De Schijvenrij
 
 

Prog Rock 

Neal Morse band - the Great Adventure

 

2019

Guided By Voices - Zeppelin Over China

Guided By Voices - Zeppelin Over China

Label Guided By Voices Records

Beoordeling 8

Review Zeppelin Over China heet de nieuwste release van Guided By Voices, de Amerikaans Indierock band. Geheel in stijl is het weer een album geworden met een aanzienlijke hoeveelheid tracks (32). Als de officiële site van deze uit Dayton, Ohio, band bezoekt kom je eigenlijk terecht in een soort van database of een digitale bibliotheek. Frontman, zanger en gitarist Robert Pollard was de oprichter van de band in 1983 en sindsdien is er een ongekende hoeveelheid albums afgeleverd in een even indrukwekkend aantal bandsamenstellingen. Er hebben zelfs wat reünies plaatsgevonden maar in de huidige samenstelling lijkt het alsof de band met een revival bezig is. De niet aflatende productiviteit van liedjes schrijven van Pollard wordt als het ware door gitaristen Doug Gillard en Bobby Bare Jr. drummer Kevin March en Mark Shue op bas wat getemperd, waardoor de albums echt een kwaliteitsimpuls krijgen. Zeppelin over China kent 32 tracks met een speeltijd een kleine 75 minuten. En dat is in het geheel geen straf om uit te zitten. En geheel in stijl vinden we ook op dit album weer een aantal nummers terug die amper een kleine 2 minuten volmaken. Nummers als ‘Blurring The Contacts’, ‘Bellicose Starling’en ‘Wrong Turn On’ en nog een aantal tracks klokken nog geen twee minuten en ‘Windshield Wiper Rex’ duurt slechts anderhalve minuut. Toch weet Zeppelin Over China te boeien en heb je niet het gevoel naar liedjes te luisteren die nog niet af zijn of snel als een soort demo op de plaat zijn gezet. Ook weten we dat Pollard niet ’s werelds beste zanger maar toch past het geheel op een of andere manier en dat is niet raar want de band is al een kleine 35 jaar actief. ‘Charmless Peters’, ‘Send In The Suicide Squad (geweldige titel natuurlijk), ‘Think. Be A Man’ en ‘You O’wn The Night’ zijn absolute luistertips. Maar neem even de tijd om het album te luisteren want het zit van kop tot staart gewoon goed in elkaar waarbij natuurlijk weer de Lo-Fi sound en de jaren ’60 invloeden de keywords zijn. Zeppelin Over China is een album dat in de nieuwe bandsamenstelling tot stand is gekomen en zoals al eerder aangegeven klinkt de band als nooit tevoren. Voor diegene die GBV niet kennis is dit album een prima kennismaking en een ideale gelegenheid om het repertoire met terugwerkende kracht te verkennen. En niet verrassend; een nieuw album is inmiddels al weer aangekondigd. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Motorpsycho – The Crucible

Motorpsycho – The Crucible

Label Stickman records/ Konkurrent

Beoordeling 8,5

Review De Noorse stoere mannen van Motorpsycho weten altijd weer een verrassend goed album te brengen. Al bestaat het maar uit 3 nummers. The Crucible duurt daarentegen wel ruim 20 minuten. Met een song met dreigend en strak korte gitaar riff trapt de band af met ‘Psychotzar’. De power stemmen van alle heren worden bij elkaar gebracht als een koortje tussen al het gitaar en drum geweld. Met een prachtig samenzang beginnen de heren met ‘Lux Aeterna’. Een prog rock nummer daar waar Marillion een verbond sluit met de chaotische jaren 60 en free jazz. Vol met climax en anti climaxen en bewegingen die je bij andere acts niet of nauwelijks zal tegenkomen. Met het titelstuk is als een actiefilm waarbij de beelden worden ondervangen met muzikale invulling van de gekte van Delhi. Alles klinkt chaotisch maar de structuur is er zeker in te vinden en valt alles uiteindelijk prima op zijn plek. Hoe vaker je het beluisterd hoe mooier het wordt. Uiteindelijk kun je van deze songs met gemak opdelen in meerdere titels, maar waarom zou je.

Neal Morse band - The Great Adventure

Neal Morse band - The Great Adventure

Label PIAS

Beoordeling 8,5

Review De multi instrumentalist uit Amerika weet al jaren albums te maken die als een warme broodjes over de tafel gaan. Het zijn dan wel prog rock broodjes en kennen gretig aftrek. Met zijn broer vormde hij de band Spock’s beard en later de superband Transatlantic. Inmiddels weet hij onder zijn eigen naam een band bij elkaar te roepen met Mike Portnoy (Dream Theater). Andere bandleden zijn vooral bandleden waarmee Morse live mee op pad ging. Daar waar Morse voorheen veel instrumenten zelf inspeelde weet hij nu dat deze bandleden een meerwaarde is voor het proces. Neal Morse weet erg mooie verhalen in zijn albums te verwerken. Dit concept wordt een concept album waarbij het hele album een verhaal is. Korte spotify songs zijn dan ook niet passend bij het luisteren van Morse. De sound is afwisselend en ligt tussen Dream Theater en Marillion. Soms gaat het er even stevig aan toe en soms melodieus pop en rock. Morse weet hier dan ook een goede mix van te maken. Luister naar het ‘Welcome to the World’ waar de verstotene een uitnodiging krijgt tot herstel. Het zijn dan ook veelal lange songs of songs die in delen opgesplitst zijn. ‘A Momentary Change’ gaat over de bezinning en het moment om je leven te wijzigen en dat is al een heel avontuur op zich. ‘The Great Adventure’ is dan ook de basis voor het gehele verhaal. Morse weet met Portnoy al snel een tweede Dream theater stuwende sound te creëren maar de afwisseling van toetsen- en gitaar soli geeft een andere sfeer. De reli prog van Morse kent hier weer een mooi verhaal en muzikaal is het prachtig. Neal Morse is te zien in Nederland op 26 maart 013 te Tilburg

2018

Amgala Temple - Invisible Airships

Amgala Temple - Invisible Airships

Label Pekula rec. PIAS

Beoordeling 7,5

Review In Noorwegen wordt er erg veel soorten muziek gemaakt. Het Noorse trio Amgala Temple is een samenstelling van bandleden die gewerkt hebben met A-ha , The National Bank en Jaga Jazzist. Dit trio weet dan ook de puntjes op de i te zetten als het gaat om kwaliteit en drives. Met het openingsnummer Bosphorus wordt er een combinatie van Jazz en progrock uitgeperst. Met een drummer Gard Nilsen die zich volledig uitleeft met solo’s en heerlijke triolen breaks. In het ruim 12 minuten durende nummer weten de heren accenten te leggen die je niet snel zal verwachten. Het Avenu Amgala is daarentegen meer laid back te noemen. Waar de thematische backline wordt overgoten door slepende gitaar solo’s. Met ‘Fleet Ballasistic Missile Submarine’ weet men de spanning meer in het nummer te brengen en de intro als een rustpunt binnen het album te plaatsen. Uiteindelijk weten de heren dit tot een psychedelische rocksound op te krikken. Met ‘the Eccentric’ en het 10 minuten durend slotstuk ‘Moon Palace’ valt men in herhaling of wordt het verrassende aspect al te meer naar een verwachting verheven. Al is het om na te spelen een hele klus. Hierdoor is het album vooral voor muzikanten die een uitdaging willen zeker een must. Voor de doorsnee luisteraar zal dit kuntstukje eerder een irritatiebron gaan worden.

