De Schijvenrij
 
 

Rock 

KXM – War of Words

 

 

2019

House of Shakira - Radiocarbon

House of Shakira - Radiocarbon

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review Inmiddels bestaat de rockact House of Shikara al bijna 30 jaar en dit is dan hun zesde album. De heren uit Stockholm weten een rocksound te produceren dat rechtstreeks op de Amerikaanse rockmarkt kan. Het is melodieus en veel volle vocalen. Het is ook niet de intentie om ingewikkelde songs te maken, maar uit je hart te rocken. ‘Radiocarbon’ is al even pakkend als het ‘Not Alone’ dat een van de beste songs van het album is. Met een oosters tintje in de intro wordt ‘A Tyrant’s Tale’ daarna met een lading gitaarrock overreden en komt men uit op de mainstream rocksound met een oosterse deining. Het blijft vooral mainstream rock met een melodieus bruggetje binnen de songs.

Praying Mantis - Keep it Alive

Praying Mantis - Keep it Alive

Beschrijving Frontiers

Beoordeling 7,5

Review Het is inmiddels wel bekend dat de rockacts op Frontiers label een live presentatie in Italië doen om daar ook live opnames te maken. Dit is er weer een en met de aankondiging dat de Engelse band Praying Mantis inmiddels voor de helft Nederlands is laten we even links liggen. Drummer Hans van t Zand en zanger John Cuijpers doen alweer wat jaartjes met de broeders Chris en Tino Troy mee. De band Praying Mantis bestaat al sinds 1973 en kent hun ups en downs. Uiteindelijk weten de Nederlanders de band weer energie te geven en dat is op dit album dan ook goed te horen. De biddende springhanen kennen een opleving en met dit album weten de heren een mooi overzicht van alle jaren te geven. Van het sterk recente album Gravity komt het ‘Mantis Anthem’ en titelnummer ‘Keep It Alive’ dat de drijfveer voor deze band is. Opvallend is de goede zang van Cuijpers op ‘Panic in the Streets’ en ‘Believable’. Maar ook van het debuut Tell Tells No Lies komen de songs ‘Children of the Earth’ en het ‘Panic in the Streets’ voorbij. Lekkere rockplaat dat weer bewijst dat rockacts vooral live iets extra’s op de plaat brengen.

Stone Sour - Live in Reno

Stone Sour - Live in Reno

Label Cooking Vinyl

Beoordeling 8

Review Begin jaren 90 liet deze band zich voor het eerst van zich horen. Drummer Joel Ekman en Corey Taylor hadden een vernieuwde metal sound voor ogen. Na 5 jaar in kleine zalen te hebben gespeeld pakte Taylor de kans om naar een nieuwe metal act te gaan, Slipknot. Wanneer het binnen Slipknot er ruimte ontstond voor een nieuwe gitarist nam hij zijn Stone Sour gitarist Jim Root mee. Ekman koos voor een privé bestaan. Wanneer er op dat de band was opgeheven totdat Taylor het als een side project oppakt. Inmiddels is Stone Sour alweer 6 albums verder en weet men nu een live album te brengen van de show in Reno 2018. Het recente album Hydrograd staat op het album centraal met songs als ‘Song #3’, ‘Fabuless’ en ‘Knievel Has Landed’. De hit ‘Through Glass’ van Come Whatever May mogen natuurlijk niet op een live album ontbreken. Het album leverde de band platina op en met ‘30/30=150’, Reborn en ‘Made of Scars’ weet men dit metalen juweeltje weer ere aan te doen. Het album geeft een aardig overzicht van deze band. Incl. het mooie ‘Bother’ van hun titelloos debuut album. Inmiddels is de band aardig stabiel en weet Taylor zowel met Stone Sour als Slipknot faam te maken.

Edge of Forever - Native Soul

Edge of Forever - Native Soul

Label Frontiers srl

Beoordeling 8

Review De rockact Edge of Forever werd in 2002 opgericht door toetsenist Del Vecchio die nu als producer voor vele acts op het Frontiers label verantwoordelijk is. De man wist toen met gastmuzikanten al een band te vormen om een album te maken. Nu tekenen Aldo Lonobile (Secret Sphere), Marco Di Salvia (Hardline) en Nik Mazzucconi (Labyrinth) voor het vierde album. Wat opvalt is de opening van het album. Met een mooie harmonisch samenzang van ‘Three Rivers’ wordt het album ingeleid om vervolgens de American poprocksound te laten klinken. Het titelnummer klinkt als een doorsnee rocksongs maar de band weet met hun samenzang hun positie te veroveren. ‘Promise Land’, ‘Carry On’ en de ballad ‘Shine’ zijn overtuigende rocksongs die in de lijn van Styx liggen. Het is hier en daar wat gedateerd maar met de tempo verschillen in het album is het heerlijk om naar te luisteren. De kwaliteit zit vaak in de kleine details zoals het piano toontje binnen ‘Dying Sun’. Het zijn de subtiele aspecten binnen de song die het album tot een goed album maakt.

A New Tomorrow - Universe

A New Tomorrow - Universe

Label Frontiers

Beoordeling 8

Review Wanneer Powerquest gitarist en zanger Alessio Garavello met bassist Andrea Lonardi en drummer Tim Hall een nieuwe band start is het helder dat de man niet alles tegelijk kan. De gitaarpartijen die hij in zijn hoofd heeft kan hij niet allemaal tegelijk bespelen en Michael Kew wordt als tweede gitarist aangenomen. Een nieuw Brits rockact is geboren en we kunnen zeggen dat het veel belovend is. De songs zijn modern in de gitaarsound en met de harmonische vocalen in de refrein is het meezinggehalte groot. De band opereert tussen de metal en melodische rock. Hierbij kiest men vooral de richting van de rock. ‘I Wanna Live’ is niet alleen een statement maar ‘A Million Stars’ is hierbij de goal dat zij er een van worden. De afwisseling in tempo en ritme zoals het ‘Golden Sands’ brengt spanning in het spel terwijl het een heerlijke drive in de song kent. Het is dan ook een juweeltje op het album. Terwijl het ‘Ignition’ een vierkant rechttoe rechtaan powersong is. Met het ‘Step Into the Wild’ en ‘…Home’ weet de band een ballad te brengen waarbij je hoort dat Garavello het netje en mooi in weet te zingen. Met de akoestische gitaren wordt dit al snel mooie warm nummers.

Lovekillers (ft. Tony Harnell) – Lovekil

Lovekillers (ft. Tony Harnell) – Lovekil

Label Frontiers srl

Beoordeling 7

Review Wanneer we even in de tijd terug gaan, zien we een Noorse rockband met potentie. TNT was in de jaren 80 een band die zeker een potentie had om groot te worden. Gitarist Ronnie Le Tekro en zanger Antony Harnell waren het hart van deze Noorse rockact. Knight of the New Thunder, Tell No Tales werden rockclassics. Wanneer Sebastian Back de populaire rockband Skidrow verlaat, wordt Harnell gevraagd als vervanger. Dit nam Harnell aan en paste niet in de gelederen van Skidrow. Hij verliet de band zonder een album op te nemen. Er is toen iets gebroken binnen TNT, ondanks dat Harnell terugkeerde op het vertrouwde nest. Dit gebeurde diverse malen, wellicht om de oude glorietijden in stand te houden. Nu weet Harnell met Lovekillers een prima album te maken. Het doet denken aan de eerste TNT albums. De hoge stem en driven gitaarriffjes van Gianluca Ferro brengen de songs tot een lekker uptempo rocksongs. Met Edo Sala op de drums weten we al snel dat dit een Italiaans feestje wordt en dan Del Vecchio weer niet ontbreken. Het is welllicht ook de wens van de gedachte dat Del Vecchio de succestijd van TNT wil doen herleven. Met ‘Alive Again’ en ‘Hurricane’ weten de heren een sterk begin voor dit album te men, maar na ‘Higher Again’ en met de powerballads ‘Bring Me Back’, ‘Across the Ocean’ en ‘Set Me Free’ wordt het allemaal wat matig en voorspelbaar. Wellicht omdat dit vooral keyboard gecomponeerde songs zijn. Hierdoor wordt het talent van Harnell onderschat en zou het mooi zijn dat Le Tekro de good old feeling met Harnell weer zou kunnen delen. Niet dat het slechter wordt maar voor alle rockliefhebbers is het een prima mainstream rock album.

Lindemann - F+M

Lindemann - F+M

Label Universal

Beoordeling 8

Review Het is het tweede solo album van Rammstein zanger Till Lindemann. Naast de Rammstein album heeft Lindemann even de ruimte nodig om zijn eigen verhaal te mogen vertellen. Zonder censuur, zonder compromissen en zonder gene. Till Lindemann ging wederom met zijn maatje Peter Tagtgren de studio in. Tagtgren is producer van de vooral Zweedse metal acts als PAIN. Nu weten de heren de industriële metalsound met een tintje elektronica te mengen, al blijft het concept nog steeds dicht bij Rammstein liggen. ‘Allesfresser’, kent de bombastische uitspanningen na een subtiel intro. De koortjes onder de refreinen geven een vertrouwd geluid van deze ooster buurman. Natuurlijk gaat Lindemann de maatschappelijke kwesties niet uit de weg. Met ‘Blut’, ‘Slaf Ein’ en het titelstuk Frau Und Mann zijn weer doordacht met vraag en antwoorden om even bij stil te staan wat er allemaal in de wereld gebeurd. Het is de kracht van Lindemann dat hij met Rammstein doet onderscheiden ten opzichte van andere industrieel metalacts. Met het ‘Knebel’ weet de heren even een akoestisch gitaartje in het geheel te mixen en met ‘Ach So Gern’ gaat hij op de tango tour maar overwegend kunnen we stellen dat we naar een Rammstein album luisteren. Meer dan op zijn eerste album. Het album kent ook een special release waar extra songs op staan. Tevens gaat Lindemann op tour en laat Nederland links liggen.

Molly Hatchet – Battleground

Molly Hatchet – Battleground

Label Steamhammer/ SPV

Beoordeling 8

Review De Southern rock blues rockers Molly Hatchet zijn in Nederland nooit echt doorgebroken. Ok, de Southern rock is tegenwoordig wat meer in onder de aandacht met Gov’tMule, Black Stone Cherry en het afscheidstournee van Lynnyrd Skynnyrd. Deze heren uit Jacksonville zijn al vanaf 1971 bezig en debuteerde met een album in 1976.Met hun nieuwe live album Battleground gaat de band weer de oversteek naar Europa maken. De titel is toepasselijk gekozen en het was de laatste jaren een battleground voor deze band. Oprichter Dave Hlubek en enige originele bandlid overleed in 2017. Een hartaanval werd hem fataal. Gitarist Bobby Ingram, ooit vervanger van Hlubek tijdens zijn drugsperiode, pakte de band op om het 40 jarig jubileum van de band te vieren. Wanneer zanger Phil McCormack in april komt te overlijden is er wederom een moment van bezinning. Uiteindelijk weet de band Jimmy Elkins als vervanger op te roepen. Hij was de zanger van de band Bounty Hunter en kan nu de show openen met het nummer ‘Bounty Hunter’. De band weer met dit album een jubileum te vieren ondanks alle pijn dat de band heeft doorstaan. De songs ‘Edge of Sundown’, ’ Fall of the Peacemakers’ en ‘As Heaven is Forever’ mogen dan niets nieuws brengen maar zijn heerlijke blues rock songs. Met alle solo’s in het 8 minuten durende songs ‘Justice’, Ï’m Gonna Live Before I Die’, ‘Dreams I Never Sea’ en ‘The Journey’, zijn het allemaal songs geworden waar een donker randje aan zit en de solo’s geeft even een tijd ter overdenking. De band weet het album af te sluiten met hun toepasselijke klassieker ‘Flirting With Disaster’.

Work of Art - Exhibit

Work of Art - Exhibit

Label Frontiers srl

Beoordeling 7,5

Review Het is het vierde album van deze melodic rocktrio uit Zweden. Met Robert Sall van WET als drijvende kracht weet hij met Lars Safsund en Herman Furin al enige jaren mainstream rock te maken dat in de lijn ligt van Styx, TOTO en Journey. Op dit album zijn de keyboards veel aanwezig waardoor de prog sound door het geheel klinkt. Met het ‘Isn’t It Love’, en ‘Come Home’ doet het al meer pop achtig aan. De sound doet erg denken aan de jaren 80 sound van Styx, waardoor het album vooral bij de fans van de old school symfonische poprock in de smaak zal vallen. De songs blijven wat in hetzelfde tempo hangen en de inspirerende variaties binnen dit genre horen niet bij Art of Work. Na 4 albums zijn we benieuwd waar men mee gaat komen. En dat men hier een anderhalf jaar aan moest werken om de juiste balans te vinden, zou je denken dat het ook anders kan.

Neil Young - Colorado

Neil Young - Colorado

Label Reprise/ warner

Beoordeling 7,5

Review Het is bijna 10 jaar geleden dat Neil Young zijn laatste samenwerking met the Crazy Horse op plaat heeft gezet. Psychedelic Pill was een prima album. Met Billy Talbot op bas en Ralph Molina op drums horen we Nils Lofgren sinds 1971 weer op een Neil Young plaat. De man kennen we naast zijn solo carrière als lid van de E Street Band van Bruce Springsteen. Waarom is de samenwerking tussen Neil Young met the Crazy Horse zo belangrijk? Omdat deze combinatie in de jaren 70 prachtige albums heeft gemaakt. De slepende gitaarsolo’s hoorden we al op de live albums Arc/ Weld en Rust Never Sleeps. Het zijn de stevige rock albums van Neil Young, die toen als hard rock werden betiteld. Naast een live album en de singer songswriters album Songs For Judy is het voor Young weer tijd om er even stevig tegenaan te gaan. Het 13 minuten durende ‘She Showed Me Love’ en het ‘Think Of Me’ laten een andere kant van Young zien die we de laatste jaren hebben gemist. De stevige sound van ‘Help Me Lose My Mind’ doet denken aan Soundgarden en Nirvana. Het kleine liedje ‘Green is Blue’ is alsof je even op adem mag komen om vervolgens weer in het geweld van de gitaren met distortions van ‘Rainbows of Colors’ ondergedompeld te worden. ‘Eternity’ is een licht lief typisch Neil Young pianoliedje en met ’I Do’ sluit hij dit album voor zijn nieuwe vrouw af. Het zou dan ook mooi zijn om Neil Young eindelijk op Pinkpop te mogen zien. Eindelijk zou dan Jan Smeets zijn wens in vervulling gaan en wanneer dit met The Crazy Horse zou gaan gebeuren is Smeets zijn natte droom in vervulling gegaan. Laten we met Smeets hopen …

Quiet Riot – Hollywood Cowboy

Quiet Riot – Hollywood Cowboy

Label Frontiers srl

Beoordeling 7,5

Review Quiet Riot is een Amerikaanse rockact dat veel voor de rockwereld heeft betekent. Het is de band dat in 1973 werd opgericht door Randy Roads. De wereldgitarist die later ingelijfd werd door Ozzy Osbourne en op veeel te jonge leeftijd (25 jaar) door een vliegtuig ongeluk om het leven kwam. De band met Kevin Dubrow, die de op het hoogtepunt van QR strijd publiekelijk aanging met Motley Crue en overleed op 25 nov 2007. De band die bassist Rudy Sarzo, de ondergewaardeerde gitarist Carlo Cavazo voortbracht. Wanneer deze band in 1982 doorbreekt met het album Metal Health is Frank Banali de drummer en Cavazo, Sarzo en Debrow zijn bandmaatjes. Het opvolgende album Condition Critical werd het grote succes van de heren waarna Sarzo naar Whitesnake ging en Chuck Wright aansluit. Het was het begin van het gerommel, maar gelijk ook een wisseling van vele (on)bekende gitaristen en zangers die graag in deze legendarische band wilden spelen. Banali, die nu vecht tegen kanker, is de enige vaste kracht voor QR gebleken en hij weet nog steeds deze band in leven te houden. Gitarist Alex Grossi (Steve Adler) is tegenwoordig alweer wat jaren de vaste gitarist en American Idol zanger James Durbin neemt op deze plaat nog de zang waar. Inmiddels is hij vervangen door Love/Hate zanger Jizzy Pearl die al eerder achter de microfoon van QR stond. Zo nu eerst naar dit album Hollywood Cowboy, waar op de cover het masker uit de glorietijd is te zien. Gitarist Grossi weet de rocksound hoog te houden. Zijn kunsten zijn al jaren in de schaduw van zijn voorgangers, maar hij weet met ‘Insanity’, ‘Heartbreak City’ en ‘In The Blood’ wel stevig te keer gaan. Hoewel Durbin een eigen geluid probeert te vinden, hoor je hem steeds zoeken naar het geluid van Dubrow waardoor hij niet overtuigd in de zang. Wel goed ingezongen en zo klinkt het ook. Het tweede deel van het album met de bluesy ‘Roll On’, ‘Wild Horses’ en het meer driven ‘Hellbender’ is vooral rustiger in tempo, alsof men meer een rustige poprock album voor ogen heeft. Of dat het meer aansluit aan de stem van Durbin. Hier weet hij wel meer tot zijn recht te komen.

The Clash – London Calling reissue

The Clash – London Calling reissue

Label Columbia / Sony

Beoordeling 8

Review Het is een van de baanbrekende albums die er zijn gemaakt. London Calling van The Clash werd gemaakt in de punkperiode. Het was het derde album van deze punkband en Mick Jones en Joe Strummer kozen dit keer voor een toegankelijk album dat de boodschap van punk mee kreeg. De kritische houding ten opzichte van de maatschappij en de Britse regering en koninkrijk is te horen in ‘Spanish Bombs’ of het heerlijk nummer ‘The Guns of Brixton’ waar de punk rellen zich toentertijd afspeelden. De punk werd gedomineerd door Sex Pistols en hun uiterlijke vertoon. Muzikaal was het matig te noemen en the Clash wilde hier meer puurheid en rock and roll aan toevoegen. Hierdoor zou het geschreven woord wellicht breder klinken en meer mensen bereiken. Het poppy ‘Lost in the Supermarket’ en het ruwe punknummer ‘Working for Clampdown’ volgen elkaar op. Het album werd dan ook door een breed publiek op gepakt. Met de hoes wil de band een link leggen met Elvis die stoer op zijn eerste album een andere tijdsbeeld wilde inluiden. Nu staat de bassist op de hoes om zijn bas kapot te slaan. Een beeld dat past bij de punkperiode, al was het Paul Simonon zijn eerste en enige keer dat hij dit deed en hier jarenlang spijt van had. Het was zijn favoriete bas. Een gevalletje van ‘we hebben de foto’s nog’. De songs brachten allerlei stijlen door elkaar waardoor er eigenlijk een nieuwe stijl ontstond. De Ska van de jaren 50 kreeg een nieuw inpuls en acts als the Specials en Selecter en Madness maakten hier een eigen herkenbare versie van. Het is het album London Calling dat mensen bij elkaar bracht, een muzikaal invulling gaf en maatschappelijke kwesties weer ter discussie stelde. London Calling was de openingszin van de BBC radio die in de tweede wereldoorlog het nieuws bracht. Nu wilde de band het nieuws brengen dat het niet goed met UK ging en dat er iets moest gebeuren. Het is een noodkreet dat later door Bob Dylan Bruce Springsteen en vele andere act is gecoverd. Het album is dan ook een soort van mijlpaal om even bij stil te staan. Een sign of the times of hoe je het ook maar wil benoemen. Maar er is iets meer met dit album in de geschiedenis gebeurd dan dat het alleen een album met muziek is. Dit is album kent songs Als ‘Rudie Can’t Fail’, ‘Death or Glory’ en ‘Revolution Rock’. Verhalen en songs die velen hebben geïnspireerd tot het maken van muziek of het opkomen van hunzelf waar dan ook. En ja… een iconische hoes.

Wayward Sons – The Truth Ain’t What It U

Wayward Sons – The Truth Ain’t What It U

Label Frontiers srl

Beoordeling 8

Review Wanneer in de jaren 80 een Engelse band met tieners, Little Angels, de oude garde van het podium speelde werd dit al gezien als de nieuwe generatie van de rock. Het album en titeltrack ‘Don’t Pray For Me Now’ werd een grote hit. In Engeland is de band groot en The Cult weet drummer Michael Lee te strikken voor het album Ceremoy. Wanneer Little Angels als supportact van Van Halen doet, gaf Van Halen hen de gehele backline aan hen als motivatie. Toch valt de band uiteen. Drummer Richardson vertrok naar Skunk Anansie en later Feeder, Bassist Plunket werd manager van Boyzone en Ronan Keating en Bruce Dickinson verscheen als docent en is nu directeur van Brighton Institute of Modern Music (voorbeeld van Tilburg’s RockAcademy). Er is een gerucht dat Jepson later gevraagd is om bij Van Halen te komen zingen. Dit heeft hij niet gedaan en weet Jepson na wat solo albums nu met Wayward Sons zijn kwaliteiten weer in de picture te brengen. Het is een enorm goede rockzanger en niet voor niets door diverse acts gevraagd. Wanneer we het pianostuk a la Queen Fade Away beluisteren of de rock songs ‘Joke’s On You’, ‘Feel Good Hit’ en ‘Have it Your Own Way’ dan horen de we kwaliteit van de zanger, maar ook van de band. De songs zijn vol energie heerlijke melodic rock dat tegen de popsound aan leunt. Het klinkt als de oude Little Angels maar met volwassen teksten als ‘God Was Real’ en het titelstuk. We horen meer de overdenkingen van het leven en de kijk op deze maatschappij terug. Muzikaal is het nog steeds heerlijk en rockt het the road onder je auto vandaan.

Pretty Maids - Undress your madness

Pretty Maids - Undress your madness

Label Frontiers srl

Beoordeling 8

Review De Deense hardrock act Pretty Maids wist zich met het album Red Hot and Heavy in de picture te spelen. Dat is alweer 35 jaar geleden en sindsdien weet de band zich te handhaven op de rockpodia van de wereld. Echt een grote act zijn ze nooit geworden, maar Ken Hammer en Ronnie Atkins hebben alle facetten van de rock and roll overleefd. Nu komen ze met hun 16de album. Het concept is en blijft het zelfde. De stevige melodic rock die men in de jaren 90 voortbracht is nog steeds aanwezig en de energie is er ook nog steeds. Met ‘Serpentine’ weet men het album puntig te beginnen. Samen met producer Jacob Hansen (Volbeat) weten de heren lekkere uptempo rocksongs als ‘If You Want Piece’, het titelstuk en ‘Runaway World’ te produceren. Atkins bewijst dat hij nog steeds een van de beter rockzangers is en past in deze sound. Zelfs de ballad ‘Will You Still Kiss Me’ en de popsongs ‘Shadowland’ en ‘Strength of a Rose’ kan hij zo inzingen dat het juweeltjes zijn. Pretty Maids weet met een beetje hulp van Chris Laney (keyboards) wederom een goed rock album te brengen.

Tyketto - Straight By Numbers

Tyketto - Straight By Numbers

Label Frontiers

Beoordeling 7,5

Review Wanneer zanger Danny Vaughn in 1986 de band Waysted verliet en de nieuwe band Tyketto bracht was iedere rocker nieuwsgierig. De band kwam met een debuut waar je u tegen zegt. Don’t Come Easy bracht de hit ‘Forever Young’. Muzikaal lag het tussen Whitesnake en Poison. Melodieuze rock met een volle zangstem dat stond als een huis. Passend in de tijd van toen. Met het album ‘Straight In Numbers’ gaat de band terug naar hun succesvolle periode. Het album is een live album waar ze alle songs van het album spelen. In een andere volgorde, naar All Over Me, the Last Sunset en de hit van het album van het debuutalbum ‘Standing Alone’ (later als remix aan het album Straight in Numbers van 1994 toegevoegd), ze staan er allemaal op. Het is alsof de rockacht nog even een keer dezelfde vibe wil voelen. Tyketto is te zien in Nederland 8 mei staat de band in De Boerderij te Zoetermeer

Magoria – JtR 1888 (Jack the Ripper Rock

Magoria – JtR 1888 (Jack the Ripper Rock

Label Butler / Bertus

Beoordeling 8

Review Het is een mooi en uitdagend project. Een Rockopera en met Jack The Ripper als leidend voorwerp heb je een mooi verhaal in handen. Dit weet Marc Bogert tot een prachtig project te smeden. Met Rodney Blaze als Jack the Ripper. Het idee ontstond wanneer Bogert voor een klus naar London ging en een toertje van Jack The Ripper ging doen. Het bleek een inspiratiebron van je welste en nu ligt er het resultaat. Het is een concept album waar diverse bekende en minder bekende muzikanten hun medewerking aan verlenen. Zo zijn Peter Struijk/ Strykes van LA the Voices en voormalig zanger van de rockformatie Avalon en VandenBerg, Maria Catherina (Valentine) en Peter Vink (Q65/ Knight Area) van de partij. Magoria is uiteindelijk een progrock album geworden dat doet denken aan Arjen Lucassen Aeryon projecten. In totaal 9 zangers en zangeressen en een bombastische muzikaal stuk. Ieder kent zijn of haar personage en gezamenlijk is er een verhaal over de moordlustige Ripper en Whitechapel. Bogert heeft er een mooi stuk van gemaakt met relatief rustige stukken als ‘More To Life Than This’ maar vooral hectische stukken waar vooral gitaar een bovenhand kent. Het doet denken aan Yngwie Malmsteen die aan de band Boston is toegevoegd. Met een vleugje Valentine wordt alles in balans gebracht, maar is het geheel vooral veel en vol van stijl. Het is dan ook gelijk het nadeel. Het dubbele album krijgt hierdoor een overkill waardoor het achteraf mooier zou zijn dat het tweede album later uit zou komen. Nu merk ik als luisteraar dat het na het eerste album mooi is, maar ook even genoeg is. Het is veel drumpartijen, toetsen – en gitaarsolos. Hoe goed het ook is, drukt het verhaal wat weg, zoals we dit in Queen Victoria horen. Niet ieder nummer hoeft een epos te zijn.

