dat deze samenwerking optimaal resultaat heeft horen we op de ingetogen ‘Going Home’ en ‘Daydream’. Maar de variatie is groot op het album door het bluesy ‘Indian Butterfly’ en pop georiënteerde My Guitar en de oude rocksound van ‘Translate My Instructions’. Het is voor de een al een ontdekking geweest in 2012 voor de ander zal dit album een welkome aanvulling zijn in de cd kast of op zijn minst te beluisteren op een van de digi kanalen.

Halva - The Sweetest

Halva - The Sweetest

Label Galileo

Beoordeling 7,5

Review Halva is een klezmer orkest waarbij violist Nicolaas Cottenie de centrale plaats inneemt. Klezmer is van oorsprong een Joods bruiloftsfeest. Bij ieder ritueel hoort een andere muziekstuk. Hierdoor ontstaan er vele variaties op de rituele thema’s, al blijft het allemaal een geheel. Een kelzmer orkest behoort dan ook mobiel en flexibel te zijn om alle rituele een muzikale ondersteuning te geven. Bij Halva gaat het om enkele violisten, klarinet , cello, percussie en accordeon. En zo gaat het volksfeest van start. Hierbij staat een persoon centraal die de leiding in de muzikale invullingen geeft en dat is dan ook degene die het orkest aanstuurt. Zo horen we de clarinet solo’s afgewisseld met violen solo’s en dat allemaal in een vrolijk gestemde muziek geheel. Soms is het swingend met ‘Shirba’, dan weer ingetogen met ‘Dobriden’ of romantisch mooi met ‘Desert Moon’. Het past dan ook in de wereld van de theater kunst zen de daarbij behorende festivals zoals het Oerol of Noorder zon.

Kim Myhr – Pressing Clouds

Kim Myhr – Pressing Clouds

Label Hubro / PIAS

Beoordeling 7

Review De gitarist Kim Myhr uit Oslo weet de afgelopen jaren diverse solo albums te maken, terwijl hij zijn diensten ook leent aan het Trondheim Jazz Orchestra. Ditmaal vormt hij met Ingar Zach Caroline Bervall en Quator Bozzini een kwartet. Met een licht gitaargeluid en cello’s en strijkers weet Bergvall een storytelling verhaal in te spreken in ‘Passing Through’. De wijze waarop ze dit doet is indringend en meeslepend waardoor je als het ware in het verhaal wordt gezogen. Het bijna 13 minuten durende verhaal is dan ook mooi om naar te luisteren maar wanneer je het verhaal kent sla je dit nummer al snel over. De muzikale invulling van Myhr is meer aanwezig op ‘Days’ en het daaropvolgend Thgs Dspr. Waardoor de verhalen verteller direct doorgaat van het ene nummer naar het andere. De diversiteit van de muzikale klanken is groot en loopt het prachtig in elkaar over. Prima album voor mensen die soundclouds met storytelling willen combineren.

Walter Trout - Survivor Blues

Walter Trout - Survivor Blues

Label Provogue/ Mascot

Beoording 7,5

Review De titel zegt alles over de blues man. Na dat bij de dood in de ogen heeft gezien en uiteindelijk er weer bovenop is gekomen, dacht hij alvast om afscheid te nemen van zijn publiek, maar gelijk hen ook te bedanken voor alles wat men hem heeft gegeven. Walter Trout is de laatste jaren intens bezig geweest met het maken van de albums en live shows. Hij voelt zich dan ook een true survivor. Dat komt dan ook op een album te staan en de blues zegt alles. Let’s do the music do the talking is het motto en hij start dan ook met de klassieke blues ‘Me My Guitar and the Blues’ van Jimmy Dawkins. Met Be Careful Now You Vote blikt hij even terug op de verkiezingen maar ja het kan ook alvast een signaal zijn voor de komende verkiezingen, wanneer iedereen dit album in de kast heeft staan. Het is dan ook een album voor iedere blues liefhebber. Trout weet als geen ander dat hij op een natuurlijke wijze de songs speelt. En of dit nu covers zijn, hij doet het met hart en ziel. Bij ‘Woman Don’t Lie’ krijgt hij de hulp van Sugaray Rayford en met het ‘Goin Down the River’ klimt Doors legende Robby Krieger achter de toetsen. Walter Trout eindigt zijn verhaal met ‘God’s Word’ al is ‘Sadie’ een de juweeltjes op het album. Het mag dan een cover album zijn, maar door de keuze van de songs vertelt Trout zijn verhaal en weet dat hij gezegend is om weer optimaal te kunnen spelen. 1 juni staat de man weer in 013 te Tilburg

Bjorn Berge - Who Else?

Bjorn Berge - Who Else?

Label Blue Moon / Grappa

Beoordeling 8

Review De Noorse gitarist Bjorn Berge won de Spellenmanprise voor zijn album Stringmachine en de Illustrated Man. Het is de Grammy Award voor Noorwegen. De man veroverde Europa door zijn blues sound dat even anders klinkt dan de doorgaans blues. Het is allemaal wat rauwer en swingt alsof het bijna een popact is. ‘Lost Pearl’ is zo’n swingend nummer dat op het nieuwe album staat. Het uptempo nummer is alsof Tony Joe White de drive heeft gevonden om sneller te spelen. Het is vooral pakkend te noemen. Al weet de gitarist met zijn slepende sound op ‘Mr. Bones’ en ‘It Just Ain’t So’ weer een heel andere sfeer te brengen. Het ligt meer de traditionele blues. Wanneer de achtergrond zangeressen de gospel zang inzetten op ‘Bitter Sweet’ valt alles perfect op zijn plek. Het is een heerlijke laidback blues song dat als een oase in de woestijn een plek op dit album inneemt. Heel anders dan de uptempo drive van ‘The Speed of Light’ dat als een Pearl Jam song op je afkomt. Met deze diversiteit aan songs is het niet echt een blues album te noemen, maar ook geen rock of pop album. Het kent van alles wat maar is vooral een geheel, en dat maakt dit album juist bijzonder goed.

William Tyler - Goes West

William Tyler - Goes West

Label Merge Records

Beoordeling 8

Review De inmiddels 39-jarige gitarist/muzikant William Tyler heeft de inspiratie voor zijn nieuwe, uiteraard instrumentale, album opgedaan naar aanleiding van zijn verhuizing van Nashville naar Californië. De titel Goes West is dan ook meer dan toepasselijk. We kennen Tyler van zijn rol in Lambchop en Silver Jews maar vooral naar aanleiding van de drie eerder uitgekomen albums waarvan Modern Country uit 2016 zeer goede kritieken kreeg. Tyler wordt of werd in Nashville gezien als één van de meest begenadigde elektrische gitaristen en het is dan op zijn minst opvallen dat hij op Goes West vooral op de akoestische gitaar te horen is. Toch moeten we het feit dat de verhuizing tot inspiratie heeft geleid niet te zwaar nemen want ook een nummer als ‘Our Lady Of The Desert’ roept niet de associatie op met oneindig lijkende landschappen en uitgestrekte Canyons. Wel is Tyler als geen ander in staat om deze instrumentale pareltjes op een sympathiek klinkende wijze te produceren en dat voor een groot toegankelijk publiek waarbij je zijn stijl ergens tussen Folk en Country kunt plaatsen. Op dit album wordt hij overigens bijgestaan door namen als Bill Frisell en Meg Duffy (gitaar), James Wallace op toetsen, Brad Cook (bas) en drummer Griffin Goldsmith. Met de ruim vijf minuten durende opener ‘Alpine Star’ hebben we meteen het album in een notendop verteld. Een prachtig instrumentaal verhaal dat vooral door Tyler op akoestische gitaar wordt vormgegeven. Alle nummers zijn puntgaaf en details zorgen voor de variatie; de gelaagdheid, het tempo, de stemming, het wordt door Tyler allemaal vormgegeven. ‘Man In A Hurry’ klinkt niet gejaagd en ‘Our Lady in The Desert’ roept niet die alles broeierige sfeer op. Een nummer als ‘Rebecca’ en ‘Call Me When I’m Breathing Again’ liggen het dichtst bij zijn eerdere solowerk maar voor de rest horen we ook zijn muzikale vrienden die het geheel versterken zoals bi het prachtige ‘Not In Our Stars’. Het is toch prachtig dat William Tyler er weer in slaagt om een volledig instrumentaal album uitermate boeiend te maken. De tien nummers ademen emotie en gevoel en Tyler gebruikt zijn vingers op de snaren om zijn gevoel te laten spreken. Veel luisterplezier.

