De Schijvenrij
 
 

Interviews

All Them Witches drummer Robby Straebler 

De psychedelische blues rock band All Them Witches weet al 9 jaar het publiek te hypnotiseren met hun zware sound dat wat doet denken aan Black Sabbath  en Mountain. ‘Na het vertrek van Allan Van Cleave als toetsenist wilden we meer een heavier album maken en dat lijkt me gelukt’, verteld drummer Robby Straebler van ATW.  De man kent meerdere talenten dan alleen drummen waaronder het maken van de cover. “Ja het is niet alleen mijn credits hoor. De zoon van mijn vriendin heeft de binnenkant gedaan. De fleurige bloemen lijnen heeft hij gedaan en ik heb het hoofd hierin geplaatst. De 333 die er in staat kent diverse betekenissen en een daarvan is dat we steeds beter gaan worden.”
 Nothing as The Ideal is de titel van het album. “Er is niets dat het ideale haard. We zijn in London geweest om dit album in de beroemde Abbeyroad studio’s op te nemen. Ik geloof dat je de energie krijgt in waar je bent en wat er om je heen is. Dat was wel bijzonder in deze studio. Als band hebben we hetzelfde proces van opnemen toegepast. Dat is niet het verschil maar de ruimte waarin je bent had wel invloed op wat we deden. Het was een keus om hier naar toe te gaan om deze ervaring op te doen. Wat er in het verleden daar allemaal is opgenomen kennen we voor een groot gedeelte. 


De Beatles enzo en dat heb je dan ook in je hoofd wanneer je daar aan het opnemen bent. We zijn daar 7 dagen geweest om op te nemen en dat was het. De mix hebben we thuis gedaan en dan proces hebben we rustig thuis kunnen doen.”

‘Hier konden we de drumkit bijwerken tot de ideale sound, wat voor mij erg belangrijk is.’ “Voor mij is Rats to Ruin een van de hoogtepunten van het album. Het heeft een heerlijke sfeer waarin we alles in hebben uitgewerkt. Het album is heavier en gelijk is het ook open. We hebben geprobeerd om hier een echt album van te maken en niet allerlei losse songs.‘

“Het zou mooi zijn dat we eind dit jaar nog kunnen spelen en dan zijn er plannen om naar Europa te gaan. Maar we weten op dit moment niet of het allemaal doorgaat. Het kan ook zijn dat het pas over een half jaar gaat worden.’ Inmiddels weten we dat de band op zaterdag 2 oktober 2021 naar Europa komt en dan hopelijk  in de Amsterdamse Paradiso staat. 

Alcatrazz toetsenist Jimmy Waldo over het nieuwe album Born Innocent:

 Ergens begin jaren 80 werd er gefluisterd over een band Alcatrazz. De nieuwe band van de ex Marbels, MSG en Rainbow zanger Graham Bonnet was vooral verrassend goed.  Bonnet had al succes met het nummer ‘Only One Woman’ (geschreven door de Bee Gees.), Since You’ve Been Gone met Rainbow. 

Met Alcatrazz had hij een band met Iron Maiden drummer Clive Burr en Vinnie Vincent bandleden Gary Shea (bas) en Jimmy Waldo (keyboards) en een onbekende Zweedse gitarist Yngwie Malmsteen die de sterren van de hemel speelde.
Na het eerste album en de vervanging van Burr  verscheen No Parole From Rock And Roll. Het album waar deze band mee doorbreekt. Een rockclassic bleek en dat bracht Malmsteen tot het idee om solo te gaan. Steve Vai werd zijn vervanger en ‘Disturbing the Peace’ bracht de band tot grote muzikale hoogte. Wanner Vai  vertrekt is het lastig om een nieuwe gitarist te vinden  die deze grootheden kan vervangen. De bandnaam wordt gewijzigd in de Graham Bonnet band en diverse muzikanten komen en gaan. Toch is toetsenist Jimmy Waldo altijd gebleven.

alcatrazz - God Blessed Video

Met een commercieel tintje is de naam Alcatrazz ook weer terug. De band zou dit album live promoten maar dit zal het komende jaar gaan worden. Het nieuwe album Born Innocent kent een nieuwe gitarist Joe Stump. ‘Onze manager kent Joe en vertelde wat hij zoal deed. Zo kwamen we met hem in contact. We hebben een gesprek gehad en de opdracht gegeven om songs te spelen van het album No Parole. Joe was erg enthousiast en vloog van Boston naar L.A. om de songs te spelen. We wisten het meteen, dit is de man die we zoeken!” verteld Jimmy Waldo vanuit zijn woonplek in L.A.
Het lijkt ons fantastisch om weer naar Nederland te gaan om live te spelen. Er heerst daar zo’n goede sfeer en alles is in de puntjes geregeld!’
Dan krijg je ook Joe te horen en hij kills it! we hebben in Japan al gespeeld en spelen good old songs en Alcatrazz songs spelen het dak eraf.
“Het was moeilijk om iemand te vinden die ook een goede songwriter is. Stuur me maar wat songs was de opdracht en Joe was heerlijk in front en agressief net als Steve Vai. En dan moet het ook nog goed passen. Maar het is gelukt en we hebben mooie songs gemaakt.”

Voor Alcatrazz 2020 keert bassist Gary Shea ook terug. “Ja, Beth- Ami Heavenstone heeft kinderen en vond het erg zwaar om te touren. Ze is een jaar mee geweest en liet weten dat het niet meer ging. Het was voor Gary geen punt om weer te komen spelen hoor.” “Het is ook een andere band geworden dan de Graham Bonnet band. We hebben een andere keuzes gemaakt dat puntiger en agressiever is. Dit past voor Gary beter en hij heeft een heerlijke toevoeging in deze band.”
Het album Born Innocent past dan ook beter bij de Alcatrazz albums van toen. Het ademt meer energie en power. “Ja, voordat we Joe vonden hadden we enkele songs gemaakt. We hadden alleen een gitarist nodig en zijn op zoek gegaan naar vrienden die ons konden helpen. Zo heeft Chris Impelitteri goede songs meegenomen waaronder het openingsnummer ‘Born Innocent’. Hij speelde mijn idee voor en we zeiden Dit is het! Chris is zo ontzettend aardig. Alcatrazz speelde in Japan en daar was Chris ook met zijn band. We zijn nog een dagje langer gebleven om wat te spelen en hij had zo was songs voor ons. Het was erg gaaf om hem te zien.”

Meatloaf / KISS/ WASP gitarist “Bob Kulick speelt op ‘I Am The King’. Het was het laatste wat hij heeft gedaan voordat hij deze zomer overleed. Net als Frankie Banalie met wie ik in Quiet Riot speelde en in de zomer overleed, was het een moeilijke tijd.”

Aan het eind van het album horen we het nummer ‘For Tony’, de overleden broer van Graham met wie hij zijn carrière als the Marbles startte. “Hij speelde dit een half jaar geleden. Hij zei ik heb een nummer geschreven voor mijn broer. Het was zo intiem en verdrietig als een tribute aan hem. Steve Man is een vriend en Graham wilde een Leger des Heils-brass band en Steve zijn vader speelde ooit in zo’n band. Graham heeft Steve gevraagd om deze brassband te regelen. Het is erg goed uitgepakt.”

Het maakt dit ‘Born Innocent’ met alle gasten en bijzonder goed album. “Ja, ik kan wel vertellen dat we bezig zijn met nieuw album. Samen met Joe hebben we al 12 songs voor een nieuw album. Dat nieuwe album zal voordat we in Nederland komen uit gaan komen.”

Alcatrazz staat gepand voor een show in
31 aug Musicon te Den Haag
1 sept Metropool te Hengelo 





Naked Giants over de schaduwzijde  The Shadow 

Ergens aan de rand van Seattle weet een band zich te ontdoen van de culturele invloeden van de stad. De stad waar in de jaren 80 bands als Mudhoney Soundgarden,  Queensryche, Nirvana en Pearl Jam hun bakermat hebben. Subpop hun label is en de grunge zijn oorsprong kent.
In de schaduw van deze bands is er nu nieuw licht Naked Giants. Met het nieuwe album The Shadow weten de heren de rocksound van Seattle weer onder de aandacht te brengen.
“We hebben niet iets met de scene maar voelen we de historie van de muziek in Seattle.  Er is ook geen concurrentie of nare sfeer van muzikanten onderling, we helpen elkaar eerder ongeacht wat voor muziek men speelt.”  ‘Het verschil van het eerste album SLUFF is vooral dat we de focus op de songs hebben gelegd’, verteld drummer Henry LaVallee. “Voor iedere song heb ik een nieuwe drumkit genomen. Een kit dat past bij het nummer, verschillende snaredrums en verschillende opstellingen. Het was voor mij een reis door de songs om ieder nummer een eigen geluid te geven.”
“ Het is voor mij ook een andere manier van opnemen geweest, de gitaren zijn niet allemaal even stevig ingespeeld dat we bij het vorig album wel deden. Hier is meer balans in gekomen” aldus gitarist Grant Mullen. “Het eerste album werd opgenomen met Steve Fisk als producer daar hebben we veel van geleerd, maar met Chris Funk hebben we gemeen. Met Steve was het meer dat we de opnamen maakten en dat hij zoveel mogelijk uit ons haalde. Met Chris was het meer een geheel waardoor we om de sound iets brengen.”


“Wanneer we het album live spelen zoals nu in de live streams, dan wissel ik een snare, maar ja nu je ’t zegt hoe ik dit later live wil doen… Ik denk hier nog even over na geloof ik, hahahaha”. Het zou toch te gek zijn om zo’n kit als Neil Peart van Rush op je podium te hebben. Het zou toch te gek zijn. Het zou nu wel fijn zijn. Voor het nummer The Shadow gebruik ik grote diepe drums en wat extra toms. Het zou levert iets meer diepgang in de show en de songs.”

“We zijn niet direct gelinkt aan the Ramones. Gianni heeft het openingsnummer Walk of Doom’ geschreven en is erg gecharmeerd van The Fall beetje Devo en al dat soort bands.” “Hij, Gianni vind de new waves lekker. Maar ik vond de sound van the Ramones drumsound hier wel bij passen hoor.!’ roept Henry.
Take A Change kent een heerlijke video “It’s silly en fun though, We hebben al een poosje nagedacht dat we een dom hardcore dansje gingen doen. Maar met deze coronatijd bracht dit met zich mee. We hebben de takes in ons eigen huis opgenomen en hebben dit gemixt. Het was erg grappig om te doen’.