Eclipse - Paradigm

Eclipse - Paradigm

Label Frontiers slr

Beoordeling 8

Review De Zweedse melodieuze rock act met Magnus Henriksson en Erik Martensson bestaat inmiddels alweer 20 jaar. De band weet van de power rock meer melodie in de songs te verwerken, waardoor de band inmiddels mee kan doen aan festivals die richting het Eurovisie Songfestival gaan. Is dat een schande? Nee, dat zeker niet. De heren weten de power popsongs aantrekkelijk te maken voor een groot publiek. Alleen in Nederland blijkt men hier wat meer moeite mee te hebben. Inmiddels is dit hun 8ste album alweer en weet de band langzamerhand een fanschare op te bouwen buiten Scandinavië. Het past is de sfeer van de oude Europe, die inmiddels weer mooie classic rock albums maakt. Eclipse weet het album heerlijk te beginnen met Viva La Victoria waarmee men als patriotten de aanval opent. Het album kent naast de classic rocksongs ‘Dilerious’, ‘Mary Leigh’ en ‘38 & 44’ ook veel variatie in de melodic rock te brengen. Met songs als ‘Shelter Me’, ‘United’ en het logge ‘Masquerade’ wordt al snel duidelijk dat de heren de powerrock sound beheersen. Het zijn heerlijke popsrock songs die misschien gedateerd klinken, maar gelijktijdig heerlijk fris uit de speakers brullen. Voor de rockers die de 80s een warm hart toedragen is dit zeker een album dat beluisterd moet worden.

Michael Sweet - TEN

Michael Sweet - TEN

Label Froniters

Beoordeling 7,5

Review Het blijft altijd een verrassend dat Michael Sweet een album uitbrengt. Nu de zanger met Stryper is herenigd en de gitarist Ozz tijdelijk even uit de roulatie is geweest, verschijnt er nu een album van de zanger als solo album. Al weet hij dit TEN album weer te beginnen als vanouds zoals Stryper het in den beginne al deed. Met een hoge gil en direct aansluitend een gitaarsolo in een lekker uptempo song ‘Better Part Of Me’ is de start van TEN. Zijn hoge stem is herkenbaar in de rock en Sweet weet met zijn solo albums ruimte te maken om gasten te laten spelen. Zo horen we Will Hunt (Evenesence), huidige Queensryche zanger Todd La Torre, Whitesnake / Night Ranger gitarist Joel Hoekstra en Ozzy gitarist Gus G. en anderen op dit album terug. De rock van Sweet is op dit album vooral een combinatie van Judas Priest (Son of Man) en Stryper te noemen. ‘Lay It Down’ is een rechttoe rechtaan song terwijl de songs ‘Forget Forgive’, Shine en ‘When Love is Hated’ net even iets meer hebben in het drum of gitaarwerk. Met de ballad ‘Let It Be Love’ laat Sweet weer een mooi knuffelrock liedje achter. Al blijven de songs ‘Ricochet’, ‘Ten’ en ‘Now or Never’ wat in het dertien in een dozijn gebied hangen. Het recente album van Stryper kent dan net weer iets meer inhoud dan Sweet op solo tour.

VandenPlas – The Ghost Xperiment - Awake

VandenPlas – The Ghost Xperiment - Awake

Label Frontiers slr

Beoordeling 7,5

Review Het is de Duitse progrock act VandenPlas die met regelmaat een album op de markt brengt. De band uit Kaiserslautern doet al jaren mee en viert dit jaar hun 25ste jubileum. Ter ere van dit is de box The Epic Works met 11 cds uitgebracht. En ja, terwijl dit hun 9de album is. Dit album is het eerste deel van het concept en deel 2, Illumination verschijnt volgend jaar. Op herhaling Met een bijna 8 minuten durende ‘Cold December Night’ start het verhaal over de geesten en het leven van hiernamaals. De band staat bekend als een soort Duitse Dream Theater al speelde men hiervoor als support act voor deze progrockband. Nu staat VandenPlas op eigen benen de hoofdact op vele festivals in Europa te spelen. Met de gedachte dat hun helden en Rush in hun muziek verwerkt is valt het nummer ‘The Phantoms’ op zijn plek. Het doet erg denken aan de oude progrock act. De verrassing Wanneer we zeggen dat deze band andere acts naspelen, doen we deze heren tekort. De pianostukken die opgebouwd worden naar een bombastische climax is hun wel toevertrouwd. Het wordt alleen wat lastig dat dit bij iedere nummer gebeurd waardoor de diversiteit van de songs in geding komt. ‘Fall From the Skies’ mag dan 9 minuten duren, het blijft een herhaling van de songs ‘Three Ghost’ en ‘Devil’s Poetry’ die eerder voorbij zijn gekomen. We wachten af hoe het verhaal van de Fallen Angels afloopt

The Ferrymen - A New Evil

The Ferrymen - A New Evil

Label Frontiers slr

Beoordeling 7,5

Review Het debuut van deze melodic rock act uit Zweden was al een mooi begin. Of het nu een echt Europese act is of een samengestelde act, de muziek moet het wel doen. Het trio Magnus Karlsson (Primal Fear), Ronnie Romero (Rainbow) en Mike Terrane ( Axel Rudi Pell) komt uit alle windstreken van Chili tot Zweden. Met ‘Stand In My Way’ tot het laatste nummer ‘All We Got’ is het overduidelijk dat het hier om een gitaarvirtuoos gaat die zich in de kijker wil spelen. Ik heb het idee dat dit album meer de focus hierop kent dan het debuut. De songs zijn geheel hier gefocust op de solo’s en de snelle gitaar riffjes. Met ‘Bring Me Home’, ‘Heartbeat’ en ‘The Night People Rise’ zijn de songs meer op het melodieuze vlak, maar voor de rest klinkt het onrustig en snel. Wellicht heeft het wat meer draaiuren nodig, maar dan klinkt het allemaal minder uitdagend. Het is dan ook wat tegenvallend en te voorspelbaar als je er goed naar luistert. Maar voor degene die de snellere gitaarriffjes met de melodic inslag een warm hart toedraagt is dit zeker geen slechte plaat.

Alice Cooper – The Breadcrumps

Alice Cooper – The Breadcrumps

Label earMusic

Beoordeling 7,5

Review Wanneer Alice Cooper met zijn vaste producer Bob Ezrin in de studio zit om zijn nieuw album Black Eyes of… te produceren, krijgt men het idee om wat oude bekenden over de vloer te halen. MC % gitarist Wayne Kramer, Mick Collins, jazz bassisst Paul Randolph, Mitch Riders drummer Johnny Bee Badanjek en Grand Funk Railroad gitarist Mar Farner. Op deze EP staat de motorstad Detroit centraal. Een stad dat in de jaren 50 - 70 hoogtij viert door General Motors. Een Motorstad, de stad van Motown en waar de heren goede herinneringen aan beleven. Met covers van de MC5 ‘Sister Anna’, Bob Segers East Side Story en de toentertijd hot rockchick Suzy Quattro wordt geëerd met ‘Your Momma Won’t Like Me’, Mitch Riders ‘Devil With A Blue Dress On’ en ‘Chain of Love’ van Mick Collins. Als nieuw nummer horen we ‘Go Man Go’ dat Cooper schreef met Tommy Hendricksen en Wayne Kramer. De songs zijn ruw en met zijn eigen gecoverde Detroit 2020 (ipv Detroit 2013) weet Alice met zijn friends een leuk potje te jammer. Het is een voorproefje op het nieuwe album dat ergens in 2020 zal gaan verschijnen. Als trigger voor het album en de komende tournee zijn er alvast wat broodkruimeltjes neergelegd. Alice Cooper is op 2 oktober te zien in 013 te Tilburg.

Slash ft. Myles Kennedy & the Conspirato

Slash ft. Myles Kennedy & the Conspirato

Label Universal

Beoordeling 8

Review We noteren een zwarte hoge hoed met zwarte krulletjes hier onderuit rollend, grote zwarte vliegeniersbril, een man in het leer, hangend achterover om de snaren van zijn Gibsongitaar optimaal te kunnen bespelen en luisterend naar de naam Saul (Steinberg )Hudson. Slash is een van de iconische gitaristen van deze tijd. De man siert weer naast Axel Rose bij Guns & Roses. Na zijn ruzie was zijn solo carrière een must. Na Snakepit en Velvet Revolver werd Slash met de Conspirators zijn derde solo band. Alter Bridge zanger Myles Kennedy werd zijn eerste solo album als een van de vele gastzangers gevraagd en dat werd voor Slash zijn maatje waarmee hij zijn conspirators mee kon opbouwen. Met Todd Kerns (Age of Electric), Brent Fitz (Vince Neil band/ Gene Simmons band/ Alice Cooper) en Frank Sidoris (The Cab) is zijn band compleet. Het afgelopen jaar vierde hij zijn tien jarig bestaan van deze band met een tournee. Hammersmith Odeon, nu Eventim Apollo in London is een bijzondere plek van de Britse gitarist om dat hij hier niet ver vandaan opgroeide. Het feestje wordt van a tot z opgenomen zoals het ook is gespeeld. De setlist geeft de energieke songs die door de jaren heen zijn opgenomen weer. Van zijn eerste solo album Slash, ‘Ghost’, ‘Back From Cali’ en ‘Doctor Alibi’ tot zijn laatste album Living In The Dream. Van dit album zijn er maar liefst 7 songs te horen waaronder het openingsnummer ‘Call of the Wild’ en ‘Boulevard of Broken Hearts’. Het zijn allemaal heerlijke rocksongs die als een betaamde rocker zou maken. Geen vreemde poespas, standaard overal een solo in verwerkt en met goede act en een zanger die het ook waar kan maken. Hoewel vele mensen altijd nog wat merkwaardig naar Kennedy blijven kijken wanneer hij bij Slash speelt kijken we al reikhalzend uit naar het nieuwe album van Alter Bridge. Dus de keus van Slash was en is goed om hem toen als zanger aan te stellen. Met dit album is er een mooi overzicht van deze band neergelegd en voelt het alsof Slash hier een einde aan maakt om vervolgens zijn aandacht weer op Guns & Roses te leggen.

KXM – Circle of Dolls

KXM – Circle of Dolls

Label Rat Pack rec. / Frontiers

Beoordeling 9

Review De Amerikaanse act KXM is een samengestelde act dat inmiddels tot hun derde album is beland. Het is niet zomaar een act maar je mag gerust zeggen een superband waar maar weinig mensen van hebben gehoord. Bassist en zanger dUg Punnick van Kings X (X) weet met zijn kunsten al jarenlang de grenzen van de rock en funk op te zoeken. Ray Luzier van Korn (K) weet ook al jaren de metalsound te beïnvloeden met verschillende soorten van drumstijlen in het geheel te brengen en gitarist George Lynch van Lynch Mob (M) is nog steeds een van de meest waanzinnige gitaristen op deze aardbol. Het is dan ook niet vreemd dat dit album voor mij erg hoog scoort. De songs zijn heerlijk gedragen spannend en in de composities prachtig uitgewerkt. De dreigende sound van het openingsnummer ‘War of Words’ of de spanning dat gepaard gaat in de rocksound van ‘Mind Swap’ en ‘Lightning’ behoren het betere rockwerk en dan hebben we het nog niet eens over de afwisselingen vol spanning in het titelstuk gehad. Het brengt de rock tot een hoger niveau waar de crossover hoogtij viert. Wellicht dat de band live niet veel te zien zijn, maar is zeker een juweeltje als dit mogelijk is. Hoewel dit album donker en spannender is dan hun vorige 2 albums, heeft men hier weldegelijk de juiste sound te pakken en hopelijk dat men hiermee verder gaat.

Crashdiet - Rust

Crashdiet - Rust

Label Frontiers srl

Beoordeling 8

Review Het openingsnummer doet denken aan de Wildside van Motley Crue, of is het gewoon gejat. Maar de drive is nog steeds heerlijk te noemen en met de ooohs en aaahs in de refreintjes doen het gewoon goed! Zoals ze zingen met Diamonds in the Rough gaat het later vanzelf schijnen. Het blijft niet bij een goed nummer, het hele album bestaat uit heerlijke rocksongs. ‘Into the Wild’ en de ballads ‘Waiting for your Love’ en ‘Into the Maze’ zijn prima songs. Opvallend is dat Hooters Eric Brazillian achter de knoppen duikt voor het ‘We Are The Legion’ dat als song voor de patriotten om de wereld te veroveren is opgenomen. Chris Laney tekent voor het nummer ‘Parasite’ terwijl de uptempo songs als ‘Crazy’, ‘Reptile’ en ‘Filth and Flowers’ het album maken. Een goed sleaze rock album! Crashdiet staat in 4 oktober in Little Devil te Tilburg

Blackrain – Dying Breed

Blackrain – Dying Breed

Label JVC/ SPV

Beoordeling 7,5

Review Dat er op de wereld meer glamrock wordt gemaakt dan alleen in Amerika en Scandinavie is bijna niet voor te stellen. Toch is de Franse act Blackrain een potentiele act waar je mee rekening mag houden. De band is gedreven en met de zang van Swan Hellion weten ze de Amerikaanse glamrock goed te benaderen. Het is ook niet geheel vreemd, want de band weet al jaren lang covers te spelen van hun helden als Motley Crue, Wasp en LA Guns. Dit hoor je dan ook terug in de songs ‘Blast Me Up’, ‘Hell Fire’ en het titelstuk. Dus erg spannend is het allemaal niet, maar voor een avondje heerlijke rechttoe rechtaan rock is het een prima band. Met Dying Breed weet men zich dan ook over de Franse grenzen zich te presenteren, al hebben we in Nederland niet erg veel podia voor dit soort acts. Het zou mooi zijn om songs met een heerlijke drive ‘Like Me’, de powerrock van ‘Rock Radio’ en de poprock meezingers ‘A Call From The Inside’ en ‘All Angels Have Gone’ mee te mogen brullen. Dan doen we het maar in de auto…. Over de hoes moeten we het maar niet over hebben.

Kris Barras Band – Light it Up

Kris Barras Band – Light it Up

Label mascot rec

Beoordeling 8

Review De Engelse gitarist en zanger Kris Barras timmert de laatste jaren goed aan de weg. De man is inmiddels ingelijfd in de Supersonic Blues Machine. Met zijn band weet hij een energieke show te brengen en met Light It Up brengt hij een commercieel getint rock album. Het album vol heerlijke rocksongs is nogal Amerikaans georiënteerd, ‘Rain’, ‘Counterfeit People’ en ‘Ignite’ zijn heerlijke rocksongs alsof op het album klinken alsof KISS een deal met John Mellencamp heeft gesloten. Waardoor songs als het ‘Let the River Run’ meer de Mellencamp folkrock sound kent. Met bijna 50 minuten aan muziek krijg je waar voor je geld en is dit een potentieel album dat meedingt aan (bluesrock) album van het jaar. Zijn heerlijk lichte gitaarsolo’s passen in de songs die allen een kop en staart kennen. Met een vleugje rock and roll, blues en soul in de songs weet hij een gevarieerd album te brengen.

Status Quo - Backbone

Status Quo - Backbone

Label earMusic/V2

Beoordeling 7,5

Review De Engelse rockband weet met Backbone hun 33ste album te brengen. Al is dit de eerste zonder gitarist Rick Parfitt, die in december 2016 overleed. Nu blijft Francis Rossi als boegbeeld van de good old Quo over. Al komt het recente album Bula Quo uit 2013, weten de heren tussentijds hun solo albums te maken, waarvan Parfitt zijn album postuum uit kwam en van de man met de Order of British Empire, Rossi verscheen dit jaar een album met de Britse zangeres / violist Hannah Rickhard en een album met een bij behorende biografie “We Talk To Much”. De man houdt zijn rug recht en vertelde in 2016 al dat hij neen solo album zou brengen en Quo al akoestische act door zou gaan. Dit wellicht met de gedachte van Parfitt en zijn energiemeting van toen. Nu pakt het uit dat er Quo weer volledig elektrisch te keer gaat. De Ierse Richie Malone is de nieuwe gitarist en de deinende rocksound gaat weer door met ‘I Wanna Run Away With You’, ‘I See You’re In Some Trouble’ en ‘Backbone’. Alsof er in de muziek niets veranderd is, de riffjes zijn herkenbaar. Voorheen zei ieder dat Quo altijd hetzelfde speelt, maar daar zijn we inmiddels wel vanaf. Het Fender geluid is herkenbaar, maar er zit nogal wat verschil in de songs en composities. Dan zijn ‘Better Take Care’ en ‘Running Out of Time’ heerlijke songs. Het is zeker niet een van de minste Quo albums.

Crobot – Motherbrain

Crobot – Motherbrain

Label Mascot

Beoordeling 7,5

Review Afgelopen maand stond de band in Leeuwarden op het Into the Grave festival. Crobot is een Amerikaanse rock act dat met Brandon Yeagley en Chris Bishop en Dan Ryan er stevig tegenaan gaat. Wanneer de band met Anthrax, Volbeat en Motorhead op pad gaat weet je dat ze hierdoor beïnvloed raken. Dit is dan ook te horen op ‘Motherbrain’ dat de heren als supportact van Life of Agony en Monster Magnet onlangs in Nederland ten gehore brachten. Hoewel de band met Burn stevig en energiek begint is het opvolgende Keep Me Down erg log en gaat het allemaal te lang door. Dit wordt met Soundgarden achtige ‘Drown’ wel beter en komt het album eigenlijk dan pas op gang en wordt het met ‘Low Life’, ‘Gasoline’ en ‘Alpha Dawg’ interessant. Al blijft Soundgarden door het gehele album heen klinken. De uithalen die Cornell kon doen probeert men hier te herhalen. Het is niet erg, wanneer de sound nu ook even wat anders was valt het allemaal minder op. Nu is het album men de band uit Seattle na wil doen ipv als inspiratiebron gebuikt. ‘Blackout’ en ‘After Life’ komen dan wel in de buurt van songs voor het nieuwe Soundgarden album. Maar voor de fans van Soundgarden zou ik zeggen dat dit een potentiele nieuwe act is die dicht bij de sound van hun helden komen en wellicht een act is die hen aanspreekt.

Dead Daisies – Locked and Loaded

Dead Daisies – Locked and Loaded

Label Spitfire rec./ SPV

Beoordeling 7,5

Review Het nieuwe album van Dead Daisies is eigenlijk ook een verzamelaar en wel van al hun b kantjes en coversongs die ze door de jaren op plaat hebben gezet. Het is dan voor de echte fan ook geen must, maar het staat nu allemaal op een schijf. De super rockband Dead Daisies stond afgelopen jaar nog in 013 met een prima show. De band met Marco Mendoza (Thin Lizzy, Soul Cirkus e. v.a.) en John Corabi (Motley Crue en Scream) kent inmiddels een lange lijst van bandleden. De superband is dan ook een geen vaste plek voor ieder bandlid, maar een uitje of tussenstop. Zo gaan de geruchten dat Glen Hughus de bovenstaande heren gaat vervangen. Nu de Black Star Riders weer een nieuw album hebben en straks op pad gaan, zal Mendoza daar weer te zien en te horen zijn. Dead Daisies drummer Deen Castronova (Journy, Bad English e.a.) kent nu Doug Aldrich (o.a. Whitesnake, DIO, Burning Rain) en zakenman en oprichter van de band David Lowy als vaste gitaristen. Dit album is dan ook een tussendoortje dat de tijd moet vullen. Met de covers van Deep Purple ‘Highway Star’ (live) , Neil Young’s ‘Rocking in the Freeworld’ en ‘Join Together’ van The Who wordt er veel solo gitaar geweld gebruikt. Met ‘Evil’ van Howlin’ Wolf, Fortunate Son van John Fogerty’s Creedence Clearwater Revival en Grand Funk Railroad’s ‘American Band’ zijn de juweeltjes van covers op het album gezet. Het mini eerbetoon aan The Beatles is gegeven door ‘Helter Skelter’ en ‘Revolution’ op plaat te zetten. Natuurlijk allemaal in een heerlijk hardrock versie, zoals deze heren dit optimaal kunnen weergeven, al is het hier en daar wat te vlak in de rockdrive.

Spread Eagle – Subway to the Stars

Spread Eagle – Subway to the Stars

Label Frontiers srl

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse rockact Spread Eagle wist begin jaren 90 de rockscene te verrassen met acceptabele rockalbums. Het bleef bij twee waarna de band zich ophief. Rob DeLuca komen we later tegen bij Skid Row’s Sebastian Bach en UFO. Inmiddels is de band verschillende malen opnieuw gestart en ligt er na vele jaren een album met de toepasselijke titel Subway To The Stars. De melodieuze rocksound is nog steeds puntig en lekker uptempo met ‘29th of Februari’, ‘Sound of Speed’ en het titelnummer. Het lijkt alsof de tijd voor deze jongens geen enkele invloed heeft gehad. De boyrockers klinken als vanouds en gitarist Ziv Shalev weet de pakkende aansluiting met de rest te vinden. Pakkend zijn de cello klanken en drive van ‘Dead Air’ dat wellicht het beste nummer van het album. Het tweede deel van het album kent geen verrassingen. Toch is het een heerlijk voorspelbare melodic rock album zonder poespas en sluit het met een mooie ballad, ‘Solitaire’ af

Unruly Child – Big Blue World

Unruly Child – Big Blue World

Label Frontiers srl

Beoordeling 8

Review Het verhaal van de band Unruly Child gaat terug naar de begin jaren 90. Eigenlijk is er niet veel van deze act te vinden als Unruly Child, maar de heren hebben zeker ene bijzondere carrière in d rockwereld. Marcie Michella Free is de voormalige zanger van de band King Cobra die toch tot de topacts van de AOR behoorde. Dit was toen nog onder zijn naam Mark Free. Wanneer Mark zijn transformatie naar Marcie inzet, stopt deze band half jaren 90. Gitarist Bruce Gowdy weet met Stone Fury en World Trade de wereld te veroveren en toetsenist Guy Allison sluit aan bij de Doobie Brothers. Wanneer de band met regelmaat een reünie album voortbrengt is het nooit tot een volledige doorbraak gekomen. Nu weet de originele band weer een album te maken dat er mag zijn! De songs zijn weer speels binnen de melodic rock. De band weet te openen met ‘Living in Someone Elses Dream’. Pakkend en gelijk een knipoog naar de 80’s rock. Opvallend zijn hier weer de toetsen die sterk aanwezig zijn. Rechttoe rechtaan met ‘All Over The World’ en het pakkende ‘Dirty Little Girl’ of de ballad ‘Breaking the Chains’ zijn prima songs waarbij we niet hoeven afvragen of de stem van Mike naar Marcie veel invloed heeft voor de muziek. Haar (voormalig zijn) stem klinkt nog steeds als een klok, waardoor de band niets inboet ten opzichte van toen. Goede liedjes en pakkende rock refreintjes.

Soleil Moon - Warrior

Soleil Moon - Warrior

Label Frontiers slr

Beoordeling 8

Review Wanneer Larry King jazzpianist John Blasucci ontmoet werd er gewerkt aan de songs die hun muzikaal verbinden. Het resultaat is de band Soleil Moon. Als zanger van de melodic rockact Human Factor weet King met Blasucci songs om te vormen tot lichte poprock dat in de lijn ligt van Styx. Het is ook niet helemaal verwonderlijk dat Blasucci bij Dennis DeYoung (Styx) opduikt. Met Micheal Thompson van Pat Metheny is het feest helemaal compleet. Inmiddels zijn we 10 jaar later en het derde album van King en Blasucci is nu daar. Wederom weten de heren prachtige luchtige popsongs te maken. Songs als ‘Here For You’, ‘Just So You Know’ en de knuffelballad ‘Halfway To Knowhere’ brengen niets nieuws, maar zijn allen zeker pakkend. Soms bombastisch en dan weer klein intiem. Alles is goed en mooi gezongen en soms wat te klef en zoet alsof het Eurovisie songfestival al is begonnen. Laat je niet in de luren leggen door de hoes, het is het een heerlijke plaat in de serie van de American rock sound. Daar waar Styx heer en meester zijn past dit prima als support in de schaduw van meesters.

Roxy Blue - Roxy Blue

Roxy Blue - Roxy Blue

Label Frontiers srl

Beoordeling 7

Review De sleazerockers uit Memphis waren in de jaren 80 al op de goede weg. Met zanger Todd Poole werd de band populair en paste dit in het rijtje van VanHalen, Skid Row, Ratt en Black and Blue. Met Mike Clink achter de knoppen had men wel een producer die deze muziek tot grote hoogte kon brengen, maar de Guns & Roses status heeft men nooit kunnen bereiken. Todd Poole het nog met de band Saliva, die overigens meer albums heeft gemaakt dan Roxy Blue, maar zoekt het toch in het sessie werk. Hierbij valt hij onder het systeem van Frontiers label en is er een stap gezet tot de reunie van Roxy Blue. Ditmaal met een andere gitarist Jeff Caughron, omdat de oude gitarist een lucratieve zaak heeft opgebouwd. De sleazerockers brengen direct wat je van hun wil horen. De stevige songs als ‘Rockstar Junkie’, ‘Silver Lining’ en ‘Scream’ klinken net zo voorspelbaar als de titels doen vermoeden. Met de ballad ‘Collide’ heeft men weer een 80’s knuffelrock juweeltje in handen. Daarna volgt de band het pad van de powerrock weer. Met een stevig raise your fist song ‘Human Race’ en ‘What is it Like’ brengt men wel veel energie op de plaat, maar niet wat verrassend en wordt het album een soort doorsnee rock album waar in de jaren 80 veel van zijn gemaakt. We hadden er ietsje meer van verwacht.

Slipknot – We Are Not Your Kind

Slipknot – We Are Not Your Kind

Label Roadrunner/ Warner

Beoordeling 8

Review Het is inmiddels 5 jaar geleden dat de Amerikaanse rockact Slipknot een aangrijpend album op de markt bracht. Het album .5 The Gray Chapter was opgedragen aan de bassist Paul Gray. Hij overleed in 2010 en dat had nogal wat impact binnen de band. Nu heeft Corey Taylor de band weer op de rit. Wanneer dit album klaar ligt om uitgebracht te worden en de tour van start kan gaan, overlijd de dochter van drummer Shawn (Clown) Crahan en is er weer een donker hoofdstuk in de band dat een litteken meebrengt. Onlangs speelde de band toch op het Belgische Graspop waar men de openingstrack ‘Unsainted’ (intro Insert Coin even daargelaten) al ten gehore bracht. Met nieuwe maskers op worstelt de metalband nog steeds met de dood in bijvoorbeeld ‘Death Because of Death’. Het is ook niet geheel vreemd, aangezien Paul Gray samen met de voormalige drummer Joey Jordison verantwoordelijk waren voor de klankkleur en de basis voor de songs op de eerste albums, staat de band eigenlijk nu voor het eerst er alleen voor. Dit brengt nieuwe input van nieuwe bandleden en invulling over wat de historie met de band heeft gedaan. Dit krijgt als gevolg dat de band wat meer gaat experimenteren met de songs. Zoekend naar de nieuwe balans. Van de metal zangpartijen van ‘Critical Darling’ naar rappende verhaalpartijen van ‘Nero Forte’ of vervolgens intens ‘A Liar’s Funeral’ te zingen. Het gaat er vooral intens aan toe. De heerlijke drumritmes van o.a. ‘Spiders’ en de metalbeats gaan gepaard met heerlijk snelle riffs zoals we dit van de heren kennen. Wat je ook van van de clownerie denkt, het blijft een band waar je van geniet zowel live als op plaat.

Ardours – Last Place On Earth

Ardours – Last Place On Earth

Label Frontiers srl

Beoordeling 7,5

Review Vol enthousiasme (Ardours) gaan zangeres Mariangela Demurtas en haar producer en multi instrumentalist Kris Laurent weer aan de slag. Ze kennen elkaar van Sardinië waar men elkaar ooit had ontmoet. Mariangela vertrok naar Noorwegen om bij Tristania te zingen. Nu is ze terug en weet het duo vooral een energierijk album te maken. De gedrevenheid is direct te horen op het openingsnummer ‘What Else is There’ en songs als ‘Last Moment’ en ‘Design’. De sound is vooral vol te noemen en veel toetsen in the Mist en het stevige ‘Therefore I Am’. Het album klinkt bombastisch en zangeres Demurtas moet haar soms verstaanbaar maken tussen al het geweld. Terwijl ze in het melodieuze stuk van ‘Trutts’ toch mooi uit de verf komt. Het album komt wat te kort als het gaat om de diversiteit en is alsof de songs van Laurent al klaar op de plank lagen en dat Demurtas het alleen maar mocht inzingen. Voor de melodic female rock liefhebber is het een prima en pittige plaat waar de melodic rock een stevig randje van Within Temptation heeft meegekregen.

Volbeat - Rewind.....

Volbeat - Rewind.....

Label Vertigo/ Universal

Beoordeling 8

Review Het is een goed jaar voor de fans van de Deense metal rock act Volbeat. Eind vorig jaar verscheen het live album van deze energieke band. Nu ligt er het zevende album van de band in de winkel. De stevige rocksound met een vleugje metal en rock and roll brengt unieke sound met zich mee waar Volbeat een unieke plek in de rock- en metal wereld in neemt. Met dit album weet Michael Poulsen (gitaar/vocalen), Rob Caggiano (gitaar), Kaspar Boye Larsen (bas) en Jon Larsen (drums) de stevige rock al meer achter zich te laten . Met ‘Pelvis On Fire’ is het allemaal duidelijk. De Rock and Roll staat voorop en Elvis is nog steeds de grote inspirator voor dit album. ‘Rewind the Exit’ en ‘Die to Live’ met Clutch zanger Neil Fallon als gast gaat het tempo van de rock and roll sound omhoog. De stem van Poulsen leent zich hier prima voor. Net als de rustige poprocksongs als ‘When We Were Kids’, ‘Cheapside Sloggers’ en ‘Maybe I Believe’. Het gaat met Volbeat steeds meer de poprock kant op en dat past bij de band. Volbeat staat niet voor niets op de grote festivals waar de heren een mix brengen tussen Elvis en Metallica. Met dit album weet men weer een hoofdstuk hier aan toe te voegen zodat de cassette op rewind gezet kan worden en dan replay… Volbeat staat 19 november in Ziggo Dome

Squares ft. Satriani - Best of Early 80s

Squares ft. Satriani - Best of Early 80s

Label earMusic

Beoordeling 7,5

Review Het was een van de eerste bandjes waar Joe Satriani mee de studio indook. De gitarist groeit uit tot een meestergitarist van divers aard. Samen met Jeff Campitelli (drums)en Andy Milton (vocalen/ bas) wist het trio vooral catchy american rock songs te produceren. Het speelt zich af in de jaren 80 en dat is dan ook goed om dit in je achterhoofd te houden. Het album is dan ook een beetje gedateerd en zoekend naar de juiste stijl van deze band. De American Ordenary Rock (AOR) kan vele stijlen omvatten, maar de mainstream is dat het glad is geproduceerd. De David Bowie pop van de jaren 80 horen we in ‘Can’t Take It Anymore’, de zoetigheid van de 80’s pop in ‘B side Girl’ en ‘I Need a Lot of Love’ is een new wave/ post punk song waar het tempo even wordt opgeschroefd. Al staan er ook veel dertien in een dozijn songs op waaronder ‘Tonight’ en ‘Never Let It Get You Down’ waardoor dit album in die tijd geen opvallend karakter had. Nu het album opnieuw is uitgebracht is het een aardig document om terug te luisteren waar het allemaal met Satriani begon.

Billy Sherwood – Citizen: In the Next Li

Billy Sherwood – Citizen: In the Next Li

Label Frontiers srl

Beoordeling 7,5

Review De naam Billy Sherwood doet vooral een bel rinkelen bij de progrock fans die Yes een warm hart toedragen. Sherwood is bij deze band al enige jaren toetsenist/ gitarist, maar heeft hij al heel wat opnames als sessie muzikant op zijn naam staan. Zo stond hij met Deep Purple in de studio voor het Slaves and Masters album, Toto Kingdom and Desires en Motorheads March or Die. Sherwood is van vele markten thuis. Zijn hart ligt bij de progrock en weet met Lodgic en World Trade al faam te maken. Met dit album Citizen horen we Sherwood op zijn best. Hij weet de sound van Yes te benaderen. Zijn licht stemgeluid past met de harmonische klanken vol toetsen en vocalen dat we ook bij Yes kennen. Het openingsnummer ‘Sophia’ laat direct weten welke kant het album op gaat en met ‘Skywriter’ hebben we Yes in een ander jasje te pakken. Het geeft aan dat de man genoeg in zijn mars heeft om serieus te nemen en dat hij wellicht als bandlid van Yes naar achteren wordt gedrukt. Met Anderson en Squire als bandleden kom je toch minder in de spitlight. Het is niet raar dat hij enkele jaren geleden de stap maakt naar Asia met John Wetton. Uiteindelijk weet Sherwood zijn World Trade met het album Unify nieuw leven in te blazen. Dat hij deze reünie niet doortrekt is nog een raadsel, want dit album sluit naadloos aan. Met het funky rocknummer ‘Mata Hari’ zit er zelfs een Nederlands tintje aan dit album. Het album heeft veel van de oude Genesis meets Yes. Hoewel het album goede songs kent, vallen de songs na het tweede deel wat in herhaling. Dezelfde sound blijft overheersen en dat is niet erg als je er van houdt. Prima album!

Graham Bonnet - Live in Tokyo 2017

Graham Bonnet - Live in Tokyo 2017

Label Frontiers

Beoordeling 7

Review De voormalige zanger van The Marbles scoorde een grote hit met ‘Only One Woman’. Het bleek de uitnodiging te zijn om O Connely te vervangen bij the Sweet. Toch koos Bonnet voor Ritchie Blackmore’s Rainbow en scoorde de hits ‘Since You Been Gone’ en ‘All Night Long’. Inmiddels heeft Bonnet zijn al jarenlang een eigen band en scoort hij geen hits meer. Regelmatig verschijnt er een album van hem solo of als gastzanger. Met het album Live in Tokyo horen we Bonnet wat schreeuwerig terug. Met Gary Shea en Jimmy Waldo in de band is er snel een vergelijking te maken met de band Alcatrazz waarmee de heren een groot succes kenden en horen we het ‘Assult Attack’ uit de periode dat hij bij Michael Schenker band zat. Het album is ter promotie van zijn recent studiowerk ‘The Book’, maar is inmiddels het derde live album van deze Japanse tour. Al is er op alle album enig diversiteit aan songs geplaatst. ‘Samurai’, ‘Dancer’ en ‘Into The Night’ zijn nog steeds prima rocksongs en gedurende het album hoor je Bonnet beter zingen. Maar of dit nu een echte aanwinst is voor de fans is te betwijfelen. Inmiddels zijn er genoeg live albums en is het wel eens tijd voor nieuwe songs.

Titus Andronicus - An Obelisk

Titus Andronicus - An Obelisk

Label Merge Records

Beoordeling 7,5

Review Titus Andronicus, de Punkrock formatie die is vernoemd naar het gelijknamige stuk van Shakespeare is terug met een nieuw album. Onder de bezielende leiding van frontman Patrick Stickles kwam onlangs An Obelisk uit. Stickles is de contante naam binnen deze Amerikaanse band sinds de oprichting van de band in 2005. Verder verandert de samenstelling nog al eens maar zijn er voor dit album oude bekenden te horen zoals R. Gordon op basgitaar, Chris Wilson op drums en gitarist Liam Betson. Verder opvallend is dat Bob Mould voor deze gelegenheid als producer is aangetrokken. ‘Just like Ringing A Bell’ is de stuwende opener die we rustig het predicaat “Punk” mee kunnen geven. Dat geldt ook voor tracks als de als uitgebrachte single ‘(I Blame) Society’, ‘On The Street’ en ‘Beneath The Boot’. Maar het is niet alleen Punk (Rock) dat we horen. ‘Troubleman Unlimited’ is meer Rock en met ‘My Body And Me’ weet Stickles en consorten een vuige Bluesrocktrack te produceren met een heuse gitaarsolo halverwege dit nummer. Die blues horen we ook bij ‘Hey Ma’ terug al heeft dit nummer ook wel Glam Rock ingrediënten en roept het af en toe wat herinneringen aan The Sweet op. Door het gehele album horen we de maatschappelijke betrokkenheid zoals ook bij het dampende ‘The Lion Inside’. (“I am an animal that they have tried to civilize / But being civilized means keeping quiet / They might be lying when they're trying to sympathize”.) An Obelisk duurt een kleine 40 minuten en werd in pakweg 6 dagen op de plaat gezet. Over het algemeen overheerst een wat donker karakter wat weer prima past in bij het ter discussie stellen van een aantal globale problemen. Verder is vooral de kracht van de tracks kenmerkend want Stickles drukt gedurende het hele album het gaspedaal in en laat het niet meer los. Veel luisterplezier.

The Black Keys - Let's Rock

The Black Keys - Let's Rock

Label Nonesuch

Beoordeling 8,5

Review Door alle drukke bezigheden van de beide heren van The Black Keys hebben we maar liefst vijf jaar op een nieuw album moeten wachten. Turn Blue uit 2014 was het laatste wapenfeit maar nu is daar dat lang verwachte nieuwe album Let’s Rock. Sinds 2014 is er veel gebeurd; zanger/gitarist bracht een tweede soloalbum uit en richtte een eigen platenlabel (Easy Eye Sound) op en verder namen de heren veel te veel hooi op hun vork. Drummer Patrick Carney verwoorde het in een interview als volgt: “We said yes to too many things. It's hard when you've played so many shows for a hundred bucks or less, and then you get offers for literally 10.000 times that to play a show. You can't rationalize saying no. It pulls you further away from what you want to do, which is make music.”. De belangrijkste wijzigingen op dit nieuwe album zijn het feit dat producer Danger Mouse niet betrokken is in het productiewerk en dat de synthesizers in de koffers zijn gelaten. Resultaat is een heerlijke rechttoe-rechtaan rockplaat met wat subtiele muzikale uitstapjes. Lo/Hi was de eerste kennismaking met het nieuwe werk van de band uit Ohio en meteen was het gitaarwerk meer dan nadrukkelijk aanwezig. Het nummer heeft een opzwepende vibe en de backing vocals (o.a. Ashley Wilcoxson) zorgen voor de “touch”. Ook ‘Eagle Birds’ en ‘Go’ kennen die typerende wat vet aangezette riffs die door het strakke drumwerk van Carney worden ondersteund. Maar voor diegene die deze drie nummers nog niet voorbij hebben horen komen is het ‘Shine A Little Light’ dat voor de opening zorgt. De gitaar scheurt de wolkenvelden opzij wat een mooi contrast vormt met de wat ingetogen vocalen van Auerbach. Zijn dan alle nummers in een soortgelijk drive? Nee hoor, het wat meer ingetogen ‘Walk Across The Water’ zal de rockliefhebber misschien niet bevallen, het zorgt anderzijds wel voor wat tegenwicht. Ook een nummer als ‘Tell Me Lies’ heeft een wat ander geluid dan dat we van dit duo gewend zijn maar het luistert wel lekker weg. ‘Every Little Thing’ opent geweldig met een muur van elektrische gitaren en ‘Get Yourself Together’ heeft wat meer Rock ’n Roll. Ook het laatste deel van het album is sterk. ‘Breaking Down’ ontvlamt in het refrein, ‘Under The Gun’ heeft een gitaarriff à la AC/DC en afsluiten doet de band in stijl; de stem van Auerbach overtuigd, drums zijn strak en de gitaarriffs worden vet aangezet. Het zijn de nuances die het verschil maken met de sound van eerdere albums als El Camino, Brothers en Turn Blue. De heren hebben in feite zichzelf na een adempauze weer uitgevonden en daar is niks mis mee. Een plaat die rockt! Veel luisterplezier.

Apex Manor - Heartbreak City

Apex Manor - Heartbreak City

Label Merge Records

Beoordeling 7

Review Apex Manor is terug met een nieuw album. Acht jaar! na het debuut The Year Of Magical Drinking is de Amerikaan Ross Flournoy terug. Hij heeft zijn demonen achter zich gelaten en met Heartbreak City meld hij zich weer met een stevige dosis rock. Flournoy schiet werkelijk gierend uit de startblokken met ‘Asked And Answered’ en meteen wordt duidelijk dat hij op dit nieuwe album een andere weg is ingeslagen. Het neigt wat naar psychedelische Krautrock en met het gaspedaal ingedrukt trekt hij die lijn ook door bij nummers als ‘Where My Mind Goes’ en ‘The Long Goodbye’. Maar niet alle nummers hebben dat stuwende karakter. ‘Diamond In The Dark’ is wat rustiger en een nummer als ‘Sara Now’ klinkt misschien zelfs wel gevoelig, mede ingegeven omdat het ook wel een wat persoonlijker karakter heeft. Ook met een track als ‘Morning Light’ met een wat Shoegaze-achtig karakter, kan de Amerikaan een breed publiek aanspreken. De oorzaak van de lange “radiostilte” zit hem vooral in het feit dat Flournoy een periode te kampen had met alcoholverslaving en een daaropvolgende depressie. Een opname in een ontwenningskliniek hielpen hem uiteindelijk. Toch is Flournoy ook in staat om die donkere periode om te zetten in energieke rocksongs zoals we bij ‘Nervous Wreck’ kunnen horen (“Even in the darkest hours”) en dat qua energie past bij het begin van de plaat. Met de wat donkere afsluiter ‘Sanctuary’ maakt Flournoy definitief nog één keer zijn punt. Heartbreak City is met recht een soort van comeback album geworden. Laat je als luisteraar niet misleiden om alleen de eerste tracks te beluisteren want de Amerikaan heeft een interessant album afgeleverd dat al luisterend voldoende variatie biedt voor meer dan één luisterbeurt. Veel luisterplezier.

Hollywood Vampires – Rise

Hollywood Vampires – Rise

Label earMusic

Beoordeling 8

Review Zagen we enige maanden geleden dat men bij RTV Boulevard een heel verhaal afsteken over Johnny Depp? Dat hij er zo slecht uit zag en het niet goed met hem gaat? Dan toont men een foto van de man als bandlid van The Hollywood Vampires. Dat men daar op de redactie de rest niet kent, geeft al voldoende info over de kennis en kwaliteit van de rock aldaar. We zien de Aerosmith gitarist Joe Perry opgedirkt en Alice Cooper ongeschminkt op de foto staan. Dat men Chris Wyse (bassist van The Cult, Mick Jagger en Ozzy), Tommy Hendrikson (gitarist bij Warlock, Alice Cooper e.a.) en sessiedrummer Glen Sobel (te veel om op te noemen) niet kent, dat vergeven we hun maar. Daar waar het debuutalbum vooral een coveralbum met 3 nieuwe songs was, staat er een gastenlijst van medewerkers op de plaat waar je u tegen zegt. Het idee van Johnny Depp om zijn gitaarkunsten ook vorm te geven met de groten der aarde is gelukt. Met dit tweede album Rise is het andere koek. De gastenlijst is ingekort en alleen Jeff Beck mocht aanschuiven bij deze superband. Hij sluit aan bij het rock and roll nummer ‘Welkom to Bushwalkers’ en zijn de meeste songs eigen songs geworden. Inmiddels is bassist Duff McKeegan terug bij Guns & Roses en is hier een waardige vervanger voor gevonden. Toch horen we de geest van hem en Alice Cooper in het nummer The Boogieman Suprise. Heerlijke low rock, maar ook de balladsongs als de Johnny Thunder cover ‘You Can’t Put Your Arms Around A Memory’ kent een mooie woordspeling dat passend bij de muziek is. Of Joe Perry nu echt moet gaan zingen was al een retorische vraag bij het luisteren van de solo albums. Johnny Depp doet dit wat beter, maar heeft dan weer direct zo’n iconisch nummer als ‘Heroes’ van Bowie genomen. Dat is allemaal net weer een overtreffende trap dat niet nodig is. Deze superband weet vanuit hun nature al een goede rockplaat te maken en daar hoeft nu even geen overbodige covers bij.

Sweet Oblivion (Geoff Tate) – Sweet Obli

Sweet Oblivion (Geoff Tate) – Sweet Obli

Label Frontiers srl

Beoordeling 8

Review De nieuwe band Sweet Oblivion is een nieuw product van Frontiers en dit keer gaat het om de Queensryche zanger Geoff Tate. De DGM gitarist/ bassist Simone Mularoni laat drummer Paolo Caridi en toetsenist Emanuele Casali komen en de opdracht is helder. Maak een album dat aansluit bij de classic Operation Mindcrime album van Queensryche. Afgezien dat er al een Operation Mindcrime II is en dat Tate al eerder een project opstart met de naam Operation Mindcrime, blijft dit aan hem kleven. Maar eerlijk gezegd pakken de heren dit erg goed op. Vanaf de eerste klanken van ‘True Colors’ is het herkenbaar en met de speaking words binnen de songs als ‘Behind Your Eyes’ en het bombastische rock met toetsen van het ‘Hide Away’ komt de muziek aardig overeen met Operation Mindcrime. Hoewel de songs erg goed zijn en het album een prima album is, zou je de Operation Mindcrime focus eraf moeten halen. Het is inmiddels een mindcrime dat gelinkt aan de zanger is. Maar laat je dit los, dan zijn de ballad ‘Disconnect’ of ‘The Deceiver’ meer dan prima songs!

Timo Tolkki’s Avalon – Return To Eden

Timo Tolkki’s Avalon – Return To Eden

Label Frontiers srl

Beoordeling 7,5

Review Het gaat goed met de Scandinavische rock promo. De Finse gitarist Timo Tolkki van de band Stratovarius kreeg al de ruimte om zijn solo albums te maken. Nu is er het volgende project van de Avalon serie. Na The Land of the New Hope, Angels of the Apocalypse is er nu Return To Eden. In de Avalon serie gaat het om een vorm dat we hier kennen van Aeryon (Arjen Lucassen) waar vele gasten aan meewerken. Een concept album waarbij de universe centraal (20155) staat en de progrock te vermengen met klassiek en opera is het Avalon project een feit. Het is het laatste deel van de triology, althans als het gaat om de release. Het verhaal begint met dit album en eindigt met het eerste album Land of the New Hope. Althans is dat het verhaal erachter. Zonder een verhaal kent het album al een spannend pianobegin, maar wordt al snel naar de te verwachten snelle invullingen van gitaren en pianoklanken met een stevige rocksound getrokken. Het sluit dan ook naadloos aan bij de vorige album. Daar waar op het eerste album Sharon den Andel de zang verzorgde is het nu Anneke van Giersbergen die aansluit voor de vrouwelijke vocalen en Elegy zanger Eduard Hovinga met Zak Stevens ( Savatage) voor de mannelijke vocalen. Vol energie en snelheid worden de eerste songs op je afgevuurd en tot Hear My Call is het even een moment van rust, waarna de snelheid weer wordt opgevoerd tot ‘We Are The Ones’. Wanneer we alle drie albums achterelkaar beluisteren, dat is de derde een moeizame bevalling.

Jorn - Live on the Road

Jorn - Live on the Road

Label Frontiers

Beoordeling 7,5

Review De Noorse zanger Jorn Lande kent inmiddels een solo carrière. Wanneer hij als zanger van de band Masterplan kreeg hij de niet de persoonlijke invloed op de songs zoals het nu heeft genomen. Anderzijds was de Masterplan wellicht voor beide partijen beter geslaagd. Met Live on the Road is er (weer) een compilatie van een van de Milan showcases die jaarlijks door Frontiers wordt gegeven. Het album is een live album waarop er een compilatie is gemaakt van Lande zijn carrière. Aangevuld met de rockcover Ride Like The Wind van Kris Kristofferson en een ode aan Ronnie James Dio met de covers Mob Rules en Rainbow in the Dark. Prachtige songs allemaal, maar krijg wat bedenkingen wanneer dit als cover wordt gespeeld. Lande is een erg goede rockzanger in zijn stijl en de rauwe rockstem kan de herkenbare Saxon versie van Ride Like the Wind nog goed aan maar de Dio songs is niet alleen het stemgeluid dat het um maakt. Nee wat mij betreft zijn dan zijn eigen songs beter op zijn plek. ‘Walking on Water’, ‘Rock and Roll Angels’ en het ‘Shot in the Dark’ zijn prima songs om een eigen live album mee te vullen.

Allusinlove - It's Okay To Talk

Allusinlove - It's Okay To Talk

Label Awal Records

Beoordeling 8

Review Ze hebben een meer dan aardige live-reputatie en fanbase opgebouwd in Engeland en zijn al een jaartje of zes bezig écht voet aan de grond te krijgen. Het uit Leeds afkomstige viertal Allusinlove bracht deze hun debuutalbum uit met de titel It’s Okay To Talk. De band staat of eigenlijk stond bekend vanwege het dicht aan metal schurende materiaal. Na een bewogen jaar besloot de band het roer om te gooien. De oorspronkelijk naam Allusondrugs was controversieel te noemen en de band wilde ander materiaal voor het album; een ander geluid. Resultaat; een album met vol met stadionrocknummers dat meer Amerikaans klinkt dan Brits. Het album trapt in ieder geval af met een stevige drumpartij en straffe gitaarriff op ‘Full Circle’. Het refrein “You’re wrong, you’re wrong, you’re wrong” is er zo eentje dat blijft hangen en we weten meteen dat de albumcover wat misleidend is. Wat een energie! Vervolgens horen we met ‘All My Love’ duidelijk de herinneringen van de Glamrockperiode uit de jaren ’70. Drummer Connor Fisher-Atack gaat helemaal los en ook gitarist Andrej Pavlovic drukt zijn stempel op dit werkelijk dampende nummer. Met ‘Lucky You’ weet de band voor de eerste keer te variëren; de aan de rock toegevoegde psychedelica blijkt meer dan prima te werken. Na het ijzersterke eerste deel weet de band met ‘Sweet Yellow’ wat te temporiseren om vervolgens bij het stuwende en zompige ‘All Good People’ het gaspedaal weer open te draaien en zijn we inmiddels overtuigd van de vocale kracht van frontman Jason Moules. De band kreeg overigens hulp van producer Alan Moulder (o.a Editors, Nine Inch Nails). ‘Lover I Need A Friend’ is de verrassing van het album terwijl ‘I’m Your Man’ waarschijnlijk de meest radiovriendelijke track is op dit debuutalbum van de band uit Yorkshire. Ook de wat rustigere afsluiter ‘The Deepest’ past prima en waarbij de band nog één keer laat horen van diverse markten thuis is. Als laatste noemen we ‘Bad Girls’ want uit deze ietwat donkere track blijkt hoeveel potentie de vier heren hebben. De band heeft gedurfde keuzes gemaakt en die pakken op dit debuut It’s Okay To Talk erg goed uit. Een Britse band waarvan het geluid eigenlijk meer Amerikaans is en die in staat is invloeden uit het verleden te verweven in die eigentijdse sound. Daarbij biedt het album meer dan variatie genoeg om te blijven boeien. Jammer genoeg staan er nog geen concerten in Nederland gepland dus voorlopig zullen we het met de CD of LP moeten doen. Veel luisterplezier.

The Amazons – Future Dust

The Amazons – Future Dust

Label Fiction

Beoordeling 8

Review De energieke rockact uit Reading heeft natuurlijk de inspiratie uit eigen woonplek. Wie wil niet op het Reading festival spelen. Het titelloos debuutalbum scoorde direct in UK en wijde omgeving. Het resultaat is dat ze door de BBC ‘the band van het jaar’ werd uitgeroepen. Nu is het tijd om hun heerlijk debuutalbum een vervolg te geven. Met de single en openingstrack ‘Mother’ weet Matthew Thomson en zijn maatjes de tent snel op zijn kop te zetten. Het sluit aan bij waar men eindigde. Energiek en powerful. Dit krijgt nog even extra power met Fuzzy Tree waar de metal sound in de indierock wordt gemengd. Maar het is geen stampwerk act. De poprock op zijn Engels horen we op ‘25’ dat later ook nog een reprise kent. Met het nummer ‘Doubt It’ weet men een van de mooiste songs op het album te zetten. Het is vol spanning, powerful en aanstekelijk refrein dat doet denken aan de betere jaren van Pearl Jam. Of het ‘All Over Town’ dat heerlijk in je oren klinkt vanaf de eerste zangklanken. Het album is divers in de rock en de band weet het indie geluid van het debuutalbum langzaam van zich af te schudden en voor een groot publiek heerlijke poprock te maken. Het is dan ook meer dan een getalenteerd en veelbelovende act. Houdt ze in de gaten!!! The Amazons zijn te zien op maandag 14 oktober Melkweg te Amsterdam

Axel Rudy Pell - XXX anniversary

Axel Rudy Pell - XXX anniversary

Label Nuclear Blast

Beoordeling 7,5

Review De Duitse meestergitarist Axel Rudi Pell viert zijn 30 jarig jubileum met een toer. Hier hoort natuurlijk een live album bij en die werd opgenomen in Budapest. Een overzicht van zijn songs die vooral gebaseerd zijn op zijn heerlijk rock gitaar werk. De voormalige Steeler gitarist heeft nu dan ook een heerlijke band met Bobby Rondinelli (Ozzy, Blue Oyster Cult, Rainbow etc) op drums, Ferdy Doernberg (Halloween) en Johnny Gioeli op zang. Dat de zanger een eigen solo carrière heeft en bij Frontiers voor allerlei klussen wordt gevraagd, geeft hier op deze live plaat nog wat bedenkingen. De zang is schreeuwerig, dat op de plaat goed wordt weggeveegd. Of is het dat hij in de studio beter kan zingen. Dit is ook het min punt van dit album. De songs ‘Wildest Dream’, ‘Fool Fool’ en ‘Oceans of Time’ hebben betere uitvoeringen gekend. Mystica is erg goed, maar kent dan ook minder zang in het nummer. Hier krijgt Rondinelli de ruimte om zijn kunsten te vertonen en dat is terecht. De classics ‘The Masquerade Ball’ en ‘Rock The Nation’ mogen niet ontbreken. Het is Pell gegund, dat hij na al die jaren de credits krijgt dat hij heeft verdient. Maar misschien is het weer even tijd om over een nieuwe samenstelling van de band na te denken. Aangezien hij vele bandleden heeft zien komen en gaan, zou dit ook geen punt moeten zijn. Live zou hij dan wellicht beter uit de verf komen.

Rammstein - Rammstein

Rammstein - Rammstein

Label Vertigo / Capital

Beoordeling 8

Review Rammstein, het nieuwe Duitse muzikale trots dat over de wereld gaat. Met hun shows vol vuurwerk en gekkigheid worden de songs vol strakke repeterende songs op de fans afgevuurd. Zo zal het ook komende maand zijn, wanneer de band de Rotterdamse Kuip aandoet. De stadion act zal hun nieuw album promoten. Het album dat begint met het ‘Deutschland’ waar bij onze oosterburen al veel op te doen was. De fans van het eerste uur kunnen met dit album nog wel eens wat bedrogen uitkomen. De songs ‘Radio’, ‘Seks’ en ‘Diamant’ zijn toch wel popsongs die in schril contrast staan met de stevige metal sound van ooit. Het ‘Was Ich Liebe’ is een goede mix met het logge Rammstein geluid en de popsound van nu. Afgezien wat men ooit produceerde ziet de band dat er met een populair rock geluid een grote schare fans te winnen is. En dat smaakt meer. De eigen zware metalrock sound doet men dan maar op hun solo albums, is wellicht de gedachte. De aanstekelijke zangpartijen zijn er nog steeds en het volle geluid van de band is wat over-geproduceerd. De mannen worden ouden en dat is dan te merken. De theatrale sound is wel gebleven. Het stevige en herkenbare Rammwerk is te horen op ‘Puppe’, ‘Tattoo’ en spannende ‘Halomann’ waar de band het album mee afsluit. Dit zijn wel de songs waarbij de band zich onderscheidt van de rest. Toch zal het album met open armen worden ontvangen. Zeker omdat het inmiddels bijna 10 jaar geleden is dat het recente album verscheen. Die tijd is gevuld met liveshows en solowerk van de heren, dat dichter bij de kern van Rammstein ligt dan dit album. Maar het is zeker een lekker album voor een breed publiek, en daar is ook niks mis mee.

Crazy Lixx - Forever Wild

Crazy Lixx - Forever Wild

Label Frontiers srl

Beoordeling 7,5

Review De Zweedse crazy glamrockers zijn weer terug met een nieuw album vol sleazy rock. Forever Wild is niet direct de meest creatieve naam voor een rockalbum en voor de muziek hoef je dat ook niet te gaan verwachten. Het is vooral vol overgave er voor gaan ! Het nummer ‘Wicked’ is dan ook het openingsnummer waarmee de toon direct is gezet. Het is lekker vol en tegen het schreeuwerige zanglijnen staan de uptempo lickjes van de gitaar. Met ‘Break Out’ en ‘Silent Thunder’ weet men de balans er meer in te krijgen waardoor deze songs meer dan goede rocksongs zijn. Het mag dan wat afgejat zijn van de jaren 80 rockers als Bon Jovi, Poison en Cinderella maar dat geeft nog steeds het succes waar deze band naar op zoek is. Het nummer ‘Eagle’ is wel een juweeltje voor deze rocksound en is dan ook het paradepaardje van dit album. Prima album! Persoonlijk ben ik niet gecharmeerd van het stemgeluid van Danny Rexon, maar de band weet in zijn live shows er meer dan een leuke show te geven.

The Brink - Nowhere to Run

The Brink - Nowhere to Run

Label Frontiers srl

Beoordeling 7,5

Review Als we het over de hardrock en old skool hebben, dat kunnen we gerust de Britse hardrock act The Brink naar voren schuiven. De band weet met hun Nowhere to Run een stukje onvervalste classic hardrock te fabriceren, dat we rechtstreeks uit de jaren 80 kennen. Al is deze periode voor de nieuwe generatie een nieuwe populaire stroming geworden. Zo wordt deze act dan ook vol overgave gepushed. Natuurlijk is het niet allemaal even oubollig. Wanneer we ‘Burn’ nemen is er weer vol power rock dat past in de huidige tijd. En de opener ‘Janie’ mag er door de energie van de band, ook zijn. Heerlijke opener. De commerciële rock horen in ‘Save Goodbye’ dat tevens als akoestische versie op de plaat staat. De songs zijn lekker vol terwijl er ook genoeg ruimte voor de gitaren en zang is zoals ‘Take Me Away’ als maatstaf voor het album geldt. Hierdoor is het album een prima debuut van de heren en kan met gerust op pad met Love / Hate waar men support act speelt.

Restless Spirits - Restless Spirits

Restless Spirits - Restless Spirits

Label Frontiers srl

Beoordeling 7,5

Review De Spaanse gitarist Tony Hernando is gevraagd om een solo album op te nemen. Dit onder de naam Restless Spirits. De gitarist van Lords of Black heeft met deze band al goede rockalbums afgeleverd, waardoor er een wens is om met deze gitarist te kunnen spelen. Frontiers kan dit bieden en met hun clan van o.a. Johnny Gioeli, Deen Castronovo, Dino Jelusic en DeVecchio heb je een alleraardigste rockband in de studio. Het album bevat dan ook een melodische rocksound dat doet denken aan Journey. ‘Unbreakable’, ‘I Remember Your Name’ en ‘You And I’ zijn toch songs die uit de koker van Neal Schon kunnen komen. Wanneer Hernando er even tandje bij doet dan komt alles in stroomversnelling zoals ‘Live to Win’. Opvallend is dat de intro’s divers zijn maar dat de songs daarna in een herhaling gaan vallen. Al is het voor degene die dit deinende AOR lekker vinden een heerlijk album! Of het nu een solo album van de man is of een album van de Frontiers clan met weer een andere gitarist die als middelpunt wordt gebruikt, is natuurlijk wel wat bedenkelijk. Hierdoor wordt het wat onduidelijk wie nu eigenlijk de albums daadwerkelijk maakt.

Bigg F Project - Journey

Bigg F Project - Journey

Label Independent

Beoordeling 7,5

Review Het Bigg F Project is een project van Nederlandse makelij. Het concept is geschreven door Djuri Boot, Frank van Zon en Edwin Balogh en gaat over het leven een jonge vrouw. Met medewerking van ex leden van Aeryon, Kayak en Praying Mantis weten de heren een mooi debuut album te lanceren. Het is een project dat gepaard gaat met een film. Het leven van de vrouw kent diepe dalen en hoogtepunten die maar moeilijk te combineren zijn. Hierdoor zakt ze langzaam verder weg in de huidige maatschappij. Muzikaal weet men vooral een combinatie te maken van theatrale progrock van Flying Angel tot een metalsound dat doet denken aan Iron Maiden met ‘Into the Black Hole’. Met mooie tussenstukken als ‘the Streets’ die songs naar bijvoorbeeld ‘The Sinner’ weet te verbinden. Het album is een prima album, maar kan natuurlijk niet meten met de megaproducties van Meat Loaf of Iron Maiden. Het gaat hierbij om het creatief proces dat optimaal wordt uitgevoerd binnen de middelen die er zijn. En dan hebben we hier een prima product waar men meer dan trots op mag zijn!

Whitesnake - Flesh and Blood

Whitesnake - Flesh and Blood

Label Frontiers slr

Beoordeling 8

Review Dat onze Ad van den Berg de titel als groot gitarist van Whitesnake in ere wordt gehouden, komt inmiddels alweer uit een ver verleden. De rockact van David Coverdale wijzigt in bezetting iedere nieuw album, en dit doet hij al vanaf 1978. Ditmaal is Tommy Aldrich terug in de gelederen en ook hij behoorde net als van Ad tot de glorietijd van hits van deze band. Met hetzelfde logo en insteek qua hoes linkt Coverdale naar deze glorietijd. Met gitarist Reb Beach (Winger/ Dokken/ Alice Cooper) en Joel Hoekstra (Night Ranger) heeft de man weer meer continuïteit in de bezetting en dat is ook te horen. Het is lekker om het album te openen met een kick ass song als ‘Good To See You Again’, om zo ook de show te kunnen beginnen. Dat is wel weer goed gelukt en de classic poprock van ‘Shut Up & Kiss Me’ doet de slang weer stijgen uit zijn mand. Coverdale weet hij een rockalbum opgemaakt moet worden, met sterke openers, rockballads ‘When I Think of You (Color Me Blue)’,het mooie ‘After All’ en meegil songs als ‘Hey You (You Make Me Rock)’. Horen we ‘Always & Forever’, dan horen we een tribute aan Phil Lynott’s Thin Lizzy. Met het gitaarlickje en klankkleur. De verwachtingen van Whitesnake zijn na de hitperiode altijd hoog gespannen geweest. Daar waar toen (Thin Lizzy) gitarist John Sykes, Steve Vai, Ad vandenBerg, Rudy Sarzo in de gelederen waren. De vervolg album werd vaak als teleurstellend ervaren. Het tijdsbestek tussen de album werd alleen maar groter en wanneer Coverdale terug grijpt naar zijn Deep Purple periode op het Purple album werd het lastig om de band nog op het oude niveau te krijgen. Dat is nu weer gelukt! Met ‘Will I Never’, het titelstuk en ‘Heart of Stone’ weet Coverdale met dit Flesh & Blood album weer een heerlijk album te brengen dat in de lijn ligt van het titelloos en het Slip of the Togue album. De deluxe versie kent een extra cd met de single video’s en verhalen over het album. We zijn dan ook weer reuze benieuwd hoe de band live weer te keer gaat. Whitesnake is te zien in Nederland op 12 juni 013 te Tilburg

Leverage - DeterminUS

Leverage - DeterminUS

Label Frontiers slr

Beoordeling 8

Review Zo nu en dan komt er uit Finland een verrassend goede rockact. Zo kennen we Gringos Locos, Hanoi Rocks en de gemaskerde heren van Lordi. Dit jaar is het voor de band Leverage die de Finse vlag doet hooghouden. DeterminUs is hun nieuw album en die mag er zijn! Naast het stevige stampwerk kent ‘Tiger’ en ‘Heaven is No Place For Us’ een heerlijke drive en doet het openingsnummer ‘Burn Love Burn’ direct denken aan Iron Maiden. De band weet zich te onderscheiden door hun folksmelodieën binnen de songs als ‘Wind of Morrigan’. De band weet hun inspiratie te halen uit de 80/90 rock dat ergens tussen progrock en melodic rock baant. Het is een erg lekker afwisselend album dat doet denken aan de Britse rocksound van acts als Magnum en Whitesnakes hit periode. Muzikaal is het erg sterk en afwisselend. Met the Hand of God dat wellicht geïnspireerd is op de goal van Maradonna horen we als anticlimax de flamenco, dat je minder snel verwacht binnen de rock. Het geeft meer aan dat deze band veel in hun mars heeft en dat ze hopelijk eindelijk uit het Finse land komen om de wereld te veroveren.

Frank Carter & The Rattlesnakes – End of

Frank Carter & The Rattlesnakes – End of

Label Death Cult/ AWAL

Beoordeling 7,5

Review De frontman van the Gallows is al enige jaren op solo en weet de festivals en podia van Nederland al te vinden. Frank Carter zijn solo debuut Blossom komt uit 2015 en brak door met Modern Ruin. Met de Rattlesnakes weet hij nu een album te maken met stevige rock met aantrekkelijke refreinen. Met het openingsnummer ‘Why A Butterfly Can’t Love A Spider’ en ‘Latex Dream’ neemt de man een grote afstand van de hardcore punksound die hij bij the Gallows produceerde. Natuurlijk komt zo nu en dan even oud bloed weer te boven met ‘Kitty Sucker’. Dat Tom Morello de verbinding van deze post punk naar rock weet te leggen laat hij horen in Tyrant Lizard King. Heerlijke vaag en chaotisch om uiteindelijk weer op zijn pootjes terecht te komen. Het kan en mag allemaal bij Frank Carter. Heerlijke uptempo rock van ‘Heartbreaker’ of vrolijke powerrock van ‘Crowbar’, het geeft de grote variatie van dit album weer. Zonder dat het de identiteit van de man te beschadigen. Luisterend naar zijn recente album is dit album meer in balans. ‘Love Games’ wordt intens gezongen, waardoor het nummer beter op zijn plaats valt. Met het smooth titelstuk wordt het album waardig afgesloten. Live weet Carter zijn mannetje te staan en is niet bang voor het publiek. Hierdoor is dit een heerlijke energierijke spetterende act. De band is te zien in Nederland op Dauwpop festival Down the Rabbit Hole festival

Danko Jones – A Rock Supreme

Danko Jones – A Rock Supreme

Label AMF rec

Beoordeling 7,5

Review Het is weer tijd voor een dosis brutale rock. The Mango Kid oftewel Danko Jones is met zijn maatjes weer strijdlustig bezig. Het trio komt alweer met hun 9de album. Hoewel de band meer een live act is dan een studio act is het toch altijd fijn om deze heren te beluisteren op cd. Het leuke aan deze band is dat ze eerlijk en energierijk zijn. Zowel live als op plaat. Ze zijn trots een bandje te hebben dat populair genoeg is om van te leven. Het is dan ook mooi dat men het album opent met ‘I’m in A Band’ (and Iove it!). De songs zijn wellicht niet ingewikkeld, maar de powerdrive is er en als gitarist en zanger weet Jones zijn mannetje te staan. ‘I Love, Love’, ‘Crazy’ en het heerlijk swingende rock van ‘Dance Dance’ zijn als titels niet diecte hoogstandjes waar je warm van wordt. De rechttoe rechtaan rock is soms wat 70’s maar blijft het live zeker goed doen. Het klinkt als de oude Kiss dat de rock and roll met de rock vermengt. Of de ‘Hot for Teacher’ -Vanhalen sound in ‘You Got Today’ is old rockskool in een nieuw jasje. Het is niks nieuws dat de heren brengen, maar eerder meer van het zelfde. Wat is daar mis mee als de muziek het werk doet. Heerlijk die straight rock and roll, ‘I Got My Fist Up High!’

Jim Peterik World Stage - Wind of Change

Jim Peterik World Stage - Wind of Change

Label Frontiers slr

Beoordeling 7,5

Review Als co writer van ‘the Eye of the Tiger’ is de gitarist van Survivor Jim Peterik allang binnen. Zoals een echte muzikant weet hij de liefde voor muziek door te zetten en schrijft voor vele rockacts diverse liedjes. Met Pride of Lions maakt hij goede platen en solo levert hij ook nog wel een album. Met zijn project World Stage geeft Peterik de ruimte aan zijn vrienden. Zo zien we Kelly Keagy (Nightranger), Kevin Cronin (Reo Speedwagon) en Don Barnes (38 Special) verschijnen. Nu is er een nieuw album met nieuwe gasten waaronder Dennis Deyoung (Styx) die een herkenbaar Styx geluid weergeeft in Proof of Heaven, dat het opstapje is voor zijn nieuw Styx georiënteerd album. Maar ook de vrienden van Pride of Lions, Loverboy;s Mike Reno en Danny Vaughn van Tyketto leveren hun bijdrage. Met Love You All Around the World weet Peterik de tapes met de inmiddels overleden Survivor zanger Jimi Jamison op te poetsen. Op dit album horen we dat deze man een van de ondergewaardeerde zangers binnen de rock was. Terecht van Peterik hier een momentje voor heeft genomen. Het album is doorgaans voorspelbare melodic rock. De gastzangers komen over het algemeen beter tot hun recht in hun eigen bands, al is dit een mooi gebaar naar de gitarist die in het verleden toch prachtige songs heeft gemaakt.

Hardline - Life

Hardline - Life

Label Frontiers slr

Beoordeling 7

Review De Amerikaanse rockact Hardline begon als een veelbelovende superband. Journey/ Santana gitarist Neal Schon, meesterdrummer Deen Castronovo, bassist Todd Jensen van David Lee Roth, Ozzy en Alice Cooper met en de broertjes Gioeli op zang en gitaar. Het debuut is dan ook een top album, maar met het Life album is het allemaal anders. Alleen zanger John Gioeli is nog over van het originele pakket. Naast dat hij met Rudi Axel Pell albums maakt, kent hij een solo carriere en wordt nu een album onder de naam Hardline op de markt gegooid. Het doet wat te denken, aangezien Frontiers man Alessandro del Vecchio zich inmiddels zelf bij de band heeft toegevoegd en een geheel andere samenstelling van de band heeft gemaakt. En dat dit dan op Frontiers uitkomt, kunnen we beter zeggen dat het een solo album is van Gioeli onder de naam van Hardline. Nu is het wel zo dat dit een erg goede rockzanger is, maar met de songs en composities begint het allemaal wat eentonig te klinken. Gitaarsolo’s en Keyboardsolo’s komen hier meer voor dan op andere albums, maar de stuwend en pompende rocksound is er altijd. ‘Helio Sun’, ‘Take A Chance’ en ‘Out of Time’ zijn 13 in een dozijn. Eerlijk gezegd zijn de heren beter in de piano songs die quasi ballads zijn als ‘Page of your Life’ en ‘This Love’. Om nu een graantje mee te pakken van het Queen succes om ‘Who Wants To Live Forever’ als cover op deze plaat te zetten, vind ik persoonlijk een dieptepunt. Het album heeft een hoog knuffelrock gehalte uit de jaren 80, maar of dit nu aftrek kent in de huidige tijd is nog maar de vraag.

Fortune - II

Fortune - II

Label Frontiers slr

Beoordeling 7

Review De broeders Richard en Mick Fortune zijn ergens in de jaren 70 een band begonnen met de naam Fortune. Met Dave de Leon nog in de gelederen is de basis sinds jaren weer actief. De band kreeg faam met de soundtrack Last American Virgin uit 1985. Het Frontiers label haalt wel vaker acts uit de jaren 80 weer naar boven, om hen een kans te geven. Ditmaal lijkt de melodic rockact een beetje te zijn blijven hangen, waar men toen succes mee had. Het album II klinkt dan ook wat gedateerd. Dat wil niet zeggen dat de songs slecht zijn. Met een zanger als Larry Green achter je microfoon heb je in ieder geval een sterke rock zanger. Dit horen we dan ook in de songs ‘A Little Drop Poison’, ‘Freedom Road’ en de opener ‘Don’t Say You Love Me’. Het zijn vooral de composities van de songs die hier en daar wat gedateerd overkomen. Maar wat wil je ook als je doel is om A.O.R. te spelen. Het is geen Journey maar ook weer geen zenuwachtige toetsen band die alles vol speelt. Men weet de balans er in te houden en met hun harmonische vocalen is het alsof de Little River Band een rock band is begonnen. Prima melodic rockplaat, maar een beetje uitdaging in de songs zou niet misstaan.

Ivan & The Parazol - Exotic Post ....

Ivan & The Parazol - Exotic Post ....

Label Butler Records

Beoordeling 8

Review Ivan And The Parazol zijn terug met een nieuw album; Exotic Post Traumatic is inmiddels het vierde album van deze Hongaarse formatie. Een band uit Hongarije is geen alledaagse kost voor muziekliefhebbers. De afgelopen jaren heeft deze band echter vooral live een meer dan respectabele staat van dienst veroverd met optredens op het prestigieuze SXSW-festival in Austin, stonden ze op Sziget en verzorgden het voorprogramma van Deep Purple in Budapest tijdens dienst tournee in 2014. Voor dit album kregen ze hulp van producer Wil Anspach (o.a. Muse, Justin Timberlake) en werden de opnames gemaakt in de East West studio’s in Los Angeles. Zie hier ook meteen de leuk gevonden verwijzing naar de openingstrack ‘Nr. 1003’ waar we een stukje horen van de stewardess die de passagiers van de vlucht naar Los Angeles welkom heet. De band weet op dit nieuwe album Exotic Post Traumatic wederom te overtuigen met hun muziek die herinneringen oproept aan de jaren ’70 toen Glamrock zijn hoogtij dagen vierde. Frontman Iván Vitáris heeft zo’n typerende stem van het kaliber Jagger. Luister maar eens naar de opener ‘Nr 1003’, overigens een tracks waarbij alle puzzelstukjes meteen goed vallen en de band echt ook als een band klinkt. ‘I Can’t Recall’ is wat bedeesder maar Vitáris drukt met zijn vocalen wel duidelijk dat stempel. Met ‘Is That’ heeft de band dat nummer dat je na een luisterbeurt niet meer uit je hoofd krijgt; de stem van Vitáris, de gitaarriffs en de hooks zorgen ervoor dat dit nummer op de nodige airplay zal kunnen rekenen. ‘Serial Killer’ roept misschien nog wel de meest krachtig “Glamrock”-herinneringen op en hier levert Kyiki van Chrystal Fighters nog een vocale bijdrage. ‘When I Was 17’ is lekkere druistige gitaarrock, ‘Changin’ drijft op de drums en gitaren maar met ‘Orchid’ hebben we een waar meesterwerkje te pakken. Het nummer wordt á la Led Zeppelin rustig opgebouwd met een eenvoudige gitaarriff en ingetogen zang om gaandeweg uitgebouwd te worden tot een gepassioneerde rocksong. Ivan And The Parazol is echt een band; zo veel wordt wel duidelijk na het luisteren van Exotic Post Traumatic. Het album straalt een ongekende energie af waarbij de band het voor elkaar heeft gekregen om een soort van ongepolijste glans te bewaren; de band heeft een authentiek geluid dat doet denken aan de jaren ’70 zonder dat we hier met in de voetsporen van te maken hebben of kopieergedrag. Voor deze recensist een ontdekking en benieuwd naar hoe de band zich in Paradiso gaat manifesteren. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Terrorvision - Party Over Here!

Terrorvision - Party Over Here!

Label V2

Beoordeling 8

Review De band Terrorvision is een Britse rockact dat al jaren meegaat. De zanger Toby Wright schoof regelmatig aan bij Never mind the Buzzcocks en werd zelfs presentator van Top of the pops. De band is zeer gewaardeerd in UK en ‘Alice What’s the Matter’ is dan ook een classic te noemen. Het is dan ook te vinden op dit live album. Het staat vol heerlijk poprock songs en zo nu en dan zijn met een uitstapje naar hun basis in ‘Disquotheque Wreck’ of het sleepende ‘Didn’t Bleed Red’. Natuurlijk mag het post punk nummer ‘Our House’ niet ontbreken. Dit werd begin jaren 90 de doorbraak van deze band. Al zijn de rocksongs ‘Josephine’, ‘Oblivion’, ‘Pretend Best Friends’ in Nederland nooit geen hits geweest, zijn het heerlijke rocksongs die tot op de dag van vandaag nog altijd meten met de nieuwe indie – en alternative bands. Blijft een heerlijke band en is zeker de moeite waard om te zien op een festival.

Suzi Quatro - No Control

Suzi Quatro - No Control

Label SPV

Beoordeling 8

Review Vroeger ergens in de jaren 70 was Suzi Quatro the hot chick in Rock and Roll. Haar lange haren waaide om haar heen terwijl ze haar bas bespeelde. Ze werd al snel ontdekt en wist als actrice een tweede carrière te starten. ‘If You Can’t Give Me Love’ stond jarenlang in de top 2000 en met Smokey zanger Chris Norman scoorde ze een hit met het poppy ‘Stumblin in’. Susan Kay Quatrocchio is inmiddels 69 jaar en wil nog een keer stevig rocken! Dit doet ze dan ook vol verve. Ze laat alle teugels vieren en gaat er voor. No Control is dan ook het openingsnummer dat direct een heerlijke rocksong is. Het zou passen in de huidige sound waar de stevige rockacts een knipoog geven aan de blues. ‘Going Home’ is met de hammond toetsen dan ook een heerlijk vervolg. Met mondharmonica gaat de band helemaal los. Wanneer plotseling de Caribische klanken van ‘Love isn’t Fair’ met alle toeters en bellen begint te klinken, hebben we even een moment alsof je in een verkeerde film binnen loopt. De klanken doen eerder denken aan BZN. Waarna ze weer soepel overgaat naar de ZZ Top drive van ‘Macho Man’. Het tweede deel van het album kent geen verrassende uitglijders en zijn de blues rock songs ‘Easy Picking’ en ‘Bas line’ prima songs. Met ‘I Can Teach You Fly’ weet de 70’s sound er nog even in te gooien. Maar over het algemeen is dit een verrassend en prima album!

Motley Crue - The Dirt

Motley Crue - The Dirt

Label Motley Rec.

Beoordeling 8

Review Sinds afgelopen week is de verfilming van het boek The Dirt op Netflix te vinden. Het verhaal over de band Motley Crue vanuit de herinneringen van bassist en frontman Nikki Sixx. Inmiddels is het een grote hit op Netflix. Motley Crue kent niet de hoeveel hits zoals Queen. Dat wil zeggen dat de band niet populair in Nederland is, maar in de rest van de wereld des te meer. Zoals Queen geen grote act in USA was, is Motley Crue dit wel geweest. Vandaar het succes van de film van deze glamrock act. Het is niet alleen de populariteit van de liedjes maar vooral het bizarre verhaal. De boys waren weglopers, spijbelaars en dealertjes die een band begonnen. Een rockband met alle facetten uitvergroot Seks Drugs & Rock and Roll met alle clichés die hier bij horen. Dat wat verschillende bands deden en overkwam (tv’s uit hotels, politie achter hun aan, drugs overdosis, ongelukken, doden en tv babes) gebeurde hier binnen een band. De verhalen van Tommy Lee met Heather Locklear. De Baywatch Pamala Anderson stories zijn niet meegenomen, net zomin als het huwelijk van Sixx met playmate Brandi Brant waarmee hij 3 kinderen kreeg. Het verhaal gaat snel door de tijd heen en details worden overgeslagen ten opzichte van de werkelijkheid en het boek. Hierdoor is de film soms wat rommelig en niet volgens de waarheid. De film gaat vluchtig door de Dr. Feelgood periode en de periode dat John Corabi Vince Neil vervangt. En eindigt bij de terugkeer van Neil bij the Crue. In de latere Heroine Diaries songs van Sixx AM verteld Sixx meer over zijn leven. Hierdoor is een 2de deel voor een film beschikbaar en kan het verhaal verder worden verteld. Maar zo gek als de eerste Crue jaren wordt het niet. Gelukkig brengt dit wel een album als soundtrack. Hierop staan de Crue classics als ‘Looks That Kill’, ‘Red Hot’, ‘Too Young Too Fall in Love’, ‘Home Sweet Home’ en van het eerste album ‘Live Wire’, ‘Merry Go Round’. ‘Dr. Feelgood’, ‘Girls Girls Girls’ en ‘Kickstart My Heart’ mogen niet op deze plaat ontbreken. Gelukkig zijn er nog wat nieuwe songs aan toegevoegd. ‘Ride with The Devil’, ‘Crash and Burn’ en het titelstuk zijn nieuwe songs en de Madonna cover ‘Like a Virgin’ wordt hier op een goede manier verkracht tot een rocksong.

The End Machine – The End Machine

The End Machine – The End Machine

Label Frontiers srl

Beoordeling 8,5

Review The End Machine is een American rock act die zijn sporen ruimschoots heeft verdient. Of is het een superband die hun debuut album nu lanceert? Wanneer we de bandleden Jeff Pilson (bas), George Lynch (gitaar) en Mick Brown (drums) op de hoes zien staan, kunnen we hierop uit maken dat dit de legendarische bezetting van de band Dokken is zonder Don Dokken. Volgens de bandleden moeten we dit zo niet zien. Bassist Pilson produceert vele acts en neemt tevens plaats in de band Foreigner. Lynch weet met Stryper zanger Michael Sweet en zijn band Lynch Mob al goede albums te maken en Brown weet zijn kit bij Ted Nugent te bespelen. Onderling heeft men veel contact en speelt men op elkaars album. Nu met Warrent zanger Robert Mason is de rocksound nog even herkenbaar als bij Dokken. De invloed van Don is er even niet en geeft misschien de ruimte voor alle bandleden. Misschien is het een reunie waar Don niet aan mee wil werken, hoe dan ook is dit een wereldband die er mag zijn! En dat is het album ook! De eerste klanken van ‘Leap of Faith’ bevestigen direct de hooggespannen verwachtingen. Met Hold Me Down horen we Mason de zang produceren die doet denken aan Don Dokken. Kortom de band kan gerust op pad met hun oude Dokken songs. Nieuwe songs als ‘No Game’, ‘Burn the Truth’ en ‘Alive Today’ doen denken aan het top album ‘Under Lock and Key’. Nu zijn de songs allemaal in een nieuw 2020 jasje en in de stijl van de 90’s waar men groot in is geworden. Een must have voor de rockliefhebbers.

Burning Rain - Face The Music

Burning Rain - Face The Music

Label Frontiers srl

Beoordeling 8,5

Review Burning Rain is de nieuwe band van Doug Aldrich. De voormalige gitarist van Whitesnake, DIO, Dead Daisies is samen met Kingdom Come zanger Keith St. John aan de slag gegaan. Het album van Burning Rain is dan ook een heerlijk melodic rock album met alle ingrediënten van hun bands uit hun verleden. We horen in het ‘Since I’m Loving You’ de stevige versie van Kingdome Come, dat toentertijd schuurde aan de Led Zeppelin sound. Samen met Brad Elias (Slaughter) & Brad Lang (Y&T) is er een gedegen strak ritmesectie aangetrokken. Het album start met Revolution waarbij er een knipoog wordt gegeven naar de superband Revolution Saints, waar Aldrich van deel uit maakt. De Whitesnake sound horen we terug in het titelstuk. Melodieuze zanglijnen met stevigen powerrock. De slepende blues rock van ‘Lorelei’ past bij Aldrich al weet hij heel goed de hard rock moet klinken. ‘Hasty Husle’ en het ‘Midnight Train’ blazen weer lekker uit de speakers. De blues en rock weet hij samen te brengen in het nummer ‘Shelter’, Door de samenzang is deze ballad een juweeltje van dit heerlijk rock album.

TNT - Live in Milano

TNT - Live in Milano

Label Frontiers srl

Beoordeling 7,5

Review We schrijven begin jaren 80 wanneer er een Noorse rockact met Ronnie Le Tekro op de buhne verschijnt. Het debuutalbum was wat weifelend, maar met een nieuwe zanger werd Knights of the New Thunder een klassieker. Inmiddels heeft zanger Tony Harnell de draaideur van TNT gevonden en is hij voor de zoveelste keer weer terug. Hij heeft nog een blauwe maandag bij Skid Row gezongen en met vele andere Noorse acts. De band TNT kent tijdens hun bestaan diverse zangers en bandleden, maar Le Tekro weet als stabiele factor de band hoog te houden. Samen met Diesel Dahl is hij de langst zittende TNT lid, al werkt men ook wel als gastmuzikant bij derden. Het album XIII verscheen afgelopen jaar bij Frontiers. Het contract van 2016 werd meteen direct gevierd met een presentatie in Milaan. Dit bleek het laatste concert van Tony bij TNT te zijn, hierna hebben we niets meer van hem vernomen en is Baol Bardot Bursula zijn vervanger. Dit is een prima album met Tony , al weet de band dat hun begin jaren de garantie is van hun huidig bestaan. ‘As Far As The Eyes Can See’, ‘Seven Seas’ en ‘Everyone is a Star’ behoren tot de classics van TNT. Nu is voor mij een bijna 8 minuten durende gitaarsolo op een album niet nodig maar verder is het een prima live album dat de oude tijden doen herleven.

The Treatment - Power Crazy

The Treatment - Power Crazy

Label Frontiers srl

Beoordeling 7

Review De Britse rockband The Treatment uit Cambridge weet dit jaar hun tien jarig jubileum te vieren. Inmiddels kent de band vier albums en heeft men als support act voor KISS, WASP, Motley Crue en Alice Cooper gestaan. Toch is de sound van The Treatment geen glamrock maar een rechttoe rechtaan rockact die eerder de link met AC/DC heeft. Naast het ruwe stemgeluid van zanger Tom Rampton is openingsnummer ‘Let’s Get Dirty’ en ‘Bite Back’ een variatie op de AC/DC sound en wordt ‘On the Money’ al snel gelinkt aan de stijl die we kennen van ZZ top. Het zijn de eerste songs van het album, waardoor je het gevoel krijgt dat je luistert naar een cover act die eigen liedjes maakt in plaats van een band die geïnspireerd is door deze classic rockacts. Dat wil niet zeggen dat alle songs slecht zijn, maar er kleeft iets aan dat niet even zuiver is. Maar als je van deze AC/DC rock houdt is er niets aan de hand. Daar kun je je plezier ook van beleven! En ja als support act is het wel een goede act. Zonder dat het schade brengt aan de headliner.

Bonnie Tyler - Between Earth and Stars

Bonnie Tyler - Between Earth and Stars

Label earMusic

Beoordeling 8

Review Bij de naam Bonnie Tyler denken veel mensen aan de hit ‘Total Eclipse of the Heart’, maar de zangeres uit Wales scoorde met ‘It’s A Heartache’, ‘Lost in France’, ‘Holding Out For A Hero’ en ‘A Rockin’ Good Way’ nog grotere hits. Haar schorre ruwe stem is er een uit duizenden. Enige jaren geleden deed ze mee aan het Eurovisie Songfestival, maar dat is geen podium voor haar. Ze past het best in de rock and roll sound dat we hier ook weer op dit album horen. Samen met Status Quo zanger Francis Rossi ‘Someone’s Rockin Your Heart’ zijn ze een heerlijk couple. Haar ruwe stem gaf haar de signatuur mee van de vrouwelijke Rod Stewart. Het duet ‘The Battle of The Sexes’ is dan ook op hun lijf geschreven. Met het nummer ‘Older’ gaat ze de route van MeatLoaf op. Het is wederom klein met een piano maar het volle volume in de kwetsbare dramatische zangpartij doet dit nummer zoveel medelijden met zich mee geven dat het wat bedenkingen geeft. Gelukkig blijft ze hier niet te lang in hangen en neemt ze de controle weer over met Cliff Richards op ‘Taking Control’. Al wordt het wel erg snel in de fade out weggedraaid. Het album is een prima Tyler album dat vooral als een comeback en afscheid album gezien moet worden. Met de wereld waarin ze leeft is er een bewust zijn van de aardse dingen als ster zijnde. Hier heeft ze dan haar muzikale gasten op uitgezocht. Met de nuchterheid in de wereld van glammer en glitter.

Foreigner - Live at the Rainbow

Foreigner - Live at the Rainbow

Label Eagle Vision / Universal

Beoordeling 8

Review We gaan terug in de tijd. De tijd toen de Amerikaanse band Foreigner aan de wieg stond van hun groot succes. De tijd wanneer de band nog uit 6 personen bestond en 6 verschillende toetsen/ synthesizers op het podium stond. Toen voormalig King Crimson lid Ian McDonald hier de gitaar, saxofoon en keyboards ter hand nam en de rocksongs live met de solos tegen de lang uitgevoerde versies eerder tot de prog rock behoorden. Enige tijd geleden verscheen het album van Queen at the Rainbow en nu is het tijd voor een andere act die later groot werd. ‘I Wanna Know What Love Is’, ‘Waiting for A Girl’ en ‘Jukebox Hero’ moesten nog worden geschreven. Dit is een show waar de band hun eerste album speelt, aangevuld met ‘Hot Blooded’ en ‘Double Vision’ die later op plaat zouden gaan verschijnen. Het is mooi om de heren in jonge gedaante te zien en horen spelen. Een Mick Jones met een sjaaltje om zijn nek. Dit doet hij nog veel tijdens een show. Een energierijke Lou Gramm die als zanger hier al een goede indruk geeft. “Feels Like the First Time’ en ‘Cold As Ice’ waren mega hits in die tijd en later in de tijd klassiekers te zijn. De opener van de avond ‘Long Long Way From Home’ en ‘Fool For You Anyway’ zijn heerlijke songs en met het nummer ‘Headknocker’ weet Gramm zich achter het tweede drumstel plaats te nemen en bassist Ed Gagliardi het publiek van zijn hometown Londen op te zwepen. Het is een heerlijke live uitvoering van het eerste album waarbij de band gespitst is. Foreigner bestaat nog steeds al is Mick Jones nog als enig origine lid. Lou Gramm kent een solo carrière maar werd geplaagd door een hersentumor. Hij wordt nog wel eens als gast voor Foreigner gevraagd. Inmiddels neemt Jeff Pilson (Dokken/ The End Machine) op huurbasis de bas en is Hurricane zanger Kelly Henson inmiddels alweer 13 jaar de vaste lead zanger.

Tora Tora - Bastards of Beale

Tora Tora - Bastards of Beale

Label Frontiers music

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse tijgers Tora Tora doen al enige jaren mee. Ze behoren tot de hairbands stroming van eind vorige eeuw. Nu is er nieuw werk door dat de band de ruimte krijgt op het Frontiers music label. Een album met frisse melodic rock. De songs van het album ademt vooral ontspannenheid uit. De rocksongs zitten melodieus goed in elkaar. De melodieuze rocksongs worden niet overschreeuwd door een overspannen zanger of een gitarist die zich wil bewijzen. Songs als ‘All The Good Times’ en het prachtige akoestisch ‘Light Up The River’ steken met kop en schouder boven de mainstraim rockacts uit. Rose of Jericho doet erg denken aan het Don’t Believe van Thin Lizzy met de continuïteit van Status Quo. Het is dan ook met dit soort nummers waar de band zich minder goed in kan onderscheiden. De kwaliteit is er wel maar de originaliteit is altijd al een ding bij deze band geweest. Toch is het een prima rockplaat als je de songs ‘Virtigo’, ‘Silence the Sirens’ en het titelstuk er uit pakt. Wanneer de band vooral dit soort songs blijft produceren komt het uiteindelijk vanzelf bij het grote publiek bovendrijven.

Whitesnake - Slide in it

Whitesnake - Slide in it

Label Warner music

Beoordeling 8

Review De Britse rockband Whitesnake kennen we natuurlijk als de rockact ten tijden dat Ad vanden Berg aanschoof als gitarist. Het is nog steeds een warme relatie, maar het album Slide in It was nog ver voor zijn komst. Dit album kent als 35 jarig jubileum box een re release met verrassende elementen! Het Slide in it album is het zesde album van de band van David Coverdale. De samenstelling van die band mocht er dan ook zijn. Met Cozy Powell op drums, John Lord als toetsenist was de basis weer goed te noemen. Maar het rommelde in die tijd met gitarist Micky Moody en Bernie Marsden. Het gaf zoveel gedoe dat de band uiteindelijk uiteen valt tijdens de pre productie en de opname van dit album. Drummer Ian Paice keert terug naar Deep Purple en bassist Neil Murray staat in dubio wat te doen. Hierdoor ontstaat er een vreemd dilemma, het album voor de UK markt was klaar, maar voor het eerst zou Whitesnake in US het album releasen. Hiervoor werd Keith Olson (o.a. Foreigner) gevraagd om dit album van een nieuwe mix te voorzien. Het gevolg is dat er ook nieuwe opnamen moesten worden gemaakt. Dit werd door Thin Lizzy vriend John Sykes gerealiseerd. Hierdoor werd het album uiteindelijk in 1987 uitgebracht in US. In deze box horen de alle versies en re mixen van het album, maar interessanter is het live album en de aanvullende demo en symphomy takes. Hier horen we de andere intro’s van songs of een andere invulling van een nummer. Al zijn de classic rocksongs als ‘Love Ain’t No Stranger’, ‘Slow An’ Easy’ en ‘Ready An Willing’’ nog even heerlijk om naar te luisteren. Deze box is een goed alternatief voor het grijs gedraaide album uit 1984.

Spirits of Fire - Spirits of Fire

Spirits of Fire - Spirits of Fire

Label Frontiers music

Beoordeling 7,5

Review Met de naam Spirit of Fire is er niet direct iemand die zijn hand opsteekt en zegt ja! Het is een nieuwe superband met Judas Priest en Iced Earth zanger Tim Owens. Hij heeft zijn vrienden gebeld en zo staan Steve DeGiorgia (Testament), Mark Zonder (Fates warning) en Chris Caffery ( Savatage) met producer Roy Z (o.a. Rob Halford’s solo albums) in de studio. Kortom gaat Owens hetzelfde pad als de originele Judas Priest zanger Rob Halford. Naast een succesvolle band (Iced Earth) is ook Owens even toe aan wat nieuws. Al klinkt het allemaal we heel erg op Judas Priest. Het openingsnummer ‘Light Speed Marching’ weet dit met volle snelheid te bekrachtigen. De heerlijke riffjes en gitaarsolo op ‘Temple of the Soul’, het titelstuk en ‘All Comes Together’ doen direct denken dat dit songs zijn die nog op een Priest plank lagen. Het neemt niet weg dat het allemaal goede metal rock songs zijn en daar zijn de medemuzikanten ook mede verantwoordelijk voor. Al blijft het nog wel eens bijzonder hoe Owens Halford wil imiteren, terwijl de man de songs naar eigen stembereik dit prima kan invullen. Met de afsluiter ‘Alone in the Dark’ weet hij dit emotioneel en mooi in te zingen. Spirit of Fire is zeker een prima alternatief voor de Judas Priest fans.

FM - The Italian Job

FM - The Italian Job

Label Frontiers music

Beoordeling 7,5

Review The Mighty FM! Dat zullen we niet veel in Nederland horen als we dit baseren op de historie. Laten we dan ook geen illusies hebben voor de toekomst. Al is de classic rockact uit Engeland daar enorm populair in de melodische rockscene. Ieder jaar maken de act op het Italiaanse Frontiers label hun opwachting om voor hun opdrachtgevers en de rockfans van Milan zich te presenteren. Het geldt ook voor FM en neemt dit dat ook als titel voor dit album mee. Het is voor hen dan ook een verplichte actie en een Italian Job om hun album te promoten. Dit maal gaat het om het recente album ‘Atomic Generation’ uit 2018. Het concept brengt altijd wel verrassende live albums op. Een prima combinatie van nieuwe songs vermengd met old classics die we niet veel horen en zeker niet meer op cd. Dit is verschoven naar de youtube versies die we in allerlei geluidsklasse tot ons krijgen. Nu is het netjes afgemixt en in balans horen we ‘I Belong to the Night’, ‘Live is a Highway’ en het foreigner achtige ‘That Girl’. Dat de band geen uitgesproken hits is niet vreemd. De band is vooral een album band. Gedegen en op safe zonder uitspattingen. Maar hierdoor live altijd goed in balans. Dat is hun kracht. Met ‘Tough it Out’ en ‘Other Side of Midnight’ kreeg de band de nodige attentie waarde en horen we ook op dit album terug. Prima melodic rock album!

Bryan Adams - Shine A Light

Bryan Adams - Shine A Light

Label Polydor/ Universal

Beoordeling 8

Review De Canadese rockzanger (als heeft hij Britse ouders) wist in de jaren 80 door te breken met de rockclassic ‘Run to You’ en scoorde daarna vele hits. Van de rocksound schoof hij langzaam naar de popsound. ‘Everything I Do’ van de Robin Hood film werd een wereldhit en met ‘Çan’t Stop the Things We Started’, ‘All For Love’ en “Have You Ever Loved A Woman’ zijn elkele titels die als hits volgden. Met Shine A Light weet Adams een mix te maken van de sounds uit zijn verleden. Het is al enige jaren dat hij op zoek is naar de vibe van the 80’s rockhits, waar eigenlijk zijn hart ligt. Met ‘All or Nothing’ weet hij de AC/DC riffs er in te geven terwijl de rock and roll van ‘No Time For Love’ of het popduet met Jennifer Lopez ‘That’s How Strong Our Love Is’ weer een hele andere richting aangeeft. Natuurlijk weet Adams prachtige luistersongs te maken en doet dit ook weer op dit album met ‘Talk To Me’ en ‘Don’t Look Back’. Met ‘The Last Night of Earth’ en ‘Shine A Light’ weet hij weer potentiele hits te kunnen leveren, maar de verrassing zit dit keer op het laatste nummer, een heel goede vertolking van de classic ‘Whiskey in the Jar’. Het album is beter dan de producties van de laatste jaren. En hem wordt altijd het goede gegund. Een klassieker als ‘The Summer of 69’ komt bij een artiest maar 1 keer uit de pen en daarvan kunnen dat maar weinig artiesten zeggen.

Reef - In Motion

Reef - In Motion

Label earMusic

Beoordeling 7

Review De Britse rockband van Glastonbury brak door met het tweede album Glow in 1997. Ze tourden als support act voor Rolling Stones en werd als groot talent betiteld. De single ‘Place Your Hands’ werd een grote hit en daarmee wisten ze hun succes nog mee te freewheelen. Uiteindelijk stopt de band en zijn er inmiddels net zoveel verzamel en live albums van Reef dan hun gehele discografie. Afgelopen jaar verscheen hun reünie album Revelation. Nieuwe songs en een nieuwe tour. De stem van Gary Stringer is wat ruwer geworden waardoor de zang tegen het schreeuwerig aan schuurt. Het mooie van de band is dat ze de grote hit als tweede in de setlist hebben gezet om hier direct de herkenning van het publiek te pakken. Het is dan ook zo bekend dat menig iemand is vergeten dat dit van Reef is. Het duet ‘My Sweet Love’ werd op het nieuwe album met Sheryl Crow gezongen maar dit wordt mooi opgelost. Met ‘Precious Metal’ kondigt de band een nieuw album aan en met ‘Naked’ pakt de band een van hun eerste songs op om traditioneel te eindigen met ‘End’. Dit live album is een prima reminder dat de band in hun begin tijd goede albums a la Black Crowes heeft gemaakt. Nu klinkt alsof het allemaal niet meer zo gemakkelijk gaat wanneer je de cd beluisterd. Wanneer je de band erbij ziet op dvd of blue ray zit je meer in de flow en klinkt het allemaal wat prettiger of is dat de afleiding van een bandje bekijken.

Vitesse - The Lost Tapes

Vitesse - The Lost Tapes

Label O'Dike rec.

Beoordeling 7,5

Review De band Vitesse is wellicht een vergeten band die veel voor de Nederlandse popmuziek heeft betekend. Daar waar Herman van Boeyen ooit Herman Brood inlijfde en na zijn vertrek bij Cuby. Men wist direct een platencontract binnen te slepen. Het debuut is een voorloper van Herman Brood and the Wild Romance. Met de herkenbare Brood rock and Roll die we later veel van hem kregen te horen. Toch was Herman van Boeijen de centrale man bij Vitesse. De zingende drummer kennen we vooral van de hits ‘Rosalyn’ en ‘Good Lookin’’. De band brak door met de formatie met gitaristen Rudy de Queljoe en Jan van der Meij, die later met Peter van Straten het veld moest ruimen en Powerplay oprichtte. Tegenwoordig speelt van der Meij the Beatles liedjes bij The Analogues. Vitesse wist in die tijd een grote schare fans in Duitsland op de been te krijgen. Live in Germany is dan ook een classic live album van een Nederpop band. De The Stable Studio in Arnhem waar de band altijd hun album opnam kent een beheerder Roel Toerin, die in de kelder nog een serie opnames van de band had liggen. En niet alleen van Vitesse liggen er nog banden. De creme de la creme van de Nederpop uit de jaren 80 -90 hebben daar hun albums opgenomen. Deze opnamen hebben altijd te veel liedjes dan er op een plaat kon. Dus er is veel songs die het licht en vele oren niet bereikt hebben. De oude songs met Herman Brood, die later op zijn debuutalbum Street verschenen en nieuwe songs van de beter bezetting van Vitesse. Maar het gaat vooral om de kwaliteit van de songs die Herman van Boeijen continu hoog hield. Hoewel de band vele bandleden heeft gekend, zijn de songs altijd van internationale klasse geweest voor dien tijde. Dat er nu een album is van de verloren songs is alleen maar een aanwinst voor de Brood en Vitesse liefhebbers. Dit doet de oude albums als Space Invaders weer eens uit de kast te halen!

Toby Hitchcock - Reckoning

Toby Hitchcock - Reckoning

Label Frontiers music

Beoordeling 7,5

Review Met het album Mercury Down wist Toby Hitchcock zich te bewijzen als solo artiest. De voormalige zanger van Pride of Lion leefde in de schaduw van de voormalige Survivor (Eye Of the Tiger etc) gitarist Jim Paterik en oprichter van deze band. De melodische rock staat dicht bij deze man zijn zangkunst. Het is dan ook een heerlijk mainstream melodic rock album dat doet denken aan de Survivor rock met songs als ‘No Surrender’ en ‘Serenity’. Ook weet hij de slepende rockballads a la TOTO prima te vertolken. ‘Show Me How To Live’ en ‘Gift of Flight’. Overwegend horen wel veel toetsen op dit album en is de gitaar wat meer ondergeschikt. ‘Someone Like You’, ‘Promise Me’ en ‘Fighting for Your Life’ drijven op de toetsen, maar de zangstem van Hitchcock staat wel voorop. Hij weet met zijn stem de songs te sieren, al zal hij wellicht meer met zijn stem kunnen. Dit is een veilige sound waar hij blij mee is. Prima, al is de sound soms wat te jaren 90.

Jetboy - Born To Fly

Jetboy - Born To Fly

Label Frontiers music

Beoordeling 7,5

Review De band Jetboy gaat al wat jaartjes mee. In 1983 werd deze band opgericht door Billy Rowe en Fernie Rodd. Met Mickey Finn en oud Faster Pussycat bassist Eric Stacy en Al Serrato is de band nu weer compleet. Diverse leden passeren de revue en het echte succes van vele glamrockers ontbreekt hier. Het is vooral de bandleden wisselingen die als belemmerende factor naar het succes diende. Inmiddels is het 9 jaar geleden dat hun laatste album ‘Off Your Rocker’ verscheen, maar met Born To Fly weet men weer een prima glamrock album te produceren. Met ‘Beating the Odds’ trapt de band goed af. Lekkere riffs en een heerlijke rockstem die de band op sleeptouw neemt naar het titelstuk. Het nummer ‘Old Dog New Tricks’ zegt alles over deze band. De powerrock doet denken aan de Michael Monroe en Hanoi Rocks. Het hangt tegen de rock and roll aan en de mondharmonica geeft een extra swing in de nummers. Een glamrock formule dat uit de jaren 80 komt, wordt nu weer in een nieuw jasje gestoken zou je zeggen. Maar niets is minder waar, het klinkt nog steeds hetzelfde. Terwijl de band ook als een jaren 90 popact kan fungeren ‘The Way That You Move Me’. Al weet men met ‘Inspiration from Desperation’ een politiek tintje aan het album te geven. Overwegend is het heerlijke party rock en daar is voor de liefhebber niks mis

Bob Mould - Sunshine Rock

Bob Mould - Sunshine Rock

Label Merge Rec

Beoordeling 7,5

Review Samen met Greg Norton en Grant Hart vormde Bob Mould de band Husker Du. De heren wisten de punksound om te bouwen tot een melodieuze powerrock sound waar later bands als Pearl Jam en Nirvana hun voordeel mee deden. Husker Du groeide uit tot een cult rock act, maar het echte grote succes bleef uit. De band werd in 1987 opgeheven en zanger/ gitarist Bob Mould gaat verder als solo muzikant. Inmiddels kent de zanger al net zoveel albums dan met zijn band en is Sunshine Rock nummer twaalf. Het is een album dat veel variatie geeft. Van het uptempo punk song ‘Sunny Love Song’, dat doet denken aan de punkperiode van Husker Du, tot de melodieuze mellow ‘Thirty Dozen Roses’. Het titelsong ‘Irrational Poison’, ‘I Fought’ en ‘What Do You Want Me To Do’ zouden zo uit de pen van Pearl Jam kunnen zijn. Of is het net andersom en is Bob Mould altijd al een ondergewaardeerde muzikant geweest. Nee, hij heeft misschien niet de looks van Eddie Vedder maar is zeker zo goed! Ook op dit album bewijs de man weer dat hij prachtige rocksongs maakt en zou het niet misstaan dat hij op het podium van Pinkpop komt te staan.

BloYaTop – Groove Control

BloYaTop – Groove Control

Label Too Records

Beoordeling 7

Review De rockband uit Limburg weet zijn derde album te brengen. De heren komen uit de tribute bands van o.a, Harris en Parris. Mark Vergoossen denkt internationaal en wil de wereld veroveren. Ferguson wordt de naam en de rest heet nu Paul Huge en Mr. E. (al is daar al een van). Het gaat om de muziek en de groove is er al! De rocksongs Groove Control en Monster Movie Music klinken direct al lekker en straight rock. Met Use It of Lose It wordt er een nieuwe sound aan toegevoegd. Het geeft even een andere drive waardoor het beter klinkt. Met ‘Catch Me If You Can’ wordt het rock geluid gemengd met een funky sound dat we bij de intro horen en in het nummer verder niet meer terug horen. Of het nu in de ZZ top song ‘Coffee After Seven’ is of de shuffle sound van ‘Apocalyptic Peptalk’ de insteek is afwisselend maar toch weet de band iets van te veel in herhaling te vallen waardoor het spannende er af gaat of dat het nummer net wat te lang door gaat zoals het ‘Not Fade Away’. Al zijn er prachtige stukken te vinden in bijvoorbeeld ‘Going Down’ of ‘Heels of Fortune.’ Live is de band goed en staat het als een huis. Hier moet men het dan ook van hebben.

Willy and the Bandits – Paths

Willy and the Bandits – Paths

Beschrijving PIAS

Type project 7,5

Klant De Britste blues rock act stond de afgelopen maand in Nederland in Paradox Tilburg en de Boerderij van Zoetermeer. Hier wist de band al wat nieuwe songs van het inmiddels vijfde album te presenteren. De band weet hun inspiratie te putten uit de oude classic rocksound van de jaren 60 en 70 . Door gebruik te maken van extra instrumenten waaronder de djembe, Udu en indiaase klankschalen. Het maakt een nummer als ‘Chakra’ heerlijk swingend. Ook de stevige rock blijf aanwezig. Met ‘Find My Way’ met inmiddels tig aantal views en ‘Make Love’ weet men hun roots weer hoog te houden. Met de rap en hiphop in Keep It On The Down-low gaat de band even een andere richting op. Het swingt maar ergens wringt het ook weer wat. De extra sounds die we in de hip hop horen, passen ook prima in de blues rock met even een ander ritme. Toch is dit geen hiphop band en dat is ook wat hier wringt. Het album wordt hier wel divers van maar na wat draaibeurten slaan we dit nummer snel over. Dan passen de songs als ‘Judgement Days’ en ‘How Long’ dichter bij de band en hun geluid, is zit hier ook veel variatie in de songs. Prima album en de band mag snel weer terug komen om het te bewonderen voor degene die de bovenstaande gigs niet hebben gezien of beter gezegd de songs toen nog niet kenden. Nu valt het wellicht allemaal beter op hun plek.

Kane Roberts - The New Normal

Kane Roberts - The New Normal

Beoordeling Frontiers music SRL

Beoordeling 8

Review De naam Kane Roberts is voor velen niet direct een bekende naam. De man was voorheen de gespierde gitarist in de band van Alice Cooper tijdens de Constrictor en Raise Your Fist and Yell periode. Opzienbarende platen?? Ja, eigenlijk wel omdat het de comeback van Alice Cooper werd en met ‘He’s Back The Man Behind the Mask’ een grote hit werd. Wanneer Roberts een solo album maakt en met het toen niet verschenen Bon Jovi nummer ‘Does Anybody Really Fall In Love Anymore?’ een hit scoort, gaan er meerdere deuren open. Roberts schrijft met KISS’ Paul Stanley het ‘Take it Off’, zong op Steve Vai album en werd medeproducer van Berlin’s hit album Count Three and Pray en Rod Stewart songs. Een man die vooral achter de schermen zijn credits heeft verdient. Nu komt de multi instrumentalist plotseling met een nieuw solo album. Een album met heerlijke melodic rock songs waarbij Alice Cooper en Arch Enemy Alissa White -Gluz aansluiten voor de zangpartijen in ‘Beginning of the End’. Roberts heeft meer gasten voor zijn album uitgenodigd zo is het heerlijke bijzondere ‘Who We Are’ met rockzangeres Katt Franich, is Babymetaldrummer Aoyama Hideki ingevlogen en zijn de oude Cooper -maatjes Kip Winger, Paul Taylor en Ken Mary weer van de partij. Het bijzondere is dat deze man altijd mooie melodic rocksongs weet te maken waaronder het intieme en spannende ‘Forever Out of Place’, ‘Leave me in the Dark’ en ‘The Lion’s Share’ of de snelle powerrock van ‘Leave This World Behind.’ Zijn naam mag dan minder bekend zijn, de kennis en ervaring genoeg om een prachtig album te maken. Zeker de moeite waard om op zijn minst een keer te beluisteren.

Inglorious - Ride To Nowhere

Inglorious - Ride To Nowhere

Beschrijving Frontiers music SRL

Type project 8

Klant De Britse rockact Inglorious bestaat sinds 2014. Zanger Nathan James heeft al een fantastische rockstem en liet dit al horen bij de Trans Sebrian Express en Uli Roth. Strak met een ruw randje. Al mag er geen verwarring ontstaan met de blues gitarist met dezelfde naam. Met dit derde album weet de top rock producer Kevin Shirley (Aerosmith/ Led Zeppelin/ Iron Maiden) het geheel af te mixen. Samen met de ritme sectie van de band Summerset was er een goede basis gelegd. Andreas Erikson werd uit Zweden gehaald en Drew Lowe was het eerste contact van James om een band te beginnen. De wens om de old classic rock weer nieuw leven in te blazen is inmiddels wel gelukt. James kent een zangstijl dat doet denken aan zijn helden David Coverdale en Paul Rodgers. Met een heerlijke uptempo rocksound zijn de songs zoals het ‘Queen’, “Where Are You Now’ en het titelstuk pakkend. Al zijn de slepende rocksongs ‘Liar’ en ‘Time To Go’ passende tussen songs zodat het album niet verzand in een geheel. De composities zijn sterk en afwisselend. Gitaren krijgen de ruimte om te soleren maar ook om vanuit een anti climax het nummer weer op te pakken. Dit geeft meer dimensie in de songs. Uiteindelijk weet de band dit album mooi af te sluiten met een klein akoestisch nummer ‘Glory Days.’ Inglorious is te zien in Nederland en wel op 10 februari Melkweg te Amsterdam

Quiet Riot - One Night in Milan

Quiet Riot - One Night in Milan

Label Frontiers music SRL

Beoordeling 7,5

Review Quiet Riot – One Night in Milan Label: Frontiers music SRL Eindoordeel: 7,5 Een keer per jaar doet het label Frontier een band presentatie in Milaan. Hier verschijnen vervolgens de good old rockers op toneel en wordt het concert opgenomen zowel voor cd als dvd. Het geeft het gevoel dat het voor de band iets van een verplichte kost is, maar men heeft er wel zin in. Na Dokken, Treat, Graham Bonnet, Tyketto en Steelheart is het nu tijd voor de legendarische Quiet Riot. Legendarisch?? Ja, deze band heeft zoveel meegemaakt dat het een mensenleven vergelijk kent. Dit verteld huidige drummer Frankie Banali het publiek. Hij is dan ook degene die deze band levendig houdt. Terecht! Mensen kennen Ozzy Osbourne nog en de eerste albums werden gemaakt met de legendarische Randy Roads, die op 25 jarige leeftijd in 1982 na de show verongelukt en met een vliegtuigje neerstort. Zijn gitaarspel behoort tot een niveau van de groten der aarde. Roads is de oprichter met bassist Kelly Garni van Quiet Riot. Samen nemen ze drummer Drew Forsyth en zanger Kevin Dubrow in dienst. Wanneer Roads vertrekt houdt Garni het ook voor gezien. Zij worden opgevolgd door bassist Rudy Sarzo (later o.a. Dio, Ozzy en Whitesnake) en huidige RATT gitarist Carlos Cavazo. Al stopt Forsyth er ook mee en Frankie Banali achter de kit gaat. De rockklassieker Metal Health wordt opgenomen en wordt in Amerika een regelrechte hit. Ter vergelijking; het album tikt the Police Synchronisity album van de eerste plek. Het album bevat de Slade cover ‘Cum on Feel the Noise’, Run For Cover’, ‘Slick Black Cadillac’ van Randy Roads en het titelstuk enkele topstukken. Met Conditional Critial werd hetzelfde truukje gedaan en dan beter in balans gezet. Slade cover ‘Mama We Are All Crazee Now’ en het titelstuk werden wederom hits. Dubrow ontpopte zich als een schreeuwend monster die iedere collega band uitschold en uiteindelijk met een overdosis overleed. Tegenwoordig is Banali nog van deze line up over en met Chuck Wright (die als sessie bassist songs voor hen inspeelde) een vaste basis vormt. Sessie gitarist Alex Grossi komt en gaat en zanger James Durbin komt van een American Idol serie. Toch weet de band de klassieke songs prima te vertolken al kent het niet meer de energie van toen. Het gaat om de naam hoog te houden en wanneer die naam verdwijnt verdwijnt het verhaal van Randy Roads en de glorietijd van de band. Want men kon zich goed meten met de hairband acts van toen zoals Motley Crue, Bon Jovi en Cinderella. Dat is nu helaas niet meer het geval. Al is het heerlijk om door dit album de oude lp’s weer uit de kast te halen.

Skunk Anansie - 25LIve@25

Skunk Anansie - 25LIve@25

Label BooGooYamma / V2 rec

Beoordeling 8

Review Het is inmiddels 2 jaar geleden dat Skunk Anansie een verbluffende show in Afas Live gaf. Het was de tour van de terugkeer van Skin, Ace, Cass en Mark. In the spirit van deze show is de energie van de band helemaal terug en is het komende jaar het 25 jarig jubileum. We gaan dan in de setlist ook terug naar het begin met het debuutalbum Paranoid & SunBurnt. Met de wereldhit ‘Weak’ brak de band direct wereldwijd door. De drive was hier al gevonden en Intellectualise My Blackness wordt nog steeds gespeeld. Het geeft de maatschappelijk interesse weer dat de band binnen de stuwend en swingende rock vertolkt. Door het imposante charismatisch voorkomen van de zangeres, weet de band zich snel in de kijker te spelen en iedereen had het er toen over. ‘Yes It Is Fucking Political’, de hit ‘Hedoinsm’ en ‘Selling Jesus’ zijn al titels die voor zich zelf spreken. Nu zijn we heel wat albums verder en verschijnt 25 Live op 25 januari met 25 songs om het feestje van 25 jaar Skunk Anansie te vieren. Een goede reden om deze heerlijke verzamelaar dit weekend in huis te halen! Dan kunnen we de komende 25 dagen optimaal genieten!

Heart - Live at Atlantic City

Heart - Live at Atlantic City

Label V2

Beoordeling 8,5

Review Het is wederom een live album waarmee de rockband Heart mee komt. De zusje Wilson zijn wellicht druk doende met hun solo activiteiten. Roadcase Royal is een van de verstopte top albums van 2018 en zangeres Ann Wilson weet met haar cover album te verrassen. Maar Heart is waar hun hart is en is terecht nog steeds een top act. Dat is dan ook weer te horen en te zien op dit album/dvd. Hoewel de band Heart al topmuzikanten kent, weet men met dit live album nog een serie gasten op het podium te plaatsen waar velen jaloers op zouden zijn. Gitarist Dave Navarro van Jane’s Addiction en het Red Hot Chili Peppers album ‘One Hot Minute’ speelt de sterren hemel op de niet veel live gespeelde ‘Bebe La Strange’, ‘Straight On’ en het bekende ‘Crazy on You’. Country zangeres Carrie Underwood schuift aan bij het nog steeds wonderschone ‘Alone’. Dat de country nog steeds een link kent met de rock horen we hier terug met Gretchen Wilson. Geen familie, maar een groot fan van Heart. Zij verschijnt regelmatig op het podium van Heart, al heeft ze zelf ook een zeer succesvolle carrière. ‘Dogs and Butterflies’ en Led Zeppelin Cover ‘Rock And Roll’ weet Heart met haar op een gloriewijze te vertolken. Dit terwijl Rufus Wainright ook nog even aanschuift voor ‘Dog’s. Natuurlijk mag Alice in Chains niet ontbreken, aangezien Mike Inez al jaren de bassist van Heart is. Maar dit keer speelt men hun eigen hit songs ‘Would’ en ‘Rooster’ en is Duff McKagan nog als extra gast aanwezig. De Heart klassiekers ‘Barracuda’, ‘Magic Man’ en het altijd mooie ‘Dreamboat Annie’ weten het tot een volledig Heart feestje te brengen. Het was dan wellicht een mooie avondje daar in de gokstad van East US.

Palace - Binary Music

Palace - Binary Music

Label Frontiers

Beoordeling 8

Review Binary Music is het tweede album van Palace, de Zweedse rockband. Wederom weet de inspirator achter Palace, de zanger en multi-instrumentalist weer een tiental rock songs te produceren die herinneringen oproepen naar de AOR-sound uit de jaren ’80 met bands als Bonjovi als voorbeeld. Het album opent met de titeltrack en meteen is de herinnering aan die eerder genoemde periode herkenbaar. Sterke synths openen het nummer dat vervolgens opgebouwd wordt naar een “melodic” rocksong waarbij Palace vocaal ook in positieve zijn stempel drukt. Nummers als ‘Promised Land’ en ‘Tears Of Gaia’ kennen een soortgelijke opbouw met de instrumenten wat op de achtergrond bij de vocale stukken van Palace en v.v. De tempowisselingen en “bridges” zorgen voor de juiste balans van de tracks. Opvallend is ‘Queen Of The Proms’, een nummer dat qua sound lijkt op het geluid uit de beginperiode van Queen en misschien wel het meest popachtige karakter heeft. ‘Julia’ is daarentegen hét nummer met een verrassende opening maar al snel het karakter van een rocknummer krijgt dat uitermate geschikt is om in grote stadions live te spelen. Ook op dit tweede album mag een ballad niet ontbreken en die presenteert Palace ons met ‘Who’s Counting Who’ en ook hier blijft de frontman vocaal makkelijk overeind. Binary Music is meer dan een prima rockalbum geworden. Iedereen kan zich nog wel een beeld vormen bij de melodische rock uit de jaren ’80 waarmee menig stadion werd gevuld. Die lijn wordt op een eigentijdse wijze voortgezet op Binary Music. Voor alle liefhebbers van dit genre een must-have maar dit rockalbum is geschikt voor een zeer breed publiek. Veel luisterplezier.

Bruce Springsteen - On Broadway

Bruce Springsteen - On Broadway

Label Columbia

Beoordeling 9

Review Je hebt de groep die ooit een concert van The Boss heeft bijgewoond en de groep die dat nog nooit heeft gedaan. Zo is de wereld van liefhebbers van de muziek van Bruce Springsteen wel verdeeld. Want áls je ooit een “event” van The Boss hebt bijgewoond ben je definitief om en is er geen weg meer terug. We kennen hem van de megaconcerten die avond na avond volle stadions vullen en waarbij The Boss met zijn legendarische E Street Band avondvullende concerten gaven. Voorprogramma? Nee, hoor niet nodig, gewoon 31/2 uur spelen. Hoe verrassend was het nieuws dat The Boss een soort van tussenjaar zou nemen en solo op Broadway op zou gaan treden. Acht weken lang, vijf shows per week in het Walter Kerr Theatre in New York. Dat was het plan maar de realiteit werd anders. Het zouden 236 shows worden en avond na avond na avond uitverkocht. Nu is daar een dubbel-cd met een prachtige registratie van die show. Springsteen is een verhalenverteller. Geen sprookjes maar verhalen. We kennen hem van de concerten waarbij hij tijdens de eerste nummers de kartonnen bordjes met verzoekjes van het publiek verzameld en zo elke avond weer een setlist samenstelt. In Den Haag speelde hij enkele jaren geleden ‘Jersey Girl’ op verzoek nadat hij het jaren niet live gespeeld had. On Broadway is anders; de setlist was elke avond gelijk maar de verhalen misschien nog wel intiemer, nog persoonlijker. Springsteen alleen met gitaar, piano of mondharmonica. Zijn moeilijke relatie met zijn vader, het afscheid van vrienden in Vietnam maar ook het verdriet toen boezemvriend en E Street Band Lid Clarence Clemons en Danny Frederici overleden. Het komt allemaal voorbij op dit prachtige album dat als film ook op Netflix te zien is. Prachtig zijn de stripped-down versies van de bekende nummers en innemend zijn de uitvoeringen van ‘Tougher Than The Rest’ en ‘Briljant Disguise’ die hij samen met “zijn redding” en partner Patti Scialfa zingt. Het zijn vooral de persoonlijke omlijstingen die de nummers nog meer karakter geven al is dat moeilijk te geloven als je Springsteen al die jaren al gevolgd hebt. Want hij heeft het publiek altijd kunnen boeien; ook met 60.000 op een veldje. Maar toch, On Broadway is een uniek muziekdocument waar Springsteen in navolging van zijn biografie Born To Run ons meeneemt in zijn leven. En natuurlijk sluit hij het concert af met dat ene lijflied dat we allemaal kennen; ‘Born To Run’. Kippenvel. Veel luisterplezier.

The Bevis Frond - We're Your Friend, Man

The Bevis Frond - We're Your Friend, Man

Label Fire Records

Beoordeling 8

Review Hoe geef je vorm en invulling aan een jubileum. De Britse formatie The Bevis Frond brengt hun 25e album We’re Your Friends Man uit met maar liefst 20 nieuw nummers. The Bevis Frond bestaat al sinds de laat jaren ’80 en dé centrale man is Nick Salomon. Hij is de stem van de band, speelt bas- en leadgitaar, drumt én beroert de toetsen. Kortom, een alleskunner die vaak al delen ingespeeld heeft voor zijn muzikale vrienden en bandleden nummers verder instrumentaal vormgeven. The Bevis Frond trapt af met de onbevangen gitaarrocksong ‘Enjoy’ maar omdat Salomon zijn stemvolume en energie weet te kanaliseren komt het wat bedeesd over. Dat bedeesde raakt de band overigens regelmatig kwijt, getuige songs als ‘Pheromones; ‘A Hard Way To Learn’, ‘You’re On Your Own’ en ‘Old Wives Tales; Het iets meer dan acht minuten durende ‘Lead On’ is misschien wel het meest illustratieve nummer van dit album. Een weids uitgesponnen rocknummer waar de gitaren over elkaar rollen en waar frontman Nick Saloman ook op een onnavolgbare wijze soleert. In de jaren ’70 zou het zou absoluut een hoge notering hebben ontvangen binnen de Rock-charts. Toch weet de band ook hele mooie, wat rustigere en intieme tracks op dit album te zetten. Luister maar eens naar ‘Little Orchestra’ dat Salomon mooi “klein” weet te houden en een nummer als ‘Venom Drain’. Ietwat psycheledisch zijn nummers als ‘Theft’ en ‘And Relax….’, ‘When You Cast Me Out’ heeft wat meer blues in zich en ‘Mad Love’ is de verplichte gitaarballad. We’re Your Friends Man tikt met de 20 tracks bijna anderhalf uur speeltijd aan. Niets is echt vernieuwends maar het geheel is een meer dan puike productie. De herinneringen aan de gitaarrock uit de jaren ’70 zullen vanzelf boven komen drijven maar alle songs zijn van een kwaliteit die plaatsing op dit album rechtvaardigt. Een aanrader. Veel luisterplezier.

Within Temptation - Resist

Within Temptation - Resist

Label Universal music

Beoordeling 8

Review Met Within Temptation hebben we als Nederland naast de DJ’s een waardig muzikaal export product. De band uit Waddinxveen heeft een naam over de hele wereld en met de titel van het nieuwe album Resist geeft men een overdenking mee. De zware metalen en het bombastisch geluid klinkt weer vertrouwd met ‘The Reckoning’. Stevige kost voor de mannen en het lichte galmend stemgeluid in het rustig en zwevende ‘Endless War’ is een sound waarbij de vrouwelijke fans aanspreekt. De Gothic koren horen we op de achtergrond, waardoor het oeroud robuuste geluid wordt vermengt met de huidige poprock sound. Hier passend de teksten van ‘Holy Ground’ en de zware drums van met strijkers in het patriottische ‘Raise Your Banners’ en ‘Supernova’ helemaal bij. Nu er families met kinderen worden gesticht, laat nieuwe songs op zich wachten maar het is ook een proces van rijpen. De overdenking van het recente album Hydra bracht al een mooi album. Resist is net zo uitgewerkt en gedreven. Misschien is het voor de een voorspelbaar album, voor de ander een prachtige opvolger. Maar Within Temptation brengt wat van hen wordt verwacht. EEN wereldalbum!

Te zien in Nederland

Jon Spencer - Jon Spencer Sings The Hits

Jon Spencer - Jon Spencer Sings The Hits

Label In The Red Records

Beoordeling 7

Review De inmiddels 53-jarige Jon Spencer gaat al een heel muziekleven mee. Na een verleden in bands als Blues Explosion, Boss Hog en Pussy Galore is daar nu zijn debuut soloalbum. Met een vleugje arrogantie heeft het de titel Jon Spencer Sings The Hits! meegekregen…. Spencer heeft zich altijd bewogen binnen de muziekscene van Punkblues, garagerock en aanpalende stromingen. Veel gitaar, wat ruig en ongepolijst zijn wel sleutelwoorden en dat verpakt in een wat bombastische sound waarbij Spencer zich altijd met de nodige zelfverzekerdheid presenteert. Dat is op dit album niet anders wat bij opener ‘Trash Can’ dan ook meteen wordt bevestigd. Een stevige drumpartij, gitaren met volop “dissortion” zijn de opmaak van een album vol van een beetje meer van hetzelfde. ‘Fake’ heeft wat meer een “Blues-groove” net zoals het wat rustigere ‘Love Handle’, terwijl ‘Overload’ een aanstekelijk riff kent. De single ‘Beetle Boots’ is slim gekozen met een aanstekelijke melodie en met een grappig gevonden Q&A sectie waarin hij vraagt “Who Wants To Rock? / Who Wants To Roll“ . Een nummer als ‘Wilderness’ en de titelsong klinken dan weer erg hoekig en het wat lui klinkende ‘Cage’ is de afsluiter. Op Jon Spencer Sings The Hits horen we niet echt nieuwe muzikale inzichten van deze Amerikaan. Hij borduurt verder op het scheidingsvlak van punk en garagerock en de muziekstijlen die hij met eerder genoemde bands ook speelde. Wel is het album lekker onderhoudend, hier en daar wat scherp maar vooral eigentijds. Veel luisterplezier.

The Ultimiate KISS tribute - Pure KISS

The Ultimiate KISS tribute - Pure KISS

Label Deadline

Beoordeling 8

Review Er zijn inmiddels vele tribute albums van de rockband KISS in omloop. Nu de band hun afscheidstour End of the Road heeft aangekondigd, zal er waarschijnlijk veel meer tribute albums verschijnen. Half jaren 90 bracht de band zelf hun tribute KISS my Ass album. Het werd al snel duidelijk dat veel hedendaagse sterren geïnspireerd raakten door deze gemaskerde band. Stevie Wonder, Lenny Kravitz, Anthrax, Lemonheads, Nirvana, Pearl Jam, Foo Fighters en Extreme laten hun eerbetoon regelmatig tonen. Wat is er zo bijzonder aan dit album?? Dit album is geproduceerd door Bob Kulick, de voormalige gitarist van Meat Loaf en Skull. Al is hij ooit gevraagd om bij KISS te komen spelen. Omdat hij altijd al als ghost gitarist voor KISS heeft gefungeerd. Alive II studio songs zijn door hem ingespeeld. Het was een logische keus, maar voor Kulick niet. Het masker paste niet bij zijn kale hoofd en uiteindelijk werd Vincent Cusano gekozen. Toch bleef Kulick de ghost gitarist voor de band en uiteindelijk koos KISS enige jaren voor zijn broer Bruce als vaste gitarist tijdens de non make up periode. Het adressenboekje van Kulick staat vol met artiesten die de rock en KISS een warm hart toedragen. Zijn plan om dit album te maken loopt al enige jaren. Het verrassende is dat op dit album de inmiddels overleden icoon en Motorhead zanger Lemmy tekent voor ‘Shout it out Loud’ en overleden Toto bassist Mike Porcaro ‘Calling Dr. Love’ inspeelt. De rij van beroemde muzikanten gaat maar door. Twisted Sister Dee Snider, Kip Winger, Toto’s Steve Lukather, Styx’s Tommy Shaw, gitarist Paul Gilbert, GnR gitarist Gilby Clarke en Poison gitarist CC DeVille, Heart/ Alice in Chains bassist Mike Inez, Ozzy’s Phill Soussan en huidige bassist Blasko, Melvin’s Buzz Osbourne etc. Whitesnake Doug Aldrich verteld zijn ervaringen over zijn auditie voor KISS en Robben Ford verteld de verhalen over het inspelen van de solo’s op het album van Creatures of the Nights. De keus van songs is misschien wat voor de hand liggend. De classic albums Destroyer en Love Gun leveren veel top KISS songs waaronder Detroit Rock City, Love Gun en Got of Thunder. Maar Parasite en Strutter zijn ook weer in een mooi nieuw jasje gestoken. De inbreng van deze muzikanten in de songs kent een toegevoegde waarde. Wellicht liggen er meer songs op de plank van Kulick en zou het niet verbazend zijn dat we straks deel 2 zien verschijnen.

Te zien in Nederland

Emigrate – A Million Degrees

Emigrate – A Million Degrees

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review Wanneer de fans van Rammstein even iets anders willen dan kan dat. De bandleden zijn tevens op solo pad en dat geldt ook voor gitarist Richard Z. Kruspe. Zijn project Kruspe is minder zwaar dan Rammstein maar meer melodische metal rock. Met het derde album A Million Degrees brengt Emigrate een vervolg op Silent So Long uit 2014. Het openingsnummer ‘War’ is nog een song dat hangt tegen de sound van Rammstein maar dan is het ook weer snel gebeurd. Het ‘1234’ is met Ben (Billy Talent) al meer rock and roll, maar nog even strak staccato. Het titelstuk en uitdagende ‘Lead You On’ kennen en jaren 90 popsound dat heerlijk in het gehoor ligt. Zonder dat het bijt in de rocksound laat de band zien dat ze op meerdere fronten goed mee kunnen. Dat de heren hun succesband niet verloochenen, horen we Rammstein zanger Till Lindeman op het ‘Let’s Go’. Het Engels- Duitse duet is een mooi pop song en zou zo in het kader van de Brexit aan beide kanten van het Kanaal als lijflied worden geïntroduceerd of meer als theme song. Het album mag dan ook niet als een Rammstein II versie gezien worden. Het is melodieuzer en een prima poprock album!

Te zien in Nederland

Volbeat - Let's Boogie!

Volbeat - Let's Boogie!

Label Universal Music Germany

Beoordeling 8

Review De Deense metalrockers van Volbeat weten er vol voor te gaan. Met frontman Michael Poulsen is de band inmiddels gestegen tot een cult metal act dat overal staat te spelen. Terecht want de festivals willen een stevige rockact en de metalheads willen een stevig voorprogramma. Volbeat staat voor beide en kent hierdoor een grote schare fans. Het is dan ook mooi dat de band kiest voor Denemarken om een live album op te nemen. Een album dat een prachtig overzicht geeft van de band. Behalve dat er in de afgelopen jaren diverse gitaristen komen en gaan is er een vaste gitarist gevonden in de voormalige Anthrax man Rob Caggiano. Volbeat heeft niet de illusie om een metal act te zijn. De melodieuze songs ‘Heaven nor Hell’, ‘Let it Burn’, de rock and roll van ‘Radio Girl’ of het mee galmende publiek te laten genieten van ‘Lola Montez’. Samen met Avenged Sevenfold stond de band als supportact voor Metallica. Songs waaronder het ‘Doc Holiday’ of de rock and roll van ‘Sad Man’s Tongue’ sluiten naadloos aan bij de metal acts en het het publiek zingt in volle borst mee. Het land is trots op deze band en dat mag dan ook. Uiteindelijk weet de band hun master of Denmark te eren met Metallica’s Enter Sandman waarbij de Deense drummer van Metallica met zijn landgenoten mee speelt. Top live album!

Te zien in Nederland

Alcatrazz - Parole Denied Tokyo 2017

Alcatrazz - Parole Denied Tokyo 2017

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8

Review Het was de superband Alcatrazz die begin jaren 80 hun oorsprong kende met zanger Graham Bonnet, Yngwie Malmsteen, Gary Shea, Jimmy Waldo en Clive Burr. Voor de melodische rock fans is het een plaatje. Wanneer Malmsteen werd vervangen door Steve Vai werd het album Disturbing the Peace een klassieker. Inmiddels weet Graham Bonnet de band zo nu en dan weer bijeen te brengen of een eigen samenstelling er van te maken. De rock veteraan weet nog steeds prima albums te maken en vermengt de Alcatraz songs met eigen songs in zijn shows. Ditmaal weet Bonnet Gary Shea en Jimmy Waldo te verleiden en met de gitarist en drummer van zijn solo band, Pesinato en Benquechea Alcatrazz weer op de bühne van Japan te brengen. Een album vol heerlijke classic Alcatrazz songs waaronder ‘God Blessed Video’, ‘Too Young To Die’ en het mooie ‘Will You Be Home Tonight’. Het blijven mooie songs waar Bonnet alleen de sound in kan brengen door zijn oplopend zangwerk dat soms wat tegen het schreeuwerig aanhangt. Om het Japanse publiek tegemoet te komen staan ‘Ohayo Tokyo’ en ‘Heroshima’ op de setlijst. Naast de live cd en dvd is er een extra schijf met de demo takes. Hier staan demo;s op van het album uit 1985 met ‘No Imagination’ en het ‘Set Me Free’. Het album is dan ook een prettig weerzien van de band, al is het maar van korte duur en niet helemaal een volledige reünie, het is wel een prima album dat de oude platen uit de kast doet halen.

Te zien in Nederland

Jason Becker - Triumphant Hearts

Jason Becker - Triumphant Hearts

Label Mascot

Beoordeling 8

Review De naam Jason Becker hoor je niet snel in de rijtjes van top gitaristen. Maar je kunt hem gerust naast de namen als Steve Vai, Marty Friedman, Joe Satriani, Neal Schon plaatsen. Toch weet Becker altijd een melodisch tintje aan zijn songs te brengen die iets verder gaat dan zijn collegae. Becker weet op jonge leeftijd met Cacophony zich al in de picture te spelen. Marty Friedman nodigt hem naast Cacophony ook uit voor zijn solo album. David Lee Roth ziet hem als opvolger van Steve Vai en het album ‘A Little Ain’t Enough’ wordt opgenomen. Wanneer hij Roth op tour gaat, blijkt Becker aan een variant van de ziekte ALS te lijden. o weerhoudt de man niet om zijn oude nummers en nieuwe ideeën over te brengen aan zijn collega’s. Het resultaat is dan ook meer dan prachtig! Met een klassiek stuk weet hij het album te beginnen waarna het soulnummer ‘Hold On To Love’ met een heerlijk gitaarstuk aan het eind volgt. Met voormalig Scorpions gitarist Uli Roth en voormalig Megadeth gitarist Chris Broderick wordt ‘Magic Woman’ opgevoerd. Het ‘Fantasy Weaver’ komt uit zijn periode met Cacophony. Nu is het omgezet tot een ukelele met de meester Jake Shimabukuro en harpen. Het blijven tokkel instrumenten en daar is Becker bewust van. Het meesterwerk ‘Valley of Fire’ met the Magnificent 13 en ‘River of Longing’ zijn topstukken op het album. Op het meesterwerk weet Becker 13 collega’s aan te laten sluiten. Michael Lee Firkins, Mattias Eklundh, Greg Howe, Jeff Loomis, Ritchie Kotzen, Gus G, Steve Hunter, Ben Woods, Marty Friedman, Neal Schon, Paul Gilbert, Joe Bonamassa en Steve Vai. Wanneer je deze namen in je persoonlijke telefoonnummer hebt staan en ze willen allen graag met je mee spelen. Dan is er nog een kluppie met Joe Satriani, Aleks Saver, Guthrie Govan en Steve Morse, die niet beroerd zijn om het River nummer verder in te spelen. Wanneer Trevor Rabin hier een totaaltje van maakt staat ‘River of Longing’ twee keer op het album. Bijzonder is het ‘Blowing in the Wind’ van Dylan, dat een mooie vertolking kent maar ook veel mening geeft aan de maker van dit album. Het album is zeker geen gepingel album wat we eerder wel eens van Becker hebben gehoord. Maar dit keer is het samen met zijn collega’s een prachtig uitgebalanceerd en melodieus muzikaal document geworden. Alweer een prachtig album op de valreep van het jaar en wellicht een levensdocument voor de man zelve!! De naam Jason Becker hoor je niet snel in de rijtjes van top gitaristen. Maar je kunt hem gerust naast de namen als Steve Vai, Marty Friedman, Joe Satriani, Neal Schon plaatsen. Toch weet Becker altijd een melodisch tintje aan zijn songs te brengen die iets verder gaat dan zijn collegae. Becker weet op jonge leeftijd met Cacophony zich al in de picture te spelen. Marty Friedman nodigt hem naast Cacophony ook uit voor zijn solo album. David Lee Roth ziet hem als opvolger van Steve Vai en het album ‘A Little Ain’t Enough’ wordt opgenomen. Wanneer hij Roth op tour gaat, blijkt Becker aan een variant van de ziekte ALS te lijden. o weerhoudt de man niet om zijn oude nummers en nieuwe ideeën over te brengen aan zijn collega’s. Het resultaat is dan ook meer dan prachtig! Met een klassiek stuk weet hij het album te beginnen waarna het soulnummer ‘Hold On To Love’ met een heerlijk gitaarstuk aan het eind volgt. Met voormalig Scorpions gitarist Uli Roth en voormalig Megadeth gitarist Chris Broderick wordt ‘Magic Woman’ opgevoerd. Het ‘Fantasy Weaver’ komt uit zijn periode met Cacophony. Nu is het omgezet tot een ukelele met de meester Jake Shimabukuro en harpen. Het blijven tokkel instrumenten en daar is Becker bewust van. Het meesterwerk ‘Valley of Fire’ met the Magnificent 13 en ‘River of Longing’ zijn topstukken op het album. Op het meesterwerk weet Becker 13 collega’s aan te laten sluiten. Michael Lee Firkins, Mattias Eklundh, Greg Howe, Jeff Loomis, Ritchie Kotzen, Gus G, Steve Hunter, Ben Woods, Marty Friedman, Neal Schon, Paul Gilbert, Joe Bonamassa en Steve Vai. Wanneer je deze namen in je persoonlijke telefoonnummer hebt staan en ze willen allen graag met je mee spelen. Dan is er nog een kluppie met Joe Satriani, Aleks Saver, Guthrie Govan en Steve Morse, die niet beroerd zijn om het River nummer verder in te spelen. Wanneer Trevor Rabin hier een totaaltje van maakt staat ‘River of Longing’ twee keer op het album. Bijzonder is het ‘Blowing in the Wind’ van Dylan, dat een mooie vertolking kent maar ook veel mening geeft aan de maker van dit album. Het album is zeker geen gepingel album wat we eerder wel eens van Becker hebben gehoord. Maar dit keer is het samen met zijn collega’s een prachtig uitgebalanceerd en melodieus muzikaal document geworden. Alweer een prachtig album op de valreep van het jaar en wellicht een levensdocument voor de man zelve!!

Te zien in Nederland

State of Salaz – Superhero

State of Salaz – Superhero

Label Frontiers rec.

Beoording 8

Review Wanneer in 2010 een groep studenten in het Zweedse Malmo besluiten om een band te beginnen hebben ze een melodic rock sound voor ogen. In 2012 verscheen hun debuut EP Lost My Way en krijgt het een vervolg naar het debuutalbum ‘All the Way’. De band krijgt goede reacties en wordt uiteindelijk ondergebracht bij het Frontiers rec. Label. Hun lang gekoesterde wens ging in vervulling. Een herkenbaar melodic rock sound dat in de lijn van Journey, Suvivor en Toto ligt. Toch is de sound wat licht vergeleken bij hun helden. Het brengt niet iets nieuws, maar het is vooral herkenbaar en misschien wat te voorspelbare glad American rock. ‘Hold On Tonight’, ‘Lie To Me’ en ‘Joanne’, we hebben het allemaal wel eens eerder gehoord, maar het blijft vermakelijk. Wanneer je dit soort songs een warm hart toe draagt is het een prima album, al zijn enkele songs net wat te lang door de refreinen net wat te veel in de herhaling te laten vallen.

Te zien in Nederland

7 Days in Alaska - Dance with Ghosts

7 Days in Alaska - Dance with Ghosts

Label PIAS

Beoordeling 8

Review Het Noorse trio 7 Days in Alaska is een nieuwe band op het poprock front. De heren wisten in mei al een teken van leven te geven met hun single. Nu is het tijd voor een volledig album. Op de valreep van het jaar komt hier dan toch een heerlijk debuut album… De heren hebben goed geluisterd naar hun idolen U2, 30 Seconds to Mars en Muse. Het openingsnummer ‘Lost at Sea’ is al een heerlijke binnenkomen. Met ‘Make You Stay’ weten ze de sfeer van de huidige U2 te benaderen en hier dan ook nog een ruw randje aan te plakken. “Hey Girl’ kent al meer een popsound. Niets bijzonder op het eerste gehoor, maar het is o zo pakkend! Dit album sleept je door alle facetten van de poprock sound. Heerlijk afwisselend met ‘All the Things I’ll Never Say’ of ‘Everything I Did’. Het nummer ‘Against the World’ is hun drive tot succes geworden. Het trio weet inmiddels door te breken in hun eigen land en Duitsland. Het zal vast niet lang duren dat Nederland ook mee kan deinen op de poprock van deze Noorse act.

Te zien in Nederland

Impellitteri – The Nature of the Beast

Impellitteri – The Nature of the Beast

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review De gitarist Chris Impellitteri weet al jaren lang hoe hij de solo’s uit zijn gitaar moet toveren. De band is al vanaf 1087 bezig en heeft vele bekende namen op zijn albums staan. Van Graham Bonnet, Chuck Wright en Ken Mary zijn enkele musici die hun diensten hebben verleend. Inmiddels is zijn band al enige tijd stabiel met o.a. zanger Rob Rock. Zijn rockstem past geheel bij de band en is als het ware een rustpunt in zijn stijl van de rock. De songs van Impellitteri zijn vooral snel en krijgt daardoor een onrustige sound. De drummer moet het allemaal maar bijhouden. De cover van ‘Phantom of the Opera’ is een mooi voorbeeld hiervan. Toch is het voor de metalfans juist een lust om alles even een tandje sneller te laten klinken naar wat het bedoeld is. Het sterke ‘Masquerade’ doet denken aan de oude Alcatrazz sound, waar voormalige Impellittiri zanger Graham Bonnet van ooit en nu weer van deel uit maakt. De afwisseling van klassiek en metal is zeker op dit album ook weer aanwezig. Het meer logge rock van ‘Man of War’ (grapje naar ManOWar) is even lekker tussen alle solo en snelle riffjes van o.a. ‘Gates of Hell’ en ‘Wonder World’. Naast dat het een snelle metalrock sound is, is het zeker vol dynamiek en power. Prima album voor de fans die zich tussen rock en metal begeven.

Te zien in Nederland

Navarone - SALVO

Navarone - SALVO

Label Suburban

Beoordeling 8

Review De Nederlandse rockband uit Nijmegen timmert de afgelopen jaren goed aan de weg. Met het laatste album Oscillation uit 2017 verraste de band vriend en vijand. Onder het toeziend ook van producer Joost van den Broek is ook het nieuwe album SALVO tot stand gekomen. Het vierde album bevat wederom weer goed uitgewerkte rocksongs. Ditmaal heeft men gekozen voor een directe live opname van de songs. De zang en gitaarsolo’s zijn daarna als overdub toegevoegd, waardoor het album levendig is geworden. Een goede benadering naar hun live shows. Het is een sterk opening met ‘The Strong Survive’ waarna er voor een meer uptempo rock and roll sound wordt gekozen. Uiteindelijk weet de stevige rock met ‘Cerberus’ en ‘Surrender’ terug te keren en is de rest van het album in de rocksound doorgevoerd. Met het melodisch tintje is ‘SoReal’ eerder een popsong en potentiele hit. Natuurlijk mag er geen ballad ontbreken en dat wordt gevonden in een intens mooi nummer ‘Fire’. De volle zang past exact in de sound van een rock act waarvan we in Nederland maar weinige hebben. Navarone weet met dit album te brengen wat er van hen wordt verwacht, al is het vorige album iets verrassender.

Te zien in Nederland

Nordic Union - Second Coming

Nordic Union - Second Coming

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8

Review Wanneer de melodische rock fans de namen Erik Martensson en Ronnie Atkins voorbij horen komen gaat er bij hen wellicht een lichtje branden. Voor de rest van de bevolking blijft het donker. Als Vikingen van het eerste uur zullen ze alle rockharten veroveren. Al is Nordic Union voor hen een project naast hun eigen acts. De samenwerking van dit Scandinavisch duo brengt nu het tweede album. De gitarist en multi instrumentalist van W.E.T en Eclipse produceert tevens dit album. Ronnie Atkins maakt furore als zanger van de Deense rockact Pretty Maids en Magnus Ulfstedt is als drummer ingevlogen hierdoor staat de Zweedse en Deense flag prominent op de hoes. Het album bevat dan ook heerlijke rocksongs. De rocksound van Pretty Maids wordt door Erik commerciëler en meer melodieuzer waardoor het voor het grotere publiek toegankelijker wordt. Het duo weet misschien niet iets nieuws te brengen maar met ‘New Life Begins’, ‘It Burs’ en ‘The Final Break’ weten ze overtuigend de melodische rock te brengen waar het ook moet zijn. Heerlijke riffs, lekkere tempo en rauw waar het nodig is.

Te zien in Nederland

The Aints! - The Church Of Simultaneous

The Aints! - The Church Of Simultaneous

Label Agitated Records

Beoordeling 8

Review De inmiddels 62-jarige Ed Kuepper kennen we misschien nog als frontman en gitarist van de Australische punkband The Saints waarmee hij in de jaren ’70 behoorlijk aan de weg timmerde. In 1978 kwam er een einde aan de samenwerking en Kuepper ging zijn eigen weg. Nu, een kleine 40 jaar na dato, is hij terug met zijn band The Aints! (zonder S). Het moet haast als een jongensboek klinken. Na menig meningsverschil werd de stekker in 1978 uit The Saints getrokken waarna Kuepper met Laughing Clowns nog wat platen maakte. Daarna was het vooral een solocarrière die zich voornamelijk in Australië afspeelde. 40 jaar na oprichting van The Saints vond Kuepper het weer tijd om die oude songs nieuw leven in te blazen. Met een nieuw geformeerde band ging hij weer het land in en speelde naast bekend werk ook veel, nog niet eerder uitgebracht werk. Dat werd zo goed ontvangen dat hij besloot om een album uit te brengen met The Aints!. Kuepper zegt hierover: “The Material On This Album Is Made Of Songs And Various Musical And Lyrical Elements (Also Known As Bits And Pieces) That I Wrote Between 1969 When I Began Highschool And Started To Seriously Fantasize About Putting A Band Together, And Late 1978…. That Slightly Nebulous Time Between The Breakup Of The Original Saints And The Formation Of My Second Group Laughing Clowns.” Mooi is dat Kuepper blazers onder leiding van Eamon Dilworth heeft toegevoegd aan deze nummers die dus eigenlijk al decennia oud zijn. Vanaf de eerste noot van ‘Red Aces’ is de blazerssectie aanwezig met trompet, saxofoon en trombone. Vervolgens is daar de titelsong ‘The Church Of Simultaneous Existence’ met een soort van garagerock als basis wat dan weer heerlijk contrasterend werkt met de heldere blazersgeluiden. Zo weet Kuepper met consorten de vaart er aardig in te houden en bij ‘You Got The Answer’ schakelt hij zelfs nog een tandje bij. Naast de al genoemde blazers vermelden we hier toch even de naam van toetsenist Alister Spence want bij dit nummer excelleert hij op een heerlijke manier. Zo weten The Aints! onder aanvoering van Kuepper je aandacht vast te houden met nummers die op een eigentijdse wijze neer worden gezet. ‘Country Song In G’ is een meer dan aangenaam gitaarpopsong en het tets rustigere “You’ll Always Walk Alone” zou zo maar in een Westernfim als soundtrack kunnen fungeren. ‘This Is Our Summer’ is weer lekker uptempo terwijl de band bij ‘SOS ’75’ weer terug valt op Punk-invloeden. Na het wat loom klinkende ‘Demo Girl’ komen we als voorlaatste track misschien wel het belangrijkste nummer van het album tegen. Het ruim zeven minute durende ‘Goodnight Girl (I Heard A Sound Without)’ zet drummer Paul Larsen Loughead in de spotlights met de opdrijvende drums en verder is het Kuepper die nog een keer zijn rol als frontman met verve vervult. Als aardigheidje krijg je er een bonus-cd bij waarop het hele album instrumentaal op terug te horen is. Wellicht voor de gezellige karaokeavonden in Australië… Eigenlijk is het een soort van jongensboek om in een soort van tweede leven je eigen nog nooit eerder uitgebrachte songs op CD toe te vertrouwen en uit te brengen. The The Church Of Simultaneous Existence is een prima, eigentijds album geworden en niet alleen door de zang en het gitaarspel van frontman Ed Kuepper. De overige bandleden verdienen een meer dan eervolle vermelding en vooral de blazers geven de nummers een dosis soul mee. Hoe mooi kunnen 40-jaar ouden songs anno 2018 niet klinken! Veel luisterplezier.

Red Dragon Cartel - Platina

Red Dragon Cartel - Platina

Label Frontiers records

Beoordeling 8

Review De gitaarmeester Jake E Lee laat zich direct horen op het nieuwe album van zijn nieuwe band Red Dragon Cartel. Zijn subliem gitaarspel wordt wel eens bekritiseerd. De man start ooit bij Stephen Pearcy (Micky) Ratt en verlaat hen om bij Rough Cutt een album met Ronnie James Dio te maken. Het gitaarspel charmeert Dio lijft hem in voor zijn solo band. Wanneer dit nog niet van de grond komt weet hij te duelleren met George Lynch (Dokken) voor de job bij Ozzy Osbourne. Als opvolger van Randy Roads mag je dan best wat in je mars hebben. Live tourt hij de Speak of the Devil tour en maakt Bark at The Moon en Ultimate Sin album. Waarna hij een superband start met Ray Gillan (Deep Purple), Eric Singer (Black Sabbath, Alice Cooper, Brian May en later KISS) en Greg Chaisson (Ozzy). Kortom, je kunt best zeggen dat dit een meester gitarist is die zijn waarde voor de muziek heeft getoond. Met Red Dragon Cartel horen we een herkenbaar melodieus en soms log rockgeluid waar Jake E Lee zijn herkenbare sound in heeft gevonden. Naast hem staan bassist Anthony Esposito (curieus van Lynch Mob), Drummer Phil Varone (Skid Row) en Harem Scarem zanger Darren Smith. Het tweede album van de band kent juweeltjes waaronder ‘the Luxery of Breathing’, ‘Havana’ en ‘A Painted Heart’. Maar ook rechttoe rechtaan rocksongs waaronder ‘Bitter’, het uptempo Punchclown en misschien het thema van het album ‘My Beautiful Mess’. Prachtig rockalbum, aan het einde van het jaar!

Te zien in Nederland

Stephen Pearcy - View to a Thrill

Stephen Pearcy - View to a Thrill

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse rockzanger Stephen Pearcy was in Amerika in de jaren 80 en 90 enorm populair. Als zanger van de medelodische rockband Ratt wist men de wereld te veroveren en kende deze band een tweestrijd met Motley Crue. Out of the Cellar en Invation of Your Privacy mogen gerust tot de melodic rock klassiekers worden gerekend. Voor Ratt was Warren DeMartini een belangrijke lid. Als gitarist wist hij de ruwe gitaar riffjes met melodic rock af te wisselen. Wanneer Pearcy de band verlaat om zijn solo carrière een boost te geven gaat het allemaal mis. Mede gitarist Robbin Crosby kampt met alcoholproblemen en uiteindelijk is het een komen en gaan van leden. Na veel scheldpartijen weten de heren de draad weer op te pakken. Ditmaal zonder Crosby die inmiddels was overleden. Het resultaat was direct weer boven verwachting. Pearcy komt nu met zijn 5de solo album. Het is de deal die er gemaakt is en eerlijk gezegd begint Pearcy al meer te klinken als de oude Ratt. Wellicht om dat hij de Ratt bassist van het eerste uur Matt Thorne (voor de succesperiode) in zijn band heeft ingelijfd. Gitarist Erik Ferentinos vertolkt alweer bijna 15 jaar de functie van DeMartini. Maar in het gitaarspel hoor je net het venijn in het spel van DeMartini wat ik bij Ferntinos mis. ‘Secret To Tell’, ‘Double Shot’ en ‘I am A Ratt’ zijn zeker herkenbare Ratt sounds. Al weet de band met ‘Violator’ en ‘Malibu’ en een andere wending in de doorsnee rocksongs van dit album te brengen. Prima en vermakelijk album van Pearcy waarbij hij de Ratt fans zeker een genoegen mee doet.

Te zien in Nederland

Nazareth - Tattooed on my Brain

Nazareth - Tattooed on my Brain

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review De meeste mensen boven de 40 kennen Nazareth van de cover ‘Love Hurts’ waarmee de band 100 jaar geleden een hele grote hit mee scoorden. Minder bekend is dat deze, nog steeds ondergewaardeerde band prachtige albums heeft gemaakt waaronder ‘Exercises’, ‘Rampant’ en het heerlijke Close Enough to Rock and Roll. Het zijn de album waarmee de leden van o.a. Iron Maiden mee zijn opgegroeid. De invloed en riffjes van Iron Maiden en andere rockacts hoor je al op deze albums. Nazareth is dan ook een grote act in UK die veel bands heeft geïnspireerd. Van deze bezetting is alleen Pete Agnew nog actief. Drummer Sweet overleed op 51 jarige leeftijd en is vervangen door de zoon van Pete, Lee. Zanger Dan McCafferty stop in 2014 wanneer hij dit advies kreeg van zijn arts, wegens gezondheidsproblemen. Carl Sentance is de huidige zanger, na dat diverse mensen deze positie hebben bekleed. Sentance zijn zangstijl doet denken aan voormalig ACDC zanger Bon Scott, maar past in de sound van de huidige Nazareth. Het album Tattooed on My Brain kent een prachtige titelstuk. Het swingt het rockt en heeft een heerlijk rauw tintje. Het is jammer dat het hele album dit niet kent. De rechttoe rechtaan rock van ‘State of Emergancy’ of en de opener ‘Never Dance With The Devil’. ‘The Rubik’s Romans’ dat weer een swingend en dat komt omdat de heren Agnew en Sentance hun songs afwisselen. Toch weten de heren bij elkaar te komen in ‘Don ’t Throw Your Heart Away’. Het zijn allemaal goede rocksongs. Samen met gitarist Murrison weten de heren afwisselende songs te schrijven, waardoor het een gevarieerd album is.

Te zien in Nederland

P.O.D. - Circles

P.O.D. - Circles

Label Mascot / Provogue

Beoordeling 8

Review Het recente album van P.O.D. The Awakening, liet de band zich even van de christelijke andere kant zien. Nu we dat even weten gaan we vrolijk verder. De crossover van hiphop, pop en metal klinkt op dit album weer volop. De cirkel is dan weer rond. Vol power gaat de band met ‘Rockin With The Best’. De rap metal met volle metalgitaren doet het weer als vanouds zoals we de band kennen. Maar de afwisseling met de meezinger Always Southern California en het metal/hiphop/ pop van het titelstuk doet het album en de band goed. Met On the Radio weten ze ‘Pass The Dutchy’ van de toenmalige jonkies Musical Youth in een ander jasje te gieten. Na het luchtige en akoestische ‘Fly Away’ wordt de stevige sound weer gevonden in ‘Listening for the Silence’. Het is hierdoor een erg afwisselend album geworden en je moet van alle stijlen houden om het geheel van het album te kunnen waarderen. De heren weten veel te vertellen over het goed en kwaad en hoe we hier mee omgaan. ‘Dreaming’ en het ‘Home’ zijn dan ook mooie songs die het gehele album in een notendop vertellen.

Te zien in Nederland

Shinedown - Attention Attention!

Shinedown - Attention Attention!

Label Roadrunner/ warner

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse rockers Shinedown uit Jacksonville komen alweer met hun zesde album. Het is een heerlijke rockact dat over de hele wereld bekend is. Behalve in Nederland lijkt het wel. Hits kent de band niet en zeker niet in Nederland. Maar Attention Attention! De band staat morgen 12 nov in 013 te Tilburg, waar ze de tent doen trillen op hun grondvesten. Het album is kent alleen maar power songs waaronder de single ‘Devil’ en ‘Black Soul’. Het album kent een rode lijn van het hectisch en emotioneel leven van iemand met een depressie. Het wordt prachtig uitgelegd hoe dat in zijn werk gaat. De waanbeelden van ‘Monsters’, de gevaren die degene doet met ‘Pyro’ terwijl je je bewustwording uitgeschakeld in de ‘Kill Your Conscience’. Het leven van iemand met een depressie is veel al met vallen en opstaan ‘Get Up’ en ‘Darkside’, ‘Creatures’. Uiteindelijk gaat het om het positieve te laten overwinnen en het vertrouwen krijgen van de medemens in ‘Special’ om tot een ‘Briljant’ leven te komen. Dat weten de heren vol expressie op plaat te zetten. Een heerlijk rockalbum!

Te zien in Nederland

The Struts - Young and Dangerous

The Struts - Young and Dangerous

Label Interscope

Beoordeling 8

Review De Engelse band The Struts uit Derby wist zich al opzienbarend te gedragen op Pinkpop en dat hoort ook bij de glamrockers. Rock show en een grote mond dat schreeuwt om aandacht. Toch weten de heren dit ook muzikaal om te zetten in een positieve zin. Het tweede album Young and Dangerous is dan ook een rockalbum dat in de lijstjes van het jaar behoort. Het album weet je direct in te pakken met het openingsnummer ‘Roll Up’. De gitaren knallen uit je speakers en de band weet heen heerlijk melodieuze sound te brengen. ‘Kiss This’ is net zo brutaal als zanger Luke Spiller en de zijnen zich wil voordoen. De dubbele gitaren wisselen elkaar prachtig af in de riffjes en de Queen meezing en klaptruckjes zitten er optimaal in. Dat horen we weer terug in het meer commercieel getinte ‘Put Your On Me’. Het rustpuntje komt bij ‘Mary Go Round’. Een balladpop song dat de 80’s 90’s rock weer geheel doet herleven. En daar is dan ook niets mis mee. De Gary Glitter handclap met een 60/70 poprock van ‘the Ol’ Switcheroo’ klinkt ouderwets gezellig. Het is dan ook een album dat vooral de melodic rock fans zullen bekoren en voor degene die iets meer energie, fun en rock wil dan de indie bands van tegenwoordig, is dit zeker een aanrader!!!

Te zien in Nederland

The Sore Losers - Gracias Senor

The Sore Losers - Gracias Senor

Label Caroline rec.

Beoordeling 8

Review De Belgische altrockers weten weer een heerlijk poprock album te brengen. Na het recente album SkyDogs dat ons al prettig verraste werd een internationaal succes. Het is nu de tijd voor een bedankje. De oversteek naar Amerika hebben ze afgelopen jaar gemaakt en speelde men op het befaamde festival sxwx en werd men uitgenodigd bij Conan O Brien. Nu gaat men met de heren van White Denim de studio in. Hierdoor is het geluid nog meer indie rockend geworden. Songs als ‘Dark Ride’, en het rustigere Beatletesk ‘Denim on Demin’ zijn heerlijke indie poprock songs geworden. De felle gitaren op ‘Eyes On The Prize’ zijn mooi en gedreven. Dat is is ook de weerspiegeling van het album. Het tweede deel is meer rock georiënteerd. De gitaren gaan lekker op op de 70’s rock van ‘I’ll Be Back’, ‘Get it Somehow’, ‘Little Baby’ en ‘Anything Goes’. Komende tijd is de band in het land om live te bewonderen.

Te zien in Nederland 3 november Paradiso te Amsterdam 29 november Nieuwe Nor te Heerlen 01 december Paard te Den Haag 10 januari Fluor te Amersfoort 11 januari Victorie te Alkmaar 12 januari Hedon te Zwolle 17 januari Luxor Live te Arnhem 19 januari Patronaat te Haarlem 23 januari Ekko te Utrecht 24 januari Effenaar te Eindhoven

Ten Times a Million - EP

Ten Times a Million - EP

Label Suburban

Beoordeling 8

Review De alternatieve rockact Ten Times A Million bestaat inmiddels alweer wat jaartjes. Ze hebben hun meters gemaakt en het staat als een huis. Met deze EP wil men dat ook graag onder de aandacht brengen. Inmiddels doet de band mee met de popronde waar ze het publiek prettig verrassen! Deze Ep bevat heerlijke uptempo songs die een boost geven. ‘When The Lights Go Out’ is al een heerlijk opener die een goede weergave van de band geeft. Energievol en niet alles willen volspelen. Met ‘Silhouttes’ laten zede ruimte binnen het muzikaal geweld, dat doet denken aan Kensington. ‘Get it On’ is even een rustpuntje voor dit album. Een prima rustig popsong, waarna ze het aanstekelijke ‘Clown Face’ eindigen. Vier prima songs die je doet prikkelen om uit te kijken naar het volledig album. We wachten dan ook in spanning af. Inmiddels kunnen we hen voor de popronde nog zien in Emmen (1 nov) en Rotterdam (3 nov).

Te zien in Nederland Popronde

Ace Frehley - Spaceman

Ace Frehley - Spaceman

Label SPV

Beoordeling 8,5

Review Ace Frehley – Spaceman Label: SPV Eindoordeel: 9 De Amerikaanse gitarist Ace Frehley is voornamelijk bekend van zijn kunsten in de gemaskerde rockband KISS. Deze band bracht exact 40 jaar geleden het unieke plan om voor ieder bandlid een solo album uit te brengen. Vooraf dacht dat Paul Stanley of Gene Simmons met het beste album zou komen, bleek dat Ace Frehley verraste met het beste album en Peter Criss een pop-jazz album lanceerde. Hierdoor werd de man legendarischer dan hij al was en ging naast de schoenen lopen. Uiteindelijk kon hij na de hit albums Dynasty (met I Was Made For Loving You) Unmasked en The Elder vertrekken. Of was het dat hij zich niet meer goed voelde in de band KISS. De zakelijke impact van Simmons was niet aan de rebel van the Bronx besteed. Terwijl zijn kunsten een grote invloed had op gitaristen. Het is dan ook niet vreemd dat Frehley solo gaat en met Frehley’s Comets goede albums uitbracht. Inmiddels is het 40 jaar later, kondigt KISS hun laatste tournee aan, gaat Frehley als support act mee met Gene Simmons Vault tournee en brengt hij een album vol retrospectieve invulling. Dit zowel muzikaal als tekstueel. The ACE is Back en dat zal iedereen weten! Het album krijgt de naam mee die hij draagt bij KISS SpaceAce is de spaceman in het theaterstuk van KISS, die met zijn gitaar de sterren van de hemel speelt. Live schiet hij de spotlights boven the stage naar beneden en laat zijn gitaar in rook opgaan en elders in de zaal weer verschijnen. Het is dan ook een album waar zijn voormalige partners in delen. De opener ‘Without You I’m Nothing’ zegt iets over KISS ten opzichte van Frehley maar ook wederzijds, aangezien Simmons mede schrijver is van het nummer en de bas inspeelt. Dat geldt ook voor de single ‘Rockin’ With The Boys’. Het zegt iets van beide partijen dat er heimwee is naar hun succestijd. Al heeft Frehley dit in de jaren 70 al geschreven met een positief gevoel om met de boys weer op pad te gaan. Met ‘Your Wish Is My Command’ wordt de invulling wat grimmiger en is Simmons weer van de partij. Opvallend is dat de sound meer een KISS sound is dan Frehleys voorgaande solo albums. En misschien wel meer KISS dan KISS recente albums. De pompende bassen met felle lichte gitaarriffs die spelenderwijs de versnelling inzet naar de soms slepende solo was het unieke aan KISS met Frehley. Met The Bronx Boy wil hij nog even laten weten waar hij vandaan komt en hoe hij is opgegroeid horen we op “Persuit of Rock and Roll’. Frehley weet waarmee hij is opgegroeid en dan hij veel te danken heeft aan de rock and roll. Als voormalig bande lid in de Bronx behoorde hij tot de gajes van de straat dat toevallig goed gitaar kon spelen. Dit werd zijn redding en is dan ook erg bewust hoe zijn leven is verlopen. Frehley weet veelal een geinige cover te vinden die hij op zijn eigen wijze covert. Zo wist hij met NY Groove een kleine hit te scoren en het Rolling Stones 2000 man live de harten te stelen. Het recente album was al een cover al, maar hier weet hij een mooie versie te maken van Eddie Money’s ‘I Wanna Go Back’. Een song dat ook een knipoog kent, wellicht naar de tijd als de optie om aan te kunnen sluiten bij de komende 3 jaar Last KISS tour. ‘Mission to Mars’ is dan een verplicht nummer dat past in het concept van Spaceman al is ‘Off My Back’ muzikaal een herkenbaar ‘Rock Soldier’ Frehley song, dat een aanloop is tot een heerlijke solo, maar een mindergeslaagd einde kent. Gelukkig weet hij met ‘Quantum Flex’ een staaltje instrumentaal gitaarspel, zoals gewoonlijk, zijn handtekening te zetten onder een album. Het mag duidelijk zijn dat dit album een album is dat dicht(lees dichter) bij de KISS albums van de 70-80 staat. Maar dan wel in een jasje van 2018. KISS kan gerust Ace meenemen als supportact, zodat hij als gast in de KISSshow kan fungeren met Shock Me, Cold Gin, New York Groove, 2000 Man….

Te zien in Nederland

Razorlight - Olympus Sleep

Razorlight - Olympus Sleep

Label Believe

Beoordeling 7,5

Review Het is alweer een tijd geleden dat we iets hoorden over de band Razorlight. De band werd exact 12 jaar geleden uitgeroepen tot de meest belovende act. Het nummer ‘America’ dat daarna verscheen werd een grote hit en het album werd een bestseller. Daarna begon de winterslaap waar men 10 jaar later uit ontwaakt. Inmiddels is de zanger / gitarist Johnny Borrell de enige die het licht brandend houdt. Hij weet met een volledig nieuwe band een nieuw album te brengen. Een album vol heerlijke poprock songs waaronder ‘Back Into Your Life’ ‘Good Night’ en ‘Razorchild’ . De postpunksound horen we op het openingsnummer ‘Got To Let the Good Times’ en ‘Brighton Pier’. Het geeft aan dat Borrell zijn hart in de gitaarsound. Natuurlijk weet hij allang dat de postpunk songs geen commerciële invulling geeft een weet op een bekwame manier dit te mengen. Hierdoor is het een album dat op twee benen hinkt, omdat de songs elkaar afwisselen. Hierdoor zal het doorluisteren van het gehele album voor velen lastig zijn. Hierdoor is het jammer dat het album niet een geheel is, maar er staan zeker mooie songs op!

Te zien in Nederland

Treat – Tunguska

Treat – Tunguska

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review De Zweedse rockact uit Stockholm bestaat inmiddels al ruim 35 jaar. Daar waar de band in hun begin jaren goede rockalbums maakte in de jaren 90 stopgezet. Uiteindelijk wisten de originele leden, gitarist Anders Wilkstrom en zanger Robert Ernlund de strijdbijl begraven en werd Treat nieuw leven ingeblazen. Het album kent weer de power dat we van hen in hun beginjaren kennen. ‘Always Have, Always Will’ kent een lekkere melodic rocksound waarna het ‘Best of Enemies’ een nieuwe rocksound van Treat weergeeft. Het klinkt goed en kent een swingend tintje. ‘Heartmatch City’, ‘Creeps’ en ‘Man Overboard’ zijn prima rocksongs maar brengen in de basis niet iets nieuws. Toch is het een lekker melodic rockalbum dat de fans en liefhebbers van dit genre zeker kunnen waarderen.

Te zien in Nederland 1 november oefenbunker te Landgraaf

Dream Child – Until Death Do We Meet Aga

Dream Child – Until Death Do We Meet Aga

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8

Review Met de namen Craig Goldy, Rudy Sarzo en Simon Wright hebben we het al snel over een superband met een man die we in dit rijtje missen. Ronnie James Dio. Dit was de laatste samenstelling van de rockband Dio voordat RJ kwam te overlijden. Inmiddels is het alweer ruim 8 jaar geleden dat een van de beste rock zanger ter wereld aan maagkanker kwam te overlijden. Het is dan ook een toepasselijke naam voor dit album. Goldy nam al het voortouw voor de tribute-act Dio Disciples waarbij Dio als hologram werd geprojecteerd. Toch knaagt het om geen nieuwe nummers te kunnen presenteren. Dit is nu wel het geval. Zanger Diego Valdez weet een zeer geschikte imitatie vorm te hebben gevonden. Hierdoor is het stemgeluid van Dio goed benaderd en zal deze vergelijking altijd over deze zanger blijven hangen. ‘Under the Wire’ laat direct horen dat dit de nieuwe Dio schijf had kunnen zijn. De bekende riffjes van Goldy staan weer als een huis en de volle stem dendert de kamer binnen. Samen met Michael Schenker’s Group (MSG) gitarist Wayne Finley op gitaar en keyboards is Goldy verzekerd van de juiste backup. Het epos van het album ‘You Can’t Take Me Down’ en het titelnummer zijn juweeltjes voor melodic rock. De kritiek dat Goldy steeds krijgt is ook niet altijd terecht. Als gitarist moest de voormalige Rough Cut gitarist het al opboksen tegen Vivian Campbell, die de classic album Holy Diver, Last in Line en Sacred Heart had ingