De Schijvenrij
 
 

Metal Post-Punk & Mosh

The Raven Age - Fleur de Lis 

2019

Tempel - Tempel

Tempel - Tempel

Label Ja Jansen rec.

Beoordeling 7

Review De band Kveltertak is een metal act uit Noorwegen die meer dan populair is binnen deze scene. Met de Noorse teksten wordt het wel eens wat verwarrend, maar dat deert de band niet. Toch heeft de drummer Kjetil Gjermundrod hier een andere opvatting over. Met zijn broers Inge en Epsen start hij een nieuwe band Tempel. Dat de band als inspiratiebron Thin Lizzy en Black Sabbath aanhoudt, klinkt het meer dat ze hun inspiratie in de snelle metal zoeken. Met herkenbare titels als ‘Vendetta’, ‘Afterlife’, ‘Torches’ en ‘Forest Cemetry’ is het allemaal wel erg voorspelbaar. Dat Kjelt een drummer is die graag wil drummen is zeker op dit album te horen. De songs zijn volledig dichtgesmeerd en is er weinig ruimte over voor gitaar en bas. Wanneer deze band als supportact mee gaat met Kveltertal, dat moeten we concluderen dat deze man een enorme uithoudingsvermogen moet hebben. Dat is dan wel weer om te bewonderen. Verder is het voor metal fans een doorsnee album met prima songs en productie, maar geen hoogvlieger.

Beaten to Death - Agronomicon

Beaten to Death - Agronomicon

Label Mos- Kina rec

Beoordeling 7,5

Review De Noorse metal band Beaten To Death uit Oslo weet met hun grindcore metal sound een bijzondere positie in te nemen. Deze metal soort is in Scandinavië al erg populair en deze heren weten hier een goede positie voor in te nemen. De snelle riffs en de powerful sound is zo energie vretend dat de songs hier amper het gemiddelde van 2,5 minuut haalt. Met ‘Extremely Run to the Hills’ neemt men Iron Maiden even op de hak. En met ‘Boy George Michael Bolton’ wordt direct drie muzikanten op over een kam geschoren. Muzikaal is het allemaal erg snel. Het is een kunst, al klinkt dat de gitaar niet altijd even synchroon met de drums meegaat. Oke het zijn maar vlagen en daar luister je snel overheen. De black metal riffs worden op je afgevuurd en kent dan ook weer een anticlimax om je weer even op te kunnen laden. Het is een reliëf van metal sounds dat met ‘Eternal Punished Septic’eindigt. Misschien geeft dat het gehele album weer. Al is een geheel album van 25 minuten toch wat aan de te korte kant.

Megadeth – Warheads on Foreheads

Megadeth – Warheads on Foreheads

Label Capitol/ universal

Beoordeling 8,5

Review De metal act Megadeth is niet zomaar een metalband uit het verleden. De band van Dave Mustaine kent een verhaal. Lars Ulrich en James Hetfield nodigen een vriend, Ron McGovny uit om bas te spelen. Dave Mustaine sluit aan als 2de gitarist. Wanneer McGovny uit de band wordt gezet en vervangen wordt door Cliff Burton, bleef het binnen de band onrustig. Toch weet men een demo te maken No Life ‘till Leater om een gig binnen te halen. Hierop staat het nummer Mechanix dat Mustain later gebruikt voor zijn Megadeth debuutalbum. Het debuutalbum Metal Up Your Ass van Metallica wordt opgenomen voor het Roadrunner label en Mustain schrijft hiervoor vele songs, maar is net als de rest van Metallica door het alcoholgebruik niet handelbaar. Hij wordt uit de band gezet tijdens de opname van dit album. Direct wordt hij vervangen door Exodus gitarist Kirk Hammett. Gelukkig zag Roadrunner snel de kwaliteit van Mustain, die op zijn beurt een nieuwe band begint, Megadeth. Het debuutalbum wordt vlot opgenomen en kent dezelfde sfeer als het Metallica debuut. Het krijgt de titel mee Killing is My Business … and Business is Good mee. De rancune is groot en de reactie tussen de Metallica leden en Mustain hebben gevolgen. Metallica verandert de titel van hun debuut in Kill Um All. Het blijkt een klassieker in de muziek geschiedenis te worden, met veel songs op naam van Mustain. Om daar aan te verdienen moet je ze wel live spelen. Metallica duikt snel de studio weer in om Ride The Lightning op te nemen en vooral non Mustain songs te spelen. Dit heeft men tot enige jaren geleden volgehouden. Dave Mustain weet met Megadeth de harde metal fans aan te spreken en gaat met deze muziekstijl verder. Inmiddels zijn we 35 jaar later en is Warheads of Foreheads een prachtig overzicht van 35 songs in de volgorde des tijds uit het Megadeth tijdperk. Van het debuut (van de re issue op Capitol rec.) mag dan het titelstuk en Mechanix niet op dit album ontbreken. Piece Sells… Who’s Buying album kent het prachtige titelstuk dat niet op dit album staat, maar wel ‘Wake Up Dead’ en ‘Devil’s Island’. Met So Far So Good …So What weet de band In My Darkest Hour een nieuw donker classic nummer te schrijven. Leg je dit verhaal bij naast Metallica’s album zien we veel overeenkomsten. Met Rust in Piece en Holy Wars gaat Mustaine steeds meer zijn eigen weg en krijgt hij uiteindelijk ook zijn (kleine) hits ‘A Tout Le Monde’ en ‘Symphony of Destruction’. Inmiddels weet Mustain met zijn maatje Dave Ellefson alweer wat jaren mooi metal en rock albums af te leveren . hiervan is het recente ‘Dystopia’ een juweeltje en weet men met dit album een prachtig overzicht te geven van een band die altijd in de schaduw van Metallica staat. Maar eigenlijk meer in de muziek heeft betekend dan succes. Het is dan ook een album met 35 songs die allen van hoog niveau zijn.

Ex Libris - Anastasia Romanova Cpt II An

Ex Libris - Anastasia Romanova Cpt II An

Label eigen beheer

Beoordeling 7,5

Review Dat de Gothic sound van Nederland wereldberoemd is weten we al. Met Within Temptation als vaandeldrager en vroeger The Gathering met After Forever als aanjagers, is naast Delain ook Ex Libris een band die al jaren aan de weg timmert. De band is bezig met een drie-luik over Anastasia Romanova, een verhaal dat in Rusland speelt. Een verhaal over de executie in de 1ste wereldoorlog van de invloedrijke Tsaren familie. Na de val van de Sovjet unie in de jaren 90 gaat men op zoek naar het graf. Hier vindt men 9 van de 11 lichamen en blijkt het lichaam van Anastasia hier niet tussen te ligt. Uiteindelijk hebben ze haar bij bijgezet in de crypte in St. Petersburg. Wanneer het onduidelijk is dat deze vrouw wel of niet leeft is Anna Anderson de bekendste vrouw die 60 jaar lang verteld dat zij de verdwenen vrouw is. Een verhaal dat gepaard gaat met bombastische gebeurtenissen en dit past exact binnen de Gothic stijl. Het verhaal en de muziek wordt door de band met Dianne van Giersbergen als zangeres mooi weergegeven. Muzikaal zit het goed in elkaar en met Joost vd Broeke (ex After Forever) achter de knoppen is het geluid overweldigend geworden. Het album kent 3 songs en is het tussenstuk over Anna. Dit is wat de powermetal nodig heeft en kan Ex Libris gerust uit de schaduw van Within Temptation stappen.

FEELS - Post Earth

FEELS - Post Earth

Label Wichita Recordings

Beoordeling 7

Review Naar eigen zeggen zijn ze “psych punk grunge post future rock + roll whatever band”; de band FEELS die LA als thuisbasis hebben zijn terug met hun tweede album Post Earth. Eén van de opvallendste details is natuurlijk de bezetting van de band; met drie vrouwen en één man is dit natuurlijk niet de standaardbezetting van een band. Wat ook opvallend is en zich meteen uitbetaald is de samenwerking met producer Tim Green. FEELS heeft daarmee een wat consistenter geluid gekregen en dat komt het niveau van Post Earth ten goede. Single en opener ‘Car’ is meteen één de troeven van het album. Een vet aangezette gitaarrif zorgt voor de broodnodige spanning en het is mooi om te zien dat het gitaarspel bij een nummer als ‘Find A Way’ ook weer bepalend is, maar wel met een wat contrasterend helderder geluid. Een track als ‘W.F.L.’ zit meer in het spectrum van de rock terwijl we met ‘Deconstructed’ echt wel over (post)Punk kunnen spreken. Ook een nummer als ‘Tollbooth’, dat een kabbelend begin en einde kent, gaat in het middenstuk echt helemaal los. Ook de titelsong behoort tot de betere songs op dit album; de stevige baslijn vormt het fundament en daarover wordt zang en gitaar heen gesmeerd. Afsluiter ‘Flowers’ heeft wat psychedelisch karakter over zich met een stevig aangezet refrein. Op Post Earth is duidelijk de ontwikkeling te horen die de band sinds hun debuut in 2016 heeft doorgemaakt. Dat én de hand van producer Tim Green vormen de basis voor dit nieuwe album dat een speeltijd van een kleine 35 minuten kent. Met sleutelwoorden als Grunge, Punk en Rock ’n Roll én de aanvulling dat Leana Geronimo en Shannon Lay vocaal makkelijk overeind blijven is Post Earth een prima album in deze muziekvijver. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

The Raven Age - Conspiracy

The Raven Age - Conspiracy

Label BMG

Beoordeling 8

Review Het debuut Engelse metal rock van The Raven Age is niet onopgemerkt voorbijgegaan. Natuurlijk helpt het wanneer een bandlid de zoon is van Iron Maiden meester Steve Harris, maar dan moet je het nog wel bewijzen. En dat doen de heren van The Raven Age. Na Darkness Will Rise is er nu het album Conspiracy. Het album begint op klassieke wijze met het ontluiken van ‘Bloom of the Poison Seed’, dat tot het stevige geluid van ‘Betrayal of the Mind’ leidt. Dan horen we de herkenbare metalsound van de jonge helden. Het is stevig en melodieus en een tandje rauwer en sneller dan Iron Maiden. De dubbele drums op ‘Fleur de Lis’ draait op volle toeren waarna men vervalt in het reguliere tempo. dat de heren naar hun ouders hebben geluisterd is te horen op het prachtige ‘The Day The World Stood Still’ en ‘Seventh Heaven’. Hier horen we de Iron Maiden in een nieuw jasje. Het juweeltje en rustpuntje op dit album is het nummer ‘The Face that Launced a Thousend Ships’. Met het 8 minuten durend epos van ‘Grave of the Firefly’ wordt op een mooie wijze de prachtige opvolger van het debuut afgerond. De band is vol energie, zowel op plaat als live op de buhne. Een lust om naar te kijken. 10 april is de band te zien in W2 te ’s 's-Hertogenbosch

Mike Krol - Power Chords

Mike Krol - Power Chords

Label Merge rec. / Konkurrent

Beoordeling 7

Review Met de power akkoorden en een overdrive zowel en in de gitaar als op de vocals weet de Amerikaanse Mike Krol na vier jaar weer een album uit te brengen. De man weet een combinatie van Weezer, Misfits en een vleugje Pixies te brengen. Het titelstuk is gelijk aan de opener van het album. Met een heerlijke drive weet hij de songs boeiend te houden. ‘An Ambulance’ en de single ‘Little Dance’ zijn pakkend genoeg om op festivals de aandacht te vragen. Ga je er wat dieper in dan kennen de teksten een donker tintje. ‘Left for Dead’ is wat anders dan het ‘Arrow in My Heart’. De man kent genoeg humor. Op de cover zit hij met een blauw oog op een bed van een jaren 70 gestyled motel. Het zegt meer over zijn album, dat voortdurend een terugblik geeft van een roerige tijd. Uiteindelijk weet hij het album te eindigen met het vrolijk meedein nummer ‘The End’, dat in het refrein wat doet denken aan Nirvana. Prima album, al mag het wat mij wel wat minder overdrive. Mike Krol komt naar Nederland is te zien 2 april Vera te Groningen

Raven – Screaming Murder Death from Abo

Raven – Screaming Murder Death from Abo

Label SPV

Beoordeling 7,5

Review De metalband Raven uit Newcastle behoort tot de grondleggers van de New Wave of British Heavy Metal waar later acts als Judas Priest, Saxon en Iron Maiden hun voordeel mee deden. De band bestaat uit de boertjes John en Mark Gallagher die vanaf 1974 op de Britse podia te zien zijn. Toch wist de band pas in 1981 hun debuutalbum te presenteren. Na een break verscheen in 2015 hun dertiende album ExtermiNation en werd er met drummer Joe Hasselvander weer getourd. Hiervan is er nu een live album dat is opgenomen in het Deense Aalborg. Raven is door de jaren heen altijd al een stabiel goede live act geweest. De sterke gitaarriffs including de solo’s vliegen je om de oren terwijl de drummer er niet van houdt om stil te zitten. Hij weet het tempo hoog te houden. Het album is dan ook direct op band gezet. Dit verschilt nogal eens met andere acts die altijd een of meerdere songs van een show combineren voordat men het op een album zet. Nee, hier horen we de uitschietende gillers en opzwepende klanken voor het publiek in ‘Faster than the Speed of Light’ of het meezingen van het publiek op AANSMMGN. Maar ook de classic Raven songs als ‘Hell Patrol’ en ‘All for One’ van het gelijknamig album mogen niet ontbreken. Het album kent de meeste songs voor deze setlist waardoor ‘Breaking the Chain’ en ‘Hung Drawn en Quartered’ ook op dit album zijn verschenen. Prima album van deze oer metal band, zodat ze weer op tour 2019 kunnen!

