De Schijvenrij
 
 

Indie en Alternatief 

 

 

Strand of Oaks - Weird Ways

 

2019

Gus Dapperton – Where Polly People Go To

Gus Dapperton – Where Polly People Go To

Label AWAL rec

Beoordeling 7,5

Review De excentrieke singer- songwriter uit Warwick, USA wist door te breken doordat zijn nummer ‘Of Lacking Spectacle’ voor de serie 13 Reasons Why werd gebruikt. Zelf krijgt hij een rol in de serie en dat verhaal horen we in het nummer ‘World Class Cinema’ waar Gus zingt dat hij wel in een film zou willen spelen. Het laatste nummer is wel te vinden op het debuut album van deze man. Een album met moderne popsongs van elektronica en storytelling gezang. Van low fi songs als ‘Nomadicon’, ‘Coax & Botany’ en ‘My Favorite Fish’. De uptempo dance songs zijn ook volop op dit album te vinden. ‘Eyes for Ellis’ ‘Sockboy’ en ‘Roadhead’ zijn dan ook de songs waarmee de man de show mee gaat stelen. Met zijn groene haar, eyeliner en verschillende oorbellen is deze man niet te missen op een podium. Afgelopen maand stond de man in de Melkweg te Amsterdam, maar hij zal de komende zomer weer in Europ te zien zijn. Gus Dapperton staat 14 juli op het Dour festival in België

Peter Doherty & the Putah Madres

Peter Doherty & the Putah Madres

Label So rec/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review Dat Peter Doherty altijd het onbetrouwbare drugsvriendje van Kate Moss zal zijn staat vast en daar moet hij mee dealen. Toch weet de man met the Libertines en Babyshamless aardige platen te maken. Tijdens de tour ontstaat er nog een side bandje met Puta Madres. Ook hier weet hij Doherty een goed album mee te maken. Het is diverse en kent een zonnig tintje in de indie sound. Het ‘Who’s Being Having You Over’ is als een hernieuwde punksong met een vleugje indiepop. Het is qua zang zeker niet strak en dat is ook niet de bedoeling. Terwijl het nummer ‘Paradise Is Under Your Nose’ weer een prachtig liedjes is, al geeft het de toch wat discutabele situatie van de man weer. Wanneer de Oasis teksten binnen ‘Someone Else To Be’ wordt gezongen is het bijna jammer van het liedje. De band met violen en lichte popsound is zeker heerlijk maar het blijft jammer dat Doherty niet een vaste strakke zanglijn kan pakken om de songs tot zijn recht te laten klinken. ‘The Steam’ is dan wel weer top en dan valt het weer in het oude gedrag. De band is te horen en te zien in Het Amsterdamse Bos op 21 juli a.s.

The Naked Sweat Drips – Pain in Healing

The Naked Sweat Drips – Pain in Healing

Label Butler rec. /Bertus

Beoordeling 8

Review Wanneer gitarist Kristian Strik begin 2018 te horen krijgt dat hij uitbehandeld is aan een hersentumor, gaat hij samen met de band in no-time aan de slag om deze emotie om te zetten in muziek. Zijn rechterhand valt langzaam uit en is Kristian gedwongen om toetsen te spelen. De drive om dit album te maken is er, want de tijd is maar beperkt. Na 3 maanden is er een volledig album aan muziek en tekst geschreven. Pain is Healing is het resultaat. Samen met zijn band en producer Pieter Kloos wordt er gewerkt om de opnamen optimaal vast te leggen. Wanneer bandlid Weinand Derks van de Ven de inspiratie krijgt om dit allemaal als docu vast te leggen voor later, ligt er een mooi document dat inmiddels is uitgezonden op NPO3. Het album is dan ook erg intens en doet erg denken aan bands als Bauhaus en Birthday Party uit de jaren 90. De donkere sfeer in de indierock sound vertaald het verhaal van Kristian. Daar waar het debuutalbum Psycho Sister iets luchter klinkt, hoor je de wil om dit emotioneel zwaar album te maken op de plaat. Uiteindelijk overlijdt Kristian Strik op 27 mei 2018 op 24 jarige leeftijd. De band maakt het album in de productie en mix af en met de emotionele waarde kost dit tijd. Nu een jaar later ligt het album in de winkel en het resultaat mag er zijn. Het geeft het gehele proces weer. De frustratie, hoop, wanhoop en wil om nog iets voor de mensheid achter te laten is allemaal terug te vinden van ‘The Reason Left This House’ tot ‘The Unpleasent Return’ en ‘The Healing’. Maar het album draait allemaal om ‘The Patiënt’ waarin men alle gevoelens in legt. Wederom ligt er een mooi document op tafel.

Catfish and the Bottlemen – The Balance

Catfish and the Bottlemen – The Balance

Label Island/ Universal music

Beoordeling 8

Review De indierockers uit Wales zijn weer terug met een heerlijk album vol energie rock and roll. Het is hun derde album de en de vorige twee waren al een goede opmaat voor dit album. Zoals de titel al zegt, de balans binnen de muziek is gevonden, waardoor de band een eigen sound heeft ontwikkeld. ‘Basically’ springt er tussenuit door de opvallende drive en de opbouw van de compositie. Hier en daar hoge gitaarklanken en een anticlimax aan het eind van het nummer, heeft het alles wat een song nodig heeft. Net als ‘Encore’, ‘2 All’ of het openingsnummer ‘Longshot’, zijn het energierijke songs met een twist. Misschien dat het op het eerste gehoor niet altijd even bijzondere songs zijn, maar naar enkele draaiuren pakken de songs je zeker en is het een heerlijke opwarmer voor in de auto wanneer je naar een festival rijdt. Het mooiste is dat de band hier dan zelf ook nog act de préséance geeft, maar dat ligt nog niet in de planning. Catfish and the Bottlemen staan in Nederland op 20 mei Melkweg te Amsterdam

Holy Moly and the Crackers - Take A Bite

Holy Moly and the Crackers - Take A Bite

Label Pink Lane / Bertus

Beoordeling 7,5

Review De heldere klanken van zangeres Ruth Patterson komen je fris tegemoet wanneer je het openingsnummer van het album Take A Bite, 'All I Got Is You' hoort klinken. En dat doet haar gehele verschijning. Met de band weet ze heerlijke temperamentvolle pop te maken. De Britse band weet de Britse indiepop te mixen met de folk van de Balkan. Met ‘Take a Bite’ gaan alle heupen los en wordt er een muzikale brug geslagen tussen het oosten en het westen waardoor de verbroedering alleen maar met open armen ontvangen kan worden. Het album is een afwisseling en een zoektocht naar de juiste sound, terwijl het blijft swingen met ‘Trough With Talking’, ‘Kiss Me Before You Go’ en ‘Sister’. Wanneer de spanning in Who Do You Think You Are in een aanstekelijke sound en refrein wordt gegoten is het een van de topstukken van dit album, net als het ‘Naked in Budapest’ dat als uitnodiging wordt gebracht en met beide armen muzikaal wordt ontvangen. Het is dan ook een lekker zonnig album dat afwisselend is, omdat men de grenzen van de muziek zoekt en de culturele grenzen over durft te gaan. Holy Moly and the Crackers zijn te zien in Nederland op vrijdag 6 sept Paradiso te Amsterdam

Hydrogen Sea - Automata

Hydrogen Sea - Automata

Label Unday / PIAS

Beoordeling 7,5

Review Het debuutalbum In Dreams komt alweer uit het jaar 2016. En we waren in de veronderstelling dat we deze Brusselse band niet meer terug zouden zien. En kijk daar, de electro pop van de indie popband komt met een heerlijk album! Het duo is inmiddels uitgebreid tot een volledige band met drums en met de violen in ‘Sinister’ van de voormalige Balthazar lid Patricia Vanneste krijgt de indie sound een vleugje folk. Het past in het concept van het duo. De wat donkere sound van ‘Cold Water’ kent de heldere stem van Birsen Ucar en een prachtige viool solo. De beat van Steven van Gelder drijft de band tot grotere hoogte waardoor de swing in de songs blijvend is. Daar waar de band weet ergens over te gaan naar een droompop sound in ‘Run’ en ‘The Bloop’. Ook hier weet de band prima raad mee. Het blijft swingend en zwevend door de electro sound. ‘Vertebrate’ is dan weer zwoel en meeslepend en ‘The Centre Will Hold’ is vol spanning en kent een heerlijk hypnotiserende drive. Het duo heeft de kans gegrepen om de krachten van een bandvorm te bundelen en dat is meer dan goed gelukt!

Joni Void - Mise En Abyme

Joni Void - Mise En Abyme

Label Constellation Records

Beoordeling 7

Review Joni Void bracht onlangs een nieuw album uit; Mise En Abyme. Dit nieuwe conceptalbum is een album geworden dat écht buiten de lijntjes kleurt. De Frans/Canadese producer Jean Cousin is onder zijn artiestennaam Joni Void terug met zijn tweede album. Mise En Abyme is vooral een conceptalbum geworden waarbij de in Montreal woonachtige producer gebruik maakt van elektronische geluiden die aangevuld worden met klanken en geluiden die in ons dagelijks leven geproduceerd worden, al dan niet door mensen. Denk hierbij aan een geluidsfragment dat via mail is ontvangen, een voice-recorder opname en de in-gesprek-toon van een telefoon. De albumtitel verwijst naar het principe van het verhaal in het verhaal, waardoor het geheel nogal conceptueel overkomt. Meest sprekende voorbeeld is waarschijnlijk ‘No Reply (Interruption)’, waar we de in-gesprek-toon horen, een deel van een telefoongesprek en de ruis van een slechte lijn. Soms is het geheel of de som van klanken ineens meer en ontstaat er een soort van liedje. ‘Abuser’ is hier een voorbeeld van waarbij Sarah Pagé mooi vrouwelijke klanken produceert en enkele woordjes spreekt. Dat wordt vervolgens weer laagje voor laagje over de nodige synths gelegd, met een warm klinkend liedje als eindresultaat zonder dat er een vast ritme onder ligt. Maar het merendeel van de nummers, als we ze zo mogen noemen, zijn vooral een mengeling van klanken zoals bij ‘Safe House’ en ‘Cinetrauma’, waar hij geluiden van een digitale camera gebruikt om de beat te vormen. Zelf noemt hij dit album ook een “Time-travel-experiment”, omdat hij geluiden gebruikt die samen met hem zijn opgegroeid. Geluiden van telefoons, video-recordings, camera’s, home-video’s, hij gebruikt ze allemaal. Bij ‘Deep Impression’ horen we een fragment van de video-opname van zijn vijfde verjaardag maar ook een gesproken voice-over tekst van “Karen”. Afsluiten doet hij in stijl met ‘Resolve’; van alle nummers op dit album worden samples voor deze afsluitende track gebruikt…….. Na enkele luisterbeurten is de vraag of we hier nu met een muziekalbum of met kunst te maken hebben nog niet beantwoord. Hij weet de factor tijd van onze sterfelijkheid te visualiseren door gebruik te maken van samples en geluidjes die wij mensen produceren door gebruik te maken van apparatuur. Een bijzonder album dat niet voor echt voor iedereen toegankelijk is maar waarbij het woord intrigerend wellicht het sleutelwoord is. Veel luisterplezier.

Weyes Blood - Titanic Risings

Weyes Blood - Titanic Risings

Beschrijving Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 8

Review Achter de artiestennaam Weyes Blood schuilt de indie songwriter Nathalie Mering. De Amerikaanse weet sinds 2011 al diverse albums uit te brengen. En we mogen wel zeggen dat deze Titanic het beste is. Haar prachtig meeslepende songs ‘A Lot is Gonna Change’ of het ‘Andremeda’ doen denken aan een jaren 70 sound waarbij video’s met paarden rennend op het strand bij een ondergaande maan werden geprojecteerd. Het heeft iets zwoels en intiem, terwijl het heerlijk rustgevende songs zijn. Of het ‘Everyday’ dat alsof AbbA of the Carpenters een verbond hebben gesloten met the Rubbets en Slade. Ja gooi al die oude meuk in een blender en we hebben Weyes Blood. Op haar initiatief horen we met een grote regelmaat ene country gitaar voor een solo of om accenten aan te geven. Met haar beeldende teksten van bijvoorbeeld ‘Something To Believe’ en het titelstuk geeft haar sceptische blik op de wereld. Het album is dan ook een indie droompop album, dat zeker voor iemand die eens wat anders wil, een goede indruk maakt. Het is niet te alternatief, niet te dromerig en ook niet te poppy. Het geheel houdt alles goed in balans, waardoor je mooi en evenwichtig album krijgt. Zeker de moeite waard om op zijn minst een keer te beluisteren. Weyes Blood is te zien op 29 april in Paradiso te Amsterdam

The Strumbella's - Rattlesnake

The Strumbella's - Rattlesnake

Label Glassnote rec.

