De Schijvenrij
 
 

Blues, Jazz & Folk 

 Joe Bonamassa - Kin Bee Shakedown

 

2019

Robben Ford & Bill Evens – The Sun Room

Robben Ford & Bill Evens – The Sun Room

Label earMusic/ V2

Beoordeling 7,5

Review De bluesgitarist Robben Ford kennen we al van vele projecten. Dit komt omdat hij al vanaf zijn 13de gitaar speelt en werd gevraagd om te komen spelen bij de band van Miles Davis. Dit laat je niet twee keer zeggen. Naast zijn opname met o.a. George Harrison en Joni Mitchell is het een gitarist waar je u tegen mag zeggen. De naam Bill Evens is misschien niet direct bij velen bekend, maar de man is een legende in de wereld van de blues en jazz. Voor de tour ter promotie van album Purple House stonden de heren gezamenlijk op toneel. Dit brengt dat gein mee en improvisatiestukken. Uiteindelijk besluiten de heren met Keith Carnock (Steely Dan) en James Genus ( dit album te maken. Een album vol populaire jazz en blues waarbij de heren duelleren tussen de gitaar en saxofoon. Ontspannen en fijne plaat dat goed bij lounge cafe’s en strandtenten kan worden opgezet.

IamtheMorning – The Bell

IamtheMorning – The Bell

Label K Scope / Bertus

Beoordeling 7,5

Review Wanneer de klassieke pianist Glob Kolyadin en de charismatische zangeres Marjana Semkina hun donkere folkrock samensmeden, is de wereld een nieuw muzikaal talent rijker. Het Russisch duo wet de weg naar de rocksound in ‘Freakshow’ te vinden en vermengen dit met de lichte klassiek met pop. Het doet denken aan Kate Bush. De lichte zangpartijen van Marjana die als een vlinder over het muzikaal schilderpalet dansen en bij ieder nieuw nummer een nieuwe onderdeel van een drieluik aantikt. Van ‘Sleeping Beauty’ naar ‘Blue’ en ‘Black and Blue’ naar Six Feet’. Het is alsof het een geheel is en als een film je dit verhaal voorbij gaat. En wanneer ‘The Bell’ luid is het verhaal voorbij.

Black Porch Republic – Hustle and Flow

Black Porch Republic – Hustle and Flow

Label Label

Beoordeling 8

Review De lome blues absorbeert je in deze warme zomerdagen. Het vreet je op en past geheel bij het weer om alles rustig aan te blijven doen. De slepende gitaarsolo van Six Strings Down is pakkend. Zeker nadat de heren a capella het vervolg inluiden. De Amerikaanse misdaadfilm is de inspiratiebron voor deze Noorse blues rock act. Daniel Erikson, Vidar Busk en Stig Sjostrom zijn afgelopen jaar naar Amerika gegaan om daar zoveel mogelijk te gaan spelen. Dit is dan ook terug te horen op dit album. De New Orleans sound van de blues gaat hier gepaard met de Noorse gitaarsound die inmiddels aan populariteit wint. De heerlijke drive in het nummer ‘Drive On’ is pakkend. Of het stevigere ‘Oh Mama’ is vooral zoet te noemen. Alles aan dit album willen de Noren zo Amerikaans mogelijk overbrengen. Juist omdat ze Scandinavië ontgroeid zijn en is de honger naar de rest van de wereld wel zo groot. Soms klinkt het oubollig met ‘I Love You’ en ‘Oh Louise’ maar de sound en zang is zo pakkend dat je het wel mooi gaat vinden. Het is ook geen overall blues album, maar met een vleugje 60’s, een vleugje rock en een vleugje jazz is het album vooral divers en pakkend. Zeker een leuke act voor de bluesfestivals voor de komende tijd.

Sarathy Korwar – More Arriving

Sarathy Korwar – More Arriving

Label Leaf/ Konkurrent

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse jazz georiënteerde muzikant werkte voorheen in de Londense jazzscene. Hier leerde hij o.a. Shabaka Hutchings, Cara Stacey en Arun Ghosh kennen. Met sessie muzikant Kamasi Washington reisde hij over de hele wereld. De interesse in andere muziekstijlen bracht hem tot de hip hop en de psychedelische muziek. Op zijn nieuw album More Arriving horen we al deze stijlen weer terug. Van de jazz songs als ‘Mumbay’ en de hiphop met een jazz tintje van ‘Coolie’ brengt hij door zijn muziek de wereld samen. Voor de Afrikaanse klanken van ‘Bol’ en ‘Mango’ krijgt hij de ondersteuning van Zia Ahmed. Zoals dit album meerdere gastmuzikanten kent waaronder Mirande en MC Mawali, richt dit album zich vooral op de politiek van de werelddelen. De honger in Afrika, de oorlogen en de droogte brengt de vluchtelingenstroom op gang. Vanuit Europees beeld is de titel erg toepasselijk. De verhalen over de politieke woordenwisseling in ‘City of Words’ of de het verhaal van Deepak Unnikrishnan, die op zijn beurt voor zijn manuscript ‘Temporary People’ een prijs won en zijn verhaal als son of the ‘Pravasis’ verteld. Het is hierbij eerder een boeiend album, dan muzikaal even lekker swingend. Door iedereen erbij te betrekken heeft het album meer inhoud gekregen. Met zijn status in de muziek weet Korwar hopelijk het verhaal te verspreiden en veel mensen te bereiken.

Julian Taylor Band - Avalanche

Julian Taylor Band - Avalanche

lab Fontana - Gypsy Records

Beoordeling 8,5

Review In 2015 was hij al eens genomineerd voor beste Soul/Jazz act bij de Black Canadian Awards (BCA). Nu is hij met zijn eigen band terug met zijn derde album, Avalanche dat wel eens één van de muzikale verrassingen van dit jaar zou kunnen worden. De Canadees met Mohawk-bloed opent met ‘Time’; drums en gitaar zorgen voor een aangename groove en gaandeweg wordt in dit Soul-Funk alle bandleden wel in de schijnwerpers gezet; of het nu de funky gitaarriffs zijn van Gareth Parry, de blazers of de heren Giberson of Engle op toetsen; de band staat als een huis. Want dat is natuurlijk de kern van dit sterke album; Taylor doet het niet alleen, het is hier echt de band die we horen én die ook de credits verdient. ‘Take What You Need’ is prima en bij ‘Sweeter’ weet hij aangename Blues, Soul en Rock met elkaar te vermengen. ‘Learn To Love’, een soortgelijke track die de vergelijking met Lenny Kravitz oproept heeft een soortgelijke sound en verteld over enkele vrienden die Taylor verloor door zinloos geweld. ‘Back Again’ is misschien wel het mooiste nummer. Op een soepele melodie neemt Taylor je mee naar zijn kindertijd wanneer hij de zomers op de boerderij bij zijn grootouders verblijft. Zijn opa was een Mohawk en Taylor leerde daar hoe hij met de natuur om moest gaan. Zelf zegt hij hierover: “Inspired by the unconditional love that I had for my Grandparents out west in Maple Ridge. They taught me about the importance of being with nature and really helped raise me.” De titelsong is een prachtige ballad die de Canadees met een wat hoger stembereik neerzet. Op het album komen we met ‘Gone’ een tweede moment van rust tegen ook nu klinkt het overtuigend. Met de soulvolle en uptempo afsluiter ‘Never Let The Lights Go Dim’ neemt hij ons nog één keer mee naar zijn muzikale gedachtegoed. Alle negen nummers op Avalanche zijn sterk en we vinden geen nummers terug die we als opvulling kunnen bestempelen. De CD is mooi vormgegeven met teksten en de nodige achtergrond waardoor de nummers een wat persoonlijke lading mee krijgen. Taylor schreef alle nummers zelf en weet moeiteloos Funk, Soul, Blues en wat andere stijlen met elkaar te combineren. Veel luisterplezier.

Jamestown Revival - San Isabel

Jamestown Revival - San Isabel

Label Jamestown Revival Rec.

Beoordeling 8,5

Review Het uit Austin, Texas, afkomstige Jamestown Revival is terug met hun stemmige muziek die ergens in het midden houdt tussen Folk, Country, Americana en West Coast Sound. San Isabel is de titel van hun derde album en de titel is afkomstig van de afgelegen cabin in het Isabel National Forest in Colorado waar ze dit album opnamen. Het album opent sterk met de al eerder uitgebrachte single ‘Crazy World (Judgement Day)’ en het duo uit Austin speelt meteen zijn troeven uit; de tot in perfectie uitgevoerde tweestemmigheid van Jonathan Clay en Zach Chance die verder met wat Country-invloeden qua instrumentarium omlijst wordt. Vervolgens is daar het Roots-achtige ‘This Too Shall Pass’, een nummer dat de invloed van Simon & Garfunkel duidelijk laat blijken en weer wordt het bewijs geleverd dat de stemmen van Clay en Chance samen fantastisch klinken. De combinatie van Folk, Americana, Country, Westcoast en Roots is door het hele album hoorbaar. Rustige nummer als ‘Killing You , Killing Me’ en ‘Harder Way’ luisteren makkelijk weg en bij ‘Round Prairie Road’ kan een herinnering aan The Beatles zo maar boven komen drijven. Op de vraag waarom dit album tot stand kwam antwoordde Clay: “Well, why did we even start Jamestown Revival in the first place?’ It was because we enjoyed singing harmonies so much. So we decided to write a record built around that. That’s what we started doing this for. It’s really as simple as that. To us, harmonies are the third man. It’s what makes a song feel complete”. Het wat luchtige ‘Who Hung The Moon’ klinkt haast betoverend en de spaarzame elektrische gitaar vormt een mooi contrast met de banjo. Ook durft de band het halverwege San Isabel aan om het instrumentale ‘Mountain Preamble’ op dit album te plaatsen. Bijzonder is hun uitvoerig van de “all-time”-Beach Boy klassieker ‘California Dreamin’. Neem de tijd om naar deze fantastische uitvoering te luisteren. Het laatste deel van het album brengt ons nog de wat meer uptempo verrassing ‘Mayday Man’ en het melancholische ‘Winter’s Lament’ waar nu weer de mondharmonica als troef wordt uitgespeeld. Kijk naar de albumcover met dat desolate landschap van San Isabel en luister naar deze muziek. Het geheel ademt pure focus en dat is ook juist datgene dat de band wilde bereiken. Het beste dat de band tot op heden produceerde en een genot om naar te luisteren. Veel luisterplezier.

Supersonic Blues Machine – Road Chronica

Supersonic Blues Machine – Road Chronica

Label Provogue/ Mascot

Beoordeling 8

Review Dat we deze band als superband mogen beschouwen lijkt me helder. Wanneer Toto gitarist Steve Lukather voor een project een ritmesectie nodig had belt hij sessiedrummer Kenny Aronoff( John Mellencamp, Bob Dylan, Meatloaf e.v.a.) , producer en bassist Fabrizio Grossi (Steve Vai, Alice Cooper Joe Bonamassa e.v.a.). Voor een schrijverssessie met ZZ Top Billy Gibbons wordt Grossi getriggerd om liedjes te schrijven en een band te beginnen. Gibbons helpt hem met zijn Texas maatje en gitarist Lance Lopez is het trio compleet. Na twee albums waar diverse gasten o.a. Robben Ford, Walter Trout en Gibbons hun bijdrage aan leveren is het nu tijd om hun 5 jarig jubileum te vieren met een live album. Inmiddels is Lance Lopez vervangen door Kris Barras. De soulvolle blues weet de band al jaren live met hart en ziel te brengen en meestal met een gastoptreden van een van de medewerkers. Al is Gibbons veel van de partij en dat geldt ook voor dit album. Naast hun eigen songs ‘I Am Done Missing You’, ‘Remedy’ het heerlijke ‘Can’t Take It No More’ en de meezinger ‘Watchagonnado’ weet de band van hun eigen albums 8 songs te leveren voordat de ZZ Top man aansluit. Hij speelt met de band de SBM songs waarbij hij als gast op de studioplaten aanwezig was. ‘Broken Heart’, ‘Running Whiskey’ en de ZZ Top songs ‘La Grange’ en ‘Got My Mojo Working’. Als covers weten de heren Dust My Broom (Elmore James) en ‘Going Down’ (Freddy King) aan het album toe te voegen. Een heerlijk blues album en potentiele act voor het bluesfestival in Grolloo 2020. Sterker nog, of ze nu geboekt zijn of niet, de heren zijn al onderweg!

Willy Nelson – Ride Me Back Home

Willy Nelson – Ride Me Back Home

Label Legacy / Sony

Beoordeling 8

Review De oude baas komt weer met een verrassend album. De singer-songwriter Willy Nelson komt van oorsprong uit de hoek van de country en heeft zoveel in zijn leven meegemaakt dat er nog wel tig albums over zijn leven kan worden gemaakt. Inmiddels weet de vader van Micah en Lukas Nelson, (die als begeleidingsband van Neil Young en de band van A Star Is Born fungeerde) prachtige platen te maken. Na zijn Sinatra cover album is het nu tijd voor een album met eigen songs en covers te lanceren. En hier maakt hij altijd een eigen versie van. Het is ontspannen waarbij je automatisch gaat meedeinen. Songs als ‘Just The Way You Are’ van Billy Joel of ‘Stay Away From Lonely Places’ krijgen mooie versies op dit album. Maar ook de ‘Seven Years Itch’ en ‘Immigrant Eyes’ van Guy Clarke zijn juweeltjes van songs. Wanneer we ‘It’s Hard To Be Humble’ horen begint de Nederlandse versie snel weer opkomen. ‘Het is Moeilijk Bescheiden Te Blijven’ van Peter Blanke zit al snel in de herinnering en skippen we het nummer snel. Maar dat wel niet zeggen dat deze versie niet mooi is en met zijn zonen erbij is het zeker een hoogtepunt voor dit album. Hopelijk blijft de oude Nelson het nog even doen en komt er nog eens een mooi album uit. Het slotstuk is ‘Maybe I Should’ve Been Listening’……. Dan had zijn leven er toch anders uit gezien.

Gov’t Mule – Bring On the Musci / Live a

Gov’t Mule – Bring On the Musci / Live a

Label Provogue/ Mascot

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse bluesrock act Gov’t Mule werd 25 jaar geleden opgericht door meester gitarist Warren Hayes en Allan Woody. De twee kennen elkaar van de befaamde Allman Brothers band. Inmiddels is Woody ermee gestopt en weet Hayes de band optimaal draaiend te houden. Dit jubileum mag nu gevierd worden en dat doet men (wederom) met een live album. De band weet zich live ook altijd het beste te presenteren en dan is het ook niet vreemd dat er een live album met DVD uitgebracht wordt. De shows van de band is altijd een show met verrassingen in de setlist. Geen show is hetzelfde en dat brengt de band tot een klasse apart. De band weet het nummer ‘Bring on the Music’ tot titeltrack te brengen en is een juweeltje op het album. Of zeg gerust een avondje Gov’t music. Dit album bevat een dubbel cd en dubbel dvd en daarmee zijn de in totaal rond 5 uur mee onderweg. Twee keer 2,5 uur show (cd& dvd) met aanvullende interviews. De songs zijn gemiddeld 7 minuten en zijn dan ook gewend om mentaal te verdwijnen in de 10 minuten songs als ‘Dark Was the Night’, ‘Thorns of Life’, ‘Revolution Come, Revolution Go’, ‘Time To Confess’, ‘Mule’, het titelnummer en ‘Far Away’. Het gaat hierbij niet zozeer om de lengte van de songs, maar de heren brengen het alsof je mee gaat op de reis van de het verhaal. Daarnaast zijn er genoeg songs die de 7 minuten niet halen. De intense wijze van het spelen en de perfectie van deze act weet het allemaal tot een heerlijk album te brengen. Optimaal genieten!

Calexico / Iron Wine - Years To Burn

Calexico / Iron Wine - Years To Burn

Label Nettwerk / V2

Beoordeling 8

Review In 2005 was daar de EP In The Reins; een samenwerking tussen Calexico en Iron Wine die op de nodige waardering kon rekenen. Maar liefst veertien jaar later krijgt deze samenwerking een vervolg met het nieuwe album Years To Burn. Bij een samenwerking als deze weet je dat de nummers melodieus én meerstemmigheid sleutelwoorden zijn. De combinatie van Folkrock van singer/songwriter Iron Wine (Samual Beam) en de Americana sound van Calexico blijkt wederom te werken en ook dit album werd in dé ‘musiccity’, Nashville, opgenomen. Opener ‘What Heaven’s Left’ voldoet dan ook meteen aan de verwachtingen; mooie harmonieuze samenzang, pedalsteel en de trompet zorgen zijn de ingrediënten die het nummer naar een hoger niveau tillen. Centrale stuk op dit album is ‘The Bitter Suite’; een ruim acht minuten durende track waar die broeierige sfeer uit een denkbeeldig stadje aan de grens van Mexico als vanzelf vormgegeven wordt. Het typische gitaarspel, de trompet (Jacob Valenzuela ) en teksten in het Spaans zorgen er voor dat je met gesloten ogen je zo kunt verplaatsen. Daarom heen vinden we een palet van mooie liedjes die uit de schrijverskoker van beide kampen komen én waar we ook gastmuzikanten horen die direct in relatie staan met óf Calexico óf Iron Wine. Prachtig zijn het met gitaren omgeven ‘Follow The Water’ en ‘Father Mountain’, die voortdrijven op een mooie melodie en ook de meerstemmigheid en pedalsteel van ‘Midnight Sun’ spreken tot de verbeelding. Een ietwat experimenteel intermezzo is er met het instrumentale ‘Outside El Paso’ waarom trompettist Jacob Valenzuale nog eens in de spotlights wordt gezet. Bij afsluiter ‘In Your Own Time’ (geschreven door Iron Wine) komen nog één keer alle kwaliteiten samen, inclusief een spitse tekst. (In your own time, you'll dance in the moonlight / Smoke like a freight train and fuck like a dog / Don't be scared if I tell you I love you / I'll be good to you and then I'll be gone). Years To Burn is een album dat je heerlijk helpt onthaasten. Van deze twee klasse acts mag je een bepaalde kwaliteit verwachten en die wordt in de acht nummers dan ook geleverd. Verwacht niet echt nieuwe invalshoeken of muzikale uitspattingen maar een mooie samensmelting van de stijlen waarin Calexico en Iron Wine ieder hun sporen in hebben verdiend. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Rosemary & Garlic - A Step Outside (EP)

Rosemary & Garlic - A Step Outside (EP)

Label Nettwerk / V2

Beoordeling 8

Review In 2018 was daar het titelloze debuut van Rosemary & Garlic, oorspronkelijk een duo maar inmiddels gereduceerd tot het muzikale brein Anne van den Hoogen. Via het streamingplatform Spotify was er al een indrukwekkende fanbase verzameld en een contract bij het Canadese label Nettwerk was het gevolg. Vorige week was daar de release van een live-EP A Step Outside, dat een perfecte weergave geeft van de roots Folk zoals Anne die met haar band neerzet. A Step Outside bestaat uit een zestal tracks die deels zijn opgenomen in Paradiso en in Hamburg en een compilatie vormen van de Kingfisher-EP en het debuutalbum vorig jaar. Mooie, dromerige Folkpop liedjes die door Anne smaakvol worden neergezet en muzikaal worden omlijst door o.a. strijkers en piano waardoor het geheel een intiem en persoonlijk karakter krijgt. Op opener ‘Old Now’ wordt meteen de zuiverheid van haar stem duidelijk en ondanks de relatieve eenvoud van de nummers is deze EP boeiend. Haar voorkeur voor “live- albums” (Miles of Ailes van Joni Mitchel is haar favoriet) is waarschijnlijk de belangrijkste reden om deze Live-EP uit te brengen. Op ‘The Dancers’ weet ze, ondanks dat hier wat drums worden toegevoegd, de intieme sfeer vast te houden. Mooi dat in deze uitvoeringen dat er altijd een goede balans tussen de stem van Anne en de sessiemuzikanten. Bij afsluiter is goed hoorbaar dat alle elementen nog één keer als organisch in elkaar overvloeien. A Step Outside geeft een inkijkje tot waartoe Anne van den Hoogen aka Rosemary & Garlic live toe in staat is. Prachtige, kleine en intieme Folk liedjes die worden gedragen door haar mooie stemgeluid en omgeven door enkele prima sessiemuzikanten. Voor de liefhebbers van dit genre is dit een topproductie van internationale allure maar wel van onze eigen vaderlandse bodem. Veel luisterplezier.

Keb Mo - Oklahoma

Keb Mo - Oklahoma

Label Concord rec.

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse blues man Keb Mo behoort tot een van de meest veelzijdige muzikanten in zijn genre. We kunnen met gerust hart stellen dat Keb Mo een belangrijke verbinding legde tussen de Delta blues en het huidige singer-songwritersgenre genre. Na de samenwerking met Taj Mahal op het album TajMo is de man nu weer op eigen solo pad. De heerlijke vrolijke uptempo blues songs terwijl het allemaal toch even traditioneel is. Het is allemaal al eerder gemaakt, maar zijn stem klinkt heerlijk met de ontspannen blues sound dat hij produceert. Geen overkill in solo’s maar liedjes met kop en staart. ‘Riding On A Train’, ‘Cold Outside’ of de heerlijke opener ‘I Remember You’. Het zijn allemaal songs waar de blues liefhebber zijn gitaarvingers bij aflikt. Met Robby Brooks Moore weet Keb Mo het album met een juweeltje te beëindigen. Een duet over samen muziek te maken en dat dit de lust van het leven is, en dat is ook zo… Keb Mo is te zien in Nederland donderdag 4 juli TivoliVredenburg te Utrecht

Lone - 10 songs

Lone - 10 songs

Label Collectable vinyl

Beoordeling 8

Review Het zijn meer dan prachtige liedjes die op dit album van Lone staan. Voor de heren Ferdinand Bakker en Michel van Dijk is het dan ook niet de eerste keer dat ze een album maken. De heren komen uit een van Nederlands beste bands die ooit hebben bestaan. Alquin uit Delft is een internationaal begrip in de muziek en met name in de wereld van de (prog) rock en blues. Het is het derde album onder de naam LONE. Na het titelloos debuut en “View from the Bridge’ kent dit album een wat andere aanpak. Iets meer gitaar en wat langer in de klankkleur geeft de ruimte voor de zang waardoor het rockende ‘Where Have The Good Woman Gone’ en het heerlijk slepende ‘My Ruby’s Gone’ prachtige songs zijn geworden. Met het nummer ‘Fragile Don’t Break!’, ‘Poor Man’s Son’ en ‘Faith’ overtreffen de heren zich zowel in de compositie als tekstueel is het erg mooi geworden. De songs klinken intens, gezien de verhalen ook dichter bij de schrijver staan. Het is hoorbaar in de klank en de opname. Enigszins broos, maar met overgave sterk neer gezet. En ja met ‘Lucky Man’ geven zij aan dat ze een plekje in de wereld hebben verovert. Wij zijn blij dat ze dat plekje warm houden, en muziek zijn blijven maken. Het album is een aanrader voor de gitaar liefhebber die de rock en blues niet schuwt.

Local Store - Magpie And The Moon

Local Store - Magpie And The Moon

Label BJK Records

Beoordeling 8,5

Review Vorig jaar was daar in ineens The Dairy of Robert Reverie; het nieuwe album van Needlepoint en de grote inspirator achter dat project is de Noorse muzikant Bjørn Klakegg. Maar dat was nog niet voldoende. Het nieuwe muzikale project Local Store ontstond eigenlijk uit een vriendschap met Mattias Krohn Nielsen, een oude studievriend. Voor dit nieuwe project schreef Klakegg alles zelf en naast Nielsen (gitaar en zang) werd de band aangevuld met bassist Magnus Tveten en drummer Tore Ljokelsoy. De band trok zich terug in de rust van het Zweedse landschap en in een kleine schuur die tot studio was gepromoveerd kregen deze tien nummers vorm. Waar we eerder al de voorliefde voor (prog)rock van Klakegg leerden kennen is het nu vooral een mix van muziek die herinneringen oproept uit de jaren ’70. We horen invloeden van The Beatles maar evengoed van andere artiesten uit vervlogen tijden. Maar het is vooral de authenticiteit die de band uitstraalt waarbij het gitaarspel van Klakegg echt in het oog springt. De band opent met de titelsong en die voelt meteen goed aan; die 70’s sound in combinatie met het gitaarspel én de meerstemmigheid is meesterlijk en Klakegg klinkt op zijn gitaar wat als een jonge Mark Knopfler. Zo is er haast organische tweedeling en de wat meer uptempo nummers als ‘Less A Fool’, ’Howling’ en ook ‘In The Garden’ luisteren makkelijk weg en bieden voldoende variatie. De band klinkt alsof ze al jaren spelen en het geheel klinkt uitgebalanceerd. Een track als ‘The Riverside’ spring eruit; een krachtige melodie met een ragfijne gitaarlijn. Maar het zijn juist die wat rustigere tracks die écht blijven hangen. Het gevoelige ‘Yellow Umbrella’ (met een verwijzing naar de albumcover) is prachtig en bij ‘1948’ pakt de band helemaal terug naar een akoestische setting en dan blijkt dat Klakegg vocaal ook ijzersterk is. Stem en instrumentarium is bij deze nummers in ultieme balans zoals bij een nummer als ‘Miss Winter’ waar drums en gitaar dienend zijn aan de meerstemmigheid. Ook de ingetogen afsluiter ‘Sitting Next To You’ is mooi en nog één keer laat Klakegg ons genieten van zijn gitaarspel. Passie, gevoel, balans en muzikaliteit zijn de sleutelwoorden voor dit debuutalbum van Local Store. De intensiteit en muzikale vingerafdruk zijn afwijkend genoegd om onderscheidend te zijn van de andere muzikale projecten van Klakegg. Een album dat met elke luisterbeurt aan glans wint. Veel luisterplezier.

DeWolff – Live & Outta Sight II

DeWolff – Live & Outta Sight II

Label Mascot

Beoordeling 8

Review Het nieuwe album van ons Nederlands trots in de psychedelische bluesrock wereld is een live album. Na het prachtige album Trust is het een goede keus om een live album te presenteren. Het album opent net als het recente album met het heerlijk rockende ‘Big Talk’ waarna een lange versie van ‘Sugar Moon’ volgt. Een blues met veel soul en vele achtergrond vocalen en alles met passie gespeeld. Want dat doet deze band al jaren. Passie en er voor gaan. Dit hoor je in ‘California Burning’ en ‘Tombstone Child’. Misschien hier en daar wat te veel gitaarriffjes of solo’s, waardoor een deel van de bevolking afhaakt. Het andere deel is hierdoor in trans geraakt een laat zich meeslepen naar de songs als ‘Outta Step and Ill At Ease’ en het 11 minuten durende ‘Tired of Loving You’. Live is iedereen dan allang platgespeelt en moet men nog even terugkeren op de wereld met ‘Double Crossing Man’ en ‘Love Dimension’. Het album is een mooie registratie van ons Nederlands trots en weet het live net zo goed te brengen als op plaat!

Chris Shiflett – Hard Lessons

Chris Shiflett – Hard Lessons

Label Thirty Tigers

Beoordeling 7,5

Review Bij de naam van Chris Sheflett gaat er niet direct een lampje branden. De band is met zijn postpunk acts No Use For A Name en First Me and the Gimme Gimmes in de spotlight van Dave Grohl gevallen. Inmiddels speelt de man alweer 17 jaar bij the Foo Fighters. Toch kent Chris ook een solo carrière met Dead Peasants of helemaal alleen. Met dit album levert hij zijn tweede solo album af. Een album dat met de stamper Liar’s World aftrapt. Een meegil song dat doet denken aan een locale act die de feesttent op de kop zet. Met dit album weet Shiflett en combinatie te maken van de vierkante Joan Jett Rock and roll met ‘Hardest Lessons’ en ‘Weak Heart’ en de stevige US countryrock met ‘The One You Go Home To’, ‘Fools Gold’ en ‘The Hardest Lesson’. Daar waar Bon Jovi nog even een tandje moet bijzetten, weet Shiflett het gat te vullen naar de Foo Fighters toe. Het album is prima, maar kent geen verrassingen en wellicht is de grootste verrassing dat je met het Foo Fighter element in je hoofd dit album beluisterd, dat je dan even moet schakelen.

The CRB- Servants of the Sun

The CRB- Servants of the Sun

Label Label: Silver Arrow rec./ Megaforce rec. / Bertus

Beoordeling 8

Review Wanneer de Black Crowes broertjes gedoe krijgen over welke muzikale richting het heen moet met die band, heeft men besloten om de band links te laten liggen. Richard Robinson weet na zijn invalbeurt bij Bad Company een Black Crowes 2.0 op te richten. The Magpie Salute bestaat naast hem nog uit 3 ex Crowes leden. Deze band blijft in de blues rock sound. Zanger Chris weet tijdens de Black Crowes zijn voorkeur voor soul en psychedelische southern rock aan te geven. Dit maakte deze band daarom uniek. Chris weet na wat huwelijken en scheidingen zijn verhalen op muziek te zetten met Chris Robinson Brotherhood. De band heeft prachtige albums gemaakt. Dat wat in 2012 als een project begon is inmiddels uitgewerkt tot een vaste zetting die inmiddels hun 12de album op de markt brengt. Heerlijke songs blues soul met een psychedelisch tintje waar je de rook van de wiet door de plaat hoort. De songs doen erg 60s aan met het orgeltje in ‘Venus in Chrome’ en het openingsnummer ‘Some Earthly Delights’. Alsof de geesten van the Allmond brothers en the Doors nog in deze studio ronddwalen en samensmelten. Met ‘Coming Down The Mountain’, ‘Rare Birds’ en het countryblues van ‘the Chauffeurs Daugther’ zijn de songs niet vernieuwend maar uiterst vermakelijk te noemen. The Chris Robinson Brotherhood is te zien in Nederland op 12 juli Paradiso, Amsterdam 14 juli Weert, Bospop

Oyvind Torvund – The Exotica Album

Oyvind Torvund – The Exotica Album

Label Hubro

Beoordeling 7,5

Review Het album van deze Noorse componist is als een film dat aan je voorbij gaat. Hij doet een beroep op het Bitzo Ensemble met Trond Madsen, Kjetil Moster en Jorgen Treen om dit verhaal op plaat te krijgen. Het album brengt vooral een plaatje in je hoofd wanneer je de songs voorbij hoort komen. De vogels die fluiten op ‘Wind Up Paradise Bird’ of het ‘Waking Up Again’ zijn prachtige songs. Het kabbelend water van ‘The Rainforest Morning’ is al even doeltreffend als de geluiden van de ‘Jungle Alarm’. Hierdoor is het album vooral een reis te noemen en kun je de songs onder een digitaal fotoboek van je junglereis plakken.

Erlend Apneseth Trio – Salika Molika

Erlend Apneseth Trio – Salika Molika

Label Hubro

Beoordeling 7,5

Review Het trio van Erlend Apneseth is inmiddels uitgegroeid tot een bekend experimenteel jazz trio. Daar waar de soundscapes vermengt worden met Noorse vrije geluiden van jazz. Het meest bijzondere is dat de man zich laat omringen door Stephan Meidell, Oyvind Hegg- Linde en Frode Haltli. De laatste is een accordeonist die aan het trio is toegevoegd. Het album kent de stille rust van folk en authentieke instrumenten. Het titelstuk is een van de uptempo songs van het album en begint te swingen. Met de gedachtegang van een tent bij het berkenbos, een kampvuur en een dansende vrouw in een ruime jurk, dan hebben we het juiste beeld dat bij deze muziek past. Met ‘Circa’ ligt de nadruk bij de percussie en de viool dat als een hoorspel van vier minuten allerlei beelden oproepen. Dat is ook de kracht van dit album. De luisteraar maakt als het ware een eigen verhaal van wat hij of zij hoort. Alsof het een boek is waarbij je de beelden zelf maakt. Of het nu om de ‘Pyramiden’ gaat of om de ‘Kirkeganger’. De titel is de voorzet van de beelden voor de muzikale invulling die het trio als een voorzet je aangeeft.

Kenny Wayne Shepherd - The Traveler

Kenny Wayne Shepherd - The Traveler

Label Provogue / Mascot

Beoordeling 8

Review Jong geleerd, oud gedaan, hebben de ouders van de kleine Kenny hebben gedacht. Als radiomaker en vader kun je je zoon niet vroeg genoeg laten gitaar spelen en kreeg de kleine man een gitaar toen hij amper 4 jaar oud was. Het was een schot in de roos en het resultaat is dat de bluesgitarist op handen wordt gedragen. Met het album ‘The Traveler’ levert de meest getalenteerde gitarist van weleer zijn 10de solo album. Het is weer een heerlijk album vol blues en rock. De afgelopen jaren lag het accent vooral op de blues maar met ‘Long Time Running’, ‘Turn To Stone’ en ‘Mr Soul’ rockt de jonge man er weer heerlijk op los. Natuurlijk is de stevige blues met ‘I Want You’, ‘Better With Time’ en ‘We All Allright’ aanwezig. Dit maal komt de Americana pop sound met de akoestische gitaren ook meer aan bod. ‘Gravity’, ‘Tailwind’ en het countrypop nummer ‘Take It On Home’ zijn weer juweeltjes. Een verrassend lekker album voor een breed publiek waarbij het hart bij de gitaarklanken ligt. overigens heeft de man met Brian May, Brantly Gilbert het nummer ‘Blue on Black’ met de Five Finger Death Punch op hun nieuw album opgenomen. Kenny Wayne Shephard is te zien in Nederland 13 juli North Sea Jazz festival te Rotterdam 4 november Q factory te Amsterdam

Faye Webster - Atlanta Millionaires Club

Faye Webster - Atlanta Millionaires Club

Label Secretly Canadian

Beoordeling 8

Review Oren en ogen ontvangen verschillende soorten prikkels. Bij het derde album Atlanta Millionaires Club komen er totaal andere prikkels bij de hersenen binnen dan bij het beluisteren van het album. Faye lacht ons op Atlanta Millionaires Club toe met muntgeld tussen haar vingers geklemd en haar gezicht vol chocola. Beeld en geluid vertellen een totaal ander verhaal alhoewel de titel verwijst naar de door haar vader verzonnen naam van een groep vrienden van highschool die droomden van een leven in luxe en rijkdom. Atlanta is ook de geboortestad van Faye waar ze in een muzikaal gezin opgroeide en eigenlijk schrijft ze zelf al liedjes sinds haar jeugd. Gaandeweg ontwikkelde ze haar eigen stem in een periode dat ze eigenlijk met Rap en andere muziek bezig was. Nu is hier haar derde album en wederom zijn vrijwel alle liedjes gebaseerd op persoonlijke gebeurtenissen. Bij de rustige, wat melancholiek klinkende opener ‘Room Temperature’ valt meteen het geluid van de Pedal-steel op. Dat in combinatie met de boterzachte stem van Faye zorgt bijna meteen voor dat intieme karakter. Natuurlijk speelt ook het thema liefde een belangrijke rol op dit tweede album; Bij ‘Right Side Of My Neck’ zingt zo over de geur van een nieuwe liefde die ze niet weg wil wassen (“The right side of my neck, still smells like you”) maar écht breekbaar klinkt ze op ‘Hurts Me Too’, een track die ook muzikaal weer wordt opgesierd door de Pedal-steel. Verder sijpelt overal wel wat R&B door.‘Pigeon’ gaat over een lange-afstandsrelatie en het verhaal gaat dat ze echt een duif met een liefdesbriefje naar het huis van haar lief in Australië heeft gestuurd…… Centraal op het album staat waarschijnlijk het beste nummer van dit album. Jonny is blijkbaar de echte naam van de verloren liefde en in een met Jazz omlijste compositie horen we haar zingen :”Jonny, do you see what you’re doing? What you’re making me think about? This wasn’t supposed to be a love song, but I guess it is now”. Op ‘Come To Atlanta’ horen we blazers in een dromerige setting en met de ogen gesloten zien we een nostalgisch zwart-witte filmscène. Zo blijft dit een boeiend album met mooie teksten zoals op ‘Kingston’ en een met ‘Flowers’ (feat. Father) komt ze wat uit haar comfortzone. Afsluiten doet ze met een tweede track ‘Jonny’ (reprise) waarmee ze nog één keer die verloren liefde prachtig bezingt (“Jonny, why couldn’t you be ready? Cause I was ready. To be happy. Now I don’t know what to do. This is how it ends”). Atlanta Millionaires Club heeft een wat gevarieerder geluid van haar vorige album dat we veel meer in de hoek van Country konden plaatsen. De liedjes klinken oprecht en het is knap dat ze verschillende stijlen zoals Country, R&B en zelfs wat Soul op een natuurlijke wijze in elkaar over laat vloeien. De Pedal-steel is alom aanwezig en geeft het album nog wat meer een romantisch, melancholiek karakter. Prima album. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Undercurrent Trio - High Tide Low Tide

Undercurrent Trio - High Tide Low Tide

Label Flea rec.

Beoordeling 7,5

Review Het internationale jazz trio Undercurrent Trio kent een Argentijnse drummer Marcos Baggiani en gitarist Guillermo Celano en een Nederlandse saxofonist Iman Spaargaren. Met hun nieuw album High Tide Low Tide komt de Argentijnse passie en de Calvinistische nuchterheid bijeen. Het is dan ook te horen op de plaat dat met de passie van het nummer ‘Man Bear Pig’ aftrapt. Als tegenpool volgt een heerlijk ontspannen versie van ‘Dream A Little Dream of Me’. Hiermee zijn de troeven van het trio direct helder neergelegd. Het subtiele gitaarwerk dat duelleert met de saxofoon. dit over een basis tapijt van percussie en drums, met een vleugje bas. Het album kent ook niet de nerveuze jazz vorm van de vrije geluiden. Het is allemaal goed in balans waardoor de songs ook songs mogen zijn en blijven. ‘Stone’ en ‘Everlasting Guest’ mogen dan wat rustiger klinken, met ‘Blues Pump’ weet men wel weer uit te pakken. Natuurlijk zitten er ook wel typische jazzstukken tussen waaronder het ‘Get A Life’,’Evocation’ en ‘Prelude’. Dit contrast is prima opgebouwd op dit album, waardoor het een goed album voor de jazz liefhebber is, maar ook voor iemand die er op een luchtige manier van wil proeven.

Joy Williams - Front Porch

Joy Williams - Front Porch

Label Thirty Tigers

Beoordeling 8

Review We kennen Joy Williams al sinds haar debuut titelloze debuut uit 2001 en natuurlijk vanwege haar samenwerking met John Paul White in Civil Wars. Met dit nieuwe soloalbum Front Porch keert de Amerikaanse terug naar haar roots en horen we vooral een combinatie van Folk en Americana waarbij de “fiddle”, de dobro en de pedalsteel voor de nuancering zorgen binnen het verder redelijk sobere instrumentarium. Maar het is dan natuurlijk ook vooral de stem van 4-voudig Grammy- Award winnares Joy Williams die bepalend is. Een van de mooie, sfeerbepalende voorbeelden op dit album is ‘The Trouble With Wanting’; een klassiek slepende ballad over het blijvende verlangen tijdens een knipperlicht-relatie dat vooral door de harmonieuze samenzang en de pedalsteel nóg meer karakter krijgt. De al eerder uitgebrachte single ‘Canary’ is één van de meer uptempo nummers en een prima opener. ‘One And Only’ krijgt door ook weer de pedalsteel juist dát beetje extra melancholie mee. Op sommige nummers tilt ze ook een tipje van de sluier en haar persoonlijke achtergrond op, zoals bij ‘Preacher’s Daughter’ en ‘When Creation Was Young” (Joy is vrij Christelijk opgevoed) en ‘Be With You’, over een stuk gelopen relatie (“Our love is broken / It should stay that way / It should go on and die And fade away“). Maar ook bij de nummers die vrij sober worden neergezet, zoals ‘Hotel St. Cecilia’, blijft Joy moeiteloos overeind en bij de titelsong kunnen we zelfs het idee krijgen dat Joy een openlijke lijmpoging met White uitspreekt, als ze zingt: “If never you find what you’re looking for / Come on back to the front porch”. Joy weet zich op dit album, dat in Nashville (hoe verrassend) is opgenomen, weer omringd door bekende tekstschrijvers als Natalie Hemby en een aantal uitstekende sessiemuzikanten. Nummers als ‘When Does A Heart Move On’, ‘All I Need’, maar vooral het prachtige ‘No Place Like You’ zorgen er voor dat deze begenadigde singer/songwriter de aandacht weet vast te houden. Met de afsluiter ‘Look How Far We’ve Come’ horen we één keer die zalvende stem van Joy, de harmonieus klinkende backing vocals en een subtiel, sober instrumentarium. De twaalf nummers met een speeltijd van een kleine 3 kwartier zijn van hoge kwaliteit. Binnen dit genre van Folk/Americana is Joy Williams gewoon top. Ze is in staat om kleine liedjes boeiend te houden en met een aantal voortreffelijke sessiemuzikanten om zich heen weet ze weer een topalbum af te leveren. Veel luisterplezier.

George Benson - Walking To Memphis

George Benson - Walking To Memphis

Label Provogue - Mascot

Beoordeling 8

Review De inmiddels 76-jarige! George Benson brengt weer een nieuw album uit. Met Walking To New Orleans voegt hij een nieuw hoofdstuk aan zijn imposante carrière en dit maal is het muziek van legendes als Fats Domino en rock-’n-roll gitaarheld en dichter Chuck Berry. Benson krijgt er geen genoeg van en dat bewijst hij met dit nieuwe album Walking To New Orleans; zijn 45ste soloalbum! Iedereen kent Benson van die ene klassieke hit ‘Give Me Tonight’ en natuurlijk ‘On Broadway’ maar daar doen we deze singer/songwriter, gitarist en zanger echt te kort mee. Naast de 45 soloalbums heeft de man een indrukwekkende discografie opgebouwd met vele andere artiesten en grootheden zoals Aretha Franklin, Chaka Kahn, B.B. King, Frank Sinatra en ga zo maar door. Een eigen ster op de Hollywood Boulevard of Fame maar nog veel indrukwekkender; de Amerikaan won inmiddels tien Grammy’s. Inspiration: A Tribute to Nat King Cole uit 2013, met een ode aan ook weer zo’n grootheid was zijn laatste album en nu is daar dit nieuwe album met tien door hem uitgekozen tracks die hij op zijn eigen wijze arrangeert. Natuurlijk kennen we ‘I Hear You Knockin’ en ‘Áin’t That A Shame’ in de uitvoering van Fats Domino en een nummer als ‘Nadine (It It You)’ van gitaarheld Chuck Berry. Maar het is juist dat sausje dat Benson over de nummers heen weet te laten vloeien die deze versie zo bijzonder maken. Met een aantal sessiemuzikanten uit Nashville weet Benson deze tien tracks die zuidelijke vibe mee te geven; dat geluid dat we associëren met Memphis, Tennesse; de stad van de Memphis Soul & Blues met natuurlijk ook die kenmerken van Blues. Hoe heerlijk is het om deze versie ‘Walking To New Orleans’ te horen met Benson op gitaar of ‘Memphis, Tennessee’ met de honky-tonk piano. De wat ingetogen versie van het misschien wat onbekendere ‘Havana Moon’ is zelfs misschien wel het hoogtepunt van Walking To New Orleans. George Benson blijft op dit zich best dicht bij de originele versie van de nummers van Chuck Berry en Fats Domino. Met blazers en piano op de voorgrond zijn die tien smaakvolle covers geworden die inderdaad naadloos in het geluid van de roemruchte muziekstad Memphis passen. Met alleskunner George Benson als dirigent is dit weer een topalbum geworden. Veel luisterplezier.