Caspar Brotzmann Massaker – Black Axis/

Caspar Brotzmann Massaker – Black Axis/

Label Southern Lord

Beoordeling 6,5

Review De Duitse gitarist Caspar Brotzmann is de zoon van Peter Brotzmann. Zijn vader is een bekend free jazz muzikant die zich niet aan de wetten van de muziek houdt. Dit hoor je dan ook terug bij zijn zoon. Caspar is dan ook een free metal gitarist die op zoek is naar de grenzen van de muzikale mogelijkheden.

Planet B - Planet B

Planet B - Planet B

Label Ipecac Records

Beoordeling 7

Review Op het titelloze album van Planet B neemt Justin Pearson (Dead Cross) ons weer op een onnavolgbare manier mee in zijn wereld van hardcore Punk dat hij weet te combineren met Hip Hop en Rap. Bijgestaan door producer Luke Henshaw. Het zal geen verrassing zijn dat vrijwel elke track op dit album de toevoeging “Explicit” meekrijgt. De uit San Diego afkomstige Pearson legt ziel en zaligheid in de wat ruw en ongepolijste nummers die zwaar op elektro rusten en op basis van de intensiteit herinneringen oproepen aan The Beasty Boys. ‘Join A Cult’ is écht onheilspellend terwijl op ‘Disease Control’ (ft. Sonny Kay van The VSS) meer een toespraak en oproep is voor het verzet tegen de gevestigde orde in de States. ‘Come Bogeyman’ krijgt een zwaar industriële sound mee maar steeds is er die intense, wat schreeuwerige rap annex punk. Op het album komen we regelmatig gastartiesten tegen en zo komen we de naam van Nick Zimmer tegen ‘Never Let Me Down Again’, misschien wel het meest toegankelijke nummer van het album. Na elf nummers en een speelduur van 38 komt de TGV van energie tot stilstand. Los van je of dit genre houdt weten Henshaw en Pearson een nieuw soort grenzeloze Hip-Hop/Punk te creëren. De tomeloze energie en intensiteit wordt werkelijk uit je speakers geblazen. Veel luisterplezier

Dog Eat Dog - Brand New Breed

Dog Eat Dog - Brand New Breed

Label Metalville/ PIAS

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse band Dog Eat Dog behoort tot de godfathers van de crossover van postpunk, metal hiphop. Wanneer Mucky Pup bassist Dave Neabore een nieuw project start en met het album All Boro King scoort de band half jaren 90 een groot publiek. Who’s d’King en ‘No Fronts’ werden hits en Dog Eat Dog groeide in populariteit. Rockzanger Ronny James Dio en Wu-Tang -Clan zanger RZA spelen als gast muzikanten op de albums. Het is inmiddels 25 jaar geleden en de band heeft na de reünie van 2010 weer ruimte om een nieuw album te brengen. Nieuw is misschien iets te veel gezegd. Het album bevat 4 songs van de gelijknamige Ep dat de band bij concerten verkoopt, aangevuld met 4 akoestische tracks. De songs zijn herkenbare oldskool cross-over jump metal songs als XXV en het catchy ‘Lumpy Dog’. De songs zijn ook akoestisch opgenomen aangevuld met de classic ‘ISMS’ en ‘Rocky’. De band heeft niets aan energie verloren en is voornamelijk een live act dat een grote schare fans kent. Ieder jaar tourt de band in Duitsland en deels BeNeLux zonder dat men ook maar een nieuw album in de release heeft. Dus een echt nieuw album zou zeker de moeite waard zijn, maar dit is een prima zoethoudertje.

Flesh Eaters - I Used to Be So Pretty

Flesh Eaters - I Used to Be So Pretty

Label Vivid/ V2

Beoordeling 7

Review De historie van The Flesh Eaters gaat terug naar ergens eind jaren 70. De schrijver Chris D. ontwikkeld zich tot een belangrijke persoon in de kunst wereld. Als filmmaker weet hij uiteindelijk aandacht te krijgen voor zijn punk act. Toch heeft de band nooit voet aan wal gekregen in muziekland en zeker niet in Europa. Het woord werd te Amerikaans en de band wist met de Birthday Party geluid niet te bereiken wat Nick Cave wel kon. Of gaat het hierbij meer om meebewegen in de maatschappij om je woord te laten klinken. iets wat Cave wel kon en deed. Inmiddels zijn er 15 jaar verstreken en horen we een album van de Flesh Eaters dat begint met een ruim 13 minuten durende ‘Ghost Cave Lament’. Een song over de meester himself. ‘Black Temptation’ en ‘House Amid the Thickets’ kennen nog steeds dezelfde post punk sound van toen. Daar zijn de heren wel in geslaagd. En de energie in de songs is er ook nog steeds. Het intro van Miss Muerte is net zo pakkend als het ritme van het nummer. Het is frisser en pakkender, al gaat het nog steeds over het schieten in de straat. De band weet de vernieuwing niet echt door te zetten tot een hedendaagse postpunk sound. Maar voor de liefhebbers van de oude sound is dit zeker weer een prettig album!

2018

Mudhoney - Digital Garbage

Mudhoney - Digital Garbage

Label Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review De band Mudhoney is een van de eerste grunge act uit Seattle, die uiteindelijk nooit echt voor het grote publiek is doorgebroken. Inmiddels viert de band hun 30 jarig bestaan en weet Mark Arm en de zijnen weer een album te maken dat politiek getinte teksten. Het gaat over de onvrede van de Amerikanen op hun eigen land (lees Trum) op ‘Paranoid Core’ en ‘Nerve Attack’ of de gevolgen van de social- media op ‘Kill Yourself Live’. Het geluid van de slepende gitaren en een punksound van de jaren 80 is nog steeds aanwezig. Toch weten deze heren de confrontatie aan te gaan met de maatschappij en hun stem laten horen zoals het in de punk periode in Engeland zich ook afspeelde. Digitale Garbage is dan ook een statement om te laten weten dat de digitale wereld vol met troep zit en dat je op een stortvuilplaats op zoek bent. Muzikaal is het ‘Hey Neanderfuck’ even wat anders dan de mainstream punksound. Hierdoor valt het nummer even op. Toch blijft het een sound dat we van Mudhoney al jaren kennen, maar gaat het tegenwoordig meer om de protestsongs. Het is dan ook een album waarbij het tijdsbeeld van de Amerikanen wordt weergegeven en dat het niet allemaal zo Great Utterly Utterly Great is.

Te zien in Nederland

Knars - From the Madhouse

Knars - From the Madhouse

Label eigen beheer

Beoordeling 7,5

Review Het begon allemaal met Knarsetand en bleef er uiteindelijk KNARS over. Een postpunk act dat zich onderscheid met de techno sound en power dat doet denken aan The Prodigy. Knars is met hun felle teksten en 90 beats vooral overrompelend en energierijk. Het album From The Madhouse kent al een passende titel. De band zal het album presenteren op 5 oktober in het Burgerweeshuis te Deventer, de thuisbasis van deze band. Met de titels ‘Fuckup’, ‘Bad Trip’ en ‘Delerious’ zitten we al in een vibe dat deze act met de wereld deelt. De funky beats komen met Can’t Get A Hold On Myself’ dat even een ander muzikaal beeld weergeeft van de band. Voor de video van het nummer ‘Blood On My Mind’ weet men de AH chef Harrie Piekema te strikken. Het album kent vooral songs die vol zijn van geluiden en klinkt alsof het niet altijd de rust krijgt wat het soms nodig heeft om op adem te komen of de spanning in het geheel weer te geven. Al blijft het Madhouse nummer ‘I’m Not Gonna Get Out’ een van de beste songs dat weergeeft wat men wil. Heerlijke metal-powerdance ! Anthrax meets the Prodigy. Het is wel een band met potentie om grotere zalen aan te kunnen en met de opzwepende sound kan men gerust een groot publiek omver krijgen. Inmiddels is het verhaal opgepinkt door 3fm als NevermindtheHype project.

Te zien in Nederland 5 oktober Burgerweeshuis te Deventer 19 oktober Patat Met te Hilversum 20 oktober 50 Years of Schuit fest te Katwijk aan Zee 26 oktober de Klomp te Ovezande 10 November Underground te Lelystad 16 november Luxor Live te Arnhem 17 november Iduna te Drachten 23 november de Spot te Middelburg 30 november de Flux te Zaandam

Suicidal Tendencies

Suicidal Tendencies

Label Suicidal Records

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse crossover band Suicidal Tendencies draait inmiddels al lang mee. Ze zijn geformeerd 1980, maar hebben ook de nodige hiaten en ledenwisselingen gehad. Inmiddels is vocalist Mike Muir (Cyco Mike) het enige overgebleven originele bandlid en is de band toe aan hun vijftiende plaats Still Cyco Punk After All These Years. Met deze plaat krijg je geen nieuwe nummers, maar een geupdate versie van de eerste soloplaat Lost My Brain van Muir. Hij gaf destijds aan een punkplaat te willen maken die op dat moment niet paste in de muzikale richting van Suicidal Tendencies. Nu was hier wel de mogelijkheid voor vergezeld door nieuwe bandleden basgitarist Ra Díaz en drummer Dave Lombardo (ex-Slayer). Het crossover genre is een combinatie van trash metal en hardcore punk. Daar is ook deze plaat een goede afspiegeling van waarbij sommige nummers meer de kant van punk opgaan, zoals ‘F.U.B.A.R.’, de eerste single van het album, en andere nummers neigen veel meer naar metal, zoals ‘Slipping from the insanitea’. De invloed van Lombardo’s stevige drumwerk is duidelijk te horen op bijvoorbeeld ‘It’s always something’ en ‘All I ever get’. Een van de meest opvallende nummers is de afsluiter ‘Save a peace for me’ die zes minuten duurt en een rock-n-roll/heavy metal-achtige sound heeft. De plaat is geen klassieker, maar het is een lekker album om naar te luisteren. Het bevat wat je graag wilt horen: hoog sing-a-longgehalte, lekkere gitaarsolo’s, funky baselines, stevig drumwerk en een goede dosis energie. Een leuke update van oude nummers.

Te zien in Nederland

KEN Mode - Loved

KEN Mode - Loved

Label Season of Mist / New Damage Records

Beoordeling 7,5

Review De uit Winnipeg, Canada afkomstige band KEN Mode (Kill Everyone Now Mode) heeft het de afgelopen jaren behoorlijk druk gehad met het uitbrengen van muziek en touren. Zo druk dat een burn-out onvermijdelijk leek te zijn. In 2016 heeft de band een stap terug moeten doen. De bandleden hebben een tijd hun eigen bezigheden gehad tot ze in 2017 weer zijn begonnen met schrijven met een hervonden focus en passie. Met de negen nummers van hun zevende plaat Loved, brengt KEN Mode hun donkerste werk tot nu toe uit. Waar ze met hun vorige plaat Success vooral indierock/noise punk lieten horen, zoeken ze nu de black- en death metal invloeden op. Opener ‘Doesn’t feel pain like he should’ zet gelijk de toon. Een zwaar nummer met gitaarmelodieën die blijven hangen en grunting vocals. Op driekwart van het nummer wordt er nog een extra tand bijgezet. Het vervolg ‘The illusion of dignity’ is in die zin niet anders al werkt het ‘tikkende’ geluid van de drums afleidend. Hierna volgt ‘Feathers & lips’ wat één van de heftigste nummers met zware riffs is. ‘Not soulmates’ en ‘Very small men’ zijn twee nummers waarin je een punkgeluid terughoort. ‘This is a love test’ is een soort van rustmoment op het album waarin de saxofoon wordt gebruikt en waarin de atmosfeer verandert naar een soort metal jazz lounge. ‘No gentle art’ valt op doordat deze het langste nummer is met zijn acht minuten en doordat er ruim de tijd genomen wordt om te bouwen van een doordringend bassgeluid naar rammende gitaren. Een fijne tegenhanger van de andere nummers. Aan de ene kant is Loved is een lekker agressieve plaat. Aan de andere kant kun je er af en toe door overspoeld worden. De nummers gaan snel in elkaar over. Het zijn ook negen nummers in 35 minuten dus je gaat er ook snel doorheen. Toch is er voldoende variatie en de break heeft de bandleden goed gedaan, want de hernieuwde energie is te horen.