Te zien in Nederland

Seventh Wonder - Tiara

Seventh Wonder - Tiara

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review Andreas Blomqvist en Johan Liefvendahl zijn nog de enige bandleven van het eerste uur als het gaat om de Zweedse band Seventh Wonder. Met het album Tiara weet de band hun 5de album op de markt te brengen. Een album weer vol prog rock en rock uitspattingen. Wanneer Tommy Karevik in 2012 werd aangekondigd als nieuwe zanger van de band Kamelot was dit voor hem niet het teken om Seventh Wonder te verlaten. Het is dan ook mooi dat hij dit blijft doen en heeft dit jaar een druk schema. Met Kamelot was dit jaar de release van The Shadow Theory en nu met Seventh Wonder Tiara. De rocksound is een prog metal sound dat energierijk is, maar ook de benodigde rustpauzes kent. Deze afwisseling smeed zanger Karevik tot een geheel. ‘Dream Machines’, ‘Victorious’ en ‘By The Light of the Funeral Pyres’ zijn prachtige songs. Aangezien het een concept album is met een verhaal, staat Tiara hier centraal. De drieluik van Tiara, ‘Tiara’s Song’, ‘Good Night’ en ‘Beyond Today’ (allen gemiddeld 7 minuten) is het juweeltje van het album. Het is dan ook een pracht album voor de echte prog metal rockerssss

Te zien in Nederland

Vola - Applause of a Distant Crowd

Vola - Applause of a Distant Crowd

Label Mascot

Beoordeling 8

Review De Deense prog metal act Vola wist met hun debuut album ons al te verrassen. Voor het grote publiek bleef de aandacht nog wat achter, ondanks de prachtige video’s. Toch wist de band zich te vestigen in de scene en is het nieuwe album Applause of a Distant Crowd een prima opvolger. Het album is stevig te noemen en de mix metal a la Opeht en Meshogge (‘Ghosts’) gecombineerd met de lichte elektronische popklanken (‘Smartfriend’) brengt de band tot een unieke act binnen de wereld van de prog rock. Het drumwerk is bij dit soort acts altijd meer dan de moeite waard om hier naar te luisteren. Het is afwisselender dan de mainstream popacts en geeft daardoor de boost die een song nodig heeft. Met ‘Ruby Pool’ brengt de band een pseudo popsong dat eigenlijk te heftig is voor een hitparade. Door de zang van ‘Alien Shivers’ en ‘Still’ zou een hit niet misstaan. Het stevige werk is ook nog steeds op het album aanwezig. De rauwe gitaren op ‘Vertigo’ en het titelstuk brengt dit album weer in de metal klasse. Om met een mooi ingetogen ‘Green Screen Mother’ het album te beëindigen. Een prima progrock album dat divers is en hopelijk laat men niet een te groot gat tussen de commerciele popsound en de prog-metalsound, waardoor men onnodig fans zou verliezen.

Te zien in Nederland

Hawkwind - Road to Utopia

Hawkwind - Road to Utopia

Label Cherry Red

Beoordeling 7,5

Review Hawkwind, de band waar ooit de inmiddels overleden Motorhead Lemmy in speelde. De band die alle stormen heeft doorstaan en inmiddels hun 31ste album brengt. Een album waar men ook nu weer grenzen overschrijdt. De band staat bekend om hun diversietijd van metal rock fusion naar pop disco en de blues. Met dit album begint men met de toeters en blazers in de latin georienteerde ‘Quark, Strangeness and Charm’. Een song waarbij je gaat denken of je wel het juiste album hebt, maar al snelt het vertrouwde bluesrock met Eric Clapton als speciale gast van The Watcher en het nog mooier gebalanceerde ‘We Took the Wrong Step Years Ago’. Met strijkers en orkest onderleiding van Mike Batt. Het nummer geeft exact aan waar het mis ging en dat men er toen in geloofde maar ja terugkijkend was het niet altijd even slim. De afslag gaf nogal wat input zowel bij fans als bij de bandleden. Nee, dan de typische humoristische postpunk van ‘Flying Doctor’. De Engelse humor op plaat. Het album is dus dan ook een gevarieerd album als het gaat om stijlen zoals Hawkwind dat kan. Toch zijn de songs ‘Psychic Power’, ‘Intro the Night” met aansluitend ‘Down Through the Night’ allen heerlijk in het gehoor liggend. Met wat experimentele tintje is ‘The Age of A Micro Man’ het meest passend bij de fusion sound van weleer. Een prima album van de Hawkwind!

Te zien in Nederland

Mogwai - Kin (OST)

Mogwai - Kin (OST)

Label Rock Action Records

Beoordeling 7,6

Review De Schotse Prog-rock band Mogwai is terug met Kin. De band die sinds de mid-jaren ’90 een indrukwekkende staat heeft opgebouwd met instrumentale Post-rock en Prog-rock texturen heeft met deze soundtrack een primeur te pakken; het is hun eerste officiële soundtrack. Het album opent met ‘Eli’s Theme’; met enkele piano-akkoorden met een monotoon klinkend drone-achtig geluid op de achtergronden is, ondanks de eenvoud, de spanning voelbaar en met gesloten ogen vormen zich als vanzelf beelden die langzaam voorbij drijven. Ook het volgende nummer ‘Scrap’ kent met de ingetogen synths en piano een wat rustige soundscape. Het schrijven van het materiaal van deze soundtrack gebeurde overigens grotendeels tijdens de tour van afgelopen jaar. De band ging in op de uitnodiging van de gebroeders Jon en Josh Baker, de makers van deze Sci-Fi misdaadfilm, die overigens groot liefhebber zijn van deze progrock band uit Glasgow. Hoofrollen in de film worden vervuld door o.a. Jack Reynor, Zoë Kravitz, Carrie Coon, James Franco & Dennis Quaid. Voor deze Schotse Post-rock band is het overigens de eerste keer dat ze de eer hebben om de muziek voor een soundtrack te maken. Het geheel klinkt wat meer mainstream dan dat we gewend zijn van deze band waarbij er wat zwaar geleund wordt op synths. Iets wat niet vreemd is omdat we hier ook met een Sci-Fi actiefilm te maken hebben. Overigens was gitarist Barry Burns hier ook openhartig over in een interview. “Yeah, it is a bit more poppy, you’re totally right, really quite different from the usual Mogwai sound. / it was cool to work on something a bit lighter, with lyrics and everything!”. Centraal geposteerd is het epische ‘Donuts’ dat inmiddels ook als trailer voor de film is uitgebracht. Verder is daar het onheilspellende ‘Funeral Eye’ en de meeslepende titelsong; een nummer dat misschien wel het dichtst bij het bekende geluid van de band benaderd. Met afsluiter ‘We’re Not Done, begeeft de band zich zelfs op volstrekt onbekend terrein; Het nummer klinkt niet alleen erg mainstream, ook de vocalen vormen een uitstapje waar de heren zich niet heel gemakkelijk bij voelen. Kin is een soundtrack maar ook een oprecht goed album van Mogwai geworden. De sound is misschien iets subtieler door de vele synths maar de soundscapes zijn werkelijk prachtig. Het wekt zeker de nieuwsgierigheid om de film te gaan bekijken maar het album is sterk genoeg om ook zonder de visuele beelden te boeien. Veel luisterplezier.