Beoordeling 8

Review De indie rockers van Ontario, Canada wisten met hun song ‘Spirits’ (2017) zich in de kijker te spelen. Het gevolg is dan ook dat de verwachtingen hoog gespannen zijn, als het gaat om hun nieuw album. Met Rattlesnake weet de band zich te ontpoppen tot een festival act. De songs ‘Salvation’ en ‘I’ll Wait’ zijn direct pakkende meezing songs. Net als hun recente album Hope zal ook dit album goed bij de fans gaan vallen. Afgelopen maand stond de band in het Zonnehuis van Amsterdam. Hier liet men veel al nieuwe songs horen, maar misschien piekte men nu te vroeg omdat het album nog niet geland was. ‘One Hand Up’ of ‘Running Scared’ zijn dan ook direct live lieverdjes. De refreintjes van de songs pak je snel op en ligt dan ook gemakkelijk in het gehoor. Het is een album waar je vrolijk van wordt, zeker wanneer je naar ‘We Were Yong’ en of het melodramatische ‘The Party’ luistert. Zeker met deze lentezon passen de vrolijke songs prima! Het is zeker een festival band om in de gaten te houden!

Ry X - Unfurl

Ry X - Unfurl

Label Infectious Records

Beoordeling 8

Review Ry Cumming is terug. We kennen de bebaarde Australiër beter als Ry X en met Unfurl is hij terug nadat zijn vorige album Dawn uit 2016 overladen werd met positieve kritieken. Met de instrumentale opener ‘Body’ (Ambient) schetst de in LA woonachtige Australiër een wat mysterieuze sfeer dat met ‘Untold’ een vervolg krijgt, maar dan wel met een subtiele dubstep-beat eronder. Voeg daar de falsetto stem van Cumming en wat samples en muzikale versieringen aan toe, en je hebt een meer dan goed verteerbare popsong. ‘Bound’ kent wat meer subtiliteit maar ook daar is de combinatie van een diffuse beat, wat piano en dat typerende stemgeluid van Cumming een geslaagde combinatie. Op dit moment komen voorzichtig de vergelijkingen met de sound van Bon Iver bovendrijven aangezien die op een soortgelijke manier experimenteert met van alles en nog wat. ‘Body Sun’ is aangenaam melancholisch waarbij het nummer laagje voor laagje wordt opgebouwd. Overigens vliegt Cumming muzikaal nergens uit de bocht en blijft hij binnen deze minimalistische sound rondcirkelen. Beste voorbeeld hiervan is misschien wel ‘Hounds’, een zeer ingetogen mooi gezongen track waar de singer/songwrier alleen begeleidt wordt door piano en akoestische gitaar. Op zich zijn de nummers op dit derde album goed toegankelijk en ‘Foreign Tides’ kan misschien zelfs wel uitgroeien tot een bescheiden radiohit. Opvallende song is ‘The Water’, dat vanuit een soort van dramatiek zonder duidelijke aanleiding wordt getransformeerd naar een dansbare beat. Overigens voert hij dit kunstje nog een keer op bij ‘To Know’. De afsluiter ‘Fumbling Prayer’ is wederom melancholisch en wat donker qua sound en wordt met een wat filmisch karakter afgesloten. Het is lastig om geen vergelijking te trekken met namen als Bon Iver of Sigur Ros, die ook binnen die wat minimalistische, synthesizer sound experimenteren. Hij kleurt het hele album binnen een palet van veilige lijntjes waardoor de nummers best wat overeenkomsten vertonen qua sfeer en karakter. Blijft natuurlijk staan dat Cumming een authentiek stemgeluid heeft dat écht wat aan de nummers toevoegt. Het is duidelijk dat hij voortborduurt op het succes van Dawn en bij een opvolger hopen we op iets meer diversiteit en lef. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Strand of Oaks - Eraserland

Strand of Oaks - Eraserland

Label Dead Oceans / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Bij het luisteren van de band Strand of Oaks is de eerste reactie dat ik de vroegere punkrock act The Clash hoor. Al is het dan in een hedendaags jasje. Met het openingsnummer ‘MoonLanding’ bekruipt me direct dit gevoel weer. De stoere man Tim Showalter vol tattoos komt dan ook over als een heer met serieus muzikaal geweld. Maar niets is minder waar. Met de opvolgende songs Wild and Running’, ‘Ruby’ en het titelstuk krijgt de band een heel ander karakter. De songs zijn soft, meeslepend en pakkend te noemen. Het titelstuk is dan ook een juweeltje op deze plaat. De samensmelting van rockgitaren en keyboard/ strijkers laten je deinen meeslepen in de lichte achtergrondvocalen die gedurende het nummer opkomen. Hier tussendoor horen we de snerpende gitaarsolo dat als een Neil Young’s Crazy Horse solo door het nummer scheurt. Met ‘Forever Chords’ wordt dit nummer als een herkenbaar nummer gepresenteerd, meeslepend en gemakkelijk in het gehoor liggend. De songs zijn niet allemaal slepen en kennen zeker heerlijke uptempo beats waaronder de ‘Hyperspace Blues’. Het album van Strand of Oaks is dan ook een heerlijk relaxt album met lekkere uitschieters.

The Stroppies - Whoosh

The Stroppies - Whoosh

Label Tough Love Recording

Beoordeling 7,5

Review “Whoosh is a silly word” klinkt het uit de mond van Gus Lord, één van de leden van de Australische DIY Indie band The Stroppies. Heerlijk om zo ongedwongen over de titel van je debuutalbum te kunnen spreken! In datzelfde interview gaat Lord, één van beide vocalisten dan ook verder: “There is something completely nonsense about it, especially when removed from any kind of context. For me it conjures up images of something absurd and transient - two things fundamental in the experience of listening to or making good pop music”. Het mag dat een “silly” titel zijn, het geeft meteen wel de juiste, ongedwongen richting aan die deze nieuwe Australische formatie kiest. Met een verleden in diverse andere Australische bands is The Stroppies nu een vierman formatie met twee belangrijke vocalisten; Gus Lord en Claudia Serfaty. De band ontstond in 2016 uit een soort van keukentafelgesprek en met de beperkte beschikbare financiële middelen kon er twee dagen een studio gehuurd worden om de basis voor dit album Whoosh te leggen. Resultaat is een vlot, ongedwongen klinkend album met elf tracks die soms aangenaam luchtig en verfrissend de huiskamer binnen komen. Sprekend voorbeeld hier van is de al eerder uitgebrachte single ‘Cellophane Car’, met het fijne orgeltje op de achtergrond dat in je hoofd blijft rondzingen. ‘Pen Name’ klinkt lekker loom en nummers als ‘My Style, My Substance’ en ‘First Time Favorites’ luisteren makkelijk weg waarbij Lust en Claudia elkaar vocaal makkelijk vinden en versterken. Bij het beluisteren kan het geheel een wat “vintage” indruk maken zoals bij opener ‘Nothing At All’, maar dat is meteen ook de charme van dit album. Het viertal haalt hun inspiratie uit alledaagse zaken maar ook uit oude cartoons! Enige echte muzikale buitenbeentjes zijn het wat Post-Punk-achtige ‘The Spy’ en de afsluiter ‘Switched On’. Whoosh is meer dan aangenaam debuutalbum dat we in de hoek van de Indie-music kunnen plaatsen. Aangename, catchy nummers die met beperkte middelen tot stand zijn gekomen maar die wel een meer dan prima debuutalbum vormen. En weer is er een band uit het land van Down Under. Veel luisterplezier.

Howe Gelb - Gathered

Howe Gelb - Gathered

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Gelb is een Amerikaanse singer-songwriter die veelal in de Americana stijl wordt geplaatst. De ruim 60 jarige man heeft inmiddels allerlei stijlen onder handen genomen en weet dat er meer is dan een soort muziekstijl. Ditmaal horen we de man vooral als een allround muzikant die de voetsporen van Tom Waits weet te vinden. De ingetogen sound en akoestische songs als ‘A Thousand Kisses Deep’ met M. Ward of het Not The End of the World met Anna Karina zijn warm en meeslepend. Alsof je je de mensen in een dialoog ziet spreken. De heerlijke slow blues of jazz varieert op deze plaat. Alles klinkt relaxt en ontspannen. Het album laat zien dat Gelb niet een een hokje te duwen is en met zijn vele gast muzikanten van alle markten thuis is.

Benjamin F. Leftwich - Gratitude

Benjamin F. Leftwich - Gratitude

Label Dirty Hit

Beoordeling 7,5

Review Het is inmiddels alweer bijna 8 jaar geleden dat het debuutalbum van Benjamin Francis Leftwich verscheen. Inmiddels is de man 29 jaar en weet met Gratitude wederom een prachtig album te maken. De singer-songwriter weet met zijn liedjes een intieme en sound een kwetsbare sfeer te creëren. Als je naar ‘Big Fish’ en ‘Sometimes’ luistert kom je al in een soort van droomstand terecht. Naast dat hij zijn singer-songwritersstijl met folk combineert, gebruikt de man de elektro sound in de songs als ‘Luzern’ en ‘Friends’ . Tegenwoordig wil men dit als folktronica betitelen, al zit dit vooral in de beat en ritmesecties. Het is een prettig album als je iets moet gaan doen en een heerlijk muziekje erbij wil hebben.

Light Conductor - Sequence One

Light Conductor - Sequence One

Label Constellation Records

Beoordeling 7

Review Met minimalistische soundscapes brengt het nieuwe project Light Conductor hun debuutalbum. Light Conductor is een samenwerking van Jace Lasek (The Besnard Lakes) en Stephen Ramsay (Young Galaxy). Op dit debuutalbum Sequence One staan vijf nummers die we kunnen karakteriseren als Ambient-synth en die weids worden uitgesponnen. Zo kent de opener ‘A Bright Resemblance’ een speeltijd van maar liefst elf minuten. Laagje voor laagje worden als het ware de synths opgebouwd waarbij een drone-achtige repeterende toon de basis vormt. Minimalistisch maar evengoed boeiend, effectief én met een naadloze overgang naar ‘Chapel Of The Snows’. Hier voegt het duo de nodige effecten en samples toe waardoor het geheel een wat dreigender karakter krijgt. Het duo houdt overigens redelijk vast aan het concept en de contouren waar we bij de opener kennis mee hebben gemaakt. Het 10 minuten durende ‘Far From The Warming Sun’ heeft ook weer die minimalistische, monotone basis dat als een soort ontwaking moet fungeren voor de variaties die het duo hier en daar aanbrengt. ‘When The Robot Hits The Water’ is de kortste track en zorgt voor een soort van natuurlijke opmaat en overgang naar de afsluiter en titelsong ‘Light Conductor’. Als een soort van Space Odyssey wordt dit nummer opgebouwd tot een waar hoogtepunt. Vervormde gitaren en stemmen ondersteund door een zware bas zorgen er voor dat dat de ruimteshuttle Light Conductor Sequence One als het ware veilig landt op moeder aarde. Het album luistert als één adem weg, mede ingegeven door het feit dat de vijf tracks naadloos in elkaar overlopen. Het geheel is een Ambient-achtige synthsound met een wat loom karakter. Voor liefhebbers van instrumentale synthesizer muziek met een wat minimalistisch karakter. Veel luisterplezier.