Danny Vera - Year Of The Snake

Danny Vera - Year Of The Snake

Label Excelsior Recordings

Beoordeling 7,5

Review Iedereen kent Danny Vera natuurlijk inmiddels. Naast de bekende gezichten van Veronica Inside (voorheen Voetbal Inside) was het toch deze sympathieke Bluesrocker die het programma mede een gezicht gaf. Inmiddels weten we wel dat Vera met zijn kuif meer dan een muzikale sidekick is en de afgelopen jaren heeft hij een respectabele discografie opgebouwd. Wel moeten we zo eerlijk zijn om deze Zeeuwse Rockabilly door deze tv-programma’s wel het gewenste podium kreeg én daarmee landelijke naamsbekendheid. Voor 2019 staat er weer een aanzienlijke clubtour gepland die vooral n het teken zal staan van zijn nieuwe album Pressure Makes Diamonds dat Vera in een tweeluik uitbrengt. Onlangs kwam deel I uit, Year Of The Snake, met een zestal volwassen Blues rock nummers. Titelsong ‘Year Of The Snake’ is een typisch Blues rocknummer met een knappe spanningsboog, terwijl ‘Fallen King’ je zo onder een westernfilm kunt monteren; spannende Americana inclusief blazers die de zuidelijke sfeer prima illustreren. Overigens heeft de titel een rechtstreekse link met de Chinese jaartelling want Vera zelf is geboren in 1977, juist, het jaar van de slang. ‘Bo-utiful’ zorgt met het midtempo voor de balans op de plaat want een nummer als ‘Honey South’ brengt de Rock ’n Roll uit de jaren ’50 weer tot leven. Het eerste deel van dit nieuwe album is meer dan geslaagd. De zes nummers en ook het komende album zijn gemixt door Vance Powell (o.a. Chris Stapleton) en zijn veelbelovend. De vraag is wel waarom niet in één keer een volwaardig album uitbrengen? We kijken in ieder geval uit naar het vervolg. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Hanna Paulsberg Concept - Daughter Of

Hanna Paulsberg Concept - Daughter Of

Label Odin / Grappa

Beoordeling 7,5

Review De Noorse tenorsaxofoniste Hanna Paulsberg is in Noorwegen inmiddels een grootheid en in oktober was ze te gast op het Jazzfestival in Rotterdam en Nijmegen. Het laatste album dat deze muzikale veelvraat heeft uitgebracht is Daughter Of The Sun. Dit album van Hanna Paulsberg Concept is tot stand gekomen met nadrukkelijke medewerking én aanwezigheid van de Zweedse trompettist Magnus Broo, die zelf ook al een kleine twintig jaar zijn stempel drukt in de Scandinavische Jazz-scene. Daarnaast zijn het natuurlijk haar vaste bandleden Trygve Waldemar Fiske (bas), Oscar Grönberg piano) en Hans Hulbækmo.(drums), die ook op dit album weer voor het spreekwoordelijke cement zorgen. Overigens is het album opgedragen aan de Egyptische farao Hatsjepoet waarmee de Noorse saxofoniste op deze wijze aandacht voor het feit dat vrouwen, ook anno 2019, nog altijd moeten vechten voor erkenning. Het album is zoals we inmiddels wel van Hanna Paulsberg gewend zijn, divers. Van het ietwat experimentele ‘Little Big Saxophone’ stroom je vanzelf door naar het wat luchtigere ‘Hemulen Tar Ferie’. Maar evengoed is ‘Serianna’ het meest aansprekende nummer vanwege het muzikale duet dat Paulsberg en Broo met elkaar ingaan. Het geheel krijgt zelfs wat Caribisch over zich. Het ruim acht minuten durende ‘Bouncing With Flower Buds’ sluit het album af en is het meest experimentele nummer op dit album, waarbij vooral trompettist Broo de hoofdrol opeist, samen met drummer Hans Hulbækmo. Op Daughter Of The Sun weet Hanna Paulsberg een mooie mix te vinden van meer dan toegankelijke jazz tegenover wat meer experimentele nummers. Toch is dit album geschikt voor een breed publiek. Hanna tourt de komende periode intensief, soms met haar samenwerking Gurls, dan wel met Magnus Broo maar doet helaas Nederland voorlopig niet aan. We zullen het dan ook voorlopig moeten doen met dit album dat al enige tijd verkrijgbaar is.

Wheeker Walker JR - WWIII

Wheeker Walker JR - WWIII

Label Pepper Hill Records

Beoordeling 4

Review Wheeler Walker JR. is het AKA waaronder komediant Ben Hoffman zich als singer/songwriter binnen de Countrymuziek probeert te profileren en onlangs zijn nieuwste album WWIII presenteerde, wederom vol met choquerende teksten. De vraag is natuurlijk hoe serieus Wheeler Walker Jr. zichzelf neemt en hoe de liefhebbers van Countrymuziek deze Amerikaan nemen. In het #Me Too-tijdperk is het eigenlijk NOT done om de songteksten en –titels te gebruiken zoals Wheeler Walker dat op dit nieuwe album doet. Waarschijnlijk zal hij door geen enkel radiostation gedraaid worden met titels als ‘’Save Some Tity Milk For Me’, ‘I Sucked Another Dick Last Night, ‘All The Pussy You Will Slay’ en ga zo maar door. Al zijn titels krijgen de toevoeging “Explicet” en dat is terecht want alles lijkt erop gericht om te choqueren en sommige groepen zoals homoseksuelen te beledigen. Op zich dus niet al te veel woorden aan besteden is het motto. Het rare is echter dat een gerespecteerde producer als Dave Cobb (Jason Issbell) zijn medewerking verleende aan dit nieuwe album. Verder moeten we ook bekennen dat muzikaal de nummers best oké zijn en helemaal niet verkeerd klinken. Het is de boodschap en de teksten die deze plaat naar beneden halen. De vraag is of dit past bij de “grappige” kant van Ben Hoffman en welke bedoeling hij hiermee heeft. Voor deze ene keer geen positieve beoordeling want bij deze plaats is het echt aan eenieder om hier wat van te vinden. Een les heeft de Amerikaan inmiddels wel geleerd; de tot op heden gepubliceerde muziekvideo’s van de songs van WWIII zijn in ieder geval niet aanstootgevend, in tegenstelling tot het verleden. De vraag die na enkele nummers geluisterd te hebben blijft hangen is wat Wheeler met dit soort nummers denkt te bereiken. Waarschijnlijk moeten we het als grap zien…..

Now VS Now - Buffering Cocoon

Now VS Now - Buffering Cocoon

Label Jazzland

Beoordeling 7,5

Review Jason Lindner staat bekend als een virtuoos op toetsen, sounddesigner en visionair op Elektronische muziek. Op het gerenommeerde Jazzland label kwam onlangs het album The Buffering Cocoon uit, dat hij met zijn band Now VS Now uitbracht. Linder is niet louter een solomuzikant. Met zijn muzikale vrienden Panagiotis Andreou (Bass) en Justin Tyson (drums) vormt hij het trio Now VS Now dat vooral elektronische soundscapes produceert met invloeden die vaak uit Jazz voortkomen, maar evengoed horen we elementen uit de Funk, Soul en andere stijlen. Dat zijn virtuositeit alom bekend is blijkt wel uit het feit dat Lindner één van de muzikanten was die aan het wat experimentele Blackstar-album van David Bowie meewerkte. The Buffering Cocoon is het derde album dat Now VS Now uitbrengt. Het album kent dertien tracks en laat zich kenmerken door futuristische elektronische muziek, die ingekleurd worden met facetten van andere muziekstijlen. Opener ‘Buffering 3%’ klinkt alsof het trio, met op de achtergrond een tikkende klok, zich aan het opladen is. Daarna passeert ons een variëteit van soundscapes zoals het wat ambient en analoog klinkende ‘Cloud Fishing’, het van een dansbare beat voorziene ‘Motion Potion’ en het mysterieuze ‘The Scarecrow’ waar Sasha Masakowski de “Spoken Words” voor haar rekening neemt. ‘Pergamos’ kan je zo maar meenemen naar de sprookjeswereld van 1001 Nachten en bij het opzwepende ‘Accelerating Returns’ laat drummer Tyson nog maar eens horen waartoe hij in staat is. Het feit dat The Buffering Cocoon uitgebracht is door het Jazzland label moet je niet leidend laten zijn. Het album is veel meer dan Jazz in zijn algemeenheid al zijn de invloeden van Jazz natuurlijk wel duidelijke aanwezig. Het album is veel meer een samenspel van Lindner met zijn twee muzikale vrienden die op een onnavolgbare wijze een soort van bedwelmende hypnose uit de speakers strooit. Het album is al enige tijd verkrijgbaar maar we vonden een extra review absoluut op zijn plaats. Veel luisterplezier.

