De Schijvenrij
 
 

Popular Album Reviews

Weezer - I'm Just Being Honest

2019

Cage The Elephant - Social Cues

Cage The Elephant - Social Cues

Label RCA

Beoordeling 8,5

Review Sinds de band met het titelloze debuut verscheen heeft Cage The Elephant een meer dan aangename reputatie opgebouwd; over het algemeen verrassend, ongrijpbaar en in ieder geval authentiek. we kunnen na het beluisteren van hun laatste album Sociaal Cues dat deze week uitkwam alleen maar concluderen dat deze typeringen nog allemaal actueel zijn. Cage The Elephant heeft zich de afgelopen jaren echt gepositioneerd als een band die we niet in een hokje kunnen plaatsen; Rock, Grunge, Blues en diverse dwarsverbanden; het kwam allemaal voorbij en met hun vorige album Tell Me I’m Pretty won de band zelfs een Grammy in 2016 in de categorie Best Rock Album. Dat de band zich simpelweg niet laat kooien blijkt wel uit de keuze voor John Hill als producer; we kennen hem van successen van o.a. Eminem en Rhianna dus hoe verhoudt zich dit nu tot een act als Cage The Elephant? De band knalt werkelijk uit de startblokken met ‘Broken Boy’, een soort mix van Glamrock van Bowie volgepropt met paranoia en dan gespeeld met de intensiteit van The Black Keys. Na deze knallende opener moeten we even naar lucht happen en dat lukt prima bij de titelsong die best wat weg heeft van een jaren ’80 hit met een hele slimme sample. Vervolgens doet de band het met ‘Black Madonna’ even wat rustiger aan waarbij de stem van Schultz wat vervormd wordt en vooral de uitspraak lekker loom klinkt. Vervolgens is daar één van de verrassingen van het album; het met dub-reggae doorspekte ‘Night Running’ waar we ook Beck horen knalt werkelijk uit je speakers en we zijn nog maar vier tracks onderweg! Soms zijn de teksten persoonlijk want ook die kant schuwt de band niet. ‘Skin And Bones’ gaat over het stuk gelopen huwelijk van Schultz (“I've been running for so long / All that's left is skin and bones / Close my eyes, fight to carry on / Sometimes it makes no sense at all”) en luistert lekker weg en met ‘Ready To Let go’ is die catchy single die het gewoon goed gaat doen! ‘House Of Glass’ is een stuwende song waar we even op de basgitaar moeten letten en ‘The War Is Over’ is weer zo’n slim in elkaar gezette poprocksong. Verder is er nog het ijzersterke en naar de garagerock neigende ‘Dance Dance’ maar misschien de verrassing van dit album is het absoluut romantisch klinkende liefdesliedje ‘Love’s The Only Way’ met wat rustig gitaarspel en de nu ingehouden stem van Schultz. Afsluiten doet de band met één van de weinige rustmomentjes op dit album; een wat echoënde piano zorgt voor de basis van dit prachtige, rustige en toch wat onheilspellende nummer waarop Schultz nog één keer terug kijkt op dat stukgelopen huwelijk. (“So many things I wanna say to you / So many sleepless nights I prayed for you”). Social Cues is er één voor de jaarlijstjes, zo veel wordt wel duidelijk na enkele luisterbeurten. Het album is sterk, divers en de band laat zich nog steeds niet in de kaart kijken of in een hoekje plaatsen. Als we aan dertien verschillende luisteraars de vraag stellen hun favoriete track te noemen is de kans groot dertien verschillende nummers te horen. Tussen kop ‘Broken Boy’ en staart ‘Goodbye’ weet Cage The Elephant nog elf keer te overtuigen. Kortom, een aanrader. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Walking On Cars - Colours

Walking On Cars - Colours

Label Virgin / Universal

Beoordeling 7,5

Review Walking On Cars is terug met hun tweede album. Na het meer dan goed ontvangen debuutalbum uit Everything This Way uit 2016 is nu Colours uit! Walking On Cars is zo’n band die een eigen sound heeft die voor een grote mate bepaald wordt door dat donkere, ietwat nasale stemgeluid van zanger Patrick Sheehy. Dit nieuw album schuurt ook weer tussen pop en rock met de nodige synths. Met de al eerder uitgebrachte single wordt de toon en daarmee ook het geluid van dit nieuwe album gezet. Na deze misschien wat krachtige opening neemt de band met ‘Coldest Water’ ogenschijnlijk wat gas terug en hier maakt Sheehy ons deelgenoot van zijn drankprobleem dat hem parten speelde. De eerste ruime minuut is het vooral een wat synth gedreven opening met zang van Sheehy maar daarna wordt het vuurtje toch wat verder opgestookt. Deze opbouw hanteert de band vaker; luister maar eens naar ‘Somebody Else’ dat wat deze recensent betreft een hele sterke opening kent, maar ook na anderhalve minuut doorschakelt naar de volgende versnelling. De band was voor dit tweede album overigens op zoek naar een wat ander geluid dan op hun debuutalbum, en hoopt dat gevonden te hebben met Colours. Dit album is deels opgenomen in de eigen studio in Dingle maar ook deels in de beroemde RAK studio in Londen. Op ‘Colours’ blijft de band best vasthouden aan vaste structuren met hier en daar een uitzondering. ‘Two Straight Lines’ kent ook wel die herkenbare opbouw maar verrast tijdens de refreinen en eigenlijk klinkt de band ook wel erg lekker als Sorcha Durham ook een deel van de vocalen voor haar rekening neemt zoals op ‘One Last Dance’. Op ‘When We Were Kids’ vergaloppeert Sheehy zich waarschijnlijk als hij steeds die hoge noten wil en moet halen. Het enige echt rustigere nummer is de afsluiter ‘Pieces Of You’; een rockballad achtige track waar het pianospel van Sorcha de aandacht trekt. Van de ongeveer 40 nummers die ze schreven voor dit album zijn dit dan de negen tracks die het gehaald hebben. Colours is een album dat een aantal luisterbeurten nodig heeft. Je moet even de tijd nemen om de details die het verschil tussen de nummers maken eruit te kunnen lichten. Het stemgeluid van Sheehy is een sterk wapen van de band maar muzikaal en qua composities mag het nog wel wat verrassender worden. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Girli - Odd One Out

Girli - Odd One Out

Label Virgin/ Emi / Universal

Beoordeling 7,5

Review Als je als artiestennaam Girli neemt, mag je dan ook aannemen dat er een album komt met allerlei girli songs. De electropop van Milly Toomey voldoet hier dan ook volledig aan. De jonge zangeres zag bij haar ouders de Blondie albums in de kast staan en dat inspireerde haar om de Girli naam aan te nemen. De vrolijke klanken kennen brutale teksten als ‘Deal With It’ of de ode aan zangeres Pink in het nummer ‘Pink’. Het album kent de Pink popsound en solliciteert ze hierbij openlijk om als supportact voor haar idool te kunnen spelen. De popsongs ‘Friday Night Big Screen’ en ‘Sticky Out’ zijn prima songs waarmee ze hits kan scoren en het storytelling ‘Fake Friends’ is zo kort dat je het amper als titel van een song kunt betitelen. Met ‘Young’ geeft ze een kijkje in haar eigen wereld, dat herkenbaar voor velen zal zijn. Het album is de eerste stap van Girli om de route naar haar eigen sound te bewandelen. De intentie is goed en de ervaring en het netwerk zal voor de toekomst belangrijk voor haar zijn.

Andy Black - Ghost of Ohio

Andy Black - Ghost of Ohio

Label Republic rec.

Beoordeling 7,5

Review Andy Biersack is zijn eigen naam en de Amerikaanse zanger nam tevens de artiestennaam Andy Six aan. Als aanvoerder van de glamrockers ging hij door het leven toen hij nog bij Black Veil Brides speelde. Geïnspireerd door KISS en Motley Crue werd de act opgevoerd, hoewel het muzikaal een donkere sound en meer donkere teksten kent. In 2016 weet Andy al een solo uitstapje te maken met het album the Shadow Side. Nu weet de man wederom ruimte te maken om een solo album uit te brengen. Juist om de band ver van de solo projecten van Andy te houden, neemt hij de naam Black aan. De sound van Ghost of Ohio en zijn solo songs zijn luchtiger en kent het meer een popsound dat niet te rijmen valt met het stevige werk met Black Veil Brides. Het titelstuk, ‘Heaven’ of ‘The Wind & Spark’ zijn songs die net zo goed op een album van The Script hadden kunnen staan. Hoewel de teksten nog wel een donker randje kent. Maar over het algemeen is het een lief album van Black als je het naast de rockband songs ligt. Maar gelijk is het allemaal een soort van 13 in een dozijn ten opzichte van de vele bands die dit soort muziek op dit moment maken. Goed, het is een prima plaat en prima productie, maar ten opzichte van de vele commerciële bands is dit album wat doorsnee.

Band of Skulls - Love is All

Band of Skulls - Love is All

Label So rec. / Silva

Beoordeling 8

Review De Britse band uit Southampton heeft het podium van de Zwarte Cross al eens bespeeld, maar echt doorgebroken zijn ze nooit. Toch is het een band die mooie indie rock albums heeft gemaakt en live een goede reputatie kent. Dit album van Band of Skulls swingt rockt en is in your face! Heerlijk aanstekelijke dance rocksongs waaronder ‘Love is All You Love’ of het steviger ‘Not the Kind of Nothing’. De popsongs waaronder ‘Cool Your Battles’, ‘Thanks a Lot’ en ‘Sound of You’ met de uuuhs en aahs is aanstekelijk en mooi in de compositie. Samen met producer Richard X (Pet Shop Boys) weet de band hun rock sound om te batterijen in een dance poprocksound. Natuurlijk zulllen mensen het vreselijk vinden en anderen weer top. Maar een ding is zeker, de band weet hun grenzen te verleggen en zijn niet bang om iets nieuws aan hun sound toe te voegen. Al is het nummer ‘Speed of Light’ een dipje van het album, ‘We’re Alive’ zal live een heerlijk spring nummer gaan worden en wellicht een publiekslieveling. Maar het album is zeker de moeite waard!

Melissa Etheridge - The Medicine Show

Melissa Etheridge - The Medicine Show

Label Concord Records

Beoordeling 8

Review The Medicine Show is het 15e album voor Melissa Etheridge. Ze stond in februari nog in 013 in het kader van haar ‘Yes I Am’-jubileum tour en nu is ze terug met haar nieuwe album. Voor echt grote hits moeten we nogal wat jaartjes terug (o.a. ‘Like The Way I Do’) maar met dit nieuwe studioalbum is de Amerikaanse singer/songwriter weer helemaal terug. Melissa trapt af met de titelsong, een stampende rocksong en een muur van gitaargeluid waarmee ze maar meteen een statement afgeeft richting Trump en Co.; “But we can change this or we can blame this/We are the people and our thoughts can rearrange this”. Vervolgens pakt ze met ‘Wild And Loneley’ terug naar gitaarpop die doet denken aan de sound van Fleetwood Mac. Het is een nummer dat ideaal is voor airplay op de radio en lekker mainstream. Overigens werkt Melissa op dit album weer samen met John Shanks (o.a. Bon Jovi) met wie ze al eerder op Fearless Love werkte. Vervolgens weet ze met ‘Shaking’ weer een onvervalste rocker neer te zetten en kent The Medicine Show een stevige en gevarieerde opening. Maar het is niet alleen maar rock dat de klok slaat. ‘Woman Like You’ is iets rustiger en midtempo met een vleugje country en bij de krachtige ballad ‘I Know You’ horen we zelfs strijkers. Met ‘Here Comes The Pain’ pakt ze zelfs terug naar polarisering die niet alleen Amerika, maar de hele wereld overspoelt. Overigens is een dergelijk thema niet vreemd aangezien Melissa Etheridge altijd wel sociaalpolitiek bewogen is geweest. ‘Suede’ heeft wat meer blues in zich maar verrassen doet ze toch wel met het heerlijke ‘Human Chain’ dat een subtiele funky “groove” heeft, iets dat we misschien nog wel herkennen van haar laatste album. Afsluiten doet ze met het indrukwekkende ‘Last Hello’ waarin ze op een indrukwekkende wijze refereert naar de schietpartijen op scholen en universiteiten in de VS. (“No child should see what I have seen, how was I to know that was our last hello”). Zonder het letterlijk te noemen is dit deze powerballad een direct verwijzing naar de schietpartij op de Parkland School in 2018. Op The Medicine Show weet Melissa Etheridge ons wederom te overtuigen. Ze zingt alsof haar leven er vanaf hangt en we voelen de oprecht emotie in haar teksten. Ze vertaald haar gedachten naar teksten en weet die te verpakken in elf pakkende songs waarbij haar stem sterker klinkt dan ooit. Dit album kan waarschijnlijk iedereen waarderen, of je nu een verstokte fan bent of voor de eerste keer kennis maakt met deze uit Kansas afkomstige singer/songwriter. Veel luisterplezier.

Bruce Hornsby - Absolute Zero

Bruce Hornsby - Absolute Zero

Label 30 Tigers - Zappor Records

Beoordeling 8,5

Review Het is 1986 als Bruce Hornsby die absolute wereldhit scoort met ‘The Way It Is’’; iedereen kent de pianoklanken van dit nummer dat ook niet weg is te denken uit de TOP 2000. Sindsdien heeft de Williamsbrug, Virginia geboren Amerikaan een indrukwekkende discografie en muziekcarrière opgebouwd met zijn band The Range, als soloartiest of met The Noisemakers. Overigens los van alle andere samenwerkingsverbanden zoals die met The Grateful Dead. Dit weekend kwam zijn nieuwste album Absolute Zero uit. De teller staat inmiddels op een kleine 20 albums waarbij we ook kunnen stellen dat Hornsby de afgelopen jaren regelmatig uit zijn comfortzone is getreden en nieuwe muzikale wegen is ingeslagen. Pop, Jazz, ’60 Soul, Bluegrass, Rock, het kwam de afgelopen decennia allemaal voorbij en het leverde hem ook nog eens drie Grammy’s op. Het mooie is dat Hornsby ook op Absolute Zero verrassende samenwerkingen op zoekt en daarmee de muzikale uitdagingen niet uit de weg gaat. Eén van de sprekende voorbeelden hiervan is ‘Fractals’ met de piano prominent aanwezig met een knipoog naar het Jazzlabel ECM. Op de titelsong en tevens opener van dit album horen we de legendarische jazzdrummer Jack DeJohnette die al drummend begint om daarna vergezeld te worden met Hornsby op piano. Het geheel wordt door strijkers stemmig gecomplementeerd en is meteen één van de beste tracks. Opvallend is opnieuw de samenwerking met Justin Vernon (Bon Iver) en op het prachtige ‘Cast-Off’ horen we naast Vernon ook de drummer van Bon Iver, Sean Carey. Het eindresultaat is verbluffend met twee totaal verschillende klankleuren qua stem die dus wonderwel complementair aan elkaar blijken te zijn. ‘Med’s’ is qua opbouw wat anders, maar ook hier horen we weer een bijdrage van Vernon. Een nummer als ‘Voyager One’ is verrassend uptempo met een soort van funky “groove” terwijl The Blinding Light Of Dreams’ erg dicht bij de Jazz ligt. Een nummer als ‘Never In This House’ ligt misschien wel het dichtst bij het werk zoals we dat misschien wel het beste kennen van Hornsby; mooie melodie, hijzelf achter de toetsen en strijkers die het geheel sfeer omlijsten. Ook de laatste twee nummers zijn weer van hoge kwaliteit; ‘White Noise’ is een wat rustiger en ingetogen nummer maar met ‘Take You There’, met medewerking van Robert Hunter (The Grateful Dead), sluit Hornsby af met het hoogtepunt van het album; een nummer dat door zijn verhaallijnen en complexiteit herinneringen oproept aan de beginperiode van Genesis. Bruce Hornsby levert met Absolute Zero een topplaat af. Hij durft nieuwe muzikale paden in te slaan en kiest op dit nieuwe album absoluut niet voor de meeste makkelijke weg. Absolute Zero is een meer dan gevarieerd album waar Hornsby weer veel muziekstijlen op een haast onnavolgbare wijze met elkaar verweeft. Maar uiteindelijk is hij wel in staat om alles naadloos met elkaar in harmonie te laten klinken en krijgt het album na elke luisterbeurt meer glans. Een groeibriljant en klasseplaat. Veel luisterplezier.

