De Schijvenrij
 
 

Indie en Alternatief 

 

 

Foals - Exits

 

2019

Howe Gelb - Gathered

Howe Gelb - Gathered

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Gelb is een Amerikaanse singer-songwriter die veelal in de Americana stijl wordt geplaatst. De ruim 60 jarige man heeft inmiddels allerlei stijlen onder handen genomen en weet dat er meer is dan een soort muziekstijl. Ditmaal horen we de man vooral als een allround muzikant die de voetsporen van Tom Waits weet te vinden. De ingetogen sound en akoestische songs als ‘A Thousand Kisses Deep’ met M. Ward of het Not The End of the World met Anna Karina zijn warm en meeslepend. Alsof je je de mensen in een dialoog ziet spreken. De heerlijke slow blues of jazz varieert op deze plaat. Alles klinkt relaxt en ontspannen. Het album laat zien dat Gelb niet een een hokje te duwen is en met zijn vele gast muzikanten van alle markten thuis is.

Benjamin F. Leftwich - Gratitude

Benjamin F. Leftwich - Gratitude

Label Dirty Hit

Beoordeling 7,5

Review Het is inmiddels alweer bijna 8 jaar geleden dat het debuutalbum van Benjamin Francis Leftwich verscheen. Inmiddels is de man 29 jaar en weet met Gratitude wederom een prachtig album te maken. De singer-songwriter weet met zijn liedjes een intieme en sound een kwetsbare sfeer te creëren. Als je naar ‘Big Fish’ en ‘Sometimes’ luistert kom je al in een soort van droomstand terecht. Naast dat hij zijn singer-songwritersstijl met folk combineert, gebruikt de man de elektro sound in de songs als ‘Luzern’ en ‘Friends’ . Tegenwoordig wil men dit als folktronica betitelen, al zit dit vooral in de beat en ritmesecties. Het is een prettig album als je iets moet gaan doen en een heerlijk muziekje erbij wil hebben.

Light Conductor - Sequence One

Light Conductor - Sequence One

Label Constellation Records

Beoordeling 7

Review Met minimalistische soundscapes brengt het nieuwe project Light Conductor hun debuutalbum. Light Conductor is een samenwerking van Jace Lasek (The Besnard Lakes) en Stephen Ramsay (Young Galaxy). Op dit debuutalbum Sequence One staan vijf nummers die we kunnen karakteriseren als Ambient-synth en die weids worden uitgesponnen. Zo kent de opener ‘A Bright Resemblance’ een speeltijd van maar liefst elf minuten. Laagje voor laagje worden als het ware de synths opgebouwd waarbij een drone-achtige repeterende toon de basis vormt. Minimalistisch maar evengoed boeiend, effectief én met een naadloze overgang naar ‘Chapel Of The Snows’. Hier voegt het duo de nodige effecten en samples toe waardoor het geheel een wat dreigender karakter krijgt. Het duo houdt overigens redelijk vast aan het concept en de contouren waar we bij de opener kennis mee hebben gemaakt. Het 10 minuten durende ‘Far From The Warming Sun’ heeft ook weer die minimalistische, monotone basis dat als een soort ontwaking moet fungeren voor de variaties die het duo hier en daar aanbrengt. ‘When The Robot Hits The Water’ is de kortste track en zorgt voor een soort van natuurlijke opmaat en overgang naar de afsluiter en titelsong ‘Light Conductor’. Als een soort van Space Odyssey wordt dit nummer opgebouwd tot een waar hoogtepunt. Vervormde gitaren en stemmen ondersteund door een zware bas zorgen er voor dat dat de ruimteshuttle Light Conductor Sequence One als het ware veilig landt op moeder aarde. Het album luistert als één adem weg, mede ingegeven door het feit dat de vijf tracks naadloos in elkaar overlopen. Het geheel is een Ambient-achtige synthsound met een wat loom karakter. Voor liefhebbers van instrumentale synthesizer muziek met een wat minimalistisch karakter. Veel luisterplezier.

The Young Gods – Data Mirage Tangram

The Young Gods – Data Mirage Tangram

Label Two Gentleman

Beoordeling 8

Review De jonge goden uit Zwitserland worden nog onderschat door het algemene publiek. Binnen de muziekwereld behoort deze act tot een van de meest invloedrijke acts als het gaat om industrial elektronische muziek en mag met na 30 jaar zich gerust als oudere muziekgoden noemen. The Young Gods waren hun tijd in de jaren 80 al ver vooruit. Daar waar de punk de overgang zocht naar de New Wave sound, was dit bij the Young Gods al uitgewerkt en geklaard. Het werd dan ook een inspiratiebron voor bijvoorbeeld David Bowie en later U2 en Trent Reznor van Nine Inch Nails. De elektro industrial sound krijgt met The Young Gods een swingend geheel zoals we dit op ‘Tear Up The Red Sky’, ‘Figure Sans Nom’ en ‘Moon Above’ horen. Deze muziek zou nu in de kaders vandance en alternatief gaan vallen, maar als we dit in het tijdsbeeld van 30 jaar geleden zetten, dan moeten we concluderen dat de heren toen al de sound wisten te vinden waar nu iedereen mee wegloopt. Het experimentele ‘All My Skin Standing’ kan dan nu weer als nieuw en moderne sound worden beschouwd, waar we over 15 jaar dit met regelmatigheid zullen horen op de festivals. Dit verpakt tussen de dan oude rotten van Coldplay, Hozier, James Bay en John Mayer. Nu is je kans om de heren in Nederland te zien! Ze spelen op 27 maart Paradiso Noord te Amsterdam

Good Fuck - Good Fuck

Good Fuck - Good Fuck

Label Joyful Noise

Beoordeling 7

Review Jenny Pulse en Tim Kinsella (o.a. Joan Of Arc) hebben elkaar niet alleen privé, maar ook muzikaal gevonden. De vraag is natuurlijk wat ze willen bereiken met de keuze van de alleszeggende projectnaam Good Fuck. Dit nieuwe project krijgt bij de albumopener ‘We Keep It Light’ meteen vorm; verdwaalde drumkicks, vervormde synths en wat soepele elektronische vormen de basis en het duo voegt hier in harmonie wat gesproken woorden aan toe. De overige nummers van dit duo hebben ook die duidelijke elektronische basis waarbij zowel Kinsella als Jenny de vocalen voor hun rekening nemen. Daarnaast combineren ze natuurlijk regelmatig hun stemmen om tot een wat meer harmonieus geheel te komen en nergens vliegt het duo uit de spreekwoordelijke bocht. Deze combi werkt wonderwel waarbij Jenny’s ervaring met minimalistische elektronische muziek misschien wel de grootste invloed is. Overigens kwam dit album tot stand tijdens een bewust gekozen verblijf in The Berkshires, een soort van artistieke kolonie, en de inspiratie komt uit een twaalftal boeken, variërend van Don Quixote tot The Outlaw Bible of American Poetry. ‘Spring Song’ is misschien wel het meest exemplarisch; wat gedempte harmonieuze vocalen omgeven door synths waar romantische strijkers abusievelijk worden toegevoegd. ‘Physics’ en ‘Stacking Oranges’ wedijveren voor het meest catchy nummer op dit project. We kunnen dit album het beste plaatsen bij de wat experimentele elektronische muziek. Over het algemeen erg toegankelijk met een subtiel minimalistisch karakter, waarbij de vraag natuurlijk is of dit album nog een opvolger gaat krijgen van dit liefdes duo. Veel luisterplezier.

Test Dept - Disturbance

Test Dept - Disturbance

Label Little Indian rec.

Beoordeling 7,5

Review De Britse band Test Department, ook wel Test Dept genoemd behoort tot de grondleggers van de Industrial sound. De band kreeg in 1981 een samenstelling en werd door de jaren in samenstelling veelal gewijzigd. Wanneer de hypnotiserende electrobeats eind vorige eeuw te ruste gaan, is het nu weer tijd om de machine weet te laten draaien. Het gaat bij Graham Cunnington en Paul Jamrozy om maatschappelijke thema’s aan de kaak te stellen. De werkende klasse die het te zwaar heeft te ondersteunen en het kapitalisme dat de maatschappij in tweeën deelt. Met de Brexit, de vreemdelingen haat en vluchtelingenstroom is het nu weer actueel. Het is dan voor de Test Dept ook weer tijd om zich te laten horen. Disturbance is dan ook een passende titel. En is het een goed come back

Isbells - Sosei

Isbells - Sosei

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Belgische singer-songwriter Gaëtan Vandewoude start ergens rond 2009 een nieuw project genaamd Isbells. De melancholische droompop uit Leuven bestaat nu 10 jaar en het doet deugt dat Vandewoude zijn inspiratie weer op plaat heeft kunnen zetten. Het draait bij deze man ook om de inspiratie en noodzaak van het muziek maken. Met ‘One Cause’ vindt hij het plezier van muziek maken terug, waardoor er een inspiratie boost is ontstaan om meerdere songs te schrijven. Het overlijden van zijn vader verwerkt hij in het prachtige liedje ‘Father’ en met ‘2Words’ werkt de man zich uit een depressie. Met de poezie van Sosei wordt er een reikende hand geboden. Dit horen we in het titelstuk en is als ode gegeven aan de Boeddhistische priester. Muzikaal is het een welgeslaagd luisterpop album geworden. Dat de Vandewoude weer de muziek heeft gevonden is al de grootste winst. En hopelijk vind hij meer inspiratie om zijn verhalen op muziek te zetten. Het is persoonlijk en melancholisch vanuit Vandewoude maar vooral een intense beleving om de teksten met muziek van hem door te nemen. Isbell is te zien in Nederland op 10 Mei Ekko te Utrecht

World of Dust - Samsara

World of Dust - Samsara

Label Tiny Room Rec

Beoordeling 7,5

Review De stoffige wereld in Utrecht krijgt een opschoon beurt. Het is het vijfde album van de muzikant uit Bilthoven, Stefan Breuer en de Amerikaan Todd Tobias (Guided by Voices). De slow folk sound van het duo is pakkend. De melancholische klanken en overpeinzingen die het duo heeft gedeeld, worden als het ware op plaat gezet. Met de toevoegingen van hoe het plaatje er uit zou zien wanneer je de duisternis wil bevechten in ‘Blood’. Na de ingetogen stukken ‘Welcome’ en ‘Worms of the Mind’ die mooie verhalen opleveren, is er ook ruimte voor meer uptempo pop van ‘Tarot’. Met Samara willen de heren even eer rustpunt geven in de stressvolle wereld waar in we leven. Een moment van overdenking en intense dialogen. Hoewel de titels een grote hoeveelheid kent zijn de songs over het algemeen 2,5 minuut durend en is het album van bijna 30 minuten een prima dagelijkse meditatie.

The Fire Harvest - Open Water

The Fire Harvest - Open Water

Label Snowstar

Beoordeling 7,5

Review Het nieuwe album van de Utrechtse band The Fire Harvest is niet alleen melodieuzer dan zijn voorganger Singing, Drinking, Dansing uit 2016. Het is meer in balans en kent een mysterieuze sound. Met the Sun and the Sea weet de band een spannend verhaal te vertellen waar ieder ademloos naar luisterd. Het is de nieuwe kracht van de band. Samen met de Canadees Michael Feuerstack is men de studio in gedoken. Dat de goede intentie was om lekkere uptempo songs te maken blijkt uit ‘Good Intensions’, maar de songs zjin vooral melanchoisch en dromerig. Zoals het ‘Human’, ‘Lines in the Sand’ en ‘Picture of a Man’ kennen vooral een slow sound waarbij je je laat leiden door de gitaar melodieën tot de zanger een versnelling toebrengt. Het is daardoor pakkend en slepend. De heren zijn gegroeid en dit album is al meer een eenheid dan hun debuut. Goed alternative act en zeker de moeite waard om even te beluisteren. De heren presenteren het nieuwe album op 15 maart a.s. in de dB’s te Utrecht.

Bayonne - Drastic Measures

Bayonne - Drastic Measures

Label City Slang

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse instrumentalist Roger Sellers is terug met een nieuw album onder zijn artiestennaam Bayonne. Wederom brengt hij ons een album vol dromerige pop die we vooral in de elektronische muziek moeten plaatsen. Op zich klinkt het album van deze in Austin, Texas, woonachtige Amerikaan helemaal niet minimalistisch. Sellers gebruikt de elektronica functioneel, zet loopmachines is om steeds repeterende melodieën verder uit te bouwen met interessante en vaak complexe songs als eindresultaat. Neem als voorbeeld de bijna zes minuten durende opener ‘QA’ dat vanuit een enkele drone-achtige toon mooi wordt opgebouwd. Vervolgens worden we met de uptempo titeltrack getrakteerd op een wat weelderige sound. Op zich is dit niet alleen exemplarisch voor de titelsong want ook een track als ‘Gift’ begint met soepel pianospel om vervolgens te worden aangevuld met synthesizers, drums en percussie. Resultaat is dat alle instrumenten laag voor laag worden opgebouwd en aangevuld en waarbij de puzzelstukjes in elkaar vallen. De dromerige sfeer, ook ingegeven door het wat iele stemgeluid van Sellers, is het hele album voelbaar. Uiteraard vinden we ook ‘I Know’ terug op dit tweede album en ook hier is duidelijk hoe de Amerikaan zijn stem bewerkt door loops en overdubs toe te passen. Ook een nummer als ‘Kind’ is zodanig bewerkt dat het waarschijnlijk een totaal andere sound heeft gekregen dan tijdens de opnames. Verrassend is het door “Handclap” opstuwende ‘Uncertainly Deranged’ en zo krijgen we steeds meer de bevestiging dat Sellers zich de afgelopen jaren verder ontwikkeld heeft en ook het tekstuele deel een prominentere rol binnen zijn nummers heeft gegeven. De afsluiter ‘Bothering’ sluit qua karakter mooi aan bij de opener; een wat etherische sound waarover de stem van Sellers als een flinterdun laagje wordt uitgesmeerd. Drastic Measures is een logische opvolger van Primitives uit 2016. Muzikaliteit en teksten zijn meer in evenwicht al is overal de aanwezigheid en het effect van elekronica aanwezig. Het klinkt allemaal samenhangend en de nummers vormen een logisch geheel. Al met al een prima album. Veel luisterplezier.

Foals – Everything Not Saved Will Be Los

Foals – Everything Not Saved Will Be Los

Label Warner Music

Beoordeling 7,5

Review De Engelse indie band Foals uit Oxford begin in de zomer 2017 met het opnemen van hun vijfde album. Tijdens deze opnamen verliet bassist Walter Gerwers de band. Dan kun je op zoek gaan naar een nieuwe bassist en dat is wellicht ook gebeurd, of Yannis Phillipakis pakt de basgitaar en speelt het album in. Er is genoeg tijd verloren, dan zal er links of rechts ook nog wel wat tapes verloren zijn gegaan. Inmiddels heeft de band zoveel opgenomen en tapes terug gevonden dat we dit nieuwe album als het eerste deel kunnen omarmen. De band heeft een bassist gevonden die nu als live stand-in zich mag bewijzen, maar men is weer op volle sterkte! Het album heeft een prima indie drive en doet met de uptempo songs als ‘In Degrees’, ‘Cafe D’Athens’ en ‘Exits’ denken aan Depeche Mode. Al kent Foals ook zeker zijn eigen identiteit met ‘White Unions’, I’m Done With The Words en het experimentele ‘Sundaypt.1”. Het is een prima album en hierbij wordt je nieuwsgierig naar het tweede deel.

The Japanese House - Good At Falling

The Japanese House - Good At Falling

Label Dirty Hit

Beoordeling 7

Review Amber Bain is de constante factor binnen The Japanese House, of kunnen we eigenlijk stellen dat zij The Japanese House is. Haar indie droompop heeft ze de afgelopen jaren op Ep gezet en daar komt nu haar debuutalbum uit voort. De elektropop met het lichte stemgeluid van Amber Bain klinkt industrieel. Ze wist bij 1975 al haar medewerking te verlenen en als support act hun tournee te begeleiden. De afgelopen 3 jaar verscheen iedere jaar een EP waar geen van de songs op dit album terecht zijn gekomen. Het is dan ook een album met nieuwe songs. De pop en dance van ‘You Seem So Happy’ en ‘Worms’ zijn de meest uptempo songs van het album. Met de singles ‘Follow My Girl’ en ‘Lilo’ weet Bain het droombeeld in leven te houden, terwijl de songs als Far A Way een prima popplaat is. Wellicht zullen we dit meer van haar horen, aangezien de route van de vage elektropop naar de droompop verschuift. Dan is de stap snel gemaakt naar de popsound zonder vele voice- en toetsen overdubs.

Jacle Bow – Whatever You Might Find

Jacle Bow – Whatever You Might Find

Label Warner music Benelux

Beoordeling 8

Review De Belgische rockband Jacle Bow viel op tijdens De Nieuwe Lichting concours van de radiozender Studio Brussel. Het trio Jonas Bastijns, Joris Thuis en Karel van Mieleghem, wist door te dringen tot de finale. De heren wisten dit succes om te zetten in een ander avontuur. Tour door US door kleine plaatsen aan te doen, publiek te ritselen en zelf zorgen voor een slaapplek. Het resultaat is dat hier een documentaire van is gemaakt. ‘Play For That Money’ krijgt de nodige aandacht waardoor men een contract bij Warner kon tekenen. De singles die men in 2016 en 2017 werden niet allemaal een hit succes, maar het debuutalbum What’s All The Mumble About kreeg hierdoor de nodige attentie waarde. Nu is er het vervolg Whatever You Might Find. Een album dat aansluit bij de indie sound van het debuut. Wederom met Triggerfinger drummer Mario Goossens achter de knoppen. De songs zijn volwassener zoals het dramatische ‘Hideway’ of het luchtige popnummer ‘Nothing Get’s Me Excited’ zijn totaal verschillende songs die toch naadloos elkaar kunnen opvolgen. Dat maakt deze band dan ook bijzonder. Het kan swingen met Run Part 1 en poppy uit de hoek komen, om vervolgens intiem een liedje ‘In Time’ in te zetten. Hierbij krijgt de band ondersteuning van de meester van Belg-pop Raymond van Groenewoud. Het is wederom een Belgische band die zich goed heeft ontwikkeld en potentie heeft om aan te sluiten bij de internationale garde. Wellicht wordt het tijd om de US steden die wat groter zijn aan te pakken.

Susanna & The Brotherhood Of Our Lady

Susanna & The Brotherhood Of Our Lady

Label SusannaSonata

Beoordeling 7

Review Susanna Karolina Wallumrød is een eigenzinnige Noorse singer/songwriter die vooral bekendheid vergaarde met haar vertolking van traditionals. Voor haar nieuwste album, Garden Of Earthly Delights vond ze de inspiratie bij de schilderijen van de Nederlandse kunstschilder Hieronymus, oftewel Jeroen, Bosch. Naast de opgedane inspiratie bij de werken van één van onze bekendste klassieke schilders, gebruikt de Noorse ook nog wat quotes uit de Griekse mythologie en van Charles Baudelaire. De inspiratie kwam min of meer per ongeluk en daarop volgende een bezoek aan de expositie in Den Bosch en het geheel paste weer in de opdracht van Vossa Jazz om een conceptalbum te maken. Want met titels als ‘Gardens Of Early Delight’ (Tuin der Lusten), ‘Wayfarer’ (De Marskramer) en ‘Ship Of Fools’ (Narrenschip) hebben we simpelweg te maken met directe verwijzingen en het bijzondere is dat deze wordt vormgegeven door instrumenten als de accordeon, synth, piano en hier en daar wat gitaarwerk. Met een viertal muzikanten probeert Susanna kleine verhalen te vertellen die tijdloos zijn en in elke dimensie geplaatst kunnen worden. Het zijn vooral nummers die je in de experimentele hoek moet zoeken met een over het algemeen miniem instrumentarium. Sommige nummers zoals opener 'Garden Of Earthly Delights' zijn gebaseerd op een melodieuze harmonie, andere zijn muzikale soundscapes. Verder staan er twee vertolkingen van ‘Wayfarer’ op waarbij de Noorse vocaliste duidelijk verschillende arrangementen hanteert, met elk hun eigen karakter. Opvallend is overigens haar stembereik en de wijze waarop ze vocaal met woorden en klanken speelt. De mystieke sfeer die ze samen met de muzikanten weet te creëren roepen soms herinneringen op aan de wijze waarop Kate Busch met klanken kon spelen. Bij ‘Ecstasy X’ is het vervolgens de spanningsboog van alleen een dreigende drone en haar stem en bij het wat klassiek en traditionele ‘Gluttony And Lust’ horen we nogmaals de directe verwijzing van de door Bosch beschreven menselijke zonden…. (“Let’s Inject And Be Lost / Sell Our Souls To Demons”). Garden Of Earthly Delights is een conceptalbum geworden dat niet altijd toegankelijk is door de eigenzinnige benadering van de Noorse alleskunner. Lovenswaardig hoe Susanna probeert om de wereldberoemde schilderijen muzikaal tot leven te brengen in de 21e eeuw. Veel luisterplezier.

The Maureens – Something In The Air

The Maureens – Something In The Air

Label Meritorio

Beoordeling 8

Review De Utrechtse band The Maureens weet zich altijd te onderscheiden van de rest door hun prachtige samenzang en opvallend 60’s geluid. Men presenteerde dit album afgelopen weekend in hun thuishaven. De band doet denken aan de 90’s acts the Smithereens, Nada Surf, Jayhawks en The Posies. The Maureens begonnen ooit 6 jaar geleden met zes muzikanten. Inmiddels zijn ze met zijn vieren en hebben hun Americana sound weer gevonden. Met ‘4 Am’ weet men het album lekker te openen, waarna het juweeltje van het album, ‘20 Years for the Company’ al vroeg valt. Het is direct pakkend en valt op door de timing en de kadans van het nummer. Het verhaal van de werknemer in een autofabriek is helder en pakkend. Net als het verhaal van Horse (Song For Joel) dat net zo mooi is. Het krijgt ook een andere vorm van compositie. Of dit nu opvalt omdat de andere songs vooral eenzelfde Jayhawks sound kent of dat het oprecht goed opvallende liedjes zijn, dan houd ik het op het laatste. Want ‘Cool Down’, ‘Turn The Page’ of het slotstuk ‘Valentine’ zijn allen prachtig.

The Lemonheads - Varshons 2

The Lemonheads - Varshons 2

Label Fire records/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review De alternatieve rockact uit de USA klinkt bij het openingsnummer niet meer wat het is geweest. Het recente album komt uit 2009. Een coveralbum genaamd Varshons. Nu 10 jaar later is de productiviteit opgebloeid en is er Varshons 2. Het heeft wellicht te maken met de re release van de eerste albums enkele jaren geleden. De rockact is al te meer naar de country kant opgeschoven. Dit cover album trapt af met het folk nummer Can’t Forget van Yo La Tengo. Met het Old Man Blank van Bevis Frond komt de oude Lemonheads sound weer terug op het album. Het is steviger en vol met gitaarwerk. Terwijl het Jayhaws nummer ‘Settle Down Like Rain’ mooi door de heren op plaat is gezet. Met ‘Better Straight To You’ van Nick Cave heeft men een waardig eerbetoon gemaakt. Toch horen we veel country songs en sluit men het af met Take It Easy van Jackson Browne. Hiermee brak the Eagles toentertijd door. Voor de echte Lemonheads fans van toen is dit een teleurstelling, maar misschien dat Evan Dando deze naam gebruikt om toch iets meer attentiewaarde voor zijn coversongs te krijgen. Lemonheads staat in Nederland op 21 Februari TivoliVredenburg te Utrecht

Dez Mona - Book of Many

Dez Mona - Book of Many

Label Caroline rec.

Beoordeling 8

Review Het blijft altijd opvallend hoe men in België de muziek benaderd. De band Dez Mona is in aanvang een act die zie concentreerde op de jazz, gospel en zweverige spiritualiteit muziek. Inmiddels is het doorgeschoven naar een succesvolle alternatieve pop act. De band weet met hun opvallend stemgeluid van Gregory Frateur een bijzondere klankkleur in hun muziek te brengen. Met zijn groot stembereik hoor je als het ware een zanger en zangeres in een band. Het zijn voornamelijk prachtige luisterliedjes in een uitdagend compositie met Accordeon, strijkers en percussie. Uitdagende songs is dan ook de angel van dit album. Daar waar Marianne Faithfull stopt gaat Dez Mona verder. De maatschappelijk issues gaat met niet uit de weg met ‘How Beautiful’ over de oorlog, Darkest Hour en Blame over het einde en de schuld, en de transgender keus in ‘Another Kind of Life’. Het zijn vooral mooie hedendaagse issues waar de aandacht aan wordt gegeven. Muzikaal kan het door een deur met ons Nederlandse NITS.