Te zien in Nederland

The Secret - Lux Tenebris

The Secret - Lux Tenebris

Label Southern Lord

Beoordeling 8,0

Review Na drie jaar geen contact te hebben gehad met elkaar, komt het Italiaanse trio The Secret met hun eerste studiomateriaal in zes jaar. Lux Tenebris is een EP van drie nummers met een totale duur van twintig minuten. De band heeft ontwikkelingen doorgemaakt. Alleen al door de lengte van de nummers. Voorheen was dit een paar minuten. De andere ontwikkeling zit in hun sound. Ze hebben de blackmetal en doommetal elementen uit hun sound verder doorontwikkeld waardoor ze hun donkerste werk tot nu toe afgeleverd. ‘Vertigo’ neemt ruim de tijd om op te bouwen. Het begint met een distorted geluid. Het geeft een wat spookachtig geluid. Na een minuut komen er pas drums bij. Nog veel later de vocalen. Er komt laag na laag en ‘Vertigo’ wordt heavier en heavier. Het is bijna of je naar een lange intro aan het luisteren bent. Er wordt vervolgd met ‘The sorrowfull void’. Dit nummer begint met een lang gitaarstuk met een herhalende melodie. Op een gegeven moment barst het nummer los. Vervolgens wordt wat rustiger, maar daardoor eigenlijk ook donkerder, om daarna weer op te bouwen. ‘The sorrowfull void’ bouwt daarna niet meer af, maar het sluit af door een steeds lager volume. Lux Tenebris sluit af met ‘Cupio dissolvia’. Het is een nummer die met een hoog tempo begint en waarin riffs en blasts zich afwisselen. Lux Tenebris neemt je twintig minuten lang mee door het gelaagde werk en een goede opbouw van de nummers.

Te zien in Nederland

Night Demon - Live Darkness

Night Demon - Live Darkness

Label Steamhammer

Beoordeling 8,0

Review In de paar jaar dat de driekoppige metalformatie uit Californië bestaat, zijn ze lekker bezig. Night Demon kwam op in de underground heavy metal scene in 2012 met de gelijknamige EP bestaande uit vier nummers. Hun eerste studioalbum Curse Of the Damned werd uitgebracht in 2015. De tweede studioplaat Darkness Remains kwam uit in 2017. De afgelopen jaren hebben ze veel getourd, onder andere als voorprogramma van zeker niet de minste namen, zoals Diamond Head en Accept, maar ook als headliner. In de loop der jaren hebben ze zich ontwikkeld en hebben ze een goede live reputatie opgebouwd. Dit hebben ze nu vastgelegd op het live-album Live Darkness. Het live-album is opgenomen in een volle Beachland Ballroom in Cleveland, Ohio. Alle instrumenten en de zang zijn goed te horen. Hun muziek, die invloeden kent van de New Wave Of British Heavy Metal, komt live goed uit de verf en je kunt ook horen hoe de nummers live geëvolueerd zijn ten opzichte van de studioversies. Die avond heeft de band hun hele oeuvre, bestaande uit 23 nummers, gespeeld. Dat is een behoorlijk lange setlist. Desondanks is de vermoeidheid niet te horen en blijven ze hun energie vasthouden. Evenals het publiek. Omdat het live-album het hele oeuvre van de band bevat, is het een mooie manier om hun muziek te leren kennen en een impressie te krijgen van hoe ze live klinken. Het live-album is uitgebracht op een dubbele live-cd en op driedubbel vinyl.

Te zien in Nederland op 11 september 2018 in Musicon in Den Haag, op 12 september 2018 in Innocent in Hengelo, op 13 september in Willemeen in Arnhem.

Destinia - Metal Souls

Destinia - Metal Souls

Label Frontiers Music

Beoordeling 8,0

Review Destinia is het project van de Japanse gitarist Wakai Nozumu. Wakai heeft al naam voor zichzelf gemaakt als jonge gitarist en is wellicht de grootste Japanse gitarist sinds Akira Takasaki (Loudness). De eerste volledige studioplaat van Destinia, Requiem For A Scream, is uitgekomen in 2014. In de twee jaar daarna volgden de EP Anecdote Of The Queens en de live concert DVD A Live For A Scream. Terwijl hij werkte aan de ideeën voor Metal Souls, kwam Wakai in aanraking met de band Lords Of Black. Hij was zeer onder de indruk van vocalist Ronnie Romero (o.a. Rainbow) en bood hem een plek aan voor Metal Souls. Om de band compleet te maken trok Wakai bassist Marco Mendoza (o.a. The Dead Daisies, Whitesnake) en drummer Tommy Aldridge (o.a. Whitesnake) aan. Een behoorlijke internationale line-up. Als je Destinia zou moeten classificeren zou je het power metal en melodieuze heavy metal kunnen noemen. Het album opent met het titelnummer van de plaat. ‘Metal souls’ knalt gelijk binnen met een gave gitaarriff en de screaming voice van Romero. Het heeft een pakkende melodie en ook de eerste krachtige gitaarsolo van de plaat. Hierop volgt ‘Rain’, een midtempo nummer. Met ‘The end of love’ gaat het tempo daarna weer een flink stuk omhoog. ‘Take me home’ is een ballad waarop de screaming voice iets minder had gemogen. ‘Raise your fist’, ‘Cross the line’ en ‘Ready for rock’ zijn de meer heavy nummers op de plaat. ‘Ready for rock’ is overigens ook de afsluiter waarbij nog alles even uit de kast wordt gehaald. Wakai is niet alleen een zeer vaardige gitaarspeler, maar hij weet ook hoe hij een nummer goed op moet bouwen. De gitaar staat centraal op het album, maar toch is het in balans met de andere instrumenten en is het in harmonie met de zang. Romero duikt de laatste tijd veel op bij bands en projecten en ook op dit album zingt hij weer fantastisch. Het is de vraag of Wakai met deze of een andere samenstelling gaat touren, aangezien alle bandleden het druk hebben met allerlei projecten. Hopelijk komen er in ieder geval wat shows met Romero.

Te zien in Nederland

Deaf Wish – Lithium Zion

Deaf Wish – Lithium Zion

Label Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review De Australische postpunkers weten met Lithium Zion hun tweede album op het Subpop label uit te brengen. Onder het mom dat dit niet de band is dat je perse van moet gaan houden, duikt de band met de alternatieve gitaar-noise de studio in. Het album is vanaf het begin met ‘Easy’ dan ook een uitdaging. Maar de noise rockers en post punkers zullen er geen moeite mee hebben. Met overstuurde gitaren en snerpende solo die tot de valsheid rieken en hier en daar een rommelende drums op ‘Metal Carnage’ en ‘The Rat Is Back’ weet de band de oude tijde van donkere speelhonken en poppodia weer tot leven te brengen.

Te zien in Nederland

Michael Romeo – War of the Worlds part 1

Michael Romeo – War of the Worlds part 1

Label Mascot / Provogue

Beoordeling 8

Review Voor veel gitaristen is hij een ware held. Voor hem was de KISS gitarist Ace Frehley zijn idool. Hij stapte van de klassieke piano en klarinet naar de rockende gitaar. Wanneer hij met Symphony X de podia onveilig maakt met de vernieuwde progmetal klonk dat voor veel mensen als een nieuwe sound in de oren. Inmiddels zijn we 15 jaar verder en is Romeo uitgegroeid tot een ware gitaarheld. Het is Remeo zijn tweede solo album en deze staat weer vol gitaar riffs en solo’s waar je u tegen zegt. Opbouw van de solo’s is nog steeds in de geest van zijn idool. De afwisseling van lange intro met daarna een kleine versnelling en lange uitloop is typerend voor de KISS gitarist die nog steeds ondergewaardeerd wordt in het gehele muzikale spectrum. Maar Romeo weet met deze middelen is andere en creatief te werk te gaan. Naast de metalsound is het oude klassieke geluid van orkesten veelvuldig op het album te horen. Het is ene verbindende factor binnen de songs. ‘Black’, ‘Fear The Unknown’ en ‘Believe’ zijn heerlijke songs die doen denken aan een film variant van Metallica meets Starwars. Met bassist John deServio (Black Label Society) en John Macaluso (Yngwie Malmsteen en TNT) heeft Romeo een stevig basis om zich heen. Hierop kan hij bouwen en zijn de heren ook gewaagd aan het soleren van hun gastheer. Rick Castellano tekent voor de vocalen en dat is een passende keus. Hij heeft de juister ruwheid in de zangstem dat de power geeft. Kortom, dit album is weer een juweeltje voor de echte gitaarliefhebbers.

Te zien in Nederland

Bullet for my Valentine - Gravity

Bullet for my Valentine - Gravity

Label Spinefarm

Beoordeling 7,5

Review De cross-over metalband Bullet For My Valentine uit Wales bestaat dit jaar 20 jaar. De band kreeg eerst de naam Jeff Killed John en speelde vooral Metallica en Nirvana songs. Toen de band na 5 jaar eigen nummers ging spelen doopten ze de naam om tot Bullet For My Valentine. Met het nieuwe album Gravity weet men het 6de album te brengen. Het is het eerste album voor de band op het Spinefarm universal label en het eerste album met de drummer Jason Bowl. Een album waarbij de band zich weet te ontwikkelen tot een heerlijke cross over metal act. Afgelopen maand hebben de fans hun kunnen bewonderen op Graspop en in de Melkweg van Amsterdam. De energie in de show weet men ook op de plaat vast te leggen. Vanaf de eerste klanken van ‘Leap of Faith’ is het direct raak. Heerlijk en powerful gitaarwerk dat in het muzikale een grote diversiteit kent. Het is dreigend en swingend tegelijk. Met ‘The Very Last Time’ weet de band dit uit te bouwen tot een van de beste songs van het album. Terwijl het ‘Piece of Me’ vol overgave en metal op je af wordt gevuurd krijg je even rust in het ‘Under Again’. Opvallend is de drums. Het is gedreven en kent een onvermoeibaar dubbele basdrum drive. Dit komt in het ‘Don’t Need You’ helemaal tot uiting, wanneer er binnen het nummer een bijna drumsolo wordt weggegeven. Hoewel het album erg energierijk is en het een prima metal album is, zijn de songs door al hun diversiteit weer wat op elkaar gaan lijken. Met het akoestische gitaar van ‘Breathe Underwater’ sluit de band het album netjes af.

Te zien in Nederland 8 nov 013 te Tilburg

DivideD - A Hundred Times

DivideD - A Hundred Times

Label Nail Records

Beoordeling 7,5

Review divideD is een metalband uit Hongarije die is opgericht in 2014. Ze laten zich beïnvloeden door onder andere elektronische en industriële metal. In 2015 hebben ze hun eerste EP Ends Of Earth uitgebracht. Deze EP bevat vier originele songs en een bewerkte versie van Iron Maiden’s ‘Bring your daughter…to the slaughter’. Afgelopen november is hun debuutalbum Modulus uitgekomen. Hiermee heeft de band een award gewonnen voor beste debuutalbum in hun thuisland. Hun nieuwe EP A Hundred Times bestaat uit zes nummers waaronder bewerkte versies en een live versie van het titelnummer. Dit is een nummer van hun debuutalbum Modulus. Eerst horen we de Modulus albumversie. Het is een gaaf nummer waarin gebruik wordt gemaakt van synthesizers en grote vocalen (ook grunts en screams). De zanger doet qua stemgeluid af en toe denken aan Marco Hietala (Nightwish). Daarna volgt ‘Loungy times’, een lounge/jazz remix feat. András Schubert. In plaats van de synthesizers hoor je een saxofoon en op de plaats van bijvoorbeeld het eerste stuk waarop het nummer losbarst, hoor je nu een viool. Het is een interessante remix, maar af en toe een ietwat vreemde combinatie van lounge/jazz met een wat meer klassieker geluid. Hierna hoor je ‘A hundred campfires’, een unplugged remix. Het is een mooie en sfeervolle versie waarbij je je echt rond het kampvuur waant, mede ook doordat je bij de intro een knapperend vuur hoort. Hierna volgt ‘A hundred bytes’, een 8-bit remix. Het is een volledig instrumentale versie. Wat mij betreft klinkt het iets teveel als de computergames van vroeger. ‘A hundred years ago’ is de 2015 versie, zoals het origineel gereleased is op de Ends Of Earth EP. Het heeft een andere sound en mixing. Het is mooi om te horen hoe het origineel klinkt en misschien dat deze versie nog wat meer edge heeft dan de versie op deze EP. De EP sluit af met een live versie van ‘A hundred times’ en is opgenomen op het Stagediving Festival in 2018. Het nummer klinkt live ook goed en je voelt/hoort de energie. ‘A hundred times’ is een mooi nummer dat zich goed leent voor remixes waarbij de unplugged version en Ends Of Earth versie eruit springen. Het is een leuk idee om een bestaand nummer in een nieuw jasje te steken, maar dit zijn wel heel veel versies van een nummer. Het was mooi geweest als er bijvoorbeeld nog een nummer was gepakt waar bijvoorbeeld nog twee versies van gemaakt waren. De EP is een digitale release en is te koop via de populaire online platforms en kan gestreamd worden op YouTube.