“We wilden niet een album maak waarbij een genre of een song als basis voor het album ligt. We wilden een soort radiostation zijn gedurende het gehele album. Dat was het plan. Nu is het als je van kant A komt je op kant B wat meer langzamere songs tegen komt. Maar het is erg verschillend hoe de fans hierop reageren. De een vindt het eerste deel leuker dan het tweede of andersom. Zoals The Ripper is altijd leuk om te spelen. Ik vind de coupletten leuk maar heb geen idee waar het over gaat, wat vind jij Heny??”
“Dat nummer is ook door Gianni geschreven. Het is een soort van psychedelisch verhaal, Het is ook een song wat we veel live hebben gespeeld en dat veranderd dan.’
Gitarist Grant vervolgt; “Voor mij maakt het niet uit wat mijn favoriet nummer is, ik hoor veel verschillende favoriete songs. Kant B is voor mij interessanter omdat er melodieus meer in zit, meer hooks en uitdaging zoals in ‘Unpealed’, ‘Better Not Waste My Time’ en ‘The Shadow’.””Misschien komt het ook wel dat we de eerste songs veel live spelen en dan gaan die ons gemakkelijker af en is er meer uitdaging in de songs van het 2 de deel van het album”.
“Dat geldt voor mij ook, maar vind ‘Take A Chance’ ook heerlijk net als het nummer ‘Turn Blur’. Het is meer een geheel en een heerlijk nummer.”

”Het is moeilijk om een cool album energiek album te maken, maar ik denk zeker dat het ons is gelukt doordat we meer dynamiek in de songs konden brengen”
“Maar we gaan een nieuwe EP maken dat heet The EYE en dat brengt misschien iets meer energie mee. We hadden enkele songs waaronder The Ripper of The Shadow, die klonken als een stripboek of een titel van een radioshow of boek. Toen we eenmaal de titel hadden begon ik er meer poetisch over na te denken. Wat is een schaduw, een object een product van een object. Het kan een gitaar zijn of vriend of vriendin. Wanneer er licht op valt onstaat er een schaduwkant, wat doet dit met je ? Dus er zijn veel gedachten bij The Shadow en wat dit met zich meebrengt. En ook voor de band, de attentie en de bekendheid. Zijn we nu aan de schaduwkant of zijn we in de spotlight en wat doet dit dan met je? Kortom de andere kant van de object.” Verteld Henry bijna in een adem.

In de schaduw van bands als Pearl Jam en andere grootheden uit Seattle staat nu een nieuwe band Naked Giants die langzaam in de volgspot terecht komen en een schaduw achterlaten. Get The Shadow into the Light!


  



Ásgeir over the Moon! 

De afgelopen week bezocht Ásgeir Trausti Einarson met zijn band Nederland. Zijn albums hebben het grote publiek bereikt en met zijn nieuw album Bury The Moon staat hij met zijn band voor de grote doorbraak.

De jonge man met baardje weet mensen te inspireren en de huidige generatie een beeld te geven van deze wereld door zijn intieme poëzie en muziek.

“Het album past wel bij het eerste of beter gezegd het tweede album In the Silence. Voor de mensen is het eerst album dat in IJslands gezongen is het eerste album. Ik wilde met dit album terug naar de basis.Ik heb me opgesloten en met een akoestische gitaar ben ik aan de slag gegaan. Het idee was om zo simpel mogelijk te werk te gaan.
Wanneer je dit doet kom je in een flow dat bij mij past om de beste songs te maken. Anders dan wanneer je stukjes muziek koppelt tot een geheel. Het voelt toch anders.”

“Het tweede album, hummm.. Afterlife heb ik in de studio opgenomen. Dit album dat ik in de studio heb opgenomen, zag ik allemaal mogelijkheden om gebruik te maken van de middelen die daar stonden. Ik zonk in al deze mogelijkheden en wanneer je werkt in een studio en je maakt een nummer en dat zijn er zoveel mogelijkheden om het nummer anders te benaderen dan wordt je helemaal gek joh!”

“Je wil gewoon alles gebruiken dat daar staat en alles uitproberen! Het is een speelgoedwinkel om alles uit te proberen en heb er veel van geleerd hoor. Maar ik verloor mezelf in die mogelijkheden. Daardoor werd de druk hoger en was het lastig voor mij om me te kunnen concentreren.” 




“Met dit album kreeg ik meer ruimte en tijd waardoor er geen druk meer was en kon ik me beter concentreren. Het album ligt ook dichter bij mij zelf.”
 “Zeker als het gaat om de teksten is het dichter bij mij’. ‘Het eerste album was geschreven in mijn eigen taal, daarna is het vertaald en dan is er wel enige afstand tussen wat ik geschreven heb en de vertaling, dat is nu geheel anders en voelt het persoonlijker.” “Live spelen we wel enkele songs dat ik zing in het IJslands. Blijkbaar vinden mensen dit mooi en zo kunnen mensen met onze taal kennis maken.”

“Op het nieuwe album staan enkele songs op wat een andere kant van mij laat zien. Dat zijn de laatste 2 nummers. Het titelstuk en ‘Until Daybreak’ omdat ik me hierbij heb ontwikkeld tot het maken van een ander geluid en we hebben dit in Zweden opgenomen met een andere producer. Dat was voor mij de eerste keer dat we met een ander in de studio zaten en met een andere aanpak. Ik ben hier buiten mijn comfortzone gegaan en dat maakt het wel bijzonder voor mij.”
“‘Eventide’ gaat over iemand die enkele jaren geleden is gestorven. Mijn vader en ik zijn daar geweest en heb ik dit nummer aan haar toegewijd. ‘Youth’ gaat over mijn jeugd en ‘Living Water’ is een gedicht dat mijn vader heeft geschreven.”

(Einar Georg Einarson is een bekende dichter uit IJsland. Er zijn meerdere muzikanten die zijn gedichten gebruiken als tekst bij hun muziek waaronder Olarfur Arnalds).
“Met mijn broer ben ik met mijn vader op toer geweest toen hij voor zijn nieuw boek Arbakkinn een promotour maakte. Wij speelden dan wat muziek hierbij en mijn vader las dan gedichten voor. Voor mij sprong dit gedicht er altijd uit en daar wilde ik muziek bij maken.” “Hij schreef zelf 5 songs voor dit album. Het is al bijna een familie album met mijn broer in de band hahha.”

“Ik had niet zoveel geduld en passie om teksten te schrijven, zeker niet wanneer je 12, 13 jaar bent. Mijn expressie ging vooral vanuit het maken van muziek. Hierdoor gaf mijn vader de woorden en teksten zodat het een geheel werd. Het is altijd zo gebleven eigenlijk. Maar het past ook dicht bij mij omdat we dingen het zelfde zien en heeft zoveel ervaring en zicht op de wereld dat ik deel maar hij veel beter onder woorden kan brengen.”

Asgeir weet met zijn nieuw album een juweeltje van een album te brengen en live presenteert men dit met veel intimiteit. Naast Fink en Bon Iver waar iedereen lovend over is mag Asgeir zeker aan dit rijtje worden toegevoegd.

 




Drive-by Truckers Petterson Hood ontrafelt het nieuwe album The Unraveling

 De Amerikaanse band Drive-by Truckers heeft een nieuwe album uit. The Unraveling oftewel  de ontrafeling is een album heerlijke songs maar vooral tekstueel veel uitleg wat er in de wereld afspeelt.


Het is alweer een poosje geleden dat het album American Band verscheen. Een album dat voor de band meer dan goed ontvangen werd. “Ja, we zijn blij dat het album er nu uiteindelijk is. Het was lastig proces dit keer om te gaan schrijven. Het heeft dan ook een poosje geduurd voordat het allemaal op zijn plek kwam.” Petterson Hood schrijver zanger/ gitarist en medeoprichter van de band is verantwoordelijk voor de songs van het nieuwe album.
 
“Het zijn de afgelopen jaren vreselijk verwarrende jaren geweest. Er gebeuren gewoon vreselijk gekke dingen en dat maakte dat ik me gewoon niet kon focussen op songs en hoe de songs moesten klinken. Elke dag gebeurde er wel iets waar je verrast over was en dat werd al een item om over te kunnen schrijven.”

“Het was dat ik vragen van mijn kinderen kreeg. Mijn dochter is bijna 15 en mijn zoon is 10 en die willen ook weten wat er in de wereld gebeurd. Die stellen vragen, weet je. Ja omdat allemaal uit te leggen is al een opgave maar ja dat hoort erbij.” ”De gesprekken met de kinderen werd uiteindelijk de inspiratiebron voor het album.”  Vandaar dan ook de titel van het nieuwe album. “Het gaat zover zelfs dat de kinderen laatst op school waren en ze bleken in een kast te zijn opgesloten. Maar ze vroegen zich af of er iemand in de school rondliep met een geweer en dat ze zich moesten verstoppen. En dan heb ik het over afgelopen week! Het is gewoon te gevaarlijk om zo met de kinderen om te gaan, en dan heb ik het over een goede school.”

Het geeft aan in welke situatie een doorsnee gezin in Amerika leeft. Het land van vrijheid dat wordt overschaduwd door dit soort indirect gevaar dat nogal wat druk op de mensen legt. “ Wanneer de song  gingen uitdiepen was het best moeilijk om de juiste toon hierin te vinden. Je gaat als maar dieper in de materie duiken. ‘12 st Century USA’ is wel een song waar ik trots op ben. Ik heb het in een vrije dag geschreven, onderweg naar een stad om te spelen. Het was een stad met vooral een witte bevolking. Ik heb even gegeten in een restaurantje, proefde de sfeer  en schreef het daarna af. ‘Grievence Merchants’ is een nummer dat goed is uitgepakt. Het heeft daar een goede sound gekregen.” ”Na drie jaar met je hoofd tegen de muur beukend, was het daarna helder hoe de wereld hier uitziet en kon ik snel het album schrijven.”

“Tijdens de opname was er een goede sfeer. We hebben het album opgenomen in de studio van Sam Philips in Memphis, Tennessee. Het is in  1962 is gebouwd. Het zag er nog steeds zo uit en dat gaf een goede sfeer. De band was goed en geïnspireerd door de songs. Door de historie van de legenden die daar hebben opgenomen hing er een goede vibe..” 
“We willen deze sfeer meenemen op tour en komende zomer zijn we in Nederland. WE hebben er zin in en we hebben er altijd goede herinneringen aan.”