The Young Gods – Data Mirage Tangram

The Young Gods – Data Mirage Tangram

Label Two Gentleman

Beoordeling 8

Review De jonge goden uit Zwitserland worden nog onderschat door het algemene publiek. Binnen de muziekwereld behoort deze act tot een van de meest invloedrijke acts als het gaat om industrial elektronische muziek en mag met na 30 jaar zich gerust als oudere muziekgoden noemen. The Young Gods waren hun tijd in de jaren 80 al ver vooruit. Daar waar de punk de overgang zocht naar de New Wave sound, was dit bij the Young Gods al uitgewerkt en geklaard. Het werd dan ook een inspiratiebron voor bijvoorbeeld David Bowie en later U2 en Trent Reznor van Nine Inch Nails. De elektro industrial sound krijgt met The Young Gods een swingend geheel zoals we dit op ‘Tear Up The Red Sky’, ‘Figure Sans Nom’ en ‘Moon Above’ horen. Deze muziek zou nu in de kaders vandance en alternatief gaan vallen, maar als we dit in het tijdsbeeld van 30 jaar geleden zetten, dan moeten we concluderen dat de heren toen al de sound wisten te vinden waar nu iedereen mee wegloopt. Het experimentele ‘All My Skin Standing’ kan dan nu weer als nieuw en moderne sound worden beschouwd, waar we over 15 jaar dit met regelmatigheid zullen horen op de festivals. Dit verpakt tussen de dan oude rotten van Coldplay, Hozier, James Bay en John Mayer. Nu is je kans om de heren in Nederland te zien! Ze spelen op 27 maart Paradiso Noord te Amsterdam

Good Fuck - Good Fuck

Good Fuck - Good Fuck

Label Joyful Noise

Beoordeling 7

Review Jenny Pulse en Tim Kinsella (o.a. Joan Of Arc) hebben elkaar niet alleen privé, maar ook muzikaal gevonden. De vraag is natuurlijk wat ze willen bereiken met de keuze van de alleszeggende projectnaam Good Fuck. Dit nieuwe project krijgt bij de albumopener ‘We Keep It Light’ meteen vorm; verdwaalde drumkicks, vervormde synths en wat soepele elektronische vormen de basis en het duo voegt hier in harmonie wat gesproken woorden aan toe. De overige nummers van dit duo hebben ook die duidelijke elektronische basis waarbij zowel Kinsella als Jenny de vocalen voor hun rekening nemen. Daarnaast combineren ze natuurlijk regelmatig hun stemmen om tot een wat meer harmonieus geheel te komen en nergens vliegt het duo uit de spreekwoordelijke bocht. Deze combi werkt wonderwel waarbij Jenny’s ervaring met minimalistische elektronische muziek misschien wel de grootste invloed is. Overigens kwam dit album tot stand tijdens een bewust gekozen verblijf in The Berkshires, een soort van artistieke kolonie, en de inspiratie komt uit een twaalftal boeken, variërend van Don Quixote tot The Outlaw Bible of American Poetry. ‘Spring Song’ is misschien wel het meest exemplarisch; wat gedempte harmonieuze vocalen omgeven door synths waar romantische strijkers abusievelijk worden toegevoegd. ‘Physics’ en ‘Stacking Oranges’ wedijveren voor het meest catchy nummer op dit project. We kunnen dit album het beste plaatsen bij de wat experimentele elektronische muziek. Over het algemeen erg toegankelijk met een subtiel minimalistisch karakter, waarbij de vraag natuurlijk is of dit album nog een opvolger gaat krijgen van dit liefdes duo. Veel luisterplezier.

Test Dept - Disturbance

Test Dept - Disturbance

Label Little Indian rec.

Beoordeling 7,5

Review De Britse band Test Department, ook wel Test Dept genoemd behoort tot de grondleggers van de Industrial sound. De band kreeg in 1981 een samenstelling en werd door de jaren in samenstelling veelal gewijzigd. Wanneer de hypnotiserende electrobeats eind vorige eeuw te ruste gaan, is het nu weer tijd om de machine weet te laten draaien. Het gaat bij Graham Cunnington en Paul Jamrozy om maatschappelijke thema’s aan de kaak te stellen. De werkende klasse die het te zwaar heeft te ondersteunen en het kapitalisme dat de maatschappij in tweeën deelt. Met de Brexit, de vreemdelingen haat en vluchtelingenstroom is het nu weer actueel. Het is dan voor de Test Dept ook weer tijd om zich te laten horen. Disturbance is dan ook een passende titel. En is het een goed come back

Isbells - Sosei

Isbells - Sosei

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Belgische singer-songwriter Gaëtan Vandewoude start ergens rond 2009 een nieuw project genaamd Isbells. De melancholische droompop uit Leuven bestaat nu 10 jaar en het doet deugt dat Vandewoude zijn inspiratie weer op plaat heeft kunnen zetten. Het draait bij deze man ook om de inspiratie en noodzaak van het muziek maken. Met ‘One Cause’ vindt hij het plezier van muziek maken terug, waardoor er een inspiratie boost is ontstaan om meerdere songs te schrijven. Het overlijden van zijn vader verwerkt hij in het prachtige liedje ‘Father’ en met ‘2Words’ werkt de man zich uit een depressie. Met de poezie van Sosei wordt er een reikende hand geboden. Dit horen we in het titelstuk en is als ode gegeven aan de Boeddhistische priester. Muzikaal is het een welgeslaagd luisterpop album geworden. Dat de Vandewoude weer de muziek heeft gevonden is al de grootste winst. En hopelijk vind hij meer inspiratie om zijn verhalen op muziek te zetten. Het is persoonlijk en melancholisch vanuit Vandewoude maar vooral een intense beleving om de teksten met muziek van hem door te nemen. Isbell is te zien in Nederland op 10 Mei Ekko te Utrecht

World of Dust - Samsara

World of Dust - Samsara

Label Tiny Room Rec

Beoordeling 7,5

Review De stoffige wereld in Utrecht krijgt een opschoon beurt. Het is het vijfde album van de muzikant uit Bilthoven, Stefan Breuer en de Amerikaan Todd Tobias (Guided by Voices). De slow folk sound van het duo is pakkend. De melancholische klanken en overpeinzingen die het duo heeft gedeeld, worden als het ware op plaat gezet. Met de toevoegingen van hoe het plaatje er uit zou zien wanneer je de duisternis wil bevechten in ‘Blood’. Na de ingetogen stukken ‘Welcome’ en ‘Worms of the Mind’ die mooie verhalen opleveren, is er ook ruimte voor meer uptempo pop van ‘Tarot’. Met Samara willen de heren even eer rustpunt geven in de stressvolle wereld waar in we leven. Een moment van overdenking en intense dialogen. Hoewel de titels een grote hoeveelheid kent zijn de songs over het algemeen 2,5 minuut durend en is het album van bijna 30 minuten een prima dagelijkse meditatie.

The Fire Harvest - Open Water

The Fire Harvest - Open Water

Label Snowstar

Beoordeling 7,5

Review Het nieuwe album van de Utrechtse band The Fire Harvest is niet alleen melodieuzer dan zijn voorganger Singing, Drinking, Dansing uit 2016. Het is meer in balans en kent een mysterieuze sound. Met the Sun and the Sea weet de band een spannend verhaal te vertellen waar ieder ademloos naar luisterd. Het is de nieuwe kracht van de band. Samen met de Canadees Michael Feuerstack is men de studio in gedoken. Dat de goede intentie was om lekkere uptempo songs te maken blijkt uit ‘Good Intensions’, maar de songs zjin vooral melanchoisch en dromerig. Zoals het ‘Human’, ‘Lines in the Sand’ en ‘Picture of a Man’ kennen vooral een slow sound waarbij je je laat leiden door de gitaar melodieën tot de zanger een versnelling toebrengt. Het is daardoor pakkend en slepend. De heren zijn gegroeid en dit album is al meer een eenheid dan hun debuut. Goed alternative act en zeker de moeite waard om even te beluisteren. De heren presenteren het nieuwe album op 15 maart a.s. in de dB’s te Utrecht.

Bayonne - Drastic Measures

Bayonne - Drastic Measures

Label City Slang

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse instrumentalist Roger Sellers is terug met een nieuw album onder zijn artiestennaam Bayonne. Wederom brengt hij ons een album vol dromerige pop die we vooral in de elektronische muziek moeten plaatsen. Op zich klinkt het album van deze in Austin, Texas, woonachtige Amerikaan helemaal niet minimalistisch. Sellers gebruikt de elektronica functioneel, zet loopmachines is om steeds repeterende melodieën verder uit te bouwen met interessante en vaak complexe songs als eindresultaat. Neem als voorbeeld de bijna zes minuten durende opener ‘QA’ dat vanuit een enkele drone-achtige toon mooi wordt opgebouwd. Vervolgens worden we met de uptempo titeltrack getrakteerd op een wat weelderige sound. Op zich is dit niet alleen exemplarisch voor de titelsong want ook een track als ‘Gift’ begint met soepel pianospel om vervolgens te worden aangevuld met synthesizers, drums en percussie. Resultaat is dat alle instrumenten laag voor laag worden opgebouwd en aangevuld en waarbij de puzzelstukjes in elkaar vallen. De dromerige sfeer, ook ingegeven door het wat iele stemgeluid van Sellers, is het hele album voelbaar. Uiteraard vinden we ook ‘I Know’ terug op dit tweede album en ook hier is duidelijk hoe de Amerikaan zijn stem bewerkt door loops en overdubs toe te passen. Ook een nummer als ‘Kind’ is zodanig bewerkt dat het waarschijnlijk een totaal andere sound heeft gekregen dan tijdens de opnames. Verrassend is het door “Handclap” opstuwende ‘Uncertainly Deranged’ en zo krijgen we steeds meer de bevestiging dat Sellers zich de afgelopen jaren verder ontwikkeld heeft en ook het tekstuele deel een prominentere rol binnen zijn nummers heeft gegeven. De afsluiter ‘Bothering’ sluit qua karakter mooi aan bij de opener; een wat etherische sound waarover de stem van Sellers als een flinterdun laagje wordt uitgesmeerd. Drastic Measures is een logische opvolger van Primitives uit 2016. Muzikaliteit en teksten zijn meer in evenwicht al is overal de aanwezigheid en het effect van elekronica aanwezig. Het klinkt allemaal samenhangend en de nummers vormen een logisch geheel. Al met al een prima album. Veel luisterplezier.

Foals – Everything Not Saved Will Be Los

Foals – Everything Not Saved Will Be Los

Label Warner Music

Beoordeling 7,5

Review De Engelse indie band Foals uit Oxford begin in de zomer 2017 met het opnemen van hun vijfde album. Tijdens deze opnamen verliet bassist Walter Gerwers de band. Dan kun je op zoek gaan naar een nieuwe bassist en dat is wellicht ook gebeurd, of Yannis Phillipakis pakt de basgitaar en speelt het album in. Er is genoeg tijd verloren, dan zal er links of rechts ook nog wel wat tapes verloren zijn gegaan. Inmiddels heeft de band zoveel opgenomen en tapes terug gevonden dat we dit nieuwe album als het eerste deel kunnen omarmen. De band heeft een bassist gevonden die nu als live stand-in zich mag bewijzen, maar men is weer op volle sterkte! Het album heeft een prima indie drive en doet met de uptempo songs als ‘In Degrees’, ‘Cafe D’Athens’ en ‘Exits’ denken aan Depeche Mode. Al kent Foals ook zeker zijn eigen identiteit met ‘White Unions’, I’m Done With The Words en het experimentele ‘Sundaypt.1”. Het is een prima album en hierbij wordt je nieuwsgierig naar het tweede deel.

The Japanese House - Good At Falling

The Japanese House - Good At Falling

Label Dirty Hit

Beoordeling 7

Review Amber Bain is de constante factor binnen The Japanese House, of kunnen we eigenlijk stellen dat zij The Japanese House is. Haar indie droompop heeft ze de afgelopen jaren op Ep gezet en daar komt nu haar debuutalbum uit voort. De elektropop met het lichte stemgeluid van Amber Bain klinkt industrieel. Ze wist bij 1975 al haar medewerking te verlenen en als support act hun tournee te begeleiden. De afgelopen 3 jaar verscheen iedere jaar een EP waar geen van de songs op dit album terecht zijn gekomen. Het is dan ook een album met nieuwe songs. De pop en dance van ‘You Seem So Happy’ en ‘Worms’ zijn de meest uptempo songs van het album. Met de singles ‘Follow My Girl’ en ‘Lilo’ weet Bain het droombeeld in leven te houden, terwijl de songs als Far A Way een prima popplaat is. Wellicht zullen we dit meer van haar horen, aangezien de route van de vage elektropop naar de droompop verschuift. Dan is de stap snel gemaakt naar de popsound zonder vele voice- en toetsen overdubs.

Jacle Bow – Whatever You Might Find

Jacle Bow – Whatever You Might Find

Label Warner music Benelux

Beoordeling 8

Review De Belgische rockband Jacle Bow viel op tijdens De Nieuwe Lichting concours van de radiozender Studio Brussel. Het trio Jonas Bastijns, Joris Thuis en Karel van Mieleghem, wist door te dringen tot de finale. De heren wisten dit succes om te zetten in een ander avontuur. Tour door US door kleine plaatsen aan te doen, publiek te ritselen en zelf zorgen voor een slaapplek. Het resultaat is dat hier een documentaire van is gemaakt. ‘Play For That Money’ krijgt de nodige aandacht waardoor men een contract bij Warner kon tekenen. De singles die men in 2016 en 2017 werden niet allemaal een hit succes, maar het debuutalbum What’s All The Mumble About kreeg hierdoor de nodige attentie waarde. Nu is er het vervolg Whatever You Might Find. Een album dat aansluit bij de indie sound van het debuut. Wederom met Triggerfinger drummer Mario Goossens achter de knoppen. De songs zijn volwassener zoals het dramatische ‘Hideway’ of het luchtige popnummer ‘Nothing Get’s Me Excited’ zijn totaal verschillende songs die toch naadloos elkaar kunnen opvolgen. Dat maakt deze band dan ook bijzonder. Het kan swingen met Run Part 1 en poppy uit de hoek komen, om vervolgens intiem een liedje ‘In Time’ in te zetten. Hierbij krijgt de band ondersteuning van de meester van Belg-pop Raymond van Groenewoud. Het is wederom een Belgische band die zich goed heeft ontwikkeld en potentie heeft om aan te sluiten bij de internationale garde. Wellicht wordt het tijd om de US steden die wat groter zijn aan te pakken.