Te zien in Nederland

Bruce Dickinson - Scream For Me Sarajevo

Bruce Dickinson - Scream For Me Sarajevo

Label Eagle Vision (DVD en Blue-ray) en BMG (CD en dubbele LP)

Beoordeling 9,0

Review Scream For Me Sarajevo vertelt het verhaal van wellicht een van de meest bijzondere en onwaarschijnlijke rockconcerten uit de geschiedenis. Het is het verhaal van Bruce Dickinson (Iron Maiden) en zijn band Skunkworks die te midden van de chaos en de levengevaarlijke situaties van de oorlog de belegerde stad Sarajevo zijn binnengesmokkeld om een concert te geven voor de burgers. Hierdoor is Scream For Me Sarajevo ontstaan. 29 juni komt deze bijzondere muziekdocumentaire uit op DVD, Blue-ray, CD en dubbele LP. In 1994 kreeg Dickinson telefoon van iemand van de Verenigde Naties in Bosnië met de vraag of hij wel een optreden wilde doen in Sarajevo. Niet geheel op de hoogte van alle details van de oorlog antwoordde hij: “Yeah, why not.” Op de documentaire kijken de bandleden terug op het concert waarbij de anekdotes en verhalen je zowel kunnen raken als doen lachen. Het meest bijzondere zijn misschien nog wel de metalheads bij het concert. Ondanks de overtuiging en mogelijkheid dat ze elke dag dood konden gaan, zie je ze vol energie op de foto’s die gemaakt zijn. Op het album staat muziek uit de film. Het zijn nummers uit de solocarrière van Dickinson. Daarnaast staat er ook een aantal zeldzame tracks op, zoals ‘Acoustic song’, ‘Inertia (live)’ en ‘Eternal’. Die tracks waren voorheen beperkt beschikbaar als bonus tracks op bijvoorbeeld een special edition of re-release. Bijzondere muziek van echt een heel bijzonder concert.

Te zien in Nederland

Age Of Taurus - The Colony Slain

Age Of Taurus - The Colony Slain

Label Rise Above Records

Beoordeling 8,0

Review Age Of Taurus is een doommetalband uit Engeland in 2009 opgericht door zanger en gitarist Toby Wright. In 2013 hebben ze hun debuut Desperate Souls Of Tortured Times uitgebracht. Zonder in de tussentijd ook maar iets te releasen komen ze nu met hun tweede plaat The Colony Slain. Voor dit album is er een nieuwe line-up aangetrokken: bassist Leo Smee (With The Dead, ex-Cathedral), drummer Darius Claydon en heel recent gitarist Daniel Knight. Ook heeft de befaamde producer Jaime Gomez Arellano (o.a. Paradise Lost, Ghost en Cathedral) meegewerkt aan dit album. Het album begint met ‘From the hills to the halls’, een muzikale intro van net iets meer dan een minuut. Wat je hoort is een gitaar met doomy achtergrondmuziek. De intro gaat over in ‘Taken to the tower’. Het is een nummer met een midtempo riff en een afwisseling in power en doomy stukken. Dit nummer doet af en toe denken aan Iron Maiden evenals ‘Beyond the westward path’. ‘In dreams we die’ is voornamelijk midtempo, maar heeft ongeveer in het midden ook een mooi langzaam stuk wat een mooie sfeer neerzet. ‘For treason we rise’ duurt bijna zeven minuten en is daarmee het langste nummer op het album. Het nummer heeft een goede balans tussen powermetal- en doommetalstukken. ‘As ice into blood’ is een instrumentaal stukje van net een minuut wat overgaat in het laatste nummer en titeltrack van het album. Een nummer waarin het seventies geluid duidelijk naar voren komt. Waar hun debuut nog meer in de lijn lag van bijvoorbeeld Candlemass, hebben ze zich nu meer ontwikkeld richting powerdoom met hier en daar elementen uit de jaren ’70 en ’80. De zang is gevarieerd. Zo wordt er gebruik gemaakt van clean vocals en grunten. Ook qua zangstijl is het gevarieerd. Zo hoor je een meer doomy stijl van zang, maar ook een verhalende manier van zingen.

Te zien in Nederland

Dark Buddha Rising - II

Dark Buddha Rising - II

Labelq Neurot Recordings

Beoordeling 7,5

Review Ongeveer tien jaar na het debuutalbum genaamd I, komt de Finse psychedelische doommetalband Dark Buddha Rising met de aansluitende EP II. In die tussentijd hebben ze vijf platen uitgebracht. De vijfde plaat Inversum uit 2015 was de eerste release bij platenlabel Neurot Recordings. Gitarist V. Ajomo zegt over II het volgende: “To drain our sonic temple, we wanted to record the new material which was made for 2016 shows in order to proceed towards the unknown with open minds and hearts. After the cleansing, we initiated our chamber with ambient meditation and opened the portals of inspiration for our future work.” Op de EP staan twee nummers die respectievelijk vijftien en tien minuten duren; ‘Mahathgata I’ en ‘Mahathgata II’ (verder te noemen ‘I’ en ‘II’). Deze nummers zijn een verdere verdieping van de spirituele weg die ze op hun debuutalbum zijn ingeslagen. ‘I’ is behoorlijk heavy met zware instrumenten die helemaal tot je doordringen en staat in dienst van de riffs. Het is een slepend nummer. ‘II’ is wat rustiger, maar wordt tegen het einde nog wat heavier. Door de angstige vrouwelijke screams, besluipt je af en toe het gevoel alsof het bij een horrorfilm hoort. Zowel ‘I’ als ‘II’ hebben af en toe een Oosters klinkend tintje. De vocalen hoor je voornamelijk op de achtergrond, volledig geïntegreerd in de muziek zelf. Sommige melodieën worden wat te vaak herhaald, maar desondanks (of misschien mede daardoor) kun je worden meegenomen in de spirituele weg van deze heren.

Te zien in Nederland

The Kaak - 7'

The Kaak - 7'

Label suburban

Beoordeling 7

Review Kent Nederland nog een punkband?? Een band met enkele akkoorden dat klinkt als the Ramones en veel energie op de plaat teweeg brengt? Dan is The Kaak uit Haarlem een die aan dit profiel voldoet! De band weer met deze single / mini album met 4 songs. Met Thor achter de kit en Buster op gitaar en zang gaat het duo tekeer waar het maar kan. ‘Plastic Bodies’ en ‘Kill the Hippies’ zijn de thema’s waar de band op richt. ‘I’m Just A Kid’ is niet alleen een feit en de zoektocht waar men vandaan komt wordt in ‘Chromosomes’ bezongen door de 13 en 16 jarige boys from the block. Dat het allemaal kort en krachtig is is terug te vinden in de songs, waarvan er nog geen de 2 minuten haalt. Met nog een bassist uit de buurt is de punkband in spe compleet.

Te zien in Nederland

Hot Snakes - Jericho Sirens

Hot Snakes - Jericho Sirens

Label Sub Pop Records

Beoordeling 7,5

Review Veertien! jaar hebben we moeten wachten op een nieuw album van Hot Snakes. De Amerikaanse post-hardcore band onder leiding van Rick Froberg en John Reis had blijkbaar een tijdje nodig om nieuw inspiratie te vinden. Jeugdvrienden Reis en Froberg kennen elkaar al sinds hun jeugd en speelden eerder samen in bands als Pitchfork en Drive Like Jehu. Na een periode van soloprojecten werd in 1999 de samenwerking weer in ere hersteld en Hot Snakes was geboren, oorspronkelijk bedoeld als side-project. In de periode tot 2004 bracht de band een aantal albums uit waarvan Audit In Progress de award van “Best Punk Album” meekreeg. In 2005 besloten de heren hun eigen weg weer te vervolgen tot dat vorig jaar de aankondiging kwam dat er een korte tour én een nieuw album op het Sub Pop-label zou uit gaan komen in 2018. Dat nieuwe album is inmiddels uit en heeft de titel Jericho Sirens meegekregen. Een vinnige sound Hot Snakes knalt werkelijk uit je speakers en de spreekwoordelijke startblokken bij de opener ‘I Need A Doctor’ dat volgens Froberg geïnspireerd is op zijn ervaring om een verwijsbriefje te krijgen. Bij een nummer als ‘Candid Cameras’, ‘Why Don’t It Sink In?’ en ‘Having Another?’ wordt wel overduidelijk waarom het geluid van de band nog steeds als Punk wordt betiteld. De nummers klinken ongelofelijk vinnig, de gitaren gieren door de speakers en je bent gevoelsmatig overtuigd dat Froberg na elk nummer zijn stem kwijt moet zijn. Toch laat Hot Snakes zich ook van een wat andere kant zien en horen. Nummers als ‘Six Waves Hold-Down’ en ‘Death Camp Fantasy’ zijn nog steeds dampend en stuwend maar zitten misschien net iets meer in de hoek van de Hardrock. Let ook eens op het drumwerk van drummer Jason Kourkounis Ook titelsong ‘Jericho Sirens’ is stevig en dendert als een TGV door de luissprekers maar zou ook binnen het repertoire van een band als AC/DC kunnen passen, iets wat we ook over ‘Psychoactive’ kunnen zeggen. Eindoordeel Jericho Sirens zet Punkrock terug op de kaart als het al ooit is weggeweest. Tien tracks met een ongekende dynamiek. In een interview vertelde Reis eerder: “But so many people kept sending me letters and voicemail messages, asking me at the dry cleaners, or the butcher shop to bring back Hot Snakes. They were missing rock and roll music.” Welnu, de roep om de terugkeer van de band is gehoord. Hot Snakes is terug. En hoe. Veel luisterplezier.

Unprocessed - Covenant

Unprocessed - Covenant

Label Long Branch Records

Beoordeling 7,0

Review Unprocessed is een relatief nieuwe band uit Duitsland. De band is geformeerd in 2013. Na een paar veranderingen in de line-up, hebben ze met de huidige bandleden hun sound gevonden. Eerder brachten ze al het album In Concretion uit 2014 en de EP Perception in 2016. Na deze EP kwam de mogelijkheid voor de band om hun muziek in Europa te gaan spelen naast bands zoals Being As An Ocean en Betraying The Martyrs. Nu is het alweer tijd voor hun derde release Covenant. Het geluid van de band en dit album zou omschreven kunnen worden als moderne progressieve metal met death metal en elektronische invloeden. Het album opent met intro ‘Covenant’. Het begint met een “dreunende” interactie tussen drums en basgitaar, daarna volgen de screaming vocals die overgaan in clean vocals. Dan valt het eventjes stil waarna ‘Covenant’ opbouwt naar ‘Haven’. Dit is het langste nummer van het album en duurt bijna zeven minuten. ‘Haven’ begint met alleen gitaar, maar barst al gauw los. In het eerste deel is vooral de death metal invloed te horen. In de tweede helft hoor je ook de progressieve invloed. Na ‘Haven’ volgt ‘Ghilan’ waarin een aantal keren een mooie elektronische atmosfeer is te horen. Na ‘Ghilan’ hoor je nog een aantal nummers waarop de elektronische invloed duidelijk terug te horen is. Met ‘Exhale’ gaat de band nog even goed los (voor zover dat nog niet het geval was) met een zeer heavy geluid. Het album eindigt met de outro ‘Exeunt’ die niet helemaal wat toevoegt. Er is veel afwisseling in grunten, sceaming vocals en clean vocals. Hierin weten ze niet altijd de balans te vinden, zoals bijvoorbeeld Opeth dat kan. Hoewel de zanger zeker laat horen waar hij toe in staat is. De bandleden zijn technisch goed onderlegd en het is het waard om hier naar te luisteren. Echter worden de technische trucjes gedurende het album een beetje voorspelbaar.

Te zien in Nederland

Lonely Kamel – Death’s-Head Hawkmoth

Lonely Kamel – Death’s-Head Hawkmoth

Label Napalm Rec

Beoordeling 8

Review De Noorse rockact Lonely Kamel bestaat inmiddels 10 jaar. Inmiddels heeft de band diverse bandwisselingen gekend waardoor het nooit een echt geheel werd. Inmiddels heeft men besloten om de band tot een trio te beperken. Daarnaast zijn de andere bandleden soort gastmuzikanten, wellicht afhankelijk hoe lang ze blijven om tot de band te behoren. Met dit nieuw album weet men wel een mooi balans te vinden tussen de rock en metalsound waar men al enige jaren naar op zoek was. Vanaf het eerste nummer ‘Fascist Bastard’ is het interessant om te luisteren waar hun kracht ligt. Het zware logge nummer begint al met een gong, alsof dat het startsein is om te gaan beginnen. De band start dan ook met een 8 minuten durend nummer. Hiervan is het intro lang voordat de rauwe stem de aandacht overneemt. Het is voornamelijk om de instrumentale stukken waar hun kracht ligt. Juist de afwisseling van de goede zang met het instrumentaal dynamisch deel, brengt je in verroering. Het hypnotiserend gitaargeluid absorbeert je in de muziek. Geleid door de meeslepende zang. Dit wordt al helemaal volbracht op het laatste nummer ‘The Day I’m Gone’. Met het ‘Move On’ wordt het al spannender op dit album. Het is een overgang van de logge stonerrock naar de meer melodieuzer sound van ‘Inside’ en het stevige uptempo Motorhead nummer ‘More Weed Less Hate’ dat langzaam overgaat naar de bluesrock. Lonely Kamel weet een diverse album te brengen maar gelijk ook een betere basis te leggen voor de toekomst.

Te zien in Nederland

Kamelot - The Shadow Theory

Kamelot - The Shadow Theory

Label Napalm Records

Beoordeling 7,5

Review The Shadow Theory is de twaalfde studioplaat van Kamelot die alweer ruim twintig jaar bezig is. Het is de derde plaat met zanger Tommy Karevik die in 2012 het stokje overnam van Roy Khan. Op dit album maakt drummer Johan Nunez zijn debuut die het overneemt van Casey Grillo. De relatie met Nederland is sterk. Zo zingt Karevik op de twee jongste albums van Ayreon en de shows die Kamelot in Nederland geeft zijn bijna allemaal vrijwel gelijk uitverkocht geweest. In september staan er dvd-opnames gepland in 013 te Tilburg. Het album opent met het intro ‘The mission’. Het heeft een filmische spanningsopbouw. Het eerste nummer is ‘Phantom divine’ wat tevens het eerste duet is. Het is mooi en episch en de melodie blijft hangen. De grunts en rauwe vocalen worden gedaan door Lauren Hart (Once Human). Ze is later nog terug te horen op ‘Mindfall remedy’. We gaan verder met ‘Ravenlight’. Het nummer bevat mooie riffs, bevat goede tempoafwisselingen en klinkt zelfs wat proggy. ‘Burns to embrace’ heeft een Keltisch geluid wat goed combineert met het bombastische geluid van Kamelot. ‘In twilight hours’ is een duet met Jennifer Haben (Beyond The Black). De stemmen van Karevik en Haben klinken heel mooi samen. Het album eindigt met ‘Ministrium (shadow key)’, een orchestrale outro. Het klinkt mooi, maar is niet van toegevoegde waarde. Karevik laat wederom horen dat hij een fantastische zanger is. Met name op ‘The proud and the broken’. Zoals hij hier zingt, had ik hem graag meer horen doen op het album. Je hoort dat er nog meer in hem zit, zoals je ook terug kunt horen op de twee jongste albums van Ayreon. The Shadow Theory is wat je van Kamelot verwacht. Power-/symphonische metal met goede orchestrale arrangements. Het geluid is misschien ietwat gepolijst, maar het klinkt nog steeds krachtig. Er wordt wel teveel voortgeborduurd op de vorige albums. Er is niet echt iets nieuws te horen.

Te zien in Nederland Vrijdag 14 september 2018 in 013 te Tilburg.

The Vaccines - Combat Sports

The Vaccines - Combat Sports

Label Columbia/ Sony

Beoordeling 7

Review The Vaccines uit London kwamen in 2010 met hun debuutalbum What Did You Expect. Inmiddels is de band toe aan hun vierde album. Een album nog vol met postpunk in de lijn van Green Day. De band maakt typisch Britse garage rock. Het klinkt allemaal simpel en alle songs hebben een meegil refrein. Met de openingstrack ‘Put It On A T Shirt’ gaat de band direct los en ‘Het I Can’t Quitre’ kent een Blur “Song#2’ sausje. De band draait om de zanger Justin Young die Walter Heyward- Young , die op zijn beurt zoon was van een filmer. De kunst zit dus in de familie en de manier van kijken hoe het moet en anders kan ook. Dat is ook van the Vaccines doet. Niet nieuw maar in een fris uptempo jasje, waardoor de band een welkome gast is op festivals. Van de spring-song ‘Surfing in the Sky’ of het meedeinen op ‘Maybe’, je kunt je al voorstellen hoe dat live gaat wanneer je het album hoort. Maar na de eerste helft valt de band wat in herhaling en zijn Nightclub Take it Easy minder opvallend. Dat veranderd even met het orgeltje op het nummer ‘Rolling Stones’. Een ode aan de legendarische band en misschien gelijk een sollicitatie om als supportact mee te kunnen op hun nieuwe tour. Kortom een prima album, maar niet echt spannend.

Te zien in Nederland

Legend of the Seagulmen - Legend of the

Legend of the Seagulmen - Legend of the

Label Caroline

Beoordeling 7,5

Review De fans van de rockact Tool kijken al enige jaren hals rijkend uit naar het vervolg van hun recente album uit 2006. De geruchten zijn sterk dat er nieuw materiaal van deze Amerikaanse act komt. Een tour is er al gedaan en wat zien we nu? Een nieuw album van zanger Maynard Keenan met de superband A Perfect Circle komt over enkele maanden en drummer Danny Carey komt met een album en nieuwe superband Legend of the Seagullmen. Een superband met Brent Hinds van Mastadon, Pete Griffin (Zappa plays Zappa) en regisseur Jimmy Hayward. Een verrassende act kunnen we wel stellen. Stevige psychelische rock dat tegen de metal aan schuurt. Met Mastadon en Tool elementen is het album zeker de moeite waard. Het openingsnummer is een goed begin van het album. Stevig en aannemelijk wat de luisteraar van deze rock combinatie kan verwachten. Met “the Frogger” weet de band een compositie te brengen dat al meer spanning kent. Het heeft de Tool elementen met stopjes en andere beat en ritme partijen. Het verhaal rond “Shipwreck” past meer in de Mastadon sfeer. Stevig in de gitaren en vol power om daarna de anti-climax van “the Curse of the Red Tide” goed te introduceren. het verhaal rondom het milieu en de wereld die ten ondergaat door eigen elementen brengt dat de rode das je tot een verstikking leidt. Het titelstuk staat dan ook centraal voor de opleving van de aarde, “The Orca” die in de oceanen leeft en het leven van de diepte van de zee in The Ballad of the Deep Sea”. Mooie elementen om te verwerken in muziek en beeld. Hierdoor is het een uitdaging voor de regisseur om deze muziek in beelden weer terug te brengen. Het album is al een goed begin om het Tool virus even te stillen, zeker nu er ook nog A Perfect Circle op komst is. Dan mag de cirkel wel rond zijn om Tool weer nieuw leven in te blazen.

Te zien in Nederland

The Ex - 27 Passports

The Ex - 27 Passports

Label Ex records

Beoordeling 7,5

Review Het verhaal van de Nederlandse punkband The Ex kent zijn oorsprong in de kraakbeweging van Amsterdam. Eind jaren 70 en begin jaren 80 was het GW Sok die de frutstraties over de maatschappij door de speakers galmde. Nu is de band vele jaren, diverse genres en bandleden verder. Sok is vervangen door Arnold de Boer, maar alle hoesjes ontwerpen en albums in eigen beheer uitbrengen is nog steeds van toepassing. Met dit 27ste album is er weer een paspoort om toe te treden tot de wereld van de muziek. Met een hypnotiserende noisepop van ‘New Blank Document’ is de oude garage sound weer heerlijk aanwezig. Maar ook de jazzy invloeden van ‘Silente Waste’ en de aandacht voor de gitaarsound op ‘Piecemeal’ doen denken aan de punk overgang naar new wave in de jaren 80. Maar nu in een nieuw fris jasje en dynamiek. Daar waar de Pixies en the Breeders (‘Birth’) hun succes kunnen vasthouden, zou dit toch ook voor the Ex moeten lukken? Of zijn we dan weer te polderachtig bezig en vinden we het uit eigen land minder. Per slot van rekening kennen in Nederland met the Ex en Claw Boys Claw mooie postpunk bands die de tand des tijds hebben doorstaan en dit jaar een mooi album op de markt brengen.

Te zien in Nederland

Moaning - Moaning

Moaning - Moaning

Label Sub Pop Records / Konkurrent

Beoordeling 7

Review Het duurde een kleine tien jaar maar nu is daar het debuutalbum van de Amerikaanse postpunkformatie Moaning. Tien jaar spelen, optreden en het schrijven aan eigen werk. Producer Alex Newport (o.a. Bloc Party) merkte het trio op, was enthousiast en spoorde de band aan om meer nummers te schrijven en te gaan werken aan een volledig album. Het resultaat is het titelloze debuut dat nu is uitgekomen en te beluisteren is. Stuwende bassen en af en toe wat rauw Als je een plaat binnen het genre van “postpunk” uitbrengt moet je als luisteraar natuurlijk niet de verwachting hebben dat je naar verfijnde gitaarmelodietjes en dito riff-jes gaat luisteren. Het titelloze debuut van deze formatie uit Los Angeles is dan ook redelijk recht-toe-recht-aan, af en toe wat rauw en over het algemeen aangenaam intens. Nummers als ‘Don’t Go’ en ‘The Same’ behoorden al tot het repertoire en zijn nu ook op het album terug te vinden waarbij opener ‘Don’t Go’ is wel een soort van blauwdruk wat je mag verwachten; de stuwende bas van Pascal Stevenson, het strakke drumwerk van Andrew MacKelvie en het sprekende gitaarwerk van frontman Sean Solomon. Stevig en donker Het trio geeft aan onder meer beïnvloed te zijn door een band als New Order en dat moet dan bijvoorbeeld uit een track als ‘Close’ blijken alhoewel de vergelijking toch vaak mank gaat. Want nummers als ‘Artificial’ en ‘Does This Work For You’ passen veel beter in dat postpunk-spectrum. Laatstgenoemde is wel een ijzersterke track dat door de tempowisselingen een opzwepend karakter krijgt. Verrassend is ‘Misheard’ want hier laat de band duidelijk horen diversiteit aan te kunnen brengen qua melodie in couplet en refrein. Een soortgelijk nummer is ‘Useless’, dat begint met een melodieuze gitaarriff maar gaandeweg wordt uitgebouwd naar wat steviger, donkerder werk. Zo klinkt het album wel samenhangend en bouwt de band nergens een moment van rust in. Bij afsluiter ‘Somewhere In There’ pompen ze nog één keer alle eerder gebruikte ingrediënten in het gerecht en serveren dit als dessert. Eindoordeel Moaning is een krachtig debuut dat als geheel standvastig klinkt. De verschillen in de tracks moet je vooral in de nuances zoeken want de tien tracks hebben behoorlijk wat overeenkomsten maar daarentegen klinkt het album wel als één geheel. Het feit dat de bandleden de afgelopen tien jaar samenwerkten en (muzikaal) lief en leed deelden is duidelijk hoorbaar. Voor de liefhebber van een stevig stukje muziek met een vleugje shoegaze hier en een vleugje distortion daar. Overigens is de cover van dit album echt heel mooi en is er een boekje met teksten bijgevoegd. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Eagle Twin - The Thundering Herd (songs

Eagle Twin - The Thundering Herd (songs

Label Southern Land rec.

Beoordeling 6,5

Review De heren Gentry Densley en Tyler Smith uit Salt Lake City zijn vanaf 2007 bezig met Eagle Twin en noemen zich 'twee beesten', 'the Serpent and the Crow'. Wie is wat...? 2-manschap laat zich horen. Volop aanwezig, deze twee mannen met hun doom/sludge. 4 nummers met scherpe randen (voorzichtig aanpakken!) brengen je naar een wereld van gekwelde intensiteit..... Met alleen geluid van rauw gitaar en drums zingt Densley vanuit het diepst van z'n binnenste. Densley loopt al langer mee in muziekland. Hij speelde/zong/componeerde ooit bij Iceburn, een collectief dat jazz, funk, progrock en ook klassiek(!) speelde. Tyler Smith drumde in o.a. Clear, Bible Black Tyrant. De 4 nummers zijn lekker lang uitgesponnen. 'Quana un Rama' en 'Elk Wolfv Hymn 1' zijn elk zo'n 10 minuten lang, waarvan deze laatste een redelijk dynamische opbouw kent. 'Heavy Hoof 1' (ook al zo'n 10 min.) laat een expressieve gitaarsolo horen, terwijl in 'Antlers of Lightning' zowel Densley als Smith helemaal losgaan. Dit nummer van een kwartier heeft intro, explosie en outro. Met hier en daar dynamiek en expressiviteit in de nummers, maar ook veelal het zelfde gitaar- en zanggeluid, treedt bij mij toch op den duur het murw-mechanisme op....

Te zien in Nederland

Mike LePond's Silent Assassins

Mike LePond's Silent Assassins

Label Frontiers Music

Beoordeling 8,5

Review In 2014 heeft Mike LePond, vooral bekend als de bassist van symphonisch/progressieve metalband Symphony X, een “solo”project opgericht, genaamd Mike Lepond’s Silent Assassins. Het werd eigenlijk een all-starproject met gitarist Michael Romeo (Symphony X), sessiegitarist Chlasciak en vocalist Alan Tecchio (o.a. Hades). LePond, Romeo en Tecchio zijn terug als trio met verschillende gastmuzikanten om bij te dragen aan de metal geïnspireerd door historische en mythologische onderwerpen. Het album opent met ‘Masters of the hall’. Het is een gevarieerd nummer dat gelijk goed binnenkomt, maar waar je je aandacht bij moet houden. Er zijn onder andere invloeden te horen van trash-, progressieve en symphonische metal. ‘Black legend’ is een eighties powermetalnummer met rock ’n roll riffs. ‘Avenger of Eden’ is een energiek speedmetalnummer met gedreven gitaarriffs. De aanwezigheid van de basgitaar is duidelijk aanwezig op het hele album wat een diep intens geluid geeft. ‘I am the bull’ opent met een basssolo en is duidelijk geformeerd rondom het bassgeluid. ‘The mulberry tree’ is een heel ander nummer dan de rest . Het is een akoestisch nummer met folky en mediterrane invloeden. De screaming voice van Techhio had hier iets minder gemogen om het nummer nog mooier uit te laten komen. Zijn stem is overigens heel mooi voor dit album. Zijn stem doet denken aan Rob Halford en M. Shadows. ‘Pawn and prophecy’ is de bijna tweeëntwintig minuten durende titeltrack en is geïnspireerd op William Shakespeare’s Macbeth. Feitelijk is er een metal soundtrack geschreven voor dit klassieke stuk. Het is theatraal, briljant in elkaar gezet en kan zo thuishoren in een metalopera. Er zijn verschillende metalinvloeden te horen. Heel verrassend is een klassiek stuk met piano en viool en ook een paar minuten durend stuk bluesrock. Met dit album heeft LePond zich zeker weer neergezet binnen de metalwereld.

Te zien in Nederland

The Soft Moon - Criminal

The Soft Moon - Criminal

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse post punkers weten met hun experimentele versie van elektro en popnoise tot een verrassend goed album te komen. Vol verrassende elementen is het album met aanstekelijke song een wisseling van muzikale elementen> Het klinkt als een band maar Luis Vasquez weet in zijn eentje een volledige band na te bootsen. Hij is overigens niet nieuw in de wereld van muziek. Als we het hebben over de alternatief rock, new wave en kraut is Vasquez zeker geen onbekende. Hij weet de songs van Joy Division en Bauhaus te gebruiken als sample materialen voor zijn eigen donkere Industrial sound. “Choke”, “Burn” en “Give Something” zijn songs die de donkere kant van de popsound kennen. Met deze new wave sound weet hij de jaren 80 / 90 op een andere wijze te doen herleven. Het album Criminal is de vierde van de man en de eerste voor op het nieuwe label. De wisselingen van dance en industrial gaan hand in hand gepaard. “Like A Father” en “The Pain” zou zo op de dance avonden voorbij kunnen komen. Live weet Vasquez het allemaal op te lossen met een volledige live band. Hierdoor is het indrukwekkender om hem te zien. Dat het als een soft moon rustig er aan toe zal gaan, ik denk het niet.

Te zien in Nederland 13 maart Doornroosje te Nijmegen 15 maart Paradiso te Amsterdam

Don Broco - Technology

Don Broco - Technology

Label Sharptorn

Beoordeling 8

Review De Engelse poprockact Don Broco stond onlangs nog in TivoliVredenburg hun recente album Automatic te promoten en speelde deze act als support voor 5 Seconds of Summer en Bring Me The Horizon. Stevige kost met vooral een pop inslag. Naast hun videogame Technology is er nu ook het album. Deze powerrock songs “Come Out To LA”, “Pretty”doet wat denken aan Linkin Park meets System of the Down. Met de electrosounds weet de band een diversteit op het album te brengen dat stevig is maar ook nauw aansluit tot de dancesound. Het nummer “The Blues” heeft dan muzikaal ook een totaal andere insteek dan blues, maar de zwaarmoedigheid van the blues zit er wel in. Uitschieters op het album is het titelnummer “Technology” en “T-shirt Song”, de power van de band dat er volledig voor gaat geeft enorme energie. Stevige gitaren en lekker beukende drums dat ondersteund wordt door de electrobeats en toetsen die alles bijelkaar houdt is heerlijk te noemen. Goed uitgebalanceerde composities met goed verhaal van “Tightrope”, “Good Listerner” en “Porkies” maken het album compleet. Don Broco mag dan ook gerust een topact voor de toekomst worden genoemd. Dat de beschuldigingen van het wangedrag van Rob Damiani ter discussie wordt gesteld, maarkt de kwaliteit van dit album er niet minder om.

Te zien in Nederland

Shame – Songs of Praise

Shame – Songs of Praise

Label Dead Oceans / Konkurrent

Beoordeling 7

Review “How does it feel, how does it taste” de vraag die de band stelt. “I hope that you hear me”. De festivalganger van 2017 heeft wellicht deze band opgemerkt. De Engelste rockact Shame stond op diverse events afgelopen zomer waaronder Eurosonic & Lowlands. Met een titel als Songs of Praise zou je denken dat het om een gospel band gaat, maar de titel refereert aan het aloude BBC radio programma dat daar nog op de zondagochtend te horen is. Onze Muzikale fruitmand van de EO is inmiddels al een poos uit de Ether geknikkerd, maar in Engeland is er nog markt voor. Als we dan wat tegengas geven met alternatieve postpunk van o.a. The Clash. Het is dan ook een aloud Engelse sound dat met Shame weer in een nieuw jasje is gestoken. Met een erg melodieus sausje zijn de songs “Dust on Trail”, “The Lick”, “Tasteless” en “Donk” voor een groot publiek toegankelijk. De rauwe stem van Charlie Steen brengt hem niet tot de voorronde van the Voice, maar staat inmiddels wel op de grotere festivals. Het is niet allemaal perfect maar wel eerlijk en niet gladgestreken in de productie.

Te zien in Nederland 26 april Melkweg te Amsterdam

Anvil – Pounding the Pavement

Anvil – Pounding the Pavement

Label Steamhammer

Beoordeling 7,5

Review De metalrockers van Anvil hebben een prachtig aanbeeld gesmeden in metaal. Het verhaal van Anvil is er een dat past in de lijn van Spinal Tap, maar dan in real life zullen we maar zeggen. De Canadese band kwam begin jaren 80 met hun debuut “Hard & Heavy”. De band kreeg een goed aanzien in de metalscene en het succes leek direct aan hun kant te staan. Nu na ruim 30 jaar is het werkelijk zover. Anvil heeft op een een of andere manier altijd de pech dat wanneer ze een label hebben gevonden, dat dit label een doorstart krijgt of in een fusie ten onder gaat. Dat hun managers telkens worden weggekocht of verdwijnen. Kortom de band staat telkens op het moment suprême met lege handen. Muzikaal is het een prima metal act en gaat op eigen middelen door. Het is een prachtig verhaal voor veel bandjes herkenbaar is. Dit begreep een van hun roadies ook. Zijn werkzaamheden bij Anvil was vooral om zich te voorzien van geld voor zijn eigen creatieve ontwikkeling. Film en documentaires en daarvoor werd Anvil een prachtig object. Hiervan is een mooie documentaire van verschenen “The Story of Anvil”. Dit werd uiteindelijk de doorbraak voor de band en roadie/producer. Anvil kreeg uitnodigingen voor support (o.a. AC/DC)en festival gigs. Inmiddels heeft de Steve Kudlow alles op de rit en gaat de band weer headbangend de wereld rond. Met Pounding the Pavement brengt de band niets nieuws. Het titelnummer is heerlijk, terwijl de zangpartijen niet altijd even top zijn. Toch is het een prima album dat doet denken aan Motorhead en met songs als “Bitch in the Box”, “Ego”, “Smash Your Face” en “Rock that Shit” kunnen we zeggen dat we dit niet te serieus moeten nemen. Dat doet de band inmiddels zelf ook al jaren niet meer, waardoor er ruimte tot creatief metal inspiratie ontstaat.

Te zien in Nederland

Starcrawler - Starcrawler

Starcrawler - Starcrawler

Label Rough Trade /Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse punkrockers Starcrawler lieten hun kunsten al zien op het London Calling festival. De band uit Los Angeles wist hier het publiek al enthousiasmeren voor het debuutalbum dat nu op de plank ligt. Het album begint heerlijk rockend met “Train” dat dezelfde deining van de trein in het nummer kent. Rauw en recht voor zijn raap. Het doet denken aan de begin periode van Blondie en Nirvana, althans een mix hiervan. Het “I Love LA”, “Different Angles” en “Chicken Woman” zijn catchy en heeft een glamsound terwijl te gelijk ook ruig in de basis. Soms met een vleugje Ramones en dan weer een vleugje LA Guns. Met “Tears” wordt een waardig melodieus rocknummer of meer een ballad van het album gespeeld. Het is wat rustiger. Toch past het allemaal in de balans van het album. Wel veel galm op de zang, en soms wat te schelle gitaarsound, maar over het algemeen prima debuut! Wellicht om goed in de gaten te houden voor de toekomst en te zien op vele festivals!

Te zien in Nederland

2017

Primal Fear - The Best of Fear

Primal Fear - The Best of Fear

Label Frontiers rec./ PIAS

Beoordeling 8

Review De powermetalband uit Duitsland draait inmiddels alweer twintig jaar mee. In deze twintig jaar hebben ze elf studioalbums, twee live-albums en hun eerste compilatiealbum Metal Is Forever – The Very Best Of Primal Fear (2006) uitgebracht. In 2018 zal hun nieuwe studioalbum Apocalypse uitkomen, maar eerst hebben ze afgelopen maand hun tweede compilatiealbum Best Of Fear uitgebracht. Het album bestaat uit twee discs die samen goed zijn voor bijna tweeënhalf uur aan heavy metal met veel power. De eerste disc bevat het meer heavier en straight-forward materiaal. Het begint met vier nieuwe nummers. ‘Area 16’ is een episch intro (zonder vocalen) die de spanning opbouwt tot het losbarst in ‘Predator’ met stevige gitaren en drums en de powervocalen van frontman Ralf Scheepers. Het derde “nieuwe” nummer is ‘If looks could kill’, een Heart cover. Het is altijd interessant om te horen hoe het uitpakt als een klassiek rocknummer en heavier geluid krijgt. Het pakt in dit geval goed uit. Het Primal Fear geluid past goed bij het nummer. Het nieuwe ‘Thrill of speed’ is een snel nummer en ook herkenbaar voor het geluid van Primal Fear. De tweede disc bevat de meer epische nummers. Er staan ook twee duetten op: ‘Everytime it rains’ met Simone Simons (Epica) en ‘Born with a broken heart’ met Live Kristine (Ex-Theatre of Tragedy, ex-Leaves’ Eyes). Het album is een goed overzicht van de afgelopen tien jaar met nieuw materiaal voor de fans die Primal Fear langer kennen en een goede introductie van de band voor de nieuwe luisteraars.

Te zien in Nederland

Kyle Schutt -Doom Side of the Moon

Kyle Schutt -Doom Side of the Moon

Label Mascot

Beoordeling 7

Review De Amerikaanse gitarist Kyle Schutt kennen we van de metalact The Sword uit Texas. De stevige klanken weten ze nog steeds te produceren, maar Schutt zocht zijn heil even in de oude albums die als klassiekers door het leven gaan. The Dark Side of the Moon van Pink Floyd is een inspirerend album voor allerlei soorten muziek en waarom dan geen stevige versie hiervan te produceren. Met die gedachtegang is Schutt aan de slag gegaan. Met dit jubileums tribute van 50 jaar voor het origineel gaan de heren van The Sword en hun maatjes aan de slag. Het album kent de gelijke titels waaronder “Breathe”, “On the Run”, “Time” en “Money” als classic songs. Het album is zeker geen overkill aan metal geworden, waardoor de band zich eerder heeft ingeleefd hoe het origineel is opgenomen. De ingetogenheid is aanwezig maar gelijk worden de solo’s en enkele riffs zeker aangedikt met distortions etc. Het is een keus wat je wel of niet mooi vind. Persoonlijk houd ik van het origineel, zeker als het om legendarische albums gaat. Daar moet je dan vanaf blijven. Zeker wanneer je weet dat men het nu toch niet kan overtreffen. Maar aan de andere kant is het mooi om enkele songs te horen waarbij het randje metal is aangedikt omdat het ten tijde van de opname nog niet bestond. Dus ja, voor de stevige gitaarliefhebbers is het meer een album om eens te beluisteren en wellicht waardeer je enkele songs hierdoor iets meer.