Beans On Toast - A Bird In The Hand

Beans On Toast - A Bird In The Hand

Label Cargo Records

Beoordeling 8

Review Jay McAllister AKA Beans on Toast is weer terug met een nieuw album. Traditiegetrouw komt deze Britse Folk-singer/songwriter met een nieuw album en A Bird In The Hand is inmiddels zijn tiende album. Voor dit album kreeg de Brit hulp van Ben Lovett van Mumford & Sons en McAllister mocht zelfs gebruik van al het moois dat er in The Church Studios te vinden is. “The sessions had a really special magic about them and Ben took my songs into new waters. I’m well happy with the record. I can’t wait for people to hear it. I also can’t wait to make another 10 records”. Ook op dit album blijft hij politiek kritisch maar neemt hij ons evengoed mee in de verandering in je leven als je vader wordt. Misschien is de openingstrack ‘Another Year’ ook wel het meest ontroerende als hij ons meeneemt om de eerste verjaardag van zijn dochtertje vanuit diverse perspectieven te bekijken. Zoals we gewend zijn van McAllister neemt hij ons ook mee naar maatschappelijke onderwerpen. Heerlijk is de wijze waarop hij ons in ‘Here At Homerton Hospiltal’ meeneemt in de multiculturele samenleving dit ziekenhuis blijkt te zijn. Van een fysiotherapeut die uit Egypte blijkt te komen tot de receptioniste Jill die in Swindon woont maar die haar roots in Jamaica heeft. Met ‘Bamboo Toothbrush’ speelt hij met woorden over het probleem dat plastic onze wereld overspoeld en weet hij op een lichtvoetige wijze de verbinding te leggen met onze voedselketen. Een nummers als ‘Please Give Generously’ klinkt lekker en met het uptempo ‘Alexa’ zorgt hij voor een aanstekelijk enthousiasme. Maar met het “stripped-down” ‘Watching The World Gone By’ en ‘1980’s Sagattarius’ weet hij écht te overtuigen. McAllister is niet ’s-werelds beste zanger en de Britse tongval zal niet iedereen aaspreken. Toch is A Bird In The Hand een Folk-album pur sang. De Brit is misschien wat zachtmoediger geworden door het vaderschap want zijn liedjes zijn iets minder scherp n politiek geladen dan op zijn vorige albums. Maar overall een prima jubileum album. Op naar het elfde!. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Bjornstad & Haugen – Hun Som Kjenner

Bjornstad & Haugen – Hun Som Kjenner

Label Grappa / PIAS

Beoordeling 7,5

Review In de Noorse klassieke wereld is Ketil Bjornstad een fenomeen. De 66 jarige man richtte zich op de jazz na dat hij A Silent Way hoorde. De toetsen waren van Herbie Hancock en dat was voor Bjornstad een motivator om de klassiek en jazz te smeden. Het bracht hem tot het maken van legio albums met klassiek, jazz en pop melodieën. Samen met de musical zangeres Eva Haugen weet Bjornstad een album te maken met adembenemende jazzpop piano stukken. De heldere kwetsbare stem van Haugen zwiert over de klanken van de piano. De stukken die het duo onder handen nam, zijn gedichten van de 40 jarige schrijfster Kjersti Annesdatter Skomsvold. Voor haar is het dan ook een hele eer dat dit door deze mensen op schijf is gezet. Voor de luisteraar is het een mooie luisterplaat op de zondagochtend. En voor degene die het Noors niet meer zo goed kennen, is er een Engelse vertaling in het boekje toegevoegd.

Te zien in Nederland

Blue Mood - Live at Notodden 2017

Blue Mood - Live at Notodden 2017

Label Blue Mood / PIAS

Beoordeling 8

Review Het label Blue Mood beleefde vorig jaar hun 20 jarig jubileum. Het label weet door de jaren heen een plaatst te veroveren in de klassieke blues sound. Dit werd gevierd met het festival in Notodden. Het is dan ook een mooi verzamel album van allerlei Noorse blues helden die dit label een warm hart toedragen. De heerlijke drive ‘the Bender’ van Kid Anderson is direct pakkend en met de ruwe mondharmonica wordt het nog levendiger dan live! Of de funkblues van Knut Nordhagen doet denken aan James Brown die weer is opgestaan. Chuck Willis zijn ‘Lovestruck’ wordt prachtig vertolkt door Vidar Busk. Gewapend met een heerlijke gitaarsound weet hij de power af te wisselen met een ingetogenheid. Amund Moarud mag zijn 7 minuten durende ‘She Love Me She Loves Me Not’ vertolken. Het zijn de beeldende verhalen in de blues die alles herkenbaar maken. De sound is prachtig en de wens dat deze Noren iets meer bekendheid krijgen is wel op zijn plaats. Het is een mooi album voor de blues liefhebber die even buiten de gebaande paden iets zoekt en toch vertrouwd klinkt!!!

Te zien in Nederland

Beth Hart - Live Royal Albert Hall

Beth Hart - Live Royal Albert Hall

Label Mascot / provogue

Beoordeling 8

Review Beth Hart weet vanaf de eerste noten die ze zingt The Royal Albert Hall stil te krijgen met een solo zang ‘As Long As I Have A Song’, waarna het hele publiek na 3 minuten al helemaal uit hun dak gaat. De band valt in met ‘For My Friends’ en de blues rock night kan beginnen. Enige dagen voordat de zangeres het Ziggo Dome aandeed heeft ze dit album opgenomen. Daar waar de zaal misschien iets te groot was voor haar, stond ze afgelopen maand in TivoliVredenburg. Ze is al jaren populair in Nederland. Net als haar maatje Joe Bonamassa is het de springplank voor haar carrière geweest. Met haar ‘LA Song’ eind jaren 90 scoorde ze hier nog een hitje, maar die zien we niet meer op dit album terug. De blues doet het goed en daar weer Beth Hart met haar expressie en zangstijl een heerlijk ruw randje aan te geven. Van de bluesrock met ‘Lift You Up’ gaat ze gemakkelijk naar de laid back blues van ‘Close TO My Fire’ om daarna de countryblues tegemoet te komen met ‘Bang Bang Bloom Boom’. Het wisselt zich gedurende 2 uur elkaar af. De songs zijn pakkend genoeg maar ik kan me voorstellen dat na de eerste cd van 1 uur het tweede deel van de dubbelaar niet meer wordt gedraaid. Daar waar Joe Bonamassa zijn gitaren laat gieren, weet de band van Hart hier meer een kort geknepen solo van te maken, daar waar ‘Saved’ een voorbeeld van is. Haar verhalen over haar huidige man Scotty verteld ze ronduit, maar om dit op een album te laten staan als intro vind ik persoonlijk wat jammer. Zeker wanneer we het album na 5 jaar nog willen beluisteren. Het past wel bij de songs als ‘The Ugliest House on the Block’ en dat levert nu even een de extra info op. Met ‘Take It Easy On Me’ laat ze horen dat ze echt bij de wereldtop hoort. De laatste jaren zit haar carrière in de lift en dan is dit een goed moment om een live album uit te brengen. Want live is Beth Hart op haar best en dat staat nu mooi op tape.

Te zien in Nederland

Calexico

Calexico

Label City Slang Records

Beoordeling 8

Review Twintig jaar geleden kwam The Black Light uit, het tweede album van de Amerikaanse band Calexico die als geen andere in staat is om je het gevoel te geven dat je jezelf midden in een bloedhete woestijn in Arizona of New Mexico bevindt. Het hart van de band is al die tijd gevormd door Joey Burns en John Convertino en het duo heeft de afgelopen decennia een indrukwekkende staat van dienst opgebouwd. Dit jaar was daar nog het tiende album The Thread That Keeps Us uit. Maar hier dus aandacht voor een onvervalste klassieker die nog steeds indrukwekkend en tijdloos te noemen is. Twintig jaar oud, veelal instrumentaal met een 17-tal tracks die je meenemen naar het decor van die hete Sonora-woestijn vol met Saguero-cactussen en tumbleweeds. De stad Arizona en Tucson maar evengoed desolate dorpjes waar de wind vrij spel heeft. In dat decor speelt zich dit album af met prachtige nummers als ‘The Ride Pt. 2’, melancholische instrumentale interludes als ‘Where Water Flows’ en nummers met de mariachi-sound zoals ‘Chach’. Zowel Burns als Convertino kijken met plezier terug naar de totstandkoming van dit album. Convertino zegt hierover: “it was a time of experimentation with a lot of new instruments and what we could do with more than just four or eight tracks” waarbij Burns hem aanvult: “It’s a beautiful snapshot in time and place, and filled with heart”. Het originele album wordt in deze jubileumversie aangevuld met een bonus-cd met nog eens 11 tracks die of nooit eerder zijn uitgekomen zoals het mooie ‘Lacquer’ of outtakes van bestaande nummers. Voor de fans een must-have en voor diegene die deze band met hun typerende sound nog niet kennen is deze afgestofte en opgepoetse uitgave een mooie kennismaking. Veel luisterplezier.