Jade Bird - Jade Bird

Jade Bird - Jade Bird

Label Glassnote / konkurrent

Beoordeling 8,5

Review De singer-songwriter Jade Bird klinkt erg Amerikaans op haar nieuw album. In de klankkleur van de muziek is de subtiel met ‘Does Anybody Know’ maar kan met haar akoestische gitaar ook van leer gaan met ‘Uh Huh’ waardoor het een indie post punk act op akoestische gitaar is. De internationale klankkleur komt wellicht door haar producer Tony Visconti die verantwoordelijk was voor de albums van David Bowie. De heldere stem van Bird klinkt alsof Birdy achter de piano heeft plaatsgenomen. Het nummer ‘17’ wordt al een raad plaatje van wie dit nu uiteindelijk is. Het album kent dus zowel de uitspanningen op gitaar als de kwetsbare pianoliedjes a la Birdy. Deze Engelse zangeres weet haar echte naam als muzikanten naam te gebruiken. Afgelopen maand trad Jade Bird op in Paradiso om haar geannuleerde show uit 2018 weer in te halen. Wellicht zal ze weer terug komen voor festivals, maar ze kent nu een regelmatige pendelvlucht van UK naar USA. Haar liedjes zijn allen gedreven en passend in hun kracht. Het is dan ook een album dat op de eind van het jaar lijstjes van 2019 zou kunnen verschijnen.

UNKLE - The Road Part II / Lost Highway

UNKLE - The Road Part II / Lost Highway

Label Songs For The Def Records

Beoordeling 8,5

Review Unkle is terug. Het project van James Lavelle is terug met deel II van de aangekondigde trilogie. The Road Part II is een dubbel CD geworden met maar liefst 22 tracks en een speeltijd van een kleine 75 minuten! Lavelle is al sinds de mid-negentiger jaren actief en zoals we van hem gewend zijn zoekt hij opnieuw de samenwerking met een scala van artiesten om dit tweede hoofdstuk vorm te geven. Ook nu zijn er vele artiesten die hun medewerking verleend hebben zoals Elliot Power, Miink, Liela Moss, Mark Lanegan, Dhani Harrison, Mick Jones (the Clash), Tessa Angus (Brian Eno) en Editors’ Tom Smith en anderen. Het resulteert in 22 tracks verdeeld over 2 Acts of beter gezegd; CD’s; En die Acts zijn weer onderverdeeld in hoofdstukken (Iter) om het overzichtelijk te houden. Luister maar eens naar het “spoken” ‘Requiem’ (When You Talk About Love) met de donkere stem van Lanegan die vervolgens wordt opgevolgd met de mysterieuze triphop track ‘Ar.Mour’ waar we Elliott Power horen. Ook ‘Crucifixion / a Prophet’ is weer een donker en onheilspellende track, op zich niet vreemd met een dergelijke titel. Lavelle leunt overal op de elektronica maar toch weet hij een ongelofelijke variatie qua beleving en sfeer op dit album aan te brengen die hij nog eens slim manipuleert met de spreuk HONI SOIT QUI MAL Y PENSE die we op de hoes kunnen lezen; een soort van “ode” van een oude ridderorde. ‘The Other Side’ met Tom Smith zou niet misstaan op een Editors album en Liela Moss weet van ‘Feel More / With Less’ iets mysterieus en ongrijpbaars te maken dat doet denken aan de muziek van Kate Bush. Op Act 2 presteert ze dit met subtiel omgeven synths ‘Sun (The)’ overigens nog een keer. Eén van de hoogtepunten van Act I is waarschijnlijk het prachtig ingetogen ‘Long Gone’ waar Tessa Angus de hoofdrol opeist. ‘Powder Man’ is spannend maar dat kan ook van het ruim 7 minuten durende eposachtige ‘Kubrick’ gezegd worden. Met ‘Find An Outsider’ heeft de Brit waarschijnlijk een hit geschreven want dit nummer gaat ondanks de wat duistere ondertoon onder je huid zitten. Afsluiten doet Lavelle met de technotrack ‘Touch Me’ waar we nog één keer Liela Moss haar vocale kwaliteiten mogen beluisteren. The Road Part II is wederom een meer dan geslaagd album geworden. De muzikale soundscapes die door Lavelle worden gecreëerd kennen een grote variatie. Door de medewerking van al die artiesten, die op hun beurt weer allemaal een authentiek stemgeluid hebben, is dit tweede deel een bijzonder geslaagd album geworden. Bij elke luisterbeurt zijn er weer nieuwe elementen te horen waardoor het album boeiender wordt naarmate het aantal luisterbeurten. Een aanrader. Veel luisterplezier.

New Order - Movement (Definitive Ed.)

New Order - Movement (Definitive Ed.)

Label Rhino Records

Beoordeling 7,5

Review In de jaren ’80 was de muziek van New Order een begrip. Blue Monday uit 1983 was dé wereldhit maar hun debuutalbum Movement kwam in november 1981 uit. Nu wordt dit album opnieuw uitgebracht in een unieke box met vele extra’s. Gitarist Bernard Sumner, bassist Peter Hook en drummer Stephen Morris vormden na het uiteenvallen van de Britse band Joy Division de formatie New Order. Het debuutalbum Movement werd in 1981 wereldwijd niet met veel enthousiasme ontvangen. In de UK haalde het niet eens de top 10 maar door de jaren heen werd er met terugwerkende kracht toch met veel waardering over dit album gesproken én geschreven. Naast de reguliere versie was er ook een dubbel-cd uitgave maar nu is daar een reïssue om van te watertanden. Verdeeld over LP, CD’s en DVD is dit de ultieme box van dit album. Deze speciale uitgave brengt naast het reguliere album een geremasterde versie maar ook nog een prachtige collectie van nooit eerder uitgebrachte demo’s, remixes maar ook een aantal unieke live-opnames van de tour die New Order in maakte. Hier vind je live-versies van zowel Europese als Amerikaanse optredens en zo kom je dan van bijvoorbeeld ‘Truth’ een versie in New York maar ook in Manchester. Van nummers als ‘Hurt’ en ‘Senses’ horen we liveversies van drie verschillende optredens. Voor de fan van New Order is dit een must have en voor verzamelaars van “limited Editions” is dit een unieke verzamel box.

Mike and the Mechanics - Out of the Blue

Mike and the Mechanics - Out of the Blue

Label BMG

Beoordeling 7,5

Review Wanneer de gitarist Mike Rutherford van Genesis tegen het feit aanliep dat Phil Collins alleen maar met zijn solo activiteiten bezig hield, kon hij dit ook niet laten. Mike and the Mechanics werd een band met twee zangers, Paul Young en Paul Carrack. Het tweede album leverde een wereld hit op; ‘The Living Years’. Nu zijn we 9 albums verder en zijn Andrew Roachford en Tim Howar de vaste zangers van deze band. Met deze zangers is Mike wederom in de studio gedoken om de songs die hem groot maakte opnieuw op te nemen. Er zijn door de jaren heen wat kleine wijzigingen in de songs ontstaan en dat is de reden om dit album te maken. Tevens staan er nieuwe songs op, waardoor het toch iets van een nieuw album is. Samen met Andrew Roachford schrijft Mike het titelstuk, de opener ‘One Way’ en ‘What Would You Do’. De songs passen in de lijn van het album. Het doet wat jaren 90 aan en met de soulstem van Roachford krijgt het geheel een warme klank. ‘Beggar On The Beach Of Gold’ doet al snel denken aan de ‘goede’ periode van Genesis. Natuurlijk mogen de hits ‘Get Up’, ‘Silent Running’, ‘Over My Shoulder’, ‘All I Need is a Miracle’ en het heerlijke ‘Word of Mouth’ niet op deze verzameling ontbreken. Toch blijft het even wennen om Paul Carrack in de songs niet te horen. Hij gaat niet voor niets door het leven met de bijnaam “beste zanger van UK”. Toch is het een mooi overzicht van de songs die Mike and the Mechanics door de jaren heen op plaat heeft gezet. De deluxe versie kent een 2de cd met akoestische versies van diverse songs.

Trixie Whitley - Lacuna

Trixie Whitley - Lacuna

Label News P / PIAS

Beoordeling 8

Review De van oorsprong Belgische Trixie Whitley is terug met een nieuw album. Met het wat meer op elektronica georiënteerde Lacuna slaat ze een nieuw weg in. Op 10-jarige leeftijd mocht ze samen met haar vader Chris Whitley al een paar liedjes zingen op het Sint-Pietersplein in Gent tijdens één van zijn concerten. Als ze één jaar oud is emigreert ze met haar ouders naar New York en na diens scheiding keert ze een aantal jaren terug naar België. Op haar 17e besluit ze toch terug te keren naar The Big Apple om aan haar muziekcarrière te werken. Na een drietal EP’s is daar in 2013 haar debuutalbum Fourth Corner en in de tussentijd had ze ook al een album met Black Dub (Daniel Lanois) opgenomen. Nu is daar dan haar derde album Lacuna. Na een hele korte introductie is daar ‘Heartbeat’, een nummer waarin we onmiskenbaar de triphop en R&B terug horen. Daar waar haar vorige albums nog als een soort zoektocht gezien kan worden met de nadruk op het singer/songwriter is Lacuna volgens Trixie veel meer het geluid geworden waar ze naar op zoek is geweest. Ook bij ‘Long Time Coming’ zijn deze ingrediënten alom aanwezig maar hier weet de in New York woonachtige Trixie een spannende baslijn en kekke triphopbeats aan toe te voegen. Voor dit album kreeg ze overigens de hulp van producer Little Shalimar (o.a. Run The Jewels) die een duidelijk aandeel heeft in het geluid van deze nieuwe plaat. Maar Trixie weet te verrassen. Luister maar eens naar de jazzy saxofoon die op een soort van “freestyle” manier ‘Dandy’ opent waarna ze toch wel een persoonlijke politieke boodschap ventileert richting de huidige president. ‘Touch’ heeft een doordringende beat en bij ‘Bleak’ weet ze de elektronica als een perfecte laag over de gitaar heen te leggen. Eén van de meest aansprekende tracks op Lacuna is misschien wel ‘May Cannan’; drums en gitaar drijven het ritme onuitputtelijk op en in combinatie met de synths en de stem van Trixie is dit één van de meest spannende nummers. Met ‘Fishing For Stars’ pakt ze weer terug naar het singer/songwriter genre en de combinatie van haar stem met alleen een akoestische gitaar is toch ook wel erg aantrekkelijk en zorgt voor een mooi moment van bezinning. Lacuna is een eigentijds album geworden waarbij de singer/songwriter haar sound gevonden heeft en waar de elektronica blijkbaar het juiste ingrediënt blijkt te zijn. Trixie klinkt zelfverzekerd en dat straalt af op de gehele productie waarbij ze ook niet schroomt om een persoonlijk verhaal met ons te delen. In het fraai en straks vormgegeven bijgevoegde boekje zijn alle songteksten uiteraard nog te vinden. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Farbrizio Cammarata – Lights

Farbrizio Cammarata – Lights

Label Haldern / Bertus

Beoordeling 7,5

Review Wanneer we denken dat de Italiaanse voetballer/ coach een album heeft gemaakt, dan hebben we het mis. Deze zanger hoort met zijn akoestische pop in een lijstje met Ben Howard en Bear’s Den. Cammarata weet hier een Italiaans popsausje aan te voegen waardoor het even iets meer mediterraanser klinkt. Wanneer we de popballad ‘Blue’ horen of het mooie verhaal van ‘Eileen’ zijn de luisterpop songs pakkend te noemen. Met het ‘Cassiopea’ komen de Griekse verhalen even om de hoek kijken en met het ‘All is Brighter’ wordt de inspiratie bij de Spaanse flamenco gehaald. Met Dani Castelar als producer heeft Cammarata zijn muziek een nieuw level gegeven dat waar Paolo Nutini, REM en Editors ook al eerder gebruik van hebben gemaakt. De single Run Run Run geeft dan ook het algemeen beeld van dit album weer. Hierdoor is het een prima album geworden, maar mis de nog een puntig stevig highlight op dit album.