Te zien in Nederland

36 Crazyfists - Lanterns

36 Crazyfists - Lanterns

Label Spinefarm

Beoordeling 7,5

Review In de 23 jaar dat de Amerikaanse metal formatie 36 Crazyfists bestaat is Lanterns slechts hun achtste langspeler, maar de band levert met het album een plaat af waarop veel te genieten valt. Opener “Death Eater” hakt er meteen lekker in met een stevige riff, gevolgd door een diepe growl. Het nummer toont de veelzijdigheid van vocalist Brock Lindow, die gedurende het hele nummer blijft switchen tussen death metal growls, shouts en clean vocals, waarbij hij laat zien dat zijn stembereik uitstekend is. De band houdt het niveau van “Death Eater” gedurende het hele album vast. De gitaren zijn hard, de bas is diep en de ferme drums geven de nummers net even die extra bite die je van een volwassen metalband mag verwachten. Het niveau en de variatie van de vocalen is uitstekend, maar na enkele nummers is de nieuwigheid er wel vanaf en beginnen de nummers meer en meer in elkaar over te lopen. Net als je het moment bereikt dat je alles eigenlijk wel gehoord hebt, zet de band “Sea and Smoke” in. Dit nummer varieert tempo en laat een muzikaliteit zien die op eerdere nummers nog niet is waargenomen. Na het geweld van de eerste helft van de plaat volgt met “Where Revenge Ends” opeens een zachte ballad, waarin Lindow laat horen dat hij ook ingetogen kan zingen. Zijn stem heeft iets warms en rustigs, met het rauwe randje dat het metal maakt. Op de tweede helft van de plaat zijn vooral “Bandage for Promise” en “Dark Corners” noemenswaardig, de overige nummers klinken wederom als meer van hetzelfde. Opvallend is dat de band ervoor kiest een overwegend heavy plaat af te sluiten met de ballad “Dark Corners”, een nummer dat, zeker vergeleken bij het eerdere geweld, ingetogen en breekbaar mooi is. Al met al een goed album.

Te zien in Nederland

Autobahn – The Moral Crossing

Autobahn – The Moral Crossing

Label Tough Love/ Bertus

Beoordeling 7

Review Het klinkt alsof het een Duitse band zou zijn die in de voetsporen van Kraftwerk hun kunsten vertoont. Niets is minder waar. Autobahn is een postpunk act uit het Engelse Leeds. De snelle riffs en beukende drums zijn inmiddels ingeleverd en zanger Chraig Johnson heeft een vorm gekozen dat in het verlengde ligt. “The wait is now over” uit het nummer Low / High staat wel synoniem aan de sound. De donkere teksten worden zo ingezongen om het zo spooky mogelijk weer te geven. Of dat er geen touw aan te knopen valt. Met de hypnotiserende gitaar riffs van “Execution Rise” wordt aangevuld met de ritmesessie dat als een noise act in herhaling valt. Het past bij de punksound uit begin jaren 80 dat een transformatie naar de new wave bracht. Voor de liefhebbers die deze tijd in hun hart sluiten is het een prima plaat om de garage punk even weer herbeleven. Zeker de moeite waard om het eens te proberen. Wanneer dit album meer luisteruren krijgt hoor je telkens nieuwe geluiden en levert de plaat meer het gewenste resultaat. Het is altijd even afwachten hoe het met dit soort acts uitpakt. Nirvana is ooit ook zo begonnen.

Te zien in Nederland

Spotlights – Seismic

Spotlights – Seismic

Label I Ipecac

Beoordeling 7,5

Review Het is de metalband Spotlights dat zich afgelopen jaar zich in de kijker speelde met hun debuut album Tidels. Nu weet de metalact hier een prima vervolg aan te geven. Metal met doordachte composities en veel anti climax in de songs. “The Size of the Planet”, “Ghost of a Glowing Forest” of het openingsnummer en titeltrack “Seismic” zijn allen heerlijk deinende songs van Mario en Sarah Quintero. Met het nummer “Under the Earth” overtreffen ze zich zelf binnen de kaders waar men opereert. Het gaat vooral om de dynamiek en de power dat het uitstraalt. De hynotisterende drum en gitaar lijntjes duren net niet te lang en houdt men de vaart er in. Maar het zware geluid van het debuut album is er ook nog. Het nummer “The Opening” is log en zwaarder dan zijn voorgangers. Het is daardoor duidelijk dat de band is gegroeid en weet welke richting men op wil gaan. Prima album voor de metal en stevige progmetal fans

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland

Otherkin - OK

Otherkin - OK

Label Rubyworks rec.

Beoordeling 7,5

Review Het is allemaal OK met de Ierse grungerockers van Otherkin. Het debuut album is inmiddels gelanceerd en krijgt een positieve respons. Dat is dan ook terecht. Het album is vanaf de eerste songs lekker energierijk en aanstekelijk. “Come on, Hello” is het tweede nummer dat uit de speakers dendert. Ook dit nummer ligt dicht bij de Nirvana songs van Nevermind en the Libertines. Het Hello is wel een trigger om dit naast de Teenage song van het Nevermind album te leggen. Net als “Treat Me So Bad” is “Ay Ay“ lekker rockend en aanstekelijk. De catchy melodielijnen van de ruwe gitaren geven de power van de songs weer. Daaronder de heerlijk pompende bassen en het stevige drumwerk. De band zoekt het allemaal in de veilige kant van de grunge maar daardoor is het allemaal voorspelbaar lekker. Of het nu “’89”, “Yeah, I KNow” of REACT als titel heeft. De opzet is dat er in alle songs een lekkere drive moet zitten en dan rustig beginnen zodat het na het intro met tekst los kan gaan. Tekstueel is het nog niet zo doordacht als Cobainm maar muzikaal is het een lekkere aanwinst op de poppodia en festivals. En de drive hebben ze voor alle songs ook gevonden hoor, het is dreigend, fris en dan weer pompend als of hun leven er vanaf hangt. Het geeft de energie weer dat van de plaat spat en live zal de band dit goed overbrengen .

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland 3 november Sugar Factory te Amsterdam 4 november Vera te Groningen

Metz – Strange Peace

Metz – Strange Peace

Label Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review Bij de eerste klanken is het alsof we een powerful Public Image Limited horen. De punksound van Pixies in combinatie met de stem van Johnny Rotten, zou een vertaling kunnen zijn van de Canadese noise punkers METZ kunnen zijn. Ditmaal is de band met de producere Steve Albini de studio ingedoken. Met een drumsound dat sterk aanwezig is en de ruwe songs rommelige gitaren geven de power van een post punkband en komt het openingsnummer “Mess of Wires” wel binnen. Met “Drained Lake” schuiven de bijgeluiden nog aan waardoor het psychedelische punksound wordt. De songs van Alex Edkins, Hayden Menzies en Chris Slorach zijn vooral dreigend en als een blok beton boven je hoofd te noemen. Met de melodielijnen weet men de ruimte in dit soms mototoom gitaar en noise geluid ruimte te vormen. “Catarpillar” is op een andere wijze monotoon als een lichtpuntje binnen de songs gebracht, waarna er wordt afgetikt voor een donkere songs “Lost in the Blank City”. Het geheel is vooral een stevige noise plaat geworden waarbij je de buren met gemak op de kast kunt krijgen

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

A Giant Dog - Toy

A Giant Dog - Toy

Label Merge / Konkurrent

Beoordeling 7

Klant De Amerikaanse punkrockers komen met hun tweede album op Merge Records. De band doet denken aan de begin periode van Blondie gemengd met de postpunksound van Green Day. Rauw en recht uit het hart. Na het aftellen kan het feest beginnen. Verrassend is “Get Away” en popgevoelig en met “Fake Plastic Trees” en “Bend Over” komt er al wat meer rock and roll in. Daar waar de Runaways vroeger meer de rock kant kozen is het aan A Giant Dog eenzelfde insteek maar nu met het geluid van cleane punk gitaren. Uiteindelijk weet men de punksound weer terug te vinden, “Toy Gun” en “Lucky Ponderosa” klinken dan weer als de oude vertrouwde punkrockersongs van A Giant Dog. Sabrina Ellis was al niet meer in scherpte op Bendrover maar dat gebeurd gedurende het album alleen maar vaker. Het is een charme waar je doorheen luistert of geheel aan gaat storen. Dat laatste is begrijpelijk als je het na 10 songs terug blijft horen. De diversiteit van de songs wordt gedurende het album minder en de kracht verliest de band bij “Tongue Tied”, het 9de nummer. Aangezien het album 13 nummers kent, is dit net iets te veel om het te blijven laten boeien.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Circus Maximus - Havoc in Oslo

Circus Maximus - Havoc in Oslo

Label Frontiers

Beoordeling 7,5

Review De Noorse progressieve metal act keert terug naar hun eigen hoofdstad. De band is daar door Michael Ericksen en de broertjes Mats en Truls Haugen opgericht. Met Dream Theater als inspiratiebron ging de band 17 jaar geleden aan de slag. Nu vullen ze de zaal van hun hoofdstad om hun recente album Havoc te presenteren. Ditmaal gaat het dan ook om een live album, waarbij de songs van het laatste album voorbij komen. Het gedreven “Highest Bitter” sluit naadloos aan op het 10 minuten durende epos song “Architect of Fortune” van het album Nine. Of het nu “The Weight” of “Havoc” is, live weet de band het bijna identiek vast te houden aan het origineel. Dat was al bekend toen de band een Live in Japan show via Youtube presenteerde. Maar nu is er een goed gebalanceerd en gemixt live album met dvd. Hier is op te zien dat het stevig er aan toe gaat, maar ook de subtiele highlights komen voorbij. De snelle solo’s in “Arrival to Love” en het meedeinde “Loved Ones”. Het is een mooi overzicht van hun 15 jarige bestaan van albums maken, al zijn het er maar 4. Maar zeker een smul momentje voor de prog metal fans!

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Atriarch – Dead As Truth

Atriarch – Dead As Truth

Label Relapse Records

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse metal act Atriarch timmert vanaf 2010 al aan de weg. Hun debuut Forever the End verscheen een jaar later, waarna er een komen en gaan kwam van bassisten. Uiteindelijk weet Lenny Smith en drummer Ronald Avila met Joshua Dark en Andy Savage (what’s all-in the name) de band weer nieuw leven in te blazen. De zware doom metal is vooral log te nomen en met het “Inferno” weet men dit direct te presenteren. Het openingsnummer sleept je door de donkere stem met de logge drumbeats. Het kenmerkt de band. Daar waar de traagheid inschuift en de donkere drums de basis legt zijn de gitaren met luie en volle accoorden dreigend te noemen. De lange songs “Void” en het prettig gestarte “Happiness” kennen vooral de schreeuwende uithalen als climax van de songs. Het truckje is voor een of twee songs mooi maar hier komt het net wat te veel voor. Voor de metal fans die de underground van de jaren 80 ook een warm hart toedragen is het zeker een aanrader.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Fangclub - Fangclub

Fangclub - Fangclub

Label EMI / Universal

Beoordeling 8

Review Bij het luisteren van de eerste songs van deze rockband uit Dublin is het direct raakt. “Bullet Head” doet wat denken aan de begin periode van Nirvana gemixt met song 2 van Blur. Lekker fel en brutaal trekt de band van leer. Het trio met zanger / gitarist Steven King, bassist Kevin Keane en drummer Dara Coleman weten met hun in your face song “Role Models” helemaal de Nirvanastijl van “Feels like Teen Spirit” over te nemen. Of het allemaal in de huidige tijd past en het succes krijgt van Nirvana is nog even af te wachten. De Fangclub weet er in ieder geval heerlijk van zich af te bijten. Het stevige rockwerk gaat maar door. “Lightning”, het wat mindere “Psycho” en “Dreamcatcher”, de songs behoren allemaal tot de postpunk sound dat we uit de jaren 90 herkennen. Men heeft er veel naar geluisterd en hier een kopie van kunnen maken. Met “Bad Words” maakt men er plotseling een poppy Weezer song van. Het is het startsein om de songs iets luchtiger in te zetten, al blijft het lekker klinken met “Loner” en “Animal Skin”.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Dead Cross - Dead Cross

Dead Cross - Dead Cross

Label Ipacoc / PIAS

Beoordeling 7

Review De heftigheid van de titel van de band en album is ook wat je krijgt te horen. De Amerikaanse band is niet zomaar een band. Je mag wel zeggen dat het een superact is, de heren zich hier even kunnen uitleven. Het gaat om Mike Patton (Faith No More), Dave Lombardo (Slayer, Testament & Suïcidal Tendencies), Justin Pearson (The Locust, Headwound City) en Michael Crain (Retox). Kortom een clubje dat er stevig tegenaan kan gaan. Het gebeurd dan ook. Songs zijn amper 3 minuten en vol energieke uptown powermetal. Naast de experimentele songs die zo uit de mauw zijn geschud gaat het wellicht meer om de combinatie van deze muzikanten dan de uitgebalanceerde en geniale songs die de heren bij hun vaste bands als Fate No More en Slayer laten horen. Het is hier allemaal wat te rechttoe en rechtaan. “Shillelagh”, “Obendience School” en “Bela Lugosrs Dead” zijn dan mooie titels. De songs blijven in hetzelfde segment en snelheid. Daar in tegen horen de we de geniale gitaarriffs en power ritmesecties. De verwachtingen voor dit project lag hier wat hoger dan het uiteindelijke resultaat.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Prong – Zero Days

Prong – Zero Days

LAbel SPV

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse crossover metal act Prong wist in de jaren rondom het millenium geen enkel album te maken en sterker nog de band had zich zo goed als ontbonden. Daar komen ze nu op terug met een passende titel Zero Days en het daarbij behorende titelnummer. Inmiddels heeft de band in dit millenium al zeven albums gemaakt en een gelijk aantal bandwisselingen. Vol energie begint de band met “However It May End”. Korte gitaarriffs dat de drums opzweept tot het zelfde tempo te hanteren. Toch is het geen metal act waar geen melodie in zit. Tommy Victor weet met zijn donkere inslag altijd een heldere swung in de songs te brengen, al zou je het op het eerste gehoor niet zeggen. “Wasting of the Dawn” mag dan stevig zijn maar het kent een aanstekelijk refrein dat al snel het meezing brein doet werken. “Devide and Conquer” en “Off the Grind” worden meer toegankelijk voor het grotere publiek. Dat Prong nog dezelfde energie op de plaat kent als in de jaren 90 is een verrassing en daarmee ook een kunst die we alleen maar kunnen eerbiedigen. Goede metal hoeft echt niet lelijk te zijn!