Lucy Kitt - Stand By

Lucy Kitt - Stand By

Label Westbere Music

Beoordeling 8

Review Met Lucy Kitt is er een nieuwe naam opgestaan binnen het genre singer/songrwriting. Met haar akoestische gitaar en zelf geschreven intieme liedjes weet ze inmiddels Groot Brittannië te veroveren. Na een muzikale jeugd stapte ze als 16-jarige in de grunge band Ostara maar ze verliet de band ook weer om te kunnen studeren aan de universiteit van Kent. Daar groeide haar voorliefde voor folk en akoestische muziek en in 2007 haalde ze het tot de halve finales van de BBC Radio 2 Young Folk Awards. Dit zorgde vervolgens voor de gewenste springplank en de afgelopen jaren heeft ze aan haar carrière gewerkt. Nu is daar haar debuutalbum Stand By met tien ingetogen Folk-achtige songs die vooral een akoestisch karakter hebben. Het is vooral Lucy die zichzelf op de akoestische gitaar begeleidt op kleine, ingetogen liedjes die gaan over de verhalen van het leven die iedereen kent. De vlotte openingstrack en titeltrack is ‘Stand By’ gaat over die relatie die geen stand hield en zo nu en dan horen we een subtiel aanwezige slidegitaar die juist voor dat kleine beetje extra spanning zorgt. Op sommige nummers zoals ‘Said And Done’ en ‘Eagle’ horen we een iets rijker instrumentarium zoals drums en basgitaar maar is het vooral het gitaarspel van multi-instrumentalist Sam Beer (Treetop Flyers) dat van hoge kwaliteit is. Maar het is vooral haar stemgeluid die er voor zorgt dat je aandachtig blijft luisteren. Nummers als ‘Days Like These’ en het met wat Americana-invloeden doorspekte ‘Thief’ zijn gewoon prima luisterliedjes. Op de sfeervolle en akoestische afsluiter ‘Better Days’ is het nog één keer Lucy en haar gitaar. Tien smaakvolle, goed gearrangeerde liedjes die liggen op het snijvlak van Folk en Singer/songwriting. Lucy Kitt bewijst heeft zelf alles geschreven waardoor dit album nog net wat meer glans krijgt. Voor de liefhebbers van dit genre absoluut een aanrader. Als we een minpunt moeten noemen is het de speeltijd; die is "slechts" een kleine 30 minuten. Veel luisterplezier.

Point Quiet - Walking In The Wild

Point Quiet - Walking In The Wild

Label Continental Records

Beoordeling 8

Review We hebben er vier jaar op moeten wachten maar het nieuwe album Walking In The Wild van de Nederlandse formatie Point Quiet is het wachten waard geweest. Opnieuw nemen Pascal Hallibert (zang, gitaar, toetsen), Hans Custers (bas, toetsen, zang), Jan van Bijnen (gitaar, dobro, pedal steelgtaar, accordeon), Simone Manuputty (zang, viool) en Joost Verbraak (trompet) ons mee op een muzikale trip waar de weemoed vanaf spat en waarmee je jezelf in een broeierige staat van de VS waant. Een akoestische gitaar die wat voort lijkt te kabbelen en de doorleefd klinkende stem van Pascal Hallibert vormen de aftrap van dit nieuwe album van Walking In The Wild. De spanningsboog wordt meteen aangetrokken met ‘Highway In Your Head’ en de band weet meteen die wat broeierige sfeer te creëren die we al kenden van hun vorige album Ways And Needs Of A Night Horse uit 2015. Vervolgens weet de band met een song als ‘Lonely nights’ die intieme sfeer vast te houden en zijn het trompettist Joost Verbraak én de tweede sten van Simone Manuputty die deze Folk-Americana song tot grote hoogte tillen. Mooi is het om te horen hoe die wat donkere en als schuurpapier klinkende stem van Hallibert de nummers dat wat weemoedige karakter meegeeft. ‘Tales Of Road 308’ klinkt iets luchtiger omdat het nummer wat meer vaart heeft maar de meeste nummers zijn vooral ingetogen. Op nummers als ‘Vera Cruz’ en ‘Not all Lies’ klinkt Hallibert wel erg breekbaar en zorgt de rest van de band er voor dat je jezelf in New Mexico waant. Het Country-Noir nummer én titelsong ‘Walking In The Wild’ met een iets hoger stemgeluid zorgt voor een aangename afwisseling en is misschien wel het meest opgewekte nummer. Hierna kiest de band de al eerdere ingeslagen weg voort en weet met smaakvolle en mooi gearrangeerde nummers als ‘Written On Our Bones’ en het gevoelige ‘The Last Time’. De band heeft zich de afgelopen jaren doorontwikkeld, hetgeen absoluut hoorbaar is op dit nieuwe album en de soloprojedten hebben blijkbaar voor nieuwe inspiratie gezorgd. Als laatste noemen we toch nog even het desolaat klinkende ‘The Distance’ dat misschien wel het mooiste nummer van dit album is. Walking In The Wild is zo’n album dat onder je huid gaat zitten. Twaalf nummers die nooit echt op gang lijken te komen en die als het ware blijven steken in een soort van broeierige loomheid onze de zon in New Mexico. En dát is nu juist de kracht van Point Quiet, want dit album uit de Hollandse polder is van internationale allure. Met deze muziek op de achtergrond smaakt een glas (Amerikaanse) whisky absoluut goed maar het luistert ook prima weg tijdens een goed gesprek. Tip om dit album ook eens met de koptelefoon op te luisteren. Veel luisterplezier.

Ohtis - Curve Of Earth

Ohtis - Curve Of Earth

Label Full Time Hobby Records

Beoordeling 8,5

Review Drie vrienden die elkaar van Highschool kennen maar door een heroïneverslaving van één van de bandleden enkele jaren uit elkaar worden gedreven. Over die donkere periode gaat het verhaal dat op het debuutalbum Curve Of The Earth van de Amerikaanse band Ohtis wordt verteld. Op zich is Curve Of Earth eigenlijk een mooi verhaal over vriendschap. De band ontstond tijdens de Highschool periode toen Sam Swinson en Adam Pressley in Normal, Illnois een schoolbandje hadden, genaamd Ohtis. De band werd aangevuld door anderen maar uiteindelijk bleek multi-instrumentalist Nate Hahn een blijvertje. In die beginperiode werd er vooral lokaal opgetreden. Het niet onbekende tragische verhaal van heroïneverslaving overkwam ook Swinson en in 2009 besloten Pressley en Hahn er voorlopig mee te stoppen en door te verhuizen ook daadwerkelijk fysiek afstand te nemen. Toch hielden de heren, Swinson in LA en Pressley in Detroit en Hahn in Chicago, contact en bleven ze wel creatieve ideeën met elkaar delen. Na een afkickperiode die enkele jaren duurde vonden de heren elkaar uiteindelijk toch en eind vorig jaar was daar ineens de single ‘Runnin’ en dit weekend het debuutalbum Curve Of The Earth uitgekomen, dat vooral vanuit een retroperspectief beeld van Swinson is geschreven. De acht nummers met vooral een Folk-noir en Americana-karakter met een speeltijd van ruim een half uur nemen ons mee in het verhaal van de band en vooral dat van Swinson. De al eerder uitgebrachte, werkelijk prachtige single, verteld het verhaal van zijn verslaving met alle donkere kanten van die periode. Ook het haast vrolijk klinkende ‘Rehab’ laat qua verhaallijn weinig aan de verbeelding over en de slide-gitaar zorgt hier voor de aantrekkelijk klinkende “twang”. Meest persoonlijke nummer is misschien wel het alt-country ‘Black Blood’, waar we Swinson “Two days later, he woke up strapped in a hospital bed / Next to another man who wanted to be dead” horen zingen. Let overigens op drum en de toetsen! ‘Diggin’ is innemend en integer, het semi-akoestische ‘Junkie Heaven’ is melancholiek en de Folk-achtige afsluiter ‘Serenity Prayer’ heeft wat 60’s popinvloeden. Laten we hopen dat Ohtis nog meer demonen heeft die de komende periode voor inspiratie voor nieuwe materiaal kunnen zorgen. Curve Of The Earth is in ieder geval een prachtig album geworden met over het algemeen kleine, persoonlijke liedjes die een donker randje hebben. Melancholieke teksten, een stemmige slide-gitaar, ingetogen drums en diffuus toetsenspel zorgen voor een meer dan aangenaam, sfeervol en geslaagd debuut. Veel luisterplezier.

Atomic - Pet Vartiations

Atomic - Pet Vartiations

Label Odin Records

Beoordeling 8

Review Atomic is een Noors kwintet dat inmiddels al bijna twee decennia op grote hoogte staat binnen de Jazz-scene. Al die tijd is de bezetting nagenoeg in stand gebleven; de enige wijziging in de bezetting is dat in 2014 Hans Hulbækmo de vacante functie van drummer invulde. Voor de rest bestaat dit vijftal uit Fredrik Ljungkvist (saxofoon & Klarinet), de wereldberoemde trompettist Magnus Broo (o.a. samenwerking met Hanna Paulsberg), pianist Håvard Wiik en bassist Ingebrigt Håker Flaten. Pet Variations is de nieuwste release die onlangs uitkwam en deze keer kiest Atomic voor eigen interpretaties van bestaande nummers of interpretaties van bestaande stukken. Hoe verrassen is het om de vrije, misschien wel experimentele Jazz-uitvoering te horen van ‘Pet Sounds’, dat we in zijn oorspronkelijke versie nog kennen van de Beach Boys! Met ‘Un Grand Sommeil Noir’, dat oorspronkelijk door Edgar Varese is geschreven, weet Atomic perfect weer te geven waarom instrumentale, experimentele Jazz bij veel mensen de voorkeur heeft boven de vocale Jazz. ‘Cry Want’ kennen we natuurlijk nog van de legendarische Amerikaanse saxofonist en klarinetspeler James Guiffre en het mag dan ook geen verrassing zijn dat met een Magnus Broo en Fredrik Ljungkvist hier tot grote hoogte rijken bij deze versie. Maar het gehele album weten de heren je aandacht en focus vast te houden. Afsluiten doet Atomic met misschien nog wel een klassieker; ‘Karin’s Mode’ dat we nog kennen van het Jan Garbarek’s Quartet uit eind jaren ’60 en ook nu weet het vijftal je geboeid te kluisteren. Pet Variations is een album vol met experimentele, free jazz geworden. Acht Instrumentale nummers met Magnus Broo als absolute troef van hoge kwaliteit en op een eigenzinnige wijze vorm gegeven. Veel luisterplezier.

Lee Fields - It Rains Love

Lee Fields - It Rains Love

Label Big Crown Records

Beoordeling 8

Review De inmiddels 67-jarige Lee Fields is met zijn Expressions terug. Na Special Night uit 2016 neemt de Amerikaanse soulzanger samen met zijn band ons nog een keer mee op een meer dan aangename reis naar “the Soul with the capital S”. Soms zeggen albumcovers voldoende; kijk naar de cover van It Rains Love en laat je eerste indruk spreken; een wat groezelige vintage foto van een donkere Amerikaanse zanger in combinatie met deze titel kan eigenlijk niets anders betekenen dat soul. En laat dat nu juist datgene zijn wat we tijdens dit nieuwste album van de in South Carolina geboren Lee Fields te horen krijgen. In de jaren ’70 bouwt Fields een bescheiden carrière op maar met de intrede van de disco die veelal gebaseerd is op synthesizers besluit hij de muziek business de rug toe te keren. In de jaren ’90 keert hij terug en sindsdien heeft hij een meer dan respectabele discografie opgebouwd, solo maar ook zeker met The Expressions. Dit weekend was de release van het nieuwste album, It Rains Love, wederom met de medewerking van zijn band The Expressions. De tien nummers nemen ons weer mee naar de dagen dat de Soul met een hoofdletter S zegevierde. Little J.B. (James Brown) zoals Fields wel genoemd wordt is nog steeds gezegend met die diepe, maar evengoed heldere stem en wordt ook op dit album omgeven door blazers, achtergrondkoortjes en strijkers. Het album trapt af met de titelsong en meteen is het gevoel van die donkere “groove” terug; een soepel basloopje, wat toetsen en blazers erover en je bent terug in de tijd van Otis Redding, James Brown, Wilson Picket en andere (soul)helden. Het album klinkt misschien wat ongepolijst, alsof het in één take live op de plaat is gezet en het geheel niet tot in perfectie door de mix is gehaald. Mooi voorbeeld is ‘Blessed With The Best’ waar de snare drums misschien net iets te veel te boventoon voeren, maar een kniesoor die hierop let. ‘Wake Up’ vraagt om de volumeknop wat verder open te draaien terwijl het met melancholie doordrenkte ‘Will I Get Off Easy’ een blauwdruk is van een gevoelige soulballad. ‘Love Prisoner’ is met de soepele tempowisselingen één van de hoogtepunten maar ook hier zijn de blazers weer bepalend en laat Fields nog maar eens horen wat een geweldig bereik hij met zijn stem heeft. Verder zorgen het wat meer funky klinkende ‘A Promise Is A Promise’ (horen we daar een vleugje EW&F) en het met Reggae en Gospel-invloeden doorspekte ‘God Is Real’ voor de aangename variatie. Met de zwoele afsluiter ‘Love Is The Answer’ neemt Fields ons nog één keer mee naar die warme muzikale deken die hij om je schouders legt. It Rains Love klinkt op Vinyl waarschijnlijk beter dan de digitale Cd-versie. De “vintage’ sound die Fields weet te creëren in dit digitale tijdperk verdient hier en daar een tikje van die naald die over het vinyl krast. Een absolute aanrader en met deze doorleefde soulplaat bewijst Lee Fields & The Expressions dat hij nog steeds een prachtplaat kan afleveren. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Yngwie Malmsteen - Blue Lightning

Yngwie Malmsteen - Blue Lightning

Label Mascot rec.

Beoordeling 7,5

Review De Zweedse gitarist Yngwie Malmsteen behoort tot de beste gitaristen van deze wereld. Zijn reputatie bracht hij in de jaren 80 tot stand door de rock met de klassiek te vlechten. Zijn gitaarspel bevat de overgang van rock naar klassiek in een handomdraai. Met zijn band Rising Force wist hij hierdoor door te breken. De verhalen gaan dat hij moeilijk is om mee te werken en bandleden komen en gaan. Na dat de gitarist met de band Alcatrazz een top album had gemaakt vond hij het tijd om solo te gaan. De band met de jonge Jeff Scott Soto als zanger ontving direct de Grammy Awards. Boals vervangt Soto voor het album Triology en die wordt vervangen door Joe Lyn Turner. Met hem als zanger weet hij hits te scoren en wordt zijn populariteit alsmaar groter. Het motto Less is More is bij Malmsteen More is Better. Zijn gitaarspel ontwikkeld hij tot het supersnel aantal noten in een seconde te plaatsen. Hierdoor worden de solo’s drukker en onrustiger. Dat het erg knap is, is voor de gitaristen in de wereld een feit. Ditmaal geeft hij akkoord om een blues rock album te maken. Dat wil zeggen dat alle songs weer goed gevuld zijn in de herkenbare Malmsteen solo’s. Maar hij wil zijn helden eren en dat doet hij met Jimi Hendrix ‘Foxey Lady’ en ‘Purple Haze’, Richie Blackmore’s Deep Purlple ‘Demon’s Eye’ en ‘Smoke on the Water’, ZZ Top ‘Blue Jean Blues’, Beatles George Harrison ‘While My Guitar Gentley Weeps’ en het Eric Clapton nummer ‘Forever Man’. Aangevuld met eigen songs. Een aardig album.

Gary Hoey – Neon Highway Blues

Gary Hoey – Neon Highway Blues

Label Provogue/ Mascot

Beoordeling 7,5

Review Een man die hard aan de blues weg timmert is Gary Hoey. Zijn manier van spelen doet denken aan Bonamassa. Al is niet te vergeten dat deze Hoey inmiddels alweer 28 jaar bezig is. Het album Higway Blues is dan ook zijn 20ste album alweer. De man weet een rocksound bij zijn blues te voegen en is dan ook niet vies om de rock te spelen. Hij deed auditie voor Ozzy Osbourne, maar de jonge Zakk Wylde kreeg de job toentertijd. Met Lita Ford nam hij een album op en tourde als sologitarist in haar band. Met Neon Highway weet de man zijn adresboekje te vinden en samen met Eric Gales het openingsnummer ‘Under The Rug’ te smeden. Met Josh Smith komt de old classic blues soli in ‘Mercy of Love’ tevoorschijn. Met Lance Lopez krijgt het nummer Damned if I Do wat meer ballen en Ian Hoey ondersteund hem met ‘Don’t Come Crying’. De songs zijn voornamelijk herkenbare bluessongs en gaat het om de gitaarsound en solo’s van de man die het verschil maakt. En dat doet Gary al jaren. In Europa is de man minder bekend dan in Amerika. Hier scoorde hij een hit met een cover van Focus ‘Hokus Pokus’. Wanneer we de songs ‘Almost Heaven’, Still Believe in Love en het titelstuk beluisteren is het ook niet vreemd dat Gary gebeld wordt door Brian May (Queen) of Joe Satriani om samen te jammen en te kijken wat ze voor elkaar kunnen betekenen. Hoewel ik met dit album meer de classic blues hoor dan bij het recente stevige album Dust and Bones.

Robin Trower - Coming Closer to the Day

Robin Trower - Coming Closer to the Day

Label Provogue / Mascot rec.

Beoordeling 7

Review De voormalige gitarist van Procol Harum heeft in zijn eentje al een hele muziekcarrière opgebouwd. Trower start zijn band begin jaren 70 en werd als gast muzikant door vele acts gevraagd waaronder Bryan Ferry. De man is inmiddels een legende in de blues wereld, maar voor het grote publiek blijft hij een onbekende. De man is inmiddels ruim in de 70 en daar is van de muzikale kwaliteiten niets van te horen. Toch zegt de titel iets hoe hij de wereld ziet. Er komt een dag dat .. en als ras-muzikant wil hij die tijd gewoon vullen met het maken van muziek. Het album kent dan ook de klanken die we van een blues gitarist kennen. Trower is niet direct uitgesproken in zijn gitaarspelen. Het is behoudend en ingetogen. Met de soulkoortjes in o.a.’Truth or Lies’ en het uptempo nummer ‘Tide of Confusion’ is er wat meer leven in de cd. Het zijn voornamelijk veel blues songs met lange solo’s. Dat is niet erg voor de liefhebber en dan heb je een prima album. Maar de verhouding vind ik persoonlijk wat uit balans. Dat wil niet zeggen dat het geen prima plaat is. De songs ’Perfect Wrong’, ‘Lonesome Road’ en ‘Ghost’ zijn meer dan heerlijke blues (rock) songs.

Nick Waterhouse - Nick Waterhouse

Nick Waterhouse - Nick Waterhouse

Label Innovative Leisure

Beoordeling 8

Review Nick Waterhouse is terug met zijn titelloze vierde album. De Amerikaans singer/songwriter én gitarist met het kenmerkende brilletje is terug met zijn old-school Rhythm en Blues. Voordat ik een LP op de draaitafel legt of een CD’tje in de speler schuif, kijk ik altijd naar de cover. Covers zijn je eerste kennismaking met dat nieuwe stukje muziek en zorgt dat bepaalde hersendelen geactiveerd worden door interpretatie en inlevingsvermogen. De cover van dit vierde album is dan ook alleszeggend en plaatst je meteen in de jaren ’60. Alsof je in een tijdmachine zit en terug geteleporteerd wordt naar de tijd van Fats Domino, Dean Martin en Bing Crosby. Waterhouse heeft zich de laatste jaren steeds verder ontwikkeld met dit vierde album als absolute hoogtepunt tot op heden. Van de elf tracks zijn er tien door de uit Californië afkomstige Amerikaan zelf geschreven en het merendeel is heerlijk uptempo en dansbaar. Hij trapt af met ‘By Heart’ en als vanzelf gaat de zon schijnen; soepel bewegende R&B waarbij de piano, blazers en de backing vocals het geheel laten klinken alsof de opnames live op de plaat zijn gezet. Ook nummers als ‘Song For Winners’, met het rauwe randje in zijn stem, ‘Man Leaves Town’ en ‘I Feel An Urge Coming On’ zijn heerlijk swingend. De laatste is overigens de enige cover op de plaat en oorspronkelijk van Jo Armstead uit 1967. Op een dergelijk album moet natuurlijk ook een instrumentale track staan, iets wat in de jaren ’50 en ’60 heel gewoon was. ‘El Viv’ is die track op dit album; een heerlijk swingend Rock ’n Roll nummer met aanstekelijke groove. ‘Wherever She Goes’ en vooral het met een Motown-sound doordrenkte ‘Wreck The Rod’ zijn waarschijnlijk de hoogtepunten op deze nieuwe plaat. Met ‘Song For Winners’ krijgen we nog een Surf Rock n Roll’ plaat voorgeschoteld waarbij de backing vocals en de blazers het geheel weer prachtig muzikaal inkleuren. ‘Undedicated’ is de R&B ballad met een Jazzy tintje terwijl ‘Which Was Writ’ glanst vanwege het gitaarspel. De kracht van dit album zit hem vooral in de composities, het instrumentarium en de locatie waar het is opgenomen. In de Electro Vox Recorders in het Californische Hollywood krijgen weten Waterhouse en de sessiemuzikanten een authentieke sfeer en sound te creëren waarmee ze een eigentijdse versie van R&B met een vleugje Jazz weten te produceren. Een aanrader. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Samantha Martin & Delta Sugar - Run To

Samantha Martin & Delta Sugar - Run To

Label Fontana

Beoordeling 8

Review Het nieuwe album van Samantha Martin & Delta Sugar is eindelijk officieel in Europa uit. In Canada hebben ze het talent vorig jaar al ontdekt na de Canadese release en heeft de zangeres samen met haar band maar liefst vier Maple Blues Awards nominaties op zak; die voor Album of The Year, Songwriter of The Year, Entertainer of The Year en Female Vocalist of The Year. Hoog tijd dat we deze Samantha Martin ook in Europa leren kennen. De Canadese is zeer duidelijk; het is de samenwerking met de Delta Sugar die voor de sound van de band en het succes zorgt. En daar heeft ze gelijk in. Het elfkoppige gezelschap is divers en weet die perfecte combinatie te creëren die door Samantha zelf als “Roots & Roll with a lot of Soul” wordt omschreven. Een complete blazerssectie, twee gitaristen, drums, bas en nog eens co-vocalisten Mwansa Mwansa en Sherie Marshall die absoluut genoemd moeten worden. Eindresultaat is een mengeling van Blues en “Memphissoul” met hier en daar een vleugje gospel. De tien songs zitten goed in elkaar en vanaf de heerste noot neemt Samantha met haar diepe stem inclusief rauw randje samen met de Delta Sugar je aan de hand mee. Opener ‘You’re The Love’, dat in het refrein de verwijzing naar de albumtitel Run To Me heeft, stuurt meteen die combinatie van Zuidelijke Blues en Soul je huiskamer in met een hoofdrol voor gitarist Michael McCallum en de blazerssectie. ‘Gonna Find It’ is prima maar we krijgen het echte “Stax-soul” gevoel bij het swingende ‘Good Trouble’ en ‘Over You’ en even wanen we ons in een tijdmachine. Tussen al dat uptempo geweld zijn er ook voldoende rustmomenten. De Soulballad ‘Will We Ever Learn’ is een mooie opmaat maar de Bluesballad ‘Wanna Be Your Lover’ en vooral ‘Chasing Dreams’ zijn pareltjes. Speciale aandacht voor de toetsenist en de blazers. Maar je gevoel wordt pas echt op de proef gesteld bij de hartverscheurende ballad ‘Only So Much’ met ook hier een hoofdrol voor McCallum op gitaar. De afsluiter ‘All Night Long’ is lekker loom en laat de kracht van het elfkoppige collectief nog maar eens horen waarbij akkoorden van toetsenist Steve Marriner je misschien nog wel doen terug denken aan Marvin Gaye’s ‘Heard It Through The Grapevine’ Run To Me is een ontzettend lekker klinkende Blues en Soul plaat geworden. Samantha beschikt over een ijzersterke stem maar we moeten nogmaals benadrukken dat het collectief voor deze geweldige sound zorgt. Het album neemt je als het ware mee naar de Zuidelijke Staten en werpt je misschien wel enkele decennia terug in de tijd. Voor diegene die dit Samantha Martin & Delta Sugar nog niet ontdekt hadden is deze officiële Europese release een uitgelezen kans. Maar oordeel vooral zelf. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Reese Wynans - Sweet Release

Reese Wynans - Sweet Release

Label Provogue Records

Beoordeling 8,5

Review Met een line-up van gastmuzikanten om van te watertanden is het nu Reese Wynans die zelf in de spotlights staat. Sweet Release is het eerste soloalbum van deze bewierookte toetsenist. De in 1947 geboren Wynans groeide op in een groot gezin en leerde op jonge leeftijd al piano spelen. Al sinds eind jaren ’60 speelt de pianist/toetsenist met alle groten der aarde zoals John Mayall, Joe Bonamassa en zelf was hij betrokken bij de beginperiode van The Allman Brothers, speelde in Captian Beyond en Double Trouble (de band van Stevie Ray Vaughan). Reese vulde een heel muzikaal leven in als sessiemuzikant maar na een vijftal decennia is het nu Reese die zelf een album uitbrengt. The is lastig om hoogtepunten op dit album aan te wijzen want het album is een aaneenschakeling van kwalitatief hoogwaardige Blues met al zijn varianten. Bluesballads, Blues doordrenkt met donkere Soul, stuwende Bluesrock; het is er allemaal. Het opstuwende ‘Hard To Be’ (SRV-cover) waarbij vocalen, blazers en uiteraard met Reese op piano krijgt een nominatie maar waarschijnlijk is de titelsong, oorspronkelijk van Boz Scaggs, dat met deze titel wegkomt. Verschillende leadzangers zoals Jimmy Hall, Mike Farris, Paulie Cerra, Warren Hayes en Vince Gill nemen een deel voor van de tekst voor hun rekening. Het eindresultaat is adembenemend. Maar zoals gezegd is het een geweldige line-up. Warren Hayes steelt zowel vocaal als op leadgitaar de show op de Les Dudek cover ‘’Take The Time’ en altijd is daar Wynans op toetsen. Joe Bonamassa doet dat dunnetjes over op in de Soul/Blues-klassieker ‘So Much Trouble’ (Tampa Red) waar naast het virtuoze pianospel van Reese ook een hoofdrol is weggelegd voor Mike Henderons op mondharmonica. En zoals gezegd, Wynans raakt met de Blues diverse andere muziekstijlen. Het met Soul en Funk doordrenkte ‘Soul Island’ is hier een prachtig voorbeeld van en hier mag gitarist Josh Smith dan weer excelleren. Natuurlijk is ook de afsluiter van absolute schoonheid; de Beatles-klassieker ‘Blackbird’ wordt door Reese Wynans solo achter de vleugel magistraal neergezet en vormt hiermee een natuurlijk rustpunt na al dat muzikale geweld eerder op het album. Sweet Release brengt ons geen nieuwe nummers. Maar het biedt ons wel nieuwe uitvoeringen van bestaande nummers en juist deze nieuwe interpretaties zorgen voor een ongekend hoog niveau. De covers van o.a. Stevie Ray Vaughan, Otis Rush, Boz Scaggs en Les Dudek krijgen door deze verschillende samenwerkingen een extra dimensie al blijft Reese bewust wel dicht bij het origineel. Voor de liefhebber van Blues een absolute must have want het is een soort van weerzien van vrienden die veel respect voor elkaar hebben. Veel luisterplezier.

The Lachy Doley Group - Make Or Break

The Lachy Doley Group - Make Or Break

Label eigen beheer

Beoordeling 8

Review De Australische Hammond organist Lachy Doley behoort tot de beste toetsenisten van de wereld. De man tourde enige jaren geleden door Nederland en veroverde vele harten op de blues- en popfestivals. Met zijn versie van ‘Use Me’ van Bill Withers gaat de man viral. Met het vijfde album ‘Make of Break’ gaat de man de wereld veroveren. Doley wordt door diverse groot heden waaronder Steve Vai, Joe Bonamassa en Glenn Hughes ingehuurd. Zijn heerlijke blues sound weet hij uit de kasten te halen, daar waar vooral gitaristen opzienbarend naar kijken. ‘The Greatest Blues’, ‘A Woman’ en het swingende ‘The Strut’ zijn dan ook heerlijke songs die alles over deze man zeggen. Dat een Hammond orgel de gitaren in de blues kan vervangen had niemand verwacht maar Doley weet dit te bewijzen. Het als is dan ook een album dat blues en rockliefhebbers een keer in hun leven moeten beluisteren. Daarna is het aan ieder om hier van onder de indruk te zijn of niet. The Lachy Doley Group is te zien 18 mei Podium te Heino 30 mei Melkweg te Amsterdam 15 juni Hey Hoef Backstage – Tilburg 12 juli Bospop - Weert

Mighty Magnolia's - Unknown Skyline

Mighty Magnolia's - Unknown Skyline

Label Snaxville / PIAS

Beoordeling 8

Review De Mighty Magnolia’s is een act waar we in Nederland niet veel van horen. De Noorse band is zeker eentje waar ieder naar mag luisteren om er aan te proeven. Daarna ben je verkocht. De poprock is niet alleen erg aanstekelijk, het zijn mooie liedjes die in de klankkleur zeer goed is opgenomen. Het is Hendrik Maarud die achter de knoppen zit. De broer en drummer bij Amund Maarud (zie interview) weet met de Mighty Magnolia’s een mooi album te produceren. De songs wisselen zich af tussen de pop rock en country maar zijn allen lekker uptempo. ‘Ain’t On The Run No More’, ‘From the Higher Ground’ en ‘Someone Else’ zijn songs die je direct album pakken. Het heeft iets van de Common Linnits door de zang van Emil Nordtvelt en Ine Tumyr. De intro’s zijn soms wat hetzelfde, dat is wat jammer. Toch weet de band genoeg variatie in de plaat te brengen door‘There’s No Easy Way Out’ in de rock and roll in de country te brengen. Het is dan ook een lekker album waarmee de band de Noorse grenzen over kan. Hopelijk komt men de lage landen bezoeken en zou het een prima aanvulling zijn op de festivals.

Yola - Walk Through Fire

Yola - Walk Through Fire

Label Easy Eye Sounds

Beoordeling 8

Review Ze wordt nu al geprezen in de muziekwereld en dat met haar debuut album ‘Walk Trough Fire’. De zangeres Yola komt uit een plaatsje buiten de Engelse stad Bristol. Ze werd door Dan Auerbach ontdekt nadat hij een tape van een vriend kreeg. Auerbach, die bezig was op zijn label op te zetten, greep zijn kans. Yola wordt voorgesteld als de ontdekking van het jaar, maar even door de platen kijkend, blijkt ze door Massive Attack uit Bristol al te zijn gevraagd voor de achtergrond vocalen, en was ze frontvrouw van de band Phantom Limp. Wanneer de eerste klanken van dit album beginnen Yola haar stem opzet, horen we een prachtige soul stem. Het prachtig geluid van de volle soul stem van ‘Faraway Look’ is warm schors en rustgevend. Muzikaal weet ze de songs aan te laten sluiten bij haar stem. Maar dat is ook een verdienste van de producer. Auerbach weet haar al meer in de richting van de country te duwen. Na de eerste popsongs gaat de sound over in de country. Met ‘Rock Me Gently’, ‘Ride Out In The Country’, ‘It Aint Easier’ en het titelstuk wordt de combinatie van haar soulstem en de country met een vleugje pop prachtig gevonden. Hier komen alle elementen van haar en de muziek prachtig op hun plek en heeft ze haar unique selling point gevonden. Een prachtige plaat en een country act waar we in de toekomst zeker meer van zullen horen.

Ketil Bjornstad - Rainbow Sessions

Ketil Bjornstad - Rainbow Sessions

Label Grappa / PIAS

Beoordeling 7,5

Review Het is de Noorse pianist Ketil Bjornstad die als klassiek concert pianist afstudeert en naar Parijs gaat om zijn pianokunsten te verfijnen. Al vroeg in zijn leeftijd ontvangt hij grote prijzen en 50 jaar geleden trad hij voor het eerst op met het Oslo Filharmonisch Orkest. Als jonge muzikant gaat hij veel naar Club 7. Een podium in Oslo waar hij zijn inspiratie vandaan haalt door bekende artiesten te bewonderen. Door de kunsten van Miles Davis en Silent Way zoek hij zijn heil in de jazz en uiteindelijk weet hij beide stromen te combineren tot een verfijnd product. De man is vooral in Duitsland erg populair en met dit verzamelwerk zal hij dit nogmaals onderstrepen. De Rainbow is een studio in Oslo. Het draait hierbij om een Steinway model A en model D piano, die voor Bjornstad geniaal klinken. De Rainbow sessions bestaat uit 4 cd’s The Long Farewell , The Rainbow en The Way Through The Woods, allen in de nieuwe Rainbow studio in 2004 opgenomen. De productiviteit van de remakes was zo hoog dat er een extra album aan toe werd gevoegd. The Last Sessions krijgt de titel The Third Instrument mee. De songs van dit album zijn vooral voor het eerst te beluisteren, maar zijn de outtakes tussen 2013 – 20017.

Gary Clark Jr. - This Land

Gary Clark Jr. - This Land

Label Warner

Beoordeling 9

Review Gary Clark Jr. is terug met een nieuw album. De vaak in één adem met Jimmy Hendrix genoemde gitaarvirtuoos laat op This Land horen dat hij tekstueel en qua singer/songwriting een ontwikkeling heeft doorgemaakt. De begenadigde gitarist geeft met de titelsong meteen zijn visitekaartje of op dit derde album. Met vlijscherpe teksten en even scherpe en vette gitaarrifs plus een gierende solo schiet de Texaan als een komeet de startblokken in dit bijna zes minuten durende openingsnummer ‘This Land’. (“Nigga run, nigga run / Go back where you come from / We don’t want, we don’t want your kind / We think you’s a dog born”) Na de laatste noten moet je even de stofwolk op laten trekken! Het is meteen ook de meest politiek beladen song waar Clark zijn ervaring met racisme muzikaal uiteenzet. (Fuck you, I’m America’s son / This is where I come from.”) Net zoals op zijn voorgaande albums combineert Clark diverse stijlen met elkaar zoals Blues, Rock, R&B en zelfs een vleugje Reggae (‘Feelin’ Like A Million’) zonder dat het een het ander in de weg zit. Ook mooi dat naast zijn politieke bevlogenheid, zijn bezorgdheid over de situatie in de VS er ook ruimte is voor een schuldgevoel tegenover zijn gezin als hij die omwille van zijn muziekcarrière weer enige tijd achter laat Ook zijn er wat momenten voor rust en bezinning zoals het de diepe soulballad ‘I Got My Eyes On You’ waar de Amerikaan laat horen ook over een falsettostem te beschikken. Met die hoge stem en een vette knipoog naar Prince is daar ‘Pearl Cadillac’, één van de hoogtepunten van dit album. Overigens is er nog een link naar de overleving van deze legenda want Sheila E Horen we haar bijdrage op percussie leveren. Maar veel nummers kunnen we best scharen onder de noemer dampende, rauwe, gemene Bluesrock. ‘Gotta Get Into Something’ komt als een TGV uit je speakers knallen en ook bij ‘What About Us’ kunnen de handschoenen ter bescherming van zachte handen achterwege blijven. Verder is de donkere soul prominent aanwezig bij ‘When I’m Gone’ en weet Clark bij ‘The Governor’ de Blues in al zijn puurheid neer te zetten. Na een klein uur sluit de fenomenale gitarist met de integere ‘Dirty Dishes Blues’ af en neemt hij ons nog één keer mee in zijn muzikale gedachtewereld. Het rustige tempo van het nummer contrasteert heerlijk tegenover de rauwe stem en evenzo klinkende gitaar. This Land is een fantastisch Bluesrock-album geworden. Waarschijnlijk zal geen van de …… tracks in één of andere populaire hitlijst terug te vinden zijn maar de échte muziekliefhebber zal dit nieuwe album zeker weten te waarderen. Hij zorgt er voor dat de muzikale scheidingslijnen tussen verschillende stijlen als Blues, Rock, Soul en Hip-Hop nog maar flinterdun zijn. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Danny Vera - Pompadour Hippie

Danny Vera - Pompadour Hippie

Label Excelsior Recordings

Beoordeling 8

Review Het tweede deel van Pressure makes Diamonds kwam deze week uit. Op dit tweede deel neemt Vera je wederom mee naar de Americana en Country, maar dan in de vorm van wat rustigere nummers. Eind december was daar al deel I, The Year Of The Snake. Zes vlot lopende, stevige nummers die je vooral in het spectrum van de Blues Rock muziek moet zoeken. Niet in Nashville maar gewoon hier in de Wisseloordstudio’s opgenomen waarbij de sympathieke Zeeuw wel hulp gehad van Vince Powell; een meer dan gerenommeerde producer in de muziekwereld. Dit tweede deel heeft de titel Pompadour Hippie meegekregen en is wat ingetogener. Dat wordt bij het horen van de eerste noten van opener ‘Oblivious Desire’, dat door de strijkers een zweem van romantiek optrekt is, meteen duidelijk. De titelsong, met de steelgitaar en de donkere stem van Vera brengt een aangename Americana-sfeer terwijl we bij ‘Pressure Makes Diamonds’ ook weer wat Blues en Soul terug horen, mede door de aanwezig blazers. Afsluiten doet Vera met het emotionele ‘Born Again’ waarbij hij breekbaarder dan ooit klinkt. De uiteindelijke bedoeling van twee (deel)albums is mij nog steeds niet duidelijk. Wel is het zo dat de beide delen binnen het spectrum van de Bluesrock een uptempo en een rustig deel vertegenwoordigen. De zes tracks op Pompadour Hippie zijn prachtig en het is goed hoorbaar dat Vera de liedjes dicht bij zichzelf houdt. De beide delen zijn nu als dubbel-cd verkrijgbaar. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Tobias Bader - Rise and Fall

Tobias Bader - Rise and Fall

Label Eigen Beheer

Beoordeling 7,5

Review Met ‘Fly’ weet Tobias Bader de eerste sprong te wagen voor zijn debuut EP ‘Rise and Fall’. Hopelijk wordt het niet een free fall. Zijn wens om ooit een album te maken was groot en nu hij ruim 35 jaar muziek maakt is de knop omgezet om de daad bij het woord te voegen. het is de eerste Ep met songs, waarvan hij velen nog op de plank heeft liggen. De vrolijke popfolk van ‘Fly’ doet denken aan een vrolijke Willy Nelson die een verbond heeft gesloten met the Corrs. Het titelstuk is zeker een juweeltje waar alles mooi bij elkaar komt. De harmonische vocalen en de folk deining die het geeft in een sfeer van Ierse folk en Americana. Na het wat matige ‘Things’ is Kinks georiënteerd nummer ‘Freeway To You Heart’ wederom een heerlijk nummer dat diverse lagen binnen de compositie bestrijkt. Het debuut van Tobias kent 6 mooie songs is variabel is stijl, maar vooral intiem en melancholiek.

Teus Nobel Liberty Group - Journey

Teus Nobel Liberty Group - Journey

Label Painted Dog rec.

Beoordeling 7

Review De jazzmeester Teus Nobel is inmiddels de graag geziene muzikant van Nederland, als het gaat om bijdrage te leveren aan albums binnen de jazz en popsound. De man is 36 jaar en weet inmiddels zijn trompet zo te bespelen dat Caro Emerald, Do en Lee Towers en vele artiesten al een beroep op zijn kunsten heeft gedaan. Tevens deelde het podium met o.a. Kyteman Orchestra en het Rotterdam Jazz Orchestra. Kortom de man is veelal onderweg. Als titel voor een solo album is dit wel mooi gevonden. Hij weet met het nieuwe album dan ook weer een mengeling van jazz en lichte jazz pop te brengen. Dit jaar waagt Teus zich voor het eerst met een (akoestische) kwartet-bezetting, met Alexander van Popta (piano), Jeroen Vierdag (bas) en Tuur Moens (drums). In de twee jaren voorafgaand aan de albumopnames volgde Teus, exact 10 jaar na het afronden van zijn conservatorium bachelor, alsnog een masterstudie bij Nederlandse jazz legende Jarmo Hoogendijk, waarin het artistiek onderzoek gericht was op het muzikale erfgoed van trompettist Woody Shaw. De verworven muzikale vrijheden, zowel melodisch als harmonisch, hebben bijgedragen aan de bandnaam van dit project: Teus Nobel | Liberty Group. Natuurlijk zijn er geen nummers onder de 6 minuten op dit album te vinden en zijn de instrumentale songs vol overgoten met trompetten geschal. Met het ruim 10 minuten durende nummer ‘Iseo’ neet hij je mee in allerlei sounds binnen de jazz. Al denk ik persoonlijk dat ik het dan allemaal al gehoord heb. Maar de slow song ‘Actual Proof’ geeft het album weer een andere draai en het slotstuk ‘Crush’ krijgt een aanstekelijk pop melodie mee. Een must voor de jazz liefhebber die de trompet een warm hart toedraagt.