3.2 - The Rules Have Changed

3.2 - The Rules Have Changed

Label Frontiers

Beoordeling 8

Review Wanneer in 1987 Keith Emerson met Carl Palmer een nieuw project beginnen, wordt Robert Berry het derde bandlid. De Amerikaanse gitarist en producer heeft zijn hart liggen bij de prog rock. Een genre waar Emerson, Lake & Palmer al jaren hun succes mee hadden. ELP hield het in 1980 voor gezien, maar het zat de heren in de genen. Gregg Lake had zijn solo succes waardoor Palmer en Emerson met Berry de band 3 begon. The Power of Three was het debuutalbum. Het werd het enige succesalbum van de band. Na de tour hield men het weer voor gezien. Toch bleef er bij Emerson altijd iets knagen. ELP werd in ere hersteld en Barry vindt zijn wel bij de superband GTR. Nu na de dood van Emerson is het Berry die zijn gedachtegoed op plaat zet. De heren hadden al plannen om een 3 punt 2 hier van te maken, maar in 2016 kwam Berry er alleen voor te staan. Het resultaat is dat de vorm en regels wat wijzigen maar met het nummer ‘The Rules Have Changed’ een prachtig epos heeft gemaakt. Het album is een prachtig keyboard en piano album dat in de geest van Emerson is gemaakt. Hier heeft Barry volledig te ruimte aan gegeven. De catchy lijntjes binnen ‘Our Bond’ en ‘One By One’ zullen in de pre productie door Emerson zijn gemaakt. Met de single ‘Somebody’s Watching’ geeft Barry het helemaal over aan de meester hemzelf. Het is dan ook een heerlijk symfonisch rock album, zoals men die in de jaren 70 -80 zou hebben gemaakt. Dan in een huidige jasje gestoken, maar het is geen prog rock a la Incubus of Dream Theater. Dan kom je van een koude kermis thuis.

Te zien in Nederland

Delta Sleep - Ghost City

Delta Sleep - Ghost City

Label Big Scary Monsters

Beoordeling 8,5

Review De band Delta Sleep is terug met een nieuw album, Ghost City. De vier Britten zijn terug met een nieuw album. Opgenomen in Noord Italië waarbij de opnamekosten min of meer gedekt werden door het geven van een aantal optredens onderweg naar de studio. Delta Sleep wordt door de experts vaak in één adem genoemd met Math-rock band, maar eigenlijk doe je de band tekort om ze in één hoek te plaatsen omdat ze diverse muziekstijlen combineren. We horen dan ook Progrock, Punk en andere stijlen voorbij komen op dit tweede album van de Britse formatie. Het debuut Twin Galaxies uit werd goed ontvangen en nu is daar de opvolger van deze Britse vierman formatie. Delta Sleep creëert op dit tweede album een fictieve samenleving waarin in feite onze wereld als één stad fungeert en onder een technisch regime valt. Alles wat met natuur te maken heeft is in dit Utopia een mythe, iets uit het verleden. De fictieve hoofdpersoon ontwaakt in de opener ‘Sultans Of Ping’ vanuit een droom en wil uit die stad ontsnappen. Het nummer begint dan ook rustig maar wordt gaandeweg zodanig opgebouwd dat de gemoedstoestand van de heldin voelbaar is. Vervolgens is daar ‘After Dark’, een nummer dat door zijn polyritmiek een extra dimensie krijgt. Compliment voor drummer Blake Mostyn want die is voor een belangrijk deel bepalend voor het geluid van de band op dit album. De ritmes en drums lijken en voelen contrasterend en het nummer kent een ongekende energie. Vervolgens is daar toch wel wat verrassend het instrumentaal, rustig en etherisch klinkende ‘Ghost’, waarmee het eerste deel van het album wordt afgesloten. Na het rustpunt ‘Ghost’ pakt de band de draad weer op en vervolgt onze hoofdpersoon haar reis; “Riding a river over the creek / Climbing a mountain, crossing a stream / Only in dreams, only in dreams / Could I ever see this, only in dreams” horen we in ‘El Pastor’. Bijzonder zijn tracks als ‘Single File’ en eerdergenoemde ‘El Pastor’ waarin eigenlijk elk instrument zijn eigen persoonlijkheid krijgt en de bandleden zichzelf etaleren. De nummers zijn ongelofelijk knap opgebouwd met vele tempowisselingen waardoor je inderdaad het gevoel krijgt naar een verhaal of film te luisteren. Ook een nummer als ‘Dotwork’ is bijzonder; misschien niet zo explosief maar ook met subtiele interludes en complexe drumpartijen is dit één van de betere tracks. Ook ‘Sans Soleil’ (verwijzing naar de filmessay de beroemde cineast Chris Marker over “de aard van het menselijk geheugen”) kan meedoen naar de titel “beste track” want hier komen waarschijnlijk de kwaliteiten van de vier bandleden als natuurlijk bijeen en dit is wel waar Delta Sleep voor staat. De akoestische afsluiter ‘Aftermiage’ is werkelijk prachtig en contrasterend met de overige nummers. Onze hoofdpersoon is de stad inmiddels ontvlucht en heeft haar rust gevonden in de natuur ……(“I caught her running down by the stream / With all types of creatures she’d never see / In The City she left.”). Ghost City is een bijzonder conceptalbum geworden en boeit van de eerste tot de laatste seconde. De band laat horen dat ze met hun muziek een eigen, misschien wel unieke wijze hebben gevonden om een verhaal te kunnen vertellen op een haast filmische wijze. Vervolgens weten ze dat te verpakken in een samensmelting van diverse muziekstijlen. Waarschijnlijk is het ook wel een verwijzing naar onze huidige leefomgeving. Veel luisterplezier!

Wooden Shjips – V

Wooden Shjips – V

Label Thrill Jockey Rec.

Beoordeling 8

Review Het viertal komt uit San Francisco en weet een mix te maken van psychedelische rock met experimentele uitstapjes binnen de songs. Het doet denken aan de oude bands als the Doors en Soft Machine. Ditmaal gaat het vooral om de gitarist Ripley Johnson. Weinig zang en veel gitaar. De maan speelt tevens in de band Moon Duo. Maar met dit vijfde album weet de band hun reputatie wederom waar te maken. De basis van enkele akkoorden een bedje van 60 toetsen met daarover solo’s van slepende gitaren en hier en daar iemand die een tekst meezingt of als storytelling zijn verhaal doet. Het album begint vooral relaxt met ‘Eclipse’ en ‘In the Fall’. Met ‘Red Line komt de vaart er in., al blijft het heerlijk spacy. Door de songs optimaal te vullen met herhalingen en solo’s zijn ‘Staring At The Sun’ (doet erg denken aan Lou Reeds ‘Walking on the Wild Side’) en het ‘Ride On’ uitgesponnen tot ruim 7 minuten durende songs. Zo zie je maar dat de een met 10 songs amper een half uur vult en deze heren met 7 songs bijna de 45 minuten op een album vol speelt. Het gaat niet om de kwantiteit maar om de kwaliteit wat het brengt en dat zit met deze psychedelische rockers wel goed.

Te zien in Nederland 5 september Paradiso Noord te Amsterdam

Statue - K.A.S.P.E.R.

Statue - K.A.S.P.E.R.

Label Fons Records

Beoordeling 7,5

Review Het derde album Kasper van de Belgische formatie Statue kende onaangekondigd een vroegere release dan gepland. Toevallig of niet, het past wel in de eigenzinnige sfeer rondom dit album. K.A.S.P.E.R. staat voor een zestalnummers die allemaal de een letter van de titel hebben meegekregen en daartussen zijn er met de getallen 0, 12 en 24 nog wat muzikale intermezzo’s geplaatst. Kortom, de nieuwgierigheid is op zijn minst aangewakkerd. Instrumentale band Statue is een niet alledaagse Belgische band die instrumentale muziek maakt en eigenlijk bestaat uit een viertal begenadigde gitaristen. Qua genre moeten we het ergens plaatsen in de rock, Krautrock, Postrock en Progrock en waarschijnlijk bevinden de heren zich qua stijl dan op een soort van dwarsdoorsnede van deze diverse stijlen. Want het is gewoon lastig om Statue écht in een hokje te plaatsen. Voor dit album kreeg het viertal wel de hulp van Bart Weyens op basgitaar en Antoni Foscez op drums. Cijfers en letters Zoals gezegd vormen zes nummers met de letters K, A, S, P, E en R het hart van het album en de intermezzo’s hebben de cijfers 0, 12 en 24 meegekregen. Het album wordt geopend met ‘0’, een nummer waarbij je jezelf steeds moet overtuigen naar gitaren te luisteren en niet naar synths. Vervolgens is daar de eerste hoofdletter, ‘K’, een stevig rocknummer dat zijn evenknie vindt in ‘E’. Overigens kunnen we beide nummers ook het label “progrock” meegeven want nogmaals, de scheidingslijnen worden vaak persoonlijk bepaald. Hoofddis van dit album is de track ‘A’, een ruim acht minuten durend instrumentaal epos waarbij je jezelf ook weer regelmatig moet overtuigen dat je naar gitaren luistert en niet naar synths. De beide intermezzo’s ‘12’ en ‘24’ zijn wat meer experimenteel en psychedelisch en zorgen voor niet echt organische overgangen. ‘S’ is de bandstandaard redelijk kort maar krachtig maar dat maken ze bij ‘P’ weer ruimschoots goed in een meer dan zes minuten durend stuwend rocknummer. Eindoordeel Voor de liefhebbers van instrumentale bands of rockmuziek is dit album wel een feestje maar ook de muziekliefhebber zal K.A.S.P.E.R. kunnen waarderen. Bijzonder is dat de Belgische formatie inmiddels écht een eigen sound heeft en het grote verschil met zijn voorganger Calexico Point uit 2015 is dat er meer verrassende wendingen in de nummers zitten. Het album is zinnenprikkelend en steeds hoor je nieuwe elementen waarbij het nog steeds verbazingwekkend is dat alles wat je hoort uit gitaren komt en niet uit synths. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

A Perfect Circle - Eat the Elephant

A Perfect Circle - Eat the Elephant

Label BMG int

Beoordeling 8,5

Review Het is voor de fans van Tool, A Perfect Circle een kwestie van geduld hebben, maar uiteindelijk ligt nu het nieuwe album van Mynard James Keenan en zijn mannen in de winkel. Dat deze Amerikaanse band een superband is, is voor mensen nog niet geheel bekend. Al mogen de namen van James Iha (Tinted Windows/ Smashing Pumpkins), Billy Howerdel (Smashing Punkins roadie,Tool), Jeff Friedl (Puscifer) en Matt Mc Junkins (Eagles of Death Metal) het duidelijk maken waarom. Zoals men zelf zegt dat het album een afspiegeling is van hun huidig leven. Muzikaal gezien is het lichter in de klankkleur al zou je dat eerst niet denken wanneer je Slayer producer Dave Sardy inhuurt. Toch draait het bij deze band om zanger Mynard en heeft hij weer een prachtig album afgeleverd. De progrock act heeft de naam dat de vorige albums vooral donker getint waren. Dat veranderd nu met het album Eat The Elephant. Ja, de titel geeft de zwarte humor al weer. De hoes doet denken aan een Marilyn Manson als the Joker van Batman. vanaf het titelstuk is het duidelijk dat de sound lichter is dan voorheen. Hoewel de composities gelijk zijn aan de voorgaande albums doet de sound meer denken aan een stevige Marillion. ‘The Doomed’, ‘By and Down the River’of het ‘So Long and Thanks for All the Fish’ weten met deze progsound met de vele piano afwisselingen en aanstekelijke zanglijnen het een commercieel tintje te geven. Al weet men met ‘Disillusion’, Talk Talk’ en ‘DLB’ er weer een uniek herkenbaar Tool/ A Perfect Circle tintje aan te geven.

Te zien in Nederland 16 juni Pinkpop

Ayreon Universe

Ayreon Universe

Label Music Theories Recordings

Beoordeling 9

Review Vorig jaar september was gedenkwaardige avond voor de fans van Ayreon. De muziek van Ayreon is live gespeeld tijdens drie concerten in een fantastische setting. Fans van over de hele wereld waren hiervoor afgereisd naar Tilburg. Zestien vocalisten, diverse muzikanten en Arjan Lucassen zelf hebben met hart en ziel de muziek uitgevoerd. Eindelijk zijn deze gedenkwaardige avonden uitgekomen in verschillende formats te noemen de dubbel-cd uit deze review, dvd, blue-ray en limited edition earbook. Alle achtentwintig nummers van de concerten staan erop. Een flink aantal. Misschien zal niet ieders favoriet erop staan. Toch is het een mooie afspiegeling van de Ayreon albums. De focus ligt op 01011001 uit 2008 en The Theory Of Everything uit 2013, maar ook waren er recente hoogtepunten aanwezig, zoals ‘Everybody dies’ en ‘Star of Sirrah’ en de Star One klassiekers ‘And the druids turned to stone’ en ‘The eye of Ra’. Met dat laatste nummer werden alledrie de avonden op indrukwekkende wijze afgesloten met nagenoeg de hele ‘cast’. Het album is een herbeleving van drie prachtige dagen. De energie en het enthousiasme van zowel de artiesten en de muzikanten als het publiek zijn terug te horen en te voelen. Hoewel het publiek op het live-album vooral aan het einde van de nummers te horen is en niet echt tijdens. Het is een mooi aandenken voor de aanwezigen die bij het horen van dit live-album zich weer helemaal zullen kunnen voorstellen hoe het was. De kwaliteit van de vocalisten en muzikanten ligt hoog. Dit is mooi terug te horen, want alles is goed gemixt waardoor alles goed te horen is. Arjen Lucassen vertelde tijdens het derde concert dat het heel lang zou duren voordat de muziek van Ayreon weer live gespeeld zou worden en wellicht nooit meer. Gelukkig is dit niet het geval. Vrijdag 22 juni treedt Ayreon Universe op op het festival Graspop Metal Meeting in België. Zou Lucassen ook daar weer zijn opwachting maken?

Te zien in Nederland

2017

Neal Morse - Life and Time

Neal Morse - Life and Time

Label PIAS

Beoordeling 7,5

Review Het nieuwe album van de progrocker Neal Morse is vooral smooth te noemen. De Amerikaanse multi instrumentalist van de band Spock’s Beard wisselt zijn band activiteiten af met solo werk. Hier weet hij meer een religieus tintje aan de songs toe te voegen. Opvallend is dat hij voor zijn live band met Nederlanders laat omringen en voor zijn opname van albums met Amerikanen inhuurt. Zo was Mike Portnoy een vaste drummer. Het album Life and Time is inmiddels zijn tiende solo album. Een album vol mooie liedjes met een kop en staart. “JoAnna” en “Living Lightly” zijn al heerlijke songs waarmee je de lente kunt beginnen. De religieuze kant horen we in onder andere “Good Love Is On the Way” het mooie pianostuk “You Me and Everything” of “He Died at Home”. Of dit voor mensen een dilemma is, is aan hun. De songs zijn nog steeds even goed en heerlijk. Met dit album neemt Morse meer de akoestische gitaar te hand. “Selfie in the Square”, “Lay Low” of “Old Alabama” kennen meer de akoestische invalshoek. Het relaxte album heeft een mooie balans tussen de sounds en instrumenten. De variatie is groot zonder dat het van de hak op de tak gaat. En is een van de rustigste albums van Morse.

Te zien in Nederland 12 juni 013 te Tivoli 13 juni TivoliVredenburg te Utrecht

Operation Mindcrime – The New Reality

Operation Mindcrime – The New Reality

Label Frontiers Rec

Beoordeling 8

Review Geoff Tate wist met zijn band Queensryche een prachtig concept album te maken. Eind jaren 80 verscheen Operation Mindcrime. Daarna is er nog een tweede deel verschenen. Uiteindelijk kreeg Tate toch gedoe met de band en wist men beide de naam Queensryche te gebruiken. Dat zaait alleen verwarring. Na gerechtelijke uitspraak is Tate degene die de naam moet veranderen en dat doet hij in Operation Mindcrime. Inmiddels zijn er al wat albums onder die naam op de markt maar met New Reality weet Tate zich weer van de goede kant te laten zijn. Het is eigenlijk het laatste deel van de triology “The Key”, “Resurrection” en “The New Reality”. Save the best for last zullen we maar zeggen. De (prog) rockers met John Moyer (Disturbed) en Simon Wright (AC/DC) weten een album te maken dat klinkt alsof David Bowie is opgestaan en een vervolg heeft gemaakt op the Black Star. De klankkleur van de stem van Tate doet erg denken aan Bowie. De breaks binnen het nummer “My Eyes” of de compositie van het titelstuk zijn prachtig. Het is niet allemaal stevig maar vooral afwisselend. Het begint al met de intro van “A Head Long Jump” dat past bij het karakter van het album “Operation Mindcrime”. Spannend alsof de film is begonnen. Toch is het album ook weer luchtig te noemen. Het verhaal over de virtuele valuta, aandelen dat uiteindelijk uitkomt op de “Same Old Story”. Het draait allemaal op geld en alle onhebbelijkheden erbij. In zijn totaal is het een prachtig album en een mooie drieluik waarvan een box met deze albums niet uit mag blijven.

Te zien in Nederland

The Dark Element - Dark Element

The Dark Element - Dark Element

Label Frontiers rec./ PIAS

Beoordeling 7,5

Review The Dark Element is het nieuwe project van Zweedse zangeres Anette Olzon (Alyson Avenue, ex-Nightwish) en Finse gitarist Jani Liimatainen (Cain’s Offering, ex-Sonata Arctica). Nadat het rondom beiden eventjes stil is geweest qua muziek, hebben ze besloten hun krachten te bundelen en muziek te schrijven. Dit heeft geresulteerd in het gelijknamige album. De band is aangevuld met Jonas Kuhlberg op basgitaar en Jani Hurula op drums (beiden Cain’s Offering). Anette Olzon heeft tijdens haar periode met Nightwish veel kritiek gekregen op haar zangkwaliteiten. Dit is onterecht in mijn ogen. Het oudere werk van Nightwish kon ze niet aan, maar haar eigen albums met de band heeft ze goed gedaan. The Dark Element bevat misschien geen grote vocale hoogtepunten, maar ze laat ook hier horen een goede zangeres te zijn die op haar plek is. Haar powervoice komt bijvoorbeeld goed tot zijn recht op ‘My sweet mystery’. Haar warme en gevoelige stem is heel mooi op de ballads ‘Someone you used to know’ en ‘Heaven of your heart’. Het is mooi om Olzon terug te horen in het hardere genre. De zang valt goed samen met het muzikale werk. Zeker ook het strakke gitaarspel van Liimatainen, bijvoorbeeld op ‘The dark element’ en ‘The ghost and the reaper’. De nummers zijn zorgvuldig in elkaar gezet en bevatten allemaal een catchy melodie. Er is veelvuldig gebruikt van de synthesizer als melodielijn. Dit had mogelijk wat minder gekund. Het album zal zowel de metal- als rockfans kunnen trekken. ‘My sweet mystery’ en ‘Dead to me’ gaan meer richting metal, terwijl ‘Here’s to you’ en ‘Halo’ meer rocknummers zijn. Het is een energiek album en een mooie samenwerking tussen de muzikanten.

Te zien in Nederland

Spock’s Beard – Snow Live

Spock’s Beard – Snow Live

Label Metal Blade

Beoordeling 8

Review Binnen de prog rock is de Amerikaanse band Spock’s Beard een begrip. De boers Neal en Alan Morse beheersen deze tak van muziek als geen ander. De gitaristen weten met hun songs prima in de slipstream van TOTO en Marillion mee te kunnen. Het album Snow is een cruciaal album voor de band. Het was het laatste album dat Neil Morse in 2002 met de band maakte. Hij verlaat de band om zijn weg te volgen wegens religieuze redenen. Ondanks dat hij de schrijver is van dit fantastisch concept album is. Een album dat zich kan meten aan de klassiekers als The Lamb Lies Down On Broadway van Genesis en Misplaced Childhood van Marillion. De songs zijn aaneen geschreven zodat het een verhaal is met allerlei solo’s voor gitaar en toetsen. De zang van Ted Leonard is krachtig en pakt het prima op naast de zang van Neal Morse. Ja, die is terug gekeerd als de verloren zoon voor de tour en opname van dit album. Hierbij is het dan ook weer bewezen dat de religie in de muziek geen onnodige belemmering hoeft te zijn. Neal zijn solo carrière heeft hij inmiddels glans gegeven met prachtige album die verder gaan dan Snow, maar dit blijft een prachtig album om de draad weer op te pakken. De tour waar men dit album live heeft gepresenteerd kent nu de registratie met een live album incl. dvd/ blue ray Snow Live. Een prachtig album dat de sfeer van de studio uitvoering overtreft omdat het toch levendig is. Het zou mooi zijn dat de broers weer samen een definitief vervolg geven aan Spock’s Beard omdat ze elkaar nodig hebben voor het maken van een betere plaat.

Te zien in Nederland

Von Hertzen Brothers - War Is Over

Von Hertzen Brothers - War Is Over

Label Mascot rec.

Beoordeling 8

Review Zo nu en dan komt er een band uit Finland die ver boven het maaiveld uitsteekt. Met Von Hertzen Brothers weten de Finnen weer een prachtige act naar voren te schuiven. De progrockers hebben al een staat van dienst en weten ze hun zevende album in ruim 15 jaar uit te brengen. Het is dan ook een goed geoliede machine dat de broeders Jonne, Mikko en Kie Van Hertzen hebben ontwikkeld. Heerlijke spanning in de songs met harmonische vocalen op “Who Are You” of uitgebalanceerde solo’s op “Frozen Butterflies” en “Jerusalem”. Met de titel geeft de band al een statement af. De oorlog is voorbij en men heeft geen behoefte aan nieuwe spanningen met hun buurland Rusland. De band stond ooit op het Noorderslag Eurosonic event toen Finland centraal stond. Inmiddels is de band uitgegroeid tot een volwaardig grote progrock act. De diversiteit binnen de songs is groot en met de beeldende teksten zijn de songs waaronder “Blindsight” en “Long Lost Soldier” prima te volgen. Het album is dan ook een heerlijke progrock album te noemen. Hopelijk breekt de band nu door om zich ook op grotere events zich te kunnen presenteren.

Te zien in Nederland

Steven Wilson - To The Bone

Steven Wilson - To The Bone

Label Caroline

Beoordeling 8,5

Review Het is voor veel muziekliefhebbers een uitkijken waard voor een nieuw album van Steven Wilson. Dat is niet onterecht. Het voormalige Porcupine Tree lid weet inmiddels met zijn solo albums en zijn producties en remixen van vele popacts uit de jaren 80 en 90 een status te creëren waar menig iemand jaloers op is. Zijn inspiratie heeft hij dit maal uit de songs van de jaren 80 act Talk Talk gehaald. Om de kunde dan in huis te halen is het samenwerking met Andy Patriche van XTC een mooie vondst. “Nowhere Now” en “Pariah”(duet met Ninet Tayeb) zijn dan ook prachtige songs die de piano pop doet herleven. Dit vermengd met de progrock sound van Wilson en wat Pink Floyd invloeden, dan hebben we toch aardige ingrediënten voor mooie songs. Dit weet Wilson dan ook te perfectioneren en uit te werken tot een geheel album. Het album geeft dan ook een nieuwe wending in zijn oeuvre. De songs zijn meer naar de popsound opgeschoven De kopstem in “The Same Asylum” is iets minder geslaagd, al blijft het zeker een mooi rocknummer. Waarna “Refugee” met een solo dat deels doet denken aan de topsongs van Supertramp. Dit doet hij nog over in het heerlijke “Detonation” nummer. Hier komt de prog en pop geheel bij elkaar. Met dit album weet Wilson vele fans te verrassen. Of men het nu mooi vind of te poppy en glad, het is een goede wending van Wilson om het grote publiek aan zich te binden met kwaliteit songs.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland 7 maart 2018 AFAS live te Amsterdam

Secret Sphere – The Nature of Time

Secret Sphere – The Nature of Time

Label Frontiers

Beoordeling 7,5

Review Secret Sphere is een symfonische rockact uit Italië, dat al enige jaren meegaat. Het genre kent in Nederland wel een grote aanhang maar voor het grote publiek blijft het matig. Het kan zijn dat de radio het te achterhaald vind, maar de songs zijn daarom niet minder. Het album bestaat uit 4 stukken; “Genesis”, “The Seven Virtues”, “New Dawn” en “the Way” waarvan de zeven deugden des leven centraal staan. Door te leven naar deze oerdeugden, is de behoefte van de mens uit te groeien naar een ego dat tot een goddelijke geest gaat. Het mainstream popnummer “Love” doet wat denken aan Styx en het uptempo rock van “Courage” straalt de fun uit de speakers. Het is duidelijk dat zanger Michele Luppi zijn kunsten verstaat. Als ghost zanger en toetsenist bij Whitesnake weer hij het grote publiek ook te bespelen. Na ruim 20 jaar is deze band toch uitgegroeid tot een heerlijke poprock act. De vocalen en koortjes op “Kindness” zijn zeker geestig in de compositie verwerkt. Wanneer je volgens de deugden des levens leeft zou de stap naar het spirituele Godheid gaan. De zin van goed en kwaad en de afweging horen we in het 8 minuten durende “Awakening”. Met religeuze koren gaat de band langzaam over naar een onvoorwaardelijke liefde die men zal ervaren en een nieuw leven beginnen. “The New Beginning” is dan ook een licht stuk dat helderheid geeft. Een mooi popnummer dat zo ook weer in de gospel rockshow past. Al blijft het een mooi melodieus progrock album.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Vanden Plas – The Seraphic Live Works

Vanden Plas – The Seraphic Live Works

Label Frontiers

Beoordeling 7

Review De Duitse prog metal act Vanden Plas weet Kaiserslautern op de kaart te zetten. Voor hun voetbalclub schreef de band het volkslied “Keep On Running”, maar inmiddels is de band uitgegroeid tot een internationale act. Onder aanvoering van zanger Andy Kuntz weet de band enkele opmerkelijk goede albums te maken waaronder het album The Seraphic Clockwork uit 2010. De agressieve gitaren wisselen zich af met melodieuze klanken en de songs zijn veelal rond de 8 minuten. Met dit album keert de band terug en speelt het album geheel live. Het verschil met het origineel is dat het levendiger klinkt. Naast hun donkere hoezen is de band erg open in hun stijl. Het is prettig om te luisteren en de teksten zijn verhalen als concept voor het album. Vol fantasie en geschiedenis dat door elkaar heen loopt. Dat dit album al zeer goed is was bekend en live weet men dit nog steeds mooi ten tonele brengen. Prima live album, als is het wel een album op herhaling. Maar voor de liefhebber nu met beeld door de toegevoegde dvd.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Royal Hunt - 2016

Royal Hunt - 2016

Label Frontiers

Beoordeling 7

Review Progressieve rock uit Denemarken. Stevige kost met sprankelende melodielijnen van toetsenist Andre Andersen die de band begin jaren 90 heeft opgericht. Inmiddels zijn er 18 albums van de band op de markt gebracht waarvan 2016 een van de 6 live albums is. Hoewel de band niet echt een hele vaste bezetting heeft is de huidige samenstelling al enige jaren samen. Dit geeft vertrouwen en dat was al op het recente album Devil Dozen te horen. Met dit live album is een samenstelling gemaakt van songs dat van de laatste tour is samengesteld. Het heerlijke “River of Pain” komt wel vaker op de live albums terug maar “One Minute” is weer een juweeltje erbij. Het is dan ook altijd mooi om een speciaal live album te hebben van een band. Royal Hunt heeft er meer een gewoonte van gemaakt en daardoor gaat het speciale hier van af. Het concert in Moskou heeft de band goed gedaan en is op beeld dan ook als meerwaarde . Belangrijker is dat dit hun 25 jarige jubileum glans geeft. Daardoor is dit een mooi overzicht en 2 cds vol prog rock met “Army of Slaves”, “Wasted Time” en “Message to God”.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Tuesday the Sky - Drift

Tuesday the Sky - Drift

Label Inside Outside

Beoordeling 8

Review De gitarist van Fates Warning weet zich te inspireren door muzikanten uit andere stromingen als Sigur Ros. Hierdoor ontstaat er een mooi effect om rock met moderne indie pop te verenigen. Jim Matheos weet met het album Drift haarfijn de rust te vinden in uitgestreken heftige prog rock gitaarpartijen. Met sessie muzikant Lloyd Hanney op drums en Dream Theatre toetsenist Kevin Moore is de sky the limit om te gaan experimenteren. Today the Sky en Kite zijn mooi uitgebalanceerde gitaarstukken waar je even stil van wordt. Voor de vocalen, die onderdeel maken van de compositie als voice instrument is Anne Lynn Williams, van indie rockers Trespassers William aan getrokken. Het experimentele “Dyatlov Pass” weet zich uiteindelijk te ontpoppen tot een rock epos waarbij het accent vooral ligt op de spanning en anti climax binnen het nummer. Het is een pracht en rustig instrumentaal album geworden waarbij de rocksound vloeiend overgaat in de zweverig natuur klanken.

Lees verder www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Styx - The Mission

Styx - The Mission

Label Universal

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse symfonische rockact Styx is in Nederland nog wel bekend van de jaren 70 hits “Sing for the Day” en “Boat on the River”. Inmiddels is de band met Tommy Shaw en James Young stabiel en kent het weinig bandwisselingen. Toetsenist Lawrence Gowan en voormalige Brian Wilson drummer Todd Sucherman, The Babys / Bad English en Ted Nugent bassist Rick Philips zijn al ruim 20 jaar bij de band. Ieder jaar werkt de band een complete tour in de USA af. Het is inmiddels 12 jaar geleden dat de band Nederland aandeed. Het was ter ondersteuning van het prachtige album Cyclorama. Het overtreft niet een van de mooiste concept albums dat er is gemaakt “Paradise Theatre”. Met The Mission weet men wederom een concept album te brengen. Ditmaal gaat het verhaal over een missie naar Mars. Deze trip speelt zich af in 2033, een verhaal geschreven door Shaw met zijn schrijversmaatje William Evankovich. Hoewel het verhaal mooi is gevonden klinkt de muziek een beetje gedateerd. De harmonische vocalen zijn wel optimaal aanwezig (Ten Thousand Ways), maar de keus van de space sound in de keyboards doen denken aan het “KILLROY Was Here“ album. De songs zijn mainstream rock “Time May Bend”, “The Greater Good” en All systems Stable” passen meer in het concept dat dat het heerlijke rock songs zijn. Hierdoor het is het album een gemiddelde Styx album geworden. Dat is dan weer teleurstellend na ruim een decennia wachten op het vervolg van een heerlijk album. Even het coveralbum “Big Bang Theory” daargelaten.

Lees verder www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Roger Waters – Is This The Life We Reall

Roger Waters – Is This The Life We Reall

Label Columbia / Sony

Beoordeling 8,5

Review De voormalige bassist en zanger van Pink Floyd weet met dit nieuwe album weer de sfeer en maatschappelijke bezorgdheid weer te geven, zoals hij het eerder met The Wall en vele songs en Amused to Death heeft beschreven. Inmiddels is het schrijven van een concept album hem toevertrouwd en weet hij alle kennis te verenigen met Nigel Godrich als producer te nemen. De keus van Godrich is niet vreemd, gezien Waters altijd met de tijd mee wil gaan en hier een kritische noot aan wil geven. De producer van o.a. Radiohead en Beck is hier zeer geschikt voor gebleken. Het album is dan ook een prachtig overzicht van Waters zijn gedachtegang ten aanzien van zijn leven en wat er op dit moment in de wereld gebeurd. Het leven van een kind in Afganistan in “The Last Refugee” of een vrouw in Ukraine (You Crane) in “The Most Beautiful Girl”. Met ‘If I Had Been God’ begint Waters het “Deja Vu” een wederzien van wat er in de wereld gebeurd.

Review https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/roger-waters-is-this-the-life-we-really-want/

Te zien in Nederland

Mike & the Mechanics - Learn to Fly

Mike & the Mechanics - Learn to Fly

Label BMG

Beoordeling 8

Review Het begon in 1985 als een “side-project” van Mike Rutherford, de beroemde gitarist en één van de oprichters van één van de meest invloedrijke popbands aller tijden, Genesis. Hij gaf de band de naam Mike + The Mechanics mee en de band kende de afgelopen jaren diverse samenstellingen. Vooral de zangers waren altijd bepalend en Paul Carrack en Paul Young waren de meest aansprekende namen. De afgelopen jaren werden er een 7-tal albums geproduceerd en hits als “Silent Running”(1985), “The Living Years” (1988) en “Word Of Mouth” (1991) staan nog steeds in diverse jaarlijsten. In 2010, net voordat The Road uitkwam vernieuwde Rutherford de band opnieuw en maakten we kennis met twee nieuwe zangers; Andrew Roachford en Tim Howar. Sinds 2011 treden Mike + The Mechanics weer regelmatig op in de nieuwe, vaste formatie maar toch duurde het zes jaar voordat Let Me Fly het daglicht zag. Let Me Fly is een krachtig popalbum dat mede een speciale dimensie krijgt omdat er twee zangers een prominente rol hebben. Roachford en Howar hebben beide hun eigen klankkleur en dat maakt het geheel toch wel bijzonder. Op opener en titelsong “Let Me Fly” laat Roachford meteen horen over wat een geweldige stem hij eigenlijk beschikt. Het nummer wordt gaandeweg uitgevouwen tot een krachtig nummer waarbij ook een koor te horen is en waarmee natuurlijk de vergelijking wordt getrokken met de klassieker “The Living Years”. Waarschijnlijk één van de mooiste nummers is “Wonder”, toevallig of niet ook met Roachford als zanger, met als basis een pianomelodie à la Bruce Hornsby als basis en een nummer dat doet denken aan “The End Of Innocence” van Don Henley. Vervolgens horen we Roachford ook nog op een aantal andere tracks zoals het midtempo “Don”t Know What Came Over Me” en het gevoelige “Save The World”.

Titel https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/mike-the-mechanics-let-me-fly/

Te zien in Nederland 14 september Melkweg te Amsterdam

Ayreon – The Source

Ayreon – The Source

Label Mascot

Beoordeling 8,5

Review Het verhaal in de Ayreon Saga krijgt een nieuw hoofdstuk. Na The Theory Of Everything leek het concept verhaal van het meesterbrein van Arjen Lucassen afgerond te zijn. Nu gaat hij terug naar de wereld van de planeet Alpha, op zoek naar de bron. Voormalig Vengeance gitarist Arjan Lucassen brengt al jaren albums uit waarbij hij ruimte geeft aan gastmuzikanten om zijn verhaal gestalte te geven. De prog rock van The Source kent naast de vaste gasten Floor Jansen (Nightwish) en James LaBrie (Dream Theater), Tobias Sammet (Edguy/ Aventasia), Paul Gilbert (Mr. Big), Mark Kelly (Marillion), Tommy Karevik (Kamelot) en Hansi Kursch ( Blind Guardan) vele andere gasten.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/ayreon-the-source_1092/

Te zien in Nederland 15 16 &17 september 013 te Amsterdam

Steve Hackett - Night Siren

Steve Hackett - Night Siren

Label Inside Out

Beoordeling ****

Review Wanneer de Britse gitarist in 1970 Anthony Philips verving in de band Genesis, kreeg de band een muzikale boost. Steve Hackett is niet direct de meest bekende naam voor een groot publiek. Vooral in de prog rock is hij een legende en terecht. Op de lijstjes van de beste gitaarsolo’s die er zijn gemaakt prijken de bekende namen als Slash, Hendrix en Clapton. Maar de naam van Hackett kun je hier ook gerust aan toevoegen. Zijn zwevende gitaarspel is voor hem een handelsmerk geworden. Het legendarisch Genesis album “Selling England By The Pound” kent o.a het nummer “Firth of Fifth”. Dit gitaarspel wordt tot op de dag van vandaag als een van de beste gitaarsolo’s gezien. Met de superband GTR brengt Hackett met Steve Howe twee albums uit. Al heeft Hackett vele solo albums op zijn naam, de laatste jaren weet hij fantastische albums te produceren. Het vorige album “Wolflight” was al een pracht album, maar dit gaat er zelfs overheen! Nu is er dus “Night Siren”, dat direct begint met een episch song “Fifty Milses From The North Pool”. Het zeven minuten durende verhaal eindigt met een instrumentaal “El Nino”. Met “Other side of the Wall” weet hij wederom een prachtig nummer neer te zetten. “Anything But Love” en “Inca Terra” doen de jaren van de oude YES weer herleven terwijl Hackett dit uitwerkt tot een heerlijk gitaar vs keyboards partituur dat gedragen wordt op een heerlijk uptempo percussie beat dat je door de diverse stijlen van de wereld leidt. Het “Another Life” begint met een akoestische gitaar, kwetsbaarheid in de stem en veel achtergrond vocalen. Uiteindelijk weet Hackett een brug te slaan naar de Iers- en Schotse folk om vervolgens in de Engels sound terug te keren. Zo staat het album vol met prachtige songs. Voor de progrockers is het een must. Voor de liefhebbers van mooi en niet voor de hand liggende muziek dat wel lekker in het gehoor ligt…. Minstens enkele keren beluisteren!

Te zien in Nederland/ België 15 april Boerderij te Zoetermeer 16 april Boerderij te Zoetermeer

Grails - Chalice Hymnal

Grails - Chalice Hymnal

Label Temporary Residence / Konkurrent

Beoordeling ***

Review Grails is een drietal afkomstig uit Portland, Oregon dat instrumentale rock speelt en dan in de hoek van prog-rock en psychedelische rock. De band bestaat al sinds 1999 en bracht al een aantal albums uit waarvan de laatste, Deep Politics, in 2011 uitgebracht werd. Nu is daar hun nieuwe album Chalice Hymnal en de heren Hall, Amos en Riles klinken als nooit tevoren. Prog Rock kent natuurlijk diverse stromingen en bewegingen en instrumentale bands als Grails worden vaak in een niche geplaatst. Chalice Hymnal klinkt niet vernieuwend maar dat is ook niet de doelstelling van dit drietal. Het gaat veel meer om nuances waarbij natuurlijk de dimensie van zang/vocalen ontbreekt. Anderzijds kun je ook het standpunt innemen dat instrumentale bands als geen ander in staat zijn om de sfeer, gevoelens en emoties in muzikale landschappen te schetsen. Op dit album hebben ook nog een aantal sessiemuzikanten meegewerkt zoals Niklas Kraft op tenorsaxofoon en Timba Harris op viool om het album nog meer karakter te geven. Ook nu wordt het album dat uit elf tracks bestaat vakkundig opgebouwd. Titeltrack en opener is zo’n instrumentaal landschap dat met gesloten ogen zo maar een onderdeel van een soundtrack kan zijn met natuurlijk veel synths, gitaren en dat alles op de basis van drummer Emil Amos.’Pelham’ kent een hoge spanningsboog en bij ‘Empty Chamber’ kun je de ogen sluiten en je weg laten drijven op dit dromerige nummer. Overigens zijn nummers als ‘Deeper Politics’ en ‘The Moth & The Flame’ uiterst beschrijvende nummers. en Bij ‘New Prague’ is daar dan weer dat typerende prog-rock geluid en de alom aanwezige elektrische gitaren terwijl bij ‘Thorns II’ ook de akoestische gitaar een prominente rol heeft. Maar het drietal bewaart misschien de beste track wel tot het laatst. Afsluiter ‘After The Funeral’ is met recht een epos-achtig nummer dat de tien minuten bijna aantikt en een onmiskenbaar filmisch karakter heeft. Chalice Hymnal is niet verrassend, maar wel goed. Zoals gezegd is Grails niet vernieuwend maar het drietal houdt vast aan hun muzikale overtuiging. Grails valt dus misschien wel in herhaling maar we kunnen het ook zo omschrijven dat ze een nieuw muzikaal hoofdstuk hebben geschreven in een boek dat nog niet afgerond is. Het is één coherent geheel waarbij de vloeiende melodieën de overhand hebben. Voor de liefhebber is dit album ook op vinyl uit.

Te zien in Nederland/ België

Asia – Symfonia Live in Bulgaria 2013

Asia – Symfonia Live in Bulgaria 2013

Label Frontiers

Beoordeling ***

Review De superband Asia is inmiddels een soort van doorstroom van exYes leden geworden. Hoe dan ook, de band bracht met hun recent album “Gravitas” een zeer goed symphonisch album dat er mocht zijn. Asia begon met toetsenist Geoff Downes, die bekend was van “Video Killed the Radio Star” van The Buggles. Produceerde voor Mike Oldfield en Tompson Twins en voegde zich bij de band Yes. Yes gitarist Steve Howe en wereld sessiedrummer Carl Parlmer startten de band Asia. Met King Crimson, Uriah Heep, Roxy Music bassist/ vocalist John Wetton was de band compleet. Met de tour, ter ondersteuning van het Gravitas album bleek dat Wetton ongeneeslijk ziek werd. Uiteindelijk is hij dit jaar op 31 januari te komen overlijden. Tock weet de band zich snel te herstelllen met Billy Sherwood als zanger/ bassist. Ter nagedachtenis aan Weeton is dit album nu uitgebracht. Het bevat een show in het theater tijdens The Sound of Ages festival in Bulgarije. Deze show was met Sam Coulson als gitarist die op zijn beurt net Steve Howe (o.a. Genesis) had vervangen. Samen met een strijk orkest heeft men hier een een mooi document van kunnen maken. “Sole Survivor”, “Holy War” en natuurlijk het bekende Heat of the Moment mag op dit album niet ontbreken. Het is duidelijk dat Asia in de studio meer middelen tot de beschikking heeft om een uitgebalanceerd album te maken, dan dat het live te reproduceren. Inmiddels is dit wel het zoveelste live album van Asia maar kent dit triple disc album een rouwrandje om even bij stil te staan.

Te zien in Nederland/ België

Edenbridge – The Great Momentum

Edenbridge – The Great Momentum

Label SPV

Beoordeling ***

Review De Oostenrijkse symfonische metal act Edenbridge werd eind jaren 90 opgericht. Het was een studioproject van gitarist toetsenist Arne Stockhammer , die zich Lanvall laat noemen, en zijn vriendin Sabine. Tot op de dag van vandaag is het een komen en gaan bij deze band. Al heeft het nieuwe album inmiddels negende studio album. Door al deze wisselingen komt de band maar niet tot een gevarieerd album. Of dat het groepsgevoel maar niet ontstaat omdat het om de oprichtende partij gaat. Lanvall is wederom verantwoordelijk voor de composities van dit album. De zware gitaren met een vol ingezet keyboardsstuk wordt ondersteund door pompende drums. Gooi hierover een helder zanggeluid van een engel, dat komen we al aardig in de buurt van Within Temptation. En daar moet je de muziek van dit album ook in gaan zoeken. Het is wat steviger dan hun voorgangers. Met al het geweld is er wel veel lucht inde songs. Of het komt door de afwisselingen in “Grace to Grace” of het popgeluid van “The Moment is Now” of is het de titel van “The Visitor”. Bij het luisteren van dit album krijg ik meteen het idee dat ik zit te luisteren naar een symfonische metalrock act dat ABBA songs speelt. Misschien dat dit de projectopdracht was van 20 jaar geleden en zijn ze hier inmiddels in blijven hangen. Toch is het een verrassend album dat prima in het gehoor ligt.

Te zien in Nederland/ België

Neal Morse Band – The Similitude of a Dr

Neal Morse Band – The Similitude of a Dr

Label Radlant rec.

Beoordeling ****

Review De Amerikaanse multi instrumentalist Neil Morse staat vooral bekend om zijn indrukwekkende progressieve rock met een christelijke inslag. Met zijn broer Alan Morse was hij verantwoordelijk voor de band Spock’s Beard en met Mike Portnoy (Dream Theater) Roine Stolt (Flower Kings) en bassist Pete Trewavas (Marillion) tourt men onder de naam Transatlantic. Het laatste “superband” concept heet Flying Colors waar Steve Morse met Neal en Mike ook van deel uit maakten. Met zijn eigen Neal Morse Band live werkt hij met voornamelijk Nederlanders, al blijven drummer Portney en Randy George (bas) de basis voor de opname van een album. Eric Gillette levert voor dit album de gitaarstukken. De wereld gitarist is niet direct de meest bekende, maar als sessie muzikant op vele albums te horen. Met “The Similitude of a Dream” weet Neal Morse wederom een prachtig verhaal om te zetten in muziek. Het doet denken aan Marillion waarbij gitaarsoli en zang elkaar afwisselen. Zonder allerlei titels te noemen, is het een album dat aaneengesloten afgespeeld moet worden. Met een conceptalbum over de gelijkenis van een droom , is het een verhaal waar je van te voren je hapje en drankjes in de buurt dient te zetten en dan je laten vervoeren in dit ruim 2 uur durende verhaal.

Te zien in Nederland/ Belgie 2 april 2017 013 te Tilburg

Marillion – Marbles In The Park

Marillion – Marbles In The Park

Marillion Ear music

Beoordeling ***

Review De band Marillion is een begrip en kent nog steeds een grote schare fans hier in Nederland. Eind maart 2015 werd er een fan-meeting op het Centre Parks “Port Zelande” in Zuid-Holland gehouden. Het album “Marbles” stond hierbij centraal. Dat deze meetings bijzonder zijn geeft de band zelf al aan om hierbij aanwezig te zijn. Deze aanwezigheid geeft altijd de mogelijkheid om een concert te geven voor eigen meest gewaardeerde publiek. Marrilion pakte dan ook groots uit en doet dan ook niet lullig over de setlijst. “Marbles” is nl. als enkel en dubbel cd uitgebracht, waardoor de band voor de lange uitvoering kiest. Een juweeltje van een live album en dat net nadat hun recent album “FEAR”, een van de beste albums van 2016, is uitgebracht. Voor de niet directe fans is dit album een aanrader. De kwaliteit van de band om dit album live te brengen is al een meerwaarde van de studio versie. Met “Marbels” wist de band al een prachtige mix van poezie en muziek te brengen. “Don’t Hurt Yourself” en “Your Gone” zijn prachtige songs waar de tweede cd mee wordt geopend of het meeslepende “Neverland” waar je in kunt verdwalen. Kortom het is volop genieten voor de fans van Marillion.

Te zien in Nederland