Indian Askin - Another Round

Indian Askin - Another Round

Label Guarani / Warner music

Beoordeling 8

Review Met het titelstuk weet Indian Askin al een heerlijke sound te brengen en hun nieuw album goed te introduceren. De release van het debuutalbum Sea of Ethanol ligt inmiddels alweer 3 jaar achter ons. Dit was al een topper en zien we al tijd uit naar het vervolg. De Amsterdamse band onder leiding van de frontman Chino klinkt nu voller en wellicht heeft men nog even wat langer en meer geluisterd naar de band hun manager Dennis van Leeuwen, Kane. De party pop van ‘I Know How To Party’, of de psychedische pop van ‘I Feel Something’ werden vorig jaar al in de ether gegooid. Nu is het tijd voor de aanvullende topsongs als het heerlijk slepende ‘Beat 74’, het rockende ‘Another Round’ ‘For You’ en de swingende flow in het ‘Separation’. Indian Askin weet wederom een mooi en internationaal getint album te brengen. Het album zal niet direct een uitsprekend hitlijst album zijn, maar het is zeker een heerlijke live act dat de bühne van diverse festivals mooi kan vullen! 21 / paard, den haag 22 / rotown, rotterdam 23 / oefenbunker, landgraaf MAR 01 / ekko, utrecht 09 / merleyn, nijmegen 14 / bitterzoet, amsterdam 15 / effenaar eindhoven 16 / metropool, hengelo

Cherry Glazerr - Stuffed & Ready

Cherry Glazerr - Stuffed & Ready

Label Secretly Canadian

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse Indie-rockband Cherry Glazerr is terug met een nieuw album. Stuffed & Ready met daarop tien tracks is de opvolger van Apocalipstick dat in 2016 uitkwam en goed ontvangen werd. De twee jaren daarna stonden vooral in het teken van optreden (met o.a. Pixies) en het schrijven van nieuw materiaal. Het vorige album kwam uit op 20 januari 2016, de dag dat de inauguratie van Donald Trump plaatsvond. Overigens heeft ze niet zo veel met de huidige president en op dit nieuwe album maakt de band dan ook regelmatig een politiek statement en reflecteert ze ook naar zichzelf. De bedoelingen van dit Amerikaanse trio worden al snel duidelijk. Opener ‘Ohio’ heeft weer wat “Noise” karakter maar herbergt zo nu en dan ook een helder gitaargeluid. Ook wordt meteen duidelijk dat de band nog steeds op zijn minst “maatschappelijk kritisch” is als we Clementine “I’m full of the bad, bad problems, just take me away/just take me away, just take me away” horen zingen, want het leven in een land waar Trump aan de macht is maakt het leven niet altijd even draaglijk. Ook ‘Daddi’ kent scherpe teksten waarbij de rol van haar vader en hoe hij dit invult ter discussie wordt gesteld. Zo weet het trio de vaart in het album te houden met songs als rockachtige ‘That’s Not My Real Life’ en ‘Wasted Nun’. In de afgelopen periode waren er ook wat personele wisselingen waardoor Stuffed & Ready wel écht haar album is geworden. De hulp van topproducer Calos De Garza is ook mede bepalend voor het geluid. Eén van de meest aansprekende nummers is misschien wel ‘Self Explained’, een nummer dat wat meer glans kent en wat opgewekter klinkt, al blijkt dat na het lezen van de tekst een dwaalspoor te zijn. Maar ondanks de melancholieke tekst komt het als bijna vrolijk binnen. Bij nummers als ‘Juicy Socks’ en ‘Isolation’ weet de band variatie aan te brengen in tempo en intensiteit en horen we dat Clementine ook de hogere regionen qua bereik aan kan. Verder is het wat dromerige ‘Pieces’ een uitschieter door de afwezigheid van het “Noise”-effect en de wat nadrukkelijk aanwezige synths. Stuffed & Ready is een album dat je eigenlijk ook in combinatie met de teksten moet luisteren. Het is allemaal niet even prettig en hier en daar zelfs zwaarmoedig maar de band weet het keurig te vertalen in tien stoere, pakkenede Indie-rocksongs. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Sneaks - Highway Hypnosis

Sneaks - Highway Hypnosis

Label Merge Records

Beoordeling 7

Review Eva Moolchan, die wij onder haar artiestennaam Sneaks kennen, heeft een nieuw album! Highway Hypnosis is een soort van muzikale TGV met dertien tracks die samen nog geen dertig minuten klokken. Al luisterend kunnen we niet anders dan concluderen dat de Amerikaanse een mengelmoes van verschillende muziekstijlen op dit derde album samenbrengt. Door de korte speelduur van de nummers komt dit album best wel wat fragmentarisch over. Nummers als ‘Cinnamon’, ‘The Way It Goes’ en ‘Suck It Like A Whistle’ moeten we vooral in de Hiphop zoeken. De belangrijkste kenmerken van de muziek van Sneaks is het wat Lo-Fi karakter dat ze weet te produceren met een drummachine en minimale keyboards. Zoals gezegd loopt Sneaks de aandacht te verliezen door het hanteren van diverse muziekstijlen en korte speelduur van de tracks. Bij ‘Addis’ zitten we in hoek van de Reggeaton, terwijl we bij het anderhalf minuut durende ‘Saiditzoneza’ Eva steeds dit woord horen herhalen als een soort “spoken lyric”. ‘Money Don’t Grow On Trees’ is lichtvoetig en heeft enkele geniale samples, terwijl de Amerikaanse ons bij ‘And We’re Off’ een Newave-achtige tracks voorschotelt met een aangenaam, wat zwaar aangezette baslijn. Afsluiter ‘Hong Kong To Amsterdam’ is één van de langste tracks en de combi van Hip-Hop, Rap en wat samples zorgen voor een aangename verrassing. Highway Hypnosis heeft echt potentie en daarmee onderschrijven we ook het talent van Sneaks. Op zich verveelt het album nergens en de creativiteit spat werkelijk van het album af. Door de korte speelduur van veel nummer krijg je misschien het gevoel dat tracks gewoon nog niet echt afgemaakt zijn en je naar een demo luistert. Maar laten we het talent en de variatie roemen. Veel luisterplezier.

Andy Burrows & Matt Haig - Reasons

Andy Burrows & Matt Haig - Reasons

Label Fiction/ Caroline rec.

Beoordeling 8

Review De voormalige drummer van de band Razorlight, Andy Burrows scoorde enorm met zijn solo album ‘Company’. Because I Know You Can en Hometown werden in 2012 hits en de naam was gevestigd. Nu weet hij zijn 5de album te brengen. Dit keer gaat hij met schrijver Matt Haig een nieuw avontuur aan. Het draait bij dit album om een boek; ‘Reason to Stay Alive’. Het boek van de schrijver Matt Haig wordt op dit album op muziek gezet. Hierdoor is het nodig dat de teksten zo worden geschreven dat het ook in de songs past. En dan is het goed dat de schrijver dit zelf doet. Deze samenwerking brengt een album met veel variatie en mooie pop composities. Het is te horen dat Burrows met Tom Odel heeft gespeeld. Door de eenvoud in de songs als ‘The story of Me and You’ dat doet zelfs denken aan het D.E. liedje van Joop Stockermans. ‘Barcalona’, ‘Hero’ of het ‘How To Stop’ met alle strijkers en harmonische vocalen doen ook denken aan de oude Beatles en beginnende Elton John songs in een nieuw jasje. Hoewel Burrows alle instrumenten zelf kan bespelen, komt er ook hulp van Don Howart van Muse, Tom Smith van de Editors, waarbij Burrows het voorprogramma verzorgde en zijn maatje uit We Are Scientists, zanger Keith Murray. Het is een prettig album en mooie verhalen die als gegoten samengaan.

Son Mieux – Faire de Son Mieux

Son Mieux – Faire de Son Mieux

Label Universal music

Beoordeling 8

Review De afgelopen jaren had Camiel Meiresonne het druk. Als toetsenist van Soul Sister Dance Revolution was het voormalig boegbeeld van All Missing Pieces druk met het schrijven van songs in allerlei stijlen. Dit resulteert in de mega hit ‘Even’, miljoenen streams, reclamesong voor o.a. McDonalds en ING en succesvolle liveshows op o.a. Zwarte Cross. Na de Ep Visa Versa is er nu album Faire de Son Mieux. Samen met de producer van Sue the Night en Douwe Bob, Thijs van der Klugt ligt er een mooi album. Het begint heerlijk fris met ‘Everyday’. Het album is pakkend en vol met aanstekelijke indie pop songs als ‘Lead’, ‘Hiding’ en ‘Old Love’. Het zal dan ook geen verrassing gaan worden dat deze band op diverse festivals zal gaan presenteren. Het is vooral een prettig geluid om naar te luisteren. Of dit allemaal even goed blijft hangen en dat het de radio’s zal gaan terroriseren, denk ik van niet. Hierdoor blijft dit album wellicht een mooi geheel. Geen uitschieters van hits, maar eerder een geheel van mooie liedjes die je na 3 jaar gerust weer gaat opzetten. Dan zul je wederom nieuwe dingn op het album gaan ontdekken. Omdat het juist gemakkelijk in het gehoor ligt, klinkt het allemaal voor de hand liggend is wordt er nu wellicht gemakkelijk aan Mike Scott’s Waterboys details van ‘Pretty Strangers’ en ‘Nothing’ voorbijgegaan. Mooie plaat!

Building Instrument - Mangelen Min

Building Instrument - Mangelen Min

Label Hubro

Beoordeling 8

Review Het Noorse trio Building Instrument is terug met hun derde album Mangelen Min. Wederom lukt het Mari Kvien Brunvoll, Oyvind Hegg-Lunde en Asmund Weltzien om zich niet in een muzikaal hokje te laten plaatsen. De twaalf nummers geven ons een muzikaal landschap dat lastig in een hokje te plaatsen is. Het is een combinatie of mixture van Dreampop, Elektronica, Alternative en Organic Pop zonder dat we een en ander echt kunnen pinpointen. Luister maar eens naar de boeiende opener ‘Lanke’ waar in een Ambient-achtige muzikale setting we Mari wat Noorse woorden horen zingen zonder dat het tot lange vocalen komt. Uiteraard vormt de Noorse taal voor ons een barrière maar het zorgt ook voor een bijzondere dynamiek. Titelsong ‘Mangelen Min’ is prachtig in eenvoud en harmonie terwijl het relatief korte ‘Lette’ een soort soundscape vormt. ‘Rygge Rygge La La’ kan een kinderslaapliedje zijn en een moment later worden we getrakteerd op ‘Sangen Min’ dat weer een experimenteel karakter heeft met veel elektronica en percussie/drums. Bij het anderhalve minuut durende ‘Klokkenspillsymfonien’ is waarschijnlijk geen uitleg nodig. Centrale nummer is ‘Vil Du Dit Nok’ en in ruim vijf minuten neemt het trio je mee op een wat melancholieke soundscape waarbij vooral de Electronika en het stemgeluid van Mari bepalend zijn. Ook ; Alt Forsvinn’ is waarschijnlijk één van de mooiste tracks van het album en het bijgevoegde boekje leert ons dat de tekst oorspronkelijk Deens is. Mangelen Min is een verbluffend album. Na enkele luisterbeurten is het nog steeds lastig om onder woorden te brengen wat dit trio nu uiteindelijk produceert. Kernwoorden zijn melodieus, melancholiek, rust, soundscapes, experimenteel en dat alles in prachtige harmonieën verpakt. Een absolute aanrader voor ieder een die van muziek houdt dat buiten de kaders kleurt. Veel Luisterplezier.

The Dandy Warholds - Why You So Crazy

The Dandy Warholds - Why You So Crazy

Label Caroline rec

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse alternatieve rockact uit Portland wist begin deze eeuw een enorme hit te scoren met ‘Bohemian Like You’. In middels mag de band hun 25 jarig jubileum vieren en dat doen ze met de release van hun 10de album Why You So Crazy. Het album is opgenomen in hun eigen stadsblok in Portland waar ze een eigen studio in hebben gezet. Het grote gebouw is eigendom van de band geworden en in de clip van de single Be Allright is dit gebouw van binnen en buiten te bewonderen. Ja het gaat wel goed met de band. De druk is er af en men heeft de tijd genomen om dit album te maken. Inmiddels zijn de poprocksongs voor de heren minder in trek en horen we veel verschillende variaties. Sins Are Forgiven is als een ode aan Johnny Cash, ‘Three Elegant Bum’ is een elektropop song dat een knipoog geeft aan de sound van Prince. De gitaren zijn al meer ingeruild voor moderne elektrobeats en de experimentele randjes horen we terug in ‘To The Church’ en de Iggy Pop ‘Wild Child’ met een vleugje folk komt terug in ‘Small Town Girls’. Kortom veel variatie en wat andere invalshoeken van The Dandy Warhols worden op dit album belicht.

Frances Cone - Late Riser

Frances Cone - Late Riser

Label Living Daylight Records

Beoordeling 7,5

Review Na een stilte van ruim vijf jaar is de Amerikaanse Indiepop band Frances Cone eindelijk terug met een nieuw album. Op Late Riser maken we hernieuwd kennis met dit duo dat na wat omzwervingen nu “Musiccity” Nashville als thuisbasis kent. De melodieuze en haast etherische opener ‘Wide Wake’ is het nummer dat als laatste werd geschreven door dit Amerikaanse duo. We horen bescheiden drums, percussie en synths en de haast fluisterende stem van Christine Cone. Vervolgens is daar het aangename en wat Folk/Americana-achtige ‘Failure’ dat weer een andere dynamiek kent. ‘Unraveling’ is een mooi, warm nummer waarbij de meerstemmigheid op een slimme wijze wordt weggezet. Het is opvallend hoe mooi de stemmen van Christine en Andrew bij elkaar kleuren. Na het eerste deel kun je eigenlijk niet anders dan aangenaam verrast te zijn door de diversiteit die het duo weet aan te brengen. Christine Cone en Andrew Doherty, die ook privé elkaar partners zijn, reisden vorig jaar met een tent door de States om elke ochtend wakker te worden in een ander landschap. Dat zorgde voor de nodige inspiratie en de roadtrip eindigde (hoe kan het ook anders) in Nashville waar dit album dan ook werd opgenomen. Bij de eerder uitgebrachte single ‘Arizona’ horen we weer een andere muzikale insteek; het lijkt alsof drones de basis vormen van dit nummer dat gaandeweg wel weer wordt uitgebouwd met heldere gitaren. Meest divers is waarschijnlijk ‘Over Now’, dat haast sereen en bijna a-capella begint en uiteindelijk wordt uitgebouwd tot het misschien wel meest poppy klinkende nummer op dit tweede album. Natuurlijk mag een ballad niet ontbreken en op ‘Easy Love’ klinkt Christine Cone wel erg breekbaar. Toch vind het in het persoonlijke ‘All Along’ misschien wel zijn meerdere als Christine zingt over haar geadopteerde moeder en de daardoor speciale band die er tussen hun bestaat. Late Riser is een wat broeierig en soms uitdagend album geworden. Gedragen door melodieuze nummers en soepel klinkende arrangementen mag het eindresultaat er zijn. Het heeft even geduurd maar dit nieuwe album is de moeite waard om wat meer luisterbeurten te gunnen. Nu hopen dat nieuw werk niet zo lang op zich laat wachten. Veel luisterplezier.

Eedie Wanda - Pet Town

Eedie Wanda - Pet Town

Label Joyful Noise

Beoordeling 8

Review De Joegoslavische kunstenaar Marina Tadic weet met haar band nu ook in de wereld van de muziek een kunstwerkje te maken. Samen met oud bandleden van Jacco Gardner weten ze een album te maken met mooi lief en kwetsbare songs. De lichte zangstijl van Marina is opvallend waardoor de songs al kwetsbaar klinken. Dit krijgt helemaal de vorm met het kleine liedje ‘Moon’. Toch weet ze de swing en drive er in te brengen. ‘Sleepy Eyes’ klinkt als een jaren 60 song in een nieuw jasje. Met het handclap song ‘Hands of the Devil’ horen we dat men buiten de gebaande wegen te gaan. Haar creativiteit is mooi om te horen zodat ze naast de klassieke sing-songwriter songs als ‘Trudy’ toch ook mooie verrassende invulling aan de songs geeft.

Balthazar - Fever

Balthazar - Fever

Label PIAS

Beoordeling 8,5

Review De Belgische indie rockers Balthazar komen uit Gent en Kortrijk. Na een kleine pauze is de band terug met hun vierde album FEVER. Met de jonge honden op de hoes ziet het er uitdagend uit en dat is dan ook zo! Nu violiste Patricia Venneste de laatste klanken op plaat heeft gezet, houdt ze het voor gezien. Bijzonder, want we kunnen wel stellen dat dit het beste is wat Balthazar heeft gemaakt. Het is dan ook opvallend dat de uitstapjes die de heren hebben gedaan, de band goed doet. Maarten Devoldere kwam met een prachtig album Warhaus, J.Bernhardt kwam van Jinte Deprez en Simon Casier kwam met het project Zimmerman. Nu zijn de heren weer bijeen en weten je vanaf de eerste klanken van het titelstuk je in te pakken. Wat direct wordt vervolgd met een aanstekelijke popsongs Changes’ en ‘Wrong Faces’. De warme stem van Devoldere is niet alleen doordringend maar ook erg pakkend en gelijk rustgevend. De heerlijke baslijnen van Casier op op ‘Phone Number’ horen we de invloed van de heren direct in de eerste songs. Met de single ‘Entertainment’ wordt de aandacht van radio dj’s gezocht, al zijn de songs ‘Roller Coaster’ en ‘You’re So Real’ misschien wel geschikter voor het brede publiek. De band mag gerust worden toegevoegd aan de lijst van Rock Werchter en Pinkpop. Want dit album maakt het zeker waar dat men een plekje op deze podia verdiend.

Toy - Happy in the Hollow

Toy - Happy in the Hollow

Label Tough Love Records

Beoordeling 7,5

Review De Britse band uit Brighton weet al jarenlang een prettige geluid te produceren. Lekker vrolijke klanken in een indiesausje. Het doet wat denken aan Pulp, maar dan minder rockend en misschien wel spannender. Dit hoor je terug op hun nieuw album Happy in the Hollow. De mysterieuze pop van ‘Mistake A Stranger’ is donkere versie van 80 new wave bands zoals Human League, waarna de opzwepende sounds van Energy weer een danssound geeft. Deze elektronische afwisselingen binnen de indie rock maakt dat deze band lekker afwisselend is. Het debuut was al veel belovend en het vervolg album Joint he Dots hield de muziekliefhebber ook bezig. Uiteindelijk bereikt de band niet waar men misschien wel recht op heeft. De krautrock en psychedelische poprock is aanstekelijk en pakkend, maar……. Wanneer veel mensen Toy gouden bergen beloofd, dan is het toch iets wat aantrekkelijk is. En dat zijn de hoezen. Die zijn niet voor het grote publiek ontworpen en ook niet aantrekkelijk hiervoor. Dat scheelt dan weer dat we nu in een tijdperk leven van spotify en i tunes. Hier hoef je geen hoesje te tonen. Hopelijk krijgen de slow songs ‘Last Warmth OF The Day’ of het lieve popliedje ‘The Willo’ nu wel de aandacht dat men juist zo nodig heeft. Een leuk en verrassend album en dan ook nu ook even niet op de hoes letten verder. Gewoon luisteren!

Swervedriver - Future Ruins

Swervedriver - Future Ruins

Beschrijving Rock Action

Beoordeling 7,5

Review De Britse alternatieve rock act Swervedriver draait vooral om Adam Franklin. De man uit Oxford participeert nog in diverse act waaronder zijn eigen Bolts of Melody side project. De band maakte furore tot de eeuwwisseling. Na de breakup werd 8 jaar later een reünie opgezet. Hier en daar wat bandwisselingen achter de drums en de band kon weer door. Het optimisme viert hoogtij op Future Ruins. De titel zegt het al en de band participeert hier optimaal aan. Met een psychedisch rocksound opent de band met ‘Mary Winter’. De donkere dagen voor Mary of ‘The Loney Crowd Fades In The Air’, de stemming zit er bij de band goed in. De laidback songs Everybody’s Going Somewhere and No-One’s Going Anywhere’ is niet alleen in titel lang, maar ook muzikaal meeslepend. Met ‘Radio-Silent’ weet de band dit album te eindigen en een prima album te presenteren. Maar verwacht niet de vrolijkheid en fleur van een mainstream rockact.

And The Spoke in Anthems - Money

And The Spoke in Anthems - Money

Label PIAS

Beoordeling 8

Review De naam van de band is een mond vol, maar uiteindelijk draait het allemaal maar om 1 persoon, Arne Leurentop. Het is inmiddels ruim 4 jaar dat er een vervolg is op het debuutalbum June, maar het is dan wel weer een juweeltje te noemen. De ingetogen songs die Novastar en Crowded House doen verenigen. De single en openingstrack ‘Soul of Man’ en het mooie ‘Message From the Future’ kennen een meer uptempo beat. De heerlijk melodien sluiten perfect aan bij het stemgeluid. Het ‘Money Time’ doet erg denken aan de gloriejaren van de Beatles. Door de meervoudige vocalen en sprankelende melodie klinkt het als een lentesong op het album. Met de songs ‘Leaving You Cold’, ‘Dialogue For Pieces’ en ‘Hollow Parade’ zijn de melancholische singer-songwriters klanken optimaal aanwezig. Een prachtig album om het jaar mee te beginnen!!

Wannes Cappelle, Broeder Dielemans en Fr

Wannes Cappelle, Broeder Dielemans en Fr

Label SnowStar records

Beoordeling 7,5

Review Afgelopen jaar verscheen al het bijzondere album Komma van Broeder Dielemans. Het jaar is nog maar net gestart en er ligt alweer een bijzonder album van deze man uit Zeeuws-Vlaanderen. Ditmaal weet hij Wannes Capelle van het Zesde Metaal en cellist Frans Grapperhaus aan het project te verbinden. Het is dan ook project van 6 zeer geestige songs. In een minimale bezetting van bandjo, cello en gitaar komen de verhalen prima tot hun recht. De verhalen in dialect zijn poëtische en geestig zoals het ‘Vergeving’ en ‘Vaders’ en met de ‘Mee Eters’ wordt het zelfs gezellig. De sfeer is in de geest van de kleinkunst met poezie die we hier kennen van Andre Manuel. Het past dan ook prima op het Oerol festival waar deze heren wellicht een goede indruk kunnen achterlaten. Mooi albums als tussendoortje !

The Twilight Sad – I Won/t Be Like This

The Twilight Sad – I Won/t Be Like This

Label Rock Action

Beoordeling 7,5

Review De new wave sound van de jaren 90 krijgt inmiddels ook weer een opleving. De donkere sound van Depeche Mode horen we in het nieuwe album van The Twilight Sad terug. De voormalige post punkers uit Schotland weten met dit album meer melodie in de songs te brengen waardoor ze een uitermate goede slag slaan om straks op de festivals te verschijnen. De poprock sound met elektronica is erg catchy met ‘I’m Not Here Missing Face’ en ‘Auge Maschine’. Hoewel de band de donkere sound van de new wave omarmd met Sunday Day 13 en Shooting Dennis Hopper Shooting is het allemaal muzikaal heerlijk doordringend. Het stuwende Keeping it All To Yourself en Girl Chewing Gum zijn heerlijke songs waarmee men het gehele festivalpubliek mee oprolt. Volle power in de gitaren en elektronica dat je in de songs sleept. Nu weet The Twilight Sad een grote variatie te brengen in een beperkte muzikale ruimte. Hierdoor past alles goed en is het album een geheel. Zoals ze zelf dit folk noemen met layers of noise. Zeker een goed album voor de alternative indie pop rockers.

Lubomyr Melnyk - Fallen Trees

Lubomyr Melnyk - Fallen Trees

Label Erased Tapes

Beoordeling 7,5

Review Hij heeft inmiddels de 70-jarige leeftijd bereikt maar het lijkt alsof Lubomyr Melnyk aan een tweede of derde jeugd bezig is. Sinds een aantal jaren heeft hij een contract bij Erased Tapes, het moderne “klassieke” label dat ook zijn nieuwste album Fallen Trees uitbrengt. Gekapte bomen die tijdens een treinreis voorbij glijden Inspiratie voor dit nieuwste album kreeg de Oekraïner tijdens een treinreis door Europa. Overal zag hij gekapte bomen langs de rails liggen waarover hij onlangs in een interview zei: ‘They were glorious, even though they’d been killed, they weren’t dead. There was something sorrowful there, but also hopeful’. Die natuur probeert hij te vertalen in deze stukken waar piano uiteraard centraal staat. Op dit vierde album dat op Erased Tapes wordt uitgebracht is de sfeer haast uiteraard weer wat melancholiek maar Melnyk slaagt er steeds in de nummers interessant te houden. Zo nu en dan wordt hij vocaal ondersteund (o.a. Hatis Noit) zoals bij opener ‘Requiem For A Fallen Tree’ waardoor de compositie nog wat mysterieuzer wordt. ‘Barcarolle’ is waarschijnlijk het meest bijzondere stuk en de titelsong ‘Fallen Trees’ bestaat uit een vijftal suites waarvan het centrale deel ‘Apparaition’ ook weer wat vocale ondersteuning krijgt. Eindoordeel Al eerder heeft Melnyk al bewezen een begenadigd pianist te zijn en muziek te componeren die ondanks het klassieke karakter toch toegankelijk is. Fallen Trees is sober en Melnyk wordt enkel ondersteund op cello en viool en door wat vocale ondersteuning. Mysterieus, melancholiek zijn hier sleutelwoorden. Veel luisterplezier.