Amund Maarud - Perfect Strangers

Amund Maarud - Perfect Strangers

Label Snaxville rec

Beoordeling 8

Review De voormalige gitarist en zanger van de Noorse rockact The Grand, is inmiddels alweer 8 jaar op eigen solo pad. Al heeft hij afgelopen jaar met Amgala Temple een prima album gemaakt. De blues en rock heeft in zijn solowerk een folk en pop sausje gekregen. Ieder drie jaar verschijnt er een nieuw album van de getalenteerde man. En dit is weer zo’n juweeltje. Met de opener ‘Change of Heart’ weet Maarud zijn geluid richting Mumford & Sons te duwen. Het swingt enorm door de popfolk sound. Al weet hij de banjo en lichte gitaar klanken op een Americana sound optimaal uit te werken in het titelstuk ‘Perfect Stranger’ en ‘Don’t Tell Me How To Spend My Time’. Het ook niet voor niks dat hij Lucky Lips als begeleidingsband noemt. De band werd in 2017 uitgeroepen tot ‘The European Bluegrass Band’. Dat deze samenwerking optimaal resultaat heeft horen we op de ingetogen ‘Going Home’ en ‘Daydream’. Maar de variatie is groot op het album door het bluesy ‘Indian Butterfly’ en pop georiënteerde My Guitar en de oude rocksound van ‘Translate My Instructions’. Het is voor de een al een ontdekking geweest in 2012 voor de ander zal dit album een welkome aanvulling zijn in de cd kast of op zijn minst te beluisteren op een van de digi kanalen.

Halva - The Sweetest

Halva - The Sweetest

Label Galileo

Beoordeling 7,5

Review Halva is een klezmer orkest waarbij violist Nicolaas Cottenie de centrale plaats inneemt. Klezmer is van oorsprong een Joods bruiloftsfeest. Bij ieder ritueel hoort een andere muziekstuk. Hierdoor ontstaan er vele variaties op de rituele thema’s, al blijft het allemaal een geheel. Een kelzmer orkest behoort dan ook mobiel en flexibel te zijn om alle rituele een muzikale ondersteuning te geven. Bij Halva gaat het om enkele violisten, klarinet , cello, percussie en accordeon. En zo gaat het volksfeest van start. Hierbij staat een persoon centraal die de leiding in de muzikale invullingen geeft en dat is dan ook degene die het orkest aanstuurt. Zo horen we de clarinet solo’s afgewisseld met violen solo’s en dat allemaal in een vrolijk gestemde muziek geheel. Soms is het swingend met ‘Shirba’, dan weer ingetogen met ‘Dobriden’ of romantisch mooi met ‘Desert Moon’. Het past dan ook in de wereld van de theater kunst zen de daarbij behorende festivals zoals het Oerol of Noorder zon.

Kim Myhr – Pressing Clouds

Kim Myhr – Pressing Clouds

Label Hubro / PIAS

Beoordeling 7

Review De gitarist Kim Myhr uit Oslo weet de afgelopen jaren diverse solo albums te maken, terwijl hij zijn diensten ook leent aan het Trondheim Jazz Orchestra. Ditmaal vormt hij met Ingar Zach Caroline Bervall en Quator Bozzini een kwartet. Met een licht gitaargeluid en cello’s en strijkers weet Bergvall een storytelling verhaal in te spreken in ‘Passing Through’. De wijze waarop ze dit doet is indringend en meeslepend waardoor je als het ware in het verhaal wordt gezogen. Het bijna 13 minuten durende verhaal is dan ook mooi om naar te luisteren maar wanneer je het verhaal kent sla je dit nummer al snel over. De muzikale invulling van Myhr is meer aanwezig op ‘Days’ en het daaropvolgend Thgs Dspr. Waardoor de verhalen verteller direct doorgaat van het ene nummer naar het andere. De diversiteit van de muzikale klanken is groot en loopt het prachtig in elkaar over. Prima album voor mensen die soundclouds met storytelling willen combineren.

Walter Trout - Survivor Blues

Walter Trout - Survivor Blues

Label Provogue/ Mascot

Beoording 7,5

Review De titel zegt alles over de blues man. Na dat bij de dood in de ogen heeft gezien en uiteindelijk er weer bovenop is gekomen, dacht hij alvast om afscheid te nemen van zijn publiek, maar gelijk hen ook te bedanken voor alles wat men hem heeft gegeven. Walter Trout is de laatste jaren intens bezig geweest met het maken van de albums en live shows. Hij voelt zich dan ook een true survivor. Dat komt dan ook op een album te staan en de blues zegt alles. Let’s do the music do the talking is het motto en hij start dan ook met de klassieke blues ‘Me My Guitar and the Blues’ van Jimmy Dawkins. Met Be Careful Now You Vote blikt hij even terug op de verkiezingen maar ja het kan ook alvast een signaal zijn voor de komende verkiezingen, wanneer iedereen dit album in de kast heeft staan. Het is dan ook een album voor iedere blues liefhebber. Trout weet als geen ander dat hij op een natuurlijke wijze de songs speelt. En of dit nu covers zijn, hij doet het met hart en ziel. Bij ‘Woman Don’t Lie’ krijgt hij de hulp van Sugaray Rayford en met het ‘Goin Down the River’ klimt Doors legende Robby Krieger achter de toetsen. Walter Trout eindigt zijn verhaal met ‘God’s Word’ al is ‘Sadie’ een de juweeltjes op het album. Het mag dan een cover album zijn, maar door de keuze van de songs vertelt Trout zijn verhaal en weet dat hij gezegend is om weer optimaal te kunnen spelen. 1 juni staat de man weer in 013 te Tilburg

Bjorn Berge - Who Else?

Bjorn Berge - Who Else?

Label Blue Moon / Grappa

Beoordeling 8

Review De Noorse gitarist Bjorn Berge won de Spellenmanprise voor zijn album Stringmachine en de Illustrated Man. Het is de Grammy Award voor Noorwegen. De man veroverde Europa door zijn blues sound dat even anders klinkt dan de doorgaans blues. Het is allemaal wat rauwer en swingt alsof het bijna een popact is. ‘Lost Pearl’ is zo’n swingend nummer dat op het nieuwe album staat. Het uptempo nummer is alsof Tony Joe White de drive heeft gevonden om sneller te spelen. Het is vooral pakkend te noemen. Al weet de gitarist met zijn slepende sound op ‘Mr. Bones’ en ‘It Just Ain’t So’ weer een heel andere sfeer te brengen. Het ligt meer de traditionele blues. Wanneer de achtergrond zangeressen de gospel zang inzetten op ‘Bitter Sweet’ valt alles perfect op zijn plek. Het is een heerlijke laidback blues song dat als een oase in de woestijn een plek op dit album inneemt. Heel anders dan de uptempo drive van ‘The Speed of Light’ dat als een Pearl Jam song op je afkomt. Met deze diversiteit aan songs is het niet echt een blues album te noemen, maar ook geen rock of pop album. Het kent van alles wat maar is vooral een geheel, en dat maakt dit album juist bijzonder goed.

William Tyler - Goes West

William Tyler - Goes West

Label Merge Records

Beoordeling 8

Review De inmiddels 39-jarige gitarist/muzikant William Tyler heeft de inspiratie voor zijn nieuwe, uiteraard instrumentale, album opgedaan naar aanleiding van zijn verhuizing van Nashville naar Californië. De titel Goes West is dan ook meer dan toepasselijk. We kennen Tyler van zijn rol in Lambchop en Silver Jews maar vooral naar aanleiding van de drie eerder uitgekomen albums waarvan Modern Country uit 2016 zeer goede kritieken kreeg. Tyler wordt of werd in Nashville gezien als één van de meest begenadigde elektrische gitaristen en het is dan op zijn minst opvallen dat hij op Goes West vooral op de akoestische gitaar te horen is. Toch moeten we het feit dat de verhuizing tot inspiratie heeft geleid niet te zwaar nemen want ook een nummer als ‘Our Lady Of The Desert’ roept niet de associatie op met oneindig lijkende landschappen en uitgestrekte Canyons. Wel is Tyler als geen ander in staat om deze instrumentale pareltjes op een sympathiek klinkende wijze te produceren en dat voor een groot toegankelijk publiek waarbij je zijn stijl ergens tussen Folk en Country kunt plaatsen. Op dit album wordt hij overigens bijgestaan door namen als Bill Frisell en Meg Duffy (gitaar), James Wallace op toetsen, Brad Cook (bas) en drummer Griffin Goldsmith. Met de ruim vijf minuten durende opener ‘Alpine Star’ hebben we meteen het album in een notendop verteld. Een prachtig instrumentaal verhaal dat vooral door Tyler op akoestische gitaar wordt vormgegeven. Alle nummers zijn puntgaaf en details zorgen voor de variatie; de gelaagdheid, het tempo, de stemming, het wordt door Tyler allemaal vormgegeven. ‘Man In A Hurry’ klinkt niet gejaagd en ‘Our Lady in The Desert’ roept niet die alles broeierige sfeer op. Een nummer als ‘Rebecca’ en ‘Call Me When I’m Breathing Again’ liggen het dichtst bij zijn eerdere solowerk maar voor de rest horen we ook zijn muzikale vrienden die het geheel versterken zoals bi het prachtige ‘Not In Our Stars’. Het is toch prachtig dat William Tyler er weer in slaagt om een volledig instrumentaal album uitermate boeiend te maken. De tien nummers ademen emotie en gevoel en Tyler gebruikt zijn vingers op de snaren om zijn gevoel te laten spreken. Veel luisterplezier.

Danny Vera - Year Of The Snake

Danny Vera - Year Of The Snake

Label Excelsior Recordings

Beoordeling 7,5

Review Iedereen kent Danny Vera natuurlijk inmiddels. Naast de bekende gezichten van Veronica Inside (voorheen Voetbal Inside) was het toch deze sympathieke Bluesrocker die het programma mede een gezicht gaf. Inmiddels weten we wel dat Vera met zijn kuif meer dan een muzikale sidekick is en de afgelopen jaren heeft hij een respectabele discografie opgebouwd. Wel moeten we zo eerlijk zijn om deze Zeeuwse Rockabilly door deze tv-programma’s wel het gewenste podium kreeg én daarmee landelijke naamsbekendheid. Voor 2019 staat er weer een aanzienlijke clubtour gepland die vooral n het teken zal staan van zijn nieuwe album Pressure Makes Diamonds dat Vera in een tweeluik uitbrengt. Onlangs kwam deel I uit, Year Of The Snake, met een zestal volwassen Blues rock nummers. Titelsong ‘Year Of The Snake’ is een typisch Blues rocknummer met een knappe spanningsboog, terwijl ‘Fallen King’ je zo onder een westernfilm kunt monteren; spannende Americana inclusief blazers die de zuidelijke sfeer prima illustreren. Overigens heeft de titel een rechtstreekse link met de Chinese jaartelling want Vera zelf is geboren in 1977, juist, het jaar van de slang. ‘Bo-utiful’ zorgt met het midtempo voor de balans op de plaat want een nummer als ‘Honey South’ brengt de Rock ’n Roll uit de jaren ’50 weer tot leven. Het eerste deel van dit nieuwe album is meer dan geslaagd. De zes nummers en ook het komende album zijn gemixt door Vance Powell (o.a. Chris Stapleton) en zijn veelbelovend. De vraag is wel waarom niet in één keer een volwaardig album uitbrengen? We kijken in ieder geval uit naar het vervolg. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Hanna Paulsberg Concept - Daughter Of

Hanna Paulsberg Concept - Daughter Of

Label Odin / Grappa

Beoordeling 7,5

Review De Noorse tenorsaxofoniste Hanna Paulsberg is in Noorwegen inmiddels een grootheid en in oktober was ze te gast op het Jazzfestival in Rotterdam en Nijmegen. Het laatste album dat deze muzikale veelvraat heeft uitgebracht is Daughter Of The Sun. Dit album van Hanna Paulsberg Concept is tot stand gekomen met nadrukkelijke medewerking én aanwezigheid van de Zweedse trompettist Magnus Broo, die zelf ook al een kleine twintig jaar zijn stempel drukt in de Scandinavische Jazz-scene. Daarnaast zijn het natuurlijk haar vaste bandleden Trygve Waldemar Fiske (bas), Oscar Grönberg piano) en Hans Hulbækmo.(drums), die ook op dit album weer voor het spreekwoordelijke cement zorgen. Overigens is het album opgedragen aan de Egyptische farao Hatsjepoet waarmee de Noorse saxofoniste op deze wijze aandacht voor het feit dat vrouwen, ook anno 2019, nog altijd moeten vechten voor erkenning. Het album is zoals we inmiddels wel van Hanna Paulsberg gewend zijn, divers. Van het ietwat experimentele ‘Little Big Saxophone’ stroom je vanzelf door naar het wat luchtigere ‘Hemulen Tar Ferie’. Maar evengoed is ‘Serianna’ het meest aansprekende nummer vanwege het muzikale duet dat Paulsberg en Broo met elkaar ingaan. Het geheel krijgt zelfs wat Caribisch over zich. Het ruim acht minuten durende ‘Bouncing With Flower Buds’ sluit het album af en is het meest experimentele nummer op dit album, waarbij vooral trompettist Broo de hoofdrol opeist, samen met drummer Hans Hulbækmo. Op Daughter Of The Sun weet Hanna Paulsberg een mooie mix te vinden van meer dan toegankelijke jazz tegenover wat meer experimentele nummers. Toch is dit album geschikt voor een breed publiek. Hanna tourt de komende periode intensief, soms met haar samenwerking Gurls, dan wel met Magnus Broo maar doet helaas Nederland voorlopig niet aan. We zullen het dan ook voorlopig moeten doen met dit album dat al enige tijd verkrijgbaar is.

Wheeker Walker JR - WWIII

Wheeker Walker JR - WWIII

Label Pepper Hill Records

Beoordeling 4

Review Wheeler Walker JR. is het AKA waaronder komediant Ben Hoffman zich als singer/songwriter binnen de Countrymuziek probeert te profileren en onlangs zijn nieuwste album WWIII presenteerde, wederom vol met choquerende teksten. De vraag is natuurlijk hoe serieus Wheeler Walker Jr. zichzelf neemt en hoe de liefhebbers van Countrymuziek deze Amerikaan nemen. In het #Me Too-tijdperk is het eigenlijk NOT done om de songteksten en –titels te gebruiken zoals Wheeler Walker dat op dit nieuwe album doet. Waarschijnlijk zal hij door geen enkel radiostation gedraaid worden met titels als ‘’Save Some Tity Milk For Me’, ‘I Sucked Another Dick Last Night, ‘All The Pussy You Will Slay’ en ga zo maar door. Al zijn titels krijgen de toevoeging “Explicet” en dat is terecht want alles lijkt erop gericht om te choqueren en sommige groepen zoals homoseksuelen te beledigen. Op zich dus niet al te veel woorden aan besteden is het motto. Het rare is echter dat een gerespecteerde producer als Dave Cobb (Jason Issbell) zijn medewerking verleende aan dit nieuwe album. Verder moeten we ook bekennen dat muzikaal de nummers best oké zijn en helemaal niet verkeerd klinken. Het is de boodschap en de teksten die deze plaat naar beneden halen. De vraag is of dit past bij de “grappige” kant van Ben Hoffman en welke bedoeling hij hiermee heeft. Voor deze ene keer geen positieve beoordeling want bij deze plaats is het echt aan eenieder om hier wat van te vinden. Een les heeft de Amerikaan inmiddels wel geleerd; de tot op heden gepubliceerde muziekvideo’s van de songs van WWIII zijn in ieder geval niet aanstootgevend, in tegenstelling tot het verleden. De vraag die na enkele nummers geluisterd te hebben blijft hangen is wat Wheeler met dit soort nummers denkt te bereiken. Waarschijnlijk moeten we het als grap zien…..

Now VS Now - Buffering Cocoon

Now VS Now - Buffering Cocoon

Label Jazzland

Beoordeling 7,5

Review Jason Lindner staat bekend als een virtuoos op toetsen, sounddesigner en visionair op Elektronische muziek. Op het gerenommeerde Jazzland label kwam onlangs het album The Buffering Cocoon uit, dat hij met zijn band Now VS Now uitbracht. Linder is niet louter een solomuzikant. Met zijn muzikale vrienden Panagiotis Andreou (Bass) en Justin Tyson (drums) vormt hij het trio Now VS Now dat vooral elektronische soundscapes produceert met invloeden die vaak uit Jazz voortkomen, maar evengoed horen we elementen uit de Funk, Soul en andere stijlen. Dat zijn virtuositeit alom bekend is blijkt wel uit het feit dat Lindner één van de muzikanten was die aan het wat experimentele Blackstar-album van David Bowie meewerkte. The Buffering Cocoon is het derde album dat Now VS Now uitbrengt. Het album kent dertien tracks en laat zich kenmerken door futuristische elektronische muziek, die ingekleurd worden met facetten van andere muziekstijlen. Opener ‘Buffering 3%’ klinkt alsof het trio, met op de achtergrond een tikkende klok, zich aan het opladen is. Daarna passeert ons een variëteit van soundscapes zoals het wat ambient en analoog klinkende ‘Cloud Fishing’, het van een dansbare beat voorziene ‘Motion Potion’ en het mysterieuze ‘The Scarecrow’ waar Sasha Masakowski de “Spoken Words” voor haar rekening neemt. ‘Pergamos’ kan je zo maar meenemen naar de sprookjeswereld van 1001 Nachten en bij het opzwepende ‘Accelerating Returns’ laat drummer Tyson nog maar eens horen waartoe hij in staat is. Het feit dat The Buffering Cocoon uitgebracht is door het Jazzland label moet je niet leidend laten zijn. Het album is veel meer dan Jazz in zijn algemeenheid al zijn de invloeden van Jazz natuurlijk wel duidelijke aanwezig. Het album is veel meer een samenspel van Lindner met zijn twee muzikale vrienden die op een onnavolgbare wijze een soort van bedwelmende hypnose uit de speakers strooit. Het album is al enige tijd verkrijgbaar maar we vonden een extra review absoluut op zijn plaats. Veel luisterplezier.

Beans On Toast - A Bird In The Hand

Beans On Toast - A Bird In The Hand

Label Cargo Records

Beoordeling 8

Review Jay McAllister AKA Beans on Toast is weer terug met een nieuw album. Traditiegetrouw komt deze Britse Folk-singer/songwriter met een nieuw album en A Bird In The Hand is inmiddels zijn tiende album. Voor dit album kreeg de Brit hulp van Ben Lovett van Mumford & Sons en McAllister mocht zelfs gebruik van al het moois dat er in The Church Studios te vinden is. “The sessions had a really special magic about them and Ben took my songs into new waters. I’m well happy with the record. I can’t wait for people to hear it. I also can’t wait to make another 10 records”. Ook op dit album blijft hij politiek kritisch maar neemt hij ons evengoed mee in de verandering in je leven als je vader wordt. Misschien is de openingstrack ‘Another Year’ ook wel het meest ontroerende als hij ons meeneemt om de eerste verjaardag van zijn dochtertje vanuit diverse perspectieven te bekijken. Zoals we gewend zijn van McAllister neemt hij ons ook mee naar maatschappelijke onderwerpen. Heerlijk is de wijze waarop hij ons in ‘Here At Homerton Hospiltal’ meeneemt in de multiculturele samenleving dit ziekenhuis blijkt te zijn. Van een fysiotherapeut die uit Egypte blijkt te komen tot de receptioniste Jill die in Swindon woont maar die haar roots in Jamaica heeft. Met ‘Bamboo Toothbrush’ speelt hij met woorden over het probleem dat plastic onze wereld overspoeld en weet hij op een lichtvoetige wijze de verbinding te leggen met onze voedselketen. Een nummers als ‘Please Give Generously’ klinkt lekker en met het uptempo ‘Alexa’ zorgt hij voor een aanstekelijk enthousiasme. Maar met het “stripped-down” ‘Watching The World Gone By’ en ‘1980’s Sagattarius’ weet hij écht te overtuigen. McAllister is niet ’s-werelds beste zanger en de Britse tongval zal niet iedereen aaspreken. Toch is A Bird In The Hand een Folk-album pur sang. De Brit is misschien wat zachtmoediger geworden door het vaderschap want zijn liedjes zijn iets minder scherp n politiek geladen dan op zijn vorige albums. Maar overall een prima jubileum album. Op naar het elfde!. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Bjornstad & Haugen – Hun Som Kjenner

Bjornstad & Haugen – Hun Som Kjenner

Label Grappa / PIAS

Beoordeling 7,5

Review In de Noorse klassieke wereld is Ketil Bjornstad een fenomeen. De 66 jarige man richtte zich op de jazz na dat hij A Silent Way hoorde. De toetsen waren van Herbie Hancock en dat was voor Bjornstad een motivator om de klassiek en jazz te smeden. Het bracht hem tot het maken van legio albums met klassiek, jazz en pop melodieën. Samen met de musical zangeres Eva Haugen weet Bjornstad een album te maken met adembenemende jazzpop piano stukken. De heldere kwetsbare stem van Haugen zwiert over de klanken van de piano. De stukken die het duo onder handen nam, zijn gedichten van de 40 jarige schrijfster Kjersti Annesdatter Skomsvold. Voor haar is het dan ook een hele eer dat dit door deze mensen op schijf is gezet. Voor de luisteraar is het een mooie luisterplaat op de zondagochtend. En voor degene die het Noors niet meer zo goed kennen, is er een Engelse vertaling in het boekje toegevoegd.

Te zien in Nederland

Blue Mood - Live at Notodden 2017

Blue Mood - Live at Notodden 2017

Label Blue Mood / PIAS

Beoordeling 8

Review Het label Blue Mood beleefde vorig jaar hun 20 jarig jubileum. Het label weet door de jaren heen een plaatst te veroveren in de klassieke blues sound. Dit werd gevierd met het festival in Notodden. Het is dan ook een mooi verzamel album van allerlei Noorse blues helden die dit label een warm hart toedragen. De heerlijke drive ‘the Bender’ van Kid Anderson is direct pakkend en met de ruwe mondharmonica wordt het nog levendiger dan live! Of de funkblues van Knut Nordhagen doet denken aan James Brown die weer is opgestaan. Chuck Willis zijn ‘Lovestruck’ wordt prachtig vertolkt door Vidar Busk. Gewapend met een heerlijke gitaarsound weet hij de power af te wisselen met een ingetogenheid. Amund Moarud mag zijn 7 minuten durende ‘She Love Me She Loves Me Not’ vertolken. Het zijn de beeldende verhalen in de blues die alles herkenbaar maken. De sound is prachtig en de wens dat deze Noren iets meer bekendheid krijgen is wel op zijn plaats. Het is een mooi album voor de blues liefhebber die even buiten de gebaande paden iets zoekt en toch vertrouwd klinkt!!!

Te zien in Nederland

Beth Hart - Live Royal Albert Hall

Beth Hart - Live Royal Albert Hall

Label Mascot / provogue

Beoordeling 8

Review Beth Hart weet vanaf de eerste noten die ze zingt The Royal Albert Hall stil te krijgen met een solo zang ‘As Long As I Have A Song’, waarna het hele publiek na 3 minuten al helemaal uit hun dak gaat. De band valt in met ‘For My Friends’ en de blues rock night kan beginnen. Enige dagen voordat de zangeres het Ziggo Dome aandeed heeft ze dit album opgenomen. Daar waar de zaal misschien iets te groot was voor haar, stond ze afgelopen maand in TivoliVredenburg. Ze is al jaren populair in Nederland. Net als haar maatje Joe Bonamassa is het de springplank voor haar carrière geweest. Met haar ‘LA Song’ eind jaren 90 scoorde ze hier nog een hitje, maar die zien we niet meer op dit album terug. De blues doet het goed en daar weer Beth Hart met haar expressie en zangstijl een heerlijk ruw randje aan te geven. Van de bluesrock met ‘Lift You Up’ gaat ze gemakkelijk naar de laid back blues van ‘Close TO My Fire’ om daarna de countryblues tegemoet te komen met ‘Bang Bang Bloom Boom’. Het wisselt zich gedurende 2 uur elkaar af. De songs zijn pakkend genoeg maar ik kan me voorstellen dat na de eerste cd van 1 uur het tweede deel van de dubbelaar niet meer wordt gedraaid. Daar waar Joe Bonamassa zijn gitaren laat gieren, weet de band van Hart hier meer een kort geknepen solo van te maken, daar waar ‘Saved’ een voorbeeld van is. Haar verhalen over haar huidige man Scotty verteld ze ronduit, maar om dit op een album te laten staan als intro vind ik persoonlijk wat jammer. Zeker wanneer we het album na 5 jaar nog willen beluisteren. Het past wel bij de songs als ‘The Ugliest House on the Block’ en dat levert nu even een de extra info op. Met ‘Take It Easy On Me’ laat ze horen dat ze echt bij de wereldtop hoort. De laatste jaren zit haar carrière in de lift en dan is dit een goed moment om een live album uit te brengen. Want live is Beth Hart op haar best en dat staat nu mooi op tape.

Te zien in Nederland

Calexico

Calexico

Label City Slang Records

Beoordeling 8

Review Twintig jaar geleden kwam The Black Light uit, het tweede album van de Amerikaanse band Calexico die als geen andere in staat is om je het gevoel te geven dat je jezelf midden in een bloedhete woestijn in Arizona of New Mexico bevindt. Het hart van de band is al die tijd gevormd door Joey Burns en John Convertino en het duo heeft de afgelopen decennia een indrukwekkende staat van dienst opgebouwd. Dit jaar was daar nog het tiende album The Thread That Keeps Us uit. Maar hier dus aandacht voor een onvervalste klassieker die nog steeds indrukwekkend en tijdloos te noemen is. Twintig jaar oud, veelal instrumentaal met een 17-tal tracks die je meenemen naar het decor van die hete Sonora-woestijn vol met Saguero-cactussen en tumbleweeds. De stad Arizona en Tucson maar evengoed desolate dorpjes waar de wind vrij spel heeft. In dat decor speelt zich dit album af met prachtige nummers als ‘The Ride Pt. 2’, melancholische instrumentale interludes als ‘Where Water Flows’ en nummers met de mariachi-sound zoals ‘Chach’. Zowel Burns als Convertino kijken met plezier terug naar de totstandkoming van dit album. Convertino zegt hierover: “it was a time of experimentation with a lot of new instruments and what we could do with more than just four or eight tracks” waarbij Burns hem aanvult: “It’s a beautiful snapshot in time and place, and filled with heart”. Het originele album wordt in deze jubileumversie aangevuld met een bonus-cd met nog eens 11 tracks die of nooit eerder zijn uitgekomen zoals het mooie ‘Lacquer’ of outtakes van bestaande nummers. Voor de fans een must-have en voor diegene die deze band met hun typerende sound nog niet kennen is deze afgestofte en opgepoetse uitgave een mooie kennismaking. Veel luisterplezier.

Beraadgeslagen - Duizeldorp

Beraadgeslagen - Duizeldorp

Label Eigen beheer

Beoordeling 7

Review Beraadgeslagen is een duo afkomstig uit België. Het is een gelegenheidsformatie van Lander Gyselink op de drums en de Nederlandse toetsenist Fulco Ottenvanger. De heren maken experimentele elektro jazz. Het album Duizeldorp is dan ook een toepasselijke titel voor de hectisch kakofonische geluiden brij. Zowel voor het titelstuk als het gehele album. De heren weten het met een strak ritme vele soorten klanken uit de toetsen te toveren. Met herkenbare melodieën weet men je te pakken. Wanneer Isabella A. haar verhaal wil doen, durft ze dit in de studio niet op te nemen. Hierdoor heeft Charlotte Adigery het met succes haar verhaal op plaat gezet. Het is dan ook een van de toegankelijkste songs van het album. Het doet wat denken aan Prince die in de elektronica sound is beland. Van de experimentele beats van de ‘Beraadbeat’ naar de ‘Grindbuffel’. Het heeft even wat draaiuren nodig om het allemaal goed in je op te laten nemen.

Te zien in Nederland

Thought Gang - Modern Music

Thought Gang - Modern Music

Label Sacred Bones/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review Achter de naam Thought Gang gaan de heren Angelo Badalamenti en David Lynch schuil. De heren weten met dit album met hartenlust de jazz te omarmen. Al deed men dit nevenproject in de jaren 90 en komt het nu pas uit. En met ‘Logic and Common Sense’ weten de heren elkaar te vinden. Of is het de hectiek dat men toen al voorzag dat dit bij de huidige tijd past. De maatschappelijke hectiek en de populariteit van jazz doet dit allemaal samenkomen. Maar er zijn ook heerlijke dromerige beats als ‘One Dog Bark’ op dit album te vinden. Ja de hond komt ook 1x in het stuk voorbij. De experimentele stukken werden deels voor de films gebruikt, maar dit album weet een kakofonie van geluiden brengen met ‘Jacks Paints it Red’. Prima free jazz met noise. Een album waar wellicht vele Lynch fans naar hebben uitgekeken omdat het onder de tafel is beland. Het is een afwisselend album van verschillende soorten van jazz vermengd met geluidsfragmenten.

Te zien in Nederland

Geir Sundstol – Brodlos

Geir Sundstol – Brodlos

Label Hubro/ PIAS

Beoordeling 7,5

Review De Noorse gitarist Geir Sundstol weet met Brodlos zijn derde album op de markt te brengen. De ambitie ligt ergens tussen David Bowie en Brian Eno. Met een vleugje Morricone’s Once Upon a Time in the West krijg je een album met beeldende muziek. De meestergitarist weet dit prachtig weer te geven met ‘Leben’ en gaat langzaam over in het experimentele ‘Lambs’. De spanning binnen het nummer druipt eraf. Het kan zo een deel van de film zijn waarbij je je adem inhoudt en met spanning wacht wat er gebeuren gaat. Met Warszaw / Alabama horen bijna een David Lynch (die net een album uit heeft) soundtrack. Het zijn prachtig instrumentale songs van niet meer dan gemiddeld 3,5 minuut. Hoewel Hubro soms album uitbrengt waar je een vraagteken bij kunt stellen, is dit zeker eentje die meer dan de moeite waard is.

Te zien in Nederland

Trondheim Jazz Orchestra – Happy Endling

Trondheim Jazz Orchestra – Happy Endling

Label Odin / PIAS

Beoordeling 6

Review Dat de Noorse Ole Morten Vagan een van de beste jazz bassisten is, ontgaat er velen. Maar met het Trondheim Jazz Orchestra weet hij zich zeker in de picture te spelen. Het is een vorm van vrije jazz en de heren weten met de felle trompetten een album vol te soleren. Het is wellicht voor de doorgewinterde jazz liefhebbers een lust voor het oor. Maar na enige draaibeurten is het blijkbaar niet aan mij besteed.

Te zien in Nederland

Moon Relay - IMI

Moon Relay - IMI

Label Hubro

Beoordeling 7

Review Het kwartet Moon Relay uit Oslo, Noorwegen weet de ruimte te vinden voor hun eigenzinnige versie van vreemde geluiden op het jazz label Hubro. De songs kennen vooral een improvisatie vorm die in 7 minuten voorbij komt. Het is geen improvisatie van allerlei geluiden, maar meer bespeelbare instrumenten. Deze free vorm is erg aanstekelijk en dat is ook te horen op de plaat. De opzwepende sounds en beats zijn ook prima te gebruiken in de dance scenes. Het nadeel is dat we hier niet kunnen praten over de songs met titels. Dit heeft men gereduceerd naar thermen als #’*^--- pof ‘“”””’. Met de Brian Eno soundwave in gedachten tot ontwikkelen van nieuwe sounds is Moon Relay hier prima in geslaagd. Dat neemt niet weg dat de songs allemaal erg opzwepend zijn en veel avantgardistische sounds en grooves met geluiden kent.

Te zien in Nederland

Moskus - Mirakle

Moskus - Mirakle

Label Hubro

Beoordeling 7

Review Het jazz trio Moskus uit Noorwegen weet zich vooral te scheiden door hun free jazz dat gemakkelijk in het gehoor ligt. Hans Hulbaekmo, bassist Fredrik Deitrichson en toetseniste Anja Lauvdal zijn bedreven in het improviseren binnen de afgesproken compositie structuren. Hierdoor zijn de songs ‘Irsk Setter’, ‘Voyager’ en ‘Sang Til C’ prima songs, mwaar wanneer we een ‘Haiku’ van 13 sec. of op ‘Spurte Hva Dat Var’ een sputterende panfluit horen, dan wordt het allemaal we wat minder. Het is duidelijk dat het trio meer kan dan wat men hier soms op het album laat horen. Ik zeg, ga er even wat langer voor zitten om er een geheel van te maken. Of we moeten de songs op de cd speler even anders programmeren, dan vallen deze songs er buiten.

Te zien in Nederland

Michael Varekamp – Elektra

Michael Varekamp – Elektra

Label Sound of Art

Beoordeling 7,5

Review Het is de Nederlandse Trompettist Michael Varekamp die het afgelopen jaar veelvuldig in het theater stond. Dan weer met het programma Louis! en met Billie! De producties over de legendarische Louis Armstrong, Miles Davies en Billie Holiday is op het lijf van Varekamp geschreven. De ingetogenheid en beheersing van de trompet doet deze legenden herleven. Samen met zijn band dook men in de wereld van New Orleans en de Jazz. Van hieruit worden de jazz helden geëerd. Maar een band is er ook voor om eigen uitdagingen aan te gaan. De zoektocht naar de magie van samen te spelen en de intimiteit binnen de muziek te vinden. Dit weet Varekamp met Jerome Hom op gitaar te vinden. Het 30 minuten durend titelstuk is een trip van muzikale afstemming en improvisatie. Met ‘Miles form Here’ wordt Miles Davis in het licht gezet. Een ode aan de Jimi Hendrix van de trompetten is hierbij dan ook ruim voldoende geslaagd. Het is buiten de gebaande wegen een weg te zoeken naar iets nieuws. ‘In Orbit’ wordt in 2 minuten een experimenteel stukje uitgewerkt, al is het niet direct een toevoeging op het album. Het album dat uit 2 schijven bestaat. Op de tweede schijf horen we gitarist Jerome Hol meer aan het werk. Het gitaarwerk soleert en geeft de drive meer aan, waar Varekamp zijn ruimte neemt om te dueleren in ‘Space Cowbow No.1’, ‘Black Madonna’ en het meer geïmproviseerde ‘Space Grace’. Een jazz album waar de trompet volledig tot zijn recht komt zonder een overdreven aanwezigheid

Te zien in Nederland

Seasick Steve - Can U Cook?

Seasick Steve - Can U Cook?

Label BMG

Beoordeling 8

Review De bebaarde Amerikaan Seasick Steve, die in Nederland een meer dan behoorlijke populariteit geniet, is terug met zijn negende album Can U Cook? We kennen het verhaal van deze Bluesmuzikant natuurlijk inmiddels al zitten er sinds de onthulling van Matthew Right in 2016 over zijn biografie wel wat barsten. Zijn leeftijd week een tiental jaren af van de werkelijkheid en ook zijn HOBO-bestaan moeten we het spreekwoordelijke korreltje zout nemen. Wat we wel zeker weten, want daar waren we immers getuige van, was dat Steve in 2006 doorbrak vanwege zijn optreden bij Jools Holland want hij liet daar een onuitwisbare indruk achter. Zijn derde album I Started Out With Nothin And I Still Got Most Of It Left bracht hem wereldwijd succes en ook het album Sonic Soul Surfer uit 2015 is zeer goed ontvangen. Met Can U Cook?, met een knipoog naar de typische Amerikaanse diners, is hij terug met zijn inmiddels negende album. Can U Cook? kunnen we eigenlijk in een soort van drieluik opdelen. Om te beginnen zijn er een aantal nummers die wat rauwer klinken alsof ze ergens in een kelder zijn opgenomen. Een beetje zoals ook een band als The Black Keys kan klinken. Met nummers als opener ‘Hate Da Winter’, met een ijzersterk gitaarriff, en ‘Down de Road’ speelt Steve met zijn vaste kornuiten je van de sokken. Bijgestaan door drummer Dan Magnusson en slide-gitarist Bruce Dickenson laat Steve ook een andere kant van zijn interpretatie van de Mississippi-Blues horen. Met ‘Last Rodeo’ produceert hij een waar muziekpareltje dat een combinatie is van Blues, Folk en Country en waar hij zijn zorgen uit over sterfelijkheid en de gang van zaken in onze wereld. (When the last cowboy rides the last rodeo / I hope I will be long gone / 'Cause I don't wanna know / What a world that will be / Not for me) Maar er is nog meer moois te beluisteren. Bij een nummer als ‘Lay’ treedt hij waarschijnlijk voor een van de eerste keer buiten zijn comfortzone en met ‘Sun On My Face’ is daar die kenmerkende, hartverscheurende Bluesballad, inclusief mondharmonica. Maar natuurlijk pakt hij regelmatig terug naar de sound die hem tot op heden succes heeft gebracht. Nummers als ‘Ain’t Nothin’ But A Thang’ en ‘Locked Up And Locked Down Blues’ en vooral een nummer als ‘Shady Tree’ brengen dat geluid terug dat van deze Bluesman kennen. Met afsluiter ‘Company’ trekt Seasick Steve nog één keer van leer samen met vrienden en zet met dit nummer een onvervalste Bluerocker neer. Seasick Steve heeft misschien iets van zijn geloofwaardigheid verloren door het verdraaien van enkele feiten over zijn eigen leven. Dat zou zo maar de reden kunnen zijn dat zijn vorige album Keepin' the Horse Between Me and the Ground iets minder succesvol was. Met dit nieuwe album Can U Cook? is de Amerikaan wat mij betreft weer helemaal terug. Dertien nummers zorgen voor een album dat absoluut niet verveeld en je nog maar eens meezuigt in die Mississippi-Delta-Blues. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

De Raad van Toezicht - 84

De Raad van Toezicht - 84

Label Eigen Beheer

Beoordeling 7,5

Review Het is een vreemde eend in de bijt die Raad van Toezicht. Met hun jazz sound en een vleugje pop rock hebben ze een muziekvorm gekozen die we niet veel tegen komen. Het past niet snel in een hokje en hierdoor is er wellicht ook geen label voor hen te vinden. Dus doen de heren het op eigen kracht en maken wederom een prachtig album. Met 84 weet De Raad een waardig opvolger te brengen op het al verrassende titelloze debuut. De songs zijn swingend en uitdagend zonder dat er ook maar een zangstuk in voorkomt. ‘Dwartdistle’, ‘Soralum’ en ‘Colours’ zijn pakkend en swingend met een herkenbaar poplijn. Dan weer funky, latin en dan weer rockend. De blazers nemen de muzikale lijn voor hun rekening en zijn ruim aanwezig. Met de rustige jazz song ‘Mirror’ maakt men een uitzondering om dit nummer in te zingen. Het breekt het album even in de positieve zin. Het nummer past prima in het geheel en misschien zou het mooi zijn om nog enkele gezongen songs aan toe te voegen. We wachten het nieuwe album af. 84 is alweer een mooi album van de Raad.

Te zien in Nederland

Town of Saints - Celebrate

Town of Saints - Celebrate

Label Snowstar / Caroline rec

Beoordeling 8

Review De Nederlandse band Town of Saints verraste ons al vanaf hun debuutalbum. De heerlijke pop folk is vooral swingend en energiek. Harmen Ridderbos ontmoet in zijn vakantie violiste Heta Salkolahti en bij thuiskomst voegt Sietse Ros toe om als trio verder te gaan. Nu is het inmiddels ene kwintet dat met succes over de wereld gaat en met dit mooie album Celebrate kan de band de wereld verder veroveren. Het album mag zich gerust gaan meten in de wereld van de popfolk van Mumford & Sons, Lavellers etc. Het internationale podium zou deze band niet misstaan. De heerlijk popsongs als ‘Up in Smoke’, ‘Oscillate’ en de donker getinte ‘Requiem For The Living’ en ‘Six Feet Under’. Al zijn de teksten over het algemeen wat donkerder voor dit album. De muziek is daarentegen opzwepend en vrolijk. Het rustpuntje zit in het akoestisch ‘Rise Up’ song. Een liedej vol moed om verder te gaan.

Te zien in Nederland 16 nov Living Room te Venray 17 nov Mijn ouders te Leeuwarden 24 nov Amer te Amen 25 nov Tivoli te Utrecht 30 nov Merleyn te Nijmegen 01 dec VanSlag te Borger 07 dec V11 te Rotterdam 08 dec Cinetol te Amsterdam 09 dec Hedon te Zwolle 14 dec Vera te Groningen

Robert Cray - Collected

Robert Cray - Collected

Label Universal music

Beoordeling 8

Review Het is tijd om de Amerikaanse bluesgitarist Robert Cray zijn 65 jarige verjaardag te vieren met een verzamelalbum Collected. Een album waarbij je al denkt wat moet hier op komen te staan, omdat de man al zoveel prachtige albums heeft gemaakt dat een collectie hiervan te moeilijk wordt om op een cd te zetten. Terecht dat deze verzamelaar dan ook 3 cd’s bevat. We kennen Robert Cray van de hits van eind jaren 80 als ‘Right Next Door’, ‘Smoking Gun’ en ‘Don’t Be Afraid of the Dark’. Het waren de meer pop-georiënteerde blues songs, maar juweeltjes. En daar heeft hij er meer van geschreven. De man weet recent nog met the Hi Rhythm band een prachtig album te maken en is ook een graag geziene gast bij optredens van anderen. Op het derde album van deze box staan zijn gastoptredens met Joe Bonamassa (‘Give Me One Reason’). Tina Turner (‘634-5789’), John Lee Hooker (Mr. Lucky) en zijn helden BB. King (‘Playing with My Friends’) Eric Clapton (‘Crossroads’) en Albert Collins met Jonny Copeland (‘She’s Into Something’). Het geeft maar weer aan dat deze man in de blues een grote jongen is, maar altijd even gereserveerd reageert. Cray zal niet van de daken schreeuwen dat hij goed is, maar met dit album vinden we weer een prachtige collectie van zijn herkenbare gevarieerde bluessongs die er zeker mag zijn!

Te zien in Nederland

Tony Joe White - Bad Mouthing

Tony Joe White - Bad Mouthing

Label Yep Roc Rec

Beoordeling 7

Review Het was een onverwacht bericht dit weekend. Het album Bad Mouthing is nog maar net uit en ligt hier op de stapel, toen we het bericht ontvingen dat de Bluesman Tony Joe White is overleden. Het was 24 oktober dat de man door een hartaanval om het leven kwam. Bad Mouting is een album dat zijn 50 jarige jubileum in het vak kracht zou moeten zetten. Door een cover album te brengen met classic blues songs van o,a. John Lee Hooker en herbewerkingen van songs van hemzelf in een nieuw jasje te steken. Of is het meer een oude jas. Tony Joe White weet met zijn fender het gevoel van de oude blues voort te brengen. Daar waar een oude pich-up truck over een onverharde weg tussen oude hoge bomen ergens op de Rocky Mountains een weg baant met al het ophogende stof dat daarna weer langzaam neerdaalt. Traditionele blues en het gemompel van een oude baas. Een oude man die nog hits schreef voor Elvis Presley, Tina Turner of het Rainy Day in Georgia van Brook Benton. Of was het dat zijn tot het rijtje behoren van Eric Clapton, Mark Knopfler en Robert Cray die deze man eren voor wat hij voor de blues heeft betekent. Hoe dan ook, er is een legendarische muzikant heengegaan.

Te zien in Nederland

Nathan Bowles - Painly Mistaken

Nathan Bowles - Painly Mistaken

Label Paradise of Bachelors

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse multi-instrumentalist Nathan Bowles is terug met een nieuw album. Op Painly Mistaken wordt hij bijgestaan door Rex McMurry en Casey Toll. We kennen Bowles van zijn bijdrage aan bands als Steve Gunn en Black Twig Pickers maar bovenal kennen we deze Amerikaanse multi-instrumentalist als iemand die echt alles met een banjo kan en dat typische snaarinstrument ook op diverse manieren bespeelt. Naast de Banjo als een soort gitaar te gebruiken slaat hij ook vaak de snaren aan alsof hij wederom achter het drumstel zit bij Steve Gunn. (“The banjo is a drum with strings on it. I tend to play everything percussively”). Voor dit album riep hij de hulp in van twee vrienden, drummer Rex McMurry van de band Cave en bassist Casey Toll van de zeer verdienstelijke band Mt Mouriah. Centraal op het album staat ‘The Road Reversed’, een ruim tien minuten durend instrumentaal nummer waar feitelijk alles waar voor Bowles staat als het ware samensmelt. Virtuoos spel op de banjo, virtuoos percussiespel én de introductie van zijn twee muzikale vrienden; drummer Rex McMurry en Casey Toll op bas. Overigens zijn beide heren op nog vier tracks te horen. Resultaat is een fantastische Folk-track die een wat bezwerende uitwerking heeft en je meeneemt naar het type Folk-muziek dat zo typerend is voor het gebied rondom de Appalachen. Het echte Country gevoel krijg je meer bij tracks als ‘Elk River Blues’, oorspronkelijk van Ernie Carpenter, ‘In Kind I’ en afsluiter ‘Stump Sprout’. Op ‘In Kind II’ pakt hij terug naar zijn “drone-music” en op het virtuoos klinkende ‘Girih Tiles ‘is het Bowles die alles op de mellowstone speelt. Painly Mistaken is een album voor de liefhebber van American Primitive Folk en Country. Vrijwel alles instrumentaal, minimalistisch waarbij Bowles terugkeert naar traditioneel repertoire van de Classic Songbooks uit de streek rondom de Great Smokey Mountains. Opener en lullaby Now If You Remember’, geschreven door de 7-jarige Jessica Constable is hier een mooi voorbeeld van. Absoluut een bijzonder album. Veel luisterplezier.

Lassen - Eventyrer

Lassen - Eventyrer

Label Jazzland

Beoordeling 7,5

Review Lassen is het Jazz-kwartet dat geformeerd is rondom de Noorse saxofonist/zanger Harald Lassen. Met Eventyrer is daar het debuutalbum dat de Noor omschrijft als “emotional, melodic, intense, cool and inventive free jazz”. Vogelgefluit omlijst zowel de opener ‘Alt Flyer’ als de afsluiter ‘Det Er Dette Som Er Meninga’. Tussendoor kunnen we genieten van een zevental Jazz-nummers die het midden houden tussen inventive free Jazz en gewoon melodieuze Jazz met diverse invloeden. Luister maar eens naar ‘Min By’ waar Lassen zich zelf waagt aan vocalen. Gestoeld op een aanstekelijk ritme met een haast Afrikaanse is dit het nummer dat het dichts bij popmuziek komt. Natuurlijk eist de Noorse saxofonist de muzikale hoofdrol op maar dat neemt niet weg dat de drie andere muzikanten Bram De Looze (keys), Stian A. E. Andersen: (bass), and Tore Flatjord (drums, percussion) geen belangrijke inbreng hebben. Dat dit debuutalbum op het fameuze Jazzland-label wordt uitgebracht is natuurlijk niet vreemd. Lassen veregenwoordige Noorwegen eerder al op Jazzahead 2018 en als band stonden ze al op diverse festivals. Vrije, exeperimentele Jazz waarbij alle muzikanten van essentieel belang zijn. Op ‘Lila Eule’ is het bijvoorbeeld Bram de Looze die mag excelleren, terwijl op ‘You Should Have Been There’ de drummer Tore Flatjord op de voorgrond treed. Voor liefhebbers van vrije, organische Jazz. Veel luisterplezier.

Jazz Orchestra - Crossroads

Jazz Orchestra - Crossroads

Label Jazzland

Beoordeling 8

Review Op 30 en 31 oktober 2017 gaf het Jazz Orcherstra Of The Concertgebouw twee bijzondere optredens. Onder de titel Crossroads is daar nu een dubbel-cd verschenen met daarop op tien composities die afkomstig zijn van verschillend bandleden als Martijn van Iterson, Joris Roelofs, Ilja Reijngoud, Simon Rigter, Jorg Kaaij en Rob Horsting. Het bijzondere in deze registratie maken we kennis met toch wel een wat bijzondere stroming binnen de Jazz-muziek; de Jazz Bigband. Onder begeleiding van chef-dirigent Dennis Mackrel en arrangeur en co-dirigent Rob Horsting wordt het Jazz Orchestra in staat gesteld om ieders creativiteit te uiten. Vooral aandacht voor de solo’s Sjoerd Dijkhuizen, Simon Rigter en Jorg Kaaij op de saxofoon en Jan van Duikeren op trompet, overigens zonder iemand tekort te doen.

Te zien in Nederland

Doyle Bramhall II – Shades

Doyle Bramhall II – Shades

Label Mascot

Beoordeling 8

Review De singer- songwriter en producer Doyle Bramhall II heeft al heel wat op zijn naam staan, terwijl er weinig mensen deze naam herkennen. Maar eenmaal op de achterkant kijkend van de albums van Sheryl Crow, Roger Waters, Elton John en Eric Clapton begint het kwartje te vallen. Het is dan ook niet vreemd dat Eric Clapton als gast op ‘Everything You Need’ te horen is. De blues rock en een vleugje pop is ruimschoots op dit album aanwezig. Het sprankelend ‘Love and Pain’ is al een heerlijk openingsnummer. Norah Jones schuift aan voor het zwoele ‘Searching for Love’. Al kent het album meer prachtige songs waaronder The Night en Going Going Gone met Tedeschi Trucks Band. Het is dan ook niet verrassend dat deze man met een prachtig album komt. Hij heeft zich in het verleden ruimschoots bewezen dat hij een prima singer-songwriter was. Alleen is het jammer dat dit niet zo vaak voor het grote publiek helder is. Hopelijk komt hier nu verandering in

Te zien in Nederland

Moster! - State of Mind

Moster! - State of Mind

Label Hubro

Beoordeling 7

Review Het woord Moster is in het Scandinavisch Moeder waardoor de titel te vertalen is naar Moeder! Maar hier gaat het om de gitarist Kjetil Moster. Het is een brainwave van geluiden waarbij Hans Magnus Ryan en drummer Kennet Kapstad van Motorpsycho aansluiten om dit experiment uit te voeren. He tis een dubbel album geworden waarbij de experimenten van gitaar geluiden centraal staan. Het ruim 22 minuten durende ‘Life Wobble’ is een rollercoaster van jazz, funk en een kakofonie van geluiden. Terwijl ‘Phantom Bandoston’ als een mainstream jazznummer de rust in het geheel krijgt. Meestal is dat van korte duur en is ‘Sounds Like A Planet’ een vrije interpretatie hoe het geluid op een andere planeet zou kunnen klinken. Het album is dan ook een ‘Brainwave Entertainment’ zoals het openingsnummer als titel meekrijgt. Het is een dynamisch geheel, maar ik houd toch meer van songs met een kop en staart, al begrijp ik dat wat hier gebeurd een kwaliteit is van afstemming timing en rust.

Te zien in Nederland

Cedric Burnside - Benton County Relic

Cedric Burnside - Benton County Relic

Label Single Lock Records

Beoordeling 9

Review De man van de Mississippi Hill Country Blues is terug met een nieuw album. Cedric Burnside brengt nu onder zijn eigen naar Benton County Relic uit, een album waarbij hij terugpakt naar die wat rauwe Blues uit de zuidelijke staten rondom de Mississippi. Cedric Burnside is een muzikant waar de muziek écht als het ware met de paplepel is ingegeven. Als kleinzoon van blueslegende R.L. Burnside en zoon van drummer Calvin Jackson kan het niet anders dan dat deze zanger, drummer en gitarist in de voetsporen van zijn familie treedt. De 40-jarige Amerikaan heeft inmiddels al een aantal albums uitgebracht en voor het album Descendants of Hill Country uit 2015 ontving hij zelfs een Grammy-nominatie. De afgelopen jaren heeft hij het nodige verdriet gekend door het overlijden van zijn ouders en zijn jongere broer Cody. Maar deze levenslessen geven hem ook de broodnodige inspiratie, wat we dan ook teug horen op dit nieuwe album waarvan de cover ook alleszeggend is. “I write my music according to how I live my life, the things I’m going through at the time,” vertelde Burnside onlangs in een interview. De elf nummers nemen je mee in de ietwat rauwe, ongepolijste maar pure Mississippi Hill Country Blues, de muziek waar Burnside mee opgroeide. ‘We Made It’ is de gedroomde opener waarmee de Amerikaan vertelt over de armetierige omstandigheden waarin hij opgroeide.(“ I come from nothin’/I done been lower than low/I keep my head straight/No matter how low I go”). Burnside op gitaar en zijn vriend Brian Jay op drums blijken meteen een geweldig duo te zijn. Vervolgens is daar de stampende en swingende ‘Get Your Groove On’ met de nadrukkelijke aanwezigheid van drummer Jay. Het klinkt allemaal zo simpel; twee mannen op gitaar en drums die een geweldige sound creëren zoals ook een band als The Black Keys hele populaties weet te verroeren. Nummers als ‘Please Tell Me Baby’ en het dampende ‘Don’t Leave Me Girl’ klinken super strak en bij afsluiter ‘Ain’t Gonna Take No Mess From You’ trakteert Burnside ons op een onvervalste Bluesrocker. Zelf zegt hij hierover: “It’s who I Am, what I Am. I am Hill country blues. This is my whole life, and I’m not going to listen to anyone who tells me what I can and can’t do”. Tussendoor is daar dan nog de “Bluesshuffle” ‘Typical Day’, het innemende en doorleefd klinkende ‘Give It To You’ over puur seksueel verlangen, en bij het hartverscheurende ‘Hard To Stay Cool’ vertelt hij over zijn verdriet. Het rustpunt op dit album is het akoestische Countryblues nummer ‘There Is So Much’ waar Cedric ons nog eenmaal meeneemt naar een onbeantwoorde liefde. Cedric Burnside verpakt op dit album een scala aan emoties in prachtige, recht-uit-het-hart klinkende Blues. Het pure, ietwat rauwe zorgt voor kippenvel en rillingen over je rug. Hij is nog niet bekend met het grote publiek maar met dit kwaliteitsalbum moet dat toch wel gaan gebeuren en kan hij met recht in de voetsporen treden van zijn vader en grootvader. Een absolute aanrader en een topalbum voor iedereen die Blues ook maar een klein beetje kan waarderen. Kijk naar die cover, check de video en luister naar de muziek. Veel luisterplezier.

The Breath - Let The Cards Fall

The Breath - Let The Cards Fall

Label Real World Records

Beoordeling 9

Review Het Britse duo Ríoghnach Connolly en Stuart McCallum vormen het hart van The Breath, een Brits duo dat inmiddels is uitgebreid tot een volwaardige band. Deze week was daar hun tweede album Let The Cards Fall en de vraag is natuurlijk of de ietwat hoge verwachtingen waargemaakt worden na het meer dan goed ontvangen debuutalbum Carry Your Kin uit 2016. Rioghnach en Stuart vormen toch een wat “odd couple”. Zij die haar sporen vooral binnen de Folkmuziek als liedjesschrijfster en zangeres heeft verdiend terwijl Stuart die ietwat wereldvreemde virtuoze gitarist is. Zoals aangegeven is voor dit album de band uitgebreid met pianist John Ellis, bassist Sam Vickery en drummer Luke Flowers waardoor de balans nog beter in evenwicht is. Opener ‘Ditty’ laat zich misschien omschrijven als een nog geen minuut durende Keltische hymne waarin we kennis maken met die bijzondere stem van Rioghnach. Vervolgens is daar met ‘All That You Have Been’ de eerste echt hernieuwde kennismaking met The Breath. Prachtig opgebouwd waarbij het gitaarspel van McCallum en het stemgeluid sfeerbepalend zijn. Zoals zo vaak gaan liedjes over universele thema’s maar titelsong ‘Let The Cards Fall’ is geïnspireerd op de Ierse legende Queen Mascha. (“rode on tot he battlefield nine months pregnant, alughtered all around her and then gave birth right here”). Dat heldhaftige verhaal wordt prachtig sfeervol weergegeven. Vervolgens komen we bij het centrale en wellicht meest aansprekende deel van het album. Een nummer als ‘Let It Calm You Down’ is ingetogen maar toch intens en van ongekende schoonheid dat het je als luisteraar emotioneel weet te raken. Iets meer Jazzy en wat zwaarder is ‘Trip The Switch’ waarbij Rioghnach de band aan de hand neemt en een ietwat broeierige sfeer weet te creëren. Met het prachtige ‘Untie Me Now’ wordt het ijzersterke centrale deel afgesloten. Het laatste deel bestaat vooral uit semi-akoestische songs behalve de afsluiter ‘What You Owe’. Dit nummer is wat meer uptempo en kenmerkt zich door de combinatie van een strakke baslijn én de Ierse Fok-invloeden. Door die typerende sfeer en het feit dat de band hier wat buiten de lijntjes kleurt wordt het één van de beste tracks van dit adembenemende album. Let The Cards Fall is als een groeibriljant; bij elke luisterbeurt wordt het beter. De stem van Riognach werkt betoverend en de perfecte harmonie met de rest van de band zorgt er voor dat dit een geweldig album is geworden. Soms ingetogen, dan weer krachtig met een scala van emoties waarbij het eindresultaat een prachtplaat met briljante songs oplevert. Veel luisterplezier.

Dawn Landes - Meet Me At The River

Dawn Landes - Meet Me At The River

Label Yep Rock Records

Beoordeling 7,5

Review Meet Me At The River is de titel van het onlangs uitgekomen album van de inmiddels 28-jarige en uit Kentucky afkomstige Dawn Landes. Zelf omschrijft ze dit album als een echt “Nashville-record” en daarmee wordt meteen duidelijk dat we hier met een album vol Country te maken hebben. Alle (muzikale) clichés die wij over het algemeen vormen bij Countrymuziek vinden en horen we terug op Meet Me At The River. Een Hammondorgel, via de fiddle, de Pedal-Steel gitaar en de mondharmonica; het is er allemaal evenals de keuze van songtitels. Geen wonder, want voor dit album zocht Dawn de gereputeerde producer Red Foster op, één van de leden van de legendarische Country Music Hall Of Fame en nauw betrokken was bij het vroegere werk en succes van Dolly Parton en Roy Orbison. Voeg daarbij de medewerking van enkele doorgewinterde sessiemuzikanten als Bobby Wood, Steve Gibson en een gevestigde naam als Russ Pahl op de Pedal Steel. Meet Me At The River is een echt Country-album met elf rijk georkestreerde songs die vorm krijgen door een de al eerder aangehaalde sessiemuzikanten. Overigens moeten we de zangkwaliteiten van Dawn Landes niet onvermeld raken want ze beschikt over een stemgeluid dat perfect past en ze is in staat de nodige variatie aan te brengen. Titelsong ‘Meet Me At The River’’, inclusief banjo en viool, is een soepel klinkend nummer maar evengoed schakelt de Amerikaanse over naar een prachtige gevoelige wals bij ‘What Will I Do’ en het melancholieke ‘My Church’. Verrassend is het duet ‘I Don’t Dance’ met Country-legende Bobby Bare en de geslaagde cover van Jimmy Driftwood’s ‘What Is The Color Of The Soul Men’. Verder schuren aangename nummers als ‘Wild And Rain’ en ‘Travelling’ tegen de West Coast Sound aan waardoor het album een lekkere flow meekrijgt. Ook durft ze met ‘Keep On Moving’ een bescheiden politiek statement te maken over gelijkheid tussen vrouwen en mannen. Amen! Werkelijk prachtig is de gevoelige ballad ‘Old Memories’, waar bij het horen van de eerste noten een déjà-vu van ‘Desperado’ niet vreemd is. Dawn Landes weet met dit vijfde album de twijfelaars onder ons om te krijgen. Meet Me At The River is een meer dan volwassen Country-plaat die met de hulp van een aantal klasbakken uit de muziekwereld tot stand is gekomen. Je hoeft geen liefhebber van Country te zijn om dit album te kunnen waarderen. Dawn Landes is met recht een ‘Southern Girl’ zoals ze in het gelijknamige nummer zingt. Veel luisterplezier.

Glenn Frey and JD Souther – Longbranche/

Glenn Frey and JD Souther – Longbranche/

Label Geffen/ Universal

Beoordeling 8

Review Nu bekend is geworden dat the Eagles komend jaar naar Nederland komt, is het album van de overleden Eagle Glenn Frey met JD Souther opnieuw uitgebracht. Het is inmiddels duidelijk dat de zoon Deacon Frey en country singer – songwriter Vince Gill positie in the Eagles nemen. Het album komt uit 1969 en is volledig opgepoetst. De songs country klinken weer helder en is voor het eerst op cd (en 180 gr vinyl) uitgebracht. Zo zijn de toen niet bekende muzikanten waaronder Ry Cooder, Larry Knechtel en Jim Gordon op dit album te horen. Het was de tijd dat de heren naar Bob Dylan, Hank Williams of Tim Hardin luisterden. De songs zijn dan ook singer- songwriters countrysongs, al hoor de latere sound van de Eagles hier al op plaat. ‘Run Boy Run’, ‘Rebecca’ of het meer stevige ‘Bring Back Funky Woman’ behoren niet tot de hits songs maar zijn heerlijke songs die het nu ook nog prima kunnen doen in de country genre. Het gaat dan ook meer om de historische waarde om dit album weer tot leven te roepen. Samen met de tour van the Eagles krijgt degene die op het podium het meest gemist zal worden, toch de aandacht die het verdient.

Te zien in Nederland

Schmieds Puls – Manic Acid Love

Schmieds Puls – Manic Acid Love

Label Rough Trade

Beoordeling 7,5

Review Het trio Schmied Puls komt uit Oostenrijk en draait uiteindelijk om de zangeres Mira Lu Kovacs. Als jazz zangeres kent ze al een carrière en met deze act weet ze de indie pop wereld te veroveren. Het album kent dan ook een goede mix van de pop rock met een jazz zanggeluid. Het doet soms denken aan Kate Bush of een bombastisch geluid van Within Temptation. Met het nummer ‘Superior’ weet men dit af te wissen met een gitaarsoundje van Gotye hit ‘Somebody I Used to Know’. Maar ook de intieme jazz klanken zijn te horen. Vermengd met pop is ‘The Walk’ een juweeltje op het album. Het album opent zich met ‘The Plan’, een popsong om aan te geven dat ze een andere weg heeft gekozen dan waar ze haar naam heeft gemaakt. Met Run maakt ze eigenlijk haar potentiele hit. Het is catchy en prachtig gecomponeerd. Geen overdaad van instrumenten en voldoende rust in de song waardoor de vocalen erg mooi uitkomen. Het zijn enkele songs die op het album er uit springen. Door haar helder en fragiel stemgeluid kan het gedurende het album even zijn dat je denkt, zet maar wat meer power in de stem of dat je er vanaf keert. Dit is een kwestie van smaak voor de stem. Kovacs weet op dit album een prachtige vorm te vinden tussen de pop en laid back jazz.

Te zien in Nederland

Treetop Flyers - Treetop Flyers

Treetop Flyers - Treetop Flyers

Label Loose Music

Beoordeling 8

Review De Britse band Treetop Flyers is terug met een nieuw album. Met dit nieuwe naamloze album is de band terug na een afwezigheid van drie jaar! In 2011 wonnen Reid Morrison, Sam Beer en Laurie Sherman op het beroemde Glastonbury-festival de Emerging Talent competitie. De jaren daarna ontwikkelden ze hun eigen sound die absoluut on-Brits klinkt want de band zal veel eerder geassocieerd worden met Amerikaanse bands uit vervolgen jaren. De combinatie van gitaren, meerstemmigheid met een sound uit de jaren ’70 is sinds het prachtige album Palomino uit 2015 verder uitgewerkt waarbij saxofonist Geoff Widdowson op dit nieuwe album een belangrijke bijdrage levert. De band opent en sluit met een instrumentaal nummer. Opener ‘Fleadrops’ is wat tam en stemmig en zet je als luisteraar misschien wat op het verkeerde been. Want vervolgens weet de band te overtuigen. ‘Sweet Greens & Blue” is een vlot lopend nummer dat bol staat van de Americana en Soulinvloeden. De wat falsetto-achtig klinkende stem van Reid Morrison past perfect en de saxofoon op het eind is de kers op de taart. ‘It’s Hard to Understand’ heeft dezelfde “vibe” en brengt een soort van vintage ‘70’s geluid terug waarbij de sax van Widdowson dit nummer tot een soort van “soul-shuffle” maakt. Op ‘Kooky Clothes’ is het aan Sam Beer om de leadvocals te verzorgen. Hier horen we wat meer Blues en wat psychedelica terug en vooral meerstemmigheid doet wellicht wat terugdenken aan de tijd van een band als CS&N. Het meest opvallende nummer op dit album is waarschijnlijk het ruim 8 minuten durende ‘Art Of Deception’ waarbij de band de band ons een mengeling van Jazz-rock, soul en wat psychedelica voorschotelt. Tijdens bepaalde delen kun je het gevoel hebben bij een jamsessie aanwezig te zijn. Deze track is op zijn minst uitdagend want de band legt de lat voor zichzelf hoog. Verder is daar het prachtig ingetogen en weemoedige ‘Needle’ waarbij je het gevoel krijgt naar Vinyl te luisteren en het wat meer uptempo ‘Warning Bell’ waar we de country-invloeden weer terug horen. Bij ‘I Knew I F’d Find You’ pakken de heren helemaal terug naar het singer/songwriter en Folk-werk; het akoestische karakter, de harmonieuze meerstemmigheid en het finger-picking van de gitaren zorgen voor een heel mooi breekbaar liedje. Zoals aangegeven sluit de band dit album ook af met een instrumentaal nummer; het ruim 1 minuut durende ‘Door 14’ is eigenlijk niet meer dan wat rustig gitaar en pianowerk. Het album past in de lijn die de band al eerder inzette met het al eerder genoemde Palomino. Misschien iets minder radiovriendelijk maar muzikaal en artistiek een fantastisch album waarbij er bij deze recensent nog steeds verbazing overheerst hoe deze oer-Britse band zo ontzettend Amerikaans kan klinken. Morrison en Beer nemen je mee door een landschap van muziekstijlen waarbij Treetop Flyers vooral zijn eigen identiteit behoud. Een knap album! Veel luisterplezier.

Proclaimers - Angry Cyclist

Proclaimers - Angry Cyclist

Label Cooking Vinyl

Beoordeling 7,5

Review De broers Charlie en Graig Reid debuteerden in 1987 en scoorden meteen hun grootste hit tot nu toe, ‘Letter From America’. De Schotse tweeling heeft vooral in hun thuisland een imposante carrière opgebouwd maar ook buiten deze landsgrenzen zijn dit Folk/Rock duo graag geziene gasten en hebben ze een respectabele discografie opgebouwd. Deze week kwam hun nieuwste album Angry Cyclist uit. De titelsong begint luisterrijk; violen, een akoestische gitaar vormen de basis en meteen wordt de Schotse tongval van de broers duidelijk; iets waar ze zich in zijn geheel niet voor schamen en ook zorgt voor een bepaalde charme. Gaandeweg wordt het nummer uitgebouwd door slimme tempowisselingen. Vervolgens is daar het vrolijk klinkende ‘Stretch’, dat alle aanwezigen in de pub waarschijnlijk massaal meezingen en een ideaal nummer is om het publiek tijdens een optreden mee te krijgen. Dat de heren niet wars zijn van enig chauvinisme blijkt wel uit de lofzang aan hun stad Edinburgh met het prachtige ‘Streets Of Edinburgh. (“Depending on your view point / This place is blessed or cursed / And in the years I've lived here / I've seen the best and worst / An air of sordid passion”). Deze melodieuze hymne is één van de hoogtepunten van het album’. Na dit eerste deel brengen de broers nog een diversiteit van eigentijdse Folk/Rock-popsongs. Nummers als ‘Then It Comes To Me’ en ‘You Make Me Happy’ zijn aangenaam uptempo en kennen een aanstekelijke intensiteit. ‘Looted’ is daarentegen weer een heerlijke kroegtijger die met een glas Laphroaig in de hand waarschijnlijk prima smaakt. Een uitstapje naar wat lichte rock is er met ‘Information’ en met ‘The Hours Between’ is daar zelfs een soepele wals. ‘A Way With Words’ is een wat komisch klinkend nummer met leuke woordspelingen maar de essentie van de Proclaimers komt waarschijnlijk samen en tot uiting in ‘The Battle Of The Booze’, een aangenaam Folknummer inclusief fiddle en Schotse tongval van de broers. (“In the battle of the booze / Vodka takes the crown / Hits you when you're up / Kicks you when you're down / While sailing through the world / Use some common sense / The juices of the grain / Make life more intense”). Waarschijnlijk zal Angry Cyclist niet de lijst van 100 meest invloedrijke albums uit de muziekgeschiedenis halen. Toch weten de broers Reid wederom een prima album af te leveren met dertien songs die tijdloos klinken en waarbij de teksten ook nu weer scherp zijn. Gewoon een prima album met lekker weg luisterende muziek en met een aantal nummer die in mijn playlist opgenomen worden. Veel luisterplezier.

Hilde Marie Holsen – Lazuli

Hilde Marie Holsen – Lazuli

Label Hubro / PIAS

Beoordeling 7

Review De Noorse trompettist Hilde Marie Holsen wist in 2015 met haar debuutalbum Ask het label Soundscraper aan haar naam toe te voegen. De sfeervolle nummers zijn vooral beeldend en passend in films van allerlei aard. Holsen weet dit moeiteloos te herhalen. Men een album van 4 songs brengt ze de spanning in de songs door genoeg ruimte en stiltes te laten. Het album weet de schoonheid van de trompet weer te geven. Niet het volle geluid dat we veelal kennen, maar ditmaal subtiel en ingetogen. Met het titelstuk van 16 minuten bouwt ze een epos op met allerlei elektronica en verlaat ze de gebaande wegen die ze voordien bewandelde. Het is dan ook een stuk waarmee ze een prima vervolg kan maken en daardoor een unieke invulling kan geven aan haar sound van soundscapes.

Te zien in Nederland

Skadedyr – Musikk!

Skadedyr – Musikk!

Label Hubro/ PIAS

Beoordeling 6,5

Review Skadedyr is een Noors collectief dat hun albums vooral uit een vorm van improvisatie voortbrengt. Het is dan ook dat deze experimentele vorm van jazz alle kanten op gaat. De vorm van noise is nog net niet bereikt, maar ze weten dit hier en daar wel aan te raken. Het album begint al met een 12 minuten durend titelstuk, dat alles tot muziek veredelt. De hectiek van het intro tot de bekkens en potjes gerinkel naar het meer spannende blaasinstrumenten deel dat een prachtige samen klank voortbrengt. Het is dan ook dat je bij Skadedyr mooie delen in de songs vindt maar ook bij stukken denkt, wat is dit ? Het nummer Frampek wordt eerst swingend maar tot een neurotische kakofonie gebracht. Terwijl de subtiliteit meer in ‘Kallet’ wordt gevonden. Ik blijf het jammer vinden dat er aanstekelijke stukken binnen deze songs zitten die maar matig wordt uitgewerkt tot een compleet nummer. Maar ja ook daar is een markt voor…

Te zien in Nederland

Frodo Haltli – Avant Folk

Frodo Haltli – Avant Folk

Label Hubro / Konkurrent

Beoordeling 7

Review Bij het denken aan een accordeon komen al snel onze oude smartlappen songs voorbij. Maar het instrument wordt in de wereld ook anders ingezet. De Noorse accordeonist Frode Haltli weet een prachtige balans te vinden tussen de jazz volk en een vleugje pop. Met het album Avant Folk laat Haltli horen dat de accordeon een prima instrument is dat andere instrumenten verbind. Van trompet, drums en bas wordt het instrument ingezet om de verbinding te creëren, maar ook de melodielijnen een accent te geven. Het duel tussen trompet en accordeon op het nummer ‘Hug’ is een mooi hoorspel. Ook Haltli weet op dit album van 5 songs 3 songs voort te brengen die ruim 7 minuten naar tot bijna 14 minuten gaat. Het kortere nummers Trio en Graters zijn wel heel subtiel en iets minder, maar de andere songs kennen wel de voortvarendheid. Met ‘Neid’ als langdurig slotstuk is het een afwisselend album geworden.

Te zien in Nederland

Lucero - Among The Ghosts

Lucero - Among The Ghosts

Label Liberty & Lament

Beoordeling 8,5

Review De Amerikaanse formatie Lucero draait al een kleine twintig jaar mee. De band die qua muziekstijl balanceert tussen Countryrock en Americana is in Amerika inmiddels een meer dan gevestigde naam. In hun thuisstad Memphis heeft de band een zodanige status dat er zelfs sinds een aantal jaren een “Lucero Family Bloc Party” in de lente wordt gehouden; dit jaar vierden ze hun 20-jarig bestaan als band en werd het door de burgemeester uitgeroepen tot “Lucero Day’’. hun inmiddels elfde album heeft de titel Among The Ghosts meegekregen. De vijf muzikale veteranen hebben op dit album er voor gekozen om alles live in te spelen. Waar we eerder nog wel eens een blazerssectie hoorden is Among The Ghosts een album geworden dat gekenmerkt wordt door nummers die wat rauw en ongepolijst klinken. Lekkere “Roots”-rock met duidelijke Country en Americana invloeden. De titelsong is een soort van reflectie van zanger Ben Nichols die inmiddels vader is geworden en beschrijft hoe hij regelmatig last heeft van demonen als hij steeds maar zijn gezin achter moet laten. Vervolgens is het gitarist Brian Venable die met zijn gitaarspel, dat hier en daar wat overeenkomsten vertoond met War On Drugs, de hoofdrol opeist. Het prachtige ‘Bottom Of The Sea’ (over een verdrinking) kent indrukwekkende passages en is één van de hoogtepunten van het album. Natuurlijk kent ook dit album enkele rustpunten; ‘Always Been You’ is een prachtig rustig nummer gedragen door toetsenist Steff en hier hoeft Nichols zin stembanden niet te teisteren. Bijna geheel akoestisch is ‘Loving’, een mooi en innemende ballad die prima past in dit palet van songs. Voor de opnames van dit album bleef de band in hun “hometown”, nam producer Matt Ross-Spang in de arm (o.a. Jason Isbell) en nam de hele plaat live op in de legendarische Sam Phillips Studio. Verder is daar de energieke rocker ‘Cover Me’, een nummer waar Nichols met zijn stemgeluid meer dan prima uit de verf komt en waar het jarenlange samenspelen met gitarist Venable en toetsenist Rick Steff duidelijk hoorbaar is. ‘Dearest Wife’ is daarentegen wat ingetogener en is geïnspireerd op brieven die soldaten vanuit het slagveld aan hun geliefde stuurden. Afsluiten doet de band met de recht-toe-recht-aan rocker ‘For The Lonely Ones’, een nummer waar Nichols wederom klinkt alsof hij een weekend in een bar in Memphis heeft doorgebracht. Among The Ghosts heeft de energie meegekregen die we kennen van een Springsteen en een band als Drive By Truckers. Nichols en consorten gaan terug naar hun roots, laten de soul wat varen en hebben een puur en eerlijk album opgenomen dat ergens schuurt tussen Countryrock en Americana. Misschien wel één van de beste albums tot op heden van een band die bekend staat om het vele touren en verder binnen dit genre één van de beste album dit jaar. Jammer genoeg doen ze (vooralsnog) Nederland niet aan tijdens hun komende tour. Veel luisterplezier.

Sons of Bill - Oh God Ma'Am

Sons of Bill - Oh God Ma'Am

Label Loose rec/ Bertus

Beoordeling 8,5

Review Het leven kan een geinige wending krijgen wanneer je als ouders 3 kinderen krijgt. Sam, James en Abe Wilson zijn de kinderen van Bill en vormen het hart van deze band. De heren uit Charlottesville, Virginia weten voor de bas en drums hun vrienden te strikken. Seth green en Todd Wellons. Inmiddels weten de broers met hun muziek op eigen benen te staan. Samen met Tom Petty, Sting en Wilco producer Jim Schott nemen ze het album One Town Away op, Hierdoor is de link met Wilco gelegd. De drummer Ken Cooner komt later op het album Love & Logic terug. Met Oh God Ma’Am weten de heren hun vijfde album op de markt te brengen. We kunnen wel zeggen dat ook dit weer een juweeltje is in het genre van de Americana. Het doet denken aan the Jayhawks, Venice etc. ‘Sweeter, Sadder, Farther Away’, Firebird ’85 en ‘Believer/ Pretender’ gaan er in als zoete koek. De songs zijn mooi opgenomen en kent een goede mix waardoor je alle instrumenten goed in balans hoort. De ballads ‘Easier’ en ‘Green to Blue’ zijn erg mooi en komen goed tot hun recht tussen de meer uptempo songs als ‘Where we Stand’ en het rockende ‘Before the Fall’. Het album is een verrassend mooi album dat kan aansluiten bij het lijstje van de beter albums van dit jaar.

Te zien in Nederland 25 augustus op het Once in a Blue Moon festival te Amsterdam

Luluc – Sculptor

Luluc – Sculptor

Label Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 8

Review Het Australische duo Zoë Tandell en Steve Hassett kennen New York als vaste verblijfplaats. Na hun debuut Dear Hamlyn uit 2008 is het nu 10 jaar later en zijn we welgeteld 2 albums verder. Sculptor is de opvolger van het 4 jaren oude Passerby. Het duo weet met dit album o.a. Aaron Dessner van The National en Dinosaur Jr. gitarist Mascis als gastmuzikanten te strikken. Hoewel het duo nog een status kent van folk en country, kunnen we stellen dat dit album vooral een mooie singer songwriters album is waarbij je prima op een zwoele zondag avond mee kan wegdromen. De subtiele gitaar melodieën van ‘Controversy’ en ‘Cambridge’ en ‘Moon Girl’ worden bezongen met een prachtige stem met een ruwer randje. De samenzang van Me and Jasper is alsof het kampvuur spontaan gaat branden. En dan is een gitaar in de buurt snel gevonden. Het is een album om bij weg te dromen en de teksten langzaam tot je nemen. Voor je het weet is het album alweer voorbij en begin je gewoon opnieuw. Dat het duo verder geen band gebruikt is wellicht een puntje waardoor de songs op elkaar gaan lijken. Voor de toekomst zou het zeker een meerwaarde kunnen betekenen.

Te zien in Nederland

Duo Dulfer Directie – Duo Dulfer Directi

Duo Dulfer Directie – Duo Dulfer Directi

Label Rough Trade/ PIAS

Beoordeling 7,5

Review We kennen natuurlijk deze Jazz grootheden van Nederlandse bodem. De 78 jarige tenor saxofonist Hans Dulfer weet de jonge drummer Cyril Directie te strikken voor een album of zou het andersom zijn geweest. Met speelt al twintig jaar samen maar op deze manier is het duo nog niet naar voren getreden. Dulfer introduceert met het nummer ‘Rolling In’ waarna Directie zijn drumgeroffel met het daarop volgende ‘Bigger Fish To Fry’ vol enthousiasme inlijft. Wanneer Henny Vrienten zijn reggae sound met ‘Riding West’ introduceert horen we een vrolijke kijk op het westerse leven. Dochterlief weet haar saxofoon ook te vinden en laat het album swingen met ‘the Waterside Walk’. De zonnige jazz versie van het leven zullen we maar zeggen dat overgaat naar de Arabische klanken van Arab Spring Market. Het album klinkt lekker fris en uptempo en met de Sonny Rollins vibe weten de heren hier een juiste jazz balans te maken dat zowel jazz liefhebbers als instappers er vrolijk van worden.

Te zien in Nederland

The Magpie Salute - High Water 1

The Magpie Salute - High Water 1

Label Mascot/ Provogue

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse band The Magpie Salute komt voort uit de legendarische Black Crowes, die in de jaren 90 furore maakten. De band rondom de broers Chris en en Richard Robinson verloor zijn glans wanner de heren andere prioriteiten na leefden. Uiteindelijk viel de band uiteen en weet Chris Robinson met CRB te touren en Richard met de nieuwe band The Magpie Salute de podia weer onveilig maken. Hoewel deze band al een coverplaat heeft gemaakt, is het nu toe aan een album vol eigen songs. Songs die naadloos aansluiten bij de sound van Black Crowes. Eerlijk gezegd zit hier weer de energie in, dat we herkennen van de eerste Crowes albums. Heerlijke blues rock met een vleugje soul. ‘For The Wind’ of het titelstuk ‘High Water’ klinken als een klok. De voormalige Crowes leden, gitarist Marc Ford en bassist Sven Pippien zijn met Richard het nieuwe experiment weer aangegaan. De heerlijk slepende blues van ‘Hand in Hand’ of de ballade ‘Color Blind’ mogen er dan ook zijn. Ook kan de band de populaire kant kiezen met ‘Walk on Water’. Dit gebruikt men om zich goed en breed in de kijker te spelen. Het album is zeker een mooi vervolg van Black Crowes en John Hogg weet de broeder prima vervangen. Laten we het positief brengen en zeggen dat deze vete uitmond in 2 verbeterde versies van Black Crowes. Het tweede deel van High Water mogen we overigens in 2019 verwachten. Het album is wellicht al opgenomen en klaar om de wereld te veroveren.

Te zien in Nederland

Jim Lauderdale - Time Flies

Jim Lauderdale - Time Flies

Label Yep Roc Records

Beoordeling 7,5

Review In Nederland is Jim Lauderdale nog steeds geen écht grote naam binnen. Binnen de Verenigde Staten is deze tweevoudig Grammy-winnaar echter een grote naam binnen de Americana, Country en Blue Grass-scene. Deze week bracht hij zijn laatste album Time Flies uit. De inmiddels 61-jarige Lauderdale is een ongelofelijk druk man. Naast producent is hij co-host bij de radio show op SiriusXM’s Outlaw Country Station, runt hij een eigen platenlabel en ziet ook nog kans vaker dan de gemiddelde artiest nieuw werk uit te brengen. London Southern (Proper Music) werd vorig jaar nog uitgebracht en kreeg positieve kritieken, ook van deze recensent, en Time Flies zal ongeveer zijn 30e of 31e album zijn. Ook schreef hij mee aan nummers voor Elvis Costello, The Dixie Chicks en anderen en zijn er tal van samenwerkingen terug te vinden. De man kunnen we dus met recht als “multi-tasker” bestempelen. Voor dit album trok Lauderdale terug naar de stad waar alles begon, Nashville, Tennessee. Met behulp van co-producer Jay Weaver en keert weer terug naar zijn country-roots met uiteraard weer wat uitstapjes zoals ‘Wild On Me Fast’ waar hij Swing vervlecht met Country en op ‘While We Are Hoping’ horen we wat Dixie terug waarbij de piano en de leadgitaar een prominente rol krijgen. Maar nogmaals, de nadruk ligt op Country en Blue Grass en met opener én titelsong ‘Time Flies’ maakt Lauderdale dat meteen duidelijk; met de pedal-steel op de achtergrond is deze Countryrock ballad een prima visitekaartje. Sociaal bewogen is hij op ‘The Road Is A River’ waar hij zijn zorgen uit over de wereldproblematiek. Een échte Countryballad mag natuurlijk niet ontbreken en met ‘If The World’s Still Here Tomorrow’ en ‘Violet’ zijn daar die gevoelige nummers. Verpakt in een aandoenlijke Countryfolk melodie is ‘Slow As Molasses’ en met ‘Wearing Out Your Cool’ brengt hij een nummer met wat meer tempo waarbij het Hammond en de altsax voor de “swing” en de variatie zorgen. Lauderdale heeft een onuitputbaar voor het schrijven van nummers waarbij hij zich moeiteloos tussen muziekstijlen beweegt. Dat is op zijn minst gezegd bewonderingswaardig. Met Time Flies brengt hij ons een album met elf nummers die ons weer terugbrengen naar misschien wel de roots van de Amerikaanse muziek. Country als basis met wat muzikale uitstapjes en dat allemaal verpakt in prima nummers. Lauderdale zal overigens deze maand nog een album uitbrengen, Jim Lauderdale and Roland White, een album dat “vergeten” was en stamt uit 1979. Kortom, de man weet van geen ophouden. Veel luisterplezier.

The Jayhawks – Back Roads and Abandoned

The Jayhawks – Back Roads and Abandoned

Label Legacy / Sony

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse band uit Minneapolis wordt vooral aangestuurd door Gary Louris. Hij weet al jaren prachtige Americana songs te fabriceren. Daar waar in de jaren 70 Crosby Stills Nash & Young , the Eagles en The Doobie Brothers hun furore maakten, is het de afgelopen jaren aan John Hiatt, the Jayhawks en Wilco. De country rock is snel pakkend en gemakkelijk in het gehoor liggend. Dit brengt dat Louris zijn songs gemakkelijk aan andere acts kan verkopen. Met dit album horen we dan ook de songs in de vorm vanuit the Jayhawks bekeken. Zo staan op dit album o.a. ‘Everybody Knows’ en ‘Bitter End’ van the Dixie Chicks en ‘Gonna Be a Darkness’ van Jakob Dylan. Het album kent geen bijzondere variaties in de songs die door anderen zijn opgenomen. Nu is het door de eigen band opgenomen en aangevuld met twee nieuwe songs ‘Carry You To Safety’ en ‘Leaving Detroit’. Wellicht lagen deze oude classics nog op hun plank en vonden ze het mooi om deze songs weer uit de kast te pakken. De titel is dan ook passend bij de songs. Een echt nieuw album laat nog even op zich wachten, maar voor degene die hen een echt warm hart toedragen is het album van Ray Davies (the Kinks) het album waar the Jayhaws als begeleidingsband op spelen een aanrader voor nieuwe songs.

Te zien in Nederland

Ray Davies – Our Country, Americana Act

Ray Davies – Our Country, Americana Act

Label Legacy / Sony

Beoordeling 8

Review Dat de zanger van the Kinks, Ray Davies een groot idool was voor de jongeren in de jaren 60 en 70 is misschien nu moeilijk voor te stellen. The Beatles, The Rolling Stones, The Who en The Kinks waren in die tijd de bands die de wereld deed trillen. Tot op de dag van vandaag is hun invloed binnen de muziek nog van invloed. De liefde voor de Americana is voor Davies groot genoeg een drie-luik van songs op te nemen. Samen met de Jayhawks (die deze week ook hun nieuw album uitbrengt) is de sound wel gewaarborgd. Met de mooie verhalen van Davies en terug kijkend op de tijd dat men Amerika muzikaal veroverde is prachtig in the Invaders’ terug te vinden.’ Daar waar deel 1 al verrassende songs bevat, is het tweede deel ook weer verrassend. Naast de covers van ‘Oklahoma USA’ en een prachtige versie van ‘The Gateway’ horen we zijn ex-vrouw en the Pretenders zangeres Chrissie Hynde op ‘the Take’ . Ook hier weet Davies zijn verhalen verhaal te vertellen over hij een dame weet leren kennen. Of is dit het verhaal van hum zelf. Waarom the Jayhawks zijn ingevlogen is vooral te horen op the March of the Zombies. Prachtige samenzang wat we graag bij Americana willen horen. ‘Bringin up Baby’, ‘the Big Weird’ en ‘The Empty Room’ zijn allen mooi persoonlijke verhalen. Het album is een prachtige album waarbij we al uitkijken naar het derde deel. Het geeft Davies wellicht zo de ruimte om met zijn oude maatjes van the Kinks een reünie op te zetten. Iets waar veel mensen al jarenlang naar uitkijken. We zullen zien.

Te zien in Nederland

Marcus Miller - Laid Back

Marcus Miller - Laid Back

Label Blue Note

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse bassist Marcus Miller mag tot een van de grootsten worden genoemd. Niet alleen binnen de jazz is deze man een held maar ook ver daar buiten. Al licht zijn hart bij de jazz en is zijn spel met een plukkende bas (slapping bass), van wereldniveau. Miles Davis wist hem als vaste bassist te strikken, Dan hebben we twee grootheden die aan elkaar gewaagd zijn. De man was betrokken bij meer dan 500 projecten en producties. De ene keer weet hij experimenteel te werk te gaan en een andere keer houdt hij zich aan de begaande paden. Met Laid Back weet hij deze paden weer te vinden. Met Selah Sue weet hij een uitdagende versie van ‘Que Sera Sera’ te maken. Met de 7T’s weet hij de Trombone weer de ruimte te geven. Binnen een funky soul kader kan Trombone Shorty lekker te keer gaan. Ook de toetsen spelen op dit album weer een onderliggende rol dat zo nu en dan weer even de ruimte krijgt om zich te laten horen. Maar het draait allemaal om de bas. ‘Sublimity’ is het sublieme basspel dat hij aan Bunny’s Dream eert. Het samenspel van piano en bas is prachtig en een hoogtepunt van het album. Al weet hij met het soul georiënteerde No Limit ook een prachtig staaltje bas weer te geven. Miller weet met ieder album weer te laten zien dat hij een fab bassist is. Het zou nu ook wel weer mooi zijn dat hij ten dienste van een ander zijn kunsten kan vertonen, zodat hij weer een nieuwe uitdaging krijgt. Wellicht is dat wat er met dit album ontbreekt.

Te zien in Nederland

Apocalypse Blues Revival - The Shape

Apocalypse Blues Revival - The Shape

Label Provogue/ Mascot

Beoordeling 7

Review Wanneer Godsmack’s drummer Shannon Larkin en Tony Rombola twee jaar geleden met hun nieuw project debuteerde was het al duidelijk dat het om een classic blues act ging. De zware blues horen we dan ook weer terug op het vervolg van het debuut. De band uit Florida heeft de smaak te pakken. ‘We Are One’ begint al heerlijk log en met de eerste zin “look at what we become” heeft de band al humor om hun tweede fase te beginnen. Het was voorheen ook een side project. Dit is zo goed bevallen dat er een vervolg aan is gegeven. Kijk wat ons overkomt en we zijn nu een is dan de strekking van het nummer en het album. De heerlijke gitaarsolo’s zijn log en meeslepend. Hier en daar een kleine versnelling, waardoor je het idee krijgt dat dit de nieuwe blues plaat is van Pink Floyd. De band beheerst de blues rock met ‘Hell To Pay’, klassieke blues met ‘Open Spaces’, the shufflin’blues met ‘Have You Heard the News’ en laid back blues met ‘To Hell With You’. Alles inclusief de gitaarsoli die tussen de woorden door hun werk doen om de accenten van de storytelling zang de versterken. Al krijg het na de eerste helft van het album het idee dat in herhaling valt. Prima blues album en de blues liefhebber krijgt wat hij verwacht.

Te zien in Nederland

Bekken & Gjems - Spell

Bekken & Gjems - Spell

Label Blue Moon Rec. PIAS

Beoordeling 7,5

Review Het is het Noorse duo Tor Einar Bekken en Richard Gjems die al bijna 10 jaar lang samen door Europa reizen. Dr. Bekken is inmiddels een legendarische pianist binnen de jazz wereld en met de mondharmonica speler Richard Gjems weten de heren de zalen indrukwekkend stil te krijgen en te laten swingen waar nodig is. Met de jazz covers als ‘Black Coffee’ van Sonny Burke (waar hebben we die meer dit jaar gehoord), het swingende ‘Come On Down To My House’ van Gus Cannon of het prachtige Louisiana 1972 van Randy Newman. Verrassend mooie vertolkingen waar je niet snel naar zoekt, maar vooral moet tegenkomen en dan je laten verrassen. Zo is ‘The Entertainer’ een prachtige vertolking van het origineel (Scott Joplin) en ‘St. Pete’ is het enige eigen geschreven nummer van Bekken. Dat de pianoklanken het voortouw nemen is helder, maar de aansluiting van de blaas instrumenten van Gjems is prachtig. Naast het duo is Jan Christian Gjems te horen op gitaar en zingt Noora Noor het Bobby Charles nummer ‘Jealous Kind’. Een album wat een prettige verrassing voor de blues en jazz liefhebber is !

Te zien in Nederland

Big Boy Bloater and the Limits – Pills

Big Boy Bloater and the Limits – Pills

Label Provogue / MAscot

Beoordeling 7

Review De Engelse singer-songwriter van Farnham si voornamelijk een radio presentator van het bluesprogramma The Blues Magazine Show. Enkele jaren geleden nam hij afscheid van zijn band The Southside Stompers en presenteert zich nu met The Limits. Pills is inmiddels dit al het vijfde album van de heren. De rauwe blues rock in niet gecompliceerd en recht voor zijn raap. Al is het openingsnummer ‘Pills’ niet helemaal representatief. Met de boerenrock met een Tom Waits als zanger, doe je de band te kort. Laten we wel zijn, de zang is niet allemaal even top, maar de meezing refrein van Friday’s Night en of het ZZ Top-moving ‘Saturday Night Desperations Shuffle’ doen het best goed. Het is dan ook vooral de muziek dat het um hier doet. Het is afwisselend en vermakelijk. Geen gehele zware blues cd, maar de mainstream blues pop met de akoestische gitaren pop van ‘Stop Stringing Me Along’ of het meer Tom Waits nummer ‘Mouse Organ’, dat dan ook als een van meest aantrekkelijke songs van het album is. Het zou mooi zijn dat hij hier een vervolg op ging maken in plaats van bezig houdt met boeren folk pop van ‘Oops Sorry’ dat eerder doet denken aan Henk Wijngaard of Mooi Wark. Al zou hij hier gretig ene cover van kunnen maken.. Dan is de laidback blues met ‘She Didn’t Even Buy A Ticket’ weer een juweeltje te noemen. Kortom het is wat te wisselvallig om het album tot een mooi geheel te noemen.

Te zien in Nederland

Beady Belle - Dedication

Beady Belle - Dedication

Label Jazz Norway

Beoordeling 8

Review De Noorse zangeres Beady Belle wist met haar vorig album nog een puur jazz album te maken. De toegang tot het label. Met Dedication gooit ze er een snuifje funk, pop en R&B in. Hierdoor is het album eerder een R&B album geworden, dan een klassiek jazz album. Het is voor een breder publiek en voor de echte jazz liefhebber wellicht te pop georiënteerd. Haar liefde voor Stevie Wonder is volop aanwezig. Het smooth song ‘I Run You Ragged’ doet met het keyboard geluid direct denken aan de meester. En diverse variaties van de keyboard doen denken aan diverse songs van Wonder. Met een beetje funk wordt ‘Trace’ smooth en swingend en de soulstem van Belle komt op deze songs beter tot haar recht dan op het jazz album. Het doet deels denken aan Lauren Hill en Trijntje Oosterhuis haar laatste albums. Het titelnummer en ‘Mooring Line’ zijn heerlijk slick en soulvol dat doet denken aan de jaren 70 disco sound in een nieuw jasje. Belle is een nieuwe weg ingeslagen. Dance disco en funky soul. Het past haar verassend goed!

Te zien in Nederland

Pieter de Graaf - Prologue

Pieter de Graaf - Prologue

Label Sony

Beoordeling 6,5

Review De pianist Pieter de Graaf speelde al met verschillende artiesten en nam met diverse artiesten albums op. De man woont bijna in het Utrechtse Kytopia en levert hierbij zijn eerste eigen debuut ep. Het is een album dat past in de vrije geluiden sector. De composities zijn vooral herkenmare klanken die in elkaar over gaan. ‘A Minor Story’ of ‘Hide and Seek’ zijn vooral speels te noemen. Omdat de songs allemaal instrumentaal zijn en de piano als basis kent, is de combinatie van klassiek en luchtig snel gemaakt. Het is dan ook meer het idee dat de Graaf deze stukken heeft opgenomen op het moment wanneer niemand in de studio is. ‘Rise and Shine’ had een popliedje in wording kunnen zijn en zo horen we meerdere catchy stukken die overgaan naar een bedje van muziek. Alsof het nog met een band verder ingevuld moet worden. De songs zijn kort en de helft weet de 3.30 minuten te halen. Behalve wat strijkers als ondersteuning bij de compositie is het allemaal wat karig.

Te zien in Nederland

Espen Borg Trio - Borge

Espen Borg Trio - Borge

Label Odin/ PIAS

Beoordeling 7

Review De Noorse muzikant Espen Berg is al ruim 10 jaar bezig in de wereld van de jazz. Met zijn trio weet hij in 2015 te debuteren met het album Monster en eind vorig jaar verscheen het album Bolge. Berg weet met zijn kwartet nog 2 album er uit te halen, maar het trio is het meest jazzy in de klassieke stijl. Een piano, waar Berg de composities op dirigeert en de begeleidende basis instrumenten; de bas en drums. Berg weet met zijn composities een speelse manier de kern van de jazz te vinden. ‘Bridges’ kent de vrolijke, speelse klanken terwijl ‘For Now’ meer de klassiekere jazz vorm kent. Uiteindelijk weet Berg in alle nummers uit te komen bij een onrustige klassieke vorm van jazz. Voor de een opzwepend voor de ander neurotisch en druk. Voor de verandering horen we een cover, ‘Hounds of Winter’ van Sting. Hierbij ligt toch een link om de popliefhebber naar de jazz te lokken.

Te zien in Nederland

Lubos Soukup Quartet ft. Lionel Loueke –

Lubos Soukup Quartet ft. Lionel Loueke –

Label Animal Music

Beoordeling 7,5

Review Het is de Tsjechische tenor – en sopraan saxofoonist Lubos Soupuk die met zijn jazzbands diverse prijzen in de wacht sleept. Zijn muzikaal avontuur en het verlangen om telkens de grenzen op te zoeken, op zoek naar nieuwe inspiratiebronnen roept prachtige songs op. De luisteraar verdwijnt in de wereld van eigen fantasie en laat zich gemakkelijk meeslepen in een verhaal dat door de klanken van Soukup wordt neergezet. Met het nieuwe album weet Soukup de gitarist Lionel Loueke te strikken. Een gitarist die zijn faam heeft binnen de wereld van de jazz. De man komt uit het republiek Benin (Afrika en verhuisd naar Ivoorkust om hier de stap te kunnen maken naar Frankrijk, waar hij afstudeert op de School van Moderne Music. Het titelstuk, ‘Zeme’ is luchtig al wordt het met ‘Dark Shark’ al meer het accent gelegd op de solo van Soukup. Door de herkenbaar en repeterende melodieën fluit je het aan het eind van het nummer zo mee. Al wordt het met ‘Red Sea’ meer een heus jazz album met pianosolo die in de jazz duelleert met de blaaspartijen. Hier haken dan de meeste mensen af. Toch blijft het album luister-vriendelijk voor een breed publiek. De luchtige composities van ‘White Horse’ en ‘C’ zijn heerlijke songs geworden die het prima doen op een zonnige zondagmiddag in mei.

Te zien in Nederland

Josh T. Pierson - The Straight Hits

Josh T. Pierson - The Straight Hits

Label Mute Records

Beoordeling 7,5

Review Bij de naam Josh T. Pearson zullen waarschijnlijk niet bij iedereen meteen belletjes van herkenning gaan rinkelen. De geboren Texaan is na een lange afwezigheid nu terug met The Straight Hits, een titel die wellicht de wenkbrauwen doet fronzen want het pas zijn tweede soloalbum! In 2011 was daar het hartverscheurende debuutalbum Last Of The Country Gentleman van deze geboren Amerikaan. Met een wild kapsel en een lange baard maakten we kennis met zijn muziek; een album vol met eerlijke, hartverscheurende en zwartgallige songs waarbij hij zichzelf geheel openstelde en zijn verdriet van een gebroken huwelijk van zich afschreef. Voor die tijd kunnen we hem nog kennen van zijn werk met de Texaanse Indie/Countryrock band Lift To Experience waarvan het “conceptalbum” The Texas-Jerusalem Crossroads nogal wat stof deed opwaaien. Overigens is de toenmalige drummer van deze band ook op dit tweede soloalbum van Pearson op drums te horen. De vraag bij Pearson, en vooral bij het lezen van de albumtitel, hoe serieus we deze Texaan moeten nemen. Tien nummers met in elk van de titels het woord “Straight” vraag om een uitleg. Maar dit is nog niet het enige want in een interview verduidelijkte Pearson de voorwaarden die hij zich had opgelegd: “All songs must have a verse, a chorus and a bridge. 2) The lyrics must run 16 lines or fewer. 3) They must have the word ‘straight’ in the title. 4) That title must be four words or fewer. 5) They must submit to the song above all else. ('You do as she tells you, whatever the song tells you. You bend to her, and not her to you'). Got it? Cool. Let’s get going then…”. Resultaat is een album met tien songs die laveren tussen Country, Rock ’n Roll en die lang niet allemaal als grap afgedaan kunnen worden. De opener is verrassend want ‘Straight Tot The Top!’ heeft meer Rock ’n Roll in zich dan wij ooit van Pearson hebben gehoord. Vervolgens is daar het heerlijke ‘Straight At Me’, inclusief aanstekelijk orgeldeuntje. Ook ‘Give It To Me Straight’ is lekker uptempo en doet qua muzikale een beetje terugdenken aan Springsteen’s Sherry Darling. Maar Pearson blijft toch ook wel bij zijn roots want het merendeel van de nummers zijn wat rustiger en vol met zelfleed of geven een weergave van diverse levenslessen weer. Bij nummers als ‘Straight Laced Come Undone’ en ‘Damn Staright’ weet hij dan ook de juist snaar te raken. Tussendoor is er nog het wat onheilspellende shoegaze-achtige ‘Loved Straight To Hell’ om vervolgens weer af te dalen naar hartverscheurende (country)ballads. Eén van de beste nummers is waarschijnlijk het rustige ‘A Love Song (Set Me Straight)’, een prachtig indringende ballad die bijna zeven minuten klokt en waar de viool (Nick Pynn) en de trompet (Terry Edwards) het nummer wat extra diepgang geven. Afsluiten doet Pearson met het ook rustige ‘Straight Down'. Het is lastig om een antwoord te formuleren pp de vraag hoe siereus we dit album nu moeten nemen is. We hebben er zeven jaar op moeten wachten en als we Pearson, die een totale metamorfose qua uiterlijk heeft ondergaan, moeten geloven is dit album in een vloek en een zucht opgenomen. Het geheel klinkt wat nonchalant, zonder opsmuk en hier en daar misschien zelfs wel wat rauw. Toch overheerst het positieve gevoel en volgens mij moeten we Pierson weer gewoon serieus nemen. Het bijgevoegde boekje geeft je nog verdere inzichten over het verhaal "Straight". Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Joe Bonamassa – British Blues Explosion

Joe Bonamassa – British Blues Explosion

Label Mascot

Beoordeling 8

Review Wederom weet Joe Bonamassa er een album uit te persen alsof het niks is. De man kent een grote regelmaat om met nieuw materiaal te komen. Al gaat het deze keer weer om een live album. Een album met de covers van zijn helden Eric Clapton, Jimmy Page en Jeff Beck. Voor dit concert bestaat de band uit Michael Rhodes (bas), Reese Wynans (keyboards), Anton Fig (drums) en Russ Irwin (guitar /vocals). Ze behoren inmiddels tot de vaste kern van zijn band en daarmee wordt de band hechter. Men kent elkaar door en door en dan zijn de jamsessies van ook van een hogere kwaliteit. “Het zijn de muzikanten die de blues tot een doorbraak hebben gebracht. Dat mag dan best geëerd worden”. Of is het een ode aan The Yardbirds waar deze gitaristen ooit in speelden. Tijdens de korte tour van 5 shows in Engeland is dit album opgenomen. Om de sfeer er direct in te krijgen opent men met Jeff ‘Beck’s Bollero’ waarna de ‘Rice Pudding’ als stevig ontbijt met een heerlijke solo wordt opgediend. Met ‘Mainline Florida’ introduceert Bonamassa Eric Clapton. Het nummer van Clapton’s meesterlijk album ‘461 Ocean Boulecvard’ wordt aangevuld met solo’s, in de geest van de meester. Met het Boogie for Stu horen we de sound van Jimmy Page en Led Zeppelin. Dat er een grote liefde is voor Led Zeppelin zien we aan de setlist. Na ‘Tea For One’ weet hij de show af te sluiten met de heerlijke Zeppelin songs ‘White Summer/ Black Mountain Side’ en ‘How Many More Times’ (incl. drumsolo). Het dubbel album is tevens verkrijgbaar met dvd. Een heerlijk album vol nostalgie om de oude lp’s weer uit de kast te trekken en het origineel te gaan beluisteren.

Te zien in Nederland

Waylon - The World Can Wait

Waylon - The World Can Wait

Label Warner Music

Beoordeling 8

Review Hij staat no.1 in de album Top 100, heeft een hit met ‘Outlaw In ‘Em’ en is bekend als jurylid van The Voice. Toch is het vooral zijn deelname aan het Eurovisie Songfestival dat het nieuws momenteel beheerst. Waylon is terug met een nieuw album en dat zullen we weten. Met zijn vijfde soloalbum The World Can Wait lijkt het alsof hij definitief zijn muzikale draai heeft gevonden. De combinatie van country met hier en daar wat uitstapjes naar de rock lijken hem als een maatkostuum te passen. Al eerder deed hij een soortgelijk kunstje met The Common Linnets en scoorde daarmee een gigantische hit met ‘Calm After The Storm’. De samenwerking met Ilse DeLange hield geen stand maar zijn muziekvoorkeur en waarschijnlijk definitieve muzikale richting lijkt wel bepaald. Het album is een aaneenschakeling van lekker soepel klinkende countryrock muziek die voor een breed publiek geschikt is en uitermate toegankelijk. Waylon met zijn vertrouwde gitaar opent het album met de country lovesong ‘Back Together’ met slimme tempowisselingen waarmee de toon onmiddellijk wordt gezet. Vervolgens is daar Waylons favoriete track van het album ‘Outlaw In ‘Em’ waarmee hij op 12 mei hoge hoopt de gooien bij het Eurovisie Songfestival. Inmiddels zijn we al wel vertrouwd met dit lekker countryrock nummer waarbij Waylon ook een zuidelijke “twang” laat horen in zijn stem. Vervolgens neemt de 38-jarige muzikant wat gas terug en met een Pedal-steel op de achtergrond is daar het wat rustigere ‘Shadows In The Dark’, een heerlijk nummer om tijdens een roadtrip naar te luisteren met je armpje uit het raam….. Ook het tweede deel van het album biedt voldoende variatie en daar komen we ook de nummers tegen die ook in de race waren als Nederlandse inzending voor het Eurovisie Songfestival. Titelsong ‘The World Can Wait', ‘That’s How She Goes’ en ‘Thanks But No Thanks’ zijn stuk voor stuk prima songs die we al voorbij hoorden komen waarbij That’s How She Goes’ een verrassend rustig einde kent. Blijven er nog twee countryballads over waarvan ‘Home’ misschien net iets té zoet is maar ‘Paperboy’ wel echt in balans is met de Pedal-steel die voor de geloofwaardigheid zorgt. Voor de nominatie van beste track vermeld ik toch het stuwende ‘Highway To Heartache’ en het wat rauw en rock ’n roll klinkende ‘She Wants To Play’ dat heerlijk uit je speakers komt rollen. Dat country qua muziekstijl goed bij Waylon pas was al eerder voelbaar. Met The World Can wait levert de singer/songwriter annex muzikant annex gitarist een consistent album af. Natuurlijk voelt het allemaal nog wat onwennig; country in het land van de dijken en de koude grond en niet uit Nashville, Tennessee. Toch levert Waylon zijn beste album tot nu toe af. Veel luisterplezier.

Splashgirl - Sixth Sence

Splashgirl - Sixth Sence

Label Hubro

Beoordeling 7

Review Het zesde zintuig is waar velen naar op zoek zijn. De band Splashgirl zoekt dit op het uitgestrekte landschap van Ijsland. Een wereld van de vrije geluiden krijgt hier de ruimte. Ongeacht dat er meerdere in de band spelen, is het niet dat iedereen tegelijk een instrument bespeeld. Hierdoor ontstaat er ruimte in de composities en is er lucht. Het nummer ‘Broken’ wat de bas als basis kent is een mooi voorbeeld hier van. De afwisseling van piano, percussie en elektronica werkt hier optimaal. Het titelstuk is vooral hypnotiserend waardoor je wordt meegezogen in de drumroffels die de overhand krijgen tot de climax. Het spelen van rust en climax is een spel dat deze act goed beheerst. Wanneer het album eindigt met ‘Sedna’ heeft er een skala van klanken de revue gepasseerd. Niet altijd gebonden aan een liedje, maar als een geheel onnavolgbaar en toch meeslepend.

Te zien in Nederland

Svein Finnerud Trio – Plastic Sun (re re

Svein Finnerud Trio – Plastic Sun (re re

Label Odin

Beoordeling 7,5

Review De Noorse Jazz pianist Svein Finnerud is een begrip in de jazz wereld. Met zijn trio bracht in in 1969 zijn debuutalbum en het tweede album Plastic Sun kwam een jaar daarop. Juist dit album werd een inspiratiebron voor veel jazz muzikanten. In juni is het 18 jaar geleden dat hij overleed. Het is de brug van de traditionele jazz naar de jazz met een poptintje en de vrije loop. Het openingsnummer Bernhard is catchy te noemen en met de heerlijke bas van Bjornar Andresen is ‘Alnafet Street’ en ‘Plastic Sun’ heerlijke nummers. De vrije jazz hoor je in de drums van ‘Cartoon’ en ‘Touching’. Het zijn nummers die nu in de serie van de vrije geluiden horen. Het klinkt verrassend en niet altijd even logisch. De klanken krijgen de vrije loop en de vorm waarin het gegoten wordt krijgen kaders. Wanneer we luisteren, hoor de interacties tussen de muzikanten. Met deze re-issue is het album weer helemaal netjes fris qua klankkleur en een hernieuwde inspiratiebron voor de jazzliefhebbers.

Te zien in Nederland

Slagr - Dirr

Slagr - Dirr

Label Hubro

Beoordeling 7

Review Het Noorse trio Slagr weet met de snaarinstrumenten een adembenemend album te maken. Het is alweer ruim 10 jaar dat dit trio bestaat. Met een nieuw label weet de band een album te maken dat grensoverschrijdend is ten opzichte van hun vorige albums. Met Andreas Mjos nog steeds aan de producersknoppen weet de band meer het accent te leggen op de folk dan op de jazz. Het doet aan een kant klassiek aan, maar de vrolijke viool klanken op ‘Flimmer’ en ‘Aur’ geven de sjeu aan de muziek. Het 7 minuten durende ‘Hel’ brengt de afwisseling en zoekt de spanning op tussen de muzikanten Anna Hytta Amund Sjolie Sveen en Katrine Schiott. De vibrafoon wisselt de klanken af met de viool terwijl de cello de donkere tijden inluid. Het album is instrumentaal en speelser dan de vorige albums. Misschien is dat een reden om dit album te proberen bij de meditatie van de woensdag avond.

Te zien in Nederland

Mary Chapin Carpenter - Sometimes Just

Mary Chapin Carpenter - Sometimes Just

Label Ambient Light

Beoordeling 8

Review Ze maakt al bijna dertig jaar platen en vooral in de jaren ’90 oogstte ze veel lof en won een vijftal Grammy’s met als hoogtepunt ‘Best Country Album’ uit 1994 voor Stones In The Road. Toch doen we haar tekort om haar in dat hoekje van het muziekspectrum te plaatsen. In haar carrière heeft ze zich ontwikkeld vanuit de Folk scene naar het wat breder omarmde Country folk-pop genre in combinatie met het betere singer/songwriter werk. Met dit laatste album Sometimes Just The Sky krijgen we een retrospectief compilatiealbum met één nieuwe track. Twaalf nummers van even zoveel albums Met meer dan een dozijn albums kunnen we met recht spreken dat deze in Princeton, New Jersey, geboren Amerikaanse een respectabel oeuvre heeft opgebouwd. Mary Chapin Carpenter heeft het zich niet makkelijk gemaakt want Sometimes Just The Sky is geen compilatiealbum geworden maar een verzameling van oude nummers die in een nieuw jasje zijn gestoken. Twaalf oude nummers die afkomstig zijn van evenzoveel verschillende albums, aangevuld met één nieuw nummer, niet toevallig ook de albumtitel. Ze nam het album samen met producer Ethan Johns (o.a. Ryan Adams, Jayhawks) in de Real World Studios van Peter Gabriel op, omringd door oude bekenden en muzikanten met we ze al jaren samenwerkt, waaronder natuurlijk de meesterlijk goede gitarist Duke Levine. Patti Smith Ze heeft voor twaalf nummers van even zoveel albums gekozen om dit opnieuw op te nemen. Het is dan waarschijnlijk ook geen toeval dat de opener ‘Heroes And Heroines’ in de originele versie terug te vinden is op haar debuut Hometown Girl uit 1987 in de periode die we wel als haar “Folk”-periode kunnen bestempelen. Ze neemt je aan de hand mee door haar carrière en heeft haar gevoel laten spreken bij de keuze van de nummers. Luister maar eens naar het magistrale ‘Superman’ maar ook een nummer als ‘This Shirt’ wordt met dit huidige arrangement tijdloos met de subtiel toegevoegde “fiddle”. Een ander hoogtepunt is ‘The Moon And St. Christopher’ (1990). Op het album staat één nieuw nummer en de inspiratie hiervoor kreeg ze uit een interview van collega Patti Smith: "Patti Smith was speaking about life and about finding your way. The essence of what she was saying was that life is hard and it can break your heart, it can tear you apart and disappoint you, but there are so many beautiful things about it, too. She lists a few things, like sometimes it's about meeting an old friend… and then she says, 'Sometimes it's just the sky.“ Eindoordeel Sometimes Just The Sky is meer dan een compilatiealbum; het zijn twaalf bestaande nummers die Mary door een andere bril en met dertig jaar ervaring heeft afgepoetst en opnieuw gearrangeerd. Omringd door een aantal erg geode muzikanten is het een mooi album geworden dat als nieuw klinkt. Veel luisteplezier.

Kris Barras band - The Divine & Dirty

Kris Barras band - The Divine & Dirty

Label Provogue / Mascot

Beoordeling 8

Review De Engelse gitarist Kris Barras was als 6 jarige al met een gitaar in de weer. Wanneer hij als tiener de eerste band formeerde kreeg dit rond zijn 20ste al meer gestalte. Tussen alle bedrijven door weet hij zich te ontwikkelen tot boxer en kooivechter. Nu is hij 10 jaar bezig en nam de oversteek naar Europa om zijn held Gary Moore te eren in Groesbeek. Het debuutalbum kent dan ook de gitaar sound dat we van Gary Moore kennen. Van de scheurende gitaren die overgaan tot de heldere solos op ‘Kick Me Down’ en ‘Fail Mary’, maar ook de bluessound van de latere jaren van Moore horen we terug. ‘Propane’, ‘Wrong Peace Wrong Time’ en het akoestisch georiënteerde ‘Hold on Tomorrow’ kennen de blues. Toch weet Barras overal wel een eigen draai aan te geven, zodat het geen tribute clone is. De outlaw met een ruwe gitaarsound weet qua zang een steviger fundament te plaatsen dan Moore, die uiteindelijk live deels de zang aan een ander over liet. Het is een mooi bluesrock album geworden, maar kent nog geen uitgesproken vibe.

Te zien in Nederland

Josienne Clarke & Ben Walker - Seedlings

Josienne Clarke & Ben Walker - Seedlings

Label Rough Trade

Beoordeling 8,5

Review Josienne Clarke & Ben Walker vormen een Brits duo dat de afgelopen jaren behoorlijke lof vergaarde met hun sfeervolle composities die we vooral in de Folk moeten plaatsen. Het laatste album Overnight uit 2016 ontving prima kritieken en nu is daar het nieuwste album dat de titel Seedlings All heeft meegekregen en dat hier en daar een wat autobiografische inslag heeft meegekregen. Tegenpolen Clarke en Walker zijn eigenlijk best tegenpolen van elkaar. In een interview gaf Josienne laatst nogmaals aan dat Walker vooral de musicus, de technicus is. Het is Ben Walker die in de weer is met gitaren, drummachines en een loop-station terwijl Josienne de “stem” van het duo is en tijdens optredens diegene is die het contact zoekt met het publiek. Ook muzikaal zijn ze soms elkaar tegenpolen want waar Walker een voorliefde heeft voor alles met elektronische muziek te maken, zit de interesse van Josienne vooral op het vlak van Jazz en klassieke invloeden. En toch weten ze elkaar in het wederzijdse onbekende te vinden en prachtige sfeervolle platen te maken. Niemand in de zaal Opener ‘Chicago’ is zo’n prachtig, sfeervol maar ook semi-autobiografisch nummer; tijdens de US-tour van 2016 stond er een concert gepland in de miljoenenstad Chicago maar die avond kwam er helemaal niemand. Niet naar het voorprogramma en dus ook niet naar de hoofdact Clarke & Walker. Josienne vertelt hierover: “So, I was sitting at the bar with my quadruple bullet bourbon, thinking, “I’m not going to do this anymore. Forget this! The world isn’t made for my gift,” and then I realised that I was being a bit of a diva…”. Overigens is het gehele album qua sfeer weer in deze stijl opgebouwd; prachtige, fragiele nummers waarbij de heldere stem van Josienne Clarke volledig tot haar recht komt en de muzikale genialiteit van multi-instrumentalist Walker wederom wordt bevestigd. Kwetsbaar en autobiografisch Nummers als de titelsong ‘Seedlings All’ en ‘Tenderheart’ zijn mooie tracks met duidelijke Folk-invloeden en bij ‘Sad Day’ horen we een soepel vleugje Soul en Jazz terug. Op de innemende en lieflijke pianoballad ‘Maybe I Won’t’ vraagt Josienne zich af of ze ooit moeder wil worden. Dit kleine nummer is één van die tracks die veel indruk achter laat. Dat geldt ook voor het goddelijke ‘Ghost Light’ waarin Josienne het verhaal vertelt over de relatie die gedoemd is om te mislukken. Een werkelijk prachtige compositie met een tien voor de uitvoering. Bij ‘Bells Ring’ stappen ze wat uit hun comfortzone maar ook dit nummer is er weer zo’n nummer dat in positieve zin onder je huid kruipt. Het al eerde aangestipte autobiografische karakter komt horen we ook bij ‘Bathed In Light’; het gaat over dat gevoel van die 30 seconden voordat je als artiest het podium betreedt en die eerste noot zingt. Eindoordeel Na het al eerder genoemde en bewierookte Overnight is er nu wederom een prachtig album afgeleverd waarbij de multi-instrumentalist Walker en de stem van het duo Josienne het beste uit zichzelf halen. De teksten zijn op dit album kwetsbaarder dan ooit en Ben Walker laat wederom horen geweldige arrangementen te kunnen schrijven en een scala aan instrumenten te kunnen bespelen. Een prachtplaat binnen dit genre. Veel luisterplezier.

Laurence Pike – Distant Early Warning

Laurence Pike – Distant Early Warning

Label Leaf

Beoordeling 7

Review Het verhaal van de Australische drummer Laurence Pike begint ruim 20 jaar geleden. Toch is dit zijn debuut album. De afgelopen jaren tourde hij met PVT en Szun Waves en bracht hij jazz albums uit die in de jazzwereld zijn omarmd. Met dit album weet Pike zijn frustraties van de afgelopen jaren te verenigen met de muzikale ideeen die in zijn hoofd dwarrelen. Het is met dit album bijeen gekomen. De vorm van het album is een combinatie van drum met elektrosounds. De kennis heeft hij door de jaren opgedaan bij diverse acts en is voor dit album er even voor gaan zitten. Het heeft hem een dag geduurd op het op te nemen en de voorbereiding en afwerking even daargelaten. ‘Life Heads’, ‘Cyber Bully’ en het titelstuk zijn zekere indrukwekkende opnames. Zeker voor iedere drummer een must en uitdaging om dit te beluisteren. Voor de mainstream luisteraar zal het album snel weggelegd worden. De schoonheid van het album wordt dan gemist, al is het ook wel weer begrijpelijk.

Te zien in Nederland

Van Morrison - In Concert

Van Morrison - In Concert

Label Eagle Vision/ Universal

Beoordeling 8

Review Het is de BBC waar Sir Van Morrison ja tegen zei om een registratie van zijn nieuwe show te maken. Het gaat hierbij wel om een registratie van een show uit 2016, waardoor er geen songs van de recente album Roll the Punches en Versitile op staan, maar vol staat met classic Van Morrison songs. Deze show behoort tot de Keep Me Singing tour van het gelijknamige album uit 2016. Het was al een goed album en deze show sluit hier naadloos op aan. Met nieuwe songs waaronder ‘Too Late’, ‘Let It Rhyme’, het maatschappelijk getinte ‘The Pen Is Mightier than the Sword’ en ‘Everytime I See A River’. Deze song worden afgewisseld met Wild Night Here Comes The Night’, ‘Brown Eyed Girl’ en ‘Jackie Wilson Said’. Het zijn enkele songs uit het grote euvre van de man in pak en hoedje op. Het blijven prachtige songs die de tand des tijd hebben doorstaan. Live is het allemaal erg goed als het gaat om de muzikale invulling. Qua show is het geen spektakel. Ieder bandlid rustig op zijn plek en de baas in het midden. Zang en muziekstandaard schuin voor je en spelen maar. Klassieker kan het bijna niet. Het tweede deel is in een park op Cyprus voor het Eastside Arts Festival 2015 . Hiervoor kiest Van Morrison meer voor de blues & jazz aanpak. Met de harmonische soulvocalen is dit weer een heel ander genre dat Van Morrison optimaal beheerst. ‘Be-bop A Lula’, ‘Days Like This’ of het ‘Baby Please Don’t Go’ zijn dan de bekendere songs de in het kleine parkje worden gespeeld. Intiem en bijzonder optreden dat past bij de sfeer van de locatie. Het is een mooi overzicht van de man en gelijk ook een mooi voorafje voor het nieuwe album You’re Driving Me Crazy dat rond 1 mei uitkomt.

Te zien in Nederland

Miles Davis & John Coltrane – The Final

Miles Davis & John Coltrane – The Final

Label Sony

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse trompettist Miles Davis behoort tot de legenden van de muziekwereld. Hij stond met Louis Armstrong en Duke Ellington op het podium en maakte wereldfaam in de jazz. Door zijn vorm van fushion en cooljazz doorbrak hij de standaard sound binnen de jazz. Davis wist met zijn harmon mute (de demper op de trompet) een herkenbaar geluid te fabriceren. Samen met saxofonist John Coltrane schrijft Davis geschiedenis met zijn live optredens. Het album the Final Tour kent dan ook 4 cd’s met optimale jazz. Het duel tussen de saxofoon en trompet met de opzwepende begeleiding doet de jaren 60 trillen op de grondvesten waar men speelt. Davis nodigde Coltrane uit voor een Europees tournee. Hier is nu een compilatie van gemaakt. Songs met gemiddeld 10 minuten vol uitmuntende jazz kan na 4 cds wel wat te veel gaan worden. ‘So What’, ‘On Green Dolphin Street’, ‘The Thema’ en ‘All Blues’ komen op dit album diverse malen in verschillende versies voorbij. Het geeft weer dat er binnen de liveshows optimaal geïmproviseerd kan worden en er ruimte is om songs een andere draai te geven. Iets wat tegenwoordig minder voorkomt en binnen de popmuziek bijna niet. Daar verwacht het publiek de (uitgebreide) studio versie te horen. Binnen de jazz zijn songs still in progress en kent het op ene prima manier een variatie van het zelfde nummer. Met deze box worden de heren beide geëerd en zijn de kunsten die men vertoonde van levensbelang voor deze muziek geweest. Tot op de dag van vandaag wordt de inspiratie van de jazz nog veelal uit deze songs gehaald. Een must voor iedere jazz liefhebber of iemand die de jazz wil leren bespelen.

Te zien in Nederland

Gurls - Run Boy Run

Gurls - Run Boy Run

Label Grappa / PIAS

Beoordeling 7

Review Run Boy Run van het trio Gurls is op zijn minst gezegd een verrassende release. De in Noorwegen zeer bekende vrouwelijke jazz-artiesten Rohey Taalah (Rohey), Ellen Andrea Wang en Hanna Paulsberg bundelen op dit album hun muzikale krachten. Drie Noorse artiesten bundelen hun krachten Alle drie de artiesten hebben hun eigen kernkwaliteiten waarmee ze vooral in eigen land een aanzienlijke staat van dienst hebben opgebouwd. Ellen Andrea Wang kennen we vooral als jazzmuzikant (bas) met haar eigen trio, Hanna Paulsberg als (jazz)saxofonist en Rohey Taalah als zangeres bij de band Rohey, de band die dit jaar deel uit maakt van de line-up van het prestigieuze North Sea Jazz Festival. In Noorwegen is deze samenwerking omschreven als: “If One Were To Use The Concept Of A ‘Supergroup’ About Anybody In The Norwegian Jazzscene, Gurls Would Be An Obvious Candidate For That Label”. Afgaande op de individuele kwaliteiten kunnen we deze lofzang plaatsen maar het is natuurlijk de gemene deler die het succes bepaald. Snijvlak van Jazz en R&B Voor dit samenwerkingsdebuut kiezen de dames een vrij minimalistisch instrumentarium waarbij natuurlijk wel rekening wordt gehouden met de voorliefde voor de eigen instrumenten. De saxofoon (Hanna) en de bas (Ellen) worden nadrukkelijk op de voorgrond geplaatst, versterkt door zangkwaliteiten van Rohey. Resultaat is een negental tracks die zich op het snijvlak bevinden van Jazz en R&B. Opener ‘Worried Bout Ya’ is hier een mooi voorbeeld van terwijl ‘Oui’ de zwoele sfeer van een Parijse nachtclub ademt. ‘Syngedame’ wordt als enige track volledig in het Noors gezongen en de combinatie van Latin-invloeden met de Noorse taal voelt wellicht wat oncomfortabel voor ons. Het kalme, intieme en haast serene ‘The Boy Who Came To Town’ is misschien wel het mooiste nummer van dit album. Naast het feit dat de drie dames alles zelf schreven, zorgen ze ook voor de begeleidende percussie en nemen Hanna en Ellen de meest backing vocals voor hun rekening. Tijdens de laatste twee nummers, ‘Without You’ en ‘The Love Seed’ etaleren ze nogmaals hun muzikale vaardigheden terwijl de beide nummers een totaal verschillend karakter hebben. Eindoordeel Of dit samenwerkingsdebuut een vervolg gaat krijgen is natuurlijk de vraag. De drie dames kennen alle drie hun eigen muzikale pad en carrière maar bundelen op Run Boy, Run hun krachten. Door het minimalistische instrumentarium moeten de nummers het vooral van de compositie hebben. Op zich slagen de drie Noorse dames daar erg goed in maar ligt daardoor misschien ook wel een stukje verveling op de loer. Toch is de smaakvolle verweving van Jazz en R&B in deze vorm meerdere luisterbeurten waard. Veel luisterplezier.