Beraadgeslagen - Duizeldorp

Beraadgeslagen - Duizeldorp

Label Eigen beheer

Beoordeling 7

Review Beraadgeslagen is een duo afkomstig uit België. Het is een gelegenheidsformatie van Lander Gyselink op de drums en de Nederlandse toetsenist Fulco Ottenvanger. De heren maken experimentele elektro jazz. Het album Duizeldorp is dan ook een toepasselijke titel voor de hectisch kakofonische geluiden brij. Zowel voor het titelstuk als het gehele album. De heren weten het met een strak ritme vele soorten klanken uit de toetsen te toveren. Met herkenbare melodieën weet men je te pakken. Wanneer Isabella A. haar verhaal wil doen, durft ze dit in de studio niet op te nemen. Hierdoor heeft Charlotte Adigery het met succes haar verhaal op plaat gezet. Het is dan ook een van de toegankelijkste songs van het album. Het doet wat denken aan Prince die in de elektronica sound is beland. Van de experimentele beats van de ‘Beraadbeat’ naar de ‘Grindbuffel’. Het heeft even wat draaiuren nodig om het allemaal goed in je op te laten nemen.

Te zien in Nederland

Thought Gang - Modern Music

Thought Gang - Modern Music

Label Sacred Bones/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review Achter de naam Thought Gang gaan de heren Angelo Badalamenti en David Lynch schuil. De heren weten met dit album met hartenlust de jazz te omarmen. Al deed men dit nevenproject in de jaren 90 en komt het nu pas uit. En met ‘Logic and Common Sense’ weten de heren elkaar te vinden. Of is het de hectiek dat men toen al voorzag dat dit bij de huidige tijd past. De maatschappelijke hectiek en de populariteit van jazz doet dit allemaal samenkomen. Maar er zijn ook heerlijke dromerige beats als ‘One Dog Bark’ op dit album te vinden. Ja de hond komt ook 1x in het stuk voorbij. De experimentele stukken werden deels voor de films gebruikt, maar dit album weet een kakofonie van geluiden brengen met ‘Jacks Paints it Red’. Prima free jazz met noise. Een album waar wellicht vele Lynch fans naar hebben uitgekeken omdat het onder de tafel is beland. Het is een afwisselend album van verschillende soorten van jazz vermengd met geluidsfragmenten.

Te zien in Nederland

Geir Sundstol – Brodlos

Geir Sundstol – Brodlos

Label Hubro/ PIAS

Beoordeling 7,5

Review De Noorse gitarist Geir Sundstol weet met Brodlos zijn derde album op de markt te brengen. De ambitie ligt ergens tussen David Bowie en Brian Eno. Met een vleugje Morricone’s Once Upon a Time in the West krijg je een album met beeldende muziek. De meestergitarist weet dit prachtig weer te geven met ‘Leben’ en gaat langzaam over in het experimentele ‘Lambs’. De spanning binnen het nummer druipt eraf. Het kan zo een deel van de film zijn waarbij je je adem inhoudt en met spanning wacht wat er gebeuren gaat. Met Warszaw / Alabama horen bijna een David Lynch (die net een album uit heeft) soundtrack. Het zijn prachtig instrumentale songs van niet meer dan gemiddeld 3,5 minuut. Hoewel Hubro soms album uitbrengt waar je een vraagteken bij kunt stellen, is dit zeker eentje die meer dan de moeite waard is.

Te zien in Nederland

Trondheim Jazz Orchestra – Happy Endling

Trondheim Jazz Orchestra – Happy Endling

Label Odin / PIAS

Beoordeling 6

Review Dat de Noorse Ole Morten Vagan een van de beste jazz bassisten is, ontgaat er velen. Maar met het Trondheim Jazz Orchestra weet hij zich zeker in de picture te spelen. Het is een vorm van vrije jazz en de heren weten met de felle trompetten een album vol te soleren. Het is wellicht voor de doorgewinterde jazz liefhebbers een lust voor het oor. Maar na enige draaibeurten is het blijkbaar niet aan mij besteed.

Te zien in Nederland

Moon Relay - IMI

Moon Relay - IMI

Label Hubro

Beoordeling 7

Review Het kwartet Moon Relay uit Oslo, Noorwegen weet de ruimte te vinden voor hun eigenzinnige versie van vreemde geluiden op het jazz label Hubro. De songs kennen vooral een improvisatie vorm die in 7 minuten voorbij komt. Het is geen improvisatie van allerlei geluiden, maar meer bespeelbare instrumenten. Deze free vorm is erg aanstekelijk en dat is ook te horen op de plaat. De opzwepende sounds en beats zijn ook prima te gebruiken in de dance scenes. Het nadeel is dat we hier niet kunnen praten over de songs met titels. Dit heeft men gereduceerd naar thermen als #’*^--- pof ‘“”””’. Met de Brian Eno soundwave in gedachten tot ontwikkelen van nieuwe sounds is Moon Relay hier prima in geslaagd. Dat neemt niet weg dat de songs allemaal erg opzwepend zijn en veel avantgardistische sounds en grooves met geluiden kent.

Te zien in Nederland

Moskus - Mirakle

Moskus - Mirakle

Label Hubro

Beoordeling 7

Review Het jazz trio Moskus uit Noorwegen weet zich vooral te scheiden door hun free jazz dat gemakkelijk in het gehoor ligt. Hans Hulbaekmo, bassist Fredrik Deitrichson en toetseniste Anja Lauvdal zijn bedreven in het improviseren binnen de afgesproken compositie structuren. Hierdoor zijn de songs ‘Irsk Setter’, ‘Voyager’ en ‘Sang Til C’ prima songs, mwaar wanneer we een ‘Haiku’ van 13 sec. of op ‘Spurte Hva Dat Var’ een sputterende panfluit horen, dan wordt het allemaal we wat minder. Het is duidelijk dat het trio meer kan dan wat men hier soms op het album laat horen. Ik zeg, ga er even wat langer voor zitten om er een geheel van te maken. Of we moeten de songs op de cd speler even anders programmeren, dan vallen deze songs er buiten.

Te zien in Nederland

Michael Varekamp – Elektra

Michael Varekamp – Elektra

Label Sound of Art

Beoordeling 7,5

Review Het is de Nederlandse Trompettist Michael Varekamp die het afgelopen jaar veelvuldig in het theater stond. Dan weer met het programma Louis! en met Billie! De producties over de legendarische Louis Armstrong, Miles Davies en Billie Holiday is op het lijf van Varekamp geschreven. De ingetogenheid en beheersing van de trompet doet deze legenden herleven. Samen met zijn band dook men in de wereld van New Orleans en de Jazz. Van hieruit worden de jazz helden geëerd. Maar een band is er ook voor om eigen uitdagingen aan te gaan. De zoektocht naar de magie van samen te spelen en de intimiteit binnen de muziek te vinden. Dit weet Varekamp met Jerome Hom op gitaar te vinden. Het 30 minuten durend titelstuk is een trip van muzikale afstemming en improvisatie. Met ‘Miles form Here’ wordt Miles Davis in het licht gezet. Een ode aan de Jimi Hendrix van de trompetten is hierbij dan ook ruim voldoende geslaagd. Het is buiten de gebaande wegen een weg te zoeken naar iets nieuws. ‘In Orbit’ wordt in 2 minuten een experimenteel stukje uitgewerkt, al is het niet direct een toevoeging op het album. Het album dat uit 2 schijven bestaat. Op de tweede schijf horen we gitarist Jerome Hol meer aan het werk. Het gitaarwerk soleert en geeft de drive meer aan, waar Varekamp zijn ruimte neemt om te dueleren in ‘Space Cowbow No.1’, ‘Black Madonna’ en het meer geïmproviseerde ‘Space Grace’. Een jazz album waar de trompet volledig tot zijn recht komt zonder een overdreven aanwezigheid

Te zien in Nederland

Seasick Steve - Can U Cook?

Seasick Steve - Can U Cook?