Mozes and the Firstborn - Dadcore

Mozes and the Firstborn - Dadcore

Label Burger Records

Beoordeling 7,5

Review De Nederlandse psychedelische rockact uit Eindhoven was een belofte voor de toekomst. Inmiddels is de band even uit beeld geraakt, maar sinds eind vorig jaar verschijnt regelmatig een nieuwe single van de heren. De 60/70 sound van de singles ‘Baldy’, ‘Sad Supermarket Song’ en het ‘Hello’ zijn prima visitekaartjes voor het gehele album. Samen met de gasten Pangea en Kelsey Reckling weten ze een mooi album te presenteren. Het album kent 18 songs op het hoesje maar daar zitten wel een serie songs bij die de 3 minuten niet halen. Toch klinkt het allemaal wel als een geheel. Al kent het langste nummer ‘Stick With Me’ een snelle fade out. Het nasale geluid dat we kennen van de jaren 60 horen we door de gehele sound waardoor het een herintreding is van de groovy 60 70 sound is geworden. ‘We Are All Saints’ en ‘Amen’ worden jammer genoeg ook te snel weggedraaid. Het zijn prachtige songs die meer aandacht mochten krijgen. Hier hoor je de psychedelische rock terug van toen. Het zou mooi zijn dat deze band nu wel de ruimte krijgt om door te kunnen breken. De band zal de komende tijd in USA gaan toeren en daarna als supportact voor De Staat in Afas Live staan.

Green River – Rehab Doll/ Dry As A Bon

Green River – Rehab Doll/ Dry As A Bon

Label Subpop

Beoordeling 7,5

Review Een van de voorlopers van de Grunge sound uit Seattle is Green River. En misschien is het hier allemaal wel mee begonnen. Seattle was een broedplaats van jonge muzikanten die tegen de hairdude bands waren en wilden de punksound weer op het podium. Daar waar Soundgarden al een positie innam was de andere band Green River. Deze band was vooral melodieuzer en in het postpunksound klonk de melodieuze rocksound, waar men zich eigenlijk tegen wil verzetten. De titelsongs zijn al heerlijke post punkrock te noemen. Uiteindelijk bleek dat deze band de punk en rocksound intern ook niet echt op een lijn kon krijgen. De band stopt in 1988 en splitste zich in Mudhoney en Jeff Ament en Stone Gossard gingen verder als Mother Love Bone, dat uiteindelijk de rocksound van Pearl Jam werd. De albums Rehab Doll en Dry As A Bone zijn dan ook reissues. Als bonus zijn er de demo tracks aan de albums toegevoegd. Hier hoor je de ruwe versies, die met de 8 track zeker niet gek klinken. Hoewel de songs nog in een zoekende fase zitten, zijn de songs nagenoeg klaar. Aangevuld met ‘Queen Bitch’ en ‘10.000 Things’ dat het debuutalbum niet heeft gehaald. Dry As A Bone is de Ep en voorloper van het debuutalbum, dat op vinyl inmiddels veel waard is. Inmiddels is de EP een volledig album geworden met allerlei outtakes en verloren songs van de eerste ep’s. Zo is het allemaal wel bewaard gebleven en past het bij de muzikale geschiedenis van de grunge..

2018

Majetic - Club Dread

Majetic - Club Dread

Label Winspear Records

Beoordeling 6,5

Review Club Dread is het nieuwe album voor de in New York woonachtige Justin Majetich, die onder de naam Majetic muziek uitbrengt. Na een afwezigheid van ruim een jaar brengt hij weer nieuwe muziek uit en wederom bewijst de Amerikaan dat we hem niet zo maar in een (muziek)hokje kunnen plaatsen. Dit nieuwe album heeft in Nederland nog weinig Airplay en exposure gekend, wat niet geheel vreemd is op basis van enkele luisterbeurten. Majetich neemt ons in een tiental tracks mee op een trip die gedomineerd wordt door Elektronische muziek. Opener ‘Chewing Tabs’ klinkt erg industrieel en heeft een sterke beat maar door de vervormde stem en diverse tempowisselingen, krijgt het nummer toch een wat meer alternatief karakter. De tegenstelling met een wat rustiger nummer als ‘Phantom Life’. Dat de Amerikaan toch over een meer dan gemiddeld stemgeluid beschikt, bewijst hij bij nummers als ‘Covert Arms’ en ‘Lead Halo’ maar alle elektronische versieringen hebben een afleidende uitwerking. Ook nummers als ‘Horseback’ en ‘Simple Blade’ klinken minimalistisch, industrieel en zijn dansbaar maar de rode draad lijkt wel eens te ontbreken. Dit is ook het geval bij ‘Tender Arms’ dat een sterk begin kent in de vorm van een pianoballad, maar waar Majetich gaandeweg weer terugvalt in het alternatieve concept. Titelsong en afsluiter is daarentegen wél wat makkelijker verteerbaar en meteen het meest toegankelijke nummer. Club Dread is geen gemakkelijk album. Potentiële dance wordt door de Amerikaan in zodanige soundscapes gegoten dat het vaak onnatuurlijk klinkt en de nummers vaak niet gemakkelijk aanhoren. Minimalistisch, industrieel maar vooral avontuurlijk en alternatief. Veel luisterplezier.

Holydrug Couple - Hyper, Super, Mega

Holydrug Couple - Hyper, Super, Mega

Label Sacred Bones

Beoordeling 7

Review The Holydrug Couple is afkomstig uit Chili, een land dat wij muzikaal niet vaak associëren met popmuziek. Op hun laatste album Hyper Super Mega proberen Ives Sepúlveda Minho en Manuel Parra ons mee te nemen in hun reis die ze de aflopen 10 jaar gemaakt hebben met dit “pop-psych”-album als eindresultaat. We kunnen dit nieuwe album eigenlijk als een soort dubbel-LP beschouwen volgens het Zuid Amerikaanse duo. Vooral de eerste zes nummers hebben een zweem van de 60’s om zich heen zoals bij ‘Waterfalls’ en ‘Ikebana Telephone Line’. Met de gepresenteerde vloeiende melodielijnen kun je niet om de invloeden van The Beatles en The Beach Boys heen. Ze komen er zelfs mee weg om enkele instrumentale nummers op het album te plaatsen, zoals ‘Lucifer’s Coat’. Met ‘Easy’ luidt het duo het tweede deel in en opvallend is de akoestische gitaar die toch wel blijkt te passen in deze wat kunstmatige, synth gedreven muziek. ‘Chevalier’ is ook instrumentaal maar wat hoekiger maar daarna valt de band toch weer terug in de wat meer psychedelische dromerige synthpop met nummers als ‘Western Shade’ en ‘Mercury Lake’. Meest aansprekende track is waarschijnlijk ‘I’ll Only Say This’ dat wat overeenkomsten vertoond met muziek uit de beginperiode van OMD. Dit vierde album klinkt wat volwassener dan de voorgaande albums die het duo de afgelopen tien jaar uitbrachten. Of we als luisteraar ook de diepgang voelen die eigenlijk bedoeld is, is nog maar de vraag. Zanger Ives gaf laatst in een interview met Circuit Sweet aan dat Hyper Super Mega gebaseerd is op het idee dat het menselijk maximalisme, in de zin van hyperconsumptie, hyperkapitalisme en hyperlinks, de grenzen van menselijke capaciteit aan het overschrijden is. Dat is wel wat zware kost. Veel luisterplezier.

Joseph Shabason - Anne

Joseph Shabason - Anne

Label Western Vinyl

Beoordeling 8

Review De Canadese Multi-instrumentalist Joseph Shabason brengt met Anne een album uit dat een zeer persoonlijk karakter kent. We kennen Shabason naast eerder solowerk ook vanuit Destroyer. Op dit album Anne, de naam van zijn moeder, weet hij de instrumentale stukken te verrijken met fragmenten van gesprekken die hij met haar voerde over haar ziekte Parkinson. Op ‘I Thought That I Could Get Away With It’ verweeft hij de muziek voor de eerste keer met teksten. Bij ‘Deep Dark Divide’ horen we delen van een interview met Anne. Het nummer wordt prachtig vormgegeven op een basis van echoënde synths die klinken alsof ze uit de jaren ’80 komen. Op het prachtig ingetogen ‘Dangerous Chemicals’ is het contrast tussen piano en sax geniaal gevonden. Het album ontwikkelt zich gaandeweg de nummers en Shabason neemt je mee in zijn vertaling van hoe je als liefhebbende zoon het leed deelt van je moeder die aan Parkinson lijdt. ‘Forest Run’ is ook weer mooi ingetogen terwijl ‘Fred And Lil’ waarschijnlijk het meest experimentele nummers is met vervormde flarden tekst. ‘Toh Koh’ is eigenlijk geheel a-capella waarbij we deze twee woorden steeds echoënd terug horen. De ruim 6 minuten durende afsluiter ‘Treat It like A Wine Bar zorgt voor een passend einde en inmiddels zijn we zo ver dat het kabbelende water en de wind die we horen niet voor clichés zorgen. Het mooie van dit album is dat Shabason bestaande structuren weet te behouden en daarom heen conceptueel en wat experimenteel werkt. Binnen dat alles weet hij de emotie vast te leggen door het gebruikte instrumentarium waardoor het geheel een wat Ambiente sound meekrijgt. En natuurlijk zorgen de gebruikte flarden van het interview met zijn moeder Anne Shabason er voor dat deze plaat de persoonlijke en emotionele lading krijgt.

Micah P. Hinson – When I Shoot At You Wi

Micah P. Hinson – When I Shoot At You Wi

Label Fulltime Hobby

Beoordeling 7

Review De Amerikaanse singer-songwriter Micah P. Hinson doet inmiddels al bijna 15 jaar mee. Zijn songs zijn veelal ingetogen en kennen een donker tintje. Het is inmiddels zijn zevende album dat hij in enkele weken heeft geschreven en opgenomen. Samen met the Musicians of the Apocalypse weet hij weer een donker indie album met een vleugje folk te brengen. De lage stem en slepende gitaarsolo op het titelstuk sleept je door het nummer. Terwijl de songs ook een lekker uptempo beat kennen. ‘Small Spaces’ raakt meer de indie post punk en de Johnny Cash sound van ‘My Blood Will Call Out To You From the Ground’ brengt de rust weer even terug. Het past wel bij het turbulente leven van Hinson, die tijdens zijn tienerjaren ontspoorde met drank en drugs en de gevangenis van binnen zag. Het is een inspiratiebron voor hem maar ook een verwerkingsproces om deze songs te kunnen en mogen maken. De titel van het label past hier niet geheel bij maar het is een springplank wat hem op de been houdt. Vanuit dit perspectief kun je de songs ander benaderen en weet Hinson een goed verhaal te houden.

Te zien in Nederland

Fufanu - The Dialogue Series

Fufanu - The Dialogue Series

Label Konkurrent

Beoordeling 7

Review De experimentele elektro sound van de band uit Ijsland weet dit keer een drieluik te maken. Het zijn 3 eps die tot een album is gesmeden. Het doet denken aan een elektronische punkband die op zoek gaat naar een eigen geluid. De herhaalde beats en loops van ‘Label’s’ en ‘Listen To Me’ worden bezongen door een donkere stem van Kaktus Einnarson. Al is de ‘Hourglass’ weer helder ingezongen. Het is meer toegankelijk voor het grotere publiek. Het brengt het licht op het album. Het album kent vooral veel elektronica in de songs. De alt techno sound krijgt met deze band een mooie vorm. Daar waar het commercieel tintje is wordt snel afgewisseld in een alto sound dat hier weer haaks op staat. Deze afwisseling maakt het juist een interessant album.

Te zien in Nederland

Ruby Throat - Stone Dress

Ruby Throat - Stone Dress

Label One Little Indian

Beoordeling 7,5

Review Katie Jane Garside kennen we als recalcitrante frontwoman van Daisy Chainsaw en Queen Adreena maar ook als de introverte zangeres van het Amerikaanse duo Ruby Throat. Sinds 2007 brengen ze samen regelmatig albums uit met een wat Folk-noir karakter en nu is daar de release van het nieuwste album, Stone Dress. De tegenstrijdigheid is groot als we naar de muziek luisteren van de eerdere bands van Katie Jane en de wat minimalistische sound van Ruby Throat. Zelf zegt ze hierover: “After ten, fifteen years, I was done with the assault of drums and guitars obliterating me”. De koerswijziging naar de akoestische sound zonder drums, waarbij de stem van Katie Jane leidend is, is dan ook eigenlijk wel wat rigoureus. Toch volhardt ze tot op heden hierin en samen met haar partner en gitarist Chris Whittingham zijn deze twaalf songs tot stand gekomen. De bijna zeven minuten durende opener én titelsong is eigenlijk een blauwdruk van de sound die je kunt verwachten op Stone Dress. Overigens is dit nummer wel érg persoonlijk want ze schreef het toen ze zwanger was van hun dochtertje (“My stone dress is me walking through the world, weighed down by the agony of life, but I’m swimming with birds because, in utero, I’ve got a baby inside”). Zoals gezegd is het vooral de akoestische gitaar van Whittingham en het soms wat jeugdig klinkende stemgeluid van Katie Jane zoals op ‘Beneath My Undress’ en ‘In The Arms Of Flowers’. Uitzondering hierop is ‘Dog Song’ waar Katie Jane laat horen nog over het nodige, wat rauwe, bereik te beschikken waarbij Whittingham ditmaal de elektrische gitaar laat spreken. Die elektrische gitaar horen we ook op ‘Bus Top on Holloway Road’, maar dan in een wat rustiger, introverte setting terwijl het duo ons met ‘Marybell (Rids Into Town On A Pig)’ één van de meest verrassende tracks voorschotelt. Op ‘Rake’ laat Whittingham nog maar eens horen dat hij een meer dan gemiddeld gitarist is. Afsluiter ‘Ghost Boy’ is misschien wel het meest intrigerende nummer op dit album dat door de diverse laagjes een bepaalde spanning meekrijgt. Stone Dress is een mooi, innemend album waarbij de beide hoofdrolspelers erg goed in hun karakter blijven. Katie Jane laat haar stem spreken terwijl Chris Whittingham de nummers kleur en inhoud geeft met zijn gitaarspel. Het is knap dat het duo met deze eenvoudige en soms wat minimalistische benadering een boeiend en toch gevarieerd vijfde album afleveren, Veel luisterplezier

J Mascis - Elastic Days

J Mascis - Elastic Days

Label Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 8

Review Voor de fans die Dinosaur Jr. een warm hart toe dragen is de heer J Mascis zeker geen onbekende. Als gitarist van de alternatieve rockact uit de jaren 80 en 90 wisten deze Amerikanen de weg vrij te maken voor acts als Nirvana. Nu is de man wat ouder en heeft hij de rust in zijn songs gevonden. Elastic Days is een album met prachtige liedjes die allen een kop en staart kennen. Natuurlijk horen we de oude sound hier en daar wat terug. Wanneer hij in ‘Web So Dense’ de versnelling inzet om de solo te plaatsen of hier en daar even het rauwe geluid van de gitaar inzet. Maar overwegend kent het album een Americana stijl met meervoudige vocalen en zoals in ‘I Went Dust’ en het titelstuk minimale begeleiding. De melancholische pop rock songs is niet direct waar je aan denkt bij Dinosaur Jr. Maar het kan en mag wanneer de band zich even opsplitst om ruimte te geven aan ieder aan hun muzikale creativiteit. ‘Give if Off’, ‘Drop Me’ of ‘Sky is All We Had’, het zijn allemaal heerlijke songs die we best vaker op de radio mogen horen.

Te zien in Nederland

Black Box Revelation – Tattooed Smiles

Black Box Revelation – Tattooed Smiles

Label Universal Music

Beoordeling 8

Review Het duo Jan Paternoster en Dries van Dijck zijn bij onze zuiderburen onder de naam Black Box Revelation wereldberoemd. Inmiddels hebben de indie rockers hun albums op de eerste plaats van de charts zien gaan en is het een uitdaging om een nieuw album te lanceren. Tattooed Smiles is een heerlijk album en pakt je direct met ‘Kick The Habit’. Het vierde album is zoals de single en titelsong begint. ‘Hands on the Wheel….’ Okee zij luisteren naar War on Drugs, maar hun eigen album is minstens zo vermakelijk. De gitaren die meezingen in het ‘Damned Body’ of het ‘Buildt to Last’ nemen je mee in de wereld waar ironie en humor hand in hand gaan. Zo staat Seasick Steve op de hoes, omdat hij deze band (die het voorprogramma verzorgde) de beste rockact van de wereld noemde. De slepende blues en rock wordt met dit album uitgebreid met de pop en indie sound. Daar waar de band voorheen het herkenbare geluid een album lang vol speelde, is er nu meer afwisseling en zijn relaxte songs als Yellow Belly ook een lust voor het oor. Het album is voor 42 minuten voor mij wat te weinig, wat mij betreft mocht men het uur gerust volmaken.

Te zien in Nederland

Smashing Pumpkins - Shiny and Oh So

Smashing Pumpkins - Shiny and Oh So

Label Napalm rec.

Beoordeling 8

Review Eindelijk horen we weer wat van de Amerikaanse indie rockers Smashing Pumpkins. Met hun album Mellon Collie and the Infinite Sadness brak de band van Billy Corgan begin jaren 90 door. Inmiddels is het alweer 4 jaar dat hun recente album verscheen, maar Billy Corgan en zijn band weet met dit album weer even maatschappelijk kritisch te zijn en dat om een prachtige wijze op plaat te zetten. De band heeft met Jeff Schroeder een hun oud-gitarist opnieuw gevonden, waardoor de band een doorstart heeft kunnen maken. Met Rick Rubin achter de knoppen weten we dat het met de productie wel goed komt. Rubin werkte met Corgan aan zijn soloplaat en dat schept een band. Toch merken we dat de heren hun rocksound matigen, Met ‘Solara’ en ’Marchin On’ zet men nog even de versterkers op 10 en een distortion erop. Vanaf het openingsnummer ‘Knights of Malta’ is de sound vooral slepend en gedoseerd. ‘Silvery Sometimes’ en ‘Travel’ zijn beide even terughoudend als het gaat om het verschil van de oude sound. We kunnen ook zeggen dat de heren nu een goede balans heeft gevonden binnen de indie poprock. Het zijn heerlijke songs die voor de diehard fans misschien te pop klinken. ‘Alienation’ en ‘With Sympathy’ zijn nu eenmaal mooie songs voor een groot publiek. Goed om Corgan zijn verhaal beter over de wereld te laten klinken. Hierdoor is de kans ook groot dat de heren richting festivals 2019 gaan. Er gaan voldoende geruchten dat men aansluit bij into the Rabbit Hole of een ander groter geworden event.

Te zien in Nederland

Whispering Sons - Image

Whispering Sons - Image

Label PIAS

Beoordeling 7,5

Review Dat België met regelmaat met een goede act op de proppen komt, weten we al en dit is er weer eentje. De Whispering Sons uit Brussel wisten met hun debuut ep van 2 jaar geleden al te verrassen. Nu zijn de meters live gemaakt en weet men dit met voordeel op plaat te zetten. Het album kent een vaag erotische hoes waardoor het even afleid van de sound. Want de heren weten met hun hypnotiserende ritme van ‘Got A Light’, ‘Alone’ en ’Skin’ je in de muziek te zuigen en in de greep te krijgen waar je maar niet uit wil komen. Alsof Nick Cave zijn songs even een tandje sneller in het ritme laat klinken. De diep donkere stem van Fenne Kuppens als een psychologe op je inpraat terwijl de gitaarmelodieën hier vrolijk door dartelen. Het donkere ‘Hallow’ is bijna filmisch voor een psycho-thiller te noemen. De drums en bas weten een grote stempel op dit album te drukken. Hoewel het een hypnotiserend album is, zou het mooi zijn om iets meer in de variatie te doen. Het slotstuk is even een lichtpuntje voor het vervolg. Wanneer dit nummer halverwege zou klinken zou dit het album even breken.

Te zien in Nederland

Ava Luna - Moon 2

Ava Luna - Moon 2

Label Western Vinyl

Beoordeling 7,5

Review Het wordt bestempeld als een indierock act uit Brooklyn, New York. Maar het draait hier om Carlos Herdanez. Felicia Douglas neemt de zang voor haar rekening, en is de band in deze samenstelling al enige jaren samen. De elektro pop is vooral te vergelijken met een moderne new wave sound. Met hier gitaarsolo’s van o.a. ‘Centerline’ worden de klanken die door de songs klinken even doorbroken. Het is dan ook vooral een genot om te luiteren welke bijgeluiden er allemaal in de songs voorbij komen. De lounge sound van Childish, en de vrolijke klanken op ‘Unless’ en ‘Moon2’ wordt afgewisseld met de popsound van ‘Set it Off’ en de dance van ‘Deli Run’. Het aantrekkelijke aan dit album is dat het fris klinkt en door de vele bijgeluiden wordt je telkens weer prettig verrast.

Te zien in Nederland

The Grant East - What A Man

The Grant East - What A Man

Label V2

Beoordeling 7,5

Review De Nederlandse indierockers uit Diepenheim, The Grand East weten een goed vervolg op het Movano Camerata te brengen. Het tweede album bevat goed uitgebalanceerde songs waaronder de opener ‘Away’ en het swingende ‘Apocalypse Now’. Het klinkt alsof Blaudzun de rocksound vasthoudt en nooit meer los wil laten. De songs zijn allen divers en het mooie is dat men de rust in de songs weet te brengen en te houden. ‘What A Man’ kent een heerlijk uitdagend gitaar lickje dat je meevoert naar het stevige refrein. Of het Nick Cave achtige ‘Sweet Boy’ dat ook erg doet denken aan de Nederlandse act Claw Boys Claw. Terwijl ze met ‘Who is Joe’ wederom een andere stijl toevoegen. Het is dan ook erg gevarieerd en uitdagend album. Het is zoals het nummer Straaljager in een notendop het album vertaald. Engelstalig, Nederlands sausje en de humor van het mengen van diverse muzikale stijlen. Maar vooral rock getint!

Te zien in Nederland 22 november Ekko te Utrecht 24 november Merleyn te Nijmegen 25 november Paradusi te Amsterdam 30 november Hedon te Zwolle

Greta van Fleet – Anthem of the Peaceful

Greta van Fleet – Anthem of the Peaceful

Label Lava / Republic rec

Beoordeling 8

Review Bij de eerste klanken van ‘Age of Man’ en het album denk je dat het nieuwe van Jon Anderson of Yes in de speler zit. Dan wordt al snel het idee dat Robert Plant met Led Zeppelin een reünie heeft gevormd. Uiteindelijk weten we dat er een nieuwe rockact zich aan het grote front voegt. De Amerikaanse Greta van Fleet weet met dit album een heerlijk nostalgisch jaren 70 album in de huidige tijd te maken. Het kwartet bestaat uit de tweelingbroers Josh (zang) en Jake Kiszka (gitaar) en hun broertje Sam (bas/ toetsen). Danny Wagner is gevonden om de band met drums te ondersteunen. Het debuutalbum ‘From the Fire’ was al een prettige verrassing, maar dit album is zeker de moeite waard voor iedereen die een hart heeft voor gitaar en rock muziek. Wanneer ‘The Cold Wind’ en ‘When the Curtain Falls’ door de speakers klinkt, is het alsof de stevige rocksongs van Led Zeppelin een opleving hebben gekregen. Het iets rustiger ‘Watchin Over’ en het mooie ‘Your the One’ krijgt al meer een eigen melodieuzere sound. De melodic rock en grooves krijgen meer de overhand en met ‘Lover Leaver’ wordt het tempo opgeschroefd, zonder dat het vervelend wordt. De band weet met dit album een classic te maken. Hierdoor wordt het een uitdaging voor een vervolg album. Wie nog eens wil nagenieten van de show van 013 is er goed nieuws!

Te zien in Nederland 27 februari 2019

Cari Cari - Anaana

Cari Cari - Anaana

Label Ink Music

Beoordeling 7,5

Review Het duo uit Australië Stephanie Widmer en Alexander Kock weet met hun debuutalbum een herkenbaar Australisch geluid te maken. Gewapend met een didgeridoo in het titelstuk gaan ze de wereld veroveren. Het duo weet een ingetogen maar met een heerlijke drive popsongs te maken. Songs die even anders zijn waardoor het onder een vorm van indie sound wordt geplaatst, maar prima mee kan in de popscene. Van de spannende songs met surfgitaren op ‘Mapache’ naar de spanning in de songs met inheemse klanken van ‘Mazuka’. Het geeft aan dat het duo buiten de gebaande paden durft te gaan en andere instrumenten binnen hun popsongs weten te brengen. Hoewel ‘After the Goldrush’ een titel is dat gelinkt wordt aan Neil Young, heeft het nummer niets met hem te maken. De filmische spanning van Tarantino horen we ook in dit nummer terug. Met het nummer ‘Nothing Older than Yesterday’ wil men de wereld veroveren. Van Australie tot Jamaica en via Europa naan Amerika. De start is gemaakt en met hun indiepop weet men zeker een andere sound te brengen dan menig andere act. Het is dan ook prettig om dit duo komend jaar op de festivals te mogen begroeten.

Te zien in Nederland

Inspector Cluzo – We The People of the S

Inspector Cluzo – We The People of the S

Label Fuck the Bassplayer

Beoordeling 7,5

Review Het Franse duo Laurent Lacrouts en Mathieu Jourdain vieren dit jaar het 10 jarige jubileum van het album We The People of the Soil. Inmiddels is het duo zo bekend dat ze ruim 900 shows en een verkoop van 90.000 albums achter de rug hebben. Daar mag een act zonder label en alles in eigen beheer doet zeker trots op zijn!. Het album We The People of the Soil is als een zoektocht van inspector Cluzo naar het gewenste geluid. Zo gaat het duo van the Rage Against the Machine powerrock op ‘Pressure on Mada Lands’ via de poprocksond op ‘The Globalisation Blues’ naar de akoestische gitaren op ‘The Brothers in Ideals’. Het is erg divers, al zijn het de indie gitaren sound die vooral overheersen. Nu Lacrouts de gitaren bespeeld en Jourdain de drums is de bassplayer in het label verwerkt. Humor genoeg dus bij deze heren. Inmiddels is het allemaal serious business geworden. Om het te vieren is dit album nu in een prachtig boekwerk verpakt met mooie tekeningen en schilderijen die aansluiten bij de maatschappelijk getinte teksten van de songs.