Drive-by Truckers album is inmiddels in de winkel verkrijgbaar en de heren zullen te zien zijn op maandag  1 juni  op het Ribs & Blues festival te Raalte en zondag 7 juni  in Paradiso te Amsterdam

Smoke Faries laat het licht  in de donkere tijd schijnen. 

Het duo Jessica Davies en Katherine Blamire komen uit het Britse Chichester. Ze leerden elkaar kennen op school en kenden de liefde voor muziek. Sindsdien is het duo op de planken te vinden en in 2009 verscheen het debuut album. Ze werden uitgenodigd door Jack White om hun album op zijn The Third Man label te releasen en kwamen via die route op het Full Time Hobby label terecht.

Het nieuwe album Darkness Brings The Wonders Home heeft een heel andere vibe dan de voorgangers. “Inmiddels is het alweer 4 jaar geleden dat ons laatste album uitkwam. Het voelt niet zo lang hoor. Voordien zaten we in een flow om de songs te schrijven en die uit te brengen. Nu heeft het gewoon wat langer geduurd. We leven ons leven en dan gaat de tijd wel eens sneller.’ De dames zetten hun handtekening alvast op het nieuwe album. ‘Ja, we zijn gestrikt om dit te doen, man wat een werk, maar we zijn er mee akkoord gegaan hahaha.”

Het nieuwe album voelt goed hoor. Het voelt wel als een soort van mini comeback omdat we nu de kans hebben gekregen om te ontwikkelen wat we eigenlijk willen zeggen en de muziek er omheen te componeren. Het is een zeer gewaardeerde mogelijkheid om het nu te mogen op te nemen en nu dit uit te kunnen brengen onder eigen beheer. Het is wel een soort van vrijheid maar er is ook een soort van basis voor de productie nodig.”

Van de folk en country sound is het nu een meer pop en vleugje rock in de songs te bespeuren. “Dank je! Er zijn mensen die denken dat we nu de folk volledig hebben afgezworen, maar we willen graag wat meer gitaar en rock in de songs brengen. we probeerden dit al enkele albums te realiseren en het is net alsof het nu is gelukt!”

“We wilden graag terug in de essentie van samen songs te maken en met Phil Ek is het gelukt om te krijgen wat we eigen willen hebben. Het is nu 2 gitaren bas en drums en we hebben zelf alles ingespeeld behalve de drums. Dus gaan we weer met 4 man op pad.”  De Amerikaanse producer is vooral bekend van de Fleet Foxes, Mudhoney, Band of Horses en Father John Misty.
“Hij heeft ons in de goede richting gestuurd. Je hebt alle elementen wat je nodig hebt en zijn blij met het album.”
“Toen we het album opnamen waren we alleen in Seattle en het was nogal spannend voor ons omdat het alweer een tijd geleden is dat we gingen opnemen. Onze onzekerheid was groot hoor. We zijn er een poosje tussenuit geweest en dan kom je de studio in en vraag je je af of het nog allemaal lukt. Dan slaat de twijfel ook toe en dat linkt ook een beetje aan de titel en de songs.

“Het is ook een tijd waar veel in gebeurd, al is het niet een protest album. Het is niet zo dat we willen prediken. Maar een album waarin we vertellen wat er om ons heen gebeurd. Het is wat iedereen wellicht herkent. De titel Darkness Brings The Wonders Home refereert hieraan. Je moet wat hope hebben in dat het allemaal goed komt en dat is ook de inspiratie voor dit album. Juist ook nu we in de Brexit zitten maar ook de moderne technologie en wat voorinvloed dat heeft op ons. Het voelt alsof je soms geen connectie meer hebt tussen de echte mensen. Soort van real life conversaties. De mensen verliezen zo hun voice of being maar het versnippert in de verdeeldheid van alles. Dit album gaat vooral over het feit van  op elkaar aansluiten en afstoten.”

We hopen dat we weer in Nederland gaan spelen, het is al een poosje geleden en we hebben goede herinneringen aan Nederland. 

De raaf Sansdalen van Le Corbeau

Wanneer de gitarist Oystein Sansdalen van de Noorse metal rockband Serena-Maneesh zijn creativiteit de ruimte wilde geven, startte hij zijn solo project Le Corbeau.
‘Het leek me wel een toepasselijke naam. De naam komt voort uit het boek van Edgar Allen Poe The Raven. Om het een centraal Europese uitstraling te geven heb ik het Frans gebruikt. De Raaf komt uit de mythe van de schrijver Jean de La Fontaine die met zijn fabels bekend werd’. Le Corbeau et le lenard’ (De raaf en de vos) is het verhaal dat de raaf de kaas in de bek heeft en de vos tegen hem zegt dat zijn stem net zo mooi is als zijn veren. Dan zou hij op een prachtige vuurvogel gaan lijken.  Waardoor de raaf zijn bek opent en de kaas valt…
‘Een thema dat op vele manier terug komt en dit zien we dan ook in de maatschappij’ aldus Sansdalen.  

Inmiddels is de band terug en wel met 3 albums in een. ‘Ha ja, het is een soort van een drieluik geworden. Al zijn de albums door de jaren heen opgenomen hoor. We zijn begonnen met de opname in 2011 hoor. We zijn veel op tournee geweest en spelen in diverse live bands. Ik denk ik ook wat anders over de wijze van de muziekindustrie, vandaar dat het even langer heeft geduurd dan gepland.’ ‘In 2011 zijn we met de opname begonnen en vandaaruit zijn we met regelmaat in de studio geweest en is er veel gesproken over hoe we dit uitgebracht hebben.’

“Het is als trilogie uitgebracht, al zien we het als drie verschillende albums. Het is bedoeld als trilogie. Het eerste album Spider Bridge probeerden we het divers en avontuurlijk te houden. Het is als een albumcollectie met grote diversiteit in de kast en dat terug te brengen op een album.”  

“Het tweede album V CS Theme is het zware gedeelte. Dat was ook bedoeld als een zwaarder rockalbum. Het was voor mijn toenmalige vrouw en moeder van mijn kind. Tegelijkertijd zat ik in een relatie dat maar moeizaam verliep. Het is daardoor een wat donker album geworden. De griep die ik in de opname had heeft hier ook wat aan bijgedragen.”

“Het is toevallig dat dit drieluik zo ontstaat. De sound en thema’s hebben ook te maken met de muzikanten die op dat moment met mij in de studio de opnames deden. Het derde album Sun Creeps Up the Wall is dan weer luchtiger en met deze band ga ik dan ook weer op pad. De band is een 6 personen maar liv zijn er 9 op het podium dat maakt het erg mooi om het live te spelen. Omdat er veel bandleden in diverse bands spelen is het altijd lastig om de show te plannen.”  

“Binnen de show spelen we ook diverse songs van dit album waardoor je op een andere manier naar de albums kijkt en luistert. Ik geef in de bandleden de ruimte om een vrije interpretatie te geven aan de songs. Wanneer we nieuwe songs schrijven heb ik wat basisthema’s dat ik hen voorleg. Alle bandleden gaan dan vanuit hun expertise een invulling gaan, we gaan dat opnemen en hier pakken we het beste van. Dat maakt het levendig.”
“Wanneer we de shows doen is het mooi om terug te kijken op de songs die we ooit hebben opgenomen. De songs krijgen door de jaren heen een andere betekenis of het verhaal wordt versterkt. Dat brengt ook een nieuwe dimensie mee om deze songs wel of niet live te spelen of er na al die jaren terug te beluisteren. Het maakt daardoor muziek ook iets interessants en levendig. Dingen veranderen terwijl de basis hetzelfde blijft en met andere muzikanten maakt het ook weer interessant om deze songs te spelen. Met dit uitgangspunt hoop ik dat deze albums nog steeds mooi en inspirerend zijn om naar te luisteren.”
“Voor de toekomst zijn we wel bezig met nieuwe songs en akoestische versie voor songs. Het idee is dat we nu langzaam het album te brengen maar we weten nooit wanneer het uiteindelijk wordt uitgebracht. De snelheid om ieder jaar wat uit te brengen en de tijd om songs te laten rijpen is van belang en dan kies ik voor de tijd om songs uit te werken. We spelen soms de nieuwe songs live om te kijken of het past. We moeten dit eigen meer gaan doen!”

 “We zijn eind vorige jaar  Nederland geweest en dat was heerlijk daar om te spelen. We hebben goede reacties gekregen en komen ergens in de lente terug! ! Wellicht moeten we nieuwe songs spelen in Nederland, daar was een goede sfeer!”  





Bobby Ingram of Molly Hatchet


Onlangs stond de southern bluesrock act Molly Hatchet in Nederland om hun nieuw album Battleground te promoten. De band komt uit het Amerikaanse Jacksonville waar ook Lynyrd Skynyrd, the Allmond Brothers, 38 Special, Blackfoot en Limp Bizkit, Ryan Adams vandaan komen. “Hahaha ja dat is zo en de nadruk ligt op vandaan komen. Je wil er niet te lang zijn hoor.Iedereen doet hetzelfde rondje van 12 cafés en dat is het om zo snel mogelijk uit dat gat te komen’ verteld de goedlachse gitarist van Bobby Ingram van Molly Hatchet.

De haren zijn grijzen en de ogen glinsteren van geluk. “Wat een geluk he, ik speel al 50 jaar gitaar op een podium…” hij kijkt even omhoog.


De band gaat al jaren mee, het meest recente studiowerk ‘Justice’ komt uit 2010 waarna er diverse compilaties, cover- en live albums zijn verschenen. Het nieuwe album en de dubbel cd Battleground is wederom een live album. ‘Dat is waar en waarom ook niet? Het begon 5 jaar geleden in Zwitserland en in Duitsland. Het zou helemaal niet zo’n ding zijn, maar het ging maar door het de opnames. Het werd daardoor een 5 jaren project dat begon in 2014. We hebben wel veel lol gehad en gedurende 5 jaar zijn we bandleden verloren. Dave Hlubek (september 2017) en Phill McCormack (april 2019). Gedurende ons 40 jubileum tour, afgelopen zomer, hebben we het project afgerond. We vonden ook dat we de nieuwe zanger een kans moesten geven en de fans te laten weten wie Jimmy is.

“Het is een lang project geweest met veel opnames die uiteindelijk zijn ingezongen.” Battleground klinkt fris en kent een mix van oude en nieuwe songs. “De fans vertelden wat ze willen horen. Tijdens de shows of de respons. Zo staan er songs op die we niet eerder live hebben opgenomen en is het inderdaad een mooie mix van songs geworden.” “Nu we het live album hebben en de nieuwe zanger het heeft ingezongen is het mooi om hem te zien groeien in deze rol. Hij doet het goed hoor en daar ben ik blij om. Inmiddels zijn we al druk aan het schrijven voor een waar nieuw album, maar dat zal ergens in 2021 dan moeten uitkomen. Het duurt nog even… We spelen vanuit onze harten en dit is de sound wat we hedendaags spelen.”.

Het geeft ook veel energie en nog steeds. Het is een eer om met Tim Lindsey te spelen. Hij zit al 20 jaar in de band, heeft voor Lynyrd Skynyrd gespeeld en toetsenist John Galvin en ik spelen al euh… 40 jaar geleden namen we samen voor het eerst op! ““We kwamen elkaar voor het eerst tegen in 1980 in de Danny Joe Brown band. (Danny Brown (2005) was eerste zanger van Molly Hatchet). We zijn bij hem beginnen en werken nog steeds met elkaar! Het is een lust en eerlijk gezegd is het een solide band tegenwoordig. Geloof me ik heb vele bezettingen zien komen en gaan.” “In het verleden hebben we veel bandwisselingen gehad, maar dat is vooral de laatste 15 jaar dat het allemaal stabiel is.”  
“De bandleden gaan vooral uit vrije wil. Ze kunnen het niet aan, andere interesse of er is iets persoonlijks.”


Gitarist Bobby Ingram is de langstzittend bandlid. “het is mijn lot om de traditie voort te zetten hahaha. Ik heb een soort loyaliteit om deze legendarische band voort te zetten.” Molly Hatchet is dan ook een legendarische act waarvan de eerste albums sterke albums zijn.’ Maar ik ga je wat vertellen wat weinig mensen weten…”
 “Ik huurde Danny in 1975 in om te zingen in mijn band, haha Ik gaf hem de microfoon. Hij kwam eens langs en was toen een kantoorklerk. Strak in het pak, das voor, je kent het wel. Ik vroeg hem kun je zingen? “Denk ik wel” vertelde hij. Nu vroeg ik hem of hij ook een frontman kon zijn. “Een wat??” Later werd hij een van de beste southern rock frontmannen”.
Wanneer Danny uit de band ging stond hij doornat voor mijn door. We hebben veel gepraat en hij vertelde dat er veel in Hatchet te doen was. Vandaar dat hij mij vroeg om samen te spelen. Toen hij terugkeerde naar Hatchet belde hij weer. In had in die 4 jaar mijn eigen band Bobby Ingram Project en mijn project was de band China Sky waarvoor ik een platendeal had bij CBS.”

“Hij nodigde me uit om een gitarist te vervangen, maar ik zag dat er veel gedoe in de band was en dat geeft mij te denken, dus ik heb bedankt. Nu kreeg ik na 3 maanden weer een telefoontje van Danny om weer naar Orlando te komen. Nu ging het om de andere gitarist. Ik zei dat ze het probleem intern eerst moeten uitzoeken. Daarna belde Danny weer! Drie keer! In januari 1987 stond ik voor het eerst op het podium met Molly Hatchet, speelde 5 minuten en was verkocht aan de songs, de energie en jouw eerste vraag. Nu 32 jaar later zit ik hier ! Nog steeds en geniet er nog steeds van! Hoe had ik kunnen denken dat ik na al die jaren Molly Hatchet in ere houdt.”

    


Marillion zanger Steve Hogarth over zijn  vrienden

 De progrock band Marillion bestaat inmiddels 40 jaar en dat mag gevierd worden met een nieuw album. Het is een album dat opgenomen is met een orkest.

“Nou dat is wel een verhaal hoor. Ik kwam een Zweedse band tegen Isildurs Bane. Ze zijn vrienden van een vriend van mij, Richard Barbieri (Japan en Porcupine Tree) en dat eindigde met het verhaal dat we samen een album hebben gemaakt; Colours Not Found in Nature. Dit speelde zich af in 2017 en we hebben samen gespeeld op het Lorelei festival in Duitsland. Het is een getalenteerde band een soort van Barok met een kleine orkestje, met bijzonder muzikanten met strijkers, percussie en blazers.”
Zanger Steven Hogarth kent naast Marillion een solo carrière waarbij hij buiten de kaders van Marillion kan opereren.

“Via de strijkers kwam ik in contact met Nicole Miller. Ze is dan wel Amerikaanse maar leeft nu in Brussel. Zij vertelde me dat ze nog een strijkers kwartet heeft. Ze staan open om live te spelen en voor eventuele opname beschikbaar zijn. Juist omdat ze even wat anders willen zoals wat rock and roll.”
“We kwamen bij elkaar en speelden in Port Zelande waar we een Marillion conventie voor de fans speelden. Hier is het allemaal gestart en samen hebben we in Engeland getoerd en speelden in de Royal Albert Hall. Hier is toen een dvd van opgenomen.”
Het live album All One Tonight is in 2018 uitgebracht. “Maar we bleven met een gevoel zitten dat we nooit samen in de studio een album hebben opgenomen. Het leek ons dan ook mooi om een selectie van songs te bundelen en dit samen op te nemen. Vandaar ook de titel “With Friends From The Orchestra”. 


Er is een selectie van songs gekozen dat na het succesvolle Fish periode is gemaakt. “Ja en waarom ook niet. We maken nog steeds nieuwe muziek en statements die bij de tijd horen. We zijn geen band die alleen maar de oude hits blijven spelen. Toeren jaar na jaar om financiële redenen. Wij zijn een creative unit waarbij de creativiteit van het muziek maken voorop staat. “De band heeft 4 albums met Fish gemaakt en nu zijn we vele album en jaren verder.
Er zou dat maar een reden zijn om de songs van toen te gebruiken en dat is voor het geld. Zo desperaat zijn we nu ook weer niet hoor, hahahah.

Er zijn songs bij die beter uitpakken dan het origineel op de plaat. ‘Estonia’, ‘Hollow Man’ en ‘The Sky Above The Rain’ zijn in dit proces krachtiger geworden. Er is een element dat we live spelen en dat terug gaan in de studio is het een soort spel om het mooi op plaat te krijgen. Het is een nieuw experiment. Er zijn verschillende veranderingen in de instrumenten en het spel ontstaan. Je hebt het zo niet in de gaten maar door de jaren heen blijkt dit dan zo te gaan.
In ‘The Sky of the Rain’ hebben we een toon lager gezet. Het past beter bij mijn zang en we vroegen ons na de opname af waarom we dit niet eerder hebben gedaan. Soms maak je een compromis en op deze nieuwe versie past de zang beter en kent het meer soul. Aan het einde hebben we alles veranderd om er een verrassend eind van te maken. Het was een mooie gelegenheid om te kijken naar de arrangementen van het origineel.”

“Wat ook mooi is dat onze producer Michael Hunter (o.a. Tom Petty, Pablo Nutini)  heeft alle songs onder handen heeft genomen en alle arrangementen opnieuw heeft gemaakt. Zijn achtergrond van klassiek heeft hier weer goed aan gedaan.”

 

Het meest recente album Fear uit 2016 was een juweeltje van Marillion. Het vervolg laat nog even op zich wachten. “We hebben veel om live te spelen dit jaar. Dit kost ons tijd en zeker tijd om in de studio te duiken. Afgelopen zomer hebben we wat gejamd en hier komen wel mooie stukken uit voort. Toch is het niet zozeer te zeggen dat we songs hebben. Deze ontwikkeling moet nog komen. Het is nog in de pre pre fase en zal het ergens in 2021 2022 zijn”

 

“We zijn op dit moment op tournee met deze mensen. Dat maakt het extra speciaal. Er is een goede magie en dat maakt het voor iedereen erg uitdagend en mooi om te spelen! “

Marillion is met hun Friends of the Orchestra te zien op
vrijdag 6 december te Nijmegen
zaterdag 7 december te Utrecht


Bjorn Berge interview

De Noorse gitarist Bjorn Berge staat al meer dan 20 jaar op de planken. Zijn blues reputatie wist hij op te bouwen door heel Europa met zijn albums die hij tot 2014 op de markt bracht. Toen werd het stil rondom deze man. Maar schijn bedriegt…

“Het is ruim 5 jaar geleden dat ik begon aan een nieuw album. Toen ik een drummer nodig had bracht de producer Kjetil Ulland mij in contact met toetsenist en drummer Odin Staveland de van de Noorse band Vamp. Dit is een populaire act in Noorwegen. Hij speelde een deel van het album in en de ander getalenteerde drummer Vidar Stoyva hoor je op een deel van het album.  Tijdens de opname stopte de gitarist van Vamp en vroeg de frontman Oyvind Staveland of ik hem zou willen vervangen. Ook omdat ik volgens hem bij de band past. Omdat de band een populaire folk poprock band in Noorwegen is, was het even spannend. Maar het pakte goed uit en ben toen 5 jaar bij Vamp gebleven.” De bescheiden gitarist weet dat hij veel invloed in deze band heeft gehad en dat was blijkbaar ook visa versa.


“Toen ik dit album schreef had ik veel songs op de plank liggen. De band Vamp bestaat al 30 jaar en ik kon achtergrond van muziek meebrengen. Ik vroeg Oyvind of ze bewust waren wat ik mee zou brengen en of ik wel geschikt was. Hierdoor is de band meer poprock geworden dan hun folksound dat men voorheen bracht.”
“Voor nieuwe songs kan ik zeggen dat ze ook meer gestructureerde zijn en meer een kop en staart in de liedjes kennen. Vamp heeft meer invloed op mijn songwriting gehad. Inmiddels heb ik bijna 10 songs klaar liggen voor een nieuw album. We zien we waar dit naar toe leidt.”

“De album is dus 5 jaar geleden al geschreven en hier was nog geen invloed van de band te horen.  Maar het is wel een meer rock album geworden en als ik er op terug kijk (luister) dan ben ik zeker niet ontevreden over de songs. Ik ben nog steeds trots op de rocksongs ‘Speed of Light’ en ‘The Calling’ en ‘Bitter Sweet’ en het geeft allemaal nieuwe input wanneer ik dit weer speel.”

“Op dit moment ben ik bezig met een tour door Europa en we komen ook naar Nederland waar we beginnen! Daar kijk ik naar uit en gaan we de oude tijden weer oppak. Ik wil weer mijn oude songs spelen en toen we begonnen met de repetities was onze energie beter dan toen. Het heeft meer power gekregen!”
“Euh ja, het is vreemd maar sommige mensen denken dat je na al die jaren minder energie krijgt maar dat is in dit geval niet zo. Joh het is altijd een struggle om de goede setlist te maken. Ik vind het heerlijk om songs te spelen van vroeger en sommige songs moet je spelen omdat mensen dit willen horen en dan heb je nog dat mensen songs hebben gemist!”

Tijdens de tour is er dan ook geen setlijst van Berge gelijk. Tevens staat hij bekend om zijn mooie vertolkingen van covers.
“Ik vind het heerlijk om covers te spelen om dat ik de songs eigen kan maken. Van the Red Hot Chili Peppers tot Frank Zappa songs komen dan voorbij. Vooral Zappa songs passen goed bij mij omdat hij de ruimte geeft om te improviseren. Dan vragen fans van Zappa verrast dat ik dit doe.”

Of Bjorn Berge ook in Nederland de Zappa songs ten gehore brengt moeten we afwachten. De man is 11 september te zien in Boerderij te Zoetermeer, 12 september Paradiso te Amsterdam en Luxor Live te Arnhem. 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Vinny Appice and the Last in Line

Wanneer begin van dit jaar het tweede album van de band Last in Line verschijnt, is de vraag of deze band ook live te zien zal zijn. Met de samenstelling van producer en bassist Phil Soussan (o.a. Ozzy Osbourne, Billy Idol), zanger gitarist Andrew Freeman ( Hurricane, Lynch Mob), gitarist Vivian Campbell (Def Leppard/ Dio) en drummer Vinny Appice (Rainbow, Dio, Black Sabbath) staat er een band waar je u tegen zegt.


Wanneer bassist Jimmy Bain overleed was de samenstelling de band van Ronnie James Dio. De echte DIO dus en niet de rapper. Nu is het belangrijk om te weten dat deze band geen tribute band is dat DIO eert (dat is Dio Disciples, maar een op zich zelf staande rockact.  “We zijn verantwoordelijk voor de songs van de eerste drie albums van DIO, dat wel. Maar we schrijven onze eigen songs. Het is dan ook niet vreemd dat we klinken als Dio want Ronnie was er voor de lyrics, maar wij hebben de songs geschreven”, aldus Vinny Appice. Inmiddels is het alweer 9 jaar geleden dat Ronnie James Dio overleed aan maagkanker.
“Toen Vivian, Jimmy had gebeld om weer eens wat te jammen belden ze mij en ja dat is best fun. Dus we gingen naar de oefenruimte en speelde de oude Dio songs. Dit was heerlijk om weer te doen, waardoor we een nieuwe afspraak maakten. Een week later gingen we weer los en ik had Andrew Freeman meegenomen. Hij zong de sterren van de hemel en dat bracht ons op het idee om weer eens live te spelen. Het resultaat was dat er veel vraag naar was en alles was uitverkocht!”

“Dit bracht ons naar UK en Japan en daarna kregen we een album contract van Frontiers. Toen hebben we Heavy Crown uitgebracht en daar kregen we een goede feedback op. Van een fun project met onze oude Dio songs naar een band met 2 albums en een grote rock historie binnen de band, maakt het allemaal wel erg leuk!”



Nu alle bandleden elders spelen is het ook een uniek moment dat ze een album maken. “Ja, we zijn allen druk doende. Naast dat Vivian in Def Leppard speelt, ben ik met een eigen band op tournee waar we songs van DIO en Black Sabbath spelen. Afgelopen jaar hebben we ruim 25 shows in Europa gespeeld. In Europa speel ik met de Nederlandse bassist Barend Courbois. Die is fantastisch.”

Met Last in Line werd het tweede album gemaakt “Het verschil tussen de eerste en tweede is dat we vooral overal samen hebben gespeeld. We hebben wel geluk met Phil die bij ons kwam toen Jimmy Bain overleed in 2016 overleed. Hij heeft nu al een poos met ons gespeeld waardoor het allemaal gemakkelijk ging. We hebben een weekend afgesproken en hadden toen aan het eind van de weekend 3 songs. Het album is in een korte tijd en vanuit nature gemaakt. Het ging eigenlijk net als ‘Holy Diver’ (eerste DIO album) dat we ook zo hebben gemaakt en opgenomen. Het moest ook in korte tijd omdat we allen weer met de andere bands op pad gingen. Erg productieve weekenden.

“We doen live een mix van de classic songs Last in Line Holy Diver Rainbow in the Dark en dan 3 tot 5 songs het eerste album (‘The Devil in Me’, ‘Starmaker’ en ‘Martyr’) en dan 5 van het nieuwe album als ‘Landslide’, ‘Give Up The Ghost’ en ‘’ Year of the Gun’. Het is allemaal in een DIO sfeer omdat het ook een belangrijke tijd voor ons is geweest. Het publiek wil het oude werk ook horen en wij vinden het niet erg om onze eigen oude krakers weer te spelen.”

“We komen in december naar 013 te Tilburg! Hopelijk zien we onze fans dan weer.” 













Rymden

De nieuwe band Rymden staat het komend weekend op het North Sea Jazz Festival te Rotterdam. De nieuwe superband met Bugge Wesseltoft en de ritmesessie van Dan Berglund en Magnus Ostrom staan gepland tegenover Burt Bacherach.


“Nee, ik had Bacherach graag willen zien! We komen hem maar weinig tegen en hier had ik me op verheugd,’ verteld drummer Magnus Ostrom. Hij heeft er zin in en kijkt uit naar het optreden op het NSJ festival.
De band Rymden is een nieuwe act dat in de naam veel doet beloven. Reflections & Odysseys is het debuutalbum. “Bugge vroeg Dan en mij om allerlei nummers te componeren. Het is ook niet zo dat wij als begeleidingsband voor Bugge dienen, maar dat het een collectief is. We schrijven allen de muziek en dat maakt het project uitdagend.”
“Het is het eerste album en wij hebben een enkele keer gerepeteerd. Omdat het juist het eerste album is, kwam er veel op tafel dat we al hadden geschreven. Van daaruit zijn we de songs verder gaan ontwikkelen. Dit ging goed en we zijn blij dat veel mensen het album mooi vinden.” ‘Een leuk weetje is dat ik de raket van de hoes heb getekend! Leuk he?? De omgeving is door een ontwerper gedaan hoor, maar ik vind het een leuk detail, ben er wel trots op hahaha.”


Het smaakt allemaal naar meer en de band is dan ook al druk bezig met een vervolg op het debuutalbum.

“Het komende album zal meer een bandgevoel gaan geven. Omdat we juist nu elkaar hebben gevonden in het componeren. We zullen nu meer samen gaan schrijven, terwijl het op dit album voor een deel ook geïmproviseerd is.” “ De nieuwe nummers zullen meer een vast fundament krijgen in het geheel en meer ‘songs’ zijn.”
“Het muzikale avontuur ligt vooral in de ‘open minded’ van de medemuzikanten. Er bestaan geen regels en iedereen neem hun ervaring en inspiratie mee. Dit kan verschillen in de sound en dat maakt het heerlijk om met deze heren te spelen’. Er zijn geen muzikale muren en we hebben dezelfde leeftijd waardoor we dezelfde referentiekaders hebben. Dat maakt het ook weer gemakkelijker in het begrip van het componeren.” “Iedereen heeft “big ears” dat is belangrijk in muziek en het interactief musiceren. Ik vind het heerlijk!”

Het album Reflections & Odysseys krijgt voor alle leden dan ook een andere betekenis. ‘The Lugubrious Youth of Lucky Luke’ is voor mij een van de opmerkelijke songs. Het kent een rocksound binnen onze sound het geeft de contrast en dynamiek van het nummer binnen een album. We vinden de energie van dit nummer en de openingsnummer en met ‘Räk’ dat afwijkt van basissound dat we voor dit album hebben gecreëerd.”
“We vinden het heerlijk om zo ook voor het publiek te spelen, al is het op dit moment even onhandig om ieder bij elkaar te krijgen voor een tour. Maar inmiddels is het voor ons allen een prioriteit geworden en dat geeft ruimte voor ontwikkeling zowel live spelen als op plaat.”

Het NSJ festival is van 12 tot en met 14 juli te Rotterdam. “Het is een belangrijk festival!. We zijn blij dat we hier mogen spelen hoor. Allerlei bands komen daar en natuurlijk lijkt het me heerlijk om ook andere bands te spelen. Het leek me heerlijk om Lauren Hill te zien en Burt Bacherach. Maar ja, dan staan wij zelf te spelen in Madeira. Iedereen is dan ook welkom! ”



Jeff Pilson over The End Machine, Foreigner en Dokken

Hij is de stille kracht achter bands als Foreigner en Dokken. Was de bassist van diverse rockbands waaronder Dio en speelde Jorgen in de legendarische film Rock Star. Jeff Pilson is niet alleen een bassist maar bespeelt tevens de gitaar, cello, toetsen, produceert en spreekt de video game Mortal Kombat (2011) in. Nu is het tijd voor een nieuwe band; The End Machine.

Met The End Machine is het een wederzien van de Dokken band en dit maal met Warrant zanger Robert Mason. 









“We zijn enorm blij dat het album nu klaar is en het was een enorm fun. Het was een enorme ervaren. Met George Lynch heb ik een magic touch en dat is omdat we al jaren samenwerken. De reactie is enorm positief en dat maakt het plezierig.” “Het was een positieve ervaring en om dit album te maken was lastig maar fun. Het was wel hard werken omdat we elkaar weinig zagen omdat we op tour waren.
Het is alweer een poos geleden dat we ermee begonnen. Ik denk rond 1,5 jaar geleden dat we elkaar zagen om dit album te starten. George en ik beginnen met de muzikale invulling van een nummer en dat hebben we gestuurd naar Robert (Mason) en hij komt dat terug met een compleet verhaal en tekst. Hij heeft een notebook met alleen maar notes en daarop schrijft hij de tekst van het nummer. Hij komt dat langs en dan maken we een nummer op. “
“Het is goed dat hij hier dan bij mij verblijft, want we nemen dit dan direct op. Dat is wel een belangrijk element voor dit album. Ik vergeet het vaak te vertellen, maar het brengt de energie in het nummer. Het is vers en als producer is het een primair onderdeel in het proces. Wat goed bij ons werkt is dat we snel kunnen schakelen in het proces van schrijven en opnemen.”

Met de samenstelling kunnen we zeggen dat het een nieuwe Dokken band is maar het kan ook als een herstart van de band T&N (Tooth and Nail) die dezelfde samenstelling met Robert Mason. “Hahaha ja het een oude band met nieuwe naam hahaha. Ja, natuurlijk er is was Dokken en Lynch Mob sounds hier en daar te horen, maar uiteindelijk is het een nieuw geluid en een verse start. We vinden dat prima, want we hebben alleen de songs opgenomen die we leuk vonden. En dat het soms klinkt als Dokken is dat prima. We hebben ons zelf beloofd dat we onze inspiratie alleen laten leiden naar de route van het uiteindelijke product. Dat is prima en we geloven er in en het was erg inspirerend.”
“Het publiek zal vooral zeggen Ik vind het leuk of Niet, maar niet dat het inspirerend is, dat moet van ons zelf komen. George speelt dingen op het album zoals het nog nooit heeft gespeeld. Dat was inspirerend. Maar de criteria was vooral vinden we het leuk of niet.”
“het nummer 'Burn the Tree' is vooral een van de meest inspirerende songs omdat er zoveel in zit. Vanaf het begin tot de opbouw naar het einde is dat een van de lekkerste songs van het album.”

Jeff Pilson speelt tegenwoordig ook de bas in deze band en toert het gehele jaar met hen. “We doen drie optredens met the End Machine in US en we zien wel of we ook naar Europa kunnen. Het is al lastig om deze data in het schema te plannen. Maar voor de herfst wordt het zeker niet. We zijn allemaal op tournee, maar we hebben wel een lange termijn planning voor deze band.”


Met Foreigner gaat Pilson naar Europa. Pilson produceerde de laatste live en verzamelalbums voor deze band met vele hits. ‘Met Foreigner is de productie een ander aspect. Het natuurlijk bijzonder om met deze classics en icon songs te mogen werken en we hebben een amazing band. Een van de reden om the End Machine te doen is omdat ik nieuwe songs kan maken. Maar ik ben natuurlijk bezig met vanalles en dat weet Mick Jones (gitarist Foreigner). Het verschillende is natuurlijk dat je de nummers kent en dat je vanuit die template de productie doet. Beide is inspirerend maar totaal anders in opbouw en afmixen. Dat maakt het voor mij ook leuk. Wat we tegenwoordig doen is dat we wat extra songs op een verzamelalbum. Maar een volledig album met nieuwe songs zie ik in de toekomst niet, maar wel wat extra songs. Dit heeft ook te maken met nieuwe wijze van muziek business.

“We gaan komende tour ook wat akoestische songs spelen, maar voor de festivals gaan we vooral elektrisch te keer. In Duitsland gaan we enkele shows met een orkest doen. Dat maakt het allemaal levendig en kleurrijk. Maar voor Bospop gaan we zeker rocken!”

Jeff Pilson is met Foreigner dan ook te zien op het Bospop festival te Weert. 


Amund Maruud over country & blues


Het is de Noorse gitarist en zanger Amund Maarud die zijn periode van blues rock nu weet om te zetten naar de country sound. “Hahaha, ja zo kun je het benoemen. Ik vind het heerlijk om in verschillende stijlen van de muziek mee kundig te maken. Het is een soort hobby om country te spelen en eindelijk kan ik het op album uitbrengen.”


Met Amgala Temple wist Maarud al een andere koers te nemen. “Ja het gaat om de uitdagingen en op te blijven groeien in de muziek. Het gaat mij om een betere muzikant te worden. Er is meer in leven dat een muziekstijl.”
Amund werkt al enige jaren met zijn broer Hendrik. “Ja, hij is tegenwoordig meer bezig met de producties van andere acts. Hij vertelde me om een country album te maken met the Lucky Lips. Ik ken ze al jaren hoor en was wat nerveus wanneer ik met hen dit album ging maken. Ik had wat demo’s gemaakt en de moed gevonden om hen het te laten horen. Ze waren hier wel enthousiast over en dat gaf me de zekerheid om verder te gaan.” “Het is een meerwaarde om met een gehele band dit te doen. Zij zijn een geoliede machine en voegen zinvolle onderdelen toe aan de songs. Dat is wel wat waard hoor.”
Kim E. Bergseth is een Noorse bekende singer-songwriter die haar genre aan de country laat schuren. “Ik ken Kim al vele jaren, ik denk vanaf 2001 en we hebben al wat geschreven. We hebben het album ‘Lost Soul’ gemaakt. Het is fijn om met mensen te werken die je vertrouwd omdat de creatie toch een kwetsbaar proces is. Zoals het ‘Translate My Instructions’.”

“Ik was bij een songwriters-seminar waar ik in contact kwam met Jace Everett. Mijn manager vroeg of we samen wat gigs wilde doen en dat hebben we gedaan. Hier kwam het nummer ‘My Guitar’  uit voort. Het is zeer bijzonder met hem te werken, omdat hij juist erg goed is in verhalen omzetten in een muzikale tekst. ‘Change of Heart’ is net zo’n verhaal. Ik heb het eerste couplet geschreven en de basis naar hem toegestuurd. Hij komt daarna met een volledig verhaal terug en exact wat ik in mijn hoofd had!”
‘Don’t Tell Me How To Spend My Time’ is een nummer dat lijkt op Grateful Dead’s ‘Friend of the Devil’ “Ik heb daar nog nooit zo over nagedacht joh, is dat zo?? Nu je het zegt …. Het nummer Grateful Dead ken ik is een van mijn favoriet. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat dit nummer in ons nummer is geslopen. Je bent de eerste die me dit verteld en je hebt gelijk. Ik ga het zo even uitvoerig beluisteren! Hahaha.

Met Amgala Temple heeft Maarud afgelopen jaar een album uitgebracht. “Het zijn ook vrienden van mijn en met de ideeën we hadden kwam dit we bij elkaar. Het is hetzelfde verhaal om samen te spelen. We hebben een bookingmanagement zodat de bands elkaar niet bijten. Of dat we samen spelen op een festival. We hebben veel te bieden en kunnen snel schakelen. Het gaat om de muziek maken en dat we de diversiteit van spelen kunnen uitvoeren. That keeps me going!

  


 Inglorious Nathan James Talks 

De zanger Nathan James is tegenwoordig met de band Inglorious op tournee. Nadat hij zijn avontuur met The War Of The Worlds UK heeft beleefd, weet hij met het nieuwe album ‘Ride to Nowhere’ de heavy rock podia te bewandelen.

Nu loopt hij door de straten van China Town in Engeland op zoek naar een eettentje. “Ja, het gaat goed met mij en de band. Ik ben trots op het nieuwe album en de songs. Het was even een onbekende en emotionele weg waar ik in vertoefde. Vandaar de “Ride To Nowhere”.

 De voormalige zanger van Uli Roth (voormalig Scorpions gitarist) heeft het afgelopen jaar druk gehad. “Niet alleen druk, het was vooral een emotioneel jaar waardoor de songs snel uit de pen rolde. De songs zijn intenser en de staan dichter bij mij dan de vorige 2 albums. Door het verlies van vrienden en mijn grootvader kwamen de songs in dat daglicht te staan. We hebben de keus gemaakt om de songs wat steviger te maken waardoor er meer balans in de song kwam te liggen”

Het album was opgenomen en toen werd het allemaal wat rommelig in de band. Afgelopen jaar in oktober vertrok de halve band. Zowel de gitaristen Drew Lowe en Andreas Erikson als bassist van het eerste uur Colin Parkinson. Hiervoor heeft James een excuus video voor opgenomen en horen we niet echt wat er allemaal heeft gespeeld. “Het was een drukke tijd en met de voorbereiding op the War of the Worlds” kwam er nogal wat druk op de situatie te liggen.”  

“Met de 19 jarige briljante gitarist Danny Dela Cruz en Dan Stevens en bassist Vinnie Cola is Inglorious weer compleet en staat er een stevige band op het podium. Ik ken ze al jaren en wist al toen hij 15 wasd dat Danny een top gitarist ging worden”
Dit hebben we afgelopen maand kunnen zien toen de band in de Melkweg stond. “Ik ben al een poos verkouden en niet lekker. Nu gaat het weer hoor, maar het waren even lastige weken. Maar we komen eind dit jaar terug voor enkele shows! Hier kijk ik naar uit! 


Kane Roberts (Alice Cooper) New Normal interview

De Amerikaanse gitarist Kane Roberts is niet direct een bekende naam in de muziekwereld. Toch heeft hij vele zalen gezien en voor massa’s mensen gespeel. De Rambo-rocker was zijn doen en laten de tijd ver vooruit en dat werd niet altijd geaccepteerd .Na een periode van afwezigheid in de muziek ziet hij nu de vernieuwingen die beter bij hem passen. Het geeft hem de vrijheid van creativiteit en een nieuwe wijze van muziek leven, iets wat 30 jaar geleden niet kon maar nu de ruimte krijgt. The New Normal.

‘”Het is voor mij inmiddels de nieuwe normale wereld. Kijk je naar de cover op het album dan kan ik ze zeggen dat dit 30 jaar geleden echt niet kon hoor. De manier waarop ze kijkt en hoe ze er op staat. Cultuur veranderd en al blijft de basis wel bestaan. Mensen willen vaak luisteren naar waar men voor staat. Er is een groot verschil in hoe mensen kunnen bewegen. Alice Cooper heeft de switch gemaakt met Brutal Planet om anders naar de wereld te kijken, Kip Winger is genomineerd voor een Grammy in de klassiek! Dat hadden we 30 jaar geleden nog niet kunnen verzinnen.”

Als multi instrumentalist werkte hij samen met Kip Winger en Beau Hill in 1987 aan de come-back van Alice Cooper. Wanneer He’s Back (the Man Behind the Mask) en ‘Teenage Frankenstein’ van de Constrictor album tevens in de film van Friday the 13th belanden, was de eerste stap gemaakt.
Het vervolg kende dezelfde route. Het nummer ‘Prince of Darkness’ verschijnt in een film en het album Raise Your Fist and Yell volgt het succes.

Kane Roberts wist met Kip Winger en Ken Mary op drums een goede basis voor een nieuw succes van Alice Cooper. Kip Winger start met succes de band Winger en sessie drummer Ken M. Mary duikt in de wereld van de metal met Chastain, Impellitteri, House of Lords en Flotsam and Jetsam. Kane Roberts zoekt het solo pad en weet met de Bon Jovi song ‘Does Any Fall In Love Anymore’ een hit te scoren.  

Naast zijn medewerking te verlenen aan het succes album Poison van Alice Cooper werd het rustiger rond Roberts.
“Ja, ik ben er even tussenuit geweest hahaha. Het was vooral de zakelijke kant van de muziek wat ik niet fijn vond. Eigenlijk heb ik niet helemaal stil gezeten. De afgelopen jaren heb ik vooral thuis muziek gemaakt en geschreven voor  en met andere personen.” Zo is zijn naam te lezen op de albums ‘Every Beat of My Heart’ van Rod Stewart,’ Count Three and  Pray’ van Berlin en Paul Stanley (KISS) ‘Take it Off’ van de Revenge album. ‘Ik heb hier niet veel aan gedaan hoor, maar ja wanneer er van wat gebruik tis het mooi en staat je naam er op,” verteld hij bescheiden. Daarnaast heeft de gitarist zich gestort op de ontwikkeling van de game industrie en zien we dat terug in zijn video’s.

Ik heb de afgelopen jaren wat demo’s gemaakt en toen Kip Winger zei dat ik hier iets mee moest doen ben ik er serieus over na gaan denken. Winger heeft het lijntje gelegd met Frontiers en ik moet zeggen dat ik dit een prettige club vind.” “Ik ben 3 jaar geleden met dit album begonnen. Het hele geval is de basis van de muziek. Ik ben begonnen met een heel koffer met songs. Hiermee ging ik de studio in. Dat is wat ik deed, maar had gewoon geen aansluiting met de publieke invulling. Het was een soort van zoektocht hoe de songs kunnen aansluiten bij de hedendaagse sound en het publiek. Het was een goed proces. Hierdoor ontstaan er nieuwe songs en samen met andere schrijvers komen we tot nieuwe songs. Het enige nummer dat bijna volledig is gebleven is het laatste nummer ‘Wrong’. De andere zijn allemaal nieuw.”
Er ontstond een nieuwe chemie tussen de muzikanten omdat we dit album op verschillende momenten hebben opgenomen. Johnny 5 speelt bas. Hij kwam naar de studio en daar hebben we wat takes van genomen en gitarist Nita Strauss (Iron Maidens & Alice Cooper) kwam op een ander tijdstip om de solo’s in te spelen.  Het was een mooi proces omdat het me nieuwe contacten opleverde en oude bekenden weer beter heb leren kennen.”

“Het idee was dat ik dit album eerst thuis zou doen, maar uiteindelijk uit de comfort zone ben gegaan en de studio in en zelfs van 21.00 tot 4.00 uur ’s nachts geeft een andere lifestyle. Maar dit beviel ons wel.”
We hebben bijvoorbeeld ‘The Lion’s Song’ in delen opgenomen omdat we de optimale versie van wilden en iedereen die hier kwam heeft er iets aan geleverd. Het beste hebben we gebruikt waardoor de songs soms ook aan verandering onderhevig zijn. Het is een ander creatief proces.”

“De video voor ‘Beginning of the End’ hebben we 7 maanden aan gewerkt en ik ga me concentreren op nog 2 video’s. Hier ligt de prioriteit en niet zozeer om het album live te laten horen. In dat geval moet ik eerst een complete band om me heen zien te krijgen.”
Ook hier was het net als met de opname van het album, krijg ze eerst maar eens bij elkaar in de studio. We hebben bewust niet gekozen voor een green-wall, maar de video gezamenlijk op een locatie geschoten. Met de mix werd het een nieuw verhaal en aan het einde van de video vond ik het leuk om er een andere twist aan te geven door Alice en Sheryl te laten kussen.
De manier waarop ik dit benader is er gedreven door het gehele proces. Het was niet helemaal allemaal mijn idee maar het is ten slot van rekening ook niet op een mobile opgenomen. Het is een soort van mini – film en dat moet ook zo worden benaderd.”

Het past geheel bij de man die vooral visueel als audio focus is ingesteld. Een man die veranderingen om zich heen niet schuwt. Juist door mensen met innovatieve gedachten bij je proces te betrekken, ontstaat er nieuwe input om verder te kunnen.  The New Normal…. 

___________________________________________________________________________________________________

KISSworld en
the End of the roadtour...



De Amerikaanse rockact KISS staat nog steeds aan de top als het gaat om de Gouden Albums Awards en de meest gelikte show. Door de jaren heen weet KISS iedere keer weer nieuwe aspecten in hun show op te nemen die we later terug zien bij hun collega’s. Metallica’s instortend podium of de extreme vuurzee van Rammstein, Bon Jovi’s vliegmomentje, Iron Maiden podium of de drie dimensionale show Durf Dromen Delen van Marco Borsato, het vind hun oorsprong bij de rockband KISS.

Voor de meeste mensen is ‘I Was Made For Loving You’ een van de bekendste songs van de band. Het nummer staat ieder jaar nog hoog genoteerd in de top 2000. “Ja, het is een nummer van Paul Stanley, hij had dit snel geschreven voor het album Dynasty. Juist omdat toentertijd de disco hoogtij vierde wilde hij laten zien dat so easy pop was.” Gene Simmons verteld het verhaal al jaren in zalen en op tv. Hij is de man met de lange tong die briesend over het podium deint. ‘In de setting van KISS ben ik van de stoere mannen songs en daar gedraag ik me naar’.
Afgelopen september doet hij zijn verhaal wederom tijdens een besloten show. Het gaat dit keer over het nummer ‘Take Me’ waar Stanley Simmons uitlegt wat hij moet doen. Uiteindelijk komt het er op neer dat Simmons bij de Stanley songs  alleen maar de hoge du duu duud stem maar hoeft te doen. “Boring en een deceptie, nog meer omdat het ook een hit is geworden en wij dit nu al jaren moeten spelen”.
Tijdens de solo shows van Simmons stond dit niet op de setlijst totdat de KISS fans in Tilburg hem als het ware dwongen om dit te spelen. En dat doet de Demon niet graag. Toch is hij aardig voor het publiek en zet dit nummer dan ook wat onwennig in.

Solo optreden?
 Ja, Gene promoot zijn mega box The Vault dat hij persoonlijk aan iedereen uitdeelt die deze kluis koopt. Daarnaast krijgt deze fan een pop, een munt, gesigneerde box en  een persoonlijke souvenir. Je betaald de hoofdprijs en van dat laatste is lukraak een goedkoop dingetje dat iedere KISS fan al in zijn collectie dient te hebben. Nee, de box daar gaat het om. Alle songs van Simmons gebundeld van 1966 tot heden. Songs die hij met VanHalen speelt en hen aan een platendeal helpt. Songs die geschreven zijn met Frank Zappa en Bob Dylan. Nee, we hebben het hier nog steeds over het monster van KISS Een band die meer in hun mars heeft dan mensen kennen en doen geloven.
Een band die de meeste merchandise kent en Rolling Stones en Beatles in de schaduw doen staan.
Een showact van de hoogste categorie. Die al jaren over het publiek zweeft (letterlijk), die de grootste pyro show heeft en alle show elementen confetti, ballonnen, beeldschermen, vliegende elementen, vuurspuwen, illusie en kapot slaande gitaren etc)  in een show propt. 

Maar het draait om de muziek. Door de maskers lijkt het alsof de band harde muziek produceert, maar niets is minder waar. Het gaat om een de I Wanna Rock and Roll en Party Every Day! een hymne binnen de rockwereld. De hits die de luisteraar weer herkent wanneer het gehoord wordt. 'God Gave Rock n Rol lto You Too’, ‘Shandi, ‘Crazy Nights’ en  ‘Beth’.  Maar ook minder bekende juweeltjes staat op dit album waaronder het Tears are Falling', 'Hard Luck Woman' en natuurlijk the Rock anthem 'Rock and Roll All Nite'. Verrassende track op dit album is het 'I Am ALegend Tonight' dat voorheen alleen op de compilatiealbum Killers stond.


Winactie
KISS gaat nog een keer de wereld rond en dit duurt 3 jaar. The End Of The Road Tour gaat 31 januari in Canada van start en de weer daarvoor verschijnt KISSworld de Best of KISS. 25 juni is deze Iconische band nog een keer in Nederland te zien.

Tot half februari kun je meedingen om het album te winnen door een mailtje te sturen met daarop het jaar dat KISS zijn grootste hit ‘I Was Made For Lovin’ You’ kende naar info@Noordevents.nl ovv KISS.
___________________________________________________________________________________________________

Monster Truck komt dit jaar terug!

 De Canadese rockband Monster Truck was afgelopen jaren te zien als support act voor Nickelback, Deep Purple en Black Stone Cherry. Inmiddels is de band zo groot geworden dat men op eigen benen staat en dit jaar zelf een tour door Europa gaat doen.