Dean Lewis – A Place We Knew

Dean Lewis – A Place We Knew

Label Island/ Universal

Beoordeling 8

Review De dertig jarige singer-songwriter uit Australië wist met zijn debuut ep Same Kind of Different al vele hits op zijn naam te schrijven. Zijn album viel genoeg op om mee te dingen aan prijzen en awards, maar viel overal net buiten de boot. Met dit debuutalbum is de kans groter. Inmiddels heeft hij en dikke hit met ‘Be Alright’ en ‘Waves’. Het valt op dat deze manier van singer-songwritersstijl zo dicht bij Ed Sheeran ligt dat het bijna de vraag is of dit album liedjes van Sheeran bevat. Wanneer je ‘7 Minutes’ en ‘A Place We Knew’ beluisteren past dit zo op het recente album van Sheeran. In Australië heeft de man dezelfde status als Sheeran in Europa, maar er wordt hard gewerkt aan deze achterstand en gaan we Lewis wellicht zien als mooie toevoeging aan de roodharige Sheeran. De aanstekelijke popsongs ‘Stay Awake’ en ‘Time To Go’ die allemaal in het zelfde Sheeran straatje passen, maar o zo aanstekelijk zijn. Kortom een prima album ! Dean Lewis is te zien in Nederland op 13 april Paradiso te Amsterdam

Pond - Tasmania

Pond - Tasmania

Label Marathon Artists

Beoordeling 8

Review Tasmania is de titel van het inmiddels achtste album van de Australische band Pond. Sinds 2008 is de band onder leiding van Nick Allbrook actief en wordt qua stijl vaak in het hokje van psychedelische Rockmuziek geplaatst. Toch moeten we even zoeken op Tasmania op dat Psychedelische terug te vinden. Opener ‘Daisy’ is behoudens de eerste minuut veel meer een popnummer waarbij Allbrook laat horen als geen ander op een subtiele manier dramatiek in zijn stem te verweven. Vervolgens is daar het catchy ‘Sixteen Days’ waarbij zelfs hier en daar een zinnetje in het Frans wordt gezongen. Na deze sterke opening is het even wennen bij de titelsong. Het nummer kabbelt wat voort waarbij de op de achtergrond alom aanwezige xylofoon wel een originele, creatieve vondst blijkt te zijn. Het wat rustige en met R&B doorspekte ‘The Boys Are Killing Me’ toch even aandacht voor de hoeveelheid. Dit is niet zo maar een nummer met couplet-refrein-couplet maar wel jammer dat de band voor een fade out als outro kiest. Zo blijft het album boeiend en de naam van Tame Impala loopt als een rode draad door dit album. Het is algemeen bekend dat bandleden regelmatig tijdelijk van “homebase” wisselen. Ook producer Parker werkt met beide acts en voor de eerste keer krijg je het gevoel dat de sound van beide bands wat overeenkomsten tonen. Het psychedelische horen we bijvoorbeeld wel terug op het wat “spacey” en dromerig klinkende ‘Goodnight PCC’ en ‘Shame’ dat door allerlei geluidjes vorm krijgt en vervolgens spannend blijft, zonder dat er ook een beat wordt gebruikt. Ook opvallend is de aanwezigheid van de synths, met ‘Hand Mouth Dancer’ als sprekende voorbeeld. Hiermee wordt de lijn die de band met het album The Weather insloegen verder uitgebouwd. Eén van de beste tracks is het ruim acht minuten durende liefdesliedje ‘Burnt Out Star’ dat door Allbrook vocaal ijzersterk wordt neergezet en ook weer wordt voorzien van knappe teksten (“She said you're romantic if / I didn't use the door / Safe to say I don't see windows / The same no more / I can wait a while”) Tasmania is een sterk album geworden. Het is overduidelijk dat de band zich steeds verder ontwikkelt waarbij het instrumentarium meer richting synths is geschoven maar waarbij de psychedelische inslag nog steeds voelbaar is. De outro’s die de band gebruikt zijn soms creatief te noemen en de band klinkt soms best experimenteel. Uiteindelijk is Tasmania een origineel, authentiek en ijzersterk album geworden met muzikale verrassingen, waarmee de band definitief bewijst volledig uit de schaduw van Tame Impala is gestapt. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Kevin Garrett – Hoax

Kevin Garrett – Hoax

Label KG Beats

Beoordeling 8

Review De 27 jarige Amerikaan Kevin Garrett heeft al wat lof mogen ontvangen voor zijn bijdrage voor het album Lemonade van Beyoncé. Hiervoor schreef hij met James Blake het openingsnummer ‘Pray You Catch Me’. Na twee EP’s en een contract voor Jay Z Roc Nation is het tijd dat de man zijn eigen debuut album released. Het is dan ook een album dat past in de stijl van James Blake. De elektropop is vooral ingetogen en kent veel verhaal in de teksten. De hip hop sound op ‘How Dare We Fall’ en de slow beats van ‘Just Because’ is voor de oudere generatie te vertalen naar de top knuffelrock ballads van de jaren 90. Heerlijk ontspannen en goed voor de late avond met een flesje wijn. Daar waar de jazz en moderne pop in het openingsnummer ‘Warn’ samenkomen en de single ‘In Case I Don’t Feel’ gestyled wordt met vele instrumenten in een moderne pop vorm, kunnen we nu al zeggen dat we in de toekomst meer van deze man gaan horen.

Vivii - Vivii

Vivii - Vivii

Label Dumont - Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De droompop uit Zweden is inmiddels neergestreken in Nederland. Het trio was al te zien op het London Calling festival en Eurosonic en scoorde daar hun punten. Nu is het debuutalbum verschenen en staat de band op 3 april in Paradiso. Het ‘Siv (You and I)’ is al een aanstekelijk nummer en wanneer je weet dat Emil en Caroline al van kindsaf elkaar kennen, als tieners verliefd op elkaar werden en nu samen nog steeds door het even gaan, kent dit nummer een mooi verhaal. Het is ook de inspiratiebron van het duo. Om dit op muziek te krijgen is er met producer Anders Eckeborn hard gewerkt. Met de single ‘Suckerpunch’ wist men al de aandacht te trekken en airplay te genereren en met het overzoete ‘Love Love Love’ zou deze route ook op kunnen gaan. Een zoet album met veel potentie is in een notendop dit debuut te noemen.

Curtis Mayfield - Studio Albums 1970 -74

Curtis Mayfield - Studio Albums 1970 -74

Label Rhino

Beoordeling 7,5

Review Curtis Mayfield behoeft waarschijnlijk geen introductie. Iedereen kent zijn grootste hit ‘Move On Up’ uit 1971, het nummer dat al jaren in de Top 2000 terug te vinden is. Mayfield vormde voor zijn solocarrière samen met Jerry Butler de groep The Impressions. Nu is daar een mooie box met daarin de eerste vier albums uit zijn carrière. De Amerikaanse soul- en funkzanger met die typerende tenorstem bouwde tussen 1970 en 1996 een meer dan respectabele discografie op. Ter ere van de vijftigjarige carrière van deze Amerikaanse zanger is er nu de box met de belangrijke albums uit de beginperiode van zijn carrière: Curtis (met de hit ‘Move On Up’), Roots, Back To The World en Sweet Exorcist uit 1974. Met zijn debuutalbum haalde hij de nr. 1 positie in de US R&B charts en ook de drie overige albums waren erg succesvol. Naast zijn al eerder genoemde grootste hit komen we ook nummers als ‘Future Shock’, ‘Can't Say Nothin’, ‘If I Were Only A Child Again’ en ‘Kung Fu’ tegen op deze albums, die overigens alle vier in volledig geremastered zijn in deze uitgave. Mooi tijdsframe van de beginperiode van deze maatschappelijk betrokken zanger. Veel luisterplezier.

Solange - When I Get Home

Solange - When I Get Home

Label Sony Music

Beoordeling 8

Review When I Get Home van Solange is eindelijk uit. Er werd al veel over gefluisterd maar nu is de release een feit. Grammy Award-winnares én zus van Beyonce doet met dit vierde album weer van zich horen na het goed ontvangen vorige album A Seat At The Table dat al weer uit 2016 dateert. De opener van dit album is typerend voor de sfeer van deze nieuwe productie en zowel muziek als tekst is door Solange zelf geschreven. ‘I Saw Things I Imagined’ klokt 1 minuut 59 en hierin herhaalt ze dat zinnetje steeds maar weer terwijl de onderliggende melodie wel steeds verandert; verschillende akkoorden, veranderende toonhoogtes en snelheid en dat allemaal in een oogwenk. Want laten we wel zijn; op dit nieuwe album met 19! tracks zijn er slechts vijf die langer dan drie minuten duren. De rest zijn soundscapes, interludes of demo-achtige producties. ‘Down With The Clique’ is één van die “langere tracks” en een productie die ook door wijlen Prince gemaakt had kunnen worden, en heeft een wat rustige “groove” met een jazzy tintje. ‘Sound of Rain’ komt het dichtst bij R&B en met ‘Almeda’ hebben we een triphop nummer waarmee Solange herinneringen uit haar jeugd met ons deelt in relatie tot racisme. (Brown leaves, brown keys / Brown zippers, brown face / Black skin, black braids / Black waves, black days ). Maar ook de minder lange nummers tillen dit nieuwe album naar een hoger niveau. Met het aandoenlijke en tedere ‘Dreams’ vervoert ze ieders hart en met het ook weer geheel op eigen kracht geschreven ‘Stay Flo’ heeft ze wel een heel catchy track te pakken. Want we kunnen rustig zeggen dat ze op dit album hulp heeft gekregen van niet de minsten; Pharrell Williams, Panda Bear en anderen zijn namen die we tegenkomen. Ook ‘Beltway’ en ‘Binz zijn dan weer tracks die ondanks de minimale lyrics toch een bepaalde lading krijgen en spannend blijven en als een soort ode aan de stad Houston zijn geschreven. Zo is When I Get Home een album dat blijft boeien en met het hoogte punt ‘Sound Of Rain’ op het laatste deel van dit nieuwe album laat Solange nog maar eens horen waartoe ze vocaal in staat is. Na enkele luisterbeurten van When I Get Home krijg je de indruk dat Solange de ruwe diamant van de familie Knowles is, met creativiteit voorop. Het is de combinatie van de “volwaardige” singles, de interludes en de wat kortere nummers samen met de teksten, maar soms ook repeterende zinnen die dit album interessant maken. Soul, funk, jazz, R&B, het komt allemaal voorbij op deze heerlijke plaat. Veel luisterplezier.

Rondé - Flourish

Rondé - Flourish

Label universal music

Beoordeling 8

Review Het is toch mooi dat een schoolproject uitmond tot een succesverhaal. De leerlingen van de Herman Brood Academie werden op sleeptouw genomen om de poppodia te verkennen en uiteindelijk weten deze leerlingen het tot 3FM Serious talent act te brengen. Het titelloze debuut album kende de hits uit het verleden maar nu is het tijd voor een album met nieuwe songs en hits in spe. Potentiele hits horen we hier optimaal op dit album. Naast de hits ‘Calling’ en ‘Be Mine’ is de dancepop optimaal vertegenwoordigd in ‘Anyone’, ‘No Worries’ en ‘We Got It’. De vrolijke klanken zullen het goed doen op de zonnige festivaldagen. Het laidback popsong ‘Difference’ is erg aanstekelijk en een highlight op dit album. Hier laat de band horen dat ze muzikaal gegroeid zijn en kunnen aansluiten op internationaal niveau. Er zit ruimte tussen de teksten en muzikale invulling waardoor er rust in de songs ontstaat. Rondé laat met dit album weten dat het een act is waar we in de toekomst rekening mee moeten houden. En daar worden we dan ook wel weer blij van.

Tom Walker - What a Time To Believe

Tom Walker - What a Time To Believe

Label Sony

Beoordeling 8

Review De Schotse singer-songwriter Tom Walker wist met zijn song ‘Leave A Light On’ al een grote hit in de wacht te slepen. De titel komt uit het nummer ‘Blessings’ dat hij eerder op nam. Nu is het album volledig. Een prachtig album van een man met een heerlijke stem en heerlijke moderne popsound. Samen met producer Mike Spencer van o.a. Years and Years, weet het beste uit Walker te halen. Samen met Rudimental staat het ‘Walk Alone’ als bonustrack op dit album. Zara Larsson weet aan te sluiten voor een duet op ‘Now You’re Gone’. Het album is erg divers in de songs. De songs doen sterk denken aan Rag n Bone songs, en met zijn baardje en hoedje zijn de overeenkomsten snel gelegd. Het mooie is dat deze man alle festivals gezien heeft. Als support act voor The Script en George Ezra heeft hij vele songs optimaal kunnen uitwerken en zal hij ook een publiekslieveling gaan worden voor de festivals komende tijd.

Weezer – Weezer (Black Album)

Weezer – Weezer (Black Album)

Label Crush music/ Warner

Beoordeling 8

Review De vrolijke rockact uit Amerika Weezer blijft altijd een bijzonder vreemde eend in de bijt. De band kent de vrolijke klanken van Manu chao terwijl ze ook stevig uit de hoek kunnen komen. Het recente album kent alleen covers, maar nu is er nieuw eigen werk! Dat de band inmiddels al 6 albums de naam Weezer heeft meegegeven, is er een onderscheid gemaakt met een kleur van het album. Zo begon men in 1994 met het blauwe album. Dit 13de album zal dan ook de Black Album als subtitel meekrijgen. Een album dat weer heerlijk vrolijk begint. De zomerse klanken komen je tegemoet met ‘Can’t Knock the Hustle’. Het zou dan ook de zomerhit van 2018 gaan worden. Toch bleef het album dat toen uitgebracht zou worden op de lijst staan. Na de zomer kwam het nummer toch op single uit. Maar dat werkt niet en zou als herhaling weer uitgebracht kunnen worden. Het is de start van een mooi zomer album en daarom wordt het album nu pas in de release gebracht. Het Beatleteske ‘High as A Kite’ doen de lenteplanten spontaan uitluiken. Het dance nummer ‘Living in LA’ is even weer een andere stijl van muziek, maar weet dezelfde vrolijkheid in het nummer te houden. Het is dan ook de kracht van Weezer. Zelfs het dramatische Piece of Cake weet Cuomo tot een vrolijk getint liedje te brengen waarbij je vanuit niets gaat meezingen met de achtergrond vocalen die hierin zijn verwerkt. Met ‘I’m Just Being Honest’ wordt de route beschrijven van de recensent of als luisteraar/kijker van een film of muziek in het algemeen. Het zwarte album van Weezer is weer een leukertje en vrolijker dan de kleur die het album heeft meegekregen!