Te zien in Nederland 27 november Melkweg (support act) te Amsterdam 6 februari Melkweg te Amsterdam 7 februari Vera te Groningen

She Makes War - Brace For Impact

She Makes War - Brace For Impact

Label My Big Sister Records

Beoordeling 7,5

Review Het debuutalbum This Time van Donna Missal is uit. De Amerikaanse singer/songwriter uit New Jersey zegt dat het album niet zo zeer gebaseerd is over universele thema’s als liefden verdriet maar vooral over keuzes voor jezelf durven maken en jezelf leren kennen. “My album THIS TIME is inspired by all of the influences that permeated my childhood, teenhood, and adulthood.” Het album bestaat vooral uit nummers die doorspekt zijn van R&B. De meeste dansbaar, andere weer vrij rustig. Maar het mooiste verhaal zit in de afsluiter ‘Don’t Say Goodnight’. Het demo-achtige nummer is nog steeds dat origineel dat tijdens wat proefopnames met Nate Mercereau werd opgenomen en hier puur op de plaat is gezet. Donna geeft aan vanaf dat moment een soort van “soulmate” in Nate gevonden te hebben. Maar zoals gezegd is R&B de rode draad op dit debuutalbum. Nummers als ‘Girl’, ‘Transformer’ en ‘Thrills’ zijn soepel klinkende midtempo nummers, terwijl een nummer als ‘Driving’ een wat rustiger en mystieker karakter heeft en op sommige momenten wat doet denken aan miss Lana del Rey en heeft een wat mystieker karakter Donna heeft overigens haar liefde voor muziek van geen vreemden. Haar vader was een singer/songwriter in New York met een eigen studio en zelfs haar oma heeft een muzikale geschiedenis. Opgegroeid tussen R&B grootheden als Beyoncé vormde zich langzaam haar eigen stijl en voorkeur. ‘Jupiter’, een wat meer poppy-nummer is één van de drie tracks op dit album die ze samen met Sharon van Etten schreef. Naast ‘Test My Patience’ is vooral de titelsong ‘This Time’ ijzersterk; instrumenten die via MPC’s en synthesizers een wat karakteristiek geluid creëren en de stem van Donna het nummer gewoon beter maakt. Op de single ‘Keep Lying’ laat de Amerikaanse nog maar eens horen wat een ongelofelijk krachtige stem ze eigenlijk heef terwijl ‘Skyline’ wat ingetogener klinkt en de piano een wat prominentere rol heeft. This Time is een zeer aangename plaat om naar te luisteren. Doorspekt met R&B maar ook andere muziekstijlen zijn van invloed geweest op deze eerste kennismaking. Verder heft de Amerikaanse een prima stem en het gehele plaatje klopt. Just sit back, listen and relax. Veel luisterplezier.

Lala Lala - The Lamb

Lala Lala - The Lamb

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Oke wanneer je echt niets meer weet te verzinnen hoe of wat je artiestennaam zou moeten zijn omdat iemand er naar vraagt, zegt Lillie West, wellicht nonchalant weglopend la la la la … Ja, dan wordt het dus Lala Lala. Het album the Lamb had ze al geschreven in een moeizame tijd en dan nog over een naam nadenken was haar te veel. Maar het gaat om het album. The Lab is vooral een donker album. Met Destroyer als openingsnummer geeft ze weer in welke wereld ze op dat moment leeft. Als rehabilitatie voor haar leven gaat ze op zoek naar haar eigen kracht om er boven op te komen. Dat is het schrijven van muziek en haar expressie in de songs als ‘DropOut’, ‘Scary Movie’ ‘When You Die’ te uiten. Het album is een prima indie gitaar album geworden. Naast dat het wat donker getint is, zijn er ook lichtpuntjes. Haar zang is prima en klinkt helder met ‘Water over Seks’, ‘Copycat’ en ‘See You At Home’. De songs zijn intiem en intens te noemen en een weerspiegeling van haar zelf. Hierdoor is ze vast iets uit het dal geklommen en kijken we uit naar het nieuwe album om te zien hoe het met haar vergaat.

Te zien in Nederland

Unknown Mortal Orchestra - Hanoi

Unknown Mortal Orchestra - Hanoi

Label Jagjaguwar

Beoordeling 6

Review Wanneer Ruban Nielson in 2010 zijn psychedelische sound aan de wereld ten gehore bracht, was dit een begin van een muzikale carriere waarbij een groot diversiteit van electro sounds op plaat zet. Hoogtepunt is het album ‘Multi Love’ en het toegankelijk album Sex & Food is het meest recente album. Wanneer de man in Vietnam een muzikale reis maakt leert hij hier locals kennen waarmee hij de studio induikt. Hanoi 1 tot en met 7 zijn de titels waarmee hij de sfeer en cultuur van Vietnam probeert te vatten. Dit is goed gelukt en zijn de oosterse klanken goed terug te vinden. Wanneer je in Vietnam bent geweest, zal je deze klanken dan ook direct herkennen. Een mooi document om herinneringen vast te leggen. Maar om alles nu op een plaat te zetten en uit te brengen…

Te zien in Nederland 16 nov Melkweg te Amsterdam

Peluché - Unforgettable

Peluché - Unforgettable

Label One Little Indian Records

Beoordeling 7,5

Review Het debuutalbum Unforgettable van Peluché is uit! Drie jonge meiden uit Noord Londen die het gevoel hebben dat hun muziek niet geheel past binnen de huidige kaders. Wat synths en het ingetogen geluid van een drummachine zorgen voor de opener die gaandeweg een steeds groter hypnotiserend karakter krijgt. Vervolgens is daar de al eerder uitgekomen zwoel klinkende single ‘Scared After All – Touch My Body’. Ze noemen hun muziek ‘Trip Jam’ wat dan weer een combinatie zou moeten zijn van diverse muziekstijlen als Latin, Soul, Funk en wat psychedelica. Om het precies te duiden is lastig want je hoort inderdaad van alles terug; zware baslijntjes, blazers, synths en dat allemaal met verschillende ritmes. Het opzwepende ‘To Be A Bird’ staat bijvoorbeeld lijnrecht tegenover het loom klinkende ‘Sweet Child’ waar de stem van Rhapsody Gonzalez weer prachtig warm klinkt. Maar luister ook maar eens naar de prachtige titeltrack ‘Unforgettable’ waar de piano subtiel aanwezig is en dit nummer een aangename Jazzy/Soul “vibe” meekrijgt. Maar de verrassing zit ‘m misschien wel in de laatste twee minuten als we naar een klassiek pianostuk luisteren. De transformatie is werkelijk top! Die piano horen we als intro ook weer terug op ‘Is It Gonna Rain’, het langste nummer op dit debuutalbum. Het tien minuten durende nummer brengt een fraaie combinatie van diverse “grooves” met soms een funky klinkende gitaar, een drummachine, wat percussie en blazers en de stemmen van de drie bandleden in harmonie. Ook is er nog het uiterst dansbare ‘Figure Me Out’ en afsluiter ‘BRZDA, Pt. 2’ waar Rhapsody Gonzalez, Amy Maskell, Sophie Lowe nog een keer alles laten samenkomen. Na enkele luisterbeurten is het me nog steeds niet geheel duidelijk wat die ‘Trip Jam’ nu eigenlijk is. Wat wel duidelijk is geworden is dat Rhapsody Gonzalez, Amy Maskell, Sophie Lowe muzikaal erg getalenteerd zijn en dat hun muziek een soort van smeltkroes is geworden van diverse stijlen. Dapper om een album uit te brengen met muziek waar ze vooral zelf in geloven en buiten bestaande kaders durven te gaan. Een soort van “frisse wind” hangt in de huiskamer na enkele luisterbeurten. Veel luisterplezier

Orions Belte - Mint

Orions Belte - Mint

Label Jansen Records

Beoordeling 7,5

Review Het debuut voor de Noorse formatie Orions Belte is een feit! Naar eigen zeggen geïnspireerd door “Nigerian 70’s Rock” brengen ze ons hun muzikale, instrumentale interpretaties van ansichtkaarten uit die vervlogen tijd. “Is it blues? Is it world music? Is it underground pop? You can choose whichever you want, it’s not important for Orions Belte to be pigeonholed” lezen we op de site van deze nieuwe Noorse band. Øyvind Blomstrøm en Chris Holm speelden in verschillende band maar toen in 2016 hun paden elkaar voor de zoveelste keer kruisten besloten ze hun wederzijdse droom te verwezenlijken; een band die instrumentale nummers speelt. Kim Åge Furuhaug maakt het trio complete en onlangs was daar dan dat debuutalbum Mint. Mint is zo’n album dat puur klinkt en waarvan je bij het luisteren het gevoel krijgt dat het een dertigtal jaren ergens in een kast heeft gestaan en nu afgestoft is en op de platenspeler ligt. Een sound die dat typische geluid uit de jaren ’70 heeft waarbij uitgesponnen rock en de nodige psychedelica niet mag ontbreken. Negen tracks die vrijwel geheel Instrumentaal zijn. Vrijwel instrumentaal want op ‘Le Mans’ en ‘Joe Frazier’ horen we wat verdwaalde teksten. Soms is het wat lui en psychedelisch, dan weer wat sneller zoals in ‘Atlantic Surfing’ maar altijd is er dat muzikale evenwicht tussen de drie. Overigens hebben de heren de hun titels ook weer slim geformuleerd en geheel in lijn met hun sound; ‘Papillon’ verwijst naar het wereldberoemde boek en film uit 1973, en ‘Joe Frazier’ is natuurlijk gebaseerd op het “gevecht van de eeuw” dat in 1974 in Manilla plaatsvond tussen zwaargewichten Joe Frazier en Muhammed Ali. Ook ‘Le Mans’ is zo’n titel die tot ieders verbeelding spreekt en waar vrijwel iedereen als vanzelf naar die legendarische autorace zal verwijzen. Mint is zo’n album dat nu al tijdloos klinkt. De drie Noren weten feilloos een eigen sound te creëren en met de gekozen titels worden de beelden als vanzelf in ieders geest gevormd. Een aanrader voor iedereen die de muziek uit de jaren ’70 nog steeds kan bekoren maar ook liefhebbers van instrumentale muziek zullen dit verrassende debuut kunnen waarderen. Veel luisterplezier.

Rue Royale – In Parallel

Rue Royale – In Parallel

Label Sinnbus/ Rough Trade

Beoordeling 8

Review Het duo Ruth en Brookln Dekker wonen tegenwoordig in Nottingham. Het is alweer 5 jaar geleden dat ze het laatste album Remedies Ahead uitbrachten en samen met Sean Carey (Bon Iver, S.Carey) brengt het koppel weer nieuw leven in hun muzikaal huwelijk. De songs van In Parallel zijn weer even spannend van voorheen. Mooi en kwetsbaar is de stem van Ruth op ‘Chip Away’. De songs zijn vooral ingetogen maar mooi opgebouwd in de composities en keuze van instrumenten. Het instrumentale tussenspel van ‘For Which Is Heavy’ en ‘Facing Forward’ is net genoeg en opbouwend zonder dat het vervelend wordt. Het repeterende in de songs brengt de spanning mee. Hierover hoor je zacht ingetogen stem van Brookln. Opvallend is de heldere productie en mastering van het album. Het geeft een mooie klankkleur weer waar andere acts wel eens op bezuinigen. Hierdoor klinken de instrumenten (drums vs de rest) op de songs ‘Why Must I Build’ en ‘Parrallel Lines’ erg goed. Kortom, het is een van de mooiere indie albums van dit jaar.

Te zien in Nederland Rue Royale is te zien in Nederland op 18 oktober Rotown te Rotterdam 19 oktober Ekko te Utrecht 20 oktober Mezz te Breda

Big Red Machine - Big Red Machine

Big Red Machine - Big Red Machine

Label Jagjaguwar/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Wanneer Aaron Dessner van The National een take stuurt naar Justin Vernon van Bon Iver, pakt hij dit op en maakt hier een volledige song van. Dit allemaal in het kader van een Aids/ HIV project. De heren noemen het Big Red Machine en keken elkaar aan en zeiden Dit moeten we vaker doen. Het resultaat is dat er na 10 jaar een album met mooie songs en vele gasten. De People komen en gaan. Phoebe Bridgers , Lisa Hannigan Richard Reed Perry (Arcade Fire)passeren de revue. Samen met producer Brad Cook is er gewerkt aan een album dat een goede mix is van Bon Iver en The National. Van de indie electic pop van ‘Gratitude’ en ‘Air Stryp’ naar de piano folk met volledige samenzang dat als gospel americana klinkt van ‘Hypnostic’. Of het powerful ‘Forest Green’ naar het subtiele ‘OMDB’. Het geeft de diversiteit van het album weer. De heren hebben een prima side project gevonden zonder dat het hun eigen acts in diskrediet brengt. Prima album voor de indie liefhebbers.

Te zien in Nederland

Marble Sounds - The Advice

Marble Sounds - The Advice

Label Zeal / Konkurrent

Beoordeling 8

Review De Belgische postrockact zoals men zich noemt, past prima in het lijstje van de indie bands. Pieter van Dessel en zijnen weten met dit album een prachtig album voort te brengen. Ingetogen zoals altijd maar o zo mooi. Snow Patrol liefhebbers zullen dit album meer dan positief beoordelen. Het album kent prachtige songs met persoonlijke verhalen die vele tot de verbeelding spreken. De identiteitscrisis van een bijna 40 jarige op ‘39’ of de disillusies van het leven in ‘About You’. Dit weet de band te smelten in een net zo ingetogen sound waarbij tekst en muziek hand in hand gepaard gaan. Een moment tot overdenking included, zullen we maar zeggen. Het is dan ook een leeftijd dat mensen over hun bestaan gaan nadenken. Een moment wat te doen en hoe dan. Dan is het ook het moment dat het een goed advies is om er even tussenuit te gaan en de wereld van een afstand te bekijken. Dit kan goed tijdens het reizen en alles de revue even te laten passeren voordat je de nieuwe stap zet, “The Advice to Travel Light’. Dan komt er vanzelf een tijd dat je de knoop doorhakt wat te doen. ‘In Time’ is dan ook het proces waarbij je terugkijkt en het hier en nu op zijn plek brengt. De zoektocht naar niet nieuwe in ‘Anyhow’ is de ‘The Road’ to ‘The Wisdom is Bliss’. Kortom een prachtig album waarbij het advies is om even pas op de plaats te nemen en te realiseren waarom je doet wat je doet, hoe dit is gekomen en wat je in de toekomst zou willen doen.

Te zien in Nederland

Slothrust – The Pact

Slothrust – The Pact

Label Dangerbird records

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse indie band Slothrust weet met The Pact hun vierde album op de markt te brengen. Het trio uit Boston met Leah Wellbaum als frontvrouw weet met Kyle Bann en Will Gorinn een sound te creeren dat doet denken aan Nirvana met een vrouwenstem. ‘Peach’ kent dezelfde compositie vorm dat we ook op de Nirvana hit ‘Smells Like …’ kennen. Met een gebalanceerd couplet dat over gaat naar een vol geluid in het refrein. De snerpende distortions die tegen de valsheid aan zit, uptempo en er vol voor gaan. ‘Planetarium’, ‘Fever Doggs’ en ‘Birthday Cake’ heerlijke stevige songs die worden afgewisseld met een akoestisch rustig ‘Walk Away’ en een popsong met trompet ‘For Robin’. Het nummer valt op door het pop karakter dat een mainstream radio song kan worden en kan uitgroeien tot een hit. Dat geldt dan ook voor de ballad ‘the Haunting’. Wellicht is dit de sound waar de band later naar toe wil, maar nu zal de band zich gaan concentreren op de shows om komend jaar de festivals aan te mogen doen. Het album is doorgaans een grunge indie rock album met enkele popsongs.

Te zien in Nederland

The Chills - Snow Bound

The Chills - Snow Bound

Label Fire/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Het was in de jaren 80 en 90 dat de Nieuw Zeelandse band The Chills een belangrijke plek innam in de popsound van een (toen nog onbekende) golf van Nieuw Zeelandse acts. De, wat we nu indie rockers noemen, pop rock sound was aanstekelijk al noemde men het soms punk. Inmiddels heeft de band de instrumenten weer opgepakt en brengt men heerlijke poprock al la R.E.M. en the Smithereens. Snow Bound is de opvolger van het reünie album Silver Bullet. Het bevat weer heerlijke popsongs waaronder ‘Complex’ en de opener ‘Bad Sugar’. Martin Phillips mag dan de enig origineel bandlid zijn. De songs zijn er niet minder om. Het gaat om het geloof dat je er in hebt en dat verteld hij prachtig in ‘Deep Belief’. Als metafoor verteld hij de intens behoefte om muziek te maken en door er in te geloven ontstaan er mooie dingen. Daarmee voor de dag komen is alweer een overwinning dat de man in zijn jeugd al had. Met een uptempo pop nummer ‘Lord Of All I Servey’ brengen ze er even een andere sfeer in in het album. Met dit album weten the Chills zich opnieuw te profileren. De oudere garde weet de moderne sound nog steeds te vinden of was dit de sound die men ooit in de 80’s al had gemaakt. Een lekker album is het in ieder geval wel.

Te zien in Nederland

Hozier – Nina Cried Power

Hozier – Nina Cried Power

Label Island/ Universal

Beoordeling 8

Review De Ierse singer-songwriter Andrew Hozier weet met een mini album uit te komen. De EP Nina cried Power kent vier nieuwe tracks en het klinkt verrassend of niet, weer heerlijk! Hozier debuteerde met het titelloze album en zag ‘Take Me To Church’ tot een multi platina schijf en vele prijzen gaan. Met het openingsnummer en titeltrack weet Hozier een aanstekelijke soul op plaat te zetten dat niemand kan ontgaan. Samen met Mavis Staples weet hij de volle gospelsoul in dit nummer te brengen. Daar doet Booker T Jones met zijn orgelsound nog even een schepje bovenop. ‘Nina Cried Power’ ademt het rauwe en energieke gevoel van protest en sociaal activisme. In de track benoemt Hozier een paar iconische artiesten, activisten en voorstanders van de mensenrechtenbeweging wiens boodschap, activisme en kunst hebben bijgedragen aan verandering door middel van protest. Zo komen onder anderen Joni Mitchell, John Lennon, James Brown, Nina Simone (naar wie de track is vernoemd) en Mavis Staples op ‘Nina Cried Power’ voorbij. Staples, meervoudig Grammy winnares en oprichter van de invloedrijke gospel, soul en R&B formatie The Staples Singers, leende speciaal voor deze gelegenheid haar vocalen uit voor het nummer. De andere drie nummers weet Hozier dit op eigen kracht te produceren. Ook hier hoor je de sound van soul en spanning weer. ‘Moment of Silence’ is pakkend en met een steelgitaar wordt het album met ‘Shrikes’ intiem en mooi afgesloten

Te zien in Nederland

Neil & Liam Finn - Lightsleeper

Neil & Liam Finn - Lightsleeper

Label PIAS

Beoordeling 8

Review Het zijn namen die je wellicht kent van horen en zeggen. De Nieuw-Zeelandse act Crowded House kent de broertjes Neil en Tim Finn. Inmiddels heeft Neil Finn al een solo carrière opgebouwd, speelt als extra gitarist zanger bij Fleetwood Mac en is het nu tijd van de herfst jaren voor deze man. Dat betekend dat hij het in de familie zoekt. Zijn zoon Liam is inmiddels oud genoeg om een muzikale tegenpool of toevoeging te kunnen worden. Dit geeft een nieuwe uitdaging; Samen een album maken! Het is ook niet nieuw van zoonlief, hij heeft al enkele albums op zijn naam staan. De sound in zijn albums is vooral een dromerige elektropopsound met een gitaar en drums. En dit hoor je dan ook vooral op dit album terug. De verwachting kan dan ook afwijken met de realiteit als je een vernieuwde Crowded House verwacht. ‘Where’s My Room’ geeft een mooie combinatie weer wat beide heren bieden. Dat het de titel draagt is omdat het album een heerlijk dromerig album is. Het is een album dat als een geheel en doeltreffend is. De samenzang op ‘Listen’ of ‘Ghosts’ is herkenbaar mooi en licht van aard. Wanneer je een drummer nodig hebt is het altijd handig om een Mick Fleetwood achter de hand te hebben. Maar het is vooral een album van hun tweeën. Mooi en ingetogen.

Te zien in Nederland 25 januari Paradiso te Amsterdam

Low - Double Negative

Low - Double Negative

Label Subpop / Konkurrent

Beoordeling 6,5

Review Deze band staat onder de naam Indie rock te boek. He trio uit Amerika met Alan Sparhawk , Mimi Parker en Steve Garrington kennen inmiddels 12 albums, al is de bezetting wel eens wat gewijzigd. Wanneer Sparhawk en Parker een setje zijn wordt het lastiger voor de derde persoon. Met Double Negative weet het trio een donkere aftrap van het album te geven. Met een noise geluid van ‘Quorum’, komt heel langzaam de vaart er in. ‘Dancing and Blood’ kent een hele lange monotoon deel binnen het nummer en met Fly wordt het intro zo ver uitgesponnen dat dit het nummer verder in gedrang brengt. Met ‘Tempest’ horen we de noise sound in terug waardoor je speakers het bijna gaan begeven. Het blijft dan ook een bijzondere vorm en verwachting om je band als indie band te presenteren als het gaat om dit album. De verwachtingen zijn anders geschept en het verleden van de band was meer met de term indie rock verenigd. Helaas is dit op dit album wat te veel uit balans geraakt. Terwijl men met ‘Always Up’ mooie vocalen voortbrengt is dat misschien nog de hoop dat Low nog een album maakt waar dit soort songs meer op plaat verschijnen.

Te zien in Nederland

Mitski – Be The Cowboy

Mitski – Be The Cowboy

Label Dead Ocean / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Het is de nieuwe indie rock vrouw Mitski uit New York, die de wereld weet te verrassen met het album Be The Cowboy. Dat deze vrouw verschillende stijlen uitwerkt is direct op het album te horen. De diversiteit is groot wanneer ze begint met het indie rock nummer ‘Geyser’ en vervolgens de jaren 80 pop weet te verwerken in ‘Why Didn’t You Stop Me’ en vervolgens met een klein melancholisch liedje ‘Friend’ nog een andere sfeer er in brengt. Het is een doorsnee waarmee ze de rest van het album weet te vullen. De diversiteit om even heftig te keer te gaan in ‘Remember My Name’ of gierende gitaren wil laten klinken in ‘A Pearl’ het kan allemaal. Het loopt prima in elkaar over waardoor het een prima indie plaat is geworden. Juist dat maakt dit album sterk. Ze weet de stijlen te combineren en zoekt naar iets nieuws wat nog niet gevonden is. Maar het blijft een uitdagende vrouw die voor niets binnen de muziek bang is. Wanneer ze met ‘Me and My Husband’ en ‘Lonesome Love’ heerlijke catchy popsounds produceert is het wat verrassend maar ze komt er verder prima mee weg en weet ze met een emotioneel indringend liedje ‘Two Slow Dancers’ het album te eindigen.

Te zien in Nederland Mitski is te zien op 2 oktober Paradiso te Amsterdam

Deaf Havana – Rituals

Deaf Havana – Rituals

Label So recordings / NEWS

Beoordeling 8

Review De Engelse indie band Deaf Havana is ooit op de campus van Kings Lynn begonnen. Als schoolband weten de heren gedreven muziek te maken. Dit is inmiddels 13 jaar geleden en nu zijn we inmiddels 5 albums verder. Aan de overkant van het Kanaal is de band erg populair. De albums Old Souls en All these Countless Nights kennen een goede top 10 notering. Het nieuwe album Rituals zal dit pad ook gaan volgen en dat is meer dan logisch wanneer je dit album beluisterd. De moderne pop doet denken aan een stevige versie van the Script. Het nummer ‘Holy’ en Sinner’’ zijn swingende rocksongs terwijl Saviour’ ‘meer de popsaus weer geeft. Met een volle productie dat we van the Script kennen, is ook dit album snel gelikt te noemen. Toch hoor je hier de rauwe gitaren door de songs en probeert de band hun alternatief indie sound hoog te houden. Dat lukt niet meer met songs ‘Fear’ en ‘Evil’, al doen de titels anders vermoeden. Het zijn geen donkere songs maar commerciële popsongs. We kunnen dan wel zeggen dat dit de nieuwe richting van Deaf Havana wordt. Het zou me dan ook niets verbazen dat deze band volgend jaar op de festivallijstjes zal prijken. En dat is dan ook terecht! Het album Rituals is gewoon een heerlijk indie pop album voor jong en oud. De fans van het eerste uur van Deaf Havana zijn met dit album definitief afgehaakt. Geen indie alt-metalrock meer. This is ‘Heaven’ klinkt als koor door de speakers. Wanneer het succes wordt geroken, wil men meer van dit. Dat is een ritueel dat al eeuwen geldt.