Susanna & The Brotherhood Of Our Lady

Susanna & The Brotherhood Of Our Lady

Label SusannaSonata

Beoordeling 7

Review Susanna Karolina Wallumrød is een eigenzinnige Noorse singer/songwriter die vooral bekendheid vergaarde met haar vertolking van traditionals. Voor haar nieuwste album, Garden Of Earthly Delights vond ze de inspiratie bij de schilderijen van de Nederlandse kunstschilder Hieronymus, oftewel Jeroen, Bosch. Naast de opgedane inspiratie bij de werken van één van onze bekendste klassieke schilders, gebruikt de Noorse ook nog wat quotes uit de Griekse mythologie en van Charles Baudelaire. De inspiratie kwam min of meer per ongeluk en daarop volgende een bezoek aan de expositie in Den Bosch en het geheel paste weer in de opdracht van Vossa Jazz om een conceptalbum te maken. Want met titels als ‘Gardens Of Early Delight’ (Tuin der Lusten), ‘Wayfarer’ (De Marskramer) en ‘Ship Of Fools’ (Narrenschip) hebben we simpelweg te maken met directe verwijzingen en het bijzondere is dat deze wordt vormgegeven door instrumenten als de accordeon, synth, piano en hier en daar wat gitaarwerk. Met een viertal muzikanten probeert Susanna kleine verhalen te vertellen die tijdloos zijn en in elke dimensie geplaatst kunnen worden. Het zijn vooral nummers die je in de experimentele hoek moet zoeken met een over het algemeen miniem instrumentarium. Sommige nummers zoals opener 'Garden Of Earthly Delights' zijn gebaseerd op een melodieuze harmonie, andere zijn muzikale soundscapes. Verder staan er twee vertolkingen van ‘Wayfarer’ op waarbij de Noorse vocaliste duidelijk verschillende arrangementen hanteert, met elk hun eigen karakter. Opvallend is overigens haar stembereik en de wijze waarop ze vocaal met woorden en klanken speelt. De mystieke sfeer die ze samen met de muzikanten weet te creëren roepen soms herinneringen op aan de wijze waarop Kate Busch met klanken kon spelen. Bij ‘Ecstasy X’ is het vervolgens de spanningsboog van alleen een dreigende drone en haar stem en bij het wat klassiek en traditionele ‘Gluttony And Lust’ horen we nogmaals de directe verwijzing van de door Bosch beschreven menselijke zonden…. (“Let’s Inject And Be Lost / Sell Our Souls To Demons”). Garden Of Earthly Delights is een conceptalbum geworden dat niet altijd toegankelijk is door de eigenzinnige benadering van de Noorse alleskunner. Lovenswaardig hoe Susanna probeert om de wereldberoemde schilderijen muzikaal tot leven te brengen in de 21e eeuw. Veel luisterplezier.

The Maureens – Something In The Air

The Maureens – Something In The Air

Label Meritorio

Beoordeling 8

Review De Utrechtse band The Maureens weet zich altijd te onderscheiden van de rest door hun prachtige samenzang en opvallend 60’s geluid. Men presenteerde dit album afgelopen weekend in hun thuishaven. De band doet denken aan de 90’s acts the Smithereens, Nada Surf, Jayhawks en The Posies. The Maureens begonnen ooit 6 jaar geleden met zes muzikanten. Inmiddels zijn ze met zijn vieren en hebben hun Americana sound weer gevonden. Met ‘4 Am’ weet men het album lekker te openen, waarna het juweeltje van het album, ‘20 Years for the Company’ al vroeg valt. Het is direct pakkend en valt op door de timing en de kadans van het nummer. Het verhaal van de werknemer in een autofabriek is helder en pakkend. Net als het verhaal van Horse (Song For Joel) dat net zo mooi is. Het krijgt ook een andere vorm van compositie. Of dit nu opvalt omdat de andere songs vooral eenzelfde Jayhawks sound kent of dat het oprecht goed opvallende liedjes zijn, dan houd ik het op het laatste. Want ‘Cool Down’, ‘Turn The Page’ of het slotstuk ‘Valentine’ zijn allen prachtig.

The Lemonheads - Varshons 2

The Lemonheads - Varshons 2

Label Fire records/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review De alternatieve rockact uit de USA klinkt bij het openingsnummer niet meer wat het is geweest. Het recente album komt uit 2009. Een coveralbum genaamd Varshons. Nu 10 jaar later is de productiviteit opgebloeid en is er Varshons 2. Het heeft wellicht te maken met de re release van de eerste albums enkele jaren geleden. De rockact is al te meer naar de country kant opgeschoven. Dit cover album trapt af met het folk nummer Can’t Forget van Yo La Tengo. Met het Old Man Blank van Bevis Frond komt de oude Lemonheads sound weer terug op het album. Het is steviger en vol met gitaarwerk. Terwijl het Jayhaws nummer ‘Settle Down Like Rain’ mooi door de heren op plaat is gezet. Met ‘Better Straight To You’ van Nick Cave heeft men een waardig eerbetoon gemaakt. Toch horen we veel country songs en sluit men het af met Take It Easy van Jackson Browne. Hiermee brak the Eagles toentertijd door. Voor de echte Lemonheads fans van toen is dit een teleurstelling, maar misschien dat Evan Dando deze naam gebruikt om toch iets meer attentiewaarde voor zijn coversongs te krijgen. Lemonheads staat in Nederland op 21 Februari TivoliVredenburg te Utrecht

Dez Mona - Book of Many

Dez Mona - Book of Many

Label Caroline rec.

Beoordeling 8

Review Het blijft altijd opvallend hoe men in België de muziek benaderd. De band Dez Mona is in aanvang een act die zie concentreerde op de jazz, gospel en zweverige spiritualiteit muziek. Inmiddels is het doorgeschoven naar een succesvolle alternatieve pop act. De band weet met hun opvallend stemgeluid van Gregory Frateur een bijzondere klankkleur in hun muziek te brengen. Met zijn groot stembereik hoor je als het ware een zanger en zangeres in een band. Het zijn voornamelijk prachtige luisterliedjes in een uitdagend compositie met Accordeon, strijkers en percussie. Uitdagende songs is dan ook de angel van dit album. Daar waar Marianne Faithfull stopt gaat Dez Mona verder. De maatschappelijk issues gaat met niet uit de weg met ‘How Beautiful’ over de oorlog, Darkest Hour en Blame over het einde en de schuld, en de transgender keus in ‘Another Kind of Life’. Het zijn vooral mooie hedendaagse issues waar de aandacht aan wordt gegeven. Muzikaal kan het door een deur met ons Nederlandse NITS.

Indian Askin - Another Round

Indian Askin - Another Round

Label Guarani / Warner music

Beoordeling 8

Review Met het titelstuk weet Indian Askin al een heerlijke sound te brengen en hun nieuw album goed te introduceren. De release van het debuutalbum Sea of Ethanol ligt inmiddels alweer 3 jaar achter ons. Dit was al een topper en zien we al tijd uit naar het vervolg. De Amsterdamse band onder leiding van de frontman Chino klinkt nu voller en wellicht heeft men nog even wat langer en meer geluisterd naar de band hun manager Dennis van Leeuwen, Kane. De party pop van ‘I Know How To Party’, of de psychedische pop van ‘I Feel Something’ werden vorig jaar al in de ether gegooid. Nu is het tijd voor de aanvullende topsongs als het heerlijk slepende ‘Beat 74’, het rockende ‘Another Round’ ‘For You’ en de swingende flow in het ‘Separation’. Indian Askin weet wederom een mooi en internationaal getint album te brengen. Het album zal niet direct een uitsprekend hitlijst album zijn, maar het is zeker een heerlijke live act dat de bühne van diverse festivals mooi kan vullen! 21 / paard, den haag 22 / rotown, rotterdam 23 / oefenbunker, landgraaf MAR 01 / ekko, utrecht 09 / merleyn, nijmegen 14 / bitterzoet, amsterdam 15 / effenaar eindhoven 16 / metropool, hengelo

Cherry Glazerr - Stuffed & Ready

Cherry Glazerr - Stuffed & Ready

Label Secretly Canadian

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse Indie-rockband Cherry Glazerr is terug met een nieuw album. Stuffed & Ready met daarop tien tracks is de opvolger van Apocalipstick dat in 2016 uitkwam en goed ontvangen werd. De twee jaren daarna stonden vooral in het teken van optreden (met o.a. Pixies) en het schrijven van nieuw materiaal. Het vorige album kwam uit op 20 januari 2016, de dag dat de inauguratie van Donald Trump plaatsvond. Overigens heeft ze niet zo veel met de huidige president en op dit nieuwe album maakt de band dan ook regelmatig een politiek statement en reflecteert ze ook naar zichzelf. De bedoelingen van dit Amerikaanse trio worden al snel duidelijk. Opener ‘Ohio’ heeft weer wat “Noise” karakter maar herbergt zo nu en dan ook een helder gitaargeluid. Ook wordt meteen duidelijk dat de band nog steeds op zijn minst “maatschappelijk kritisch” is als we Clementine “I’m full of the bad, bad problems, just take me away/just take me away, just take me away” horen zingen, want het leven in een land waar Trump aan de macht is maakt het leven niet altijd even draaglijk. Ook ‘Daddi’ kent scherpe teksten waarbij de rol van haar vader en hoe hij dit invult ter discussie wordt gesteld. Zo weet het trio de vaart in het album te houden met songs als rockachtige ‘That’s Not My Real Life’ en ‘Wasted Nun’. In de afgelopen periode waren er ook wat personele wisselingen waardoor Stuffed & Ready wel écht haar album is geworden. De hulp van topproducer Calos De Garza is ook mede bepalend voor het geluid. Eén van de meest aansprekende nummers is misschien wel ‘Self Explained’, een nummer dat wat meer glans kent en wat opgewekter klinkt, al blijkt dat na het lezen van de tekst een dwaalspoor te zijn. Maar ondanks de melancholieke tekst komt het als bijna vrolijk binnen. Bij nummers als ‘Juicy Socks’ en ‘Isolation’ weet de band variatie aan te brengen in tempo en intensiteit en horen we dat Clementine ook de hogere regionen qua bereik aan kan. Verder is het wat dromerige ‘Pieces’ een uitschieter door de afwezigheid van het “Noise”-effect en de wat nadrukkelijk aanwezige synths. Stuffed & Ready is een album dat je eigenlijk ook in combinatie met de teksten moet luisteren. Het is allemaal niet even prettig en hier en daar zelfs zwaarmoedig maar de band weet het keurig te vertalen in tien stoere, pakkenede Indie-rocksongs. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Sneaks - Highway Hypnosis

Sneaks - Highway Hypnosis

Label Merge Records

Beoordeling 7

Review Eva Moolchan, die wij onder haar artiestennaam Sneaks kennen, heeft een nieuw album! Highway Hypnosis is een soort van muzikale TGV met dertien tracks die samen nog geen dertig minuten klokken. Al luisterend kunnen we niet anders dan concluderen dat de Amerikaanse een mengelmoes van verschillende muziekstijlen op dit derde album samenbrengt. Door de korte speelduur van de nummers komt dit album best wel wat fragmentarisch over. Nummers als ‘Cinnamon’, ‘The Way It Goes’ en ‘Suck It Like A Whistle’ moeten we vooral in de Hiphop zoeken. De belangrijkste kenmerken van de muziek van Sneaks is het wat Lo-Fi karakter dat ze weet te produceren met een drummachine en minimale keyboards. Zoals gezegd loopt Sneaks de aandacht te verliezen door het hanteren van diverse muziekstijlen en korte speelduur van de tracks. Bij ‘Addis’ zitten we in hoek van de Reggeaton, terwijl we bij het anderhalf minuut durende ‘Saiditzoneza’ Eva steeds dit woord horen herhalen als een soort “spoken lyric”. ‘Money Don’t Grow On Trees’ is lichtvoetig en heeft enkele geniale samples, terwijl de Amerikaanse ons bij ‘And We’re Off’ een Newave-achtige tracks voorschotelt met een aangenaam, wat zwaar aangezette baslijn. Afsluiter ‘Hong Kong To Amsterdam’ is één van de langste tracks en de combi van Hip-Hop, Rap en wat samples zorgen voor een aangename verrassing. Highway Hypnosis heeft echt potentie en daarmee onderschrijven we ook het talent van Sneaks. Op zich verveelt het album nergens en de creativiteit spat werkelijk van het album af. Door de korte speelduur van veel nummer krijg je misschien het gevoel dat tracks gewoon nog niet echt afgemaakt zijn en je naar een demo luistert. Maar laten we het talent en de variatie roemen. Veel luisterplezier.

Andy Burrows & Matt Haig - Reasons

Andy Burrows & Matt Haig - Reasons

Label Fiction/ Caroline rec.

Beoordeling 8

Review De voormalige drummer van de band Razorlight, Andy Burrows scoorde enorm met zijn solo album ‘Company’. Because I Know You Can en Hometown werden in 2012 hits en de naam was gevestigd. Nu weet hij zijn 5de album te brengen. Dit keer gaat hij met schrijver Matt Haig een nieuw avontuur aan. Het draait bij dit album om een boek; ‘Reason to Stay Alive’. Het boek van de schrijver Matt Haig wordt op dit album op muziek gezet. Hierdoor is het nodig dat de teksten zo worden geschreven dat het ook in de songs past. En dan is het goed dat de schrijver dit zelf doet. Deze samenwerking brengt een album met veel variatie en mooie pop composities. Het is te horen dat Burrows met Tom Odel heeft gespeeld. Door de eenvoud in de songs als ‘The story of Me and You’ dat doet zelfs denken aan het D.E. liedje van Joop Stockermans. ‘Barcalona’, ‘Hero’ of het ‘How To Stop’ met alle strijkers en harmonische vocalen doen ook denken aan de oude Beatles en beginnende Elton John songs in een nieuw jasje. Hoewel Burrows alle instrumenten zelf kan bespelen, komt er ook hulp van Don Howart van Muse, Tom Smith van de Editors, waarbij Burrows het voorprogramma verzorgde en zijn maatje uit We Are Scientists, zanger Keith Murray. Het is een prettig album en mooie verhalen die als gegoten samengaan.

Son Mieux – Faire de Son Mieux

Son Mieux – Faire de Son Mieux

Label Universal music

Beoordeling 8

Review De afgelopen jaren had Camiel Meiresonne het druk. Als toetsenist van Soul Sister Dance Revolution was het voormalig boegbeeld van All Missing Pieces druk met het schrijven van songs in allerlei stijlen. Dit resulteert in de mega hit ‘Even’, miljoenen streams, reclamesong voor o.a. McDonalds en ING en succesvolle liveshows op o.a. Zwarte Cross. Na de Ep Visa Versa is er nu album Faire de Son Mieux. Samen met de producer van Sue the Night en Douwe Bob, Thijs van der Klugt ligt er een mooi album. Het begint heerlijk fris met ‘Everyday’. Het album is pakkend en vol met aanstekelijke indie pop songs als ‘Lead’, ‘Hiding’ en ‘Old Love’. Het zal dan ook geen verrassing gaan worden dat deze band op diverse festivals zal gaan presenteren. Het is vooral een prettig geluid om naar te luisteren. Of dit allemaal even goed blijft hangen en dat het de radio’s zal gaan terroriseren, denk ik van niet. Hierdoor blijft dit album wellicht een mooi geheel. Geen uitschieters van hits, maar eerder een geheel van mooie liedjes die je na 3 jaar gerust weer gaat opzetten. Dan zul je wederom nieuwe dingn op het album gaan ontdekken. Omdat het juist gemakkelijk in het gehoor ligt, klinkt het allemaal voor de hand liggend is wordt er nu wellicht gemakkelijk aan Mike Scott’s Waterboys details van ‘Pretty Strangers’ en ‘Nothing’ voorbijgegaan. Mooie plaat!

Building Instrument - Mangelen Min

Building Instrument - Mangelen Min

Label Hubro

Beoordeling 8

Review Het Noorse trio Building Instrument is terug met hun derde album Mangelen Min. Wederom lukt het Mari Kvien Brunvoll, Oyvind Hegg-Lunde en Asmund Weltzien om zich niet in een muzikaal hokje te laten plaatsen. De twaalf nummers geven ons een muzikaal landschap dat lastig in een hokje te plaatsen is. Het is een combinatie of mixture van Dreampop, Elektronica, Alternative en Organic Pop zonder dat we een en ander echt kunnen pinpointen. Luister maar eens naar de boeiende opener ‘Lanke’ waar in een Ambient-achtige muzikale setting we Mari wat Noorse woorden horen zingen zonder dat het tot lange vocalen komt. Uiteraard vormt de Noorse taal voor ons een barrière maar het zorgt ook voor een bijzondere dynamiek. Titelsong ‘Mangelen Min’ is prachtig in eenvoud en harmonie terwijl het relatief korte ‘Lette’ een soort soundscape vormt. ‘Rygge Rygge La La’ kan een kinderslaapliedje zijn en een moment later worden we getrakteerd op ‘Sangen Min’ dat weer een experimenteel karakter heeft met veel elektronica en percussie/drums. Bij het anderhalve minuut durende ‘Klokkenspillsymfonien’ is waarschijnlijk geen uitleg nodig. Centrale nummer is ‘Vil Du Dit Nok’ en in ruim vijf minuten neemt het trio je mee op een wat melancholieke soundscape waarbij vooral de Electronika en het stemgeluid van Mari bepalend zijn. Ook ; Alt Forsvinn’ is waarschijnlijk één van de mooiste tracks van het album en het bijgevoegde boekje leert ons dat de tekst oorspronkelijk Deens is. Mangelen Min is een verbluffend album. Na enkele luisterbeurten is het nog steeds lastig om onder woorden te brengen wat dit trio nu uiteindelijk produceert. Kernwoorden zijn melodieus, melancholiek, rust, soundscapes, experimenteel en dat alles in prachtige harmonieën verpakt. Een absolute aanrader voor ieder een die van muziek houdt dat buiten de kaders kleurt. Veel Luisterplezier.

The Dandy Warholds - Why You So Crazy

The Dandy Warholds - Why You So Crazy

Label Caroline rec

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse alternatieve rockact uit Portland wist begin deze eeuw een enorme hit te scoren met ‘Bohemian Like You’. In middels mag de band hun 25 jarig jubileum vieren en dat doen ze met de release van hun 10de album Why You So Crazy. Het album is opgenomen in hun eigen stadsblok in Portland waar ze een eigen studio in hebben gezet. Het grote gebouw is eigendom van de band geworden en in de clip van de single Be Allright is dit gebouw van binnen en buiten te bewonderen. Ja het gaat wel goed met de band. De druk is er af en men heeft de tijd genomen om dit album te maken. Inmiddels zijn de poprocksongs voor de heren minder in trek en horen we veel verschillende variaties. Sins Are Forgiven is als een ode aan Johnny Cash, ‘Three Elegant Bum’ is een elektropop song dat een knipoog geeft aan de sound van Prince. De gitaren zijn al meer ingeruild voor moderne elektrobeats en de experimentele randjes horen we terug in ‘To The Church’ en de Iggy Pop ‘Wild Child’ met een vleugje folk komt terug in ‘Small Town Girls’. Kortom veel variatie en wat andere invalshoeken van The Dandy Warhols worden op dit album belicht.

Frances Cone - Late Riser

Frances Cone - Late Riser

Label Living Daylight Records

Beoordeling 7,5

Review Na een stilte van ruim vijf jaar is de Amerikaanse Indiepop band Frances Cone eindelijk terug met een nieuw album. Op Late Riser maken we hernieuwd kennis met dit duo dat na wat omzwervingen nu “Musiccity” Nashville als thuisbasis kent. De melodieuze en haast etherische opener ‘Wide Wake’ is het nummer dat als laatste werd geschreven door dit Amerikaanse duo. We horen bescheiden drums, percussie en synths en de haast fluisterende stem van Christine Cone. Vervolgens is daar het aangename en wat Folk/Americana-achtige ‘Failure’ dat weer een andere dynamiek kent. ‘Unraveling’ is een mooi, warm nummer waarbij de meerstemmigheid op een slimme wijze wordt weggezet. Het is opvallend hoe mooi de stemmen van Christine en Andrew bij elkaar kleuren. Na het eerste deel kun je eigenlijk niet anders dan aangenaam verrast te zijn door de diversiteit die het duo weet aan te brengen. Christine Cone en Andrew Doherty, die ook privé elkaar partners zijn, reisden vorig jaar met een tent door de States om elke ochtend wakker te worden in een ander landschap. Dat zorgde voor de nodige inspiratie en de roadtrip eindigde (hoe kan het ook anders) in Nashville waar dit album dan ook werd opgenomen. Bij de eerder uitgebrachte single ‘Arizona’ horen we weer een andere muzikale insteek; het lijkt alsof drones de basis vormen van dit nummer dat gaandeweg wel weer wordt uitgebouwd met heldere gitaren. Meest divers is waarschijnlijk ‘Over Now’, dat haast sereen en bijna a-capella begint en uiteindelijk wordt uitgebouwd tot het misschien wel meest poppy klinkende nummer op dit tweede album. Natuurlijk mag een ballad niet ontbreken en op ‘Easy Love’ klinkt Christine Cone wel erg breekbaar. Toch vind het in het persoonlijke ‘All Along’ misschien wel zijn meerdere als Christine zingt over haar geadopteerde moeder en de daardoor speciale band die er tussen hun bestaat. Late Riser is een wat broeierig en soms uitdagend album geworden. Gedragen door melodieuze nummers en soepel klinkende arrangementen mag het eindresultaat er zijn. Het heeft even geduurd maar dit nieuwe album is de moeite waard om wat meer luisterbeurten te gunnen. Nu hopen dat nieuw werk niet zo lang op zich laat wachten. Veel luisterplezier.

Eedie Wanda - Pet Town

Eedie Wanda - Pet Town

Label Joyful Noise

Beoordeling 8

Review De Joegoslavische kunstenaar Marina Tadic weet met haar band nu ook in de wereld van de muziek een kunstwerkje te maken. Samen met oud bandleden van Jacco Gardner weten ze een album te maken met mooi lief en kwetsbare songs. De lichte zangstijl van Marina is opvallend waardoor de songs al kwetsbaar klinken. Dit krijgt helemaal de vorm met het kleine liedje ‘Moon’. Toch weet ze de swing en drive er in te brengen. ‘Sleepy Eyes’ klinkt als een jaren 60 song in een nieuw jasje. Met het handclap song ‘Hands of the Devil’ horen we dat men buiten de gebaande wegen te gaan. Haar creativiteit is mooi om te horen zodat ze naast de klassieke sing-songwriter songs als ‘Trudy’ toch ook mooie verrassende invulling aan de songs geeft.

Balthazar - Fever

Balthazar - Fever

Label PIAS

Beoordeling 8,5

Review De Belgische indie rockers Balthazar komen uit Gent en Kortrijk. Na een kleine pauze is de band terug met hun vierde album FEVER. Met de jonge honden op de hoes ziet het er uitdagend uit en dat is dan ook zo! Nu violiste Patricia Venneste de laatste klanken op plaat heeft gezet, houdt ze het voor gezien. Bijzonder, want we kunnen wel stellen dat dit het beste is wat Balthazar heeft gemaakt. Het is dan ook opvallend dat de uitstapjes die de heren hebben gedaan, de band goed doet. Maarten Devoldere kwam met een prachtig album Warhaus, J.Bernhardt kwam van Jinte Deprez en Simon Casier kwam met het project Zimmerman. Nu zijn de heren weer bijeen en weten je vanaf de eerste klanken van het titelstuk je in te pakken. Wat direct wordt vervolgd met een aanstekelijke popsongs Changes’ en ‘Wrong Faces’. De warme stem van Devoldere is niet alleen doordringend maar ook erg pakkend en gelijk rustgevend. De heerlijke baslijnen van Casier op op ‘Phone Number’ horen we de invloed van de heren direct in de eerste songs. Met de single ‘Entertainment’ wordt de aandacht van radio dj’s gezocht, al zijn de songs ‘Roller Coaster’ en ‘You’re So Real’ misschien wel geschikter voor het brede publiek. De band mag gerust worden toegevoegd aan de lijst van Rock Werchter en Pinkpop. Want dit album maakt het zeker waar dat men een plekje op deze podia verdiend.

Toy - Happy in the Hollow

Toy - Happy in the Hollow

Label Tough Love Records

Beoordeling 7,5

Review De Britse band uit Brighton weet al jarenlang een prettige geluid te produceren. Lekker vrolijke klanken in een indiesausje. Het doet wat denken aan Pulp, maar dan minder rockend en misschien wel spannender. Dit hoor je terug op hun nieuw album Happy in the Hollow. De mysterieuze pop van ‘Mistake A Stranger’ is donkere versie van 80 new wave bands zoals Human League, waarna de opzwepende sounds van Energy weer een danssound geeft. Deze elektronische afwisselingen binnen de indie rock maakt dat deze band lekker afwisselend is. Het debuut was al veel belovend en het vervolg album Joint he Dots hield de muziekliefhebber ook bezig. Uiteindelijk bereikt de band niet waar men misschien wel recht op heeft. De krautrock en psychedelische poprock is aanstekelijk en pakkend, maar……. Wanneer veel mensen Toy gouden bergen beloofd, dan is het toch iets wat aantrekkelijk is. En dat zijn de hoezen. Die zijn niet voor het grote publiek ontworpen en ook niet aantrekkelijk hiervoor. Dat scheelt dan weer dat we nu in een tijdperk leven van spotify en i tunes. Hier hoef je geen hoesje te tonen. Hopelijk krijgen de slow songs ‘Last Warmth OF The Day’ of het lieve popliedje ‘The Willo’ nu wel de aandacht dat men juist zo nodig heeft. Een leuk en verrassend album en dan ook nu ook even niet op de hoes letten verder. Gewoon luisteren!

Swervedriver - Future Ruins

Swervedriver - Future Ruins

Beschrijving Rock Action

Beoordeling 7,5

Review De Britse alternatieve rock act Swervedriver draait vooral om Adam Franklin. De man uit Oxford participeert nog in diverse act waaronder zijn eigen Bolts of Melody side project. De band maakte furore tot de eeuwwisseling. Na de breakup werd 8 jaar later een reünie opgezet. Hier en daar wat bandwisselingen achter de drums en de band kon weer door. Het optimisme viert hoogtij op Future Ruins. De titel zegt het al en de band participeert hier optimaal aan. Met een psychedisch rocksound opent de band met ‘Mary Winter’. De donkere dagen voor Mary of ‘The Loney Crowd Fades In The Air’, de stemming zit er bij de band goed in. De laidback songs Everybody’s Going Somewhere and No-One’s Going Anywhere’ is niet alleen in titel lang, maar ook muzikaal meeslepend. Met ‘Radio-Silent’ weet de band dit album te eindigen en een prima album te presenteren. Maar verwacht niet de vrolijkheid en fleur van een mainstream rockact.

And The Spoke in Anthems - Money

And The Spoke in Anthems - Money

Label PIAS

Beoordeling 8

Review De naam van de band is een mond vol, maar uiteindelijk draait het allemaal maar om 1 persoon, Arne Leurentop. Het is inmiddels ruim 4 jaar dat er een vervolg is op het debuutalbum June, maar het is dan wel weer een juweeltje te noemen. De ingetogen songs die Novastar en Crowded House doen verenigen. De single en openingstrack ‘Soul of Man’ en het mooie ‘Message From the Future’ kennen een meer uptempo beat. De heerlijk melodien sluiten perfect aan bij het stemgeluid. Het ‘Money Time’ doet erg denken aan de gloriejaren van de Beatles. Door de meervoudige vocalen en sprankelende melodie klinkt het als een lentesong op het album. Met de songs ‘Leaving You Cold’, ‘Dialogue For Pieces’ en ‘Hollow Parade’ zijn de melancholische singer-songwriters klanken optimaal aanwezig. Een prachtig album om het jaar mee te beginnen!!

Wannes Cappelle, Broeder Dielemans en Fr

Wannes Cappelle, Broeder Dielemans en Fr

Label SnowStar records

Beoordeling 7,5

Review Afgelopen jaar verscheen al het bijzondere album Komma van Broeder Dielemans. Het jaar is nog maar net gestart en er ligt alweer een bijzonder album van deze man uit Zeeuws-Vlaanderen. Ditmaal weet hij Wannes Capelle van het Zesde Metaal en cellist Frans Grapperhaus aan het project te verbinden. Het is dan ook project van 6 zeer geestige songs. In een minimale bezetting van bandjo, cello en gitaar komen de verhalen prima tot hun recht. De verhalen in dialect zijn poëtische en geestig zoals het ‘Vergeving’ en ‘Vaders’ en met de ‘Mee Eters’ wordt het zelfs gezellig. De sfeer is in de geest van de kleinkunst met poezie die we hier kennen van Andre Manuel. Het past dan ook prima op het Oerol festival waar deze heren wellicht een goede indruk kunnen achterlaten. Mooi albums als tussendoortje !

The Twilight Sad – I Won/t Be Like This

The Twilight Sad – I Won/t Be Like This

Label Rock Action

Beoordeling 7,5

Review De new wave sound van de jaren 90 krijgt inmiddels ook weer een opleving. De donkere sound van Depeche Mode horen we in het nieuwe album van The Twilight Sad terug. De voormalige post punkers uit Schotland weten met dit album meer melodie in de songs te brengen waardoor ze een uitermate goede slag slaan om straks op de festivals te verschijnen. De poprock sound met elektronica is erg catchy met ‘I’m Not Here Missing Face’ en ‘Auge Maschine’. Hoewel de band de donkere sound van de new wave omarmd met Sunday Day 13 en Shooting Dennis Hopper Shooting is het allemaal muzikaal heerlijk doordringend. Het stuwende Keeping it All To Yourself en Girl Chewing Gum zijn heerlijke songs waarmee men het gehele festivalpubliek mee oprolt. Volle power in de gitaren en elektronica dat je in de songs sleept. Nu weet The Twilight Sad een grote variatie te brengen in een beperkte muzikale ruimte. Hierdoor past alles goed en is het album een geheel. Zoals ze zelf dit folk noemen met layers of noise. Zeker een goed album voor de alternative indie pop rockers.

Lubomyr Melnyk - Fallen Trees

Lubomyr Melnyk - Fallen Trees

Label Erased Tapes

Beoordeling 7,5

Review Hij heeft inmiddels de 70-jarige leeftijd bereikt maar het lijkt alsof Lubomyr Melnyk aan een tweede of derde jeugd bezig is. Sinds een aantal jaren heeft hij een contract bij Erased Tapes, het moderne “klassieke” label dat ook zijn nieuwste album Fallen Trees uitbrengt. Gekapte bomen die tijdens een treinreis voorbij glijden Inspiratie voor dit nieuwste album kreeg de Oekraïner tijdens een treinreis door Europa. Overal zag hij gekapte bomen langs de rails liggen waarover hij onlangs in een interview zei: ‘They were glorious, even though they’d been killed, they weren’t dead. There was something sorrowful there, but also hopeful’. Die natuur probeert hij te vertalen in deze stukken waar piano uiteraard centraal staat. Op dit vierde album dat op Erased Tapes wordt uitgebracht is de sfeer haast uiteraard weer wat melancholiek maar Melnyk slaagt er steeds in de nummers interessant te houden. Zo nu en dan wordt hij vocaal ondersteund (o.a. Hatis Noit) zoals bij opener ‘Requiem For A Fallen Tree’ waardoor de compositie nog wat mysterieuzer wordt. ‘Barcarolle’ is waarschijnlijk het meest bijzondere stuk en de titelsong ‘Fallen Trees’ bestaat uit een vijftal suites waarvan het centrale deel ‘Apparaition’ ook weer wat vocale ondersteuning krijgt. Eindoordeel Al eerder heeft Melnyk al bewezen een begenadigd pianist te zijn en muziek te componeren die ondanks het klassieke karakter toch toegankelijk is. Fallen Trees is sober en Melnyk wordt enkel ondersteund op cello en viool en door wat vocale ondersteuning. Mysterieus, melancholiek zijn hier sleutelwoorden. Veel luisterplezier.

Mozes and the Firstborn - Dadcore

Mozes and the Firstborn - Dadcore

Label Burger Records

Beoordeling 7,5

Review De Nederlandse psychedelische rockact uit Eindhoven was een belofte voor de toekomst. Inmiddels is de band even uit beeld geraakt, maar sinds eind vorig jaar verschijnt regelmatig een nieuwe single van de heren. De 60/70 sound van de singles ‘Baldy’, ‘Sad Supermarket Song’ en het ‘Hello’ zijn prima visitekaartjes voor het gehele album. Samen met de gasten Pangea en Kelsey Reckling weten ze een mooi album te presenteren. Het album kent 18 songs op het hoesje maar daar zitten wel een serie songs bij die de 3 minuten niet halen. Toch klinkt het allemaal wel als een geheel. Al kent het langste nummer ‘Stick With Me’ een snelle fade out. Het nasale geluid dat we kennen van de jaren 60 horen we door de gehele sound waardoor het een herintreding is van de groovy 60 70 sound is geworden. ‘We Are All Saints’ en ‘Amen’ worden jammer genoeg ook te snel weggedraaid. Het zijn prachtige songs die meer aandacht mochten krijgen. Hier hoor je de psychedelische rock terug van toen. Het zou mooi zijn dat deze band nu wel de ruimte krijgt om door te kunnen breken. De band zal de komende tijd in USA gaan toeren en daarna als supportact voor De Staat in Afas Live staan.

Green River – Rehab Doll/ Dry As A Bon

Green River – Rehab Doll/ Dry As A Bon

Label Subpop

Beoordeling 7,5

Review Een van de voorlopers van de Grunge sound uit Seattle is Green River. En misschien is het hier allemaal wel mee begonnen. Seattle was een broedplaats van jonge muzikanten die tegen de hairdude bands waren en wilden de punksound weer op het podium. Daar waar Soundgarden al een positie innam was de andere band Green River. Deze band was vooral melodieuzer en in het postpunksound klonk de melodieuze rocksound, waar men zich eigenlijk tegen wil verzetten. De titelsongs zijn al heerlijke post punkrock te noemen. Uiteindelijk bleek dat deze band de punk en rocksound intern ook niet echt op een lijn kon krijgen. De band stopt in 1988 en splitste zich in Mudhoney en Jeff Ament en Stone Gossard gingen verder als Mother Love Bone, dat uiteindelijk de rocksound van Pearl Jam werd. De albums Rehab Doll en Dry As A Bone zijn dan ook reissues. Als bonus zijn er de demo tracks aan de albums toegevoegd. Hier hoor je de ruwe versies, die met de 8 track zeker niet gek klinken. Hoewel de songs nog in een zoekende fase zitten, zijn de songs nagenoeg klaar. Aangevuld met ‘Queen Bitch’ en ‘10.000 Things’ dat het debuutalbum niet heeft gehaald. Dry As A Bone is de Ep en voorloper van het debuutalbum, dat op vinyl inmiddels veel waard is. Inmiddels is de EP een volledig album geworden met allerlei outtakes en verloren songs van de eerste ep’s. Zo is het allemaal wel bewaard gebleven en past het bij de muzikale geschiedenis van de grunge..

2018

Majetic - Club Dread

Majetic - Club Dread

Label Winspear Records

Beoordeling 6,5

Review Club Dread is het nieuwe album voor de in New York woonachtige Justin Majetich, die onder de naam Majetic muziek uitbrengt. Na een afwezigheid van ruim een jaar brengt hij weer nieuwe muziek uit en wederom bewijst de Amerikaan dat we hem niet zo maar in een (muziek)hokje kunnen plaatsen. Dit nieuwe album heeft in Nederland nog weinig Airplay en exposure gekend, wat niet geheel vreemd is op basis van enkele luisterbeurten. Majetich neemt ons in een tiental tracks mee op een trip die gedomineerd wordt door Elektronische muziek. Opener ‘Chewing Tabs’ klinkt erg industrieel en heeft een sterke beat maar door de vervormde stem en diverse tempowisselingen, krijgt het nummer toch een wat meer alternatief karakter. De tegenstelling met een wat rustiger nummer als ‘Phantom Life’. Dat de Amerikaan toch over een meer dan gemiddeld stemgeluid beschikt, bewijst hij bij nummers als ‘Covert Arms’ en ‘Lead Halo’ maar alle elektronische versieringen hebben een afleidende uitwerking. Ook nummers als ‘Horseback’ en ‘Simple Blade’ klinken minimalistisch, industrieel en zijn dansbaar maar de rode draad lijkt wel eens te ontbreken. Dit is ook het geval bij ‘Tender Arms’ dat een sterk begin kent in de vorm van een pianoballad, maar waar Majetich gaandeweg weer terugvalt in het alternatieve concept. Titelsong en afsluiter is daarentegen wél wat makkelijker verteerbaar en meteen het meest toegankelijke nummer. Club Dread is geen gemakkelijk album. Potentiële dance wordt door de Amerikaan in zodanige soundscapes gegoten dat het vaak onnatuurlijk klinkt en de nummers vaak niet gemakkelijk aanhoren. Minimalistisch, industrieel maar vooral avontuurlijk en alternatief. Veel luisterplezier.

Holydrug Couple - Hyper, Super, Mega

Holydrug Couple - Hyper, Super, Mega

Label Sacred Bones

Beoordeling 7

Review The Holydrug Couple is afkomstig uit Chili, een land dat wij muzikaal niet vaak associëren met popmuziek. Op hun laatste album Hyper Super Mega proberen Ives Sepúlveda Minho en Manuel Parra ons mee te nemen in hun reis die ze de aflopen 10 jaar gemaakt hebben met dit “pop-psych”-album als eindresultaat. We kunnen dit nieuwe album eigenlijk als een soort dubbel-LP beschouwen volgens het Zuid Amerikaanse duo. Vooral de eerste zes nummers hebben een zweem van de 60’s om zich heen zoals bij ‘Waterfalls’ en ‘Ikebana Telephone Line’. Met de gepresenteerde vloeiende melodielijnen kun je niet om de invloeden van The Beatles en The Beach Boys heen. Ze komen er zelfs mee weg om enkele instrumentale nummers op het album te plaatsen, zoals ‘Lucifer’s Coat’. Met ‘Easy’ luidt het duo het tweede deel in en opvallend is de akoestische gitaar die toch wel blijkt te passen in deze wat kunstmatige, synth gedreven muziek. ‘Chevalier’ is ook instrumentaal maar wat hoekiger maar daarna valt de band toch weer terug in de wat meer psychedelische dromerige synthpop met nummers als ‘Western Shade’ en ‘Mercury Lake’. Meest aansprekende track is waarschijnlijk ‘I’ll Only Say This’ dat wat overeenkomsten vertoond met muziek uit de beginperiode van OMD. Dit vierde album klinkt wat volwassener dan de voorgaande albums die het duo de afgelopen tien jaar uitbrachten. Of we als luisteraar ook de diepgang voelen die eigenlijk bedoeld is, is nog maar de vraag. Zanger Ives gaf laatst in een interview met Circuit Sweet aan dat Hyper Super Mega gebaseerd is op het idee dat het menselijk maximalisme, in de zin van hyperconsumptie, hyperkapitalisme en hyperlinks, de grenzen van menselijke capaciteit aan het overschrijden is. Dat is wel wat zware kost. Veel luisterplezier.

Joseph Shabason - Anne

Joseph Shabason - Anne

Label Western Vinyl

Beoordeling 8

Review De Canadese Multi-instrumentalist Joseph Shabason brengt met Anne een album uit dat een zeer persoonlijk karakter kent. We kennen Shabason naast eerder solowerk ook vanuit Destroyer. Op dit album Anne, de naam van zijn moeder, weet hij de instrumentale stukken te verrijken met fragmenten van gesprekken die hij met haar voerde over haar ziekte Parkinson. Op ‘I Thought That I Could Get Away With It’ verweeft hij de muziek voor de eerste keer met teksten. Bij ‘Deep Dark Divide’ horen we delen van een interview met Anne. Het nummer wordt prachtig vormgegeven op een basis van echoënde synths die klinken alsof ze uit de jaren ’80 komen. Op het prachtig ingetogen ‘Dangerous Chemicals’ is het contrast tussen piano en sax geniaal gevonden. Het album ontwikkelt zich gaandeweg de nummers en Shabason neemt je mee in zijn vertaling van hoe je als liefhebbende zoon het leed deelt van je moeder die aan Parkinson lijdt. ‘Forest Run’ is ook weer mooi ingetogen terwijl ‘Fred And Lil’ waarschijnlijk het meest experimentele nummers is met vervormde flarden tekst. ‘Toh Koh’ is eigenlijk geheel a-capella waarbij we deze twee woorden steeds echoënd terug horen. De ruim 6 minuten durende afsluiter ‘Treat It like A Wine Bar zorgt voor een passend einde en inmiddels zijn we zo ver dat het kabbelende water en de wind die we horen niet voor clichés zorgen. Het mooie van dit album is dat Shabason bestaande structuren weet te behouden en daarom heen conceptueel en wat experimenteel werkt. Binnen dat alles weet hij de emotie vast te leggen door het gebruikte instrumentarium waardoor het geheel een wat Ambiente sound meekrijgt. En natuurlijk zorgen de gebruikte flarden van het interview met zijn moeder Anne Shabason er voor dat deze plaat de persoonlijke en emotionele lading krijgt.

Micah P. Hinson – When I Shoot At You Wi

Micah P. Hinson – When I Shoot At You Wi

Label Fulltime Hobby

Beoordeling 7

Review De Amerikaanse singer-songwriter Micah P. Hinson doet inmiddels al bijna 15 jaar mee. Zijn songs zijn veelal ingetogen en kennen een donker tintje. Het is inmiddels zijn zevende album dat hij in enkele weken heeft geschreven en opgenomen. Samen met the Musicians of the Apocalypse weet hij weer een donker indie album met een vleugje folk te brengen. De lage stem en slepende gitaarsolo op het titelstuk sleept je door het nummer. Terwijl de songs ook een lekker uptempo beat kennen. ‘Small Spaces’ raakt meer de indie post punk en de Johnny Cash sound van ‘My Blood Will Call Out To You From the Ground’ brengt de rust weer even terug. Het past wel bij het turbulente leven van Hinson, die tijdens zijn tienerjaren ontspoorde met drank en drugs en de gevangenis van binnen zag. Het is een inspiratiebron voor hem maar ook een verwerkingsproces om deze songs te kunnen en mogen maken. De titel van het label past hier niet geheel bij maar het is een springplank wat hem op de been houdt. Vanuit dit perspectief kun je de songs ander benaderen en weet Hinson een goed verhaal te houden.

Te zien in Nederland

Fufanu - The Dialogue Series

Fufanu - The Dialogue Series

Label Konkurrent

Beoordeling 7

Review De experimentele elektro sound van de band uit Ijsland weet dit keer een drieluik te maken. Het zijn 3 eps die tot een album is gesmeden. Het doet denken aan een elektronische punkband die op zoek gaat naar een eigen geluid. De herhaalde beats en loops van ‘Label’s’ en ‘Listen To Me’ worden bezongen door een donkere stem van Kaktus Einnarson. Al is de ‘Hourglass’ weer helder ingezongen. Het is meer toegankelijk voor het grotere publiek. Het brengt het licht op het album. Het album kent vooral veel elektronica in de songs. De alt techno sound krijgt met deze band een mooie vorm. Daar waar het commercieel tintje is wordt snel afgewisseld in een alto sound dat hier weer haaks op staat. Deze afwisseling maakt het juist een interessant album.

Te zien in Nederland

Ruby Throat - Stone Dress

Ruby Throat - Stone Dress

Label One Little Indian

Beoordeling 7,5

Review Katie Jane Garside kennen we als recalcitrante frontwoman van Daisy Chainsaw en Queen Adreena maar ook als de introverte zangeres van het Amerikaanse duo Ruby Throat. Sinds 2007 brengen ze samen regelmatig albums uit met een wat Folk-noir karakter en nu is daar de release van het nieuwste album, Stone Dress. De tegenstrijdigheid is groot als we naar de muziek luisteren van de eerdere bands van Katie Jane en de wat minimalistische sound van Ruby Throat. Zelf zegt ze hierover: “After ten, fifteen years, I was done with the assault of drums and guitars obliterating me”. De koerswijziging naar de akoestische sound zonder drums, waarbij de stem van Katie Jane leidend is, is dan ook eigenlijk wel wat rigoureus. Toch volhardt ze tot op heden hierin en samen met haar partner en gitarist Chris Whittingham zijn deze twaalf songs tot stand gekomen. De bijna zeven minuten durende opener én titelsong is eigenlijk een blauwdruk van de sound die je kunt verwachten op Stone Dress. Overigens is dit nummer wel érg persoonlijk want ze schreef het toen ze zwanger was van hun dochtertje (“My stone dress is me walking through the world, weighed down by the agony of life, but I’m swimming with birds because, in utero, I’ve got a baby inside”). Zoals gezegd is het vooral de akoestische gitaar van Whittingham en het soms wat jeugdig klinkende stemgeluid van Katie Jane zoals op ‘Beneath My Undress’ en ‘In The Arms Of Flowers’. Uitzondering hierop is ‘Dog Song’ waar Katie Jane laat horen nog over het nodige, wat rauwe, bereik te beschikken waarbij Whittingham ditmaal de elektrische gitaar laat spreken. Die elektrische gitaar horen we ook op ‘Bus Top on Holloway Road’, maar dan in een wat rustiger, introverte setting terwijl het duo ons met ‘Marybell (Rids Into Town On A Pig)’ één van de meest verrassende tracks voorschotelt. Op ‘Rake’ laat Whittingham nog maar eens horen dat hij een meer dan gemiddeld gitarist is. Afsluiter ‘Ghost Boy’ is misschien wel het meest intrigerende nummer op dit album dat door de diverse laagjes een bepaalde spanning meekrijgt. Stone Dress is een mooi, innemend album waarbij de beide hoofdrolspelers erg goed in hun karakter blijven. Katie Jane laat haar stem spreken terwijl Chris Whittingham de nummers kleur en inhoud geeft met zijn gitaarspel. Het is knap dat het duo met deze eenvoudige en soms wat minimalistische benadering een boeiend en toch gevarieerd vijfde album afleveren, Veel luisterplezier

J Mascis - Elastic Days

J Mascis - Elastic Days

Label Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 8

Review Voor de fans die Dinosaur Jr. een warm hart toe dragen is de heer J Mascis zeker geen onbekende. Als gitarist van de alternatieve rockact uit de jaren 80 en 90 wisten deze Amerikanen de weg vrij te maken voor acts als Nirvana. Nu is de man wat ouder en heeft hij de rust in zijn songs gevonden. Elastic Days is een album met prachtige liedjes die allen een kop en staart kennen. Natuurlijk horen we de oude sound hier en daar wat terug. Wanneer hij in ‘Web So Dense’ de versnelling inzet om de solo te plaatsen of hier en daar even het rauwe geluid van de gitaar inzet. Maar overwegend kent het album een Americana stijl met meervoudige vocalen en zoals in ‘I Went Dust’ en het titelstuk minimale begeleiding. De melancholische pop rock songs is niet direct waar je aan denkt bij Dinosaur Jr. Maar het kan en mag wanneer de band zich even opsplitst om ruimte te geven aan ieder aan hun muzikale creativiteit. ‘Give if Off’, ‘Drop Me’ of ‘Sky is All We Had’, het zijn allemaal heerlijke songs die we best vaker op de radio mogen horen.

Te zien in Nederland

Black Box Revelation – Tattooed Smiles

Black Box Revelation – Tattooed Smiles

Label Universal Music

Beoordeling 8

Review Het duo Jan Paternoster en Dries van Dijck zijn bij onze zuiderburen onder de naam Black Box Revelation wereldberoemd. Inmiddels hebben de indie rockers hun albums op de eerste plaats van de charts zien gaan en is het een uitdaging om een nieuw album te lanceren. Tattooed Smiles is een heerlijk album en pakt je direct met ‘Kick The Habit’. Het vierde album is zoals de single en titelsong begint. ‘Hands on the Wheel….’ Okee zij luisteren naar War on Drugs, maar hun eigen album is minstens zo vermakelijk. De gitaren die meezingen in het ‘Damned Body’ of het ‘Buildt to Last’ nemen je mee in de wereld waar ironie en humor hand in hand gaan. Zo staat Seasick Steve op de hoes, omdat hij deze band (die het voorprogramma verzorgde) de beste rockact van de wereld noemde. De slepende blues en rock wordt met dit album uitgebreid met de pop en indie sound. Daar waar de band voorheen het herkenbare geluid een album lang vol speelde, is er nu meer afwisseling en zijn relaxte songs als Yellow Belly ook een lust voor het oor. Het album is voor 42 minuten voor mij wat te weinig, wat mij betreft mocht men het uur gerust volmaken.

Te zien in Nederland

Smashing Pumpkins - Shiny and Oh So

Smashing Pumpkins - Shiny and Oh So

Label Napalm rec.

Beoordeling 8

Review Eindelijk horen we weer wat van de Amerikaanse indie rockers Smashing Pumpkins. Met hun album Mellon Collie and the Infinite Sadness brak de band van Billy Corgan begin jaren 90 door. Inmiddels is het alweer 4 jaar dat hun recente album verscheen, maar Billy Corgan en zijn band weet met dit album weer even maatschappelijk kritisch te zijn en dat om een prachtige wijze op plaat te zetten. De band heeft met Jeff Schroeder een hun oud-gitarist opnieuw gevonden, waardoor de band een doorstart heeft kunnen maken. Met Rick Rubin achter de knoppen weten we dat het met de productie wel goed komt. Rubin werkte met Corgan aan zijn soloplaat en dat schept een band. Toch merken we dat de heren hun rocksound matigen, Met ‘Solara’ en ’Marchin On’ zet men nog even de versterkers op 10 en een distortion erop. Vanaf het openingsnummer ‘Knights of Malta’ is de sound vooral slepend en gedoseerd. ‘Silvery Sometimes’ en ‘Travel’ zijn beide even terughoudend als het gaat om het verschil van de oude sound. We kunnen ook zeggen dat de heren nu een goede balans heeft gevonden binnen de indie poprock. Het zijn heerlijke songs die voor de diehard fans misschien te pop klinken. ‘Alienation’ en ‘With Sympathy’ zijn nu eenmaal mooie songs voor een groot publiek. Goed om Corgan zijn verhaal beter over de wereld te laten klinken. Hierdoor is de kans ook groot dat de heren richting festivals 2019 gaan. Er gaan voldoende geruchten dat men aansluit bij into the Rabbit Hole of een ander groter geworden event.