Sam & Julia – So Far, So Good

Sam & Julia – So Far, So Good

Label I Love My Label

Beoordeling 7,5

Review Het duo Sam van Ommen en Julia Schellekens hebben de afgelopen 4 jaar vele liedjes geschreven. Dit jaar komen er 6 op een Ep te staan. En wel op het nieuwe label van Tim Knol. Het album So Far So Good is dan ook een album met kwetsbare eerlijke songs als ‘Two Track Station’ en ‘Save This Sorry Feel’. Een megeling van country en Americana. De eerste single ‘Come Cry’ is al optimaal gestreamd op Spotify. Het past wel bij de sound van Tim Knol die dit album ook onder productionele hoede heeft genomen. Het is dan ook een gemoedelijk album van 6 liedjes geworden. Mooie samenzang en gevoelige klanken. So Far So Good…

Chain Wallet - No Ritual

Chain Wallet - No Ritual

Label Jansen Records

Beoordeling 8

Review Bergen is zo’n beetje het Seattle van Europa; voor je gevoel regent het er altijd. Toch heeft deze Noorse plaats bewezen muzikaal zeer vruchtbare te zijn en Chain Wallet is één van de bands die uit deze plaats afkomstig is. De internationale release van hun tweede album No Ritual was deze week. Het trio kreeg al lovende kritieken bij hun naamloze debuut in 2016 en voor de opvolger lieten ze Bergen even achter zich en vonden tijd en inspiratie in een cabin bij een verlaten strand in Zuidwest Noorwegen. Resultaat is een nieuw album met tien tracks dat wederom een smaakvolle combinatie van Dreampop met een vleugje Shoegaze. De meeste nummers zijn uptempo en opener ‘Lost Somewhere’ is best illustratief; synthesizers die een subtiele gelaagdheid laten horen, alle muzikanten in evenwicht en waarbij de teksten echt de melodie versterken. Ook de eerste single ‘Ride’ heeft soortgelijke kenmerken; de instrumenten die in harmonie zijn en een niet onverdienstelijk klinkend catchy refrein. Vervolgens neemt de band ons in een muzikale tijdmachine een kleine dertig jaar mee terug; ‘Final Instrument’, leunend op een strakke baslijn met frontman Stian Iversen in de hoofdrol, lijkt herrezen uit het Depeche Mode tijdperk. Zo nu en dan is het geluid van de band wat minder bombastisch zoals bij het ingetogenere ‘Closer’ waar Chiara Victoria Cavaller, zangeres bij de Shoegazeband FOAMMM, voor de aangename variatie zorgt. Halverwege staat ‘What Everybody Else Could Find’ en hier heeft de synthesizer een bepalend geluid. Het anderhalve minuut durende instrumentale ‘Luminality’ zorgt voor het breekpunt van het album zonder dat er grote verschillen zijn tussen het eerste en tweede deel. Misschien dat ‘Knowing Eyes’ iets meer richting Pop/Rock neigt en dat de teksten wat donkerder zijn maar muzikaal blijft het album in evenwicht. De titelsong kent een mooie spanningsboog met een hoofdrol voor (gast)drummer Erster Bergesen. Misschien dat de speeltijd van een klein half uur als punt van kritiek vermeldt kan worden. Verder is No Ritual een evenwichtig album geworden met een constant hoog niveau. De band is wat volwassener geworden en levert met No Ritual gewoon een prima album af. Veel luisterplezier.

Perfect Son - Cast

Perfect Son - Cast

Label Sub Pop Records

Beoordeling 8

Review Een Poolse artiest meldt zich aan het muzikale front. Onder de naam Perfect Son komt Tobias Biliński met zijn debuutalbum Cast dat door het label Sub Pop wordt uitgebracht. Als we de referenties van deze Pool mogen geloven dat is zijn muziek een afgeleide van de “Sophisti-Pop”, een soort van muzikale tegenbeweging van de Punk waarbij elementen van Soft Rock, Jazz zoals we die uit de jaren ’80 kennen belangrijk zijn. Laten we het er maar op houden dat Perfect Son vooral een smeltkroes van elektronica en echt instrumentarium is, en dat Biliński in een tiental songs ons echt weet te overtuigen. Met opener ‘Reel Me’ gooit de singer/songwriter meteen hoge ogen; eerst zijn het wat elektronische “bliepjes” maar al snel vallen de rollende drums in en wordt het een wat Industrial klinkend nummer waarbij Biliński vocaal knap de rust weet te behouden. Vervolgens vallen we meteen in het meer dan dynamisch klinkende ‘Lust’ waar ook de gitaren weer nadrukkelijk aanwezig zijn. Dat Biliński ook regelmatig de nodige elektronica inzet horen we bijvoorbeeld bij een song als ‘It’s For Life Sommige nummers worden door de Pool wat ingetogener en rustiger weggezet zoals ‘Old Desires’ en ‘Promises’ maar altijd is daar die synthpop sound die ons terug doet denken aan de jaren ’80 met band als Depeche Mode en Tears For Fears. Overigens werd dit debuutalbum deels in Polen en deels in de VS opgenomen. Door de repeterende synths op ‘So Divine’ krijgt dit nummer een spannende lading mee, iets wat Biliński bij het rustige ‘High Hopes’ is nog beter weet te accentueren. Het woord Perfect in je artiestennaam opnemen getuigt minimaal van zelfverzekerdheid. Cast is in ieder geval een meer dan geslaagd debuut. De vooral op de synthesizer leunende nummers passen perfect bij de langgerekte vocalen en teksten en alles wordt nauwgezet en vlekkeloos neergezet en gezongen. Misschien dat die stem wel het enige puntje van kritiek is want Biliński mag wat meer variatie daarin aanbrengen. Veel luisterplezier.

Rudimental – Toast To Our Differences

Rudimental – Toast To Our Differences

Label Atlantic/ Warner

Beoordeling 8

Review Afgelopen maand speelde Engelse band Rudimental in TivoliVredenburg. De vrolijke klanken klonken door de zaal en ondanks de winter is dan iedereen in de zomer stemming. Het doet wat mensen wanneer de klanken van Rudimental klinken. Het is dan ook een heerlijke festival act om er tussen te hebben. De vrolijke reggae en dance kunnen de heren prima zelf maken. De kracht zit bij deze heren dat ze ook telkens een passende zanger of zangeres voor een liedje vinden. De huidige hit ‘These Days’ is gezongen door Jess Glynne, naar Ed Sheeran en Ella Eyre zijn enkele namen die hun diensten hebben verleend. Nu is het tijd voor Tom Walker die tekent voor het opzwepende ‘Walk Alone’ of het Zuid Afrikaans Lady Smith Black Mambazo de hun prachtige vocalen schenken aan het korte ‘Thula Ungakhlai’. Het gaat maar door de diverse zangers, rappers en andere vocalisten die als gast dit album vullen. Het album is in zijn geheel vooral zonnig en swingend waar je vrolijk van wordt. Neem ‘1 By1’, Sacred Love’ of het snelle en zwoele ‘Summer Love’. Rudimental heeft zich wederom bewezen dat ze niet zomaar een bandje zijn, maar uitstekende songs maken en of die nu op andermans albums komen te staan of ze allemaal achterelkaar op hun eigen album, met verschillende zangers, het concept is gemaakt en waarom zou je dat dan niet onder je eigen naam uitbrengen. Ze hebben groot gelijk!

Chaka Khan - Hello Happiness

Chaka Khan - Hello Happiness

Label Island/ universal music

Beoordeling 7,5

Review De soul funk zangeres van de jaren 70 en 80 is vooral beroemd geworden door de hits ‘I Feel For You’ en haar debuutsingle ‘I’m Every Woman’. Haar soul stem is te herkennen uit duizenden en haar funky inslag is menig artiest opgevallen. Als achtergrondzangeres heeft ze hits gescoord die iedereen kent. De ‘Higher Love’ van Steve Winwood, I’ll Be Good to You van Ray Charles en All Good van De La Soul zijn er enkele van. Wanneer Prince te komt overlijden gaat er bij de zangeres een knop om. Haar verslavend gedrag ten opzichte van de medicatie heeft haar de weg naar de afkickcentrum gebracht. Hierdoor is ze nu cleam en kan ze opricht zeggen Hello Happiness!. Het is ook het thema van het gelijknamige openingssong. De songs zijn nog even swingend te noemen. Naast het reggae nummer ‘Isn’t that Enough’ zijn de funky soulsongs volop aanwezig. Met ‘Too Hot’ weet ze alle songs van Winehouse in de schaduw te werpen en met ‘Like Sugar’ weet ze de oude tijden doen herleven. De songs zijn allen rond de 3 minuten en totaal is het album niet langer dan een half uur. Een oude plaat tijd zullen we maar zeggen. De authentieke discosound van ‘Like A Lady’ brengt ons weer in de periode van eind jaren 70. Haar stem is nog steeds optimaal goed. Haar uithalen zijn heerlijk in de song geplaatst waardoor je kunt zeggen she is back!

White Lies - Five

White Lies - Five

Label PIAS

Beoordeling 8,5

Review White Lies is terug. Het trio uit Londen onder aanvoering van frontman en gitarist Harry McVeigh viert met het nieuwe album Five een comeback na een afwezigheid van bijna drie jaar. Het vijfde album, met dus de niet echt creatief gevonden titel, maakt hun ontwikkeling in het eerste decennium van hun bestaan als band compleet Het is alsof ze met de ruim zeven minuten durende opener ‘Time To Give’ een statement willen maken. Bewierookt na het debuutalbum To Lose My Life, maar toch wel een beetje bekritiseerd na het laatste album Friends zijn de verwachtingen wisselend. Dat ze dus openen met een ruim zeven minuten durende track én die ook als single uitbrengen is wel een dingetje. Aan de andere kant is de eerste klap een daalder waard moet de band gedacht hebben want het nummer wordt gaandeweg naar een climax gebracht. Vervolgens brengt de band met ‘Never Alone’ een aardig postpunk nummer waarbij drummer Jack Lawrence-Brown in spotlights staat. Finish Line begint met de diepe stem van McVeigh en de akoestische gitaar om daarna steeds verder uitgebouwd te worden tot een pakkende popsong waarbij de gitaren uiteraard uiteindelijk niet mogen ontbreken. Zo zijn we na deze kickstart van de band de wat mindere periode van de band snel vergeten. Ook het tweede deel kent een aantal zeer sterke songs. ‘Tokyo’ is de krachtige, melodieuze Synthpopsong met de bekende eigenschappen van de band terwijl bij ‘Jo’ de synths juist afgewisseld worden met strak gitaarspel. Het enige nummer dat niet in de hoogste versnelling wordt gespeeld is ‘Denial’. Opvallend is de muzikale balans tussen drummer Lawrence-Brown en zanger McVeigh. Maar de band bewaart misschien wel het beste tot het laatst. De wat donkere afsluiter ‘Fire and Wings’ brandt na een dikke minuut van opwarming écht los om na een kleine vier minuten weer teruggebracht te worden tot een heel mooi klein einde. Met Five bewijst de band terug te zijn aan het muzikale front. Een sterke plaat die qua kracht en intensiteit doet terugdenken aan het debuutalbum. Sinds het debuut zijn de heren ook tien jaar ouder geworden en hebben de nodige ervaringen en levenslessen opgedaan. Bassist en schrijver Charles Cave omschrijft het als volgt: “To Lose My Life... was the best possible record we could have made aged 19... Five is absolutely the best record we could’ve made aged 30”. En daar is geen speld tussen te krijgen, Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Alice Merton - Mint

Alice Merton - Mint

Label V2

Beoordeling 8

Review Het was een grote verrassing dat Alice Merton in 2016 doorbrak met ‘No Roots’. Het nummer werd platina en kwam in de top 10 terecht van vele nationale hitlijsten. De Engelse moest even haar mindset veranderen en eindigt met dit album dan ook doeltreffend met haar nieuwe single ‘Why So Serious’. Het album Mint bevat weer vele mooie popsongs die even anders klinken dan wat we voorbij horen komen . ‘No Roots’ is niet voor niets een wereld hit geworden, maar de humor ligt ook bij haar huidige woonplek in Duitsland op straat wanneer je het ‘Funny business’ en ‘Homesick’ beluisterd. Het zijn allemaal heerlijke popsongs ‘Lash Out’ en het intieme ‘Honeymoon Heartbreak’ zijn in opzet heel verschillend maar even mooi te noemen. Een mooi debuut van een wereldster in spe.

Hajk – Drama

Hajk – Drama

Label Ja Jansen prod

Beoordeling 8

Review Twee jaar geleden verscheen het debuut album van deze Noorse act. Het was een prettig en verrassend album en niet zo Noors zoals deze productie maatschappij veelal levert. De popklanken van deze act horen we op dit album uitgewerkt, waardoor het een goede opvolger is geworden van het debuut album. De heerlijke zangstem van Sigrid Aase op ‘Get it Right’ en ‘Myself’ is heerlijk om naar te luisteren. Het heeft een hitpotentie en zou voor deze band een wereldwijde doorbraak kunnen verzorgen. De elektronic droompop is verschoven naar de popsound. Hoewel ‘Tokyo’ en ‘Sorry’ twee songs zijn die amper 2 minuten duren, staan er voor mij geen 10 songs op het album maar slechts 8. Hierdoor duurt het gehele album nog geen 35 minuten en dat is wat jammer. Juist omdat het album mooie en goede liedjes kent. Preben Andersen neemt enkele songs voor zijn rekening waaronder het ‘Time To Forget’. Dit pakt bij Hajk goed uit, omdat hierdoor het luisterplezier wordt bevorderd. Even een ander geluid op een album doet het altijd goed. Prima album!

Michael Franti & Spearhead - Stay Human

Michael Franti & Spearhead - Stay Human

Label Boo Boo Wax Records

Beoordeling 8

Review Eén van de meest positief ingestelde artiesten van het Noordelijk Halfrond is terug met zijn tiende album! Stay Human Vol. II is de titel van het nieuwe album van Michael Franti en zijn begeleidingsband Spearhead Bij opener ‘Little Things’ horen we Franti “You know that it don't cost a dime, just to spend a little extra time / To throw a little smile at somebody passing by you” zingen en daarmee hebben we waarschijnlijk de essentie van die album te pakken. Veertien “feel-good-pop” songs die een aangename mix vormen van Reggae, Pop, wat Hiphop en als geheel natuurlijk met een tropische gloed overgoten. Op zich ook niets nieuws onder de zon of het moeten de aansprekende producersnamen zijn zoals Don Corleone (o.a. Rihanna) en Johan Carlsson (o.a. Ariana Grande). Laatstgenoemde werkte mee aan ‘Just To Say I Love You’, dat wel een heel erg hoog UB40-gehalte kent. Op het laid-back reggaenummer ‘Only Thing missing Was You 2’ horen we naast Franti zangeres HIRIE en bij ‘Stay Human 2’ breekt de zon definief door. Op het innemende ‘This World Is So Fucked Up’ roept hij de mensheid op om toch wat meer respectvol met elkaar om te gaan. Prachtig, dat idealisme! Positief, heerlijk opzwepend en dansbaar ís de rapflow ‘You’re Number One’. Soortgelijk maar dan met meer blazers en een bijdrage van zangers AGodess is ‘Enjoy Every Second’. Natuurlijk worden er wat momenten van rust ingebouwd. ’The Flower’, met de medewerking van Victoria Canal, is aardig maar één van de betere nummers is waarschijnlijk het wat introverte en ietwat melancholieke ‘Nobody Cries Alone’ dat tussen al dat positivisme voor de broodnodige balans zorgt. Bij ‘Extraordinary’ is het waarschijnlijk niet mogelijk om stil te zitten en Franti bewijst nog maar eens dat hij als geen ander aanstekelijke feelgood pop kan maken. Afsluiten doet de inmiddels 52-jarige singer/songwriter met het rustige en akoestisch gespeelde ‘Take Me Alive’ Franti staat bekend als een sociaal en politiek bewogen persoonlijkheid binnen de muziekscene. Het blijft natuurlijk knap dat hij dat feelgood-karakter weet te combineren met hier en daar een maatschappelijk kritieke noot. Een lekker warm album met het nodige positivisme tijdens deze winter. Veel luisterplezier.

VanderLinde - Entering the Circus

VanderLinde - Entering the Circus

Label Snakebite / Bertus

Beoordeling 8

Review VanderLinde is een band uit Groningen die al enige jaren mee gaat. De bandleden worden uitgeleend aan de band van Ralph de Jongh of Kayak. Normaal/ King of the World drummer Fokke de Jong houdt de kit bezet en o.a. JB Meijers schuiven aan wanneer dit nodig is. Toch draait het allemaal maar om een persoon en dat is Arjan VanderLinde. Zijn band mag dan wisselen in de bezetting, maar de albums kennen een constante hoge kwaliteit. Dit ook mede zijn produce Erwin Musper. Het album ‘Entering the Circus’ bevat niet alleen een hele rits songs maar ook een grote variatie aan sound. Het openingsnummer ‘World War Avenue’ leunt tegen de sound van Pink Floyd meester Roger Waters aan. Zowel het thema als de sound passen in de sfeer van Waters. De songs ‘Is It You Babe’ en ‘Over the Moon And The Stars’ krijgen een country Americana sausje mee, waardoor het dicht bij de sound van the Jayhaws ligt. Bury The Hatchet is een crossover van poprock en folk, aanstekelijk en net even anders dan de mainstream acts presenteren. De vettere blues komt voorbij in ‘Dixie Down Blues’ al blijft voor mij de mooie ballades met harmonische vocalen van ‘To You Door’ en ‘When Will You’ een herkennend goed handelsmerk van de band. Met ‘Watch Your Game’ heeft de band een troef in handen, dat als een potentiele hit de wereld over kan gaan. Het is dan ook meer een kwestie om dit nummer en wellicht het gehele album te beluisteren,(of te kopen omdat je waar voor je geld krijgt), te liken en te delen. Dan hebben we er snel een sympathieke topact in Nederland bij.

Backstreet Boys - DNA

Backstreet Boys - DNA

Label RCA

Beoordeling 8

Review De heren hebben geen introductie nodig. In de jaren ’90 scoorden de Back Street Boys hits met ‘As Long As You Follow’, ‘Quit Playin Games’ en ‘Larger Than Life’. De laatste echte hit ‘Incomplete’ dateert alweer uit 2005 maar de heren zijn terug! Hun tiende album DNA kwam deze week uit. Het album kent twaalf songs en DNA is het bewijs dat de heren de afgelopen twee jaar in Las Vegas niet alleen maar op de automatische piloot hun concerten gaven. Anderzijds is het ook een hele eer om avond na avond een vaste show in de woestijnstad te hebben. Maar goed, de Boyband die in het verleden meer dan 100 miljoen albums verkocht, werkte dus ook aan een nieuwe album, hun tiende inmiddels! Voor sommige nummers kregen ze hulp zoals bij de al eerder uitgekomen single ‘Chances’ waar bijvoorbeeld Shawn Medes ook aan meeschreef. De nummers zijn over het algemeen lekker uptempo, catchy klinkende popsongs en we kunnen dan ook niet anders concluderen dat de heren AJ, Brian, Nick, Howie en Kevin hun talent nog niet kwijt zijn. Single ‘Don’Go Breaking My Heart’ doet het in Engeland al erg goed maar het prijsnummer op DNA is waarschijnlijk ‘Breathe’; een volledig a-capella nummer waarmee de Backstreet Boys bewijzen nog steeds mooie popsongs kunnen schrijven na al die jaren. Overigens is dit ook iets wat ze in al die jaren nog niet op een eerdere plaat hebben gezet. ‘OK’ heeft iets zomers over zich en natuurlijk mag een soepele soul/R&B-ballad niet ontbreken en die horen we dan ook terug bij ‘The Way It Was’. Ook de huidige single, ‘No Place’, hoort bij de betere songs en heeft ook weer die aantrekkelijke “hooks” met een vleugje Nashville-sound. Verder is ook ‘New Love’ een nummer dat nét weer wat onderscheidend is en boven het spreekwoordelijke maaiveld uitsteekt. The Backstreek Boys are back! Een nieuw album én een wereldtour. Na een kleine twee jaar een avondvullende show in Las Vegas te hebben gegeven is dit nieuwe album waarschijnlijk een nieuw hoofdstuk in de succesvolle carrière van deze Boyband. Maar het is de vraag of de typering Boyband nog steekhoudend is want de heren horen inmiddels tot de veertigers onder ons. Evengoed weten ze nog steeds een prima onderhoudende popplaat te maken. Veel luisterplezier!

Te zien in Nederland

The Specials - Encore

The Specials - Encore

Label Island/ Universal

Beoordeling 8,5

Review De afgelopen jaren werden we verblijd met de reünies van de ska bands uit de jaren 80. Madness staat met hun ‘Baggytrousers’, ‘Our House’ en ‘One Step Beyond’ weer op hoofdpodia van festivals en ‘On My Radio’ klinkt weer the Selector nieuwe songs. Dan is het een kwestie van tijd dat Terry Hall zijn maatjes Lynvall Golding en Horace Panter belt. Het gevolg is dan ook dat er weer een prachtig album ligt. Het is dan ook direct een dubbel album geworden, of meer een album met een bonus live cd. Het album met nieuwe songs is weer als vanouds met maatschappelijk kritische teksten tegen het racisme zoals het ‘Black Skin Blue Eyed Boys’, het politieke gekkenwerk van ‘Lunatics’ of de spanningen in een ‘Breakin’ Point.’ Muzikaal weet de band het niet alleen bij de ska van ‘Blam BLam Fever’ houden. Nee, de heren hebben zich in die 37 jaar al in zoveel genres verdiept, dat dit nu allemaal bij elkaar komt. Van de jazz stukken naar de reggae van ’10 Commandments’ waar de kritiek wordt geuit op de pseudo intellectuelen. De kritiek op de jongere generatie die nooit hebben gevochten voor de vrijheid, maar vooral lopen uit te dagen en geen besef hebben wat er in de wereld gebeurd. Het past bij de mindset van The Specials die iets verder durven te gaan dan meeste band en waar de Ska van toen voor is gemaakt. Het was de nieuwe maatschappelijke kritische kijk op de wereld na de punk. Met The Life of Time wordt nog even een knipoog gegeven naar The Doors die op hun beurt in de jaren 60/70 hun kritieke invloed hebben laten gelden. Dat er misschien niets is veranderd horen we op het bijgevoegde live album. Hier staan de hits op van toen. ‘A Message To You, Rudy’, ‘Ghost Town’ of ‘Too Much Too Young.’ De Specials waren altijd al een van de meest interessante acts van de Ska stroming en nu bewijzen de heren weer dat ze prachtige dingen op muziek kunnen zetten en is de ervaring van 37 jaar muziek maken alleen maar ten goede gekomen.

Blood Red Shoes - Get Tragic

Blood Red Shoes - Get Tragic

Label V2 / Jazzlife

Beoordeling 8

Review “We fuckin’ hated each other, is what you’re politely trying to say” gaf Steven Ansell laatst in een interview aan over het gevoel dat hij en Laura-Mary Carter hadden na de laatste tour in het kader van hun titelloze album uit 2014. Toch zijn de afgelopen jaren de plooien gladgestreken en is er misschien toch wel onverwacht een nieuwe album; Get Tragic kwam deze week uit op het V2 label Jazz Life. Na de laatste tour waren er spanningen in huize Blood Red Shoes. Zodanig dat Laura-Mary haar geluk ik LA ging beproeven maar uiteindelijk weer terugkwam en in de tussentijd was Ansell naar eigen zeggen verdwaald in een woud van drank en drugs. Toen het duo toch weer de samenwerking opzocht brak Carter haar arm en misschien is dat wel een geluk bij een ongeluk geweest. Omdat ze letterlijk geen gitaar kon spelen pakte ze een keyboard en dit is ook wel één van de redenen van de wat veranderde muzikale richting van de band. Op Get Tragic stapt de band letterlijk af van hun traditionele sound en slaat meer de richting in van de elektronica zonder aan intensiteit te verliezen. Op de opener ‘Eye To Eye’, die al in 2017 is uitgebracht als single, is de nieuwe richting meteen duidelijk. De synthesizers vormen de basis van deze track dat de verhoudingen uit een recent verleden aardig weergeeft (“You go missing when you get bored / You never like to be ignored / Up and down like a see-saw / What are you fighting for”). Op ‘Mexican Dress’ schakelt het duo door waarbij de drumsound het nummer de nodige vaart geeft. ‘Bangsar’ begint spannend met Ansell als hoofdvocalist maar al snel krijgt het nummer een wat rauwer karakter waarbij vooral de harmonie tussen de beide stemmen prima werkt. ‘Nearer’ (ft. The Wytches) is sterk, terwijl ‘Howl’ wat springerig is maar wél dansbaar. ‘Find My Own Remorses’ is verrassend omdat Ansell hier de hoofdvocalen voor zijn rekening neemt én het feit dat hij dit waarachtig met verve invult. Verder is ‘Vertigo’ absoluut één van de sterkere nummers vanwege de intensiteit die dit nummer voortbrengt en laten ze op ‘Elijah’ nog een horen hoe de verhoudingen nog niet zo lang geleden waren. De reacties en meningen zullen verschillend zijn na het beluisteren van dit nieuwe album van de band die in het leden de hooggespannen verwachtingen moeiteloos inloste. Het is natuurlijk een prachtig verhaal hoe dit duo elkaar weer gevonden heeft en een nieuwe sound omarmd hebben. De titel Get Tragic is dan ook dramatisch goed gekozen. Veel luisterplezier

Te zien in Nederland

Meggie Rogers – Heard It In A Past Life

Meggie Rogers – Heard It In A Past Life

Label Capitol records

Beoordeling 8

Review Na twee albums op een indie label is de 24 jarige Meggie Rogers nu toe aan haar debuutalbum op een groot label. En dat gebeurd niet zomaar. Wanneer je een nummer schrijft en dit met emotie zingt voor Pharrel Williams, die op zijn beurt in tranen achterin zijn producers-stoel blijft hangen, dan is je missie geslaagd. ‘Alaska’ staat dan ook op dit album. Haar album bevat prachtige songs die ergens tussen de hedendaagse pop en de authentieke wijze van singer-songwriter liedjes ligt. Soms met een heerlijke R&B sound met ‘Say It’, soms catchy pop met Give A Little en dan weer intiem klein liedje met ‘Past Life’. Het mooie is dat dit album erg veel variatie op het album is terug te vinden. Verrassende pop melodie lijnen en erg aanstekelijk om mee te zingen. Het doet denken aan het succesalbum van Alicia Jordan, door de zangpartijen van Rogers is de R&B van Rogers sexy op o.a. ‘The Knife’ terug te horen. Als supportact stond ze al in een uitverkochte zaal voor Haim in Paradiso. Nu een jaar later mag ze het zelf doen in de veel grotere Afas zaal Meggie Rogers staat op 25 februari in Afas Live te Amsterdam

Coldplay - Live In Buenos Aires

Coldplay - Live In Buenos Aires

Label Parlophone

Beoordeling 8,5

Review Live In Buenos Aires is eindelijk uit. Zo net voor de kerstdagen misschien wel hét ideale cadeautje voor onder de boom. Deze dubbel-cd geeft de registratie weer van het laatste concert van de Head Full Of Dreams Tour, opgenomen in Buenos Aires. De dubbel-cd neemt ons mee naar het laatste concert dat Coldplay gaf in Buenos Aires in Argentinië op 7 november 2017, in het kader van de indrukwekkende wereldtournee. Coldplay koos voor deze tournee de grote stadions en zalen en gaven wereldwijd een 122 shows die door ruim 5 miljoen fans bezocht werden….. En wie er in Amsterdam of een ander concert bij was herinnert zich dat het op zijn minst een muzikale beleving was. Als geen ander weet Chris Martin en consorten het publiek mee te nemen in een muzikaal pandemonium waarbij je als publiek het gevoel één te zijn met en onderdeel uit te maken van de show. De registratie neemt ons in een 24-tal tracks mee door de bijzondere avond die een concert van Coldplay tegenwoordig is. Alle hits zoals ‘Viva La Vida’, ‘A Head Full Of Dreams’ ‘Adventure For A Lifetime’, maar ook klassiekers als ‘Yellow’, Clock’s’ en ‘Fix You’ komen voorbij. Met dit vijfde live-album wordt nog maar eens bevestigd dat Coldplay live misschien wel het best tot zijn recht komt. Coldplay hoort inmiddels in het rijtje Springsteen, The Stones en U2 en speelt moeiteloos avond na avond volle stadions plat. Dat is ook in deze mix wel terug te horen van dit album want regelmatig horen we het uitzinnige temperamentvolle Zuid Amerikaanse publiek nadrukkelijk. Verder valt op dat Chris Martin een aardig woordje Spaans spreekt en een nummer als ‘Amor Argentina’ is dan ook wel ingegeven door de locatie van het concert, evenals Coldplay’s interpretatie van ‘De Musica Ligera’. ‘Paradise’ en ‘In My Place’ zijn misschien wel hoogtepunten van deze avond en bij een nummer als ‘A Sky Full Of Stars’ hoor je het stadion nog eens ontploffen. Op dit album is duidelijk de interactie van vooral Chris Martin met het publiek te horen, iets wat we allemaal wel herkennen. Uiteraard is er ook een versie beschikbaar met de DVD-registratie en als bonus de film A Head Full Of Dreams. Veel luisterplezier.

Part Time - Spell#6

Part Time - Spell#6

Label Tough Love Records

Beoordeling 7,5

Review David Loca maakt al jaren muziek. Onder de naam Part Time bracht de in Los Angeles woonachtige muzikant al een aantal albums uit maar we kennen hem wellicht ook als David Speck en in combinatie met bands als The Dazzling Solomon Band en Time Flys. Voor dit nieuwste album Spell#6 koos de Amerikaan voor een andere benadering en nam het album op in een heuse muziekstudio in plaats van een kamertje drie hoog achter. Vanaf de eerste nooit van dit alweer zesde album heb je het gevoel het allemaal al eens gehoord te hebben. Anders gezegd, is Spell #6 inderdaad in 2018 uitgebracht? Het antwoord is natuurlijk ja maar Loca weet gewoon het gevoel van weleer weer te reproduceren. De eerste associatie met vervlogen tijden is de opener ‘Before You Fall Apart’ waarbij de associatie van Lloyd Coles’ ‘Rattlesnake’ voorbij komt. En er wordt op dit album vaker een herinnering aan prachtige popsongs opgeroepen, want bij het romantisch en intiem klinkende ‘It’s Alright With Me’ is het niet mogelijk om de parallel naar ‘Don’t Dream It’s Over’ van Crowded House niet te trekken. De titelsong doet wat melancholisch aan, mede ingegeven door de wat Lo-FI achtige sound en de langgerekte vocalen van Loca. Overigens kwam dit album mede tot stand door de medewerking van diverse namen waaronder ook Ariel Pink. ‘Hide’ en ‘Shatterd Love’ zijn luchtige, dansbare synthpopnummers geworden in de tijdsgeest van de 80’s en met het midtempo ‘I Can Treat You Better’ hebben we misschien wel de beste track van het album te pakken; een wat zwoel nummer dat als basis een soepele melodie heeft en waarbij de backing vocals, de saxofoon en wat samples voor de spreekwoordelijke kers op de taart zorgen. De twee bonustracks passen overigens perfect in de gecreëerde muzikale wereld van Loca. Spell#6 is natuurlijk geen plaat met vernieuwende popliedjes. Alles wat we horen hebben we de laatste decennia al eens ergens of van iemand gehoord. Maar is dat niet zo vaak het geval? De tien liedjes roepen een soort van nostalgisch gevoel op en dat kan toch ook weer verfrissend en prettig zijn? Kortom, een fijne luisterplaat. Veel luisterplezier.

Alessia Cara – The Pains of Growing

Alessia Cara – The Pains of Growing

Label Def Jam / Universal

Beoordeling 7,5

Review De Canadese zangeres Alessia Cara is inmiddels 22 jaar en heeft al een hele carrière achter de rug. De titel past dan ook bij de tijd van haar huidig leven. Drie jaar geleden scoorde ze al een enorme hit met ‘Here’ en tourde met Coldplay de afgelopen jaren. Met haar head full of dreams mocht ze een Grammy en Awards ontvangen en staat ze nu voor de uitdaging om een vervolg te geven aan haar succesvol debuut. Het album is dan ook een diverse pop en r&b album dat naadloos aansluit bij haar debuut album. Hier ging het nog om de verhalen en struggles van de eindfase van de tienerjaren, nu gaat het om keuzes te maken naar de volwassenheid. De zoektocht naar de liefde en de wens van de convertibel leven. Het past in de songs ‘Not Today’, ‘Trust My Lonely’ en ‘Confortable’. De overdenkingen over het liefdesleven in ‘7 Days’ is mooi weergegeven. Daar waar de songs beeldend zijn gerapt en gezongen, is voor Cara een grote kracht in haar songwriting. De emoties binnen de songs zijn puur en dat maakt haar even sterker dan haar concurrentie. Het kleine liedje ‘Whenever I live’ springt er tussenuit omdat het even wat anders is dan de elektropop en is dan ook een juweeltje op dit album. Of ze dit de komende jaren vast kan houden is nog een vraag, maar daarmee kan ze uitgroeien tot een wereldster die in het rijtje met Ariane Grande past.

Te zien in Nederland

The 1975 - A Brief Inquiry To....

The 1975 - A Brief Inquiry To....

Label Polydor

Beoordeling 8

Review Het nieuwe album van de Britse formatie The 1975 zorgt voor de nodige gespreksstof. Liefhebbers en kenners vechten om hun gelijk en de meningen lopen uiteen van briljant tot imitatie. Toch is A Brief Inquiry Into Online Relationships een overtuigend album. Feit is dat de eerdere album van The 1975 meer dan goed waren en ook als zodanig beoordeeld. Een ander feit is dat we met z’n allen getuige zijn geweest van het afkickproces van frontman Matty Healy en het is dan ook niet vreemd dat we A Brief Inquiry Into Online Relationships in deze levenservaring worden meegenomen. Natuurlijk horen wij ook de overeenkomsten met Bon Iver’s 22, A Million, bij de 2018-uitvoering van ‘The 1975’ waarmee de band opent. Vervolgens is daar het uptempo ‘Give Yourself A Try’ dat zwaar op de synths leunt. Vervolgens is daar de catchy hitsingle ‘Tootimetootimetootime’ die je niet meer uit je hoofd krijgt en waar Healy niet exact meer weet hoe vaak hij die andere vrouw kuste en meer (I swear that I (Swear that I) / I only called her one time / Maybe it was two times? / I don't think it was three times / It can't be more than four times). Verrassend is ‘How To Draw / Petrichor’ dat erg goed wordt opgebouwd en met ‘Love It If We Made It’ hebben we misschien wel het beste nummer te pakken met een stevige beat, niet mis te verstane teksten (“We're fucking in a car, shooting heroin”) en een vocaal ijzersterke Healy. Het eerste momentje van rust is het akoestische ‘Be My Mistake’ en verder is vooral het laatste deel wat rustiger met nummers als ‘Surrounded By Heads And Bodies’ waar de frontman terugblikt op zijn afkickperiode en ‘Mine’, dat wat jazzinvloeden kent en smaakvol wordt neergezet. Dé hitsingle op dit album en waar alles bij elkaar komt is waarschijnlijk ‘It’s Not Living (If It’s Not With You)’ en ook dit is zo’n nummer dat je eindeloos kunt draaien. Afsluiten doet de band in stijl met ‘I Always Wanne Die (Sometimes)’dat elementen van een klassieke rocksong in zich heeft. A Brief Inquiry Into Online Relationships is een album dat fantastisch in elkaar zit. Geen consistente lijn qua muziekstijl maar de band haalt werkelijk alles uit de kast om met maar liefst 15 tracks te overtuigen. En dat doen ze met als resultaat dat dit album bij elke luisterbeurt mooier wordt. Soms intiem, soms knallen uit de speakers. Op 28 juni staat de band op het Rock Werchter festival zodat we ze ook live kunnen bewonderen. Veel luisterplezier.

Lany - Malibu Nights

Lany - Malibu Nights

Label Polydor

Beoordeling 7,5

Review Het tweede album van de Amerikaanse formatie Lany is een feit. Malibu Nights kwam onlangs geruisloos uit en Paul Jason Klein neemt ons deze keer mee op een onvervalste “heartbreak”-trip. Het Indie-pop trio bestaande uit Paul Jason Klein (lead vocals/keyboard), Jake Goss (drums/sampling pad) and Les Priest (synthesizers/backing vocals/guitar) is dus amper twee jaar na het debuut terug met een nieuw album. Na een uitgebreide wereldtour doken de heren weer de studio in en al snel waren er de negen songs met dromerige pop die op Malibu Nights te beluisteren zijn. ‘Valentine’s Day’ begint subtiel met wat pianospel en is de meest ingetogen en het contrast is dan ook groot met een nummer als de opener ‘Thick And Thin’. Op de titelsong weten de heren hun wat dromerige synths te combineren met wat R&B invloeden. Opvallend dat deze keuze erg goed lijkt te passen en bij ‘Taking Me Back’ wordt dit kunstje met succes nog eens herhaald. Het zal tijdens het luisteren van dit tweede album niemand ontgaan dat het universele thema liefdesverdriet, na de relatiebreuk met Dua Lipa van Klein, als een rode draad door de “Dreampop” van Lany loopt. Iedereen maakt in zijn leven wel eens liefdesverdriet mee en Klein neemt ons mee in zijn ervaringen tijdens dit proces. Zo horen we op ‘I Don’t Wanna Love You Anymore’ de herinnering (“Last night I finally cried / remembered us in London, your chocolate covered eyes”) en ook het verrassend uptempo ‘Thru These Tears’, één van de meest krachtige nummers op het album, is een directe verwijzing naar de relatie die de frontman met Dua Lipa had. Na negen nummers hebben is het verhaal verteld. Geen ingewikkelde composities of hoogdravende popsongs, maar gewoon lekker en aangenaam klinkende Dreampopsongs. En op zich is daar niets mis mee. Overigens gaan de heren weer uitgebreid op tournee en zullen ook Nederland aandoen. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Helene Fisher - Best of...

Helene Fisher - Best of...

Label Polydor

Beoordeling 7,5

Review Hoewel ze van Russische komaf is, is Helena Fischer vooral bekend als zangeres van de Duitstalige pop. En dit doet ze dan ook met veel succes. Haar albums zijn al ruimt 15 miljoen maal verkocht en staat op het podium met Michael Bolton en Udo Jurgens. Het Best Of … album is niet haar eerste best of album. Ditmaal zijn we bijna 10 jaar later dan de eerste en zijn er weer vele hits aan toegevoegd. Het zijn de bekende typische schlager songs die erg populair zijn en daarna worden gecoverd door diverse Nederlandse artiesten. Hoewel ze geen hits scoort in de lijsten van Nederland, weet ze in september een Gelredome in Arnhem te vullen. Dus genoeg mensen die haar songs omarmen. En eerlijk is eerlijk. Het klinkt allemaal als een klok en het is vet commercieel, glad en gepolijst. Maar hier is ook een markt voor en om deze fans te begrijpen is dit een gemakkelijke instapper.

Te zien in Nederland

Take That - Odyssey

Take That - Odyssey

Label Universal music

Beoordeling 7,5

Review Het is Take That uit het Schotse Glasgow die de wereld even deed shaken. De boy-band met Robbie Williams werd vooral muzikaal ingevuld door Gary Barlow. Zijn songs werden enorme hits en was het ook een groot verlies dat deze act aankondigde dat men ieder solo verder ging. Hier werd Williams voor beloond door het de meest succesvolle Take That-ter te worden. Wanneer de band met de Olympische Spelen als reünie bij elkaar kwam, liet Williams verstek gaan. Toch werd het vuurtje weer aangewakkerd en kwam er een vervolg aan de reünie. Het werd in 2014 Jason Orange allemaal te veel en stopte met de band, terwijl de andere heren altijd de deur voor hem open hielden ging hij hier niet op in. Inmiddels is hij vervangen door Howard Donald. Dat Barlow goede songs schrijft is terug te vinden in de vele prijzen en hun grote hoeveelheid goud en platina albums. Nu 30 jaar lang Take That is een feestje waard. Een her-geproduceerd album door Stuart Price met alle hits en 3 nieuwe songs ‘Out of Our Heads’, ‘Spin’ en ‘Everlasting’ Het doet het altijd goed voor de kerstdagen!

Te zien in Nederland 17 juni 2019 Afas Live te Amsterdam

Amy MacDonald - Woman of the World

Amy MacDonald - Woman of the World

Beschrijving Virgin / EMI/ Universal music

Beoordeling 7,5

Review De Schotse zangeres Amy MacDonald weet Europa 10 jaar geleden te veroveren met haar debuut album ‘This is The Life’. De single ‘Mr. Rock and Roll’ werd in de Lage Landen een knoepert van een hit. Toch wist ze dit niet vast te houden waardoor de aandacht voor haar langzaam verdween. Met het album ‘Woman of the World’ brengt ze alle hits en betere songs van de albums bij elkaar. Dit aangevuld met 2 nieuwe nummers ‘Slow It Down’ en ‘Dream On’. Maar de songs zijn zeker de moeite waard. De zangeres met haar akoestische gitaar kan swingend uit de kast komen. Vol hartstocht weet ze de songs nog steeds te vertolken. Met een akoestische versie van ‘Down By The Water’ of de live versie van ‘Give it All Up’ weet ze de passie in de songs prachtig te brengen. Een verzamelalbum met een terecht label van best of… Amy MacDonald is te zien in Nederland op 25 maart TivoliVredenburg te Utrecht

Jacob Banks - The Village

Jacob Banks - The Village

Label Interscope Records

Beoordeling 8,5

Review Het debuutalbum van de uit Birmingham afkomstige Jacob Banks is uit. Village is de titel van dit indrukwekkende album van de man die over Nigeriaanse roots en een imponerend stemgeluid beschikt. Vorig jaar was daar ineens die single ‘Chainsmoking’, afkomstig van één van de drie EP’s die deze 27-jarige R&B-artiest uitbracht. Een jaar later is daar het eerste volwaardige debuutalbum en natuurlijk mag deze hitsingle niet ontbreken; sterker nog, het is de openingstrack op Village geworden. Tijdens het luisteren naar deze twintiger die over een doorleefde, diepdonkere stem beschikt horen we diverse muziekstijlen met elkaar verweven worden. R&B als basis met daar door heen soepele soul, wat Cariben en natuurlijk mogen de Afrikaanse invloeden niet ontbreken. Niet vreemd natuurlijk gezien zijn Nigeriaanse afkomst en daarmee legt hij ook een directe relatie naar de albumtitel, die op zijn beurt weer verwijst naar het spreekwoord “It Takes A Village To Raise A Child”. Dat spreekwoord betekent weer dat bij het opvoeden van kinderen niet alleen de ouders direct betrokken zijn, maar ook de gemeenschap en de mensen in de directe omgeving van het kind. Village opent dus met het al bekende ‘Chainsmoking’ om daarna met ‘Love Ain’t Enough’ meteen één van de visitekaartjes af te geven. Soepel klinkende R&B met toch wel wat Jamaicaanse invloeden en die donker, doorleefd klinkende stem van Banks. Nummers als ‘Prosecco’ en ‘Keeps Me Going’ hebben onmiskenbaar Afrikaanse invloeden. ‘Slow Up’ is het nummer waar Banks het meest trots op is en gaat over de leefomstandigheden van kinderen in bepaalde landen. Daar waar kinderen om te overleven sneller volwassen moeten worden dan in de Westerse wereld. Dit wat rustigere nummer is ook weer doorspekt met R&B en kent een ongekende spanningsboog en zorgt voor kippenvel. Maar lang niet alles op Village is dansbaar want Banks laat horen ook met wat rustiger werk prima uit de voeten te kunnen. Het duet ‘Kumbaya’ dat Banks samen met Bibi Bourelly zingt is lekker loom en de heldere stem van de zangeres zorgt voor een meer dan aangenaam contrast met het donkere stemgeluid van Banks. Een ander duet en misschien wel een verrassing is ‘Be Good To Me’, een nummer dat weer hypermoderne invloeden kent en waar we de Zweedse R&B zangeres Seinabo Sey horen. ‘Caroline’ is de ballad waar Banks met zijn stem toch breekbaar klinkt en natuurlijk vinden we het prachtige ‘Unknown (To You) ook op dit album terug. Afsluiter is de gevoelige piano ballad ‘Peace Of My Mind’. Tussen al dat dansbare en het rustigere werk past een nummer als ‘Mexico’ prima en met ‘Nostalgia’ hebben we nog een absoluut topnummer. Dit is weer één van de verrassende debuutalbums. Jacob Banks is een echte verhalenverteller en soms is het taalgebruik (vooral voor het preutse Engeland) nét over het randje. Sommige nummers zijn wat autobiografisch maar het is vooral zijn stem, zijn emoties en de composities die dit album tot een hoger niveau tillen. Een aanrader. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Eros Ramazzotti – Vita Ce N’e’

Eros Ramazzotti – Vita Ce N’e’

Label Polydor/ Universal Music

Beoordeling 8

Review De Italiaanse zanger Eros Ramazzotti wist in de jaren 80 de vrouwen te veroveren met zijn looks en de heerlijke stem wanneer hij ‘Musica E’ en ‘Se bastasse una canzone’ liet klinken. De prachtige zomeravonden van de vakantie werden herleeft en de vrouwen vielen als bosjes voor deze man. Niet alleen de looks maakte hem groot. De prachtige popsongs en ballads over het liefdesleven, de mediterrane klanken in zijn muziek werkt als koren op de muzikale molen. Marco Borsato en John Ewbank hebben erg goed naar deze man geluisterd en weten hun populariteit uit te werken zoals Ramazzotti dit doet. Het geeft aan hoe groot deze man niet alleen in eigen land is, maar eigenlijk in heel Europa. De songs zijn pakkend en herkenbaar. Van de danspop van ‘Una Vita Nuova’, ‘Per Il Resto Tutto Bene’ of de ballade pop van ‘Ho Bisongo Di Te’. Het deint allemaal zoals de boot op het water moet voortkabbelen. Met dit album is er dan ook niets nieuws. Hooguit de vrouwelijke vocalen van Alessia Cara in ‘Vale Per Sempre’, Luis Fonsi in ‘Per l Estrade Una Calzone’ en Helene Fischer in ‘Per Il Resto Tutto Bene (II)’. Ramazzotti weet altijd een of enkele duetten op de albums te brengen. Het album is vertrouwelijk en exact dat wat je van hem mag verwachten. Met een kaarsje en wijntje is dit een muziekje dat naadloos aansluit bij een mooie romantische avond.