Te zien in Nederland

Mark Lanegan & Duke Garwood – With Anima

Mark Lanegan & Duke Garwood – With Anima

Label Heavenly / PIAS

Beoordeling 7,5

Review Het is een wonderlijk duo, deze heren. De voormalige frontman van the Screeming Trees Mark Lanegan is vooral bekend van zijn solo werk. Als een soort tweede Tom Waits ontpopt hij zich als een sociaal wezen die met iedereen wil muziek maken. Zo is hij te horen met vele gast muzikanten waaronder de heren van Queen of the Stone Age, Afgan Whigs en Guns & Roses. Al kennen zijn solo albums vooral een singer songwriters genre dat een donkere rand kent. daarnaast hebben we de Engelse multi instrumentalist Duke Garwood. Een man die niet direct in de hitlijsten zal voorkomen, maar een gedegen album kan maken dat in de stijl van Nick Cave. Wanneer we deze heren samenbrengen horen een combinatie van Cave en Waits, muzikaal gezien. De ingetogen songs zijn met teksten als “You Are A Murderer” in het titelstuk. Na het album Black Pudding dat de heren in 2013 maakten is er nu een vervolg With Animal. En ja de sfeer zit er direct goed in. ‘Save Me’ is dan ook een prachtige titel om het album mee te beginnen. Het geeft direct een sprankel van hoop in de donkere songs of een hulpvraag omdat men er maar niet uitkomt. Minimaal muzikale invulling en veel spanning in de songs met titels als ‘Ghost Stories’, ‘My Shadows Life’ en ‘Lonesome Infidel’. Het geeft direct de sound en sfeer neer van het album. Erg mooi dat wel en zeker wanneer het in de donkere dagen voor kerst op de late avond gedraaid wordt.

Te zien in Nederland

Cullen Omori – The Diet

Cullen Omori – The Diet

Label Subpop

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse indie-rocker Cullen Omori komt uit de band Smith Westerns. Samen met zijn broer en bassist Cameron brengen ze het debuutalbum in 2009 op de markt. Toch weet de band niet echt door te breken, waardoor de band in 2014 werd opgeheven. Max Kakacek en Julien Ehrlich starten de band Whitney die twee jaar geleden hun debuut album maakten. Nu weet Cullen een solo album te maken. Omdat Cullen verantwoordelijk is voor de songs, noemt hij dit een soloproject terwijl zijn broer wederom als bassist aanwezig is. Het is het tweede album en volgt na New Misery. . Na het debuut kwam Omori in een onstuimige periode terecht. Veel prive gedoe en dat biedt weer voeding voor nieuwe songs. Het album kent wel vrolijke songs waaronder het ‘Happiness Reigns’ en de opener ‘Four Years’ De sound van the Beatles en de jaren 60-70 klinkt doorlopend op dit album, maar met ‘Master Eyes’ weet hij dit prachtig neer te zetten. Hij weet de indie garage rock van Smith Westerns achter zich te laten en op zoek te gaan naar een eigen geluid. Terwijl het ‘Quiet Girl’ en ‘Black Rainbow’ moderne Lennon liedjes had kunnen zijn, weet Omori overal een eigen draai aan te geven. Het is gemakkelijker in het gehoor liggend dan zijn voorgangers en zoekt hierbij het grotere publiek. Dat is hem ook meer dan gegund.

Te zien in Nederland

Wild Nothing - Indigo

Wild Nothing - Indigo

Label Captured Track rec.

Beoordeling 7,5

Review Het is het vierde album in 8 jaar dat de indie poprock van Jack Tatum dat van de band rolt. Hoewel Tatum nog in de band Jack and the Whale (en facepaint) speelt, weet hij altijd tijd te maken voor zijn side project Wild Nothing. Met Kate Bush’s ’Cloudbusting’ weet de band de aandacht op zich te vestigen. Toch lijkt de band eerder een Spinal Tap verhaal. Inmiddels zijn de drummers in vele getalen gekomen en vertrok men ook weer. De sound van Wild Nothing is vooral gericht op de jaren 90 new wave popsound en eerlijk gezegd is het album dan ook erg goed gelukt. Het is direct pakkend met ‘Letting Go’ en met ‘Partners in Motion’ klinkt het alsof de Human League en Howard Jones hun krachten hebben gebundeld. De cd vol droompop van het album ‘Gemini’ dat Wild Nothing in 2010 uitbracht behoort tot een van de beste droompop albums, Met indigo stapt Tatum hier vanaf al hoor je het op het tweede deel van het album meer terug. ‘Swallow Water’ en ‘DollHouse’ kent meer de kenmerken van de droompop. De synthesizer is licht van klankkleur en strijkt het gehele nummer door. Terwijl ‘Through the Water’ juist de pop vertolkt en stevent dan ook af op een potentiele hit. Het is album waarmee Tatum een andere wending neemt en nu al geslaagd lijkt te zijn.

Te zien in Nederland

Miles Kane - Coup de Grace

Miles Kane - Coup de Grace

Label Universal

Beoordeling 7,5

Review Samen met de Artic Monkies zanger Alex Turner nam hij Last Shadow Puppets album ‘Everytime You’ve Come To Expect’ op. Nu komt Miles Kane met zijn derde solo album Coup De Grace. De voormalige Rascals zanger en gitarist weet solo de Britpop ook hoog te houden. De rock and roll van ‘Cry On My Guitar’ is een kruising tussen the Who en Gary Glitter. Terwijl hij met ‘Loaded’, mede geschreven door Lana Del Rey, de sound van Oasis en Blur terug tovert. Het is dan ook een moderne onvervalste Britpop plaat dat het beter hoort te doen dan zijn recente albums. Kane wist het album in twee weken op te nemen en samen met John Congleton te produceren. Samen met een band van sessie muzikanten en voormalige Last Shadow Puppet bassist Zach Dawes is het album vooral een geslaagd experiment met diverse stijlen. Het titelstuk is met de elektrobeats het minst sterke nummer, maar de rest is zeker heerlijke Britpop!

Te zien in Nederland

The Saxophones - the Sound of the Saxoph

The Saxophones - the Sound of the Saxoph

Label Full Time Hobby

Beoordeling 7,5

Review Bij de naam van de band The Saxophones verwacht je veel blazers die in een overhype modus zitten. Maar dat gaat in dit geval niet op, The Songs of the Sax slaat meer op de songs van Alexi Erenkov en Alison Alderidice. Het is een getouwd stel die hun tijd vullen met het maken van zwoele liedjes. Liedjes vol spanning waaronder ‘Aloha’ en ‘Just Give Up’. Met een zwoele donkere stem weet Alexi de storytelling songs in te spreken / zingen. De ballade pop dat doet denken aan een goede versie van de jaren 60 songs zijn vooral dromerig te noemen. Zo is het ‘Singing Desperately’ gemaakt als een dromerig inslaap liedje, met zo nu en dan een mobiel -klinkend snaarinstrument. Het is voor de een dan ook erg slaap verwekkend voor de ander is het een heerlijk rustgevend album. Al brengt het stel wat donkere teksten is er ook een melancholieke inslag op alle songs te horen. Met zo nu en dan een saxofoonklank dat voorbij komt, wordt de naam toch eer aan gedaan. Al weet dit Amerikaans duo mensen wel snel op het verkeerde spoor te zetten.

Te zien in Nederland

The Essex Green - Hardly Electronic

The Essex Green - Hardly Electronic

Label Merge Records

Beoordeling 8

Review Na een afwezigheid van een kleine twaalf jaar is The Essex Green terug met een nieuw album. De band geformeerd rond Jeff Baron (gitaar), Sasha Bell (gitaar, vocals) en Christopher Ziter (keys, vocals) heeft een lange adempauze nodig gehad nadat in 2006 hun vorige album Cannibal Sea verscheen. De band ontstond eind ’90-er jaren in Brooklyn en maakte deel uit van het onafhankelijke Elephant 6-collectief en is dus nu terug. The Essex Green stonden voor een combinatie van Folkpop, wat psychedelica, een beetje West Coast Sound, wat country en dat allemaal gemixt in een soort van blended 60’sound. Na hun voorlopige afscheid van het muziektoneel in 2006 ging ieder zijn eigen weg om met het bestaan niet alledaagse onderwerpen (onderzoek naar fermentatie, het bouwen van een boot). Een jaar of drie geleden was het gevoel er weer om bij elkaar te komen en nieuwe muziek te schrijven. Het resultaat is een verbluffend goede plaat met veertien nummers. Mooi om te horen dat de band na al die jaren afwezigheid nog steeds in staat is om die aantrekkelijke mix van diverse stijlen met elkaar te combineren. Opener ‘Sloane Ranger’ is een lekker uptempo nummer met duidelijke Folk invloeden en wordt gekleurd door hier en daar een orgeltje maar vooral de tweestemmigheid die door Sasha en Christopher slim worden uitgespeeld. Op het aanstekelijke ‘The 710’ is het Sasha Bell die de leadvocals voor haar rekening neemt en zo horen we afwisselend Sasha of Ziter op de voorgrond. Dat de band diverse stijlen en invloeden tot zich neemt blijkt wel uit een nummer als het Beatlesque ‘Modern Rain’ of een absolute country-kraker als ‘Bye Bye Crow’. Bij ‘Waikiki’ horen we vervolgens weer een heerlijke West-Coast vibe en zo gaat de band maar door. Hoogtepunten op het album zijn waarschijnlijk het energieke ‘Don’t Leave It In Our Hands’, het innemende en lieflijke ‘In The Key Of Me’ maar ook ‘Patsy Desmond’, een nummer dat door de piano en tweestemmigheid gedragen wordt. Verder is daar nog het poppy klinkende ‘Another Story’ en de ballad ‘Stranded By Six’ waar Sasha zo nu en dan nog wat vinnigheid in legt. De afsluiter van dit album is het rustige en gevoelige Folknummer ‘Bristol Sky’. Blijkbaar kan een afwezigheid van meer dan tien jaar goed uitpakken en voor de nodige positieve inspiratie zorgen. The Essex Green levert met Hardly Electronic een volwassen album af waarbij de diverse muzikale invloeden talrijk zijn maar ze toch de eigen inbreng niet overschaduwen. Elke luisterbeurt levert weer nieuwe (muzikale) inzichten op en het album en eigenlijk kent het album geen slechte nummers. Alles steekt boven het spreekwoordelijke maaiveld uit en er zijn echt enkele groeibriljantjes te beluisteren. Veel luisterplezier.

Stuart A. Staples – Arrhythmia

Stuart A. Staples – Arrhythmia

Label City Slang rec

Beoordeling 7

Review De Engelse gitarist Stuart A.Staples is vooral bekend als zanger van de Britse act Tindersticks. Daar waar men in deze band veelal melancholische indie pop maakt en met literair en poëtische verhalen aan de slag gaat, weet Staples met zijn solo album vooral het experimentele pad op te gaan. Het vierde solo album Arrhythmia bevat dan ook maar 4 nummers. Met ‘the New Real’ weet hij te openen met een vorm dat voor de Tinderstickfans niet onbekend is. Ingetogen, enigszins mompelend verteld hij zijn verhaal. Het ruim 10 minuten durende ‘Memories of Love’ is al wat instrumenteler. Dat in ‘Step Into The Gray’ doorgevoerd wordt. Het is log en in delen geïnspireerd. Zo is het einde van het nummer een geheel andere song dan waarmee het begint. Met ‘Music for A Year In Small Paintings’ tekent Stapels voor een epos van ruim 30 minuten. Veel instrumentale stukken waarmee hij de spanning zoekt. Veel stiltes en minimale invulling van geluid. Het past meer bij de winterse dagen dan deze zonnige zomer. Misschien in december nog eens proberen.

Te zien in Nederland

Lump – Lump

Lump – Lump

Label Dead Ocean / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Engelse Singer-songwriter Laura Marling weet met haar folksound aan te sluiten bij Mumford & Sons of Noah and the Whale. Ze ontving een nominatie voor de Mercury Music Prize en heeft inmiddels 6 solo albums op haar naam staan. Samen met Mike Lindsay van de folkband Tunning is ze een samenwerking aangegaan. Genaamd Lump! Het album staat vol met meeslepende dreampop als ‘May I Light Be The Light’ en het openingsnummer ‘Late To The Flight’. Het is vooral hypnotiserend en meeslepend. De lichte zangstem van Marling komt met deze klanken erg goed uit de verf. Ze neemt je mee in de songs ‘Rolling Thunder’ en ‘Shake Your Shel’ waarbij het minimale instrumentale deel zelfs de schaduw vind wanneer zij begint te zingen. Het album past wel in deze zonnige tijden waarbij je eigenlijk geen onnodige energie moet verliezen aan de drukke beats en sounds. Maar dan is dit heerlijk om naar te luisteren. Gewoon doen! Om alleen maar eens te gaan uitproberen.

Te zien in Nederland

Florence and the Machine – High As Hope

Florence and the Machine – High As Hope

Label Universal

Beoordeling 8

Review Uiteindelijk is die er dan. Na ruim 3 jaar wachten is de opvolger van het succesvol album How Big How Blue How Beautiful. Met de single ‘Hunger’ weet de Britse zangeres Florence Welch met haar Machine de hitlijsten te veroveren. Maar waar komt dit succes van deze indie band vandaan? Als voorprogramma van MGMT wist de band zich in de kijker te spelen. We schrijven 2008. De soulvolle stem van Welch past in de indie slowsongs van Blur bassist Alex James. Met ‘Kiss With A Fist’ als Nike commercial song volgen er meer commerciële bedrijven die de stem van Welch als verkooppunt zien. Uiteindelijk weet de band in 2012 met ‘Spectrum’ en in 2016 met ‘Stand By Me’ grote hits te scoren en de festivals te sieren. Nu komt de band met een vervolg dat prima aansluit bij hun vorig succesvol album. High As Hope kent wederom de zangkunsten van roodharige Welch. Vol passie en soul zingt ze het adembenemende ‘Grace’ in. De drama druipt van het album. Vanaf het openingsnummer ‘June’ hoor je de passie en drama in haar stem. De muziek is van klein piano muziek naar het bombastisch geluid van ‘Hunger’ of het met solozang gestarte ‘Patricia’ te horen. Uiteindelijk kennen alle songs een aanstekelijk en dramatisch refrein. Soms met of zonder strijkers voor vooral voorspelbaar. Het is iets waarmee je je fans geeft waar men om vraagt. Hierdoor wordt deze band zo groot. Zo groot zelfs dan ze als headliner op grote festivals speelt. Dan mag je zeker spreken van een succesvol dramatisch indie band, of misschien wel een commercieel succesvolle act van de jaren ’10.

Te zien in Nederland 25 maart 2019 Ahoy te Rotterdam

Gruff Rhys – Babelsberg

Gruff Rhys – Babelsberg

Label Rough Trade

Beoordeling 8

Review De voormalige zanger van Super Furry Animals weet mijn zijn solo activiteiten meer onder de aandacht te komen dan met de band. Het is dan ook niet duidelijk of de man uit Wales er nu voor kiest om het solo pad te kiezen. Hoe dan ook, hij maakt met Babelsberg alweer zijn vijfde solo album. Het is eentje die er mag zijn. De donkere zangstem is vooral ingetogen te noemen, maar erg behoudend stijlvol. Het album is melodieuzer dan alle vorige albums. Het begint met ‘Frontier Man’ al vrolijk alsof hij er zin in heeft en de grens zoekt naar een commerciële inslag. Zijn songs zouden eerder in het alternatieve circuit belanden en daar wil uit. Het succes kan behaald worden met het vrolijke ‘The Club’ dat als potentiele hit betiteld kan worden. De mooie melodielijnen en de strijkers doen het goed op dit nummer. ‘Oh Deary’ zou zo van een oude Elvis Costello album kunnen komen. Alle facetten komen in Take That Call bij elkaar. Een catchy melodie, aanstekelijk gitaarriffje en vullende strijkers begeleiden de woorden en zanglijnen dat ze goed uit de verf komen. Rhys weet zich met dit album voor mij te overtreffen. Het is gelukkig ook niet zo dat hij alleen maar een commerciële richting in wordt gestuurd maar dat hij een mix hiervan en de alternatieve club sound weet te bewerkstelligen. Niet te vergeten is de prachtig getekende hoes en poster inlay.

Te zien in Nederland

Mai Khoi - Dissent

Mai Khoi - Dissent

Label Grappa/ PIAS

Beoordeling 7,5

Review Het is de Vietnamese zangeres Mai Khoi die won op een liedjesfestival in haar land. Haar enthousiasme bracht haar tot het scheren van haar haar, wat de gereserveerde Vietnamese burger in het verkeerde keel schoot. Of was het de regering die dit uitte. Hoe dan ook Mai Khoi weet met haar album Dissent weer te zorgen voor veel opschudding. Het album is opgenomen tijdens de geheime shows in 2016 en 2017. De dappere muzikanten ondersteunen de storytelling jazz van Mai Khoi. De storytelling met verhalen over de mensenrechten en meningsuiting in Vietnam bracht haar over de hele wereld, tot de president van Amerika aan toe. Nee, toen was er nog geen Trump, maar Obama wist haar met open armen te ontvangen. Inmiddels heeft Khoi de wereld afgereisd. Uiteindelijk weet ze haar verhaal te vertellen en bij het besluit om weer naar huis te gaan, is dit album in de wereldwijde release gegaan. Zelf is ze staande gehouden wanneer ze haar thuisland weer wilde bezoeken. Ze heeft een optredenverbod gekregen en wellicht een reisverbod. Maar wanneer de wereld haar wil zien spelen en men vraagt hierom, zal het verbod wellicht opgeheven worden. Maar je weet het nooit in dit soort landen. Een bijzondere plaat. Met dit verhaal zeker, al is mijn Vietnamees niet meer wat het is geweest.

Te zien in Nederland

Dawes - Password

Dawes - Password

Label Hub rec.

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse folk rock act Dawes weet met het openingsnummer ‘Living In The Futere’ een heerlijk begin te geven aan hun zesde album. Samen met Jonathan Wilson is de band de studio in gedoken. Deze producer tekende al voor de albums van Jackson Browne, Father John Misty’ en Chris Robinson. Het is dan ook de laatste naam die blijft hangen bij het luisteren van dit album. De klankkleur is alsof the Black Crowes een nieuw modern album heeft afgeleverd. Dawes sluit hier naadloos op aan. ‘Stay Down’, ‘Crack The Case’ kunnen uit de koker van Jackson Browne komen en ‘Telescope’ en I Can’t Love’ schuift weer meer de kant van een pop georiënteerde Steely Dan op. Het album is wel divers maar weet hierbij wel een lijn qua sfeer neer te zetten. De songs zijn intiem en aanstekelijk. Al heeft de band met ‘Feed the Fire’ en ‘My Greatest Investion’ in het midden van het album voor mij een vreemde plek gekozen. Het zijn songs die niet direct in het plaatje passen. Het zijn gladde 80pop songs die het album voor mij wat hinderlijk breken. Wanneer ze aan het eind van het album staan is dat voor alle partijen prettig. Maar goed als dat het enige is. Het zijn daarentegen prima songs en is de nieuwsgierigheid groter naar hun voorgaande albums. Deze zijn in Amerika vooral bekroond in de rock folk categorieën.

Te zien in Nederland

Yumi - Moodie

Yumi - Moodie

Label Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review De man uit the Bronx New York verhuisde naar het zonnige Florida. Hier weet hij de warme klanken te ontdekken, om vervolgens weer mee te nemen naar New York. De psychedelische electro-reggae is met liefde gemaakt, maar het redt het niet wanneer men hem in het rijtje van Tame Impala wil plaatsen. Het is de 27 jarige Carlton Moodie die achter de naam schuil gaat en met deze ep van 6 songs weet hij zich goed in de picture te spelen. De elektro pop van de man horen we op ‘No Going Back’. Het openingsnummer Amber deed al denken aan de Pass the Dutchie pop uit de vorige eeuw. Toch zijn de songs later als ‘Fall in Love’ en ‘Why For’ spannender en interessanter dan het begin van het album. De composities zijn wat meer uitgewerkt en aantrekkelijker voor de muziekliefhebber die genoeg popdeuntjes heeft gehoord. Of het nu gaat om een distortion extra op een digi gitaar of de beats en de moody sound. Yuno heeft meer in zijn mars dan eerst doet vermoeden. So Slow en Galapogos sluiten het album vrolijk af, waardoor het een prima debuut ep is geworden.

Te zien in Nederland

Rolling Blackouts C.F. – Hope Downs

Rolling Blackouts C.F. – Hope Downs

Label Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Het album van Rolling Blackouts Coastal Fever is niet alleen interessant voor de festivalgangers maar minstens voor de muziek liefhebber die even out of the box durft te denken. De indie band weet met hun gitaren een surfsound met een popsausje te creëren dat vooral aanstekelijk is. De heren uit Australië zullen de komende maanden op verschillende festivalpodia verschijnen. Toch vullen ze daarna ook de dagen poppodia concerten en daarmee is de band in het gehele land te zien en is geweest. In mei stond de band al op diverse podia in Nederland. Toch mooi om dan te genieten van de indie pop ‘Talking Straight’ of het vrolijke ‘Mainland’ en ‘Time in Common’. Het zijn songs waar je vrolijk van wordt waardoor de zon spontaan van gaat schijnen. Het is het eerste vol album van de band. Men heeft voordien nog twee ep’s uitgebracht. Op ‘Talk Tight’ en ‘The French Press’ was al te horen dat deze band er plezier in heeft. Dat is een goede motivatie om een open album te maken. Dat is dan ook wat dit album is. Het is vooral luchtig doordat de heren elkaar vinden in hun muziek en dat men de ruimte krijgt om te doen wat men kan. De gitaar solo op ‘Sister’s Jeans’ of het heerlijk uptempo nummer ‘Bellarine’ is een van de vele voorbeelden hiervan. Prima album!

Te zien in Nederland Lowlands 17 augustus Pukkelpop 18 augustus 3 nov Paradiso te Amsterdam 4 nov Doornroosje te Nijmegen

Mt. Desolation – When the Night Calls

Mt. Desolation – When the Night Calls

Label Island

Beoordeling 7,5

Review De naam van de Engelse band Mt. Desolation gaat er bij velen niet direct een belletje rinkelen. De band is eigenlijk side project van een duo, Tim Rice Oxley en Jesse Quin. Het is het muzikale deel van de band Keane. De toetsenist en bassist van de Engelse band neemt dit als side project. Met laat zanger Tom Chaplin even links liggen. Al bestaat deze band inmiddels uit 5 personen. Het duo kwam op het idee omdat Chaplin binnen de band even niet de houden was en een rehab moment nodig had. Deze heren bleven niet zitten en in 2010 verscheen het debuutalbum. Nu is Keane enkele jaren geleden gestopt, of heeft men een nieuwe pauze ingelast. Het feit is dat laatste album van Keane alweer zo lang is geleden. Dat er alleen enkele songs in 2013 aan een best of album zijn toegevoegd was het laatste teken van Keane als band. Tom Chaplin heeft wel een mooi solo en kerst album uitgebracht. Deze heren weten het geluid van Keane weer tot leven te roepen. De uptempo songs ‘By The River’ en ‘Someday Somehow’ gaat voor de laidback popsong ‘Control’ uit. Songs die een herkenbaar Keane geluid kent. Piano als leidend pop instrumenten en een gedreven bas/ drums combi als begeleiding. De gitaren nemen de heren dan zelf ook voor hun rekening. ‘How To Fly’ is een heerlijk song dat een potentiele hit is. Toch weet de band ook de alternatieve sound dat Keane kende her in te voeren. ‘Valentine’ en ‘the Moon Was Down’ zijn song waar men tussen Nick Cave en Coldplay blijft hangen. Het is allemaal wat spannender en daardoor valt het binnen het album op. Met ‘On Your Way’ wordt het allemaal weer luchtig en poppy zoals Keane op hun Best of.. album het publiek veroverd. Kortom het is een prima Keane album met een andere bandnaam. Begin deze maand kondigt Keane aan dat ze een akoestische set live gaan spelen op een festival in Engeland.

Te zien in Nederland

Ben Howard – Noonday Dream

Ben Howard – Noonday Dream

Label Island

Beoordeling 8

Review De Britse singer-songwriter Ben Howard wist met zijn album Every Kingdom een prachtig debuut te maken. ‘Keep Your Head Up’ en ‘The Fear’ werden een wereld hits. In 2017 voegde hij zich bij de band A Blaze of Feather, maar nu is Howard terug met een eigen solo album. Met zijn derde album Noonday Dream gaat de troubadour de weg in van de pop alternatieve rocksound. Towing The Line klinkt alsof hij op bezoek is geweest bij Pink Floyd. De opname past in de begin jaren van Pink Floyd waar men nog experimenteerde met het geluid en al wat nog meer. Nu doet Howard dit. Met ‘A Boat To An Island On The Wall’ en ‘What the Moon Does’ zet hij dit experiment door. De gitaarliedjes en heldere verhalen van 7 jaar geleden zijn ingeruild voor experimentele sounds en vagere kritische verhalen. Een donkere stem dat Roger Waters in zijn storytelling songs gebruikt. Het album zal een voor de een teleurstelling zijn voor de andere een bejubeling van de durf tot experimenteren en grenzen verlengen. Halverwege het album weet Howard met ‘Someone in the Doorway’ en ‘The Defeat’het tempo op te schroeven door een eenvoudige beat er onder te zetten. Het swingt meer dan het eerste deel van het album maar de experimentele deel wordt ook hier in toegepast. Het is altijd goed om muzikanten de ruimte te gunnen. Hierdoor krijg je verrassende albums die misschien meer draaiuren nodig hebben om het altijd even mooi te vinden. Geef Howard die ruimte en dan is dit een mooi album.

Te zien in Nederland

Parquet Courts – Wide Awaaake

Parquet Courts – Wide Awaaake

Label Rough Trade / Konkurrent

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse post punkers weten dit genre met het nieuwe album achter zich te laten en over te gaan naar een meer melodieuze vorm. Natuurlijk horen we de herkomst van de band wel terug maar de band rond Andrew Savage heeft nu een grote stap gezet naar een internationale doorbraak. Het is inmiddels het zesde album van de band en men heeft de poprock kant gekozen dat doet denken aan de UK acts Wire De toetsen brengen veel verbindingen binnen de songs. ‘Violance’ en ’Before the Water Gets Too High’ horen we de vernieuwde sound van de heren. Dat is wat men altijd voor ogen had. Ieder album moet op zich zelf staan, al sluit dit album goed aan bij zijn voorganger. Hier krijgen we de psychedelische kant van Savage te horen. ‘Mardi Gras Beads’ is eigenlijk niet een op zichzelf staand nummer. De rest is een brug tussen de postpunk en popsound van ‘Mardi’ en ‘Freebird II’. Het is Brian Burton alias Danger Mouse, die de koppen bijelkaar heeft gehouden en de knoppen van het paneel zo heeft bediend dat dit wel eens een sound van de band kan gaan worden waarmee ze jaren mee vooruit kunnen.

Te zien in Nederland Parquet Courts is in Nederland te zien op 6 juli Vera te Groningen 16 juli Valkhof festival te Nijmegen 14 november Paradiso te Amsterdam

Floating Features - La Luz

Floating Features - La Luz

Label Hardly Art/ konkurrent

Beoordeling 6,5

Review Bij het zien van de hoes en de titel van het album, begint het allemaal al wat ongemakkelijk te voelen. Kom uit je comfort zone en stop deze cd in je speler. Het zijn van die albums die je niet snel vanaf de spotify zelf gaat opzetten en in de winkel schuif je het album snel opzij. Wanneer we het album opzetten is komen de nerveuze keyboards je al tegemoet. Het beeld klopt dat je direct verdwijnt naar de jaren 50 begin jaren 60. Het bermuda broekjes en Hawaiïiaanse klanken. De lichte zangstijl klinkt charmant, maar met de gitaren die doen denken aan the Shadows van de jaren 50, blijft het wat onwennig. Het is vooral het hoesje dat je in de verkeerde modus brengt. Los van het hoesje kan dit best een aardig alternief bandje zijn die de droomsound met de psychedelische sound weet te mixen. ‘Mean Dream’ of ‘Loose Theeth’ klinken niet alleen ouderwets maar ook erg zoet. Toch is het ook wel ene verademing tussen alle indie-rock en singer- songwriters. De alternatieve popsongs als ‘The Creature’ en ‘California Finally’ gaan er dan prima in. De solo’s zijn niet direct van het hoogste niveau, al is het best vermakelijk passend bij deze songs. Maar deze jonge meiden weten in ieder geval een album wereldwijd uit te brengen en dan is de eerste stap gezet. Wellicht zal dit gaan groeien en zullen over een jaar of 5 even terugkijken en luisteren naar dit album.

Te zien in Nederland

Meadowlake - Meadowlake

Meadowlake - Meadowlake

Label Sonic Rendezvous

Beoordeling 7

Review Na hun debuut ep ‘Elegy’ komt de Groningse alternatieve rockact met hun debuut album. Onder leiding van Minco Eggersman (The Spirit That Guides Us, This Beautiful Mess en Sally Forth Records) weet de band 10 prima songs op plaat te zetten. Daar waar met goed heeft geluisterd naar The National, weet de band een afwisseling te maken met rustige partijen die naar een climax werken om daarna voluit te gaan. De songs zijn erg in de persoonlijke levenssfeer gehouden. Hierbij zijn de stevige songs ‘Heavy’ en ‘Hot Punch’ gelinkt aan het overleiden van de moeder van een van de bandleden. Het zijn nummers waar het ware gezicht van de band naar voren komt en kent nu ook een vorse stream waardoor met mee kan doen in de alternative playlists. Het is niet allemaal zwaar beladen op dit album. De luchtige sound van ‘Slow Down’ en ‘War’ en de lekkere drive van de drums op ‘Vala’ brengt het album even in een andere mood. De achtergrond vocalen zijn prettig in het gehoor liggend. Gezien de zang vooral licht en mistig op de muziek ligt popt dit nummer er dan ook even uit. Mooi dat de band zich kan opmaken voor 2 avonden in the Cavern Pub te Liverpool daarna zullen ze veelvuldig te zien zijn in diverse poppodia van Nederland.

Te zien in Nederland

Wye Oaks - The Louder, the Faster....

Wye Oaks - The Louder, the Faster....

Label Merge/ konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse indie band uit Baltimore heeft de vrolijke klanken van de folk binnen de indie rock geplaatst. Het album is gemakkelijk in het gehoor liggende droompop met een rock randje. Het duo, bestaande uit Jenn Wasner (vocalen en gitaren) en Andy Stack (vocalen, drums en keyboards) bestaat nu 10 jaar en doen een stap voorwaarts als carrière sprong. Het duo houdt alles zelf in de hand als het gaat om componeren tot produceren. De songs zijn puntiger geworden en kennen meer een kop en staart dan voorheen. Afgelopen week stond de band in Paradiso en dan is het jammer dat de mensen het album maar amper kennen. Het album werd volledig gespeeld en de mensen die het album al in de kast hadden konden dan ook gemakkelijker genieten van ‘The Instrument’, de laidback pop van ‘Lifer’ en ‘Say Hello’. Aanstekelijk is het ‘It Was Not Natural’, dat tot een potentiele pophit kan worden gerekend. Het experimentele stuk ‘My Signal’ doet denken aan Bjork. Al weet het duo de rest van het album te vullen met aanstekelijke indie pop.

Te zien in Nederland

Goat Girl - Goat Girl

Goat Girl - Goat Girl

Label Rough Trade

Beoordeling 7,5

Review Girl Goat zou wel eens één van de verrassingen van 2018 kunnen worden. Deze “girlband”, die overigens niet als zodanig betiteld wil worden, kregen van het Rough Trade label de kans om hun eerste volwaardige album uit te brengen. De vier dames uit Londen, ieder met hun eigen “Nick name”, geven met 19 nummers en een speeltijd van een kleine veertig minuten hun visitekaartje af. Clottie Cream (Lottie), Naima Jelly (Naima), L.E.D. (Ellie) en Rosy Bones (Rosy) wisselen volwaardige tracks af met een aantal korte muzikale intermezzo’s. Zangeres en gitariste Lottie geeft in een interview ook aan dat het opnemen van dit album ook als een soort verrijking voelde; er was ruimte om met instrumenten te experimenteren en dat is toch wat anders als het gevoel van een liveoptreden. Overigens was Goat Girl een bekende in de Londense muziekscene waar The Windmill zo’n beetje als een tweede thuis voelde en de band veel ervaring op deed door veel op te treden en zo hun eigen stijl te ontwikkelen. Onder de bezielende hulp van producer Dan Carey kregen de dames de vrijheid om hun zelf ontwikkelde sound op een album vast te leggen. Dat resulteert in een verrassend album dat naast die intermezzo’s een aantal goede tracks bevat die al luisterend invloeden hebben uit het postpunk-tijdperk maar ook doen terugdenken aan namen Siouxsie & The Banshees en Courntey Barnett. Soms wat meer richting rock, soms wat psychedelisch maar altijd is er die schurende gitaar. Het album opent met één van de zestal korte instrumentale intermezzo’s om daarna te ontbranden met ‘Burn The Stake’ waar de vier dames ook voor de eerste keer lichtjes een politiek thema raken (“Build a bonfire, build a bonfire, put the tories on the top”); vanuit een wat psychedelische opening knallen de dames vervolgens uit de speakers. Daarna is er ‘Creep’, waar de Britse roots toch duidelijk worden en de viool voor extra glans zorgt. Voor de tweede intermezzo is daar dan ‘Viper Fish’ dat naar grote hoogte wordt getild door de tweestemmigheid, de gitaarsound én de onverwachte stiltes. Tussen de intermezzo’s door is het af en toe genieten; luister naar het aanstekelijke ‘Cracker Drool’ dat voortgestuwd wordt op een strakke baslijn en ‘Country Sleaze’ dat heerlijk rauw klinkt. De hit in de dop is waarschijnlijk ‘The Man’, één van de beste tracks op het album waarbij je het gevoel krijgt dat het geheel steeds crescendo gaat. Lottie zei onlangs in een interview hierover: “Met “The Man” hebben we geprobeerd om een orgasme in een nummer te gieten. De melodie gaat steeds hoger en hoger en op een bepaald moment schreeuw je ook gewoon ‘The Man’. Het is een beetje zoals seks dus, dat is misschien waarom mensen het fijn vinden”. Ook het uit twee delen bestaande ‘I Don’t Care’ is met zijn redelijk eenvoudige melodie ook weer een verrassing. Het innemende en misschien wel meest rustige ‘Tomorrow’ is een mooie afsluiter met een verrassende laatste twintig seconden. Het titelloze debuut van Goat Girl is er eentje die in de categorie “heeft meerdere luisterbeurten nodig” hoort; het album valt door de vele intermezzo’s als het ware uit elkaar waardoor het niet als een geheel aanvoelt. Hier en daar broeit het maar het vuur ontbrandt nooit echt; soms horen we wat blues, dan is er een vleugje postpunk maar evengoed herkennen we invloeden uit de rock en country. Een girlband met potentie. Veel luisterplezier!

Te zien in Nederland

Air Waves - Warrior

Air Waves - Warrior

Label Western Vinyl

Beoordeling 7,5

Review Het derde album van de New Yorkse band Air Waves is onlangs uitgekomen. Warrior is de titel van dit nieuwe album rondom Nicole Schneit en het is de opvolger van Parting Glances uit 2015 De cover van dit nieuwe album is op zijn minst gesteld opzienbarend. Als neutrale muziekliefhebber zou ik mijn keuze niet op deze cd laten vallen omdat de cover nu niet bepaald uitnodigend is. Of juist wel? Wat speurwerk leert mij namelijk dat het hier eigenlijk om een foto gaat die door de vader van Nicole is gemaakt op 22 april 1970 tijdens de eerste Earth Day die toen in New York werd gehouden. Deze oorspronkelijk zwart/wit foto is nu, 47 jaar later, door kunstenaar EM Rooney aan het doek toevertrouwd en moet het oneindige geloof in “spirit, Strength and Love” uitbeelden. Qua muziek heeft de band zich doorontwikkeld en de elf songs klinken fris en dromerig. Het album wordt gedragen door zeer aangename melodieuze composities waarbij het heldere stemgeluid van Nicole het handelsmerk blijkt. Daarom heen het nodige koperwerk in de vorm van blazers en wat 80’s synths om het geheel af te maken. De nummer klinken nergens haastig maar eerder loom en uitermate geschikt voor een heerlijke (na)zomerdag. Opener ‘Home’ is meteen een schot in de roos. Een wat lome melodie, langgerekte vocalen en wat blazers zorgen voor een aangename kennismaking. Nummers als ‘Pieces’ en ‘Morro Bay’ zijn soepel klinkende Indiesongs en bij het op de synths leunende ‘Gay Bets’ blijkt er tekstueel toch wel een vinnige toon te bestaan waarbij de positie van de homoseksuelen in dut Trump-tijdperk centraal staan. Zo is het eigenlijk een heel aardig album waarbij de verwarring steeds weer de kop op steekt als je al luisterend naar dit album naar de hoes kijkt. Een en ander lijkt gewoon niet in overeenstemming met elkaar. ‘Tangerine’ is prima en ‘Sky’ is zelfs meer dan goed, met dank aan het gitaarspel van Blake Luley. Op de titelsong is Kevin Morby op de achtergrond te horen maar je moet wel heel erg goed luisteren. De boodschap en de strijdvaardigheid zijn echter duidelijk want Nicole schreef dit nummer nadat haar moeder de diagnose kanker had gekregen: “The doctor told her she had a fifteen to twenty percent chance, and her response was ‘I’m going to get this mother fucker’“ Met het stemmige ‘Blue Fire’, die ook weer door de synths en de stem van Nicole gedragen wordt, krijgt dit album een passende afsluiter. ls we goed naar de teksten luisteren, wordt vanzelf duidelijk dat de band een aantal maatschappelijke thema’s aanroert. Homoseksualiteit, het Post-Trump tijdperk en een veranderende wereld zijn onderwerpen die aangeroerd worden onder het haast vrolijk klinkende muzikale oppervlak. Een album onterecht nog maar weinig aandacht heeft gekregen want de band levert met Warrior een prima derde album af, dat gewoon goed in elkaar zit. Uiteraard blijft de band muzikaal wel binnen veilige lijntjes waardoor de echte “bite” ontbreekt. Veel luisterplezier.

Middle Kids – Lost Friends

Middle Kids – Lost Friends

Label Lucky Numbers

Beoordeling 7,5

Review Het trio Middle Kids wist met hun debuut EP een hitje te scoren met ‘Edge of Town’. Hierdoor stond het Australisch duo direct in de spotlights en was het een race tegen de klok om een debuutalbum uit te brengen. Dat is nu gelukt! Een heerlijke indie gitaarplaat waar we op zitten te wachten. De zangpartijen van Hanna Joy zijn helder en klinken goed in de sfeer van de songs. Met de indie hit op zak bestaat de rest van het album uit meeslepende songs waaronder ‘Mistake’ en de balladepop van ‘Don’t Be Hiding’ en ‘Maryland,’ waar al een aanloopje wordt gemaakt naar het opvolgende snellere nummer ‘On My Knees’. Het pianostuk ‘Hole’ lijkt meer een vuller voor het album, omdat iemand dit nummer nog (of al) op de plank had liggen. Dan past het heerlijke gitaarnummer ‘Please’ en ‘Lost Friends’ stukken beter op deze plaat. Het is wat jammer dat de band even een andere afslag neemt, omdat dit de vaart uit het album haalt. Hopelijk nemen ze meer de tijd voor het vervolg album zodat men de songs dan beter op elkaar af kan stemmen. Het begin is heerlijk en halverwege is geeft het album even een dipje.

Te zien in Nederland

The Buttertones – Midnight on a Moonless

The Buttertones – Midnight on a Moonless

Label Innovative Leisure/ Bertus

Beoordeling 7,5

Review De donkere klanken van de Australische band The Buttertones doet denken aan de new wave sound van de jaren 80. Daar waar Killing Joke een deal zou hebben gemaakt met Madness. De saxofoon binnen een donkere indie rockband past hier als gegoten. ‘Old Nick Still Got It’ is het bewijs dat deze genres samen kunnen gaan. Al staan er op het album ook songs waarvan de onrust de boventoon voert. Het punk achtige ‘Winks and Smiles’ en ‘Baby C4’ zijn te veel ingegeven met instrumenten waardoor het misschien wel swingt maar ook wat een brij wordt. Dat klinkt anders op ‘At The Dojo’, ‘Jungle’ en ‘Don’t Cry Anymore’ waar de balans van de instrumenten meer op de plek is. Hierdoor ontstaat er ruimte in de songs en is er een vorm gevonden waar ieder bandlid optimaal aanwezig is. In plaats van iedereen tegelijk voluit. Met ‘Darling, I Need Time’ weet men zelfs de popsound aan te tikken. Het klinkt alsof the Buttertones gedurende het album wil aangeven dat de oude indie punk vervangen wordt door een meer speelse indie pop sound. Het is wat toegankelijker voor het grotere publiek. Het is een stijl wat hen beter past en dan kan het volgende album plotseling een kaskraker gaan worden.

Te zien in Nederland

Brian Eno - Music For Installations

Brian Eno - Music For Installations

Label Universal

Beoordeling 8

Review Voor de gemiddelde Nederlander zegt de naam Brian Eno niets. Voor de muziekliefhebber staat deze naam voor een hedendaagse Bach, Beethoven of Chopin van de huidige muziek. Toch horen miljoenen mensen zijn muziek elke dag vele malen. Hij is de namelijk maker van de (opstart) tunes van Windows. Brian Eno begon zijn muzikale carrière als toetsenist bij Roxy Music. De band van Brian Ferry wist in die tijd een goed debuut af te leveren waarna Eno in 1973 de band weer verliet. Zijn hart lag meer in de experimentele muziek. Hierdoor sloot hij aan bij David Bowie. Peter Gabriel, Genesis, Talking Heads en vele anderen. Als producer maakt hij samen met Daniel Lanois faam bij onder andere U2 en David Byrne. Om te experimenteren met beeld en muziek maakt hij voor de stad Sydney een enorme audiovisueel installatie. Dit is geprojecteerd op het Oprahouse en werd de 77 Million Paintings wordt genoemd. De diversiteit van Brian Eno met zijn muziek is groot. Deze box bevat dan ook een groot diversiteit aan soundscapes waaronder de ‘77 Million Paintings’, dat een volledig cd van 47 minuten bevat. De wondere wereld van ‘Kazakhstan’ en ‘Kites’ zijn op deze box te vinden. Deze soundscapes worden in delen weergegeven en hierbij valt te denken dat ieder deel tussen 10 -18 minuten is. De laatste van de 6 cd tellende box zijn de songs van 5 minuten. Songs die door de jaren op de plank zijn blijven liggen of een andere versie hebben gekregen. Voor fans van Eno is dit een must en is er een speciale versie met essays en extra’s in een box verkrijgbaar.

Te zien in Nederland

Cosmo Sheldrake – The Much Much How How

Cosmo Sheldrake – The Much Much How How

Label PIAS

Beoordeling 7,5

Review De Engelse multi-instrumentalist Cosmo Sheldrake stond onlangs in Paradiso zijn nieuw album te promoten. De 27 jarige producer en componist is van vele markten thuis. Net als zijn vader, de beroemde bioloog Rupert Sheldrake gaat Cosmo er ook helemaal voor. Hij weet met zijn elektronica een album te maken vol bliepjes, opzwepende popsongs waaronder het aanstekelijke ‘Come Along’. Dat er een zwak is voor het circus hoor je door de walsend deinende klanken op ‘Solar Waltz’, maar komt in vele nummers op het album even terug. Van de laidback pop met de harmonische vocalen op ‘Mind on Rocks’ of het filmische ‘Spring Bottom’ en ‘Egg and Soldiers’. Het is allemaal even vermakelijk en beeldend op muziek gezet. Het is dan ook de kracht van deze jonge man. Hij laat zich niet in hoekjes zetten en doet wat hem goeddunkt. Soms met wat psychedelische klanken, dan weer lekkere pop of een meeslepende wals. Prima en verrassend leuk album en doet het soms denken aan the Beatles Stg. Pepper Lonely Heartclub Band album.

Te zien in Nederland

Alfa 9 - My Sweet Movida

Alfa 9 - My Sweet Movida

Label Blowup/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Het is de Britse band Alfa 9 dat de sound van de jaren 60 hooghoudt. Met hun derde album weet men een goede productie af te leveren. Juist de soms wollige psychedelische sound uit de jaren 60 is lastig om goed op de plaat te krijgen. Maar Phil Mason en zijn band zijn hier goed in geslaagd. De songs op het album doen wat denken aan de oude Byrds. ‘Movida’ en ‘Different Corner’ zijn echte liedjes met een kop en staart. Het klinkt soms als een achtergrond muziekje dat niet storend is bij een goed gesprek. Hierdoor kan het minder aanspreken, maar wanneer je er naar luistert liggen liedjes als ‘Rise’ en ‘Cinema of Thunder’ heerlijk in het gehoor. Met ‘Dakest Sea’ wordt het middle of the road soundje uit de jaren 60 even aangeboord. Het klinkt wat luchtiger en waardoor het er even uit springt. Alfa 9 weet op een goede wijze de jaren 60 terug te laten keren in 2018. De Hollies, Byrds en Moody Blues zouden trots op hun zijn.

Te zien in Nederland

Fort Wanderers – Fort Wanderers

Fort Wanderers – Fort Wanderers

Label Subpop / Konkurrent

Beoordeling 7

Review Het is het tweede album van de jonge alternatieve rockers uit New Jersey. Het debuut van 2 jaar geleden was nog even een ruwe versie van wat we nu te horen krijgen. De songs zijn aantrekkelijker voor het grote publiek. Zangeres Ava Trilling en gitarist Ben Guterl laten de sfeervolle poprocksongs glanzen door vaak een positief refrein te maken. Al klinken ‘Not For Me’ of ‘Taste’ qua titels niet opbeurend, het liedje kent daarentegen wel de vrolijke klanken. Wanneer Trilling haar drama stem op zet is het allemaal hartverscheurend. Aan het eind van het album zijn ‘Tired Games’ en ‘Temporary’ dan ook meeslepend. Dan snak je weer naar de vrolijkere klanken van het begin van het album en drukken we op de knop om ‘Nevermine’ weer te laten klinken. Niet dat dit nummer vol met medelijden zit, is zijn het wel weer energieke vrolijke rock riffjes. Prima album, al loopt het aan het eind wat moeizaam en minder vrolijk af.

Te zien in Nederland

Major Murphy - No. 1

Major Murphy - No. 1

Label Winspear

Beoordeling 7,5

Review Een debuutalbum laten klinken alsof het een afgestoft, nog niet ontdekt album uit een platencollectie van je vader is. Dat is een gedachte die zo maar bij je kan opkomen bij het luisteren van No. 1, het debuutalbum van de Indie-formatie Major Murphy. Natuurlijke harmonieën Het trio is afkomstig uit Grand Rapids, Michigan en het duurde een kleine drie jaar om de nummers voor dit debuut te schrijven. Singer/songwriter binnen de band is Jacob Bullard en hij weet op een subtiele wijze een “radio-rock” sound te creëren die je doet terugdenken aan de jaren ’70. Belangrijk bij het geluid van de band is natuurlijk ook de tweede stem van bassiste Jacki Warren waardoor er mooie natuurlijke harmonieën ontstaan. Deze extra troef wordt slim op vrijwel alle nummers ingezet en voor een mooi contrast zorgen. Het eindresultaat zijn tien softrock nummers die absoluut smaken naar meer. De roemruchte jaren ‘70 De vooruitgesnelde single ‘Mary’, die in Amerika eind 2017 werd uitgebracht is geen eendagsvlieg. Het album staat vol met dit soort dromerige rockmuziek. Het album trapt af met de titeltrack, één van de nummers die oorspronkelijk als demo werd opgenomen maar gelukkig het album gehaald heeft. Ook ‘One Day’ is één van die eerste demo’s waarmee de band onder de arm bij het Winspear label aanklopte. Eén van die nummers waarbij de herinneringen terugkomen naar het naar de radio luisteren in de jaren ’70, is ‘Radi-Yum’. Het nummer ademt rockmuziek uit zoals dat door de AM-zenders uit de speakers galmde en doet terugdenken aan het geluid van bands uit die roemruchte jaren. Soft gitaarrock Zo verrast Major Murphy met aanstekelijke songs die enerzijds erg eigentijds klinken maar anderzijds je als luisteraar terugnemen naar vervlogen tijden. Het lome, flowerpower achtige ‘My C.C. Blues’ klinkt prettig en ‘One Day’ is misschien wel het beste nummer van het album. De gitaarsound loopt als een rode draad door het album en ook bij rustige ‘When I Go Out’ zijn de helder klinkende gitaarriffs van Bullard bepalend voor de sound van de band. Afsluiter ‘Lisa, Robbi And Me’ is lekker uptempo met wat meer schurende gitaren waarmee het album in stijl wordt afgesloten. Eindoordeel Het is natuurlijk niet echt vernieuwend want dit Amerikaanse trio laat horen maar het luistert wel erg prettig weg. Verder zit er een duidelijke lijn in het album, klinkt het coherent en zit het muzikaal gewoon prima in elkaar waardoor het heerlijk tijdloos klinkt maar is evengoed boeiend. Op naar No 2. zullen we maar zeggen. Veel luisterplezier.

A Place To Bury Strangers - Pinned

A Place To Bury Strangers - Pinned

Label Dead Oceans / Konkurrent

Beoordeling 7

Review De Amerikaanse indie noise band bestaat inmiddels bijna 15 jaar, maar de laatste jaren krijgt de band meer aandacht en heeft men de juiste sound gevonden. Wanneer de drummer Gonzalez wordt vervangen door Lia Simon Braswell heeft alles meer een kop en staart gekregen. Met het album Pinned weet de band hun nieuw bandlid permanent tot de band te voegen. Het geeft meer een uptempo sound en de noise krijgt meer de beat ondersteuning dan voorheen. ‘Frustrated Operater’ en het dromerige ‘Look Me in The Eye’ zijn meeslepend. De nummers zijn wel kort van stof en gemiddeld 3 minuten. Het openingsnummer ‘Never Coming Back’ is met de 5.14 gedreven powersound het langste nummer van het album. Het tweede deel van het album valt wat in herhaling in tempo. Met ‘Keep Moving On’ sluit men het swingend en waardig af. Wanneer men dat vasthoudt zijn ze zeker benieuwd naar het nieuwe album.

Te zien in Nederland 2 mei Paradiso te Amsterdam

Eels – The Deconstruction

Eels – The Deconstruction

Label E works

Beoordeling 8

Review De band rond Mister E, dan wel Mark Oliver Everett wist half jaren 90 met een prachtig debuut te komen. Beautiful Freak kende direct een kleine hit en de band werd in Groningen omarmd. Wanneer men hier gehore van krijgt valt de rest van Nederland ook. Het nieuwe album is alweer twaalfde album van de depri-pop dat best vrolijk klinkt. Het is een soort van internationale Dorrestijn die cynisch depri teksten kan voortbrengen op vrolijke muziek. Met dit album weet Eels weer een prettig album te maken. Dat was de laatste jaren wel wat anders. Gelukkig dat het laatste live album er al wat verandering in bracht. Na Daisies of the Galaxy past the Deconstruction weer in dezelfde serie. De titelsong en opener is direct vrolijk en catchy, en “Rusty Pipes” en “Bone Dry” klinken weer als vanouds. Met ‘Sweet Scorched Earth’, ‘Be Hurt’ en ‘The Epiphany’ zijn er weer een sfeervol balladsongs waar meer de storytelling de overhand krijgt. Een vorm waar Eels meester in is. Dat afgewisseld met de vrolijke klanken als ‘Today is the Day’ dan is de dag weer goed!

Te zien in Nederland 18 & 19 juni TivoliVredenburg te Utrecht 21 juni Paradiso te Amsterdam 8 juli Rock Werchter te Werchter (B)

Blaudzun - Jupiter III Up

Blaudzun - Jupiter III Up

Label V2

Beoordeling 8

Review De singer-songwriter Johannes Sigmond weet zich met zijn verschijning al snel de aandacht op zich te vestigen. Mensen reageren op de grote bril of zijn haar, maar vergeten dat hij prachtige albums maakt. Het album Heavy Flowers was al goud en met Promises of No Man’s Land maakt hij vier jaar geleden een juweeltje. Met de sound van dit album ontwikkeld hij een nieuw concept. Een drieluik van albums alsof de schilder zijn verhaal in drie delen verteld. Een trilogie met de verwijzing naar Jupiter. Met Up is het derde deel van de trilogie voldaan. Deel 1 maakt Jupiter tot een swingend dansbare planeet. Eenmaal daar aangekomen komt deel 2, om even te bezinnen. Een intiem rustig album. Om terug te keren naar aarde weet hij hier nog even Up om te kijken. Het album begint met een heerlijke opener en de single ‘Hey Now’. Het swingt en is aanstekelijk catchy. Met de jaren 80 sound weet Blaudzun de ‘Circles’ rond Jupiter swingend te tellen. De heerlijke drive aan het begin van het album doet het goed. Het is aantrekkelijk om het album telkens op te zetten. Met ‘Juno’ is het even terug kijkend in de tijd. De tijd om je af te vragen om elkaar weer te zien wanneer je afscheid hebt genomen. De single Island is aanstekelijk genoeg om naar het Eurovisie songfestival te sturen. Het nummer zou op dit festival niet misstaan. Bombastisch en ingetogen tegelijk. Een vorm waar Blaudzun tot ware kunst heeft verheven. Jupiter III – UP is dan ook een album dat tot een van de mooie albums van dit jaar behoord.

Te zien in Nederland

Hinds – I Don’t Run

Hinds – I Don’t Run

Label Lucky Numbers

Beoordeling 7

Review Na het succesvol debuut Leave Me Alone van de Spaanse ladies is Hinds nu terug met een titel waarin ze zich bekoren dat ze niet meer weglopen en kunnen ze met meerderen leven. Met Gordon Raphael (Strokes) en Shawen Everett (John Legend, Alabama Shakes en The War On Drugs) producers weten ze een mooi indie album te maken. Het vrouwelijke kwartet weet ergens een sound te maken tussen de indie en popsound waar de producers naadloos bij aan kunnen sluiten. Het is dan ook direct te horen. The Club en Soberland kent een ruw en alternatieve sound. Goed om er even power aan te geven om vervolgens met een rustige popsound van ‘Linda’ een andere sfeer te creëren. Het wordt wat rommelig gezellig met “New For You” maar dat past bij deze meiden. Het brengt een gezellige sfeer van nonchalant en onbevangen. Van de gezellige gitaarrifjes voor bij het kampvuur bij ‘Echoing My Name’ tot de kinderlijke intro van ‘Tester’. Het is allemaal laagdrempelig en grappig, terwijl het wel aantrekkelijke garage pop liedjes blijven. Hinds weet hiermee een prima vervolg op hun debuut album af te leveren.

Te zien in Nederland

2018

The Boxer Rebellion - Ghost Alive

The Boxer Rebellion - Ghost Alive

Label Absentee rec

Beoordeling 8

Review De Britse band The Boxer Rebellion weet al enige jaren prachtige sfeervolle alternatieve pop te produceren. Met het nieuwe album Ghost Alive weet men goed aan te sluiten op het album Promises waarmee men de hit Diamonds mee scoorde. Ghost Alive volgt achter het album Ocean By Ocean. De band genoeg inspiratie om dit album tot een van hun beste albums te brengen. De melancholische pop van “Love Yourself” wordt afgewisseld met singer-songwriterspop van ‘Fear’ en ‘Here I Am’. De opener ‘What The Fuck’ is al direct een persoonlijke boodschap naar iemand ergens zijn relatie heeft verbroken. Al geldt dit ook voor ‘Don’t Look Back’ en ‘Rain’ en zijn dit meer uptempo songs die extra drive aan het album geeft. Het is dan ook een persoonlijk getint album waar nogal wat reflectie momenten in voorkomen. Het spookt dan ook door het hoofd van zanger Nathan Nicholson. Dat geeft weer een mooi album voor de luisteraar en blijkt dat drama weer inspirerend werkt. Het album is vooral sfeervol en melodramatisch te noemen, maar wel zo prachtig. The Boxer Rebellion tourde de afgelopen maand door Nederland maar zal wellicht deze zomer op festivals gaan verschijnen.

Te zien in Nederland

Caroline Says – No Fool Like An Old Fool

Caroline Says – No Fool Like An Old Fool

Label Western Vinyl / Konkurrent

Beoordeling 7

Review Het afgelopen jaar wist deze band uit Austin een mooie titel aan hun album te geven. 50.000.000 Elvis Friends Can’t Be Wrong is de waarheid. Ditmaal gaat het om een logica waar ook niemand omheen kan. No Fool Like An Old Fool blijft een fool. De indie act leent haar naam aan een nummer van Lou Reed’s Velvet Underground. Het geeft de sfeer weer van de band en de interesse in de donkere sound van toen. Nu gestoken in een nieuw jasje met zangeres / multi instrumentalist Caroline Sallee, dat eerder doet denken aan the Walkabouts uit de jaren 90. Het nieuwe album is vooral smooth en dromerig. ‘Mea Culpa’ en ‘Sweet Home Alabama’ slepen je mee in de wereld van de folk underground. Geïnspireerd op de film Panic In Neelde Park uit 1929 is het verhaal van het mooie “A Good Thief Steals Clean”. Het album is divers qua sfeer maar kent een mooi geheel, waardoor je niet directe uitschieters naar boven of beneden hebt.

Te zien in Nederland

In Tall Buildings – Akinetic

In Tall Buildings – Akinetic

Label Western Vinyl/ Konkurrent

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse zanger en multi- instrumentalist Erik Hall was al betrokken als producer bij de albums van Justin Walter en Lean Year. Toch koos hij voor zijn eigen album een andere producer. Brian Deck van Iron & Wine neemt de stoel achter de knoppen in. Met succes, want samen sta je sterker en dat is hier goed terug te horen. De getalenteerde Erik Hall weet de songs onder de naam In Tall Building op vinyl te zetten. Het is vanaf het begin ‘Beginning To Fade’ al duidelijk dat het een aanstekelijk album wordt. Gedreven door de kunde als multi instrumentalist is er veel in eigen handbereik. De elektropop is vooral smooth te noemen. De drive om voor Akinetic tot een popalbum te brengen is groot. Terwijl het titelnummer het meest afwijkt zijn songs als ‘Long Way Down’ en ‘Overconscious’ prima en mainstream genoeg om aan te sluiten bij de popsound. Met de ‘Siren song’ en ‘Curtain’ krijgt zijn creativiteit waar meer input om wat uit de mainstream sound te springen. De jaren 90 elektropop komt meer om de hoek kijken en wordt vermengd met de huidige elektronica. Mooi album zoals de jaren new wave sound hedendaags klinkt.

Te zien in Nederland

Tea Party - Tea Party (EP)

Tea Party - Tea Party (EP)

Label Eigen Beheer

Beoordeling 7,5

Review In 2016 was daar de eerste single ‘Send Me A Letter’ van het Australische PinkTea, Het drietal Thomas Murphy, Tash Hansen, David Maude is daarna doorgegaan en onlangs brachten ze hun eerste EP uit. label : Eigen beheer / TCBYML Prachtige albumcover Deze EP telt vijf tracks en de toch wel wat duistere en onheilspellende albumcover zet je misschien wel op het verkeerde been. Dat deed het bij deze recensent wel in ieder geval. Opener ‘Smoko’ is een meer dan prima Indietrack waar de akoestische- en elektrische gitaren de basis vormen op een vlot lopende melodielijn en het gevoel dat je misschien bij het bekijken van de cover hebt verdampt meteen als sneeuw voor de zon. Atlantis (Sick City) is een wat rustiger nummer waarbij ook nu weer de gitaarriffjes allesbepalend zijn. Het meest intense nummer is waarschijnlijk ‘Old Vines Don’t Make The Best Wine’; drums, bas en elektrische gitaren hebben een aanstekelijk stuwend karakter waar Murphy met zijn stemgeluid in meegaat. War On Drugs en Fleetwood Mac waren inspirerend De titelloze EP kwam in een kleine zes maanden tot stand en is volledig opgenomen in de thuisstudio van Murphy in Brisbane aan Australië’s Goldcoast. De band creëert een prima eigen geluid en komt ook tekstueel prima uit de hoek. ‘Tea Party Nadine is het meest rustige nummer en is het meest persoonlijk; de inspiratie komt vooral voort uit quotes van zijn oma die uit zijn jeugdperiode zijn blijven hangen. Dat band als Fleetwood Mac en recenter The War On Drugs van invloed zijn geweest op de band wordt al luisterend wel duidelijk. De afsluiter ‘Social Graces & Melted Faces’ is een soepel midtempo nummer en sluit deze eerste kennismaking met deze band af. Eindoordeel Met regelmaat staan er Down Under nieuwe bands op en in navolging van een band als bijvoorbeeld Holy Holy is het nu aan Tea Party om met een ambitieus klinkende EP te komen. De aandacht en nieuwsgierigheid naar een volwaardig album zijn absoluut gewekt want deze EP klinkt wel heerl erg veelbelovend. Veel luisterplezier.

Odd Couple – Yada Yada

Odd Couple – Yada Yada

Label Cargo Rec.

Beoordeling 6,5

Review Het is het Duitse kwartet dat onder de naam Odd Couple de wereld rondgaat. De serie uit de jaren 70 met dezelfde naam blijkt een inspiratiebron te zijn voor deze heren. Inmiddels is hun experimentele sound verschoven naar een vorm waar een kop en staart aan zit. Op dit derde album weet de band de kaders aan te brengen. Gelukkig is het binnen de kaders nog ruimte om de expressie te tonen. Het openingsnummer ‘Bokeh 21’ is de Duitse zang als spoken zang opgenomen. Met uitgesproken saxofoon en toetsten solos weet de band het vooral te zoeken in de herhaling. Dit horen we in alle songs terug. Of het nu om de ruwe gitaarrif van ‘Yada Yada’ gaat of de variaties op het riffje in ‘Katta’, uiteindelijk wordt het wat voorspelbaar. ‘Vielfrass’ en het meer popnummer ‘Robotik’ kenen een andere compositie en valt dan ook direct in het geheel op. Maar in het geheel is het geen uitdagend album. Men is wat aan het zoeken binnen de kaders om soms wat krampachtig uit het systeem van het nummer te springen. Daar wordt het alleen maar gekunsteld van. Dat is jammer.

Te zien in Nederland

Nap Eyes - I'm Bad Now

Nap Eyes - I'm Bad Now

Label Jagjaguwar/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review De Canadese indierockers Nap Eyes komen met hun derde album. De rustige vocalen van Nigel Chapman banen een weg tussen de indiepop sound. Het tweede album Thought Rock Fish Scale werd de opmaat naar een groter label. Het album is bij 2x uitgebracht, waardoor dit het echte debuut is voor het Jagjaguwar label. De rollende drums van ‘Roses’ met een countryrock gitaartje of het rustige ‘Follow Me Down’ dat een hobbelend paard als leidraad kent, zijn enkele songs die afwijken van het rockend ‘Every Time The Feeling’ en ‘I’m Bad’. Het geeft meer de diversiteit aan van de sound terwijl de zang van Nigel stoïcijns door blijft gaan. Met ‘Do You Like A Joke Around With Me’ weet men een gitaarsolo er uit te persen dat niet echt helemaal nodig is. Dan is de 60 sound van ‘Dull Me Line’ een beter resultaat en gelijk ook een prettig break in het album. De zang is meer een zanglijn en de compositie kent wat meer tempo. Met een country slide begint Sage waardoor het tempo weer vervalt in het eerste deel. De band heeft meer in zijn mars dan wat men op dit album laat horen. Hopelijk krijgt men weer een kans en is dit een proces om te groeien. We wachten op het vervolg, dat hopelijk iets meer indiepit kent. Nap Eyes is te zien in Nederland op 4 mei Paradiso te Amsterdam

Te zien in Nederland

Editors - Voilence

Editors - Voilence

Label PIAS

Beoordeling 8,5

Review De Engelse band uit Birmingham weet na 20 jaar na hun eerste echte hit album An End Has A Start op te klimmen tot een geoliede hoofde act voor de grote festivals. Het recente album In Dreams was al een juweeltje en dit doet de band dunnetjes over met het album Violence. Het zesde album kent prachtige songs waaronder Nothingness, het openingsnummer Cold en het titelstuk Voilence. De songs zijn swingend, uitdagend en ingetogen tegelijk. De lome sound van Magazine dat in de climax overgaat naar een swingend dansbare sound. Het is dit keer niet een donker album zoals men voordien maakt. Het is het licht aan het einde van de tunnel. Alsof ze gebukt gingen onder het juk van wel of geen succes, en de interpretaties hiervan. Als subcultuur act dat zo groot wordt dat het een commercieel succes wordt, daar vindt men wat van. Net als Coldplay, die boven het succes kon staan, liet Editors zich leiden om in de onzekerheid mee te gaan. Daar waar de hit No Sound But The Wind uit 2010 (live versie van de Werchter Show) nog hier aan doet denken, is dit nu op studioversie op dit album verschenen. Met Voilence slaan ze dit van hun af en is het een heerlijk fris album waarmee je rustig de zomer van 2018 tegemoet kan gaan.

Te zien in Nederland Editors zijn te zien in Nederland 27 maart Ziggo Dome te Amsterdam 17 juni Pinkpop te Landgraaf

Anna von Hausswolff - Dead Magic

Anna von Hausswolff - Dead Magic

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Zweedse Anna Ebba Electra is al een prachtige naam, maar ze kiest voor haar achternaam von Hausswolff. De componiste weet met haar eigenzinnige in vulling van de songs bijzondere albums te maken. Onlangs stond ze in Paradiso te Amsterdam. Het komt deels door haar zangstem dat een geluid van 4 octaven omvat en soms klinkt alsof Kate Bush haar stem opzet of dat er een ruwere rockstem de zangpartijen waarneemt. Inmiddels weet ze in ruim 5 jaar nu haar 8ste album uit te brengen. Ditmaal is het een album met 5 nummers. Haar openingsnummer ‘The Truth The Glow The Fall’ dat 12 minuten duurt, geeft haar expressie in de zang is aanwezig maar de muziek is vooral bepalend naar wat ze doet. Volle orgels en uitdagende donkere sound neemt je mee naar de waarheid, de hoogmoed en de val. ‘The Mysterious Vanishing of Electra’ kunnen we meer als en biografisch nummer zien. Doordringend en vooral uitdagend door de doorbeukende drums dat het drama van de liefde vertolkt. ‘Ugly and Vengeful’ kan een terugblik zijn op de relatie maar hier staat vooral de spanning in het nummer centraal. De lange intro is slechts een begin van het 16 minuten durende nummer. Gelijk aan de andere songs is dit ook wederom een epos in verschillende delen. Het orgel wordt uit de kast gehaald om “the Marble Eye” in te spelen. Gotisch of kerkelijk, het eerste klinkt in de popmuziek altijd beter. Von Hausswolff sluit het album rustig en meeslepend af. ‘Kallans Ateruppstandelse’ sleept je mee naar het eind waardoor het inmiddels 45 minuten later is. 5 songs vol spanning en meeslepende toetsen in een grote diversiteit is dus genoeg om een album vol spannende muziek te vullen.

Te zien in Nederland

Jonathan Wilson - Rare Birds

Jonathan Wilson - Rare Birds

Label PIAS

Beoordeling 8,5

Review Het is de Amerikaanse singers-songwriter Jonathan Wilson die zich langzaam ontpopt tot een wereldster. Zijn album FanFare was al een prachtig album. Met bijdrage van David Crosby Met het album Slide By kwam de doorbraak om ook met Roger Waters te kunnen touren. Als producer verzilverd hij de Grammy voor het album van Father John Misty. Nu is het aan Rare Birds om zijn naam in de wereld te laten klinken. Het is een prachtig album waarbij hij aansluiting krijgt bij de oudere jongeren en jongere ouderen. Daar waar Pink Floyd achtige songs als Travalgar Square, Me en ….. gepaard gaan met songs popsongs ‘Over the Midnight’ die doen denken aan Jackson Brown of het luchtige ‘There’s a Light’. Father John Misty zingt onder zijn eigen naam op het ‘Miriam Montague’ mee. Het album kent vooral luchtige popsongs die afmeren naar de sound van de jaren 70. Het titelstuk kent aan het eind een mooi overgang die dit als voorbeeld weergeeft. Van intieme songs al “Living With Myself” naar een meer uitgesproken song ‘Loving You’. Ze zijn allen even mooi en divers. Hierdoor is het zeker ene potentiele Grammy nominatie voor dit jaar.

Te zien in Nederland 24 maart 2018

Sam Vance-Law - Homotopia

Sam Vance-Law - Homotopia

Label Caroline

Beoordeling 7,5

Review De geboren Canadees verhuisde samen met zijn ouders op 5-jarige leeftijd naar Oxford. Naast vijf dagen per week naar school leerde hij viool spelen en sloot zich aan bij het New College koor. Tijdens zijn tienerjaren worstelde hij met zijn eigen seksualiteit en op zijn zestiende keerde het gezin Vance-Law terug naar Canada waar Sam Engelse Literatuur ging studeren. Daar leerde hij hoe om te gaan met woorden en teksten te schrijven. Aangemoedigd door mensen als MacDemarco verbreedde Vance-Law zijn horizon en op zijn 23e verhuisde hij naar Berlijn waar hij zich al snel thuis voelde. Tijdens een gesprek met vrienden viel het woord “Homotopia” en de titel van een album in de dop was geboren. Vance-Law ging met zijn creativiteit aan de slag en schreef liedjes die tot zijn eigen verbazing gewaardeerd werden en ook producer Get Well Soon (K. Gropper) zag het muzikale talent. De Gay-community centraal Ondanks de diversiteit in de tien nummers op dit debuutalbum herkennen we een stukje klassieke scholing. Verder is het leuk dat alle teksten in de ik-vorm zijn geschreven en natuurlijk is homoseksualiteit in de teksten. Zelf zegt hij hierover : “The goal of writing was to try, however poorly, to paint a portrait of gay life as it’s lived no wand, musically, to see what would happen if I sat down and tried to write a popsong”. Op de Lullabye-achtige opener ‘Wanted To’ verteld Vance-Law het verhaal van die jongen die tijdens zijn High School Prom besluit om met een jongen te gaan dansen. Het resultaat laat zich raden als hij zingt : ‘now my nose is bleeding / and my heart is breaking / cause i was fucked up by lizzy’s big brother’. Op ‘Let’s Get Married’ laat hij horen over een warm stemgeluid te beschikken en bij ‘Prettyboy’ weet hij een perfecte balans te vinden tussen popmuziek met klassieke invloeden. Scherpe teksten Bij het lichtvoetige nummer ‘Narcissus 2.0’ is de vraag of de hoofdpersoon de spot met zichzelf drijft of niet. De combinatie van singer/songwriter, pop en klassiek weet hij bij nummers als ‘Stat. Rap’ en ‘I Think We Should Take It Fast’ prima vorm te geven waardoor je als luisteraard betrokken blijkt. Bij ‘Fagget’ neemt hij de rooms-katholieke kerk en de gevestigde orde nog eens op de korrel als hij zingt ‘i guess i could go and get corrective therapy / find a pretty girl and start a normal family / then climb in my bathtub and slit my wrists / cause i’m a faggot’. Dit nummer kent een temperamentvol begin en einde en een totaal ander middenstuk met ook weer die klassieke invloeden. Met het soepele Indie nummer ’Gayby’ toont de Canadees nog maar eens zijn veelzijdigheid. Eindoordeel Het album is niet provocerend bedoeld maar Vance-Law hoopt wel dat gelijkheid voor iedereen centraal staat. Muzikaal is het wat lichtvoetig maar hij laat duidelijk horen dat hij over een meer dan gemiddeld talent beschikt en het geheel luistert prettig weg. Pop en klassiek vloeien moeiteloos in elkaar over en hij weet op een unieke manier met woorden te spelen zodat het lezen van de songteksten erg plezierig is. Al met al een uitstekend debuut en nieuwsgierig naar een eventueel vervolg. Veel luisterplezier.

Suuns – Felt

Suuns – Felt

Label Secretly Canadian / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Canadese band Suuns uit Montreal weet inmiddels hun 10 jarig bestaan te vieren. Hoewel de band eerst begon als een rockact is het inmiddels qua sound verschoven naar een alternatieve act die experimentele invulling in de songs niet schuwt. Het aanstekelijk “Look No Further” kent dan ook veel invullingen rondom de hypnotiserende beat. De beats is hier wel erg op de voorgrond gemixt en de toetsensounds zijn er op vele variaties aan toegevoegd. Maar de spanning weet de band ook te vinden. Een ritmische baslijn van ‘X Alt’ wordt met een sequentizer ingezongen, al zit het hier wellicht ook op de gitaar. Met een sax-solo krijgt het nummer kracht en wordt er een tandje tempo er aan toegevoegd. Dan komen we waar we Suuns willen hebben. ‘Watch You Watch Me’ is het nummer waar de swing en tempo inzit, Waar de dance rock pop en experimentele invulling hoogtij viert. Het neemt je mee als een rollercoaster dat net het hoogtepunt heeft gehad. Om even weer op adem te komen weet ‘Baseline’ een rustmomentje te brengen. Wanneer we weer in balans zijn kan er weer een tandje bij met ‘DayDream’ of het pop georienteerd nummer Peace and Love waar de saxofoon weer even van zich laat horen. Kortom het is een album met grote diversiteit. Het loopt niet altijd even gemakkelijk door, maar na enkele draaiuren weet je de leukste songs van het album wel te pakken.

Te zien in Nederland

Standup '69 - Communicate

Standup '69 - Communicate

Label Butler Records

Beoordeling 7,5

Review Standup ’69 is een Nederlandse Indierockband die sinds 2010 actief is. De eerste jaren was het een duo dat bestond uit de Rotterdamse Emmy Kadee en gitarist Willem-Pieter Zoutendijk en in 2012 werd de band door komst van drummer Bruno Vogel tot trio uitgebreid. De afgelopen jaren heeft de band een zorgvuldig uitgestippelde weg bewandeld en nu is daar het debuutalbum Communicate. Een aardige palmares Naar eigen zeggen creëert de band “een trippy, sexy en energieke liveshow met hun muziek die de aandacht van het publiek grijpt en ze meeneemt op een wilde rit”. Dat is natuurlijk een nogal subjectieve en persoonlijke mening. Feit is gewoon dat Standup ’69 de afgelopen jaren twee maal het Eendrachtsfestival won en ook de publieksprijs van de Grote Prijs van Rotterdam binnen wist te slepen. Deze prijzen moeten we toch eenvoudig weg als bewijs van het talent en als stimulans beschouwen. Na de 2 eerder uitgebrachte EP’s en het geven van behoorlijk wat optredens (ook in de UK) stond vorig jaar vooral in het teken van schrijven van nieuw materiaal en het produceren van een volwaardig album. Het album, dat door Butler Records wordt uitgebracht, zal op 31 maart zijn officiële releaseparty krijgen in Rotterdam. Single én videoclip Al snel wordt duidelijk dat al dat werk niet voor niets is geweest. Vanaf de eerste noten van het ruim zes minuten durende ‘Feels like Lying’ neemt de band je aan de hand mee; strakke drums, wat vet aangezette en stuwende synths en een geheel dat naast het rockachtige karakter toch nog dansbaar is. De inmiddels uitgebrachte single ‘Communicate With Me’ heeft soortgelijke stijlkenmerken, alleen is dat zang van Emmy wat langgerekter waardoor het geheel een wat meer uitgesponnen en melodieuzer karakter meekrijgt. Na dit sterke begin is daar een muzikale interlude waarvan de noodzaak enigszins overbodig lijkt of het moet de opmaat zijn naar het springerige ‘Dark Space’. Spannend is ‘Darkest Desires’ met diverse tempowisselingen met een hoofdrol voor Zoutendijk op leadgitaar en verrassend is het wat rustigere ‘I Need It Now’ waarbij de heren voor de backing vocals zorgen. Rustpunt op het album is zondermeer ‘ill’, een rustig nummer met waaierende soundscapes en waarbij Emmy laat horen over een mooi stemgeluid te beschikken. Bij de ruim zeven minuten durende eindtrack ‘Fade’ probeert de band alles nog een keer bij elkaar te laten komen. Eindoordeel Communicate is een meer dan verdienstelijk debuut en kent tien tracks met een speeltijd van bijna 45 minuten. Over het algemeen lekker energiek, hier en daar wat Noise (o.a. Dark Space) maar vooral ook herkenbare melodielijnen. Vooral de single en ‘Feels Like Lying’ zijn nummers die snel in een playlist opgenomen zullen worden. Verder meer dan voldoende aanknopingspunten voor een succesvolle opvolger en uiteraard is de interesse gewekt om deze act live aan het werk te zien. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Claw Boys Claw – It’s Not Me, The Horse

Claw Boys Claw – It’s Not Me, The Horse

Label Butler rec/ Bertus

Beoordeling 8

Review De band uit Amsterdam is een cult begrip in Nederland. Inmiddels bestaat de band ruim 35 jaar en weet men van de garage punk naar de mainstream rock te verschuiven. Hier een daar een klein hitje waarvan het popnummer ‘Rosie’ uit 1992 de enige echte hit is. Na het mooie album Hammer uit 2013 is de band terug met een nieuw album waarop alle genre songs die men in het verheden heeft gebruikt de revue weer passeerd. De garage rock van ‘In A While’ en het titelnummer is lekker fel te noemen. De oude tijden herleven en de drive zit er nog goed in. Met ‘Echo Echo’ en ‘Waiting For The Sun’ laat men de popsound van de jaren 90 weer herleven. Daar waar Nick Cave de popsound zou zingen, zo klinkt Peter te Bos nog steeds. Je hoort de grote lol in het spelen in punk georiënteerde ‘Polly Maggoo’ en ‘Red Letter’. John Cameron weet met zijn composities weer mooie liedjes te maken en de diversiteit van de songs brengt dat het album een aangenaam album is geworden dat hopelijk Claw Boys Claw weer in de schijnwerpers doet staan.

Te zien in Nederland Claw Boys Claw is de komende tijd te zien in 15 maart Rotown te Rotterdam 16 maart Metropool te Hengelo 23 maart Patronaat te Haarlem 24 maart 013 te Tilburg 30 maart Doornroosje te Nijmegen 31 maart Hedon te Zwolle 6 april ’t Gebouw te Bergen op Zoom 12 april TivoliVredenburg te Utrecht 26 april Vera te Groningen

The Brahms – Me and My Damn Dreams

The Brahms – Me and My Damn Dreams

Label PIAS

Beoordeling 7,5

Review Het is de andere Utrechtse band die naast Kensington verrassend leuke muziek brengt. Enkele jaren geleden werd een veel belovende EP gelanceerd. Het scoorde een hit “Golden” en toen werd het stil. Met de dromen gaat het wel goed en hier heeft men goed over nagedacht. Het album is opgenomen bij Larry Hibbit (Nothing But Thieves producer) in Brixton (UK) waardoor de sound al een internationale klankkleur krijgt. Het klinkt vanaf “I Like To Listen To You Talk” veel belovend. Lekkere poprock, uptempo en het geeft je energie. Het vervolg is net zo swingend en dansbaar, “Sleep” en het net wat andere sound van “Night” zijn goed ingezongen waardoor het heerlijk blijft om te luisteren. Uptempo zonder gedoe dat we ook kennen van de andere Utrechtse act. De stevige gitaren sound horen we op “Out of Love” waarbij het tempo nog even wordt opgeschroefd ten opzichte van “Forever” . Dat The Brahms het gewenste geluid heeft gevonden is helder. Nu zou het mooi zijn dat ze de diversiteit binnen de songs kunnen vasthouden. Ook voor de volgende albums. Maar het is zeker een act die we op de festivals met open armen mogen ontvangen.

Te zien in Nederland

Shrimp – A Tale Of Golden Keys

Shrimp – A Tale Of Golden Keys

Label Listen rec. /Konkurrent

Beoordeling 7

Review De indieband uit Duitsland wist met hun debuutalbum Everything Went Down zich al in de kijker te spelen en nu is er het vervolg. Een sprookje over de deuren die blijkbaar zomaar open gaan. Een sprookje dat mooie intieme popsongs bevat. Het is dan ook een leuk verrassend album van de oosterburen. Het openingsnummer “Punk Rock Hit” zet je op het verkeerde been, omdat het niet zo stevig is als het allemaal klinkt. Gedegen achter een piano wordt het nummer rustig ingezet om vervolgens naar een poptempo te brengen. Het nummer is aanstekelijk om het album telkens te starten. “A Thought Caught Fire” kent dezelfde structuur in de compositie. het meer melodramatische “Gospel” song valt vooral op door de harmonische vocalen die bij de piano weer klinken. Het nummer weet zich wat spannender uit te bouwen om vervolgens, afgetikt door de drummer, naadloos door te schuiven naar het volgende nummer “White”. Dat wordt het ook helder dat het trucje wat in herhaling valt. Het wordt zelfs wat voorspelbaar waardoor de sjeu van de songs er wat vanaf gaat. Al zijn de songs los van elkaar prima songs en zal het in de spotify loop prima in het gehoor klinken. Als album in totaal is het verhaal van de gouden sleutel wat eentonig geworden. Iets wat mooi begon, wordt gedurende het album wat voorspelbaar als een grijze duif.

Te zien in Nederland

The Orielles – Silver Dollar Movement

The Orielles – Silver Dollar Movement

Label Heavenly rec.

Beoordeling 7

Review Het trio uit West Yorkshire bestaande uit Sidonie (drums), Esme ( bas/zang) en Henry (gitaar/zang) staat sinds dit album in de belangstelling. Het album met verrassend leuke indie pop swingt en brengt de jaren 80 in de huidige tijd. Het is een jonge band waarbij de zussen op een feestje Henri ontmoeten. Gedreven door muziek maakten ze direct een afspraak en een week later stonden ze de eerste songs te spelen. “Old Stuff., New Glass” is de rode draad voor dit album. Het is niet nieuw, maar alles klinkt weer fris. Dat de teksten soms niet even goed in de sound past is maar een bijzaak. Het zijn niet de diepgaande teksten maar het past wel in de garagesound van de band. Het zou ook niet fair zijn om deze jonge band te vergelijken met genomineerde acts. Ze weten met “Let Your Dog Tooth Grow”, “I Only Bought It For the Bottle” en de balladpop “Liminal Spaces” telkens een heerlijk sfeertje te maken. Aanstelkelijke songs en gemakkelijk in het gehoor liggend als garageband zijnde. Met “Henry’s Pocket” en “48 Percent” brengt men even een andere tempo er in. Al blijven de composities wat op elkaar lijken. Na dit album zal de band wellicht nieuwe elementen in het geheel brengen en na wat jaren kan het uitgroeien tot een heerlijke garagepop act. Een band om in de gaten te houden dus…

Te zien in Nederland

Loma - Loma

Loma - Loma

Label Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Emilcy Cross weet de klanken van Linda Thompson te evenaren en Dan Duszinscky (Cross Record en Jonathan Meiburg ( Shearwater) ondersteunen de uitgewerkte underground sound. Het debuut van deze band is dan ook niet zomaar een album. Het is een goed uitgebalanceerd album door ervaren muzikanten die weten hoe deze stroming in elkaar zit. De donkere klanken van het openingsnummer “Who is Speaking?” is een mooie introductie voor het gehele album. Met het mooie “Joy” wordt het allemaal lichter van stijl. Het nummer pakt je direct door het gitaarspel. De zang sluit er naadloos op aan, zodat het een prachtig gesponnen geheel wordt. Het wordt anders met het “I don’t Want Children”. De spanning is in het nummer te horen en de Japanse klanken en stiltes tussen de instrumenten brengen een andere sfeer. Het typeert de band dat men op zoek gaat naar de grenzen van de (pop)muziek. Aanstekelijk maar toch met een donkere twist van spanning en daardoor de sensatie. Loma is een uitdaging voor de luisteraar met “Relay Runner” en “Sunduge”, al kent het zeker ook een vertrouwde klanken in “White Glass” en “Shadow Relief”. Prima album!

Te zien in Nederland

Novo Amor & EdTullett - Heiress

Novo Amor & EdTullett - Heiress

Label Allpoints Records

Beoordeling 7

Review We kennen Ali John Meredith-Lacey beter onder zijn muzikale pseudoniem Novo Amor. Nadat hij solo enkele EP’s uitbracht kwam was daar enkele jaren geleden de muzikale “klik” met Ed Tullett en nu is daar hun eerste volwaardige album Heiress. Een gevoel van loomheid De samenwerking tussen de beide heren resulteerde al in een tweetal singles ‘Faux’ en ‘Alps’ en de ingeslagen weg wordt doorgezet op dit eerste album waarvan de totstandkoming een kleine drie jaar duurde. Het is vooral de falsetachtige stem van Ali John die de vergelijking oproept naar artiesten als Bon Iver en de IJslander Asgeir; dromerige popmuziek, vrij minimalistisch en met de ogen dicht weidse landschappen oproepend die tot de verbeelding spreken. Alle teksten worden langgerekt uitgesproken waardoor er een zekere loomheid over het album hangt. De samenwerking lijkt aan de te slaan waarbij ook de multi-instrumentalist Tullett in staat wordt gesteld om muzikaal de nodige dynamiek en dramatiek in de nummers aan te brengen. Die typerende falsetstem Opvallend is dat beide eerder uitgebrachte singles dit album niet gehaald hebben. Na de voorzichtige openers ‘Silvery’ en ‘Euphor’ wordt bij ‘Cavalry’ de spanningsboog écht aangetrokken. Het nummer wordt gaandeweg vanuit wat gitaarspel knap opgebouwd waarbij het op sommige momenten zelfs wel wat tegen Progrock aan schuurt. Maar altijd is daar die falsetstem van Lacey en bij dit nummer de tweede stem van Tullett. Ook een nummer als ‘Pteryla’ is een symbool voor dit album; vanuit enkele pianoaanslagen horen we de falsetstem van Lacey om vervolgens vakkundig uitgebouwd te worden. Verrassend bij dit nummer zijn de blazers die de beide heren toevoegen, iets wat we nog enkele keren constateren. Een nummer als ‘Anatome’ is dan ook weer anders; het is zó introvert dat je sommige stiltes als het ware voelt. . Eindoordeel De heren Lacey en Tullett bewijzen met Heiress in staat te zijn om een vorm van dromerige, mediatieve pop te kunnen maken die over het algemeen een erg rustgevend karakter heeft. En dat ondanks de dramatiek en het feit dat je toch regelmatig het idee hebt naar een epos-achtig filmisch verhaal te luisteren. We horen veelvuldig akoestisch en elektrisch gitaarspel, de alom aanwezig piano en diverse andere muzikale details die door de heren subtiel of bij sommige nummers nadrukkelijk worden toegevoegd. En altijd is daar die falsetstem van Lacey. Neem er de tijd voor want anders ligt de kans op verveling op de loer aangezien het geheel een beperkte variëteit kent. Veel luisterplezier.

Son Lux - Brighter Wounds

Son Lux - Brighter Wounds

Label city Slang / Konkurrent

Beoordeling

Review Het is de Amerikaanse muzikant Ryan Lott die als mastermind fungeert voor het Avantgarde trio Son Lux. Met hun filmische album is Brighter Wounds een album waar de songs meer tot een nummer zijn gecomponeerd. Het kent meer een kop en staart, terwijl de sfeer van beelden nog optimaal aanwezig is. Zo is het nummer “Labor” mooi en meeslepend door de vele achtergrond vocalen. Dream State kent dan weer meer een vette beat dat het nummer van het begin tot het einde draagt. De dancesound in een alternative way komt in de “The Fool You Need”. Daar waar het obvious begint ontspoort de beat met de muziek al snel, al is hier ook weer een experimentele wijze voor bedacht om dit weer te corrigeren. Met het “Slowly” weet het trio een Prince achtig rustmomentje in het album te brengen om daarna met “All Directions” groots orchestraal uit te pakken. Al blijft het hier en daar wat experimenteel is het zeker een album dat de moeite waard is om te luisteren. Na drie songs weet je of het je aanspreekt of tegenstaat.

Te zien in Nederland 22 februari Melkweg te Amsterdam

Susanne – Go Dig My Grave

Susanne – Go Dig My Grave

Label Susanne Sonate/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Noorse pianiste Susanna Wallumrod weet al enige jaren onder verschillende namen album uit te brengen. Naast diverse albums met het Magical Orchestra bracht ze op het Grappa label een Noors album uit en op haar eigen label SusannaSonata leverde ze twee jaar geleden het ingetogen Triangle album. Met een sprankelende titel komt ze nu met haar nieuwe album. Het album bevat vele covers en een enkel eigen geschreven stuk. Met het openingsnummer “Freight Train” begint ze lekker voortvarend en uptempo, al zijn de volgende stukken vooral fragiel en intiem te noemen. “Cold Song” en “Invitation to a Voyage” worden gedragen door strijkers en een harmonium. De muziek past bij de hoes. Creatief, lief, traditioneel en inventief kunstig. Met violen, piano en harmonium worden tradionele Ierse songs als “Rye Whiskey”, “the Willow Song” en “Go Dig My Grave” subtiel opgebouwd. Maar ook Joy Divisions “Wilderness” en Lou Reeds “Perfect Day” worden onder handen genomen. De songs zijn allen even subtiel en klein weergegeven waardoor het allemaal intiem klinkt. Mooi voor een zondagochtend om mee wakker te worden

Te zien in Nederland

The Academics – Tales From The Backseat

The Academics – Tales From The Backseat

Label Global

Beoordeling 8

Review Het Ierse kwartet was vorig jaar nog te zien op het Eurosonic festival, dat komend weekend weer van start gaat. De band heeft zich daar goed gepresenteerd, waardoor de indie-rockers dit jaar hun debuutalbum wereldwijd kunnen presenteren. Heerlijke poprock met aanstekelijke refreintjes. Het openingsnummer “Permanent Vacation” is niet direct het beste van het album, maar wel energiek en vol overgave wordt het verhaal over geen baan hebben en de gedachten van de backseat gedeeld. Het album wordt alleen maar beter waarbij de single “Bear Claws” en het titelnummer al pakkender wordt. De band bestaat al enige jaren en dat is te horen op het album. De ervaring en uitwerking van de songs zijn inmiddels zo gecomponeerd dat de heren het live kunnen dromen. Dit geeft bij de opname de zekerheid van het opnemen weer. “Fake ID” horen we de creatieve invulling van de drums dat wellicht in de basis vlak was. De gitaren binnen “Bite My Tongue” kent hetzelfde verhaal. De jaren door krijgen de songs de benodigde creativiteit voordat het op plaat staat en dat is mooi. Zeker als het gaat om nieuwe bands. Hierdoor is het album meer dan prima, en zeker de moeite waard om even in het geheel te beluisteren.

2017

Absynthe Minded – Jungle Eyes

Absynthe Minded – Jungle Eyes

Label Sony

Beoordeling 8

Review Vanuit België laat de band Absynthe Minded weer van zich horen. Met hun nieuw album Jungle Eyes bevestigd de band hun reputatie weer. Goede wijn behoeft geen krans, maar dit mag toch weer een kroontje voor deze band hun carrière zijn. Het is het eerste album na de gewijzigde samenstelling van de band. Na wat onenigheid zangen Bert Ostyn en Sergej van Bouwel alleen de uitweg om de gehele band te vernieuwen en afscheid te nemen van hun management. Inmiddels is alles weer op de rit en klinken de songs “A Bright Hour”, Kingpin” en “At First Sight” heerlijk fris. Het dromerige titelstuk is meeslepend en het “Running On Empty” is al spooky, door het ritme, genoeg. Met “Surrender” weet de band er een vleugje jazz in te gooien, terwijl “the Execution” de indie rock vertegenwoordigd. Het is een album waarmee de band weer optimaal voor de dag kan komen en het komende jaar de festivals mee kan veroveren.

Te zien in Nederland

Hogni - Two Trains

Hogni - Two Trains

Label Erased Tapes/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review Hogni, een naam waar je van kunt denken of dit uit de serie van Wicky de Vicking komt. Bijna goed. Ditmaal komt de Vicking uit Ijsland en niet uit Denemarken waar ook een Hogni (Lisberg) een muzikale scepter zwaait. Deze man kennen we van de indie rockers Hjaltialin en de elektro act Gus Gus. Met Two Trains weet Hogni een meer indie album te maken waar de elektro sounds weer volop aanwezig zijn. Het is dan ook een combinatie van de vorige bands waarin hij speelde. “Andadu” en “Komdu Med” klinken meer spannender met een IJslandse pop dan de elektro beats van “Crash” en de strijkers uit een systeem van “Dragdu Mig”. De variatie is zeker op dit album te vinden. De Gregoriaanse zangpartijen op “Ovedurssky” geven een mooie break in het geheel van het album. De ruimtelijke klanken maken alles tot een rustgevend album, terwijl er ook een vleugje aanstekelijke pop in is verwerkt. Hoewel de titels veelal IJslands is, zijn de teksten wel in het Engels.

Te zien in Nederland

Sarah Walk - Little Black Book

Sarah Walk - Little Black Book

Label One Littel Indian rec.

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse singer songwriter Sarah Walk debuteert met haar album Little Black Book. Het album is verrassend door de veelzijdigheid van pop rock en intense kleine songs. Het album begint al met de heldere klanken van de piano dat verdwijnt bij de zang dat de donkere wolken aan aankondigt. Sarah weet dan een prima manier ook de stevige accenten te laten klinken in het opzwepen van het nummer. Met “Bored To Death” kunnen we zeggen dat ze ook het moment heeft gekozen om bij de verveling de creativiteit te laten spreken. Het heeft meer inspiratie gegeven dan een nummer. Het is een volledig album geworden met prachtige songs waaronder het intieme “Maybe Someday”, Time” en “Still Frames”. Sarah mag dan nog in het onbekende gebied voor velen zitten. Wellicht zullen we haar op wat podia gaan zien en dan kan het zo zijn dat ze gaat doorbreken voor het grote publiek. “Verrassend album om zeker eens even te proberen.

Te zien in Nederland

Walk The Moon - What If Nothing

Walk The Moon - What If Nothing

Label RCA/ Sony

Beoordeling 7,5

Review Het is de indie rockband uit Cincinnatti die het nummer van The Police Walking On The Moon onderhanden nam en hier hun bandnaam aan ontleende. Nicholas Petricca start de band in 2008 en met twee indie rockalbums weet hij de band een commerciële richting in te duwen. Na het vertrouwde indie gitaargeluid van de opener “Press Restart” wordt het even steviger met “Headphones”. De gitaren vinden de distortion knop en de volume regelaar. Dan wordt het plotseling aanstekelijk en hitgevoelig met “One Foot”. De mix tussen Green Day en the Script voelt alsof de band hun indie status voldoende vinden en een sprong naar de grote podia wil maken. De synthesizers, beatboxen komen uit de kast en “Surrender”, “All I Want” en “All Night” worden songs die van beats van Depeche Mode naar popsongs van One Direction gaan. Het album wordt daardoor een album met te grote afwisselingen waardoor je de koers van de band mist. Prima om een commercieel tintje aan de songs te geven, maar van de stevige gitaarsound naar de poppy beats is wel erg groot. Daarbij valt wel te zeggen dat de songs allen los van elkaar prima songs zijn met een eigen karakter. Intiem, poppy, en dan weer met een Prince sausje. Het blijft allemaal verrassend, maar ik denk dat dit voor de rockfans te glad is en voor de pop liefhebber te stevig begint, voor de dance freaks te divers en voor de jonge fans een te grote mix van alles. We wachten nu al op het vervolg album, om te kijken voor welke sound met heeft gekozen.

Te zien in Nederland

Wilco – A.M. & Being There (re-issue)

Wilco – A.M. & Being There (re-issue)

Label Warner

Beoordeling 8

Review De voormalige leden van de band Uncle Tupelo vormden in 2006 de band Wilco. De verwachtingen waren hoog van de leden van de voormalige cult band, en we wisten dit om te zetten tot een nieuwe legendarische band. De gitaar rockact Wilco staat in een rijtje met The Jayhawks en REM. Met A.M. Wist de band te debuteren. Een lekkere gitaarplaat dat vermengd wordt met een vleugje country, wat alter een alternatieve rocksound werd genoemd. “Box Full of Letters”, “Pick Up The Change” en en It’s Just That Simple” zijn enkele songs die de band op hun debuut kleur gaven. Op het tweede album Being There krijgt de band Bob Egan en Max Johnston te gast. Bob speelt de steelgitaar bij Freakwater en doet zijn duit in het zakje voor dit nieuwe rockgeluid. Terwijl Max een grote diversiteit instrumenten weet te bespelen. Wilco krijgt op deze manier een hele schare fans op de been. Beide albums kennen in zijn originaliteit al vele songs (13 en 16) maar voor deze re release is het aangevuld tot 21 nummer voor het debuutalbum A.M. en Being There is omgezet tot een box met tot maar liefst 58 songs! Met zoveel songs kan het zijn dat het je verveelt, maar dit is wel een plaatje in zijn totaal!

Te zien in Nederland

Morrissey – Low in High School

Morrissey – Low in High School

Label BMG

Beoordeling 8

Review Het is altijd mooi wanneer er iets actueel zich afspeelt en een release is van een artiest met een maatschappelijke boodschap. Nu de Engelse prins Harry zijn belofte doet aan Megan, is er ook het album van de voormalige zanger van the Smiths, Morrissey. Op de cover staat dan ook een jong met een bord waarop staat; Axe the Monarchy. Morrissey weet altijd de actuele maatschappelijke issues te verwerken in zijn songs. Met “Who Will Protect Us From The Police” waarbij de vraag en titel voor dit nummer alles omvat en het “Isreal” waar nog steeds veel om te doen is. Ook de liefde weet hij weer prachtig te vertolken met “My Love I’d Do Anything For You” en “Spent the day in Bed”. Nee, het zijn allemaal protest songs; Spent the day in bed STOP WATCHING THE NEWS of het Teach Your Children to reconize all the propaganda van het openingsnummer zegt dan ook voldoende wat de inhoud van dit album is. Het mag weer! In de jaren 80 wist men er wel wat mee te doen. De protestsongs van de punk en New Wave schalde door de radio, waaronder songs van The Smiths. Met dit album weet Morrissey wederom een mooi stukje protest hier aan toe te voegen en dan in de huidige tijd! Prima album met goede songs met inhoud,

Te zien in Nederland

Bjork – Utopia

Bjork – Utopia

Label Label: One Little Indian Rec./ Konkurrent

Beoordeling 8

Review With love from Iceland is het motto van Bjork voor dit album. Utopia is het negende solo album van de voormalige zangeres van the Sugarcubes. Haar excentrieke voorkomen in combinatie met haar out of the box versies van songs, maakt haar interessant in de popmuziek. Voor het album Utopia vraagt ze Arca als producer. Zijn vindingrijkheid om de songs vol te stoppen met allerlei geluiden en klanken past volledig bij de ideeën van Bjork. Na de avances van “Arisen My Sences” wordt het “Blessing Me” volledig vol gepropt met allerlei geluiden. Het kost dan ook enkele malen luisteren om te horen wat er allemaal in dat nummer gebeurd. Met het intro van “the Gate” is het overzichtelijker. Het a-capella solozang is wellicht nadien opgevuld met allerlei begeleidende klanken waardoor het een ontzetten spannend nummer is geworden. Het titelstuk is als een klassiek stuk dat zou passen in de film voor de donkere dagen voor kerst. De spannende vrolijkheid komt je tegemoet, maar gelijk zijn de angstaanjagende klanken door het geheel gemixt. Prachtig gedaan. Met deze ingrediënten is het album tot een geheel opgebouwd. Het is een album waarbij de veelzijdigheid van Bjork op plaat is gekomen. Met topstukken als “Sue Me”, Tabula Rasa en het bijna tien minuten durende “Body Memory”. Alweer een prachtig album van Bjork en optioneel kadootje voor onder de kerstboom.

Te zien in Nederland

When Airy met Fairy - Glow

When Airy met Fairy - Glow

Label Believe rec.

Beoordeling 8

Review De songs klinken als een nieuw van Bjork en Kate Bush. De heldere hoge stem is in alle songs leidend en opvallend zijn de helde speelgoed mobiel klanken van “Penniless” en “Sactify You”. Binnen de ingetogen popsong zijn deze klanken fris te noemen. Net als de handclap intro van “Bus” die overgaan in de bas drum en visa versa. De ritmesectie wordt aan het eind gemixt, al is dit helaas van korte duur. Met erg weinig middelen weet de band een mooi geluid van songs te maken “Intoxicated”, Carcass” en “Until Your Season Dries” zijn minstens inspirerend te noemen als het gaat om een less is more moment. Glow weet met hun debuutalbum dan ook een lekker verfrissend en divers ingetogen album te maken.

Te zien in Nederland