We spraken de heren over deze stap en hun album True Rockers. “Tijdens onze tour met Deep Purple hebben we de meeste songs van True Rockers geschreven. Eigenlijk in de kleedkamers tijdens de opbouw en het wachten, “ verteld gitarist Jeremy Wilderman.
We hadden nog songs over die buiten de boot waren gevallen van het album ‘Sitting Heavy’. Thundertruck was een van deze songs en past uiteindelijk beter op dit album”

De band ging direct na de tour door naar de opname studio. De opname productie werd direct gestart zodat men voor de kerst klaar was. “Ja, het gaf ons even de ruimte om over alles na te denken. Tijdens deze break hebben we wat andere songs geschreven waardoor er een nieuwe aanwas van songs was. Met Gavin Brown zijn we teruggekeerd in de studio en hebben toen 3 nieuwe songs opgenomen. ‘Evelution’, ‘Hurricane’ en ‘Young City Hearts’ hebben we toen opgenomen en evelution werd ons eerste single. Het heeft ons meer gekost maar de laatste 3 songs zijn meer radio songs geworden. Dat is dan weer een verbetering in onze sound.”
“De keus was dat we voordien een optie van 8 songs hadden op uit te kiezen wat op single moest. Dat klinkt leuk maar betekent gelijk ook dat er geen highlight op het album is of dat het dezelfde soort van songs zijn.” “Nu zijn we wat uit onze comfort zone gekomen en een stap verder gekomen en leert ons hoe we de songs voor de toekomst willen ontwikkelen.”
Monstertruck leverde al enkele Ep’s en twee albums. “We hebben hiervoor 2 producers voor gebruikt en dat is prima. Maar wanneer we een andere producer hebben, daar leren we weer van en dat maakt ons gelijk sterker!” ‘We willen ons zelf meer pushen en meer fun hebben in het maken van songs”. Dit horen we ook op het album terug. De blues rock krijgt een Nickelback en Deep Purple sausje.
Voor het nummer ‘True Rocker’ kreeg de band ondersteuning van Dee Snider. Hij was al een groot fan en hij twittert wel eens over ons. Wanneer we in de buurt zijn komt hij vaak even langs. Voor dat nummer hadden we iemand nodig die niet in de band speelt. Vandaar dat we hem hebben gevraagd en wisten dat hij de beste keus hiervoor was.

Na deze tour gaat de band terug naar Canada en komen in mei terug in Melkweg Amsterdam en de zomer terug voor de festivals. 
____________________________________________________________________________________________________

Robert Berry brengt Keith Emerson album tot een goed eind

 

De Amerikaanse singer-songwriter, rock gitarist, producer en zanger Robert Berry is voor velen niet direct een naam waarbij je van de stoel springt. Toch heeft deze man veel songs op zijn naam staan en zeker in de wereld van de (prog) rock.
Op dit moment tourt hij met de Greg Kihn band, die in de jaren 80 diverse hits scoorde waaronder het ‘Jeopardy’. Maar nu ligt de focus vooral op de nieuwe tour van 3.2. Hierdoor is Rick Springfield en zijn band tijdelijk de begeleidingsband voor Greg Kihn.”


Afgelopen maand verscheen het prachtige album The Rules Have Changed van 3.2. Het is het vervolg op het album van de band 3 uit 1988. Deze band met Keith Emerson en Carl Parlmer was het vervolg van Emerson, Lake & Palmer. Alleen hield Greg Lake het even voor gezien en werd Robert Berry als vervanger gevraagd. Het album uit 1988 was dan ook een grote verrassing en muzikaal een succes. Het vervolg heeft altijd op zich laten wachten.
Het album is een eerbetoon aan Keith Emerson. Ik was niet direct van plan om dit album te maken. Het heeft ruim een jaar geduurd omdat we allen van slag waren na het plotselinge overleiden van Keith.” Drie maanden na het overleiden van Greg Lake, nam Keith Emerson zijn leven. “Omdat we het samen hebben opgezet en aan werkten, was het moeilijk om de draad op te pakken”. Ik heb zijn zoon Ethan gevraagd om het samen af te maken. Dit zou een mooie verbinding zou zijn geweest. Na het sturen van de eerste track ‘One By One’, het eerste nummer op de cd met een lekker vol piano erin, belt hij me om dat hij dit echt niet kan doen. Erin is erg getalenteerd, maar hij vertelde dat hier de meester zelf aan het werk is en dat hij dit niet kan evenaren. Het is mijn vaders zijn stijl.” ”Het motiveerde me wel om het album af te maken, omdat het allemaal zo goed door Keith was ingespeeld.”

Het proces

“Keith en ik zijn begonnen met schrijven en 5 songs waren toen afgerond. Ik vond het eerst niet zo goed omdat ik de songs vooral te veel rock vond. Emerson was degene die de symfonische sound bracht en ik vulde dit aan met de rocksound. Maar nu terug luisterend, komen we er achter dat het allemaal erg goed was en van nature past!”
‘Wanneer ik met wat teksten kom en losse eindjes aan elkaar kan plakken dan kon ik nog enkele songs afmaken.” “Ik luister nog wel eens naar het eerste album. Met Paul Keller heb ik geluisterd naar wat ik met Emerson had ontwikkeld. Powerful Man heb ik uitgewerkt dat in de geest staat van 1988.” Het is ook de single van dit album. Omdat we op het eerste album de Roland B50 als eerste gebruikten wilde ik dit geluid weer op dit nummer. Omdat het ook zo Emerson is. Het is het meest toegankelijk nummer waardoor het nu op single uitkomt. Het is ook de eerste en enige keer om terug te luisteren naar het eerste album.”

“Het is ook een proces waarin we zaten. Ik zong en samen schreven we de songs. Ik kende de sound van Keith en deed de productie, maar samen wisten we wat gingen doen. Nu ben ik de enige die het proces kan afmaken vanuit wat we voor ogen hadden.” “Het is geheel in de geest van….
“Geffen records had mij ooit gevraagd voor een solo album. Uiteindelijk heeft Keith deze songs gepakt en het in de sound van 3 gegoten. Dat was fantastisch. Maar nu was het de Emerson songs en ik schreef erom heen. Nu is het volledig in de geest van hem!”
“Nu moet je voorstellen dat je delen van songs hadden uitgewisseld via pro tools. Maar ik keek er nu naar en er missen gewoon delen. Dan het refrein of couplet, de teksten of een deel ervan. Het inspireerde me om deze losse stukjes in te vullen tot en volledig album”.

Het was heel vreemd hoor, ik werd een soort van familie. Zijn ex Elinor Emerson, leeft nu in Noorwegen, en ik had haar in 10 jaar niet gesproken. Toen vertelde ze dat Keith dood was. Hoe erg het ook was, betekende het veel dat zij mij vertelde wat er aan de hand was. Laatst kwam Ethan met zijn zoon toen ik op tour was. De zoon vond het belangrijk dat ik een handtekening zette op een item omdat ik met zijn grootvader heb gewerkt. Dat is toch fantastisch en dan voel je je bij wel erg betrokken” “Het is ook heerlijk om alles terug te horen en ik moest mijn spel bij leren om het goed op plaat te krijgen.”

“En Palmer? Het was natuurlijk erg emotioneel voor hem. Binnen drie jaar zowel Greg als Keith verliezen en dan ben je een 3-piece band. Terecht dat het te veel was voor hem om hem bij te betrekken.”

“The Alliance project is een ander project waarbij Berry is betrokken. Het is een gelegenheidsband en het is erg lastig om iedereen bij elkaar te krijgen. Maar ik kan je nu vertellen dat we de studio geboekt hebben in december!!! Dan zou dit ergen halverwege 2019 moeten gaan verschijnen.”

Gedurende die tijd gaat Robert Berry op tournee met zijn eigen band waarmee hij zowel zijn oude Yes, 3, Alliance en Greg Kihn songs ten gehore brengt. 

Black Stone Cherry Ben Wells over the Family style van BSC


De Amerikaanse rockact Black Stone Cherry is aan een goede opmars bezig. Inmiddels weet de band met Chris Robertson en gitarist Ben Wells de energieke Southern Rock op eigen benen in de grote zalen te zetten. De band tourt door Europa en de band stond in Tilburg hun recente album Family Tree te promoten.


‘Ja, we komen uit dezelfde streek Kentucky, zoals de titel van het vorige album klonk. We kennen elkaar van middelbare school en zijn met elkaar opgegroeid,’ verteld gitarist Ben Wells. Het vorige album hebben we namelijk opgenomen in Kentucky. Gewoon lekker thuis en daardoor heeft het deze naam meegekregen. Het was het eerste album waarbij we alles zelf hebben uitgevoerd. De productie en de extra musici waaronder de blazers, ook die komen uit Kentucky. Dat vonden we genoeg reden om het album ook zo te noemen.
“Dit beviel ons wel waardoor we het met Family Tree weer hebben gedaan. Sommige songs zijn rocksongs maar er staan ook meer songs op die gelinkt zijn aan verhalen die we kennen en hebben beleefd. Met dit album was het vooral een luchtig album te maken. Het meest serieuze nummer op dit album is ‘My Last Breath’. Het is meer een persoonlijk verhaal waar mensen zich in kunnen vinden.”


We zijn een enorme fan van Warren Haynes. We hebben hem ooit eens in New York ontmoet en kwamen hem in de zomer van 2017 weet tegen. Eenmaal in de studio waren we bezig met het nummer Dancing in the Rain. We zeiden; dat is wel een song voor Warren! En we vroegen het management en hebben het nummer als demo naar hem verzonden. Verrassend genoeg zei Warren dat het geen probleem was en dat hij dit ging doen!
Dat is toch fantastisch! Wij hebben het nummer in Kentucky opgenomen en hij thuis in Cunnecticut. Met wat heen en weer mailen is het allemaal goed gekomen! En hij vraag of het goed was. Bijzonder weer want wij vonden het meer dan fantastisch!”

“We zijn langzaam de wereld veroveren als support act voor de grote zalen en nu mogen we wat eigen tours doen. Het is wel bijzonder dat we hier in Nederland vooral als hoofdact kunnen spelen. Om te blijven groeien zoeken we steeds andere zalen om zo bij de fans te komen. Het is nu een soort tijd om helemaal door te breken. We kijken er naar uit om op de grote festivals te spelen. We zijn blij dat we op Wacken staan en er komen nog wat grote festivals bij.”

“Daarnaast spelen we iedere keer een andere setlist dat houdt ons bij de les en vinden het heerlijk om oude songs en nieuwe te mixen. Zo nu en dan spelen we wat covers in de set. Het gaat meestal natuurlijk en spontaan wanneer we dit doen. Het is niet afgesproken. Meestal hebben we het al eens eerder gespeeld om het live te spelen maar dat maakt het ook heerlijk om steeds live op het podium te staan. Wanneer we een vaste setlijst hebben is de spanning misschien weg.”

De band geeft live een energieke show. De bluesrock is meer rock dan blues en de lol op het podium van de mannen is enorm. Het is een geoliede muzikale machine dat hierdoor veel ruimte krijgt om het live op een verschillende manier dit vorm te geven. Het maakt juist daarom deze band levendig en is het een lust voor oog en oor om deze band te zien. Volgend jaar op een van de festivals, mis het niet!

   

Info