Label BMG

Beoordeling 8

Review De bebaarde Amerikaan Seasick Steve, die in Nederland een meer dan behoorlijke populariteit geniet, is terug met zijn negende album Can U Cook? We kennen het verhaal van deze Bluesmuzikant natuurlijk inmiddels al zitten er sinds de onthulling van Matthew Right in 2016 over zijn biografie wel wat barsten. Zijn leeftijd week een tiental jaren af van de werkelijkheid en ook zijn HOBO-bestaan moeten we het spreekwoordelijke korreltje zout nemen. Wat we wel zeker weten, want daar waren we immers getuige van, was dat Steve in 2006 doorbrak vanwege zijn optreden bij Jools Holland want hij liet daar een onuitwisbare indruk achter. Zijn derde album I Started Out With Nothin And I Still Got Most Of It Left bracht hem wereldwijd succes en ook het album Sonic Soul Surfer uit 2015 is zeer goed ontvangen. Met Can U Cook?, met een knipoog naar de typische Amerikaanse diners, is hij terug met zijn inmiddels negende album. Can U Cook? kunnen we eigenlijk in een soort van drieluik opdelen. Om te beginnen zijn er een aantal nummers die wat rauwer klinken alsof ze ergens in een kelder zijn opgenomen. Een beetje zoals ook een band als The Black Keys kan klinken. Met nummers als opener ‘Hate Da Winter’, met een ijzersterk gitaarriff, en ‘Down de Road’ speelt Steve met zijn vaste kornuiten je van de sokken. Bijgestaan door drummer Dan Magnusson en slide-gitarist Bruce Dickenson laat Steve ook een andere kant van zijn interpretatie van de Mississippi-Blues horen. Met ‘Last Rodeo’ produceert hij een waar muziekpareltje dat een combinatie is van Blues, Folk en Country en waar hij zijn zorgen uit over sterfelijkheid en de gang van zaken in onze wereld. (When the last cowboy rides the last rodeo / I hope I will be long gone / 'Cause I don't wanna know / What a world that will be / Not for me) Maar er is nog meer moois te beluisteren. Bij een nummer als ‘Lay’ treedt hij waarschijnlijk voor een van de eerste keer buiten zijn comfortzone en met ‘Sun On My Face’ is daar die kenmerkende, hartverscheurende Bluesballad, inclusief mondharmonica. Maar natuurlijk pakt hij regelmatig terug naar de sound die hem tot op heden succes heeft gebracht. Nummers als ‘Ain’t Nothin’ But A Thang’ en ‘Locked Up And Locked Down Blues’ en vooral een nummer als ‘Shady Tree’ brengen dat geluid terug dat van deze Bluesman kennen. Met afsluiter ‘Company’ trekt Seasick Steve nog één keer van leer samen met vrienden en zet met dit nummer een onvervalste Bluerocker neer. Seasick Steve heeft misschien iets van zijn geloofwaardigheid verloren door het verdraaien van enkele feiten over zijn eigen leven. Dat zou zo maar de reden kunnen zijn dat zijn vorige album Keepin' the Horse Between Me and the Ground iets minder succesvol was. Met dit nieuwe album Can U Cook? is de Amerikaan wat mij betreft weer helemaal terug. Dertien nummers zorgen voor een album dat absoluut niet verveeld en je nog maar eens meezuigt in die Mississippi-Delta-Blues. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

De Raad van Toezicht - 84

De Raad van Toezicht - 84

Label Eigen Beheer

Beoordeling 7,5

Review Het is een vreemde eend in de bijt die Raad van Toezicht. Met hun jazz sound en een vleugje pop rock hebben ze een muziekvorm gekozen die we niet veel tegen komen. Het past niet snel in een hokje en hierdoor is er wellicht ook geen label voor hen te vinden. Dus doen de heren het op eigen kracht en maken wederom een prachtig album. Met 84 weet De Raad een waardig opvolger te brengen op het al verrassende titelloze debuut. De songs zijn swingend en uitdagend zonder dat er ook maar een zangstuk in voorkomt. ‘Dwartdistle’, ‘Soralum’ en ‘Colours’ zijn pakkend en swingend met een herkenbaar poplijn. Dan weer funky, latin en dan weer rockend. De blazers nemen de muzikale lijn voor hun rekening en zijn ruim aanwezig. Met de rustige jazz song ‘Mirror’ maakt men een uitzondering om dit nummer in te zingen. Het breekt het album even in de positieve zin. Het nummer past prima in het geheel en misschien zou het mooi zijn om nog enkele gezongen songs aan toe te voegen. We wachten het nieuwe album af. 84 is alweer een mooi album van de Raad.

Te zien in Nederland

Town of Saints - Celebrate

Town of Saints - Celebrate

Label Snowstar / Caroline rec

Beoordeling 8

Review De Nederlandse band Town of Saints verraste ons al vanaf hun debuutalbum. De heerlijke pop folk is vooral swingend en energiek. Harmen Ridderbos ontmoet in zijn vakantie violiste Heta Salkolahti en bij thuiskomst voegt Sietse Ros toe om als trio verder te gaan. Nu is het inmiddels ene kwintet dat met succes over de wereld gaat en met dit mooie album Celebrate kan de band de wereld verder veroveren. Het album mag zich gerust gaan meten in de wereld van de popfolk van Mumford & Sons, Lavellers etc. Het internationale podium zou deze band niet misstaan. De heerlijk popsongs als ‘Up in Smoke’, ‘Oscillate’ en de donker getinte ‘Requiem For The Living’ en ‘Six Feet Under’. Al zijn de teksten over het algemeen wat donkerder voor dit album. De muziek is daarentegen opzwepend en vrolijk. Het rustpuntje zit in het akoestisch ‘Rise Up’ song. Een liedej vol moed om verder te gaan.

Te zien in Nederland 16 nov Living Room te Venray 17 nov Mijn ouders te Leeuwarden 24 nov Amer te Amen 25 nov Tivoli te Utrecht 30 nov Merleyn te Nijmegen 01 dec VanSlag te Borger 07 dec V11 te Rotterdam 08 dec Cinetol te Amsterdam 09 dec Hedon te Zwolle 14 dec Vera te Groningen

Robert Cray - Collected

Robert Cray - Collected

Label Universal music

Beoordeling 8

Review Het is tijd om de Amerikaanse bluesgitarist Robert Cray zijn 65 jarige verjaardag te vieren met een verzamelalbum Collected. Een album waarbij je al denkt wat moet hier op komen te staan, omdat de man al zoveel prachtige albums heeft gemaakt dat een collectie hiervan te moeilijk wordt om op een cd te zetten. Terecht dat deze verzamelaar dan ook 3 cd’s bevat. We kennen Robert Cray van de hits van eind jaren 80 als ‘Right Next Door’, ‘Smoking Gun’ en ‘Don’t Be Afraid of the Dark’. Het waren de meer pop-georiënteerde blues songs, maar juweeltjes. En daar heeft hij er meer van geschreven. De man weet recent nog met the Hi Rhythm band een prachtig album te maken en is ook een graag geziene gast bij optredens van anderen. Op het derde album van deze box staan zijn gastoptredens met Joe Bonamassa (‘Give Me One Reason’). Tina Turner (‘634-5789’), John Lee Hooker (Mr. Lucky) en zijn helden BB. King (‘Playing with My Friends’) Eric Clapton (‘Crossroads’) en Albert Collins met Jonny Copeland (‘She’s Into Something’). Het geeft maar weer aan dat deze man in de blues een grote jongen is, maar altijd even gereserveerd reageert. Cray zal niet van de daken schreeuwen dat hij goed is, maar met dit album vinden we weer een prachtige collectie van zijn herkenbare gevarieerde bluessongs die er zeker mag zijn!

Te zien in Nederland

Tony Joe White - Bad Mouthing

Tony Joe White - Bad Mouthing

Label Yep Roc Rec

Beoordeling 7

Review Het was een onverwacht bericht dit weekend. Het album Bad Mouthing is nog maar net uit en ligt hier op de stapel, toen we het bericht ontvingen dat de Bluesman Tony Joe White is overleden. Het was 24 oktober dat de man door een hartaanval om het leven kwam. Bad Mouting is een album dat zijn 50 jarige jubileum in het vak kracht zou moeten zetten. Door een cover album te brengen met classic blues songs van o,a. John Lee Hooker en herbewerkingen van songs van hemzelf in een nieuw jasje te steken. Of is het meer een oude jas. Tony Joe White weet met zijn fender het gevoel van de oude blues voort te brengen. Daar waar een oude pich-up truck over een onverharde weg tussen oude hoge bomen ergens op de Rocky Mountains een weg baant met al het ophogende stof dat daarna weer langzaam neerdaalt. Traditionele blues en het gemompel van een oude baas. Een oude man die nog hits schreef voor Elvis Presley, Tina Turner of het Rainy Day in Georgia van Brook Benton. Of was het dat zijn tot het rijtje behoren van Eric Clapton, Mark Knopfler en Robert Cray die deze man eren voor wat hij voor de blues heeft betekent. Hoe dan ook, er is een legendarische muzikant heengegaan.