Te zien in Nederland

Simply Red - Symphonica in Rosso

Simply Red - Symphonica in Rosso

Label BMG

Beoordeling 7,5

Review De Britse act Simply Red wist zich halverwege de jaren 80 enorme hits te scoren met Money’s Too Tight For Mention en de cover ‘Holding Back The Years’. De band van Mick Hucknall kreeg de naam mee omdat men fan zijn van de voetbalclub Manchester United. Maar omdat de heren beroemd werden werd de naam gelinkt aan de rode haardos van Huchnall. Nu kun je het ook linken aan de wens dat men het Symphonica in Rosso als hoogtepunt van hun carrière wilde behalen. Deze kans werd in 2017 benut en in de Nederlandse ZiggoDome uitgevoerd. Een avond waar men begon met de jazz sound dat men tegenwoordig vertolkt met het toepasselijke Frank Sinatra cover ‘All or Nothing at All’ of het zwoele ‘Big Love’. Natuurlijk wordt het gedurende de avond een hit feestje met ‘New Flame, ‘Sunrise’, ‘It’s Only Love’ en het mooie ‘Something Got Me Started’ om met ‘Fairground’ de avond af te sluiten. Voor degene die deze avond in real life hebben beleefd, mist men op dit album het nieuw te presteren nummer ‘Queen’ en de bijdrage van Ruben Hein, KT Turnstall en Glennis Grace. Wellicht had de band de laatste nu wel op deze plaat willen hebben, maar toen was de keus al gemaakt. Het album eindigt met ‘My Way’ en hun enorme hit en cover ‘If You Don’t Know Me By Now’. Het was een prachtige avond dat nu op cd en dvd/ blue ray verkrijgbaar is.

Te zien in Nederland

Herbert Gronemeyer - Tumult

Herbert Gronemeyer - Tumult

Label Vertigo / universal

Beoordeling 8

Review De Duitse singer- songwriter Herbert Gronemeyer behoort met zijn album 4630 Bochum tot een van de best verkochte Duitstalige album in in zijn land. De man die prachtige songs heeft geschreven waaronder ‘Der Weg’, ‘Halt Mich’ en het beroemde ‘Mensch’. De man voor Nederlandsche begrippen te vergelijken met Bram Vermeulen met een status waar Andere Hazes (sr) jaloers op zijn geweest. Het is misschien voor veel mensen niet direct voor te stellen, maar hij speelde de stadions vol en weet tot op de dag van vandaag nog een bijzondere positie in te nemen in de wereld van de muziek. Zijn teksten zijn maatschappelijk bepaald, maar ook filmisch en beeldend in de teksten. Dit weet hij wederom met muziek zo op elkaar aan te sluiten dat het een geheel is. Het klinkt allemaal simpeler dan het is. De emoties spreken vanuit zijn taal met de extra expressie in de muziek vele mensen aan. De titel van het album Tumult geeft alles aan wat er in Duitsland op dit moment afspeelt. Dit album is een weerspiegeling van de mensen die hun ‘Sekundengluck’ zoeken, ‘Warum’ en de liefdesliedjes ‘Und Immer’, ‘Lebe Mit Mir Los’ en ‘Mein Lebensstrahlen’ zijn weer juweeltjes die alleen uit de pen van Gronemeyer kunnen komen.

Te zien in Nederland 1 april 2019 Afas Live te Amsterdam

Mumford & Sons - Delta

Mumford & Sons - Delta

Label V2 records

Beoordeling 8

Review Wanneer Marcus Mumford om 2007 in London zijn folkpop act opricht had hij niet kunnen voorzien dat dit een enorm succes zou worden. Het debuutalbum Sigh No More werd direct al een succes met de hits ‘Little Lion Man’, ‘the Cave’ en het ‘I Will Wait’. Met het album Babel deed men het dunnetjes over, al werd het met het album ‘Wilder’ al een stuk minder. De harmonische vocalen klinken weer prachtig bij de eerste klanken van het nieuwe album van Mumford & Sons Delta. De drama in de zang van ‘42’ versterkt de teksten over het verlies van de dierbare. Het is als een thema door dit album. De single ‘Guiding Light’ kent dezelfde strekking van afscheid. Het album is ingetogen ten opzichte van hun energieke start. Toch kent het album prachtige songs waaronder het ‘Woman’, ‘October Skies’ en de liefdesverklaring van ‘If I Say’. Het album geeft een nieuwe Mumford & Sons weer. Meer ingetogen, intiemer en met meer inhoud en kleur. Het is dan ook een mooi album geworden waar Wilder als een voorproefje voor diende. De band zal zich komend jaar op de festivals laten zien en dat is altijd een feestje!

Te zien in Nederland

Imagine Dragons - Origins

Imagine Dragons - Origins

Label Interscope

Beoordeling 8

Review Wanneer Marcus Mumford om 2007 in London zijn folkpop act opricht had hij niet kunnen voorzien dat dit een enorm succes zou worden. Het debuutalbum Sigh No More werd direct al een succes met de hits ‘Little Lion Man’, ‘the Cave’ en het ‘I Will Wait’. Met het album Babel deed men het dunnetjes over, al werd het met het album ‘Wilder’ al een stuk minder. De harmonische vocalen klinken weer prachtig bij de eerste klanken van het nieuwe album van Mumford & Sons Delta. De drama in de zang van ‘42’ versterkt de teksten over het verlies van de dierbare. Het is als een thema door dit album. De single ‘Guiding Light’ kent dezelfde strekking van afscheid. Het album is ingetogen ten opzichte van hun energieke start. Toch kent het album prachtige songs waaronder het ‘Woman’, ‘October Skies’ en de liefdesverklaring van ‘If I Say’. Het album geeft een nieuwe Mumford & Sons weer. Meer ingetogen, intiemer en met meer inhoud en kleur. Het is dan ook een mooi album geworden waar Wilder als een voorproefje voor diende. De band zal zich komend jaar op de festivals laten zien en dat is altijd een feestje!

Te zien in Nederland

Barbera Streisand - Walls

Barbera Streisand - Walls

Label Sony

Beoordeling 8,5

Review Wat hebben Roger Waters en Barbera Streisand gemeen?? Het zijn twee grootheden in de popmuziek en ieder op hun eigen wijze. Ze weten nu beide een Wall op te bouwen, maar vooral zijn ze bezorgd over wat er in de wereld gebeurd. De linkse hobby dat men gebruikt is vooral een podium te maken om te laten zien wat mensen waaronder Trump doen en wat er in het verleden is gebeurd wanneer je dit gedrag vertoont. De boodschap is vooral Denk eerst beter na voordat je wat doet. Met “What’s on my Mind” opent Streisand haar album om de zorgen uit te spreken. Dat het allemaal mooier lijkt dan het is. Dat de leugen regeert (Don’t Lie To Me) en dat de wereld niet alleen om geld gaat. Dat kunnen zij weten, gezien deze mensen ook meer dan gemiddeld verdienen zullen we maar zeggen. Dat de dromen en de hoop voor een betere wereld vervagen in ‘Better Angels’, maar dat we ons er niet bij moeten neerleggen en opstaan voor openheid. Dat de media en artiesten geen vijanden zijn maar een spiegeling van de wereld aan de kaak stellen. Dat de problemen met liefde opgelost moet worden in ‘Love is Never Wrong’, zal niet direct een economische oplossing zijn, maar vanuit deze gedachte zal er voor iedereen ruimte zijn en dat voelt ook beter. Daar wanneer je een muur om je heen bouwt is er geen ruimte meer voor in en externe contacten. Met de stenen die je opbouwt moet je ook uiteindelijk afbreken om verder te kunnen. Dat vertaald Waters in een individuele situatie in Pink Floyds The Wall. Dit wordt dan al snel een psychiatrische situatie, wat gebeurd er wanneer je dit met een heel land doet??? Dat is het verhaal van Streisand op deze Walls. Er is genoeg ruimte voor iedereen wanneer we US met het vrijheidsbeeld op een centrale plek hebben staan, waarom gedragen we ons niet als ‘Lady Liberty’?? Alles wat er nu in de US speelt zit in dit album verwerkt. Een album dat we niet snel van Streisand verwachten, maar voor haar (en vele muzikanten en kunstenaars met linkse hobby’s) noodzakelijk is. Voor de mensen die wat rechtser georiënteerd zijn is het maar de vraag of ze ooit deze geluiden horen of willen horen. Zij zullen dit betitelen dat deze artiesten weer gebruik maken van de situatie om veel geld te verdienen. Alleen vergeet men even dat deze mensen al veel geld hebben en al veel charity work doen en nu gebruik maken van hun platform om te laten weten dat het misschien anders kan. Met het ‘Imagine’ van John Lennon en ‘What a Wonderful World’ van Sam Cooke mengt ze de songs van de meeste idealen van de mens. Je hoort deze liedjes over de hele wereld. Er is altijd wel iemand op een gitaar in en krottenwijk of in een karaoke- skybar die dit zingt. Prachtige plaat! Hoop alleen niet dat ze nu weer op tournee gaat. Kosten kaartje; 200-1000 euro.

Te zien in Nederland

Empress of - US

Empress of - US

Label Caroline rec.

Beoordeling 7

Review Het is de Latin Amerikaanse singer – songwriter Lorely Rodrigues die in 2015 met het album Me verscheen. Nu weet ze dat ze er niet alleen voor staat en komt ze met het nieuwe US. Onder het genot van een potje Tarot kaarten trekken pakt Lorely The Empress uit de stapel en besluit dat dit de naam wordt waarmee ze de wereld wil veroveren. De elektropop van haar zijn vooral liedjes te noemen. Met ‘Trust Me Baby’ laat ze haar latin klinken al heeft het ook iets van een van een tienerpop sound a la Britney Spears. Het ‘When I’m With Him’ is inmiddels een hit geworden. Toch blijft het album met de songs ‘All For Nothin’, ‘I Don’t Even Smoke Weed’ en ‘Again’ vooral braaf en hoog gezongen. Maar echt inspirerend is niet album niet. In het kader van US is ze mij al even een poosje geleden kwijt geraakt, maar ik begrijp dat hier zeker een publiek voor is.

Te zien in Nederland

Christine and the Queens - Nouvel

Christine and the Queens - Nouvel

Label Because / Universal

Beoordeling 8

Review De Franse zangeres Heloïse Letissier wist in 2010 af te studeren en de keus te maken om een band te starter. Christine and the Queens wist met twee ep’s zich in de kijker te spelen en het voorprogramma te doen voor Likke Li en Stromae. Het leverde haar de doorbraak en met het debuutalbum Chaleur Humaine werd dit bekroond met een serie hits waaronder het nummer ‘Christine’. Nu is her het vervolg van het debuutalbum ‘Human Heat’ waarbij wordt opgemerkt dat Christine met kort haar door het leven gaat en het hier gaat om de naam Chris gaat, dat optimaal op de hoes is te lezen. Nouvel is wederom een prachtig album dat de Franse taal een internationale push kan geven. Het mooie is dat het album zowel in het Frans als in het Engels is ingezongen. Zo is de single’ Girlfriend’ (ft Dam-Funk) als ‘Damn, Dis-moi’ ((ft Dam-Funk) uit gebracht. Het album met elektropop is relaxt te noemen en kleint ontspannen maar erg catchy. Het is dan ook niet vreemd dat van het support met Stromae veel heeft overgenomen en verwerkt heeft in haar eigen werk. Goede inspiratiebron dus. Van het swingende ‘5 dollars’ naar de laid back 80sound van ‘Goya Soda’. Maar de dance scene kan zich opmaken met ‘Damn’ en ‘Make Some Sence’. Het album raakt in het tweede deel wat in herhaling maar wat is er mis mee als de songs lekker klinken

Te zien in Nederland 13 okt Afas Live te Amsterdam

Cloves - One Big Nothing

Cloves - One Big Nothing

Label Interscope / Universal

Beoordeling 7,5

Review De jonge zanger uit het Australie weet met het tweede seizoen van The Voice in haar land hoge ogen te scoren. Haar ‘Brand New Key’ werd een enorme hit al heeft ze de finale uiteindelijk niet gehaald. Nu is ze terug met een volledig album vol popsongs. De hits ‘Hit Me Hard’, ‘California Numb’ en ‘Wasted Times’ staan allen op dit album. Haar stem is iets lager in de zang waardoor haar songs uniek klinken in de wereld van de hits van vandaag. Met haar (akoestische) gitaar zijn de intro’s mooi en relaxt zoals het op het ‘Better Now’ weerklinkt. Daarna volgt al snel weer een stevig accent waarbij de band volledig invalt. Het is een herhaling van facetten op dit album dat in ieder nummer anders wordt opgepakt. De songs blijven toch spannend klinken en daardoor is het album een prima popalbum. We zijn wel benieuwd hoe het vervolg wordt of dat het wederom een herhaling van facetten wordt.

Te zien in Nederland

Boy George Culture Club - Life

Boy George Culture Club - Life

Label BMG

Beoordeling 8

Review Wanneer we de naam Boy George zien verschijnen, wordt al snel de link gelegd naar de jaren 80 act Culture Club. In de video’s waar een man met vrouwelijk gedrag en kleding droeg. De homoseksuele en androgyne man was toen misschien voor de een shockerend, voor de ander een baanbrekende actie. Hierdoor is de aandacht wel eens wat van de band weggehaald. Maar hier ging nog wat aan vooraf. Wanneer drummer Jon Moss eerst de band Adam & the Ants om zeep had geholpen en met the Ants de band Bow Wow Wow start, was Boy George de gewenste zanger. Al paste dit niet met de sound van de punkrockers. Hierdoor gooide Moss (met zijn rumba rock drums sound) het roer om en start Culture Club met enkele leden van the Ant/ Bow wow wow. De songs van het debuut album “Do You Really Hurt Me’, ‘Karma Chameleon’ en ‘Church of the Poison Mind’ werden grote hits en de band was gesetteld. Inmiddels is de band weer tot leven gebracht. En eerlijk gezegd verbaasd het me dan ook niet dat dit een erg goed album is geworden. De heren zijn al enkele jaren bezig met een reünie en met Life weet men een album te maken dat swingt met blazers in de songs waaronder ‘Resting Bitch Face’ en de bekende gospel oooh en aah’s in ‘Different Men’. En het sterke begin met ‘God & Love’ of het prachtige einde met ‘Life’ brengt de band terug. Wellicht zullen ze het succes voor weleer niet meer halen, maar het is zeker de moeite waard om dit album te beluisteren.

Te zien in Nederland

Klaus Johan Grobe - Du Bist So

Klaus Johan Grobe - Du Bist So

Label Trouble in Mind/ Konkurrent

Type project 7,5

Review Het was in de jaren 80 dat we die Deutsche Welle zagen voorbij komen. Inmiddels is de muzikale Duitstalige golf nog steeds niet gegroeid. Hoewel er veel muziek wordt gemaakt bij onze oosterburen komt dit maar amper over de grens van Nederland terecht. Maar in Duitsland is het wel populair en weet de Zwitserse band Klaus Johann Grobe hier optimaal van te profiteren. De band Klaus Johann Grobe zou je zeggen?? Ja, de heren hebben een fictieve naam gevonden voor hun project. Met de electropop in het Duits is de band uitgegroeid tot een internationale act dat veel volgelingen kent. Afgelopen tour stond de band in US als support act voor de psychedelische Unknown Mortal Orchestra. Het album is vooral een electro- popalbum geworden met veel gemakkelijk in het gehoor liggende songs. ‘Discogedanken’, ‘Ja!’ en ’Der Konig’ zijn de eerste songs van het album die vooral pakkend zijn. De jaren 80-90 sounds hoor je optimaal terug. De lichte casio sound dat we ook kennen van de begin jaren van Depeche Mode zijn volop aanwezig. Al zijn de songs vooral gemakkelijk in het gehoor liggend en hierdoor pakkend. Het zijn echte liedjes met kop en staart die gemiddeld niet langer duren dan 3 minuten. Even door de Duitse klanken luisteren, dan is het een prima album!

Te zien in Nederland

Tamino - Amir

Tamino - Amir

Label Communion / Caroline

Beoordeling 8

Review De eerste klanken van het album van Tamino klinken moeizaam en zwaar. Laat je door het nummer ‘Habibi’ niet leiden want het album is een prachtig ingetogen album met mooi liedjes. Amir is het debuutalbum van de Belgisch/ Egyptische man. Tamino weet een prachtige balans te maken van Europese pop met Arabische klanken en vocalen. Hij won het talentenprogramma van onze zuiderburen ‘De Nieuwe Lichting’. Hier kreeg hij de naam als de nieuwe Jeff Buckley. Afgelopen jaar stond de man op diverse grote popfestivals waardoor hij enorme ervaring op heeft gedaan. De songs ‘Tummy’, ‘Sun May Shine’ en ‘So It Goes’ zijn prachtige popsongs te noemen. Met de donkere stem dat wordt afgewisseld met heldere klanken in de refreinen maakt dat iedere song afwisselend is. Het doet soms denken aan een jonge Cohen die zijn eerste plaat in de huidige tijd zou hebben gemaakt. Het prachtig en rustgevende ‘Indigo Night’ of het heerlijke popnummer ‘Cigar’ doet denken aan Nick Cave die zich op de popsound heeft gestort. Het is dan ook een mooi debuut van Tamino en een mooi aanwist voor de muziek.

Te zien in Nederland

Echo & The Bunnymen - The Stars, The ...

Echo & The Bunnymen - The Stars, The ...

Label BMG

Beoordeling 8

Review Echo & The Bunnyman waren in de jaren ’80 een topact. Betiteld als “Postpunk” of/en “New Wave”-band waren ze erg succesvol met nummers als ‘Bring On The Dancing Horses’ en ‘Silver’. Nu is er een nieuw album dat dat we kunnen plaatsen onder de noemer “afgestoft en opgepoetst”. Dat afstoffen en oppoetsen is wel dingetje bij The Stars, The Oceans & The Moon, want we hebben het niet over zo maar een geremasterde versie. Alle nummers zijn opnieuw ingespeeld en ingezongen en opvallend is de alom aanwezigheid van de strijkers die de nummers die wij uit vervlogen tijden kennen wél een ander karakter meegeven, iets wat frontman McCulloch als “strings and things” omschrijft. Ook de stem van Ian McCulloch is de afgelopen jaren aan wat slijtage onderhevig geweest, maar echt hinderlijk is dat niet. De combinatie van deze factoren zorgt er namelijk voor dat dit album zeer eigentijds klinkt. De verzameling nummers voelen in dit nieuwe jasje goed aan; luister maar eens naar de nieuwe versie van ‘Seven Seas’, waar McCulloch toch nét iets doorleefder klinkt en de muzikale omlijsting van accordeon, strijkers en gitaar “Lou Reed”-achtig mooi is. Ook de recente uitvoering van ‘Bring On The Dancing Horses’ klinkt wat eigentijdser dan de versie uit 1985, al had die “eighties”-sound natuurlijk ook zijn eigen charme. Nummers als ‘Lips Like Sugar’, ‘The Cutter’ en ‘Rescue’ daarentegen klinken alsof ze net zijn geschreven. En we hebben het hier dus over tracks die blijkbaar over een houdbaarheid van meer dan 30 jaar beschikken! Credits gaan dus ook uit naar gitarist Will Sergeant die naast frontman McCulloch nog het “oude hart” van deze band vormt. Ook ‘Rust’, een nummer uit de comeback-periode van de band (1999), is in een prachtige variant hier terug te vinden. Om dit album nog wat meer glans te geven zijn er ook een tweetal nieuwe tracks te beluisteren; ‘How Far’ en ‘The Somnambulist’, beide gitaar gedreven songs waarop het goed meedeinen is en die herkenbaar klinken. Hoe je dit album waardeert is vooral het perspectief dat je hanteert. Ben je een fan dan moet je dit album sowieso hebben; dertien tracks in een nieuw jasje én twee nieuwe bonustracks. Maar ook voor de echte muziekliefhebber is dit een interessante uitgave, want dit uit eerder uitgebracht werk bestaande album klinkt eigentijds en McCulloch en Sergeant weten de nummers een tweede leven mee te geven. Een meer dan geslaagd album. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Anouk - Wen D'r Maar Aan

Anouk - Wen D'r Maar Aan

Label Universal

Beoordeling 8

Review In 2015 was daar ‘Dominique’ en heel Nederland stond op zijn kop. Anouk met een Nederlandstalig liedje …. die hadden we met z’n allen niet aan zien komen. Nu is daar Wen D’r Maar Aan, het nieuwe album van Anouk met alléén maar Nederlandse liedjes. Of het went zal de tijd leren. Feit is dat Anouk op dit album weer over verloren liefdes, haar gezin, de liefde maar ook over haar onzekerheid zingt. Alleen nu in het Nederlands. En ja, dat is even wennen. Geen rockster op dit album, geen échte doorleefde soul maar meer dan aangename Nederlandse popsongs waarbij het inderdaad vreemd is om Anouk in onze moederstaal te horen. Maar haar stem is nog steeds prachtig en kleurt aansprekend bij de teksten. En Anouk gaf bij DWDD ook aan dat dit project eigenlijk met ‘Dominique’ begon. Iets nieuws, een uitdaging, een op zich staan project. We moeten tijdens de komende concerten dan ook niet verwachten dat onze Haagse trots veel van dit album gaat spelen. De songs gaan dus over doodgebloede liefdes bij het prachtige ‘Ik Mis Je’ en het tekstueel misschien wel wat platte ‘Het Is Klaar’ is een rechtstreekse ode aan eerdere, verbroken liefdes. Liefdesverdriet en het verlangen naar een oude liefde is het thema bij de mooie ballad ‘Kom Terug’, die smaakvol wordt omlijst door strijkers. Maar Anouk durft ook over haar gezin te zingen bij “Ver Weg Van Jou’ en niet alles is vrolijk als ze over donkere periodes in ‘Red Mij’ zingt, misschien wel het mooiste nummer op dit album. Het is een zeer persoonlijk nummer waarover Anouk in een interview zei : “Het gaat over hetgeen dat ik niet kan vinden op dat moment”. Naar wie de Haagse Rockster hier verwijst mag iedereen voor zich invullen maar lees maar mee met het laatste couplet : “Red mij, laat me niet meer los / Elke dag verlies ik sanity en trots / Red mij, laat me niet alleen / Geloof me mijn hart is echt niet gemaakt van steen / Ik smeek U, 'k smeek U op m'n / knieën / Ik smeek U, ja”. Verder is het mooi en ingetogen ‘Jij’ een absoluut pareltje waarmee ze bij DWDD al indruk maakte. Uiteraard mag ‘Doninique’ niet op dit album ontbreken en dit nummer vinden we dan ook als afsluiter terug. Wen D’r Maar Aan is een gewaagd en uitdagend project waarbij er fans zullen afhaken maar evengoed zal Anouk nieuwe luisteraars aan zich binden. Anouk zelf gaf ook aan dat ze erg moest wennen aan haar Nederlandse zangstem. Daarbij kwam dat de teksten in het Nederlands naar haar mening soms te plat en dan weer te netjes waren. Evengoed een zeer geslaagd album waarbij de stem van Anouk uiteindelijk overwint. Veel luisterplezier.

Donna Missal - This Time

Donna Missal - This Time

Label Harvest Records

Beoordeling 8

Review Het debuutalbum This Time van Donna Missal is uit. De Amerikaanse singer/songwriter uit New Jersey zegt dat het album niet zo zeer gebaseerd is over universele thema’s als liefden verdriet maar vooral over keuzes voor jezelf durven maken en jezelf leren kennen. “My album THIS TIME is inspired by all of the influences that permeated my childhood, teenhood, and adulthood.” Het album bestaat vooral uit nummers die doorspekt zijn van R&B. De meeste dansbaar, andere weer vrij rustig. Maar het mooiste verhaal zit in de afsluiter ‘Don’t Say Goodnight’. Het demo-achtige nummer is nog steeds dat origineel dat tijdens wat proefopnames met Nate Mercereau werd opgenomen en hier puur op de plaat is gezet. Donna geeft aan vanaf dat moment een soort van “soulmate” in Nate gevonden te hebben. Maar zoals gezegd is R&B de rode draad op dit debuutalbum. Nummers als ‘Girl’, ‘Transformer’ en ‘Thrills’ zijn soepel klinkende midtempo nummers, terwijl een nummer als ‘Driving’ een wat rustiger en mystieker karakter heeft en op sommige momenten wat doet denken aan miss Lana del Rey en heeft een wat mystieker karakter Donna heeft overigens haar liefde voor muziek van geen vreemden. Haar vader was een singer/songwriter in New York met een eigen studio en zelfs haar oma heeft een muzikale geschiedenis. Opgegroeid tussen R&B grootheden als Beyoncé vormde zich langzaam haar eigen stijl en voorkeur. ‘Jupiter’, een wat meer poppy-nummer is één van de drie tracks op dit album die ze samen met Sharon van Etten schreef. Naast ‘Test My Patience’ is vooral de titelsong ‘This Time’ ijzersterk; instrumenten die via MPC’s en synthesizers een wat karakteristiek geluid creëren en de stem van Donna het nummer gewoon beter maakt. Op de single ‘Keep Lying’ laat de Amerikaanse nog maar eens horen wat een ongelofelijk krachtige stem ze eigenlijk heef terwijl ‘Skyline’ wat ingetogener klinkt en de piano een wat prominentere rol heeft. This Time is een zeer aangename plaat om naar te luisteren. Doorspekt met R&B maar ook andere muziekstijlen zijn van invloed geweest op deze eerste kennismaking. Verder heft de Amerikaanse een prima stem en het gehele plaatje klopt. Just sit back, listen and relax. Veel luisterplezier.

Nielson - Diamant

Nielson - Diamant

Label Sony Music

Beoordeling 7,5

Review Het verhaal van de Nederlandse singer-songwriter Nielson is een voorbeeld voor veel jongeren. Nadat hij op de Herman Brood Academie afrond met de specialisatie van rappen, weet hij met een tv talentenjacht de spotlight op zich te zetten. Hoewel hij niet wint weet hij daarna met ‘Sexy als ik Dans’ een vette hit te scoren. Blijkbaar is dat genoeg om zitting te nemen als jurylid in het RTL programma It Takes 2. Eindelijk is de focus weer op de muziek en komt hij met een nieuw album ‘Diamant’. Het album is een met Nederlandstalige pop en danssongs. Het doet hem goed om zijn muzikale horizon te verbreden. De songs zijn volwassener geworden in de teksten en veelzijdiger in de muziek. Er wordt meer gebruik gemaakt van de toetsen en beats en wel op zo’n manier dat wanneer de songs in het Engels vertaald worden, zo kan aansluiten op het internationale podium. ‘Underdog’, ‘Plan B’ en ‘Middernacht’ zijn potentiele hits. Het titelstuk en ‘Doen Durven of de Waarheid’ behoren tot de wat mindere songs van dit album. Al zijn ze nog altijd beter dan wat Nielson voorheen opnam. Kortom Nielson komt met een volwassen en goed album!

Te zien in Nederland