Lees verder www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Expulsion – Nightmare Future

Expulsion – Nightmare Future

Label Spinefarm

Beoordeling 7

Review De deathmetal act uit Nederland weten met hun strakheid een heerlijke snelle metal op de plak te brengen. De voormalige muzikanten van Repulsion en Exhumed kennen met deze band een opleving die er mag zijn. Het is duidelijk dat binnen de metal het niet altijd gaat om de langste album te maken. De snelle riffs van Altar of Slaughter en Mask of Fear snijden door de groeven van het vinyl. Met “Funeral Bells” en het titelstuk brengt Matt Harvey meer dynamiek in de songs. Terwijl Danny Walker en Menno Verbaten de aansluiting van de ritmesectie behouden. En dat gaat in een sneltreinvaart. De songs van 2 minuten bevatten zoveel info en riffjes dat je na het luisteren van het album al kapot bent. En dan hebben we het over een album van pakweg 14 minuten 7 songs en geen geneuzel.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Intergrity – Howling For The Nightmare S

Intergrity – Howling For The Nightmare S

Label Relapse rec.

Beoordeling 6

Review Hoewel integriteit een groot goed is, weet deze metal punkact uit Amerika hier een andere vorm aan te geven. Inmiddels bestaat de band bijna 30 jaar en heeft frontman Dwin Hellion ruim 30 albums en e.p.’s op zijn naam staan. Klein detail hierbij is dat hij inmiddels een wachtrij aan muzikanten heeft verslonden en is nu uiteindelijk alleen overgebleven van de oorspronkelijke band. Vol bravoure gaat Dwin Hellion er tegenaan. Met de schreeuwende uitspattingen weet hij de eindstreep van de songs steeds te behalen. Inmiddels zijn de muzikanten van grotere waarde. De powerful riffs van Domenic Romeo komen beter uit de verf. De snelheid en de drives op “I’m the Spell” en “Hymn For The Children” zijn prima en de basis van drums en bas weten het goed te volgen. Het muzikale stuk “Serpent of the Crossroads” is heerlijk te noemen totdat er iemand denkt hierdoor heen te schreeuwen. Het is geen grind of zangkunsten waar je op kunt bouwen en dat is wellicht de clou waarom de muzikanten komen en gaan. Wanneer het allemaal met een betere zanger werd ingevuld zou ook dit weer een prima metal album zijn. Howling for the nightmare is already started.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Ex Eye - Ex Eye

Ex Eye - Ex Eye

Label Relapse rec.

Beoordeling 7

Review De Canadese saxofonist Colin Stetson is een begrip in de wereld van de Jazz. Zijn grensoverschrijdende manier van spelen wekt nieuwsgierigheid bij de gevorderde saxofonist liefhebber. Stetson weet zijn spel te combineren met met noise en metalsound. Deze experimentele muziek weet zijn weg te vinden naar een speciaal publiek. Wanneer Stetson drummer Greg Fox van de metal act Guardian Angel en Liturgy achter de kit weet te plaatsen, weten we dat de dubbele basdrum partijen niet lang op zich laat wachten. Dan is het aan Stetson om dit bij te kunnen houden. Samen met gitarist Toby Sommerfield van o.a. Never Enough Hope en The Ginger Group en de Pakistaanse basfreak Shahzad Ismaily weten we dat het een experimenteel album wordt van hoog niveau.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/ex-eye-ex-eye/

Te zien in Nederland 28 oktober Bimbuis te Amsterdam

B Boys - Da Da

B Boys - Da Da

Label Konkurrent

Beoordeling 7

Review Het is de New Yorkse band uit Brooklyn dat met Da Da het tweede album op de markt brengt. De heren maken met hun post punk er een chaotische muzikale gekte van. Nee geen hip hop of rap of underground New Yorkse maatschappelijk geneuzel. Het gaat bij B Boys er even anders aan toe. Met “Discipline” wil de band nummers maken die doen denken aan de begin periode van The Clash, Sex Pistols of andere punkact van eind jaren 70. Het zijn geen doordachte songs maar het is allemaal rechttoe en rechtaan. Het snelle “Psycho”, of staccato inzet met “Flatlands” het is allemaal vanuit de eenvoud ingegeven. En wat is daar mis mee. Als het lekker klinkt is het prima! En wanneer je meer geld hebt is het alleen maar gelikter. Aangezien dat de dollars niet volop voorradig zijn, hebben we dit product.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Endless Boogie –Vibe Killer

Endless Boogie –Vibe Killer

Label No Quarter

Beoordeling 6,5

Review De Amerikaanse band uit New York staat bekend om hun experimentele inslag. Na het debuut album Focus Level uit 2008 is men nu toe aan het vijfde album Vibe Killer. De psychedelische invloeden worden in de rock gevlochten en met hun improvisatie kan dat uitmonden in lange nummers. Het titelnummer geeft door de herhalende gitaarriff en een lichte basloop de spanning weer. Met de spoken word wordt het nummer nog donkerder. Dit doet denken aan Tom Waits die overgestapt is naar een nieuwe muziekstijl. Dit wordt nog sterker in het opvolgende “Let It Be Unknown” waar we Paul Major zijn versie van Tom Waits nog sterker naar voren horen komen. Toch weet de band met “High Drag Hard Doin” hun oude geluid terug te laten komen. Over deze act wordt gezegd dat de invloeden van ZZ Top hoorbaar aanwezig zijn en dat komen we in dit 8 minuten durende song tegen. De Southern rock drive en de ruwe deels spoken zang verteld het verhaal over de motorwereld.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/endless-boogie-vibe-killer/

Te zien in Nederland

Wavves - You're Welcome

Wavves - You're Welcome

Label Konkurrent

Beoordeling 7

Review De Wavves zullen het voorprogramma verzorgen voor Blink 182 en dat is exact waar de band moet staan om hun fan-schare te vergroten. De combinatie van surf en postpunk is waar Nathan Williams al enige jaren met zijn band voor staat. De band is inmiddels bijna 10 jaar bezig en dan mag er wel een feestje worden gevierd. You’re Welcome! Met een onrustige “Daisy” begint het zesde album van de band. Al wordt met het titelnummer een heerlijke beat gevonden. Het herhaaldelijke refrein zal zeker live goed doen, om vervolgens over te gaan tot de onvervalste post punk van “No Shade”. Dan heb je het zeker warm gekregen. De afwisseling van een meer rocksound song als “Million Enemies” af te wisselen met een post punk nummer als “Hallowed Out” geeft het album de nodige afwisseling. Zonder dat de composities in herhaling te laten vallen is het concept een geheel.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/wavves-youre-welcome/

Te zien in Nederland

PWR BTTM – Pageant

PWR BTTM – Pageant

Label Big scary Monsters/ Bertus

Beoordeling 7

Review De post punkact Power Bottom komt uit Amerika. De excentrieke heren Live Bruce en Ben Hopkins staan ter discussie. Na beschuldigingen die er op sociale media zijn gemaakt over misbruik moet de band hardhandig de kop in drukken. Het is jammer dat ze hier hun energie in moeten steken in plaats van het promoten van dit album. Met Pageant brengen ze het vervolg van hun debuut album Ugly Cherries. Een mix van Blink 182 en Green Day vol expressie. De stevige songs “Silly” en “Answer My Tekst!” komen lekker binnen, waarna ze met “LOL” en “Won’t” een andere kant laten zien. De rustige coupletten lopen op naar een heftig refrein. Het past in de lijn dat Green Day ook zou kunnen gebruiken. De melodische intro dat uitloopt naar een stevig postpunk refrein. Het album van Power Bottom staat er vol van en daardoor is het truukje na de eerste helft van het album wel uitgewerkt. Met het akoestische titelnummer brengt het allemaal weer wat adem in het geheel. Maar met een “New Trick” valt men weer terug in het oude repertoire. En daar is niks mis mee wanneer je er van houdt.

Lees verder

Te zien in Nederland

Mastodon – Empire of Sand

Mastodon – Empire of Sand

Label Label: Reprise rec. / Warner

Beoordeling 8,5

Review Het vorige album Once More “Round the Sun was al een top album en Mastodon weet deze kwaliteit door te zetten op het nieuwe Empire of Sand. De metal act uit Atlanta USA bestaat nog steeds in de originele bezetting dat tegenwoordig na 17 jaar al een prestatie is. Al is zanger Eric Sander na het eerste jaar al afgehaakt. Het commercieel tintje in de metal van weleer, brengt dat de band catchy songs op dit album deponeert zonder het verlies van de metal te ervaren. “Presious Stones”, Stem Brether en Show Yourself zijn weer lekker uptempo met heerlijke venijnig gitaarspel. Met gasten op dit album, waaronder Scott Kelly (“Scorion Breath”), Kevin Sharp (“Andromeda”) en Mike Keneally (“Jaguar God”) weet producer Brendan O’Brien de band in de richting te sturen waar de ware metal voor het grote publiek de ruimte krijgt.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/mastodon-empire-of-sand/

Te zien in Nederland/ Belgie 18 juni Graspop te Dessel (B) 27 juni Tivoli Vredenbrug te Utrecht

The Sword – Greetings From…

The Sword – Greetings From…

Label Spinefarm

Beoordeling 7

Review Het is het eerste live album van The Sword uit Austig, Texas. De zware metal van de heren staat bekend als stevige kost dat vooral live goed tot zijn recht komt. Om deze energie op schijf te krijgen is dan ook een hele kunst, maar nu ligt hier het album “Greetings From…”. Het album is wel een echt live album met een goed overzicht van de band door de jaren heen. Heerlijke rocksongs als “The Chronomancer 1: Hubris”, “Maiden Mother and Crone” laten de volle snerpende gitaren van Kyle Shutt goed klinken. De zang is wat matig te noemen waardoor topsongs “Tears Like Diamonds” en “Tres Brujas” wat matig uit de verf komen. De gitaarlicks zijn prima maar ja dan blijf je toch denken, neem een zanger met een goede powerfull rockstem die hier overheen buldert. Het instrumentale zou een optie zijn, al heeft men hiervoor “Agartha” gekozen, een song met veel synthesizers. Kortom een veel belovend album, dat wat teleurstellend tot uitvoering is gebracht.

Lees verder

Te zien in Nederland

Dead By April - Worlds Collide

Dead By April - Worlds Collide

Label Spinefarm

Beoordeling 7,5

Review Het kan nog steeds omdat het april is. De Zweedse band Dead By April houdt er een wat vreemde titel van naam op na. Maar met de titel van het album Worlds Collide slaan ze de spijker op de kop. De wereld van pop en metal komen elkaar tegen in DBA. Een band waarbij gitarist Pontus Hjelm en zanger Jimmie Strimell de krachten in 2007 bundelen. We zijn nu 10 jaar later en vele bandleden zijn de revue gepasseerd. Wanneer in 2013 ook de zanger Strimell werd vervangen bleek dat de honger naar perfectie van Hjelm groot was. Het gevolg was dat het een tijd duurde voordat het derde album Let Me Know het daglicht kreeg te zien. Maar het succes was daar. De band tourde door de wereld om hun kunst van de powerpop dat vooral bestaat uit de synthesizers sounds en de metal deed vermengen

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/dead-by-april-worlds-collide/

Te zien in Nederland