Te zien in Nederland

Nathan Bowles - Painly Mistaken

Nathan Bowles - Painly Mistaken

Label Paradise of Bachelors

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse multi-instrumentalist Nathan Bowles is terug met een nieuw album. Op Painly Mistaken wordt hij bijgestaan door Rex McMurry en Casey Toll. We kennen Bowles van zijn bijdrage aan bands als Steve Gunn en Black Twig Pickers maar bovenal kennen we deze Amerikaanse multi-instrumentalist als iemand die echt alles met een banjo kan en dat typische snaarinstrument ook op diverse manieren bespeelt. Naast de Banjo als een soort gitaar te gebruiken slaat hij ook vaak de snaren aan alsof hij wederom achter het drumstel zit bij Steve Gunn. (“The banjo is a drum with strings on it. I tend to play everything percussively”). Voor dit album riep hij de hulp in van twee vrienden, drummer Rex McMurry van de band Cave en bassist Casey Toll van de zeer verdienstelijke band Mt Mouriah. Centraal op het album staat ‘The Road Reversed’, een ruim tien minuten durend instrumentaal nummer waar feitelijk alles waar voor Bowles staat als het ware samensmelt. Virtuoos spel op de banjo, virtuoos percussiespel én de introductie van zijn twee muzikale vrienden; drummer Rex McMurry en Casey Toll op bas. Overigens zijn beide heren op nog vier tracks te horen. Resultaat is een fantastische Folk-track die een wat bezwerende uitwerking heeft en je meeneemt naar het type Folk-muziek dat zo typerend is voor het gebied rondom de Appalachen. Het echte Country gevoel krijg je meer bij tracks als ‘Elk River Blues’, oorspronkelijk van Ernie Carpenter, ‘In Kind I’ en afsluiter ‘Stump Sprout’. Op ‘In Kind II’ pakt hij terug naar zijn “drone-music” en op het virtuoos klinkende ‘Girih Tiles ‘is het Bowles die alles op de mellowstone speelt. Painly Mistaken is een album voor de liefhebber van American Primitive Folk en Country. Vrijwel alles instrumentaal, minimalistisch waarbij Bowles terugkeert naar traditioneel repertoire van de Classic Songbooks uit de streek rondom de Great Smokey Mountains. Opener en lullaby Now If You Remember’, geschreven door de 7-jarige Jessica Constable is hier een mooi voorbeeld van. Absoluut een bijzonder album. Veel luisterplezier.

Lassen - Eventyrer

Lassen - Eventyrer

Label Jazzland

Beoordeling 7,5

Review Lassen is het Jazz-kwartet dat geformeerd is rondom de Noorse saxofonist/zanger Harald Lassen. Met Eventyrer is daar het debuutalbum dat de Noor omschrijft als “emotional, melodic, intense, cool and inventive free jazz”. Vogelgefluit omlijst zowel de opener ‘Alt Flyer’ als de afsluiter ‘Det Er Dette Som Er Meninga’. Tussendoor kunnen we genieten van een zevental Jazz-nummers die het midden houden tussen inventive free Jazz en gewoon melodieuze Jazz met diverse invloeden. Luister maar eens naar ‘Min By’ waar Lassen zich zelf waagt aan vocalen. Gestoeld op een aanstekelijk ritme met een haast Afrikaanse is dit het nummer dat het dichts bij popmuziek komt. Natuurlijk eist de Noorse saxofonist de muzikale hoofdrol op maar dat neemt niet weg dat de drie andere muzikanten Bram De Looze (keys), Stian A. E. Andersen: (bass), and Tore Flatjord (drums, percussion) geen belangrijke inbreng hebben. Dat dit debuutalbum op het fameuze Jazzland-label wordt uitgebracht is natuurlijk niet vreemd. Lassen veregenwoordige Noorwegen eerder al op Jazzahead 2018 en als band stonden ze al op diverse festivals. Vrije, exeperimentele Jazz waarbij alle muzikanten van essentieel belang zijn. Op ‘Lila Eule’ is het bijvoorbeeld Bram de Looze die mag excelleren, terwijl op ‘You Should Have Been There’ de drummer Tore Flatjord op de voorgrond treed. Voor liefhebbers van vrije, organische Jazz. Veel luisterplezier.

Jazz Orchestra - Crossroads

Jazz Orchestra - Crossroads

Label Jazzland

Beoordeling 8

Review Op 30 en 31 oktober 2017 gaf het Jazz Orcherstra Of The Concertgebouw twee bijzondere optredens. Onder de titel Crossroads is daar nu een dubbel-cd verschenen met daarop op tien composities die afkomstig zijn van verschillend bandleden als Martijn van Iterson, Joris Roelofs, Ilja Reijngoud, Simon Rigter, Jorg Kaaij en Rob Horsting. Het bijzondere in deze registratie maken we kennis met toch wel een wat bijzondere stroming binnen de Jazz-muziek; de Jazz Bigband. Onder begeleiding van chef-dirigent Dennis Mackrel en arrangeur en co-dirigent Rob Horsting wordt het Jazz Orchestra in staat gesteld om ieders creativiteit te uiten. Vooral aandacht voor de solo’s Sjoerd Dijkhuizen, Simon Rigter en Jorg Kaaij op de saxofoon en Jan van Duikeren op trompet, overigens zonder iemand tekort te doen.

Te zien in Nederland

Doyle Bramhall II – Shades

Doyle Bramhall II – Shades

Label Mascot

Beoordeling 8

Review De singer- songwriter en producer Doyle Bramhall II heeft al heel wat op zijn naam staan, terwijl er weinig mensen deze naam herkennen. Maar eenmaal op de achterkant kijkend van de albums van Sheryl Crow, Roger Waters, Elton John en Eric Clapton begint het kwartje te vallen. Het is dan ook niet vreemd dat Eric Clapton als gast op ‘Everything You Need’ te horen is. De blues rock en een vleugje pop is ruimschoots op dit album aanwezig. Het sprankelend ‘Love and Pain’ is al een heerlijk openingsnummer. Norah Jones schuift aan voor het zwoele ‘Searching for Love’. Al kent het album meer prachtige songs waaronder The Night en Going Going Gone met Tedeschi Trucks Band. Het is dan ook niet verrassend dat deze man met een prachtig album komt. Hij heeft zich in het verleden ruimschoots bewezen dat hij een prima singer-songwriter was. Alleen is het jammer dat dit niet zo vaak voor het grote publiek helder is. Hopelijk komt hier nu verandering in

Te zien in Nederland

Moster! - State of Mind

Moster! - State of Mind

Label Hubro

Beoordeling 7

Review Het woord Moster is in het Scandinavisch Moeder waardoor de titel te vertalen is naar Moeder! Maar hier gaat het om de gitarist Kjetil Moster. Het is een brainwave van geluiden waarbij Hans Magnus Ryan en drummer Kennet Kapstad van Motorpsycho aansluiten om dit experiment uit te voeren. He tis een dubbel album geworden waarbij de experimenten van gitaar geluiden centraal staan. Het ruim 22 minuten durende ‘Life Wobble’ is een rollercoaster van jazz, funk en een kakofonie van geluiden. Terwijl ‘Phantom Bandoston’ als een mainstream jazznummer de rust in het geheel krijgt. Meestal is dat van korte duur en is ‘Sounds Like A Planet’ een vrije interpretatie hoe het geluid op een andere planeet zou kunnen klinken. Het album is dan ook een ‘Brainwave Entertainment’ zoals het openingsnummer als titel meekrijgt. Het is een dynamisch geheel, maar ik houd toch meer van songs met een kop en staart, al begrijp ik dat wat hier gebeurd een kwaliteit is van afstemming timing en rust.

Te zien in Nederland

Cedric Burnside - Benton County Relic

Cedric Burnside - Benton County Relic

Label Single Lock Records

Beoordeling 9

Review De man van de Mississippi Hill Country Blues is terug met een nieuw album. Cedric Burnside brengt nu onder zijn eigen naar Benton County Relic uit, een album waarbij hij terugpakt naar die wat rauwe Blues uit de zuidelijke staten rondom de Mississippi. Cedric Burnside is een muzikant waar de muziek écht als het ware met de paplepel is ingegeven. Als kleinzoon van blueslegende R.L. Burnside en zoon van drummer Calvin Jackson kan het niet anders dan dat deze zanger, drummer en gitarist in de voetsporen van zijn familie treedt. De 40-jarige Amerikaan heeft inmiddels al een aantal albums uitgebracht en voor het album Descendants of Hill Country uit 2015 ontving hij zelfs een Grammy-nominatie. De afgelopen jaren heeft hij het nodige verdriet gekend door het overlijden van zijn ouders en zijn jongere broer Cody. Maar deze levenslessen geven hem ook de broodnodige inspiratie, wat we dan ook teug horen op dit nieuwe album waarvan de cover ook alleszeggend is. “I write my music according to how I live my life, the things I’m going through at the time,” vertelde Burnside onlangs in een interview. De elf nummers nemen je mee in de ietwat rauwe, ongepolijste maar pure Mississippi Hill Country Blues, de muziek waar Burnside mee opgroeide. ‘We Made It’ is de gedroomde opener waarmee de Amerikaan vertelt over de armetierige omstandigheden waarin hij opgroeide.(“ I come from nothin’/I done been lower than low/I keep my head straight/No matter how low I go”). Burnside op gitaar en zijn vriend Brian Jay op drums blijken meteen een geweldig duo te zijn. Vervolgens is daar de stampende en swingende ‘Get Your Groove On’ met de nadrukkelijke aanwezigheid van drummer Jay. Het klinkt allemaal zo simpel; twee mannen op gitaar en drums die een geweldige sound creëren zoals ook een band als The Black Keys hele populaties weet te verroeren. Nummers als ‘Please Tell Me Baby’ en het dampende ‘Don’t Leave Me Girl’ klinken super strak en bij afsluiter ‘Ain’t Gonna Take No Mess From You’ trakteert Burnside ons op een onvervalste Bluesrocker. Zelf zegt hij hierover: “It’s who I Am, what I Am. I am Hill country blues. This is my whole life, and I’m not going to listen to anyone who tells me what I can and can’t do”. Tussendoor is daar dan nog de “Bluesshuffle” ‘Typical Day’, het innemende en doorleefd klinkende ‘Give It To You’ over puur seksueel verlangen, en bij het hartverscheurende ‘Hard To Stay Cool’ vertelt hij over zijn verdriet. Het rustpunt op dit album is het akoestische Countryblues nummer ‘There Is So Much’ waar Cedric ons nog eenmaal meeneemt naar een onbeantwoorde liefde. Cedric Burnside verpakt op dit album een scala aan emoties in prachtige, recht-uit-het-hart klinkende Blues. Het pure, ietwat rauwe zorgt voor kippenvel en rillingen over je rug. Hij is nog niet bekend met het grote publiek maar met dit kwaliteitsalbum moet dat toch wel gaan gebeuren en kan hij met recht in de voetsporen treden van zijn vader en grootvader. Een absolute aanrader en een topalbum voor iedereen die Blues ook maar een klein beetje kan waarderen. Kijk naar die cover, check de video en luister naar de muziek. Veel luisterplezier.

The Breath - Let The Cards Fall

The Breath - Let The Cards Fall

Label Real World Records

Beoordeling 9

Review Het Britse duo Ríoghnach Connolly en Stuart McCallum vormen het hart van The Breath, een Brits duo dat inmiddels is uitgebreid tot een volwaardige band. Deze week was daar hun tweede album Let The Cards Fall en de vraag is natuurlijk of de ietwat hoge verwachtingen waargemaakt worden na het meer dan goed ontvangen debuutalbum Carry Your Kin uit 2016. Rioghnach en Stuart vormen toch een wat “odd couple”. Zij die haar sporen vooral binnen de Folkmuziek als liedjesschrijfster en zangeres heeft verdiend terwijl Stuart die ietwat wereldvreemde virtuoze gitarist is. Zoals aangegeven is voor dit album de band uitgebreid met pianist John Ellis, bassist Sam Vickery en drummer Luke Flowers waardoor de balans nog beter in evenwicht is. Opener ‘Ditty’ laat zich misschien omschrijven als een nog geen minuut durende Keltische hymne waarin we kennis maken met die bijzondere stem van Rioghnach. Vervolgens is daar met ‘All That You Have Been’ de eerste echt hernieuwde kennismaking met The Breath. Prachtig opgebouwd waarbij het gitaarspel van McCallum en het stemgeluid sfeerbepalend zijn. Zoals zo vaak gaan liedjes over universele thema’s maar titelsong ‘Let The Cards Fall’ is geïnspireerd op de Ierse legende Queen Mascha. (“rode on tot he battlefield nine months pregnant, alughtered all around her and then gave birth right here”). Dat heldhaftige verhaal wordt prachtig sfeervol weergegeven. Vervolgens komen we bij het centrale en wellicht meest aansprekende deel van het album. Een nummer als ‘Let It Calm You Down’ is ingetogen maar toch intens en van ongekende schoonheid dat het je als luisteraar emotioneel weet te raken. Iets meer Jazzy en wat zwaarder is ‘Trip The Switch’ waarbij Rioghnach de band aan de hand neemt en een ietwat broeierige sfeer weet te creëren. Met het prachtige ‘Untie Me Now’ wordt het ijzersterke centrale deel afgesloten. Het laatste deel bestaat vooral uit semi-akoestische songs behalve de afsluiter ‘What You Owe’. Dit nummer is wat meer uptempo en kenmerkt zich door de combinatie van een strakke baslijn én de Ierse Fok-invloeden. Door die typerende sfeer en het feit dat de band hier wat buiten de lijntjes kleurt wordt het één van de beste tracks van dit adembenemende album. Let The Cards Fall is als een groeibriljant; bij elke luisterbeurt wordt het beter. De stem van Riognach werkt betoverend en de perfecte harmonie met de rest van de band zorgt er voor dat dit een geweldig album is geworden. Soms ingetogen, dan weer krachtig met een scala van emoties waarbij het eindresultaat een prachtplaat met briljante songs oplevert. Veel luisterplezier.

Dawn Landes - Meet Me At The River

Dawn Landes - Meet Me At The River

Label Yep Rock Records

Beoordeling 7,5

Review Meet Me At The River is de titel van het onlangs uitgekomen album van de inmiddels 28-jarige en uit Kentucky afkomstige Dawn Landes. Zelf omschrijft ze dit album als een echt “Nashville-record” en daarmee wordt meteen duidelijk dat we hier met een album vol Country te maken hebben. Alle (muzikale) clichés die wij over het algemeen vormen bij Countrymuziek vinden en horen we terug op Meet Me At The River. Een Hammondorgel, via de fiddle, de Pedal-Steel gitaar en de mondharmonica; het is er allemaal evenals de keuze van songtitels. Geen wonder, want voor dit album zocht Dawn de gereputeerde producer Red Foster op, één van de leden van de legendarische Country Music Hall Of Fame en nauw betrokken was bij het vroegere werk en succes van Dolly Parton en Roy Orbison. Voeg daarbij de medewerking van enkele doorgewinterde sessiemuzikanten als Bobby Wood, Steve Gibson en een gevestigde naam als Russ Pahl op de Pedal Steel. Meet Me At The River is een echt Country-album met elf rijk georkestreerde songs die vorm krijgen door een de al eerder aangehaalde sessiemuzikanten. Overigens moeten we de zangkwaliteiten van Dawn Landes niet onvermeld raken want ze beschikt over een stemgeluid dat perfect past en ze is in staat de nodige variatie aan te brengen. Titelsong ‘Meet Me At The River’’, inclusief banjo en viool, is een soepel klinkend nummer maar evengoed schakelt de Amerikaanse over naar een prachtige gevoelige wals bij ‘What Will I Do’ en het melancholieke ‘My Church’. Verrassend is het duet ‘I Don’t Dance’ met Country-legende Bobby Bare en de geslaagde cover van Jimmy Driftwood’s ‘What Is The Color Of The Soul Men’. Verder schuren aangename nummers als ‘Wild And Rain’ en ‘Travelling’ tegen de West Coast Sound aan waardoor het album een lekkere flow meekrijgt. Ook durft ze met ‘Keep On Moving’ een bescheiden politiek statement te maken over gelijkheid tussen vrouwen en mannen. Amen! Werkelijk prachtig is de gevoelige ballad ‘Old Memories’, waar bij het horen van de eerste noten een déjà-vu van ‘Desperado’ niet vreemd is. Dawn Landes weet met dit vijfde album de twijfelaars onder ons om te krijgen. Meet Me At The River is een meer dan volwassen Country-plaat die met de hulp van een aantal klasbakken uit de muziekwereld tot stand is gekomen. Je hoeft geen liefhebber van Country te zijn om dit album te kunnen waarderen. Dawn Landes is met recht een ‘Southern Girl’ zoals ze in het gelijknamige nummer zingt. Veel luisterplezier.

Glenn Frey and JD Souther – Longbranche/

Glenn Frey and JD Souther – Longbranche/

Label Geffen/ Universal

Beoordeling 8

Review Nu bekend is geworden dat the Eagles komend jaar naar Nederland komt, is het album van de overleden Eagle Glenn Frey met JD Souther opnieuw uitgebracht. Het is inmiddels duidelijk dat de zoon Deacon Frey en country singer – songwriter Vince Gill positie in the Eagles nemen. Het album komt uit 1969 en is volledig opgepoetst. De songs country klinken weer helder en is voor het eerst op cd (en 180 gr vinyl) uitgebracht. Zo zijn de toen niet bekende muzikanten waaronder Ry Cooder, Larry Knechtel en Jim Gordon op dit album te horen. Het was de tijd dat de heren naar Bob Dylan, Hank Williams of Tim Hardin luisterden. De songs zijn dan ook singer- songwriters countrysongs, al hoor de latere sound van de Eagles hier al op plaat. ‘Run Boy Run’, ‘Rebecca’ of het meer stevige ‘Bring Back Funky Woman’ behoren niet tot de hits songs maar zijn heerlijke songs die het nu ook nog prima kunnen doen in de country genre. Het gaat dan ook meer om de historische waarde om dit album weer tot leven te roepen. Samen met de tour van the Eagles krijgt degene die op het podium het meest gemist zal worden, toch de aandacht die het verdient.

Te zien in Nederland

Schmieds Puls – Manic Acid Love

Schmieds Puls – Manic Acid Love

Label Rough Trade

Beoordeling 7,5

Review Het trio Schmied Puls komt uit Oostenrijk en draait uiteindelijk om de zangeres Mira Lu Kovacs. Als jazz zangeres kent ze al een carrière en met deze act weet ze de indie pop wereld te veroveren. Het album kent dan ook een goede mix van de pop rock met een jazz zanggeluid. Het doet soms denken aan Kate Bush of een bombastisch geluid van Within Temptation. Met het nummer ‘Superior’ weet men dit af te wissen met een gitaarsoundje van Gotye hit ‘Somebody I Used to Know’. Maar ook de intieme jazz klanken zijn te horen. Vermengd met pop is ‘The Walk’ een juweeltje op het album. Het album opent zich met ‘The Plan’, een popsong om aan te geven dat ze een andere weg heeft gekozen dan waar ze haar naam heeft gemaakt. Met Run maakt ze eigenlijk haar potentiele hit. Het is catchy en prachtig gecomponeerd. Geen overdaad van instrumenten en voldoende rust in de song waardoor de vocalen erg mooi uitkomen. Het zijn enkele songs die op het album er uit springen. Door haar helder en fragiel stemgeluid kan het gedurende het album even zijn dat je denkt, zet maar wat meer power in de stem of dat je er vanaf keert. Dit is een kwestie van smaak voor de stem. Kovacs weet op dit album een prachtige vorm te vinden tussen de pop en laid back jazz.

Te zien in Nederland

Treetop Flyers - Treetop Flyers

Treetop Flyers - Treetop Flyers

Label Loose Music

Beoordeling 8

Review De Britse band Treetop Flyers is terug met een nieuw album. Met dit nieuwe naamloze album is de band terug na een afwezigheid van drie jaar! In 2011 wonnen Reid Morrison, Sam Beer en Laurie Sherman op het beroemde Glastonbury-festival de Emerging Talent competitie. De jaren daarna ontwikkelden ze hun eigen sound die absoluut on-Brits klinkt want de band zal veel eerder geassocieerd worden met Amerikaanse bands uit vervolgen jaren. De combinatie van gitaren, meerstemmigheid met een sound uit de jaren ’70 is sinds het prachtige album Palomino uit 2015 verder uitgewerkt waarbij saxofonist Geoff Widdowson op dit nieuwe album een belangrijke bijdrage levert. De band opent en sluit met een instrumentaal nummer. Opener ‘Fleadrops’ is wat tam en stemmig en zet je als luisteraar misschien wat op het verkeerde been. Want vervolgens weet de band te overtuigen. ‘Sweet Greens & Blue” is een vlot lopend nummer dat bol staat van de Americana en Soulinvloeden. De wat falsetto-achtig klinkende stem van Reid Morrison past perfect en de saxofoon op het eind is de kers op de taart. ‘It’s Hard to Understand’ heeft dezelfde “vibe” en brengt een soort van vintage ‘70’s geluid terug waarbij de sax van Widdowson dit nummer tot een soort van “soul-shuffle” maakt. Op ‘Kooky Clothes’ is het aan Sam Beer om de leadvocals te verzorgen. Hier horen we wat meer Blues en wat psychedelica terug en vooral meerstemmigheid doet wellicht wat terugdenken aan de tijd van een band als CS&N. Het meest opvallende nummer op dit album is waarschijnlijk het ruim 8 minuten durende ‘Art Of Deception’ waarbij de band de band ons een mengeling van Jazz-rock, soul en wat psychedelica voorschotelt. Tijdens bepaalde delen kun je het gevoel hebben bij een jamsessie aanwezig te zijn. Deze track is op zijn minst uitdagend want de band legt de lat voor zichzelf hoog. Verder is daar het prachtig ingetogen en weemoedige ‘Needle’ waarbij je het gevoel krijgt naar Vinyl te luisteren en het wat meer uptempo ‘Warning Bell’ waar we de country-invloeden weer terug horen. Bij ‘I Knew I F’d Find You’ pakken de heren helemaal terug naar het singer/songwriter en Folk-werk; het akoestische karakter, de harmonieuze meerstemmigheid en het finger-picking van de gitaren zorgen voor een heel mooi breekbaar liedje. Zoals aangegeven sluit de band dit album ook af met een instrumentaal nummer; het ruim 1 minuut durende ‘Door 14’ is eigenlijk niet meer dan wat rustig gitaar en pianowerk. Het album past in de lijn die de band al eerder inzette met het al eerder genoemde Palomino. Misschien iets minder radiovriendelijk maar muzikaal en artistiek een fantastisch album waarbij er bij deze recensent nog steeds verbazing overheerst hoe deze oer-Britse band zo ontzettend Amerikaans kan klinken. Morrison en Beer nemen je mee door een landschap van muziekstijlen waarbij Treetop Flyers vooral zijn eigen identiteit behoud. Een knap album! Veel luisterplezier.

Proclaimers - Angry Cyclist

Proclaimers - Angry Cyclist

Label Cooking Vinyl

Beoordeling 7,5

Review De broers Charlie en Graig Reid debuteerden in 1987 en scoorden meteen hun grootste hit tot nu toe, ‘Letter From America’. De Schotse tweeling heeft vooral in hun thuisland een imposante carrière opgebouwd maar ook buiten deze landsgrenzen zijn dit Folk/Rock duo graag geziene gasten en hebben ze een respectabele discografie opgebouwd. Deze week kwam hun nieuwste album Angry Cyclist uit. De titelsong begint luisterrijk; violen, een akoestische gitaar vormen de basis en meteen wordt de Schotse tongval van de broers duidelijk; iets waar ze zich in zijn geheel niet voor schamen en ook zorgt voor een bepaalde charme. Gaandeweg wordt het nummer uitgebouwd door slimme tempowisselingen. Vervolgens is daar het vrolijk klinkende ‘Stretch’, dat alle aanwezigen in de pub waarschijnlijk massaal meezingen en een ideaal nummer is om het publiek tijdens een optreden mee te krijgen. Dat de heren niet wars zijn van enig chauvinisme blijkt wel uit de lofzang aan hun stad Edinburgh met het prachtige ‘Streets Of Edinburgh. (“Depending on your view point / This place is blessed or cursed / And in the years I've lived here / I've seen the best and worst / An air of sordid passion”). Deze melodieuze hymne is één van de hoogtepunten van het album’. Na dit eerste deel brengen de broers nog een diversiteit van eigentijdse Folk/Rock-popsongs. Nummers als ‘Then It Comes To Me’ en ‘You Make Me Happy’ zijn aangenaam uptempo en kennen een aanstekelijke intensiteit. ‘Looted’ is daarentegen weer een heerlijke kroegtijger die met een glas Laphroaig in de hand waarschijnlijk prima smaakt. Een uitstapje naar wat lichte rock is er met ‘Information’ en met ‘The Hours Between’ is daar zelfs een soepele wals. ‘A Way With Words’ is een wat komisch klinkend nummer met leuke woordspelingen maar de essentie van de Proclaimers komt waarschijnlijk samen en tot uiting in ‘The Battle Of The Booze’, een aangenaam Folknummer inclusief fiddle en Schotse tongval van de broers. (“In the battle of the booze / Vodka takes the crown / Hits you when you're up / Kicks you when you're down / While sailing through the world / Use some common sense / The juices of the grain / Make life more intense”). Waarschijnlijk zal Angry Cyclist niet de lijst van 100 meest invloedrijke albums uit de muziekgeschiedenis halen. Toch weten de broers Reid wederom een prima album af te leveren met dertien songs die tijdloos klinken en waarbij de teksten ook nu weer scherp zijn. Gewoon een prima album met lekker weg luisterende muziek en met een aantal nummer die in mijn playlist opgenomen worden. Veel luisterplezier.

Hilde Marie Holsen – Lazuli

Hilde Marie Holsen – Lazuli

Label Hubro / PIAS

Beoordeling 7

Review De Noorse trompettist Hilde Marie Holsen wist in 2015 met haar debuutalbum Ask het label Soundscraper aan haar naam toe te voegen. De sfeervolle nummers zijn vooral beeldend en passend in films van allerlei aard. Holsen weet dit moeiteloos te herhalen. Men een album van 4 songs brengt ze de spanning in de songs door genoeg ruimte en stiltes te laten. Het album weet de schoonheid van de trompet weer te geven. Niet het volle geluid dat we veelal kennen, maar ditmaal subtiel en ingetogen. Met het titelstuk van 16 minuten bouwt ze een epos op met allerlei elektronica en verlaat ze de gebaande wegen die ze voordien bewandelde. Het is dan ook een stuk waarmee ze een prima vervolg kan maken en daardoor een unieke invulling kan geven aan haar sound van soundscapes.

Te zien in Nederland

Skadedyr – Musikk!

Skadedyr – Musikk!

Label Hubro/ PIAS

Beoordeling 6,5

Review Skadedyr is een Noors collectief d