Te zien in Nederland

Whispering Sons - Image

Whispering Sons - Image

Label PIAS

Beoordeling 7,5

Review Dat België met regelmaat met een goede act op de proppen komt, weten we al en dit is er weer eentje. De Whispering Sons uit Brussel wisten met hun debuut ep van 2 jaar geleden al te verrassen. Nu zijn de meters live gemaakt en weet men dit met voordeel op plaat te zetten. Het album kent een vaag erotische hoes waardoor het even afleid van de sound. Want de heren weten met hun hypnotiserende ritme van ‘Got A Light’, ‘Alone’ en ’Skin’ je in de muziek te zuigen en in de greep te krijgen waar je maar niet uit wil komen. Alsof Nick Cave zijn songs even een tandje sneller in het ritme laat klinken. De diep donkere stem van Fenne Kuppens als een psychologe op je inpraat terwijl de gitaarmelodieën hier vrolijk door dartelen. Het donkere ‘Hallow’ is bijna filmisch voor een psycho-thiller te noemen. De drums en bas weten een grote stempel op dit album te drukken. Hoewel het een hypnotiserend album is, zou het mooi zijn om iets meer in de variatie te doen. Het slotstuk is even een lichtpuntje voor het vervolg. Wanneer dit nummer halverwege zou klinken zou dit het album even breken.

Te zien in Nederland

Ava Luna - Moon 2

Ava Luna - Moon 2

Label Western Vinyl

Beoordeling 7,5

Review Het wordt bestempeld als een indierock act uit Brooklyn, New York. Maar het draait hier om Carlos Herdanez. Felicia Douglas neemt de zang voor haar rekening, en is de band in deze samenstelling al enige jaren samen. De elektro pop is vooral te vergelijken met een moderne new wave sound. Met hier gitaarsolo’s van o.a. ‘Centerline’ worden de klanken die door de songs klinken even doorbroken. Het is dan ook vooral een genot om te luiteren welke bijgeluiden er allemaal in de songs voorbij komen. De lounge sound van Childish, en de vrolijke klanken op ‘Unless’ en ‘Moon2’ wordt afgewisseld met de popsound van ‘Set it Off’ en de dance van ‘Deli Run’. Het aantrekkelijke aan dit album is dat het fris klinkt en door de vele bijgeluiden wordt je telkens weer prettig verrast.

Te zien in Nederland

The Grant East - What A Man

The Grant East - What A Man

Label V2

Beoordeling 7,5

Review De Nederlandse indierockers uit Diepenheim, The Grand East weten een goed vervolg op het Movano Camerata te brengen. Het tweede album bevat goed uitgebalanceerde songs waaronder de opener ‘Away’ en het swingende ‘Apocalypse Now’. Het klinkt alsof Blaudzun de rocksound vasthoudt en nooit meer los wil laten. De songs zijn allen divers en het mooie is dat men de rust in de songs weet te brengen en te houden. ‘What A Man’ kent een heerlijk uitdagend gitaar lickje dat je meevoert naar het stevige refrein. Of het Nick Cave achtige ‘Sweet Boy’ dat ook erg doet denken aan de Nederlandse act Claw Boys Claw. Terwijl ze met ‘Who is Joe’ wederom een andere stijl toevoegen. Het is dan ook erg gevarieerd en uitdagend album. Het is zoals het nummer Straaljager in een notendop het album vertaald. Engelstalig, Nederlands sausje en de humor van het mengen van diverse muzikale stijlen. Maar vooral rock getint!

Te zien in Nederland 22 november Ekko te Utrecht 24 november Merleyn te Nijmegen 25 november Paradusi te Amsterdam 30 november Hedon te Zwolle

Greta van Fleet – Anthem of the Peaceful

Greta van Fleet – Anthem of the Peaceful

Label Lava / Republic rec

Beoordeling 8

Review Bij de eerste klanken van ‘Age of Man’ en het album denk je dat het nieuwe van Jon Anderson of Yes in de speler zit. Dan wordt al snel het idee dat Robert Plant met Led Zeppelin een reünie heeft gevormd. Uiteindelijk weten we dat er een nieuwe rockact zich aan het grote front voegt. De Amerikaanse Greta van Fleet weet met dit album een heerlijk nostalgisch jaren 70 album in de huidige tijd te maken. Het kwartet bestaat uit de tweelingbroers Josh (zang) en Jake Kiszka (gitaar) en hun broertje Sam (bas/ toetsen). Danny Wagner is gevonden om de band met drums te ondersteunen. Het debuutalbum ‘From the Fire’ was al een prettige verrassing, maar dit album is zeker de moeite waard voor iedereen die een hart heeft voor gitaar en rock muziek. Wanneer ‘The Cold Wind’ en ‘When the Curtain Falls’ door de speakers klinkt, is het alsof de stevige rocksongs van Led Zeppelin een opleving hebben gekregen. Het iets rustiger ‘Watchin Over’ en het mooie ‘Your the One’ krijgt al meer een eigen melodieuzere sound. De melodic rock en grooves krijgen meer de overhand en met ‘Lover Leaver’ wordt het tempo opgeschroefd, zonder dat het vervelend wordt. De band weet met dit album een classic te maken. Hierdoor wordt het een uitdaging voor een vervolg album. Wie nog eens wil nagenieten van de show van 013 is er goed nieuws!

Te zien in Nederland 27 februari 2019

Cari Cari - Anaana

Cari Cari - Anaana

Label Ink Music

Beoordeling 7,5

Review Het duo uit Australië Stephanie Widmer en Alexander Kock weet met hun debuutalbum een herkenbaar Australisch geluid te maken. Gewapend met een didgeridoo in het titelstuk gaan ze de wereld veroveren. Het duo weet een ingetogen maar met een heerlijke drive popsongs te maken. Songs die even anders zijn waardoor het onder een vorm van indie sound wordt geplaatst, maar prima mee kan in de popscene. Van de spannende songs met surfgitaren op ‘Mapache’ naar de spanning in de songs met inheemse klanken van ‘Mazuka’. Het geeft aan dat het duo buiten de gebaande paden durft te gaan en andere instrumenten binnen hun popsongs weten te brengen. Hoewel ‘After the Goldrush’ een titel is dat gelinkt wordt aan Neil Young, heeft het nummer niets met hem te maken. De filmische spanning van Tarantino horen we ook in dit nummer terug. Met het nummer ‘Nothing Older than Yesterday’ wil men de wereld veroveren. Van Australie tot Jamaica en via Europa naan Amerika. De start is gemaakt en met hun indiepop weet men zeker een andere sound te brengen dan menig andere act. Het is dan ook prettig om dit duo komend jaar op de festivals te mogen begroeten.

Te zien in Nederland

Inspector Cluzo – We The People of the S

Inspector Cluzo – We The People of the S

Label Fuck the Bassplayer

Beoordeling 7,5

Review Het Franse duo Laurent Lacrouts en Mathieu Jourdain vieren dit jaar het 10 jarige jubileum van het album We The People of the Soil. Inmiddels is het duo zo bekend dat ze ruim 900 shows en een verkoop van 90.000 albums achter de rug hebben. Daar mag een act zonder label en alles in eigen beheer doet zeker trots op zijn!. Het album We The People of the Soil is als een zoektocht van inspector Cluzo naar het gewenste geluid. Zo gaat het duo van the Rage Against the Machine powerrock op ‘Pressure on Mada Lands’ via de poprocksond op ‘The Globalisation Blues’ naar de akoestische gitaren op ‘The Brothers in Ideals’. Het is erg divers, al zijn het de indie gitaren sound die vooral overheersen. Nu Lacrouts de gitaren bespeeld en Jourdain de drums is de bassplayer in het label verwerkt. Humor genoeg dus bij deze heren. Inmiddels is het allemaal serious business geworden. Om het te vieren is dit album nu in een prachtig boekwerk verpakt met mooie tekeningen en schilderijen die aansluiten bij de maatschappelijk getinte teksten van de songs.

Te zien in Nederland 27 november Melkweg (support act) te Amsterdam 6 februari Melkweg te Amsterdam 7 februari Vera te Groningen

She Makes War - Brace For Impact

She Makes War - Brace For Impact

Label My Big Sister Records

Beoordeling 7,5

Review Het debuutalbum This Time van Donna Missal is uit. De Amerikaanse singer/songwriter uit New Jersey zegt dat het album niet zo zeer gebaseerd is over universele thema’s als liefden verdriet maar vooral over keuzes voor jezelf durven maken en jezelf leren kennen. “My album THIS TIME is inspired by all of the influences that permeated my childhood, teenhood, and adulthood.” Het album bestaat vooral uit nummers die doorspekt zijn van R&B. De meeste dansbaar, andere weer vrij rustig. Maar het mooiste verhaal zit in de afsluiter ‘Don’t Say Goodnight’. Het demo-achtige nummer is nog steeds dat origineel dat tijdens wat proefopnames met Nate Mercereau werd opgenomen en hier puur op de plaat is gezet. Donna geeft aan vanaf dat moment een soort van “soulmate” in Nate gevonden te hebben. Maar zoals gezegd is R&B de rode draad op dit debuutalbum. Nummers als ‘Girl’, ‘Transformer’ en ‘Thrills’ zijn soepel klinkende midtempo nummers, terwijl een nummer als ‘Driving’ een wat rustiger en mystieker karakter heeft en op sommige momenten wat doet denken aan miss Lana del Rey en heeft een wat mystieker karakter Donna heeft overigens haar liefde voor muziek van geen vreemden. Haar vader was een singer/songwriter in New York met een eigen studio en zelfs haar oma heeft een muzikale geschiedenis. Opgegroeid tussen R&B grootheden als Beyoncé vormde zich langzaam haar eigen stijl en voorkeur. ‘Jupiter’, een wat meer poppy-nummer is één van de drie tracks op dit album die ze samen met Sharon van Etten schreef. Naast ‘Test My Patience’ is vooral de titelsong ‘This Time’ ijzersterk; instrumenten die via MPC’s en synthesizers een wat karakteristiek geluid creëren en de stem van Donna het nummer gewoon beter maakt. Op de single ‘Keep Lying’ laat de Amerikaanse nog maar eens horen wat een ongelofelijk krachtige stem ze eigenlijk heef terwijl ‘Skyline’ wat ingetogener klinkt en de piano een wat prominentere rol heeft. This Time is een zeer aangename plaat om naar te luisteren. Doorspekt met R&B maar ook andere muziekstijlen zijn van invloed geweest op deze eerste kennismaking. Verder heft de Amerikaanse een prima stem en het gehele plaatje klopt. Just sit back, listen and relax. Veel luisterplezier.

Lala Lala - The Lamb

Lala Lala - The Lamb

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Oke wanneer je echt niets meer weet te verzinnen hoe of wat je artiestennaam zou moeten zijn omdat iemand er naar vraagt, zegt Lillie West, wellicht nonchalant weglopend la la la la … Ja, dan wordt het dus Lala Lala. Het album the Lamb had ze al geschreven in een moeizame tijd en dan nog over een naam nadenken was haar te veel. Maar het gaat om het album. The Lab is vooral een donker album. Met Destroyer als openingsnummer geeft ze weer in welke wereld ze op dat moment leeft. Als rehabilitatie voor haar leven gaat ze op zoek naar haar eigen kracht om er boven op te komen. Dat is het schrijven van muziek en haar expressie in de songs als ‘DropOut’, ‘Scary Movie’ ‘When You Die’ te uiten. Het album is een prima indie gitaar album geworden. Naast dat het wat donker getint is, zijn er ook lichtpuntjes. Haar zang is prima en klinkt helder met ‘Water over Seks’, ‘Copycat’ en ‘See You At Home’. De songs zijn intiem en intens te noemen en een weerspiegeling van haar zelf. Hierdoor is ze vast iets uit het dal geklommen en kijken we uit naar het nieuwe album om te zien hoe het met haar vergaat.

Te zien in Nederland

Unknown Mortal Orchestra - Hanoi

Unknown Mortal Orchestra - Hanoi

Label Jagjaguwar

Beoordeling 6

Review Wanneer Ruban Nielson in 2010 zijn psychedelische sound aan de wereld ten gehore bracht, was dit een begin van een muzikale carriere waarbij een groot diversiteit van electro sounds op plaat zet. Hoogtepunt is het album ‘Multi Love’ en het toegankelijk album Sex & Food is het meest recente album. Wanneer de man in Vietnam een muzikale reis maakt leert hij hier locals kennen waarmee hij de studio induikt. Hanoi 1 tot en met 7 zijn de titels waarmee hij de sfeer en cultuur van Vietnam probeert te vatten. Dit is goed gelukt en zijn de oosterse klanken goed terug te vinden. Wanneer je in Vietnam bent geweest, zal je deze klanken dan ook direct herkennen. Een mooi document om herinneringen vast te leggen. Maar om al