The Decemberists - I’ll Be Your Girl

The Decemberists - I’ll Be Your Girl

Label Rough Trade / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review The Decemberists is een indie-popband uit de USA en bestaat sinds 2001. I’ll Be Your Girl is alweer hun achtste album en tussendoor heeft de band ook nog zo’n 4 EP’s uitgebracht. Een behoorlijk productieve band, zeker naar de huidige maatstaven. Hun geluid is een mix van folk, (indie-)pop/rock met soms progressieve trekjes. Vaak met zeer verhalende teksten, niet zelden met een historische insteek. Belangrijkste man is zanger/gitarist Colin Meloy die ook de liedjes schrijft. De rest van de band speelt een gevarieerd arsenaal aan instrumenten. I’ll be your girl borduurt hier op voort, maar is tegelijkertijd anders. Zoals acts als Arcade Fire hebben ze hun geluid inmiddels iets meer van elektronica voorzien. The Decemberists volgen in dat voetspoor. Dat wordt al meteen in het openingsnummer ‘Once In My Life’ duidelijk, hoewel het folk-achtig begint met akoestische gitaren komen de synths er in het refrein overduidelijk overheen. Ook de teksten zijn hier en daar directer en eenvoudiger dan voorheen. ‘Everything Is Awful’, ‘We All Die Young’ en ‘Rusalka’ komen daardoor krachtig over. Dit heeft waarschijnlijk te maken met de keuze van hun producer: John Congleton, vooral bekend van zijn werk voor artiesten als St. Vincent en Goldfrapp. Ook eerste single ‘Severed’ valt in dezelfde categorie: het nummer opent met synthesizers en een dominante elektronische beat. Het is even wennen, maar even later als Colin Meloy begint te zingen is het overduidelijk Decemberists. I'll Be Your Girl klinkt daarmee vooral als een logische nieuwe stap in de carrière van deze avontuurlijke en eigenzinnige band. Hou je van de Waterboys, R.E.M. en Arcade Fire, dan zit je met The Decemberists ook goed.

Te zien in Nederland 14 nov. TivoliVredenburg te Utrecht 15 nov. Paradiso te Amsterdam

Lance Lopez - Tell The Truth

Lance Lopez - Tell The Truth

Label Provogue/ Mascot

Beoordeling 7

Review De Amerikaanse blues gitarist Lance Lopez weet al jaren de rock en blues te verenigen tot stuwende bluesrock albums. Met zijn ruwe stem weet hij het plaatje waar te maken. De ruwe bolster zit vol ervaring, gezien hij al op jeugdige leeftijd de blues op zijn gitaar bespeeld. Met Tell The Truth weet hij het oude concept weer nieuw leven in te blazen. De bluesrock a la ZZ top meets Jimi Hendrix. In een wereld waar veel van dit soort songs deze tijd de ronde maakt, weet hij te openen met ‘Never Come Easy To Me’ dat gelijk ook gevolgd wordt door ‘Mr. Lucky’. Het geeft het wisselende karakter van de man aan. The Southern Rock is vooral ruw te noemen en dat is ook de reden dat Lopez aanschuift bij The Supersonic Blues Machine. Het album is vooral een optelsom van dezelfde blues sound. Met de ballad Blue Moon Rising komt er een opvallend ander geluid dat even prettig in het album weerklinkt. Het is vooral jammer dat Lopez dit niet vaker gebruikt, in plaats van het herhalen van hetzelfde. Daarentegen is het voor de liefhebber van the Southern Rock een lust voor het oor en blijft het allemaal stevig doordampen.

Te zien in Nederland

The Low Anthem - The Salt Doll Went To .

The Low Anthem - The Salt Doll Went To .

Label Joyfull Noise - Konkurrent

Beoordeling 8

Review The Low Anthem is geen onbekende in Nederland en was meerdere malen te gast op diverse festivals waaronder ook Lowlands. De band uit Providence, Rhode Island werd in 2006 opgericht door frontman Ben Knox Miller en drummer Jeff Prystowsky. De band heeft de afgelopen jaren wat wisselingen in samenstelling gekend waarbij Knox en Prystowsky de vaste waarden vormen. Nu is daar hun nieuwste album met misschien wel één van de langste titels uit de muziekgeschiedenis, The Salt Doll Went To Measure The Depth Of The Sea. Betrokken bij een ongeluk tijdens de tour Op dit nieuwste album gaat de band redelijk terug naar hun eigenlijke roots, daar waar ze met Eyeland een ietwat andere richting hadden gekozen. Dat was van tijdelijke aard blijkt nu. Tijdens de bijbehorende tour kreeg de band een ongeluk met hun tourbus maar gelukkig overleefde iedereen het en Knox gaf later in een interview aan dat ze van geluk mochten spreken. In dat zelfde interview geeft Knox aan dat deze gebeurtenis de bandleden nóg dichter bij elkaar bracht. De band trapt heerlijk minimalistisch en subtiel af met ‘Bone Of Sailor, Bone Of Bird’ waarna we het eerste kunststukje te horen krijgen; bij het wat folk-achtige ‘River Bone’ is het vooral de falset o-achtige stem van Knox die misschien voor kippenvel kan zorgen en eigenlijk gaat dit nummer moeiteloos over in het niemendalletje ‘Give My Body Back’. We zijn dan nog maar een kleine zes minuten onderweg met dit drieluik. Vreemde, opvallende songtitels Na deze opening verandert de koers van de band wat. Met nummers als ‘Drowsky Dowsing Dolls’ en The Kiss Whistle Their Fight Song’ is daar weer de hernieuwde kennismaking met de wat dromerige, Ambient sound waarbij de elektronica wat op de voorgrond komt. Werkelijk prachtig en innemend is ‘Coral Crescent’ waarbij de trompet op de achtergrond de puzzelstukjes met elkaar in verbinding brengt. Als je de tracklist wat beter leest zie je de meest werkwaardige titels zoals ‘Cy Twombly By Campfire’, ook weer zo’n minimalistische track die gekenmerkt wordt door een hip-hop achtig melodietje en omgeven wordt door samples en andere elektronische versieringen. Het laatste deel wordt gebruikt om weer terug te pakken naar vertrouwd terrein; ‘Gondwanaland’ heeft weer dat Folkachtige en helemaal terug naar de kern gaat de band met de ballad ‘To Get Over Only One Side’. Met misschien wel het beste nummer ‘Final Transmission From The Diving Umbrella’, waarin een iets rijker instrumentarium te horen is, sluit de band dit zesde album af. Eindoordeel Opvallend aan dit nieuwe album is dat alle songs wat ingetogen, loom klinken maar stuk voor stuk in staat zijn om onder je huid te kruipen. Het klinkt allemaal niet erg uitbundig maar op de een of andere manier slaagt de band erin het geheel werkelijk “oorstrelend” te laten klinken. Misschien is de beste benaming voor de twaalf nummers die een totale speeltijd van amper 30 minuten been misschien wel “intrigerend”. Benieuwd hoe de band dit live weg gaat zetten. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Stephen Stills & Judy Collins– Everybody

Stephen Stills & Judy Collins– Everybody

Label Sony Music

Beoordeling 8

Review Dit is een album met een verhaal. Daar waar Stephen Stills zijn werkzaamheden met Crosby Stills Nash uitvoert, werkt hij ook met The Rides en houdt hij zich zijdelinks bezig met het nieuwe album van Jimi Hendrix, waar hij in de jaren 60 zijn aandeel aan leverde. Het is dan ook uit die tijd dat Stills de singer songwriter van de country folk Judy Collins leert kennen. Het werd uiteindelijk een setje en liedjes over Judy kregen een plekje op verschillende albums. ‘Suite: Judy Blue Eyes’ en ‘Judy’ zijn enkele songs die als hit over de wereld gingen. Toch is het nooit een duo geworden die samen opnamen maakte voor een album. Maar zeker werd er muziek gemaakt. ‘Handle With Care’ (Travelin Wilbury’s), ‘Everybody Knows’ (Leonard Cohen) of ‘Girl From The North Contry’ zijn klassiekers die men samen bij het kampvuur speelde. Het album is een verzameling van songs die door crowdfunding van fans een plek heeft gekregen. Zowel Stills als Collins zijn met Alan Silverman achter de knoppen gedoken om te kijken welke songs geschikt zijn. Gevolg is het album dat afgelopen jaar al is uitgebracht en nu op lp is verschenen. Genieten zou ik zeggen!

Te zien in Nederland

Radka Toneff & Steve Dobrogosz – Fairyt

Radka Toneff & Steve Dobrogosz – Fairyt

Label Odin/ PIAS

Beoordeling 8

Review De Noorse jazz-zangeres Radka Toneff bracht in 1982 met pianist Steve Dobrogosz het album Fairytales op de markt. Het album werd de meest verkochte jazz album in de Noorse muziek. Uiteindelijk werd het album in Noorwegen uitgeroepen tot het “beste Norwegian Album Alltime!” Wat is er dan gebeurd? Het was het derde album van de zangeres. Met haar debuut “Winterpoem” wist ze vele harten te veroveren. Haar gouden stem is als juweel op een album. Met dit album met alleen de piano als begeleidingsinstrument komt haar stem optimaal uit de verf. ‘Come Down In Time’ (Elton John), My Funny Valentine (Rodgers) of ‘Lost in the Stars’ (Kurt Weill) zijn dan wel covers, maar overtreffen het origineel. Wanneer haar album Fairytales uitkomt doet ze nog enkele concerten. Ze woont bij haar bassist en had wellicht een relatie met de drummer van de band. Dit pakt altijd verkeerd uit. Uiteindelijk is de verklaring dat ze op 30 jarige leeftijd zelfmoord heeft gepleegd en niet kon genieten van het succes van dit album. Het album is nu opnieuw uitgebracht en nu op cd. Mooi om even stil van te worden.

Te zien in Nederland

Nils Frahm – All Melody

Nils Frahm – All Melody

Label Erased Tapes

Beoordeling 6,5

Review Wanneer de producer en multi-instrumentalist Nils Frahm in de Berlijnse studio gaat verbouwen, heeft hij de controle over zijn eigen opnamen. Frahms begint zijn album dan ook met de nieuwe orgelpijp die hij hierin heeft gebouwd. Het gaat in All Melody ook alleen om de melodieën die hij ten ore brengt. Een instrumentaal album dat je meeneemt in allerlei soorten van melodieën en geluiden die optimaal om het album zijn gezet. De verbouwing van de studio geeft een uitdaging om nieuwe geluiden tot muziek te brengen. Het neemt je dan ook mee in de uitdaging van Frahm. Of het nu het titelstuk is of “#2”. De ruim 9 minuten durende songs zijn gedompeld in muzikale spanning van piano en stilte. “Kalaeidoscope’, “Sunson” en “A Place” doen het nog even netje over in een overtreffende trap van rond de 9 minuten. Het neemt je mee in alle facetten van gecontroleerde stilte vs muzikale invulling. Alleen is het even de durf nodig om een album als dit je eigen te maken en je te laten gaan in de muzikale invulling van deze Noorse meester.

Te zien in Nederland

Koch - Marschall Trio

Koch - Marschall Trio

Label Mascot

Beoordeling 6,5

Review De naam doet denken aan een duo dat als trio door het leven gaat. Het draait hier allemaal om de legendarische blues muzikanten Greg Koch, en Hammond specialist Tobe Lee Marshall. Dit alvast voor de helderheid dat het geen Marshall gitarist is en een Koch toetsenist. Samen met de zoon Dylan Koch op drums, is het trio compleet. Het gaat hierbij om een jazz fushion en blues album. Een album waarbij het accent vooral ligt op de Hammond. Althans het kent een geluid dat het sterk aanwezig is. Hierdoor wordt de gitaar regelmatig overstemd. De drumpartijen in ‘Funk Meat’ en ‘Boogie Yourself Drade’ zijn erg goed als verbindende factor aanwezig. Het weerhoudt niet dat in alle songs de solo’s van gitaar en hammond afgewisseld worden, maar de hammond wint het altijd. Hierdoor is het dat het album na de helft van de plaat mijn aandacht verliest. Ondanks dat het duidelijk is dat het hier om erg goede muzikanten gaat.

Te zien in Nederland

Michael Landau – Rock Bottom

Michael Landau – Rock Bottom

Label Provogue / Mascot

Beoordeling 8

Review Het advies om dit album vooral op een echte stereo installatie te beluisteren. Liefst over de speakers of eventueel met een hele goede koptelefoon. Met een kop thee of een stevig donker biertje. Dan komt het album het best binnen. Daarmee horen we de stevige blues rock van ‘Bad Friends’ maar vooral de snoeischerpe solo’s die binnen de songs zijn verwerkt. Met het “It’s Alright!” geroep a la Gene Simmons zit de spirit er goed in. Zanger David Frazer weet met zijn stem een rust in de songs te brengen, die zeker nodig is. Hij is de verbindende factor binnen ‘Squirrels of de laidback blues van ‘Getting Old’’. Gitarist Landau weet natuurlijk als geen ander om de blues bij de rock te laten aansluiten. De voormalige gitarist van Boz Scaggs, deed hij dit als geen ander. Het is dan ook niet vreemd dat gitaristen als Steve Lukather van Toto er open vooruit komen dat Landau een grote inspiratiebron is voor blues rock gitaristen. Terecht ook, wanneer je dit album beluisterd. Goede rocksongs waaronder ‘We’re Allright’, ’Poor Dear’ of het spannende ‘One Tear Away’. Dat hier de drums van Alan Hertz een prominente rol speelt is duidelijk, maar net zo belangrijk om de songs even te anders te laten klinken als een mainstream blues rock band. Mooi plaat!

Te zien in Nederland 28 februari Boerderij te Zoetermeer

Lynyrd Skynyrd – Collected

Lynyrd Skynyrd – Collected

Label Universal

Beoordeling 8

Review Wie kent niet het “Sweet Home Alabama”. Het nummer staat al jaren in de top 2000 en wordt door menig bandje gecoverd. De bluesrock uit Amerika kent daarnaast nog een verhaal op zich. Genoeg om films voor te maken en boeken over te schrijven. Tijdens de hit van dit legendarisch nummer en de andere single “Free Bird” komen zanger Ronnie Van Zandt, gitarist Steve Gaines en zangeres Cassie Gaines, hun manager en crewleden tijdens een vliegtuigongeluk om het leven. De bluesrock vierde zijn hoogtij met Neil Young, Led Zeppelin, Grateful Dead en Blood Sweat and Tears. Met een enorme vleugel op het podium wist de band live een top performance te brengen. Het album “Street Survivors” was net 3 dagen uit en de tour was begonnen. Greenville South Caroline was de laatste voordat men incheckte op vlucht CV 240. Baton Rouge wordt niet gehaald en men crashed in Gillsburg Mississippi. Met het album Collected is het nu ruim 40 jaar geleden en de band gaat nu hun afscheidstour doen. Dit allemaal in het licht van het album “Street Survivor” maar alle classic songs komen voorbij. De band met Gary Rossington als enige oudgediende, maar ook Ricky Medlock doen nog een keer een rondje Globe. Maar thuis is het nog steeds heerlijk om een album van Skynyrd te beluisteren en nu als triple cd vol heerlijke blues rock als “Don’t Ask Me Questions”, “Call Me The Breeze”, “Travelin’ Man” en “Preacher Man” kent nog een extra cd met live en demo versies van Free Bird (2x met een heerlijke 15 minuten durende live versie), een energieke “Preachers Daughter”, “Sweet home Alabama” live met Neil Young reactie en live versie van “Call me The Breeze”. Met dit album weet je dat je de eerste 3 uur onder de pannen bent.

Te zien in Nederland

Strange Angels – In Flight With Elmore J

Strange Angels – In Flight With Elmore J

Label Silvian Songs

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse bluesgitarist en zanger Elmore James leefde in de eerste helft van de vorige eeuw. Als bluesgitarist wist hij songs te maken met een kop en staart waardoor het echte liedjes werden. In die tijd was dit vernieuwend en bleek de basis van de bluessongs te gaan worden. Met een verzamel album Strange Angels zijn niet de minste artiesten op komen draven. Zo horen we Tom Jones “Done Somebody Wrong” zingen en Keb Mo tekende voor “Look on Yonder Wall”. Het succesnummer van James Shake Your Money Maker wordt vertolkt door Rodney Crowell. Voor de real bluesrock “Mean Mistreatin Mama” tekenen Gov’t Mules Warren Haynes, ZZ Top Billy Gibbons en mondharmonica speler Mickey Raphael. Voor de blues liefhebber is het zeker een must en voor degene die de oude blues als inspiratiebron hebben zouden dit zeker eens moeten beluisteren. Het mooie is dat de hedendaagse blues muzikanten prachtige variaties brengen aan deze old songs.

Te zien in Nederland

Darling West - While I Was Asleep

Darling West - While I Was Asleep

Label Jansen Records / PIAS

Beoordeling 8

Review Darling West is voor insiders van country en Americana geen onbekende. Dit Noorse trio, bestaande uit Mari Sandvær Kreken, echtgenoot Tor Egil Kreken en Kjetil Steensnæs timmert al enkele jaren behoorlijk succesvol aan de weg en is ’s-lands grenzen al ruimschoots ontgroeid. Deze week was daar de release van hun derde album While I Was Asleep. Derde album Na het uitbrengen van hun tweede album Vinyl And A Heartache in 2016 kwam de carrière van dit trio als het ware in een stroomversnelling. Ze stonden op de setlist van diverse festivals zoals het Americana Fest in Nashville en het SXSW-festival in Austin en hadden een notering in de “Top 100 US Country Charts”. Ook tourden ze als voorprogramma mee met namen als Sam Outlaw en Lucinda Williams, één van de allergrootste namen in dit genre. Tussendoor werd er druk gewerkt aan nieuw materiaal waarbij wederom de nadruk ligt op Country en Americana. Mari en Tor Kreken zijn de songwriters van de band en ook op hun derde album brengt de band wederom knappe Countryfolk met ook weer die Americana-invloeden. Muzikaal snijvlak met Fleetwood Mac Opener ‘After My Time’ is waarschijnlijk meteen één van de beste tracks van dit album. De mondharmonica is heerlijk prominent aanwezig en de banjo zorgt voor het extra karakter. Voeg daarbij het kraakheldere stemgeluid van Mari dat weer wordt versterkt door de harmonieuze samenzang met Ro en Kjetil en het eindresultaat is een olijk klinkend nummer dat bij het lezen van de songteksten (“Now it’s time to go/And I ain’t coming back”) een wat donkerder randje blijkt te hebben. Vervolgens is naar het mystieke ‘Rolling On’ dat vooral gekenmerkt wordt door de harmonieuze samenzang van Mari en Tor en fingerpicking-gitaarspel. Dat je al luisterend bij bepaalde nummers overeenkomsten op het muzikale snijvlak hoort van Mac hoort zou zo maar kunnen. Een Noorse “outlaw” die in de 18e eeuw op de vlucht was Zo levert Darling West een gevarieerd album af waardoor de mogelijkheid bestaat dat bepaalde nummers je als luisteraar meer of minder aanspreken. Het toegankelijke ‘Loneliness’ is misschien wat makkelijk in het country-genre te plaatsen door instrumenten als banjo, Pedal-steel en dobro. Daarentegen hebben nummers als ‘Better Than Gold’ en titelsong ‘While I Was Asleep’ simpelweg wat meer body en karakter. Het rustige ‘Ballad Of An Outlaw’, een nummer waarin de Noorse formatie het verhaal verteld over outlaw Elvind Fredlaus die in de achttiende eeuw jarenlang op de vlucht was voor toenmalige rechtshandhavers. Misschien dat de vergelijking met Jesse James hier opgaat. Afsluiter en semi-akoestische track ‘How I Wish’ heeft ook weer de internationale allure waardoor je kunt horen dat de band inmiddels de nodige ervaring heeft opgedaan. Eindoordeel Het is lang geen geheim dat Scandinavische acts het goed doen. Een Noorse act die inmiddels een plaatsje heeft veroverd binnen de Country- en Americana-scene is toch wel minder voor de hand liggend. De tien tracks zijn meer dan toegankelijk, voorzien van mooie melodielijnen en het album is lekker gevarieerd. Enige puntje van kritiek zou kunnen zijn dat de sfeer op het album nog nét wat broeieriger zou mogen zijn met een iets rauwer randje. Veel luisterplezier.

Calexico - The Thread That Keeps Us

Calexico - The Thread That Keeps Us

Label City Slang

Beoordeling 8

Review De band Calexico uit Tucson, Arizona, heeft inmiddels een imposante carrière opgebouwd. Deze week was daar de release van hun negende album The Thread That Keeps Us en wederom is de band in staat om een verzameling uitgebalanceerde songs samen te brengen die een mengeling vormen tussen Americana, Tex-Mex, rock en folk. Centrale duo van Calexico zijn zanger/gitarist Joey Burns en drummer Convertino. Voor dit album was er weer een diversiteit van gastmuzikanten en het album werd niet in het gebruikelijke Arizona opgenomen maar in de Panoramic House-studio in Noord Californië. De afgelopen jaren heeft het centrale duo zich doorontwikkeld en is het geluid dat zo kenmerkend was in hun beginperiode wezenlijk veranderd. Het redelijk minimalistische is wat rijker gevuld maar het zo typerende broeierige karakter hebben ze weten te behouden. “Iets meer chaos, iets meer dissortion” Met het eerste blok van drie tracks geeft Calexico de richting aan. De vooruitgesnelde single ‘End Of The World With You’, ‘Bridges To Nowhere’ en vooral ‘Voices In The Field’ laten een iets ander muzikaal beeld horen dan we van de band gewend zijn. Voor dit album geven Burns en Convertino ook aan een iets duisterdere sound te willen creëren. Zelf zegt Burns hierover: “There’s A Little More Chaos And Noise In The Mix Than What We’ve Done In The Past” en dat in directe relatie tot de wereldproblematiek en anderzijds omdat de band zich wil blijven ontwikkelen. Met ‘Under The Wheels’ is daar waarschijnlijk de eerst echte muzikale verrassing; op een aanstekelijke Ska-achtige melodie, verweven met Tex-Mex invloeden pakt de band ook nu terug naar de actuele wereldproblematiek (“Under the wheels Of the war machine.Always someone else’s scheme.Show me a sign when the world falls apart from the core to the seams”). Bij ‘The Town & Miss Lorraine’, een heerlijke zoete tranentrekker, worden de Tex-Mex invloeden subtiel gecombineerd met country terwijl we met ‘Dead In The Water’ een gruizig klinkende band horen. Veel variatie en ook nu weer enkele soundscapes De zweem van zorgen vervaagt bij het heerlijk zonnig klinkende ‘Flores y Tamales’; Volledig in het Spaans gezongen en omlijst met blazers krijgen we het gevoel hier naar de Buena Vista Social Club te luisteren. Bij ‘Another Space’ weet de band te versnellen en krijgen we een aangename combinatie van Funk en Tex-Mex voorgeschoteld. Een van de mooiste nummers is waarschijnlijk ‘Girl In The Forest’; een prachtig rustig semi-akoestisch nummer met ook weer een diepere bedoeling. Burns geeft aan dat hij de melodie al een tijd in zijn hoofd had maar niet de juist tekst. Al pratende met zijn dochtertje kwam de oplossing: ”Yeah, that’s cool—but maybe it’s just a girl who’s friends with all the animals”. En zo vonden melodie en tekst hun weg. Tussendoor neemt de Calexico ons nog mee in wat muzikale gedachtenspinsels of soundscapes als ‘Unconditional Waltz’, ‘Spinball’ en ‘Shortboard’ die ook weer allen hun eigen muzikale kenmerken hebben. Hoogtepunt van het album is waarschijnlijk het innemende ‘Thrown To The Wild’ dat door het instrumentarium een wat filmisch karakter krijgt, wat natuurlijk perfect pas in binnen de prachtige diversiteit aan landschappen in de VS. Ook afsluiter ‘Music Box’ dat met de akoestische gitaren een wat Folkachtig karakter meekrijgt is één van de betere songs. Eindoordeel The Thread That Keeps Us laat zien dat Calexico zich na al die jaren nog steeds kan door ontwikkelen en aanpassen aan de huidige tijdsgeest. Het geheel klinkt misschien iets rauwer en somberder maar de band toont tijdens de vijftien nummers dat ze nog steeds veelzijdig zijn. De combinatie van diverse popstijlen, aangevuld met hun eigenwijze Tex-Mex invloeden, blijven kenmerkend. Verder is het album voorzien van een mooi vormgegeven boekje met alle songteksten. Veel luisterplezier. Calexico Live:

Te zien in Nederland Paradiso, 25 maart

HC McEntire - Lionheart

HC McEntire - Lionheart

Label Merge Records / Konkurrent

Beoordeling 8

Review De cover ziet eruit als een roman met als pseudoniem H.C. McEntire voor de auteur. Toch is niets minder waar en hebben we hier te maken met het debuutalbum van de zangeres van o.a. Mount Moriah die met Lionheart haar solodebuut aflevert. Persoonlijke innerlijke strijd H.C. McEntire staat voor Heather McEntire, de zangeres van o.a. Mount Moriah en Bellafea. Met Mount Moriah maakte ze inmiddels drie albums waarvan vooral How To Dance uit 2016 indruk maakte. De combinatie van Altcountry, folk en een vleugje blues vielen bij dat album als puzzelstukjes in elkaar en het lag in de lijn der verwachting dat juist als band er een vervolg aan gegeven zou worden. We kunnen dan ook stellen dat het op zijn minst verrassend is dat deze Amerikaanse nu een soloplaat uitbrengt. Heather groeide op binnen een zeer gelovig gezin in North Carolina, luisterend naar mainstream Country, Bluegrass en kerkliederen. Homoseksualiteit was niet geaccepteerd en zoals ze zelf aangeeft: “coming out as gay wasn’t even an option”. Haar persoonlijke strijd tussen eigen identiteit, haar familie en de gemeenschap duurde een kleine 20 jaar en het is dan ook niet raar dat ze zich afzette in de persoon van zangeres van de post/punk band Bellafea en het Indierock-trio Mount Moriah. Met al die bagage is daar nu Lionheart. Bijdrage van Angel Olsen Met de persoonlijke en introverte opener ‘A Lamb, A Dove’ is daar meteen een persoonlijk statement over die religieuze opvoeding. Begeleid door pianoklanken horen we Heather zingen “You pray to die / So I could be led / Back to the pasture / to his holy hand”. Het folk-achtige karakter van de opener krijgt een wat meer Country/Americana-karakter bij ‘Baby’s Got The Blues’ waarbij het zuidelijke karakter heerlijk voelbaar is. Ook ‘Yellow Roses’ ademt die sfeer waarbij Allyn Love op de pedal-steel en Daniel Hart op viool voor dat extra karakter zorgen. Met de hartverscheurende ballad ‘Wild Dogs’ wordt de laatste twijfelaar vervolgens definitief ingepakt; onder begeleiding van een rijk instrumentarium en met Angel Olsen als tweede stem is dit één van de beste nummers van het album. Dwars door je ziel Zo weet Heather de aandacht van de luisteraar vast te houden. Met ‘Quartz In The Valley’ is daar die dansbare countrytrack met de typerende pedal-steel en honky-tonk piano en ook ‘Red Silo’ is zo’n lekker uptempo nummer. ‘One Great Thunder’, met Katilin Grady op cello en wederom vriendin Angel Olsen als tweede stem, is het meest melancholische nummer van het album en snijdt dwars door je ziel. De spannend klinkende afsluiter ‘Dress In The Dark’ en is wederom een voorbeeld van de kwaliteiten als singer/songwriter van Heather McEntire. Eindoordeel Het album is écht zeer geslaagd te noemen en Heather laat horen dat ze dus ook solo in staat is om een zeer sfeervol album te creëren waarbij de bijdrage van de sessiemuzikanten niet te onderschatten valt. Enige wanklank is dat het album maar een klein half uurtje duurt. Resultaat is een pakkend album en de vraag wanneer we meer solowerk van deze talentvolle singer/songwriter kunnen en mogen verwachten óf dat er weer nieuw werk met haar band Mount Moriah aan zit te komen. Voor nu drukken we de repeatknop nog maar eens in. Veel luisterplezier.

John Oates - Arkansas

John Oates - Arkansas

Label Thirty Tigers/ Bertus

Beoordeling 7,5

Review De naam van John Oates is inderdaad de naam die bij Daryl Hall verbonden is. Het Amerikaanse duo Hall & Oates wisten in de jaren 80 vele hits te scoren waarvan Maneater, Adult Education en Out Of Touch maar enkele zijn. Toch staat het duo bekend om hun prachtige albums waaronder Live at the Apollo als goede verzamel en live album te boek staat. De kracht van deze combinatie was vooral de soul en popsound die met singersongwriters stijl en country wordt vermengd. Het zegt al genoeg dat Mick Jagger van Rolling Stones hun band inhuurde als begeleidingsband. Inmiddels zijn Daryl Hall en John Oates al enige jaren solo actief. Niet dat Hall & Oates officieel is ontbonden, maar omdat ze het beide prettig vinden om hun muzikale creativiteit te ontwikkelen. Zo schreef hij hits voor diverse andere acts, waarvan “Crazy” van Icehouse een bekende is. Met het album “Arkansas” duikt Oates in de histerie van blues en blue grass. De Americana sound van weleer met diverse traditionele songs waar Oates zijn interpretatie op los heeft gelaten. “Anytime”, “Pallet Soft en Low” en “Stack O Lee” klinken weer fris zonder dat het hun oorspronkelijke sound verliest. Dat hij 2 songs van Mississipi John Hurt op het album covert geeft de gedachtegang van Oates weer, waar hij de blues vandaan haalt.

Te zien in Nederland

Ola Kvernberg – Steamdome

Ola Kvernberg – Steamdome

Label Grappa rec.

Beoordeling 8

Review .Dat er in Noorwegen veel muzikanten zijn weten we en dat er veel talent is ook. Ola Kvernberg is niet zomaar een talent. Deze violist is een virtuoos en komt uit een muzikale familie van traditionele muzikanten. Zijn ouders Liv en Torbjorn Kvenberg wisten al hoe de strijkstok hanteert moest worden. Met deze gegevens wil Ola zich, net als iedere kind afweren als het gaat om traditionele muziek. Hij zoekt dan naast de folk en klassiek de sound van pop en rock op. “And Now” wordt de drumstijl van Kruppa als basis genomen. Een sound dat veel in de rock is overgenomen. Dit als basis voor de meeslepende violen die hier overheen schalmt. Niet overdreven maar in een onderschikte manier dat op een gegeven moment naar voren komt om de solo spot op zich te nemen. De meer classic rock van “Caterpiller”, de fushion van Go Up of de spannende smooth sound van “Above the Dance” ( 1 & 2) kennen dezelfde ingredienten maar de variatie er op is indrukwekkend groot. Het is hierdoor een mooi album dat je uitnodig om de nieuwsgierigheid te bedwingen. Dit zal wellicht niet lukken, omdat je snel in de modus raakt om nog meer te willen ontdekken wat deze man heeft gedaan. Steamdome is dan ook een mooi verrassend album dat iedere muziekliefhebber heeft moeten luisteren om out of the box te blijven.

Te zien in Nederland

Ferd – Music Without Borders

Ferd – Music Without Borders

Label Heilo / PIAS.

Beoordeling 7,5e

Review Het Noorse project Ferd is opgezet door producer Bjorn Ole Rash. Zijn doel was om de traditionele folkmuziek uit Noorwegen ruim de aandacht te geven waardoor het over de grenzen bekendheid zou krijgen. Omdat we hier over schrijven en elders ook aandacht voor het project is, is dit hem in die zin goed gelukt. Door gebruik te maken van 52 musici uit 18 verschillende landen is het project al bijna geslaagd. Al deze muzikanten zullen in hun thuisland dit project ondersteunen. Het is een mooi project geworden. De muzikanten kennen een focus op de folk muziek en doen een eigen interpretatie van het originele folksound van Noorwegen. Deze ruimte heeft men gekregen. Hierdoor hoor je de balkan invloeden in “Fanten” een Ierse sound in “Havar Heddi” en “Neri Neset” en het mooie “Nordafjells” is voor de Noren al een van de oudste songs die men kent. Het is een bijzonder project dat een positief is uitgepakt. Wanneer je even wat anders wil of folk in zijn geheel een warm hart toedraagt is dit een album om zeker eens te gaan beluisteren.

Te zien in Nederland

First Aid Kit – Ruins

First Aid Kit – Ruins

Label Sony Rec

Beoordeling 8

Review Daar waar de meeste mensen REM nog kennen, is Peter Buck geen onbekende in het verhaal. Als gitarist van REM is hij altijd op zoek naar nieuw talent. Zeker nu REM een afgesloten boek is. Hij heeft zijn oog laten vallen op de Zweedse zusjes Johanna en Klara Soderberg die door het muzikale leven gaan als duo First Aid Kit. Met Ruins is er een vervolg van het succesvolle Stay Gold album afgeleverd. Een mooi album met veel samenzang. “It’s A Shame”, “Distant Star”, “Postcard” en “My Wild Sweet Love” worden als synchroon samenzang gezongen. Samen met Gien Kotche (Wilco) en McKenzie Smith (Midlake) weet men een sfeer neer te zetten van country en America. Het klinkt als een gezellige plaat. Je hoort als het ware dat er een goede sfeer tijdens de opname was. De melancholische songs zijn vooral meeslepend, intiem en erg sfeervol.

Te zien in Nederland 7 maart Paradiso te Amstedam

Sterling Ball, John Ferraro & Jim Cox –

Sterling Ball, John Ferraro & Jim Cox –

Label Mascot

Beoordeling 7,5

Review Met een naam als John Ferraro is het al moeilijk je te kunnen onderscheiden. Naast de acteur en een producent is er nog een bekende worstelaar met dezelfde naam. Ditmaal gaat het om een drummer die met vele beroemdheden op de buhne heeft gestaan. Boz Skaggs, George Benson, Eddie van Halen, Aaron Neville, Robben Ford en Linda Rondstadt om maar enkele namen te noemen. Toetsenist Jim Cox kent ook een rijtje waarmee hij heeft gespeeld. Soms op de voorgrond soms op de achtergrond, maar Elton John, Aerosmith, Pink en Barbera Steisand kennen zijn naam en kunsten uit ervaring. Sterling Ball is de bassist die hier zijn kunsten deelt. Ook hij deelt het podium met niet aantal te noemen muzikanten. Zijn winning Awards zijn dan ook veelzeggend. Wanneer de heren elkaar ontmoeten op de Ernie Ball Awards is het gezellig en wordt er een gelegenheidsformatie gevormd. Met deze bezetting is het de begeleidingsband een neusje van de zalm. Top dus. Hierdoor is het geen probleem om aansluiting te vinden bij wat gasten die hier en daar een gitaar solo of riffje willen inspelen. Steve Vai, Albert Lee, Steve Morse, John Petrucci en Steve Lukather zeiden meteen ja! En zo ligt hier nu een instrumentaal album met topmuzikanten. “Baby Please Don’t Go”, “Treat Her Right” en “Memphis” zijn bekende songs die de revue passeren. Bekende deuntjes waaronder het “You Really Got Me” in “Treat her Right” komen we regelmatig te horen. Het is blues en daar is al veel uit geput. Inmiddels is het origineel van het andere origineel alweer terug te leiden naar ergens eerder in de blues. Dat hoor je met dit album. Gedreven en bijzonder al is het maar door deze band met hun gasten.

Te zien in Nederland

Sean Noonan – Man No Longer Me

Sean Noonan – Man No Longer Me

Label Haldern Pop rec.

Beoordeling 7,5

Review De jazz drummende Sean Noonan uit Amerika weet met zijn out of the box gedachte vele stijlen van muziek te combineren in zijn composities. Met Man No Longer Me weet hij weer van vele gedaanten te wisselen. Uiteindelijk komt hij uit bij een puntig vindingrijk drumsessie waar electrofunk en avantgarde gecombineerd worden met jazz en African Rhythm. Noonan weet zich tot een moderne storyteller te ontwikkelen, al zegt hij dit zelf. “Man vs Machine” is het openingstuk dat zijn gedachtegoed direct tot de praktijk brengt. De electropop met jazz swing krijgt een voice over waar Noonan het verhaal verteld over de verschillen tussen een man en machine. Een verschil dat hij wil overbruggen door zijn drumkunsten. Het relaxte jazz verhaal van ”Not I” kent hetzelfde gedachtegoed maar dan in een andere sfeer. Ontspannen met experimentele momenten van drukte. “Pussy Cat’s” wordt al meer toegankelijker al wordt het halverwege toch naar een experimenteel moment geheven. Het zijn wellicht de punten waarbij het grote publiek afhaakt en een selecte groep het gaat waarderen. Dat de man van vele markten op drumgebied thuis is, is wel duidelijk. Dat er veel aandacht wordt gegeven aan de blaasinstrumenten die de drums veelvuldig overtreft is wat bedenkelijk maar zeker niet onaardig. Voor de experimentele jazz liefhebbers een prima album!

Te zien in Nederland

2017

Van Morrison – Versatile

Van Morrison – Versatile

Label Caroline rec

Beoordeling 8

Review Het is het tweede album dit jaar van Van Morisson in een betrekkelijk korte tijd. Ditmaal legt de muzikale meester uit Ierland het op de blues en jazz. Daar waar hij ooit ook mee begon en waar zijn hart ligt. Gewapend met zijn saxofoon weet hij na “Roll The Punches” uit oktober, wederom een prachtig album te maken. Het gaat goed met de oude meester. Vanaf de eerste songs “Broken Record” en “A Foggy Day” weet hij de ontspannen sfeer neer te zetten die we maar zelden meer in de jazz horen. De lounge sfeer is op het hele album terug te horen. Een album met enkele eigen songs waaronder het mooie en traditionele “Skye Boat Song” en “Take It Easy Baby”, maar ook covers van zijn favoriete helden. Al zijn de “Unchained Melody” en “I Left My Heart in San Francisco” al veel te vaak op een album gezet. Voor dit album blijkt het geen probleem te zijn en kabbelt het allemaal heerlijk door en is het in je eentje op een donkere avond of nacht heerlijk om naar te luisteren.

Te zien in Nederland

Gun Outfit – Out of Range

Gun Outfit – Out of Range

Label Paradise of Bachelors / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De roodstenen rock in de death valley staat symbool voor de moderne westernsound van Gun Outfit. Een band dat een vorm heeft gevonden tussen de country, folk en een vleugje van Johnny Cash in de zangstijl . De traditionele bandjo klanken horen we in “The 101” waardoor je je in een filmscene waant. De snikhete zon op je lijf en het beeld van Once Upon a Time in the West voor ogen, is de woestijn lang en ver met de heldere stem van Carrie Keith als oase. Het vijfde album van de band weet een groot diversiteit van country te geven. “Strange insistence”, “Landscape Painter” of “Slow Realization” zijn mooi en ingetogen. Het is dan ook een prima album en rustgevend op een lome zondag ochtend. Of lekker diep in de nacht wanneer de wereld alleen maar om jou draait. Het is vooral een album dat naast lome songs wat uptempo “vrolijkheid” biedt met “Sally Rose” en “Ontological Intercourse”. Prima album om eens wat nieuws te ontdekken als je van country of folk houdt. Gun Outfit is te zien in Nederland op 15 februari OT301 te Amsterdam

Te zien in Nederland

Stephan Meidell – Metrics

Stephan Meidell – Metrics

Label Hubro

Beoordeling 7

Review De Noorse gitarist uit Bergen studeerde enige jaren op het conservatorium van Amsterdam. Inmiddels heeft de man al diverse soorten album gemaakt. Van improviserende rock, pop en jazz. Inmiddels is hij volop in de jazz beland en weet met dit album zijn tweede solo album te maken. Het is een album dat past in de serie van Hubro jazz label. De onheilspellende klanken van “Borque 1 & 2” laten je beleven dat je alleen in de weide onherbergzame Noorse wereld, dat bedekt is met sneeuw loopt. De sneeuw dat geleidelijk overgaat in een wolkendek dat over je heen waant. Het is een thema voor het gehele instrumentale album. Niet dat het allemaal gitaarjazz is. Het merendeel is voornamelijk improviserende elektrojazz. Dit kan uitmonden in een 12 minuten durende “Biotop” terwijl “State” van bijna 13 minuten opgedeeld is in 3 staten. Met een album van 38 minuten hebben we met 2 nummers ruim de helft gehad. Maar wel lekker onheilspellend zo in de donkere dagen voor kerst.

Te zien in Nederland

Phonophani – Animal Imagination

Phonophani – Animal Imagination

Label Hubro

Beoordeling 6

Review Onder de naam Phonophani weet de Noorse audiokunstenaar Espen Sommer Eide een album vol met geluiden te fabriceren. Het valt niet zo onder de jazz maar ook niet onder een genre. Laten we het maar een improviserend noise album noemen. Het is niet zozeer dat er muziek op dit album staat maar vooral een experiment van geluiden die terug te horen zijn in een dierenrijk. Wellicht ergens in de duistere bossen van Noorwegen waar verder geen hond komt. De primitieve geluiden worden ondersteund met elektrosounds. Het mag dan zeker knap gevonden worden, maar muzikaal is het verder niet. De vrije geluiden hebben de toegang tot de wereld en dat is wat we hier terug horen.

Te zien in Nederland

Radio string Quartet – In Between the Si

Radio string Quartet – In Between the Si

Label Jazzland records/ PIAS

Beoordeling 7,5

Review Het Radio String Quartet uit Wenen heeft een andere route genomen dan de doorgaande strijkers uit de Oostenrijkse hoofdstad. Deze strijkers zoeken de ruimte in de jazz en willen wat uitstapjes maken naar de pop en rock. Dat het album van de stijkers van “Silence” naadloos overgaat in een zangpartij (met de toon aangevende na naa) van “Toto” is al een verrijking in beide genres. Het is niet nieuw, maar wordt ook erg weinig gedaan. Het zijn van dit soort subtiele overgangen waar dit kwartet zich buiten de gebaande paden begeeft. Dat maakt het kwartet even wat meer interessanter dan vele jazz klassieke albums. Natuurlijk geldt ook hier ook dat de stilte meer vorm geeft aan geluid. “Ardo” en “Echoes” zijn mooie stukken die zijn uitgewerkt voor dit album. Een mooi divers jazz album dat even iets meer geeft dan de doorgaande albums.

Te zien in Nederland

Lankum – Between the Earth and Sky

Lankum – Between the Earth and Sky

Label Rough Trade

Beoordeling 7,5

Review De traditionele Ierse volksmuziek komt weer tot leven met het nieuwe album van Lankum. De voormalige band Lynched heeft zich omgevormd tot een meer toepasselijk en aardig klinkende naam Lankum. De harmonische vocalen van “Peat Bog Soldiers” zijn prachtig en door het instrument loos in te zingen hoor je de diversiteit van de verschillende klankkleuren in hun stemmen. Gewapend met harmonium, violen en fluit worden “The Townie Polka”, “The Turkish Reveille” en het “Willow Garden” bezongen. Het zijn geen Dubliners maar de rustige folksongs worden prachtig weergegeven.

Te zien in Nederland

Dr. Bekken – Live at Bar Moskus

Dr. Bekken – Live at Bar Moskus

Label Blue Moon

Beoordeling 7,5

Review De Noorse pianist Einard Bekken is beter bekend onder de naam Dr. Bekken. Zijn naam is groot in de blues en jazz wereld. Daar waar hij onze Louis van Dijk zou kunnen zijn is Bekken een meester achter de piano. Zijn jazz invloed weet hij in eigen en covers te verwerken. Het live album kent dan ook diversiteit van stijlen. De improvisatie van “Moskus Blues” geeft de man de vrije hand naar wat hij live wil spelen. Geeft het een naam van van de plek waar je speelt en je hebt een nummer. Het doet vooral denken aan de New Orleans sound waar in ieder cafe iemand zich heerlijk uitleeft achter de piano. De ode aan Alan “Monsieur Tousan”, Valley of Tears van Fats Domino en Randy Newmand met “I’ll Be Home” geeft de sfeer van het album weer. Met de rock and roll van “Hound Dog” sluit hij een mooi avondje piano jazz af.

Te zien in Nederland

Brutter – Reveal and Rise

Brutter – Reveal and Rise

Label Hubro

Beoordeling

Review Het Noorse duo Christian en Frederik Wallumrod (of zijn het de broertjes) weten met hun beats en klanken een spanning in de songs te maken dat je maar zelden hoort. Het spanningsveld tussen de elektro en jazz en met een uitgangspunt van less is more, kom je blijkbaar een heel eind. Het album Reveal and Rise is inmiddels al een poosje uit. Het heeft dan ook wat draaiuren nodig om de sence of the songs te leren begrijpen. Het valt dan ook meer onder de industrial sounds of elektro jazz. Met “Mi Tek No”, “Easier Listening” en “Push Push” zijn de woordgrapjes in de titels van de instrumentale songs verwerkt. Met de hoes met vol kratten oude elektrotroep is de rise tot een vernieuwing begonnen. Repeterende klanken aangevuld met heldere klanken die de vorm geeft aan de composities. Een album dat Han Reiziger van het programma Vrije Geluiden zeker had kunnen waarderen.

Te zien in Nederland

Gary Moore – Blues and Beyond

Gary Moore – Blues and Beyond

Label BMG

Beoordeling 8

Review Hij mag tot de legendarische gitaristen worden gerekend. Gary Moore, overleden in 2011 met een nalatenschap van prachtige rock en bluessongs waar menig iemand nog uit put. De voormalige gitarist van Thin Lizzy ging in de jaren 80 solo en scoorde hits waaronder “Out in the Fields” en het wonderschone “Empty Rooms”. Met het album en de single “Still Got The Blues For You” kreeg hij zijn succes waar hij op hoopte. Gewoon met de blues. En de blues kende hij maar al te goed. Moore kreeg een motorongeluk en was al gezegend dat hij weer op de buhne kon staan. Maar de druk van alles, gaf hem toch de loop naar de alcohol. Uiteindelijk is Gary Moore in februari 2011 door zijn vrouw op 58 jarige leeftijd dood gevonden tijdens een vakantietrip. Oorzaak; te veel alcohol in het lichaam, een dood dat zijn maatje Phill Lynott in de jaren 80 al overkwam. Nog steeds komen er mooie album van de Ier uit. Scars, Skid Row, Thin Lizzy of solo outtakes zijn van Moore met zijn Gibson gitaar altijd bijzonder. De passie en vuur voor de blues hoor je uit de gitaar klinken. De zang was voor hem dan ook maar een bijzaak. Dit is een album met een mooie verzameling, dat zijn bluessound weergeeft. De pre songs van “Still got the Blues” (“Picture of the Moon”) of de heerlijke live opnamen van vele songs. Natuurlijk mag het “Parisienne Walkways” niet ontbreken. Een van de vele juweeltjes van de linkshandige gitarist die met rechts speelde. Dat zegt dan alweer genoeg. Het album is zowel op 2 cd als 4 cd box als vinyl verkrijgbaar. Bij de box versie vind je nog niet uitgebrachte live songs en een mooi boekwerk.

Te zien in Nederland

Tine Thing Helseth – Never Going Back

Tine Thing Helseth – Never Going Back

Label Grapppa - PIAS

Beoordeling 7

Review De jonge Noorse trompettist Tine Helseth is vooral bekend door haar instrumentale jazz albums. Maar een uitdaging kan ze niet weerstaan en gaat nu voor een album dat ze zelf heeft ingezongen. Natuurlijk mag de trompet op het album niet ontbreken. Het dramatische “All The Places I’ve Cried” of het meer uptempo nummer “Because They Can”, ze weet in beide gevallen de sfeer van het nummer beïnvloeden door de blaaspartijen. Haar hoge stemgeluid is het zingen zeker waard, al hoor je, door de wetenschap dat ze trompettist is, de trompetgeschal hier door heen. Hierdoor wordt de klankkleur aan het eind van het album wat eentonig. Na het zesde nummer “I Am Safe” is het een herhaling van facetten. Dit is jammer, want Helseth heeft wel een mooie heldere stem. De songs zijn erg “Night of the Proms” gericht. Dit past haar wel, nu ze twee keer op de BBC Proms heeft gespeeld. Het is een nieuwe stap in haar loopbaan, dat ze moet smeden met haar succes als trompettist. We zullen moeten zien waar ze uiteindelijk voor kiest, maar met haar 30 jaar heeft ze nog veel om te kiezen.

Te zien in Nederland

Stein Urheim – Utopian Tales

Stein Urheim – Utopian Tales

Label Hubro

Beoordeling 7

Review De Noorse singer-songwriter Stein Urheim heeft zijn gitaartechnieken uitgewerkt in de jazz. Hij bracht zijn debuutalbum in 2009 en levert nu achtste album af. Als duo tourt hij met Mari Kvien Brunvoll waarmee hij 3 succesvolle albums heeft gemaakt. Nu is hij weer toe aan een eigen solo album. De man uit Bergen weet met de instrumentale songs een zweverige sound te maken. Door gebruik te maken van de Turkse klanken ontstaat dit effect in o.a. Mikrotonia. Hij weet met zijn begeleidingsband diverse sferen op de plaat te zetten waarbij de spanning over het algemeen een centraal geheel vormt. Het ruim 8 minuten durende “Just Intonation Island” of het daaropvolgend “Letter for Walden Two” zou als een geheel prima kunnen worden gezien. De intense spanning van het eerste deel klimt langzaam naar een meer uptempo deel van het tweede nummer. De vrijere jazz van “Trouble in Carniticala” is de opstap meer uptempo songs waaronder “Hear the People Sing" waar de vocalen functioneel aan toegevoegd zijn. Daarna valt het wederom in de donkere rokerige sfeer van een club met in een hoek een podium met een experimentele laid back jazz band.

Te zien in Nederland

The Deep Dark Woods - Yarrow

The Deep Dark Woods - Yarrow

Label Six Shooters/ Bertus

Beoordeling 7

Review Wanneer we de eerste woorden over de Valley horen, klinkt het alsof de zoon van Bruce Springsteen een vervolg heeft gegeven aan The River, maar dan in een jasje van 2017. De toonklank van Ryan Boldt past in hetzelfde geluid al is de sfeer hier meer folk wat de klok slaat. De alternatieve folkband van Canada kennen inmiddels bijna hun 12,5 jarig jubileum. De songs over het milieu en het Canadees landschap wordt in “Up On the Mountain”, “Deep Flooding Waters” en “the Birds Will Stop Their Singing” bezongen. Dit naast de gebruikelijke titels als “Roll Julia”. Het geeft meer aan dat de inspiratie van de heren uit de omgeving wordt gepunt. Met de akoestische gitaar en de zanglijn van Shuyler Jansen als medezangeres wordt de countrysfeer op het album langzaam opgevoerd. Je voelt dat de paarden aan de bok wordt vastgezet en de cowboy de plaatselijke saloon binnen komt. De muziek veranderd daarbij en keert de band terug naar de sound waar het ooit begon. De onvervalste country.

Te zien in Nederland 7 april Gigant te Apeldoorn 13 april TivoliVredenburg te Utrecht 15 april Oosterpoort te Groningen

Erlend Apneseth Trio – ARA

Erlend Apneseth Trio – ARA

Label Hubro

Beoordeling 7,5

Review De Noorse muzikant Erlend Apneseth weet een unieke positie binnen de Noorse jazz te bezetten. Met zijn typische Noorse viool, een hardingsfele weet hij de bijzondere klankkleur de ruimte in de jazz te geven. Het is een instrument met 8 of 9 snaren waarvan er vier worden bespeeld als een viool. Daaronder zitten de snaren die als het ware resoneren met de klankkast. Hierdoor ontstaat er een vol geluid. Als solist weet Apneseth het instrument zo vorm te geven dat het leidend is in de composities. Bij andere producties wordt het ingebed in de begeleidingsvorm. Nu zijn de andere instrumenten begeleidend. De songs zijn vooral meeslepend en de klanken zijn subtiel. Het klinkt ter vergelijking met de traditionele Chinese muziek. Maar nu in het ingetogen en ligt er een andere percussie sound onder. “Tundra” en “Utferd” zijn enkele songs die in deze stijl worden weergegeven. Maar ook de westerse klanken van de gitaren op “Oyster” of het violenspel op “Sakura” en “Klokkespel” zijn terug te vinden op dit album. Een bijzondere man met een bijzonder instrument is altijd de moeite waard om hier even voor te gaan zitten.

Te zien in Nederland

Mama Earth – Mama Earth

Mama Earth – Mama Earth

Label Mascott/ Provogue

Beoordeling 7,5

Review Met het project Mama Earth heeft Joscelyn Eve Stoker een band om haar heen gevormd, die er mag zijn. Je kunt dan ook gerust spreken over een superband. Met de sessiedrummer Jonathan Joseph , jazz & fushion bassist Etienne M’Bappe, toetsenist Jonathan Shorten en meester (jazz)gitarist Nitin Shawney staat er een band waar je u tegen zegt. Waarom dit een bijzondere formatie is? De heren uit de jazz wereld weten dat de combinatie van bassist en gitarist een duo vormt die in het verleden prachtige dingen hebben laten horen. Dit gecombineerd met de niet voor de hand liggende ritmesessies van Joseph en de onderliggende bed-sounds van Shorten is al een basis waar je muzikaal je handen bij af kunt likken. Daaroverheen horen we de soulstem van Joss Stone. Haar warme stem verbind de klanken die niet voor de hand liggen. Heerlijke funksoul met Afrikaanse ritmesecties. Het titelstuk opent het album direct swingend en zwoel. Met een wat jaren 70 soundje wordt de discofunk met soul aanstekelijk door de oooohs van het refrein. Stone krijgt al meer de ruimte op het “Waterfall” en het rustigere “Spring”. De drummer en gitarist krijgen de ruimte op het “What Would She Say?“ waar de jazz en fushion sound van Nitin hoorbaar aanwezig is. Het Afrikaanse “Breath” sluit het album na 30 minuten af. Om de songs te verbinden heeft men gekozen voor Afrikaans getinte “Intruludes”. Altijd leuk, maar om deze 5 te betitelen op een album van 6 songs komt je tot 11 songs op de hoes. Al gaat het hier om een album van 6 songs. Dat hoeft niets af te doen aan de kwaliteit van het album. Prima!

Te zien in Nederland

Melanie de Biasio – Lilies

Melanie de Biasio – Lilies

Label PIAS

Beoordeling 7,5

Review De Belgische Italiaanse zangeres Melanie de Biasio weet met haar warme stem de sound van jazz en pop aan elkaar te smeden. Naast haar stem gebruikt ze de dwarsfluit om extra dynamiek aan haar songs toe te voegen. De zweem van romantiek en van een nachtclub gaan op dit album hand in hand gepaard. Met “Your Freedom is the End of Me” zet ze de eerste toon al voor dit album. Het is uitdagend en spannend tegelijk. Het album geeft een sfeer weer waar De Biasio op haar vorig album mee is gestart. Nu horen we dat de songs meer ontwikkeld zijn en dat er meer ruimte is ontstaan voor de instrumenten en harmonische backing vocals. “Gold Junkies” krijgt een swingende sound door de tamboerijn. Wanneer die er niet in zou zitten is het nog spannender en uitdagender. Maar het titelstuk heeft deze sfeer al aan zich hangen, waardoor het anders too much zo zijn. Het authentieke “Sitting in the Stairwell” met handclaps en intense zang en wat achtergrond vocalen. Hier laat De Biasio horen dat haar stem het geheel draagt en dat er weinig of niets voor nodig is om haar kunsten te laten ondersteunen. Het is de kracht van de zangeres die op dit album een pracht plaat maakt en live dit zeker waarmaakt.

Lees meer mpodia

Te zien in Nederland

Big & Rich - Did It For The Party

Big & Rich - Did It For The Party

Label Thirty Tigers/ Bertus

Beoordeling 8

Review In Amerika zijn het héle grote jongens, vooral binnen de countryscene van Nashville en omstreken. Tientallen nominaties maar en een aantal gewonnen prijzen (o.a. ACM Awards 2005 ‘Vocal Duo Of The Year) later, is daar nu het inmiddels zesde album Did It For The Party. Sinds 2004 maken de heren Big Kenny en John Rich samen countrymuziek en tussen 2009 en 2003 was er ook ruimte voor soloalbums die het in de VS ook erg goed deden. Na een stilte van een kleine drie jaar is daar nu het laatste album. Op de avond van 1 oktober speelden Big & Rich ook op het Route 91 Harvest Festival in Las Vegas waar ongeveer 2 uur na hun set het drama omtrent de schietpartij voltrok, waarbij 59 mensen het leven verloren. Het album opent met de inmiddels uitgebrachte single ‘California’. Een slimme keuze want het lekker soepele nummer schuurt tussen country en rock met ook nog een vleugje West Coast Sound en ademt één brok energie uit. Vervolgens is daar de titelsong dat ook weer alles in zich heeft om bij te blijven. Goed gekozen tempowisselingen in een nummer waar het zelfvertrouwen vanaf straalt (“Yeah man, we did everything just because / We we're bulletproof gonna live forever”). Zo weet de band het tempo er goed in te houden maar heeft de band ook altijd oog voor die elementen die countrymusic zo interessant maakt. Ook bij ‘Turns Me On’ wordt het gaspedaal ingedrukt en ondanks de alom aanwezigheid van elektrische gitaren en strakke drums weten de heren het ook nu binnen de lijntjes van de country te houden. Zo halverwege het album bewegen de heren zich subtiel richting West Coast Sound waarbij ook nu weer de “twang” en het countrygehalte aanwezig blijft. Verwijzingen naar bands als The Eagles en Jackson Browne zijn dan ook logisch. Luister maar eens naar ‘Smoke In Her Eyes’. Verrassend zijn zondermeer nummers als ‘No Sleep’ en ‘We Came To Rawk’ waarbij de heren laten horen écht muzikaal te zijn. Sterke troef van de heren is natuurlijk dat ze allebei zingen waardoor heel veel meerstemmig wordt uitgevoerd. Op ‘Funk In The Country’ zal in nodige bar gedanst worden in de steden als Nasvhille en ‘The Long Way Home’ ontpopt zich gaande weg tot misschien wel één van de sterkste nummers. Met ‘Freedom Road’ is daar de eerste moment van relatieve rust maar bij ‘My Son’, dat samen met John Rich wordt uitgevoerd, hebben we een absolute ballad te pakken. Misschien iets té ontroerend maar wel mooi, mede door de bijdrage van The Isaacs.

Te zien in Nederland

Musica Extrema – Club Vaudeville

Musica Extrema – Club Vaudeville

Label JWA Jazz Records

Beoordeling 7,5

Review Met de band Musica Extrema wanen we ons plotseling in de jaren 20. De tijd dat Club Vaudeville, ergens net even buiten het centrum van de stad, hun rode velours theaterdoek iedere donderdag avond opent voor een nieuwe act. Een act met jazz, dixieland of Franse chansons. In die tijd was dat de doorgaans de donderdagavond voorstelling zoals we nu de band in de local poppodia kennen. Plaatsen we deze muziek in de huidige tijd dat noemen we het bijna Musica Extrema. Op dit album horen we de songs uit die tijd. Bewerkt tot een geheel zodat het loopt op de plaat maar de sfeer is erg goed neer gezet. Zonder dat het direct oubollig is geworden. Muzikale klassiekers waaronder “Ramona”, “My Blue Heaven” of “La Vie en Rose”. Gewapend met een accordeon, violen en saxofoon weet de band al ruim 15 jaar de podia te bespelen. Ditmaal met met o.a Joris Lutz, Vincent Koning en Gijs Dijkhuizen als gasten. Het is een fijne afwisseling binnen de poprocksongs.

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland Na hun tour door Rusland is de band veelvuldig te zien in de Nederlandse theaters.

Gregory Porter – Nat King Cole and Me

Gregory Porter – Nat King Cole and Me

Label Blue Note rec. Universal

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse zanger Gregory Porter wist met zijn recente albums een Grammy te winnen voor de Best Jazz zanger van deze tijd. Nu weet hij zijn held Nat King Cole te eren. Dit doet de man erg goed en schaart hij zich bij de grote theater zangers. Nat King Cole was een van de beste zangers uit de jaren 40-50. Uiteindelijk stierf hij in 1965 aan longkanker. Naast het musiceren, waren de zanger in die tijd veelvuldig op het witte doek te zien en als acteur, met liedjes, had men een goede afzetmarkt. Wanneer het trio van Nat King Cole tekent bij Capitol records wordt er zoveel winst gemaakt dat de maatschappij een kantoor laat bouwen dat tot de dag van vandaag een trekpleister is voor touristen. De Capitol Building in Los Angeles prijkt nog steeds boven vele gebouwen uit. Met songs als “Miss Otis Regrets”, “When Love Was King”, Nature Boy” en “LOVE” zijn veel muzikanten geïnspireerd en zo ging het ook bij Porter. Samen met Vince Mendoza zijn de arrangementen opgemaakt en is het een album voor intense liedjes en uitbarstingen van het orkest te horen. Veel dimensie in alle songs en prachtig gezongen. Als bonus wordt op de deluxe versie 4 songs bijgeperst waaronder het The Christmas Song.

Lees meer

Te zien in Nederland Gregory Porter komt volgend jaar naar Nederland en speelt met het Metropole Orkest op 19 en 20 maart Carre te Amsterdam

Ten Years After – A Sting In The Tale

Ten Years After – A Sting In The Tale

Label Butler / Bertus

Beoordeling 8

Review De Britse blues rock act Ten Years After viert dit jaar hun vijftig jarig bestaan met een nieuw album “A Sting In The Tale”. De band behoorde tot de classic Woodstock line up. Met Alvin Lee als frontman en gitarist wist de band zich te onderscheiden in al het blues rock geweld van de jaren 60 en 70. Wanneer Lee het Ribs & Blues festival 2012 in het Overijsselse Raalte de sterren van de hemel speelt, wist niemand dat dit zijn laatste optreden was. In 2013 overleed de man. Ten Years After tourt al enige jaren met Joe Gooch en die enkele jaren geleden is vervangen door sessie gitarist Marcus Bonfanti o.a. (Van Morrison, Ron Wood) . Met hem en Colin Hodgkinson (Peter Green, Chris Rea) is het nieuwe album opgenomen. Het album heeft net als de band geen concessies gedaan en is levendiger dan ooit. Met Ric Lee en Chick Churchill als originele leden, weten de band nog steeds prachtige slepende bluessongs te maken. “Up in Smoke”, “Iron Horse” en de oerblues van “Retired Hurt” zegt alles. De uptempo songs “Suranne Suranne” en het heerlijke “Last Night of the Bottle” geven al weer dat deze band op hun 50ste nog niet klaar is voor het pensioen.

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland 12 december Metropool te Hengelo

Rock Candy Funk Party – The Groove Cubed

Rock Candy Funk Party – The Groove Cubed

Label Mascot/ Provogue

Beoordeling 7,5

Review Onder leiding van drummer Tal Bergman, duikt de band met Joe Bonamassa, Mike Merritt (Conan O’Brien band) en Ron DeJesus weer de studio in om wat funky jazz partijen op te nemen. Het is voor mij een van de mindere projecten van Bonamassa. Toch weet hij hier ook een stempel op de sound te drukken. De songs zijn voornamelijk instrumentaal en vol met solo’s van alle bandleden. “Gothic Orleans” ,“Drunk on Bourbon on Bourbonstreet” en “Two Guys and Stanley Kubrick walk Into A Jazz Club” zijn songs waarbij het duidelijk is dat het ergens in New Orleans zijn bedacht. Door de zanger Ty Taylor van Vintage Trouble en Mahalia Barnes (dochter van Jimmy Barnes) te strikken zijn de songs “Don’t Even Try It” en “I Got The Feeling” ingezongen. Het album bevat prima funky groove songs met een jazzy invulling, al blijft het een bijproduct voor Bonamassa.

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland

Supersonic Bluesmachine – Californisoul

Supersonic Bluesmachine – Californisoul

Label Provogue/ Mascot

Beoordeling 8

Review Het was een beetje vreemd om deze band te zien op een middag in een klein dorp boven Hoogeveen, met weinig mensen . De band met Fabrizio Grossi (Starbreaker), Kenny Aronoff (Mellencamp, Stevie Wonder, Meatloaf e.v.a.) en gitarist Lance Lopez (sessies) kunnen we rustig betitelen als een super act. Het is dan ook niet vreemd dat hier vele bekende musici een bijdrage aan willen leveren. Het debuut album was al een juweeltje als het gaat om blues rock. Met Californisoul wordt er wat meervoudige vocalen bij gegooid en met een swingende sound opent de band verrassend met “In Am Don Missing You”. De gospelsoul is hier in de bluesrock verwerkt en klinkt direct als een klok. Het concept is helder, de gasten komen terug of hebben dit al eerder opgenomen. ZZ Top Billy Gibbons weet zijn ZZ Top sound in “Broken Heart” te brengen, terwijl Robben Ford zijn gitaar laat spreken in “Somebody’s Fool”. Door de songs af te wisselen van eigen nummer dan weer een met een gast is het album divers en vooral stuwend te noemen. De eigen songs zijn op dit album vooral swingend te noemen “Bad Boys” en “The One” kennen een andere sfeer dan “Elevate” met Eric Gates en Walter Trout’s “What’s Wrong”. Bekende klanken en daar wordt Steve Lukather van TOTO op “Hard Times” aan toegevoegd. Rasechte gitaristen die de blues hoog hebben en de kwaliteit ook mee brengen. We kunnen gerust stellen dat deze heren weer een heerlijk bluesrock album hebben afgeleverd.

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland 3 november Klokbegebouw Eindhoven

Black Stone Cherry – Black And Blues

Black Stone Cherry – Black And Blues

Label Macot

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse bluesrockers uit Edmonton zijn na het heerlijke album “Kentucky” weer de studio in gedoken. Dit maal om de onvervalste blues songs van Willy Dixon, Muddy Waters of Albert King in een stevig rock jasje te steken. Black and Blues is dan ook meer een mini album dan een volwaardige cd. Met zes songs van een gemiddelde 3,5 minuten is het feest snel voorbij. Maar met prachtige versies van “Hoochie Coochie Man”, “Palace for the King” of het zwaardere “Born Under the Bad Sign”. De stevige rocksound wordt aangevuld met blazers die alles nog even voller maken. Het doet denken aan Gary Moore zijn blues periode, al is dit wederom een portie heavier en zwaarder. Maar o zo lekkerrrr.

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland

The Lone Bellow – Walk Into A Storm

The Lone Bellow – Walk Into A Storm

Label Sony Masterworks

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse band The Lone Bellow is begonnen als een solo project van Zach Williams. Dit naar aanleiding van het ziekte herstel van zijn vrouw. Maar Williams pakte dit zo goed op dat hij zijn creatieve uitspattingen niet meer kon tegen houden. Inmiddels is zijn solo project uitgebreid tot een trio en komt men met hun derde album zelf op de foto als kwintet. Het album valt op door de volle klanken en de volle zang harmonieën. Het openingsnummer “Deeper in the Water” is direct al pakkend en weet men dit een vervolg te geven aan het country nummer “Is It Ever Gonna Be Easy”. De folk sound hoor je door het gehele album terwijl het wel pop georiënteerd is. Met het emotioneel en dramatisch gezongen “May You Be Well” is de roep tot herstel wel overdone gevraagd. Muziek is emotie en dat is hier wel erg gelukt. Het drama spat van de plaat. Voordat het allemaal in herhaling valt is Feather even een prettige afwisseling, Kanene Pipkin neemt de zang over en dat doet ze in dezelfde powerful emoties als Williams. Het swingt door de tamboerijn en dat als contrast prima werkt ten opzichte van het rustige titelnummer dat hierop volgt. Het album vervolgt zich met de country pop waar het allemaal mee begon. Catchy American country songs daar zijn er meerdere van, maar dat het zo vol overgave wordt gespeeld hoor je maar weinig.

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland 28 januari Paradiso te Amsterdam

Terra Lightfoot – New Mistakes

Terra Lightfoot – New Mistakes

Label Factor / Canada

Beoordeling 7

Review Terra Lightfoot was voormalig gitarist en zangeres bij de country band Dinner Belles, maar wist de country achter zich te laten en de meer rocksound te vinden. Inmiddels heeft ze met het vallen en opstaan nu haar derde album op de plank. New Mistakes bevat prima rocksongs al zullen ze niet snel gaan opvallen. “Paradise” en “Pinball King” zijn prima songs maar haar kracht ligt vooral bij de subtiele countrypop songs als ”You Get High” en een mengeling van country met rocksongs waaronder “Stars Over Dakota”. Hier weet ze haar zangstijl prima toe te passen. De doorsnee rocksongs “Hold You” en “Slick Back Kid” die ze probeert te maken zijn dan vooral vlak van aard en inspiratieloos. Nee ze komt beter tot haar recht wanneer ze beeldende verhalen verteld met daarbij de muziek in een ondersteunende rol zoals “Norma Gale” en “Drifter”.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Lana Wolf – Fireflies in Nashville

Lana Wolf – Fireflies in Nashville

Label JL records

Beoordeling 7,5

Review Lana Wolf is een zangeres van Nederlandse bodem. Wellicht dat ze in het hoekje van de Country wordt geplaatst omdat ze het nieuwe album in Nashville heeft opgenomen. Of omdat ze zich in de countrystijl weet te manifesteren. Toch kan deze zangeres veel meer en is het zonde dat ze in een hokje is gestopt. Met Fireflies in Nashville weet ze prachtige ballads als “Another Time Or Place” en “One in A Million Man” voor te brengen. Gitarist Michael Baker weet op dit album zich prima te presenteren. De grote diversiteit van zijn spel siert het album. Natuurlijk is de kader de country en met “Where Are You Now” en “Dream Chaser” weet ze hier ook een punt mee te maken. Ook al is het maar het gitaarlikje dat er bovenop ligt. Toch hoor je in alles dat ze met deze band meer kan. Het meer poprockende “Live Being a 70’s Child” en “Bobby Joe” zou men iets anders kunnen aanvliegen waardoor er meer power in komt en wat stevigere sound ontstaat. Het riekt er steeds naar, maar men blijft gevangen in de countrystijl. Wanneer men buiten de kaders de songs speelt, wordt het bereik van hun publiek ook groter. Het “Biggest Fan in Town” is een smetje op het album. Terwijl “Heartlock” weer een juweeltje van het album is. Het album is opgenomen in Nashville, daar is men terecht trots op. Het nieuwe album mag gerust worden opgenomen in de bergen van Zweden. Hier zal haar talenten nog meer gaan uitkomen, hoewel ze genoeg als gast optredens doet. Komende tijd zal ze touren in Nederland het The American Country Legends tour. Een tour met zeer goede muzikanten en vol energieke country songs waar toch haar hart ligt.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland divers

Van Morrison – Roll With The Punches

Van Morrison – Roll With The Punches

Label Caroline rec.

Beoordeling 7,5

Review Inmiddels behoort Van Morrison ook tot de club van 75. De meester van de singer- songwriters uit Ierland schuift nog steeds aan bij Bob Dylan en Stones als het gaat om de leeftijd. Afgelopen zomer stond hij nog in Paleis Soestdijk en het North Sea Jazz festival te Rotterdam waar hij een prima optreden gaf. Een optreden met al zijn hits en klassiekers. Met het album Roll With The Punches duikt Van Morrison in zijn platencollectie en komt hij uit op de oude bluessongs waar hij ooit mee begon. Net als de Rolling Stones weet ook Van Morrison enkele covers uit het verre verleden op te nemen. Zo zijn songs van zijn helden waaronder Sam Cooke (“Bring it on Home to Me”) , Ruth Brown (“Teardrops From My Eyes”) en Bo Diddley (“I Can Tell”& “Ride On Josephine”) op dit album vertolkt. Het is een inspriatiebron van The Man dat met “Transformation”, “Fame” en “Too Much Trouble” zijn eigen herkenbare invulling van de blues geeft. Warm, met een swing . Het album is te vergelijken met de Blue & Someone van de Rolling Stones. Ook Van Morrison weet hiermee een album te vullen met vijf song van zich zelf en 10 covers. Wellicht dat hij de bedoeling had om hier een klein aantal van op plaat te zetten en dat deze serie zo goed is gelukt dat alles maar op plaat is gezet. Hoe dan ook, het is een mooi blues album geworden dat best kan meten aan zijn Engelse broeders.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Moses Sumney – Aromanticism

Moses Sumney – Aromanticism

Label Jagjaguwar/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De singer songwriter Moses Sumney woont in Los Angeles waar hij binnen de drukte van de stad de rust weet te vinden in het maken van de songs. Zijn jazz soul georiënteerde liedjes stalen de wereld van rust uit. De rust die hij heeft gevonden binnen de hectiek, door niet in te gaan op de romantische verleidingen om zich heen. Dit is Sumney zijn derde album waar hij als titel de a romanticus wil uitstralen, maar wellicht het tegenovergestelde is. De songs zijn hierop gebaseerd en met de heerlijk meeslepende songs vol lichte electronica en strijkers zijn “Quarrel”, “Plastic” en “Lonely World” mooie liedjes. Met “Man on the Moon”, “Stoicism” en “The Cocoon-Eyed Baby” weet Sumney de cd op te vullen met titels, maar deze titels duren maar een minuut. Op een aantal van 11 songs blijven er gelukkig genoeg songs over die wel het geluid van Sumney kan weergeven.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland 4 nov. Rec Festival te Rotterdam

Shelby Lynne & Allison Moorer – Not Dark

Shelby Lynne & Allison Moorer – Not Dark

Label Silver Cross rec./ Bertus

Beoordeling 8

Review Wanneer je als kind in een drama terecht komt van een vader die zijn vriendin vermoord en daarna zelfmoord pleegt, wordt je vanzelf hard. De zusjes doken ieder op eigen manier in de muziek en zijn hier verrassend genoeg met veel succes uitgekomen. Shelby maakte al een serie albums die de moeite waard zijn. Haar Dysty Springfield cover album is al een juweeltje dat gerust in de lijn van Adele mag liggen. Terwijl Allison haar sporen heeft verdient in de country en hier haar naam al heeft gevestigd. Na een gezamenlijke tournee is het plan ontstaan om samen een album te maken. Het is een coveralbum geworden waarbij de dames terug gaan in de tijd waar ze elkaar nog wilden overtuigen hoe goed een plaat was. Jason Isbell’s “The Color of a Cloudy Day”, Louvin Brothers “Every Time You Leave” en het titelstuk van Bob Dylan komen op dit album voorbij. De countrysfeer en de harmonische vocalen van deze mensen is heerlijk om naar te luisteren. Het is ontspannen en geen een heerlijke sfeer van love & peace. “Into My Arms” van Nick Cave en “Lithium” van Nirvana krijgen hier een heel andere versie, maar de kracht van de songs blijven bestaan. Het album mag gerust tot een van de betere albums van dit jaar worden gerekend, als het gaat om de muziekstijl wat men vertegenwoordigd. Hierbij zijn de vocalen van deze zussen toch van grote meerwaarde.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Gordi - Reservoir

Gordi - Reservoir

Beschrijving Jagjaguwar / Konkurrent

Beoordeling 7

Klant Achter de naam Gordi schuilt de naam van Sophie Payten, al is er ook een rockmetal act met dezelfde naam. De singer songwriter uit het Austraische Sydney weet haar songs voornamelijk in een indie folk en electronische vorm te gieten; Folktronica genaamd. Als openingsact voor Bon Iver en The Tallest Man on Earth is Gordi live ook een aantrekkelijke act. Ze staat met een volledige band op het podium. Na een Ep is het nu de tijd voor een volledig album. Dit begint al met een aanstekelijk “Long Way” waarbij ze direct de spijker op de kop slaat voor de rest van het album. Het album is misschien iets te lang, al zijn de songs “On My Side”, het meer akoestische “Bitter End” en “Can We Work It Out” de highlights van het album. Misschien dat dit komt omdat ze de songs aan elkaar heeft “geplakt”. Hierdoor gaan de songs in elkaar over en wanneer er geen variatie in verschijnt klinkt het al een geheel. Hoewel het uitgangspunt is om een laidback album te maken dat je in een swingende mood mee neemt, is dat zeer geslaagd. Gordi heeft inmiddels aangekondigd dat ze als support act mee gaat met Asgeir.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Artvark Saxophone Quartet – Trance

Artvark Saxophone Quartet – Trance

Label Artvark

Beoordeling 7,5

Review Voordat we ons in de wereld van de Trance begeven is het even nodig om te zeggen dat we het hier over de onnavolgbare saxofoon blazers van de jazz hebben. Het gaat hierbij om in een andere trans te komen en je te laten veroveren door een kwartetspel met wisselde klanken. Om dit als een geheel te krijgen is het kwartet compleet. “ As All Now” weten Rolf Delfos, Bert Wirtz, Mete Erker en Peter Broekhuizen een prachtige mix te maken van hun spel op de altsax, tenorsax en de baritonsax. De afwisselende ritmes in de songs zijn subtiel en dan weer speels. Alle stukjes vallen als een puzzel in elkaar en is het een kunst om dit eigenlijk niet mooi te vinden. Het spel van baslijnen en basisritme met daaroverheen een speelse melodie is een vertaling van de popsongs en hun bandjes. De songs zijn ook vrolijk van aard met “Sons of Comfort” en “Apotheosis”. Het is opvallend dat de songs veelal laag en traag starten om uiteindelijk naar een versnelling te kunnen of hier in te blijven zoals op “As It Will Never Be”.

Lees meer

Te zien in Nederland 4 oktober Brebl te Nijmegen 14 oktober Jazzkerk te Aartswoud 15 oktober Fenix Factory te Rotterdam 20 oktober Willem II concertzaal te Tilburg 21 oktober Artishock te Soest e.v.a.

Jonny Lang - Signs

Jonny Lang - Signs

Label Provogue / Mascot

Beoordeling 8

Review De inmiddels 36-jarige Jonny Lang heeft er al een heel muziekleven opzitten, inclusief een Grammy in 2006 voor het met gospel doorspekte album Turn Around. Nieuwsgierigheid en spanning zijn dan ook de sleutelwoorden bij het uitkomen van het nieuwe album Signs van deze Amerikaan. De Amerikaanse gitarist groeide op in Fargo, North Dakota en speelt sinds zijn 12e gitaar. Hij maakte kennis met de blues door optredens bij te wonen van de lokale bluesformatie Bad Medicine Blues Band. Na een tijdje gitaarlessen te hebben gevolgd bij de gitarist van de band nam Lang de stap om in de band te stappen die spontaan van naam veranderde in Kid Jonny Lang & The Bing Bang. De band verhuisde naar Minneapolis en het duurde niet lang voordat het album Smoking het daglicht zag. Vervolgens ging Lang solo verder en in 1997 was daar het album Lie To Me waarvoor hij een Grammy-nominatie ontving. Vervolgens bracht hij nog een drietal albums uit waarvan het al eerder genoemde ‘Turn Around’ uit 2006 het meest succesvol was. In de tussentijd vind je Lang terug bij diverse samenwerkingsverbanden en als gitarist bij diverse artiesten. Ook deelde hij het podium met allerlei grootheden zoals Eric Clapton, Buddy Guy, The Rolling Stones en anderen. Hoe verrassend is het dan ook dan nu ineens er een geheel nieuw album uitkomt op het Provogue/Mascot-label.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/jonny-lang-signs/

Te zien in Nederland

Joseph Shabason – Atche

Joseph Shabason – Atche

Label Western Vinyl/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review De saxofonist weet met Atche zijn debuut album te maken. Shabason weet de ruimte te vullen van de nu jazz naar de experimentele technische invulling van de sax en zijn muzikale omgeving. Soms past het onder het noemer van noise, anderzijds is het baanbrekend en zal er gevolg aan worden gegeven. Het is spannend met het titelstuk en het “Neil McCauley”, de meesterdief uit de film Heat. Dat wordt er niet bij verteld, al doet de song spannend aan. Met “Smokestack” weet Shabason een mooie invulling te geven aan de rijdende locomotief en alle verkeersperikelen die zich voor doen. Terwijl de “Tite Cycle” een heel ander voorwerp waar je rustig door de velden rijdt en geniet van wat er allemaal om je heen gebeurd. Het symboliseert de muziek dat ook de rust van de natuur kiest. Zo weet Shabason een door experimentele vormen geluiden te produceren binnen de kader van zijn composities. Het is een afwisselend jazz album waar de saxofoon centraal staat maar ook deze uitingen van andere geluiden tot expressie in het album is verwerkt.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Matthew Bourne - Isotach

Matthew Bourne - Isotach

Label Leaf / Konkurrent

Beoordeling 7

Review Met Isotach weet hij dit haarfijn in balans te krijgen. Zijn voorganger “Moogmemory” was een ode aan de Moog en daarvoor deed Bourne al een ode aan Kraftwerk. Ditmaal is het allemaal hypnotiserend en de instrumentale songs zijn als een geheel op het album te beluisteren. Dat wil zeggen dat de tussenliggende pauze van song naar song net zo lang duurt als de stiltes binnen de songs. Het is vooral een rustgevende plaat waarbij je niet gehaast moet zijn of juist de rem er op wil hebben. Voor een prachtige rustige zondag ochtend is het zeker een aanrader.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Kenny Wayne Shepherd – Lay It On Down

Kenny Wayne Shepherd – Lay It On Down

Label Mascot

Beoordeling 8

Review Wanneer de kleine Kenny op zeven jarige leeftijd Stevie Ray Vaughan ontmoet, wist hij het zeker. Hij zou later gitarist worden en begon direct gitaarles te nemen. Afgelopen jaren werkte hij met Steven Stills (Crosby Stills Nash) en Barry Goldberg (Electric Flag), Kevin McCormick (o.a. Melissa Etheridge) en Chis Layton (Stevie Ray Vaughan’s Double Trouble) onder de naam the Rides. Nu is het weer tijd om een eigen solo album uit te brengen. Shepherd weet hele mooie blues albums te maken, maar ook de pop en rock is hem niet onbekend. Met Lay It On Down weet hij een mooie mix te maken. Het titelnummer is een heerlijke slow blues pop song waarna hij de onvervalste bluesrock a la Jeff Healey op “She ’s Money” laat horen. Als regelmatige bezoeker van Nederland speelde hij onlangs in Grolloo op het blues festival. Shepherd zit in een goede flow en dat is ook op dit album te horen. Het klinkt allemaal fris en gretig met “Hard Lesson Learned”, “How Low Can You Go”, “Diamonds and Gold” en het heerlijke “Louisiana Rain”. Heerlijke bluesrock album van Shepherd!

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland Kenny Wayne Shepherd is te zien in Nederland op 3 november op Lighttown Blues festival te Eindhoven met o.a. Supersonic Blues Machine (Eric Gales, Fabrizio grossi en Kenny Aronoff), Mike Zito, Aaron Keylock.

Stanton Moore – With You In Mind

Stanton Moore – With You In Mind

Label Cool Green / Mascot

Beoordeling 7

Review De hoes van dit album doet iets anders vermoeden dan waar Stanton Moore voor staat. De piano staat pontificaal op de hoes, maar de Amerikaanse drummer wil hiermee eigenlijk laten zien dat het album om de jazz gaat. Als sessie drummer is hij op veel jazz en blues albums te horen. Toch weet hij met regelmaat tijd te vinden voor een solo album. Ditmaal gaat het om een album vol songs van Allen Toussaint. Het is de piano dat synoniem staat voor Toussaint die enkele jaren geleden is te komen overlijden. Zijn werk is te horen op albums van Elvis Costello The Pointer Sisters en Fats Domino. Zijn swingende soul sound is terug te horen op “Here Come The Girls”, “Night People” en “Life”. De soul in de jazz is op dit album van Moore mooi terug gebracht. Met medewerking van de Neville Brothers en Nicholas Payton en Maceo Parker op trompet weet Moore een goede mix te maken van de jazz soul sound van New Orleans, de stad waar hij is geboren en is opgegroeid.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

CRB - Barefoot in the Head

CRB - Barefoot in the Head

Label Proper / Bertus

Beoordeling 7,5

Review Nu gitarist Richard Robinson de Black Crowes deels weer bijeen heeft gebracht en onder de naam The Magpie Salute tourt, weet broer Chris Robinson met zijn Brotherhood aan de lopende band een album uit te persen. Het album “Barefoot in the Head” is dan alweer hun zesde album. Daar waar Richard the bluesrock wil uitbuiten, ziet Chris de luchtigheid van de pop folk en soul meer zijn keuze de blues kant. De man met inmiddels grote baard wist afgelopen jaar met zijn band al een heerlijke show te geven in Nederland. Op plaat is het allemaal wat meer gestyled. Maar de songs als de 60’s folk van “Hark The Herald Hermit Speaks” of het country soulblues “Blonde Light of Morning” zijn wel weer prachtige songs, waarbij je in de kosmos erg klein kan zijn. Met de mooie verhalen in de teksten van “Dog Eat Sun” en het “Blue Star Woman” met de mondharp geeft het verschil tussen de broers weer. Het accent bij Chris ligt meer op de teksten en bij Richard ligt het vooral op het gitaarspel. Wanneer dit ooit weer tot een geheel van Black Crowes gaat leiden is nog de vraag. Maar de heren werken indirect nog steeds met elkaar en krijgen we niet het idee dat dit een onoverbrugbaar iets is. De CRB heeft weer een lekker album uitgebracht en kan in ieder geval weer een poosje mee.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

The Americans - i'll Be Yours

The Americans - i'll Be Yours

Label Loose rec./ Bertus

Beoordeling 8

Review Afgelopen jaar werd door Robert Redford een serie gemaakt over het ontstaan van de Amerikaanse folk, blues. American Epic is een mooie film waarbij Redford de hulp inriep van T-Bone Burnett en Jack White. Zij doken de archieven in en produceerden de soundtrack. Hierbij werd een band gevonden die dit verhaal inspeelde. Nu genaamd; The Americans. Met dit tweede album weet de band de folk en pop samen te brengen. Met een licht tintje van de Rock n Roll is het titelsong, The Right Stuff en Last Chance mooie songs geworden. Het doet wat denken aan een nieuwe versie van 16 HP maar dan meer pop gericht. Met Hooky zet de band de vaart er in. De stevige rock a Billy valt binnen het geheel van het album even buiten de boot, om vervolgens met de akoestische sound van “Gone At Last” de rust weer in het album te brengen.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/the-americans-ill-be-yours/

Te zien in Nederland

Danny and The Champions of the World – B

Danny and The Champions of the World – B

Label Loose / Bertus

Beoordeling 8

Review Het wordt een beetje discutabel wanneer je jezelf Danny and the Champions of the World gaat noemen. Het is een boek van Roald Dahl dat later verfilmd is. Dit blijkt de inspiratiebron te zijn om een naam voor een band te verzinnen. Ditmaal gaat het om de band van Danny Wilson dat hij inmiddels bijna tien jaar geleden begon en is inmiddels toe aan zijn zesde album. Hoewel de naam zo zo is, weet de band een heerlijke folk poprock te produceren dat in de richting ligt van Bruce Springsteen en Neil Young. Het openingsnummer “Bring Me To My Knees” zal prettig verrassen. De rockdrive met het folksausje geeft net een andere twist dan de doorsnee bands. De country van “You”ll Remember Me” wordt opgepoetst met een heerlijk orgeltje waarover een saxofonist Geoff heel subtiel zijn solopartij doet. De heerlijke vocalen van “Swift Street” komen prachtig tot hun recht. .

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/danny-and-the-champions-of-the-world-brilliant-light/

Te zien in Nederland

Thomas Wynn and the Believers – Wade Was

Thomas Wynn and the Believers – Wade Was

Label Mascot rec.

Beoordeling 8,5

Review Het is de familie Wynn die de nieuwe soulblues uit Orlando over de hele wereld laat klinken. Thomas en Olivia Wynn hebben een band samen gesteld waarbij hun stemmen perfect bij aansluiten. Het klinkt allemaal als een klok! De songs kennen een heerlijke groove en de gezellige 60-70 sound spat van de plaat. Met het swingende “Thin Love” weten ze een heerlijk spannende sound te ontwikkelen. Het is zo’n nummer dat voor uren door kan gaan en toch heerlijk blijft. Daar waar de Black Crowes de soulblues omarmde door de sound van Otis Redding in de rock te schuiven, doen Thomas en Olivia dit met “I Don’t Regret” en het steviger “You Can’t Hurt Me” niet anders. Heerlijk en vol overgave gaat men er voor, en dat is heerlijk te noemen. De samenzang op “Mountain Fog” is wederom een pareltje op dit album. Al schuwt men ook niet om hier en daar even steviger te werk te gaan. Vette blues en scheurende gitaren van “Burn As One” is dan ook geheel passend bij het nummer. Kortom een heerlijk album vol stevige soul blues rock!

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Joe Bonamassa – Live at Carnegie Hall An

Joe Bonamassa – Live at Carnegie Hall An

Label Provogue / Mascott

Beoordeling 8,5

Review Eind april stond de gitarist in een volle Ziggo Dome waarna hij een maand later de SENA Performers Guitar Award in ontvangst mocht nemen. De man weet met een groot regelmaat een album op de markt te brengen. Naast zijn eigen studio albums weet hij met de live albums prachtige variaties te maken van zijn eigen songs. Hierdoor is ieder album van Bonamassa een verrassing van wat er komen gaat. Na het akoestische album uit 2013 An Acoustic Night in Vienna Opera House is er nu de An Acoustic Night in het beroemde Carnegie Hall. Naast “This Train”, een prachtige versie van “Drive” en “The Valley Runs Low” van het recente album “Blues of Desperation”, weet de meester een mix te maken van old songs en covers waaronder “How Can A Poor Man Stand Such Times And Live?” en “The Rose”. Met zijn vaste band is hij de setting nu aangevuld met celliste Tina Guo en multi instrumentalist van the Hooters Eric Brazillian. Het resultaat is wederom van verbluffende goede kwaliteit. De songs klinken als nieuw terwijl een “Dust Bowl” of “Black Lung Heartache” bijna tot de klassiekers van Bonamassa behoren. Kortom we kunnen er maar niet genoeg van krijgen!

Lees verder

Te zien in Nederland

Sonny Landreth – Live in Lafayette

Sonny Landreth – Live in Lafayette

Label Provogue rec.

Beoordeling 7,5

Review De onvervalste blanke blues van Sonny Landreth gaat inmiddels al enige jaren mee. De Amerikaan weet zich te ontwikkelen tot een top gitarist en eigenlijk een van de meest onder gewaarde gitaristen op dit moment. Wanneer hij zijn lijstje laat zien voor wie hij allemaal heeft gespeeld en is ingehuurd komen we de namen tegen als Mark Knopfler, Eric Clapton, Eric Johnson, Eli Cook, Gov’t Mule, Little Feat en natuurlijk zijn thuis haven, de band van John Hiatt. Landreth weet zich begin jaren 80 als solo muzikant te presenteren, dat naast zijn bijdrage te doen bij John Hiatt. De nadruk ligt vooral op het gitaarspel van de blues. Zijn zangstijl heeft hij wat afgeluisterd van Hiatt. “Hell at Home” en “Creole Angel” passen dan in dit straatje. Maar het gaat vooral om de onvervalste blues dat hij brengt op “Key of The Highway”, “Blues Attack” en het heerlijk laidback blues van “A World Away” incl. trekharmonica zijn heerlijk voor een late blues avond onder de sterren van de hemel. Het eerste deel (cd 1) van het concert is akoestisch. Deel twee is dan ook wat steviger wanneer de elektrische gitaren uit de kast komen. De veelzijdigheid is dan ook meer te ontdekken. De heerlijke grooves van “Back To Bayou Teche” en “The Milky Way Home” komen beter uit de verf dan wanneer hij dit akoestisch zou gaan doen. Het is het eerste live album van Sonny Landreth sinds 12 jaar, een genot voor de doorgewinterde blues liefhebber!

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Blaas of Glory – The Summit of Heavy Met

Blaas of Glory – The Summit of Heavy Met

Label Eigen Beheer

Beoordeling 7

Review De Nederlandse Heavy Metal parodie band Blaas Of Glory is vooral op de festivals een graag geziene gast. De heren weten met hun ludieke outfits als dweilorkest door het publiek te lopen en een moment op het hoofdpodium te kapen. Met de blazers en een hoog meezing gehalte weet men iedere bezoeker van een festival mee te krijgen. Wie kent niet de “I Love Rock And Roll” van Joan Jett, “Ace of Spades” van Motorhead, “Whole Lotta Rosie” van AC/ DC en “The Final Countdown” van Europe. Voor de echte rockers onder ons zijn dan de meezingers Poison van Alice Cooper, “The Boys Are Back in Town” van Thin Lizzy en “Here I Go Again” van Whitesnake aan het repertoire toegevoegd. Een geinige folk uitvoering van I Was Made For Loving You van KISS of Fat Bottomed Girls van Queen verrast iedereen. Kortom met veel gein en niet te serieus zijn, kun je succesvol muziek maken. De afgelopen dagen stond men al op Parkpop, Sonisphere, Wacken en zal de band de komende tijd vele festivals onveilig maken. Met het album als souvenir koop je een heerlijke cd waarmee van festival naar festival kunt gaan om in de stemming te komen van lol feest en gezelligheid!

Lees verder

Te zien in Nederland divers

Erlend Apneseth – Nattsongar

Erlend Apneseth – Nattsongar

Label Heilo / PIAS

Beoordeling 7

Review Wanneer violist Erlend Apneseth debuteert is het een mix van improvisaties. Inmiddels heeft hij de ruimte van Noorwegen ontdekt en dit terug gebracht in de muziek. Met zijn trio werd hij begrensd om de muziek improviserend te sturen. Hij gebruikt een Hardanger viool dat van oudsher een eigen geluid kent. Inmiddels is hij een bekende binnen de free jazz stijl en is het trio vervangen door een kwartet van andere medespelers. De titel Nattsongar is in het engels Nightsongs te noemen, al kennen wij in Nederland hier geen passend woord voor, al zou dat nachtliedjes zijn of slaapliedjes. Het album bestaat uit rustige songs en met “Oasia” weet hij het getokkel van de viool als een kindermobiel in te spelen. Het is daardoor rustgevend en minder aan te raden om het te draaien overdag. Tenzij je even een rustmoment nodig hebt. Dan wordt het met Tom’s Tune een gezellige boel. Het doet Iers aan en geeft swing aan het album. Via het ontspannen Ingemandsland wordt het met “Dei Reisande” een droevig verhaal. Dat Apneseth in Kerken en mooie kasteel gebouwen live te zien is, is niet vreemd en past het geheel op zijn plek.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

1982 - Chromola

1982 - Chromola

Label Hubro / PIAS

Beoordeling 7

Review Het improviserende geluid van 1982 uit Noorwegen heeft zijn weg gevonden naar vastigheid in de jazzwereld. Het trio Nils Okland, Sigbjorn Apeland en Oyvind Skarbovormen hebben hun krachten gebundeld en de gitaren buiten de deur gehouden. Het album Chromola is dan ook een bijzonder album te noemen. Door gebruik te maken van violen en een harmonium is de sfeer van het album vooral sereen te noemen. De heren zijn voor hun vijfde album de studio in gedoken en begonnen te spelen. Geheel improviserend glijdt men van het ene stuk naar het andere. Dat wil zeggen, dat ze de stukken achteraf in delen hebben geknipt om zo tot 7 songs te komen. Ieder nummer duurt rond de 6 minuten en kent geen titel. Het is daarom een adembenemend geheel dat een stuk is, als een film dat opgedeeld is in filmfragmenten. Het kost soms even moeite om bij de film te blijven maar om het geheel te begrijpen is het verstandig om net als een film, het geheel te zien en te beluisteren.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Atomic – Six Easy Pieces

Atomic – Six Easy Pieces

Label Odin / Pias

Beoordeling 7

Review Het Zweeds / Noors kwintet Atomatic houdt al bijna 18 jaar stand in de Europese wereld van de Jazz. De volwassenheid van deze vrije geluiden mag dan ook gevierd worden. Ditmaal met een album Six Easy Pieces. Hierop staan 6 stukken waarbij Magnus Broo en Frederik Ljungkvist de blaasinstrumenten weer optimaal opgewarmd hebben. De sluimerende bas van Ingebrigt Flaten en de roffels van Hans Hukaekmo zorgen voor de basissetting van de songs “Be Wafted” en “Falt Strid” waarop de optimaal gesoleerd wordt. Het pianostuk en titelstuk van Havard Wiik krijgt volop de ruimte, waarna het bijna 12 minuten durende “Ten Years” en 12 minuten durende “Stuck In Stockholm” de lange smooth songs zijn waarom men subtiel te werk gaat. Tevens kent het album 2 live cds die de Tokyo show van 4 februari 2016 volledig weer geeft.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/atomic-six-easy-pieces/

Te zien in Nederland

Red Herring – Here To Distract You

Red Herring – Here To Distract You

Label Eigen Beheer

Beoordeling 7,5

Review Voor degene die het nog niet weet; Red Herring is een manier om iemand af te leiden van het onderwerp waarover de ander het wil hebben. Deze misleiding is in dit geval niet gepast, want we willen het juist hebben over deze folkband uit de Randstad.. De Hollandse Humor in een Americana folkjasje is wellicht een korte versie van deze act. “Rather Die Alone” dan met Beyonce. Of de zoektocht naar de liefde dat maar niet te vinden is van “No Hearts Won”. Het zijn mooie folkpopsongs met humor. De violen en banjo’s komen traditioneel naar voren en met de “Pigs Upon A Ninja”, “Uphill Climb” en “Barefoot Nellie” wordt het met de violen een geheel country feest. De blues is volop in de songs aanwezig. De treurnis in “A Loved Man’s Lonely Blues” is hartverscheurend en “The Beaten Track” wordt het ook niet allemaal even opbeurend.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/red-herring-here-to-distract-you/

Te zien in Nederland 24 juni Pijnackerplein Blues Grass Festival te Pijnacker. 3 sept De Roode Bioscoop te Amsterdam 9 sept De Amer te Amen 22 sept theater Walhalla te Rotterdam 24 sept Werftheater te Utrecht

Jason Isbell - the Nashville Sounds

Jason Isbell - the Nashville Sounds

Label Bertus

Beoordeling 7

Review Isbell heeft altijd al wat met muziek gehad en hij leerde op 6-jarige leeftijd al van zijn opa de mandoline spelen. In zijn jeugdjaren speelde hij vooral lokaal tot hij werd opgepikt door de Drive-By Truckers waarmee hij een aantal albums opnam en waarbij ook zijn rol als singer/songwriter al serieus werd genomen. In 2007 verliet hij de band en begon zijn solocarrière. Inmiddels is Jason Isbell (soms met zijn band The 400 Unit) een zeer gerespecteerd muzikant in Amerika met o.a. 2 Grammy Awards achter zijn naam, onder meer voor het album Something More Than Free uit 2015. Toch kent zijn leven ook een schaduwzijde want na een eerder mislukt huwelijk was er in 2012 een interventie nodig om Isbell van zijn verslaving te krijgen. Toch is dat misschien wel de ommekeer geweest want nadien is elk album van Isbell een groeibriljant gebleken en na twee echte soloalbums Southeastern (2013) en Something More Than Free (2015) is daar nu The Nashville Sound dat hij dus samen met zij band opnam. Het album trapt af met het rustige en ingetogen ‘Last Of My Kind’ waarbij Isbell vol nostalgie terug kijkt op de tijd dat hij studeerde (“I tried to go to college but I didn’t belong, Everything I said was either funny or wrong”). Vervolgens wordt duidelijk waarom hij dit album samen met zijn begeleidingsband in de legendarische RCA Studio in Nashville opnam en met ‘Cumberland Cap’ weet hij een dampend nummer neer te zetten dat een combinatie van Americana en Country/Folkrock is. Verder is ook een nummer als ‘Anxiety’ lekker stevig dan wat we van Isbell gewend zijn. Bij ‘Tupelo’ probeert hij de sfeer uit zijn jeugd te benaderen en op dit nummer is zijn echtgenote Amanda Shires ook te horen en speelt ze viool. In het land van Trump gaat Isbell ook politieke en culturele thema’s niet uit de weg zoals te horen is in ’White Man’s World’ (“I'm a white man living in a white man’s town / Want to take a shot of cocaine and burn it down”). Luister naar het samenspel van gitaar en viool want hiermee wordt het nummer tot één van de spannendste van The Nashville Sound gepromoveerd.

Lees verder www.mpidia.nl

Te zien in Nederland

Beady Belle – On My Own

Beady Belle – On My Own

Label Jazzland Norge

Beoordeling 7,5

Review De stoer uitziende zangeres van Beady Belle, Beate Lech uit Noorwegen ziet er uit alsof ze de stevige pop. Maar het gaat hier om een intens Jazz album met een vleugje pop. Haar stem is uniek te noemen. Het klinkt iets zwaarder dan een doorgaans popzangeres en de zwoelheid weet ze tussen het trompettengeschal van “Marbles” een plek te geven. Al laat ze in de laid back Jazz haar van haar beste kant zien of horen. Het titelnummer “On My Own” mag dan een typisch Jazz zijn maar toch ligt hier een commercieel tintje. Na de tour met Jamie Cullum weet Beady Belle binnen de Jazz composities een tikje pop in te verwerken. “Bury” en “Lost Face” zijn zeer pop gericht en kan ze de verbinding met de poplijsten maken. Al blijft het album vooral een Jazz album met piano songs waaronder het multi vocale “Dear Hope” en “Almost” en kan men de zalen vullen met een publiek dat van laagdrempelige Jazz sound houdt.

Lees verder

Te zien in Nederland

Woods - Love is Love

Woods - Love is Love

Beschrijving Woodsist

Type project 7

Review De psychedelische indie folk pop van de Amerikaanse band Woods weet heerlijk luchtige pop te fabriceren al is men erg maatschappelijk georiënteerd. Men schreef het album tijdens de verkiezingsperiode en komt dan tot de conclusie “Love Is Love”. Het titelstuk kent een continuïteit van deze woorden dat als herhaling door het gehele nummer wordt gevlochten alsof er verder ook niets meer zou zijn. Met ‘There Is A Bleeding…. ‘ start het volgende nummer “Bleeding Blue” en dan gooit de band het over een andere boeg. Muzikaal blijft het fris en gezellig met de blaasinstrumenten en het lichte orgeltje. Al heeft men het deuntje wel erg vaak ingespeeld. De heldere klanken die doen denken aan een kindermobiel openen het nummer “Lost in the Crowd”. Het geeft de humor en tegenstelling van de band aan.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/woods-love-is-love/.

Te zien in Nederland

Kris Berry – Berry Street

Kris Berry – Berry Street

Label Concerto Records

Beoordeling 7

Klant Onder de naam Kris Berry is Kristel de Haak in de wereld van de jazz beter bekend. In 2011 werd ze al uitgeroepen tot het talent van het jaar en stond ze ook op het North Sea Jazz festival. Na haar debuutalbum Marbles is het tijd om de bekende paden te verlaten en op zoek te gaan naar een breder publiek. Met het album Berry Street weet ze de ruimte te pakken. Ze laat de jazz sound niet helemaal los maar met de discopop van “She Knows” en het popnummer “No Axe To Grind” kan ze de hitlijsten wel vinden. Wanneer de ballade pop van de “Rocking Chair” zich aankondigt, horen we een klein mooi liedje dat pakkender is dan alle andere popsongs. Het is helder dat Berry op zoek is naar het laid back pop succes wat ergens tussen Caro Emerald en Chef’Special ligt. Dat is ook niet geheel vreemd omdat Guido Joseph van de Chefs en Gerry Arling van de band van Caro Emerald hun medewerking hier aan geven.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/kris-berry-berry-street/

Te zien in Nederland

Gare du Nord – Sex ‘n’ Jazz

Gare du Nord – Sex ‘n’ Jazz

Label Columbia / Sony

Beoordeling 8

Review Het is dit jaar dat het 10 jaar geleden Gare Du Nord hun succesvol album Sex ‘n’ Jazz en hier wordt het komende seizoen alles van Gare Du Nord om heen gebouwd. Een re release van het album en theater- en festival tour zal dit heerlijk album weer doen herleven. Het album bracht de laid back relaxte jazz breeze dat perfect past in de loungebars die in opmars waren. Met “Chet’s Chat” & “Marvin & Miles” wordt aan deze legendarische jazzmuzikanten een ode gegeven en gasten waaronder Paul Carrack op “Ride On”, Eric Truffaz op “Hey, My Glider” niet meer levende Marvin Gaye op “You Are My Medicine” leveren hun bijdrage toentertijd. Het succes van dit album werd met de hits als “Beautiful Day” en diverse prijzen bekroont. Uiteindelijk is het album op het beroemde Blue Note Label verschenen. Met deze release is het dubbel album een versie van de geremasterde Blue Note versie aangevuld met de bonustracks Ibiza club mix van het titeltrack en het origineel album.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/gare-du-nord-sex-n-jazz/

Te zien in Nederland

Erlend Viken Trio – Nykomlingen

Erlend Viken Trio – Nykomlingen

Label Heilo / Pias

Beoordeling 7,5

Review Met het album Lassofolk van 4 jaar geleden weet Erlend Viken een treffende omschrijving te vinden voor zijn muziek. Een combinatie van Folk met een vleugje country dat we kennen uit de western films. En dit alleen met viool cello en een akoestische gitaar. Door niet gebruik te maken van percussie en drums blijft het geluid open en helder van klank. De afwisseling van het leidend instrumenten geeft de sfeer aan . De frivole violen op het traditionele Erlandsson wordt met het titelstuk vervolgd. Op het “Borte” krijgt de cello de leiding en komt er zang bij de songs. Voor degene die het Noors beheersen is het allemaal inhoudelijk wat beter te volgen. De countrysound met banjo, krijgt op “Endelig Frisk” meer de ruimte. De Vikingen die eindelijk hun Friese roots vinden past bij deze band, waarna de doedelzak/ violen sound terug komt. Deze Schotse klanken zijn dan ook weer bij de Friezen te vinden aangezien men een Schotse invloed in de oorsprong kent.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/erlend-viken-trio-nykomlingen/

Te zien in Nederland

Jessica Moss – Pools of Light

Jessica Moss – Pools of Light

Label Cst records / Konkurrent

Beoordeling 7

Review Met haar band Three Silver Mt. Zion bracht Jessica Moss een mix van experimentele psychedelische punk dat haar in de schijnwerpers deed staan. Met haar debuutalbum Pool of Light neemt ze het heft zelf in handen. Het album begint dan ook met een viool sound dat iets langer doortrekt dan je zou verwachten. Dat overgaat tot het hypnotiserende spoken zang element dat met technische elementen is bewerkt. Het gaat bij Jessica Moss vooral om de experimentele mogelijkheden en geluidsmiddelen te manipuleren om tot een geheel van een song te komen. We kunnen haar dan ook beter een geluidskunstenares noemen die op zoek gaat naar de grenzen. Dit gaat gepaard met vloeien violen met moderne folk elementen en een snuifje van klassiek. Het album bevat dan ook 2 nummers, “Entire Populations” en “Glaciers (I & II)”.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/jessica-moss-pools-of-light/

Te zien in Nederland/ Belgie

Penguin Cafe – The imperfect Sea

Penguin Cafe – The imperfect Sea

Label Erased Tapes rec. / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Simon Jeffs was een gitarist die zijn klassieke invloeden bracht in de composities die hij maakte voor het Penguin Cafe Orchestra. Wat minder bekend is, is dat hij achter de productie zat van Sex Pistols bassist Sid Vicious “My Way”. Wanneer Jeffs in 1997 komt te overlijden aan een hersentumor is dat ook het einde van het Penguin Cafe Orchestra. Wanneer de overige leden vanaf 2007 weer nieuwe concerten geven, is de zoon Arthur degene die het Penguin Cafe weer geheel tot leven brengt. Inmiddels zijn alle originele leden niet meer aanwezig, waardoor Arthur de ruimte heeft om zijn eigen composities binnen het bekende concept kan uitvoeren. The imperfect Sea is het derde album dat van de hand van Arthur komt. Een album vol kamer jazz vervlecht met folk. Door het hoge tempo kent het een vleugje dance en covers van de elektro band Kraftwerk en Simian Mobile Disco. Als eerbetoon aan zijn vader is het “Now Nothing” op dit album meegenomen.

Lees verder: https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/penguin-cafe-the-imperfect-sea/

Te zien in Nederland

Lone – A View From The Bridge

Lone – A View From The Bridge

Label eigen

Beoordeling 8

Review Met de namen Ferdinand Bakker en Michel van Dijk hebben we een stukje bakermat van de Nederpop te pakken. De heren waren in de jaren 70 een onderdeel van de band Alquin. De band uit Delft bracht de progrock naar Nederlandse bodem en wist in die tijd uit te groeien tot een van de beste rockacts. Met internationale producers waaronder Derek Lawrance (Deep Purple) en Roger Bain (Black Sabbath) kreeg de band een internationale sound dat kon meten buiten de vaderlandse grenzen. Na diverse reünie tours het project Bakker en Van Dijk uitgewerkt tot het project “Lone”. Hiervan is nu het tweede album van de band verschenen. De stem van Van Dijk is nog steeds optimaal en de kunde van de heren heeft men ook niet verleerd. De switch van de prog rock naar de meer blues georiënteerde stijl bevalt de heren wel. Na de heerlijk uptempo opening van ‘What’s Going On” en “Rust” weet men met het heerlijk slepende “Miles” de snaar te pakken van de onvervalste laid back bluesrock en maken hier van een juweeltje.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/lone-a-view-from-the-bridge/

Te zien in Nederland

Robert Cray & Hi Rhythm

Robert Cray & Hi Rhythm

Label Veejay / bertus

Beoordeling 8

Klant Over de carrière van deze muzikant kan waarschijnlijk menig boek geschreven worden. De inmiddels 63-jarig Cray is een selfmade man die tijdens zijn jeugdjaren het gitaarspelen leerde, waarbij hij een voorliefde ontwikkelde voor de blues en soul. Na het nodige regionale succes zou het toch tot 1983 duren voordat hij zijn echte doorbraak kende. Met ‘Right Next Door’, afkomstig van het soloalbum Strong Persuader uit 1986, was daar de internationale doorbraak. Het betekende overigens niet alleen zijn persoonlijke doorbraak; ook “The Blues’ kwam ineens via andere radiozenders de huiskamers binnen en bereikte een breder publiek. In ’88 kreeg dat succes een vervolg met ‘Don’t Be Afraid Of The Dark’, afkomstig van het gelijknamige album en nu als Robert Cray Band. In de jaren daarna is de discografie gestaag aangevuld en is de naam Robert Cray verder gevestigd. Zo wordt Cray in 2011 o.a. opgenomen in de Blues Hall Of Fame en heeft hij vijf Grammy’s achter zijn naam staan. Met dit nieuwe album komt volgens eigen zeggen een langgekoesterde wens uit; een album opnemen met leden van de legendarische Hi Rhythm.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/robert-cray-hi-rhythm/

Te zien in Nederlanf

Old Crow Medicine Show – 50 Years of Blo

Old Crow Medicine Show – 50 Years of Blo

Label Columbia / Sony

Beoordeling 7,5

Review Het is inmiddels 50 jaar geleden dat Bob Dylan zijn album Blonde On Blonde uitbracht. Het zevende album van Dylan verscheen op dezelfde dag als het legendarische Pet Sounds van de Beach Boys. Door de tijd blijkt dat dit album dat Dylan samen met the Hawks (later The Band) met Robbie Robertson en Al Kooper, een van de belangrijke albums van Dylan en de muziek in geheel werd. Zijn overstap van akoestische songs naar elektrische gitaar bracht in die tijd nogal wat rumoer. De Amerikaanse folkband Old Crow Medicine Show uit Nashville greep deze gelegenheid aan om het Dylan album integraal live te gaan spelen. Afgelopen jaar is heeft deze band op 12 & 15 mei dit jubileum gevierd met 2 live shows. Hiervan is er nu een album uitgekomen en we kunnen zeggen dat het meer dan geslaagd is.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/old-crow-medicine-show-50-years-of-blonde-on-blonde/

Te zien in Nederland vrijdag 30 juni Paradiso te Amsterdam

Angaleena Presley – Wrangled

Angaleena Presley – Wrangled

Label Thirty Tigers/ Bertus

Beoordeling 7

Review Wat de naam misschien doet vermoeden, is Angaleena geen familie van de King of Rock and Roll. De muziek van deze Presley ligt in het genre van de country. Ze is een van de drie muzikanten van Pistol Annies. Dit is een superband op gebied van country singers songwriters. Naast Presley zijn Miranda Lambert en Ashley Monroe de grootheden die dit trio vulllen. De country van Angaleena Presley is vooral traditioneel te noemen. Het ligt in de lijn van de Linda Rondstad, Dolly Parton en Emmylou Harris, die op hun beurt de krachten bundelen in de band Trio. Het album Wrangled kent vooral songs waarbij de authentieke countrystijl een nieuwe krijgt. “Only Blood” is opgenomen in een authentieke stijl. Al zij “Mama I Tried” en “Country” lekker uptempo en krijgt het een rockrandje waardoor het album even breekt qua sound. .

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/concert-recensie/angaleena-presley-wrangled/

Te zien in Nederland

Willie Nelson - God's Problem Child

Willie Nelson - God's Problem Child

Label Legacy/ Sony

Beoordeing 8

Review Met William Hugh Nelsen hebben we het over een van de Godfathers van de country singer songwriters die nu nog leven. Hij hoort tot de categorie country zangers a la Dolly Parton, Johnny Cash en Kris Kristofferson. Toch weet hij met zijn outlaw country en zijn look zich in de schijnwerpers te zetten door veelvuldig drugsgebruik en wapen bezit. Wanneer Nelson zijn hits scoort met Julio Iglesias (“To All The Girls I L Loved Before”) en zijn acteer activiteiten in Miami Vice en Dukes of Hazzard werd zijn vaste fan-base wat gewisseld. Wanneer Nelson begin dit millennium 16 miljoen aan de Amerikaanse fiscus terug moest betalen en opgepakt werd voor drugsbezit werd het allemaal even rustig rondom Nelson. Met zijn bedrijf om groene sojaolie diesel te maken groeit onverwachts en zijn initiatieven voor de gemeenschap is groot. Naast jaarlijkse Farm Aid (Live Aid van de countrymuziek) en inzamelingsacties voor bv de Tsunami in Azië is Nelson erg maatschappelijk betrokken. Hiermee ontstaat de link met Neil Young die dat op zijn beurt ook is, met als gevolg dat de zonen van Nelson in de band van Young spelen.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/willy-nelson-gods-problem-child/

Te zien in Nederland

Little Hurricane - Some Sun Some Moon

Little Hurricane - Some Sun Some Moon

Label Mascot / Provogue

Beoordeling 8

Review It’s “Bad Business” stelt het duo Celeste Spina en Antony Catalano. Een stel dat elkaar enige jaren geleden heeft gevonden. Met hun liefde voor de blues rock en vintage stuff ontstond er een Little Hurricane. Anthony Catalano werkte al met vele muzikanten uit diverse stijlen . Van Andrea Bocelli tot Slayer en Dwen Stefani tot Mastodon. Zijn functie lag vooral in de studio, productie en technische ondersteuning. Hoe dan ook, deze ervaring kan niet meer worden afgenomen en wordt het verhaal rondom Little Hurricane alleen maar interessanter.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/little-hurricane-same-sun-same-moon/

Te zien in Nederland

Heigh Chief - Heigh Chief

Heigh Chief - Heigh Chief

Label Blue Mood Records / Grappa

Beoordeling 8,5

Review In 2015 maakten we kennis met de Marcus Løvdal band. Frontman en bluesgitarist Marcus Løvdal is nu terug in een nieuwe samenstelling onder de bandnaam Heigh Chief. Met het titelloze Heigh Chief laat de band ons kennismaken met hun interpretatie van blues. Op hun site staat met grote en dikgedrukte kapitalen “New Game, New Game” weergegeven. Dat zal dan waarschijnlijk betrekking hebben op de samenstelling van de band want Marcus Løvdal (gitaar & vocals) heeft samen met Bjørn Blix (gitaar & vocals), Lasse Kulsrud Nordby (basgitaar) en Jonatan Eikum (drums) de viermans- blues-formatie Heigh Chief gevormd. In Noorwegen is dit album al een tijdje uit maar gelukkig is het album nu ook regulier in Nederland verkrijgbaar. Geïnspireerd door namen als Robben Ford en Keb Mo brengt de band ons blues van een hoog niveau die lekker plooibaar en toegankelijk klinkt. Het album opent in ieder geval lekker met het soepele ‘Missing Out’; lekker midtempo, relaxed klinkend, enigszins catchy maar toch die elektrische gitaar die voldoende in de schijnwerpers staat. Vervolgens is daar de ballad ‘Little Things’, een nummer dat de nodige aandacht opeist. Vanuit de betrekkelijke rust zijn daar steeds dat orgelspel en gitaarakkoorden die als een dreigend onheil boven het nummer hangen en gaandeweg barst het nummer dat ook écht uit zijn voegen om tot een heuse blues explosie te komen. Dat Noorwegens beste Hammondorganist Lars Christian Narum echt van toegevoegde waarde is op dit debuutalbum en de band dus echt aanvult, wordt gaandeweg het album steeds duidelijker. ‘Sweet Up My Soul’ wordt gedreven op gitaarriffs en heeft iets onweerstaanbaars over zich waardoor stilzitten een dingetje wordt. Toch zijn Løvdal en consorten in staat een eigen sound te creëren met een bepaalde sfeer. ‘Weed, Whites & Wine’ (volgens Løvdal bewust geïnspireerd op een nummer van Little Feat) kent de nodige soulinvloeden en bij nummers als ‘Lady’ en ‘Nothing But To Worry’ komt dat gevoel uit de zuidelijke staten van de VS als vanzelf bovendrijven. Opvallend is hun bloedmooie, eigenzinnige interpretatie van ‘Amazing Grace’ met ook hier weer een hoofdrol voor Narum met zijn Hammondorgel. Het indringende en ruim vijf minuten durende ‘What She Does To Me’ behoort ook tot één van de betere nummers op dit album. ‘Going South’ is een mooi instrumentaal tussendoortje en de akoestische bonustrack ‘Blinded By Love’ klinkt alsof het spontaan en in één take op de plaat is gezet. Een meer dan goed of gemiddeld debuut. De heren verrassen ons met dit titelloze album. Veel variatie, lekker toegankelijk met veel aandacht voor de ingrediënten die een blues plaat tot een goede blues plaat maken. Helaas staan er nog geen optredens in Nederland gepland. Op basis van deze plaat koop ik het volgende album blind. Ik ben absoluut om en stop het schijfje nog een keer in de cd-speler

Te zien in Nederland / België

the Mavericks - Brand New Day

the Mavericks - Brand New Day

Label Mono Mundo/ Bertus

Beoordeling ***

Review Het is inmiddels alweer ruim 20 jaar geleden dat The Mavericks een enorme hit in Nederland scoorde met “Dance the Night Away”. De folkpop band hield het in 1999 voor gezien. Het succes stokte en de albums kregen tegenvallende verkoopcijfers. Begin dit millennium deed Raul Malo nog een poging maar vanaf 2012 is de band weer voltallig bijelkaar. Ditmaal met succes. Het album “In Time” werd goed ontvangen en met “Brand New Day” zet men de schouders er weer onder. Het album bevat vooral een oude klassieke sound dat we kennen uit de jaren 40-50. “Easy as it Seems”, “I Think of You” of het titelnummer “Brand New Day” klinken alsof Elvis is opgestaan. Goodnight Waltz” en “I Will Be Yours” passen zeker op een album vol Elvis outtakes. De songs zijn erg aanstekelijk en het plezier met de swing is weer volop aanwezig. Met ondersteuning van de blazers krijgt het allemaal een jazzy tintje, waardoor we al snel in de louche barretjes met velours rode gordijnen voor het podium wanen. The Mavericks hebben duidelijk gekozen om de Americana weer tot leven te brengen. Gewapend met cowboy kledij en teksten over Amerika komen ze Europa veroveren.

Te zien in Nederland/ België 29 maart TivoliVredenburg te Utrecht

Sam Outlaw - Tenderheart

Sam Outlaw - Tenderheart

Label Thirty Tigers / Bertus

Beoordeling ***

Review Wanneer we het over een modern maar oh zo oldskool klassieke en tijdloze country hebben, dan zal de naam Sam Outlaw snel op tafel liggen. De man met cowboyhoed loopt als het ware met een gitaar op de nek de saloons binnen en vraag waar hij het paard nog kan stallen. Met de snik in de stem, een slide gitaar en een shuffeltje met de kwastjes op de drums klinken “Bottomless Mimosas”, “Tenderheart” zelfs met de percussie alsof er een paard voorbij komt en “Diamond Ring” als vanouds. Wanneer de titels “Two Broken Hearts” en “She’s Playing Hard To Get” weten we dat de teardropping moments zijn aangekomen. Voor de liefhebbers van de onvervalste country a la Dolly Parton en Kenny Rodgers (en alle volkszangers die dit coveren), line-dance liefhebbers is dit zeker een album om te gaan beluisteren!

Te zien in Nederland/ België 20 juli Paradiso te Amsterdam ( met Jim Lauderdale)

Valerie June - The Order of TIme

Valerie June - The Order of TIme

Label Caroline

Beoordeling **

Review Haar naam is Valerie June Hockett en is een singer-songwriter uit het Amerikaanse Memphis, Tennessee. Het past in het plaatje van de country club en Shery Crows debuut album. De folk, blues country stijl is typisch Amerikaans, al weet June er een swingend tintje aan te geven. Haar stem is het meest opvallend. Het is een nasale stem dat doet denken aan Fleetwood Mac zangeres Stevie Nicks, die hier een goede draai aan heeft weten te geven. Inmiddels weet June hier ook een prima draai aan te geven. Haar vorig album “Pushin’ Against the Stone” werd over de wereld, inclusief Nederland een hit album. Met het nieuwe album weet ze goed aan te sluiten bij het succes. De meeslepende songs “Long Lonely Road” en “Love You Once Made” openen het album. Het kan een rustgevende inzet zijn, al is de Amerikaanse zeurend accent hierbij wat te veel op de voorgrond treed. Met “Shakedown” weet ze de swing er in te krijgen waardoor dit zeurende klank in haar stem verdwijnt. De oude traditionele blues met steel gitaar op “Man Done Wrong” doet de jaren 20 herleven. Het mag binnen de bluesy country stijl wellicht een nieuw fenomeen zijn, maar met dit album zonder gerenommeerde producernamen weet June tot een prima plaat te maken. Al vraag ik me af of dit de doorbraak voor haar is.

Te zien in Nederland/ België 30 april Bird te Rotterdam 1 mei TivoliVredenburg te Utrecht 3 mei AB Flex te Brussel

Scott H. Biram – The Bad Testament

Scott H. Biram – The Bad Testament

Label Bloodshot rec.

Beoordeling ***

Review Binnen de blues is Scott H Biram een bekende persoonlijkheid die onder de naam “The Dirty Old One Man Band” de wereld rond reist. De blues weet hij te vervangen met wat country en punk metal. Het is ook niet geheel vreemd. Zijn voormalige bands The Thangs waar punk hoogtij vierde en blue grass band Bluegrass Drive By liggen zo ver uiteen, dat Biram dit nu in een weet te vangen. “The Bad Testament” is inmiddels een zesde album op het Bloodshot rec. Label. Hier krijgt hij alle vrijheid om zijn aangrijpende songs neer te zetten. Van de heerlijke open uptempo “Set Me Free”, het singer songwriters verhaal van “Swift Drifting” tot het meeslepende “Long Old Time”. Het is wat jammer dat het nummer “Still Around” door de tempowisselingen de snelheid uit het liedje wordt gehaald, maar de onvervalste blues van “Crippled & Crazy” en “Righteous Ways” zijn weer heerlijk. Met “The Bad Testament” weet Scott H. Biram een album te brengen wat in de lijn ligt van zijn vorige albums. De ep “Hit the River” ligt naast dit album, dat de bonustracks van “The Bad Testament” bevat.

Te zien in Nederland/ België

Frontier Ruckus – Enter The Kingdom

Frontier Ruckus – Enter The Kingdom

Label Red Essential / Bertus

Beoordeling ****

Review Samen met Wilco drummer Ken Coomer is de folkband uit Michigan de studio in Nashville ingedoken. Om maar even te laten weten dat de band in de hoek van de country folk past, wordt Nashville genoemd. Inmiddels bestaat de band Frontier Ruckus al 10 jaar en is “Enter The Kingdom” hun vijfde album. Hoewel de band met zingende zagen (“If You Can”) , violen en banjo’s in de weer gaat, is de muziek vooral ontspannen akoestisch pop te noemen. Vanaf het begin van het album klinkt het het gezellig. Als we dit binnen de muziek zo mogen noemen. “Visit Me” en “27 Dollars” klinken alsof the Jayhawks een extra bandlid heeft ingevlogen. En wel een banjo speler die gedoseerd zijn werk doet. De harmonische vocalen spelen hierbij een belangrijke rol en de arrangementen die men hier op heeft gelegd klinken als een klok. De dubbele zangpartijen van o.a. “Our Flowers Are Still Burning” en “Nothing is Working” brengen toch iets extra’s binnen deze songs. Al weet men met het instrumentale “Since Milford” ook een juweeltje te maken. Kortom “Enter The Kingdom” is een verrassend prettig ontspannen

Te zien in Nederland 17 maart Cafe Wilhelmina te Eindhoven

Eric Gales - Middle of the Road

Eric Gales - Middle of the Road

Label Mascot / Provogue

Beoordeling ***

Review Eric Gales – Middle of the Road Label: Mascot / Provogue Eindoordeel: 7,5 De Amerikaanse blues gitarist heeft al de uiterlijk van Jimi Hendrix en met zijn Fender weet hij de blues op te zwepen als geen ander. Eric Gales weet inmiddels al ruim 25 jaar de blues te combineren met gospel koortjes waardoor het gaat swingen. Het album “Middle of the Road” staat vol met deze heerlijke blues met een vleugje rock en swingende achtergrond vocalisten. Wellicht heeft Gales de kunst af kunnen kijken van Jeff Healey. “Change In Me” of “Carry Yourself” zouden zo van een Healey album kunnen komen. Het geeft meer aan dat Gales deze sound en swing heeft overgenomen van de blinde meester gitarist. Halverwege start Gales een reggae riffje in “Been So Long” wat het album even prettig breekt. Met de staccato blues van “Help Yourself” wordt er gezocht naar andere invalshoeken om een blues album zo aantrekkelijk mogelijk te houden. Dit lukt Gales goed genoeg, al blijft de start en het einde van het album zijn sterkste kant. Hiermee mag hij gerust een heel album mee vullen.

Te zien in Nederland/ Belgie

Deze tekst past u aan door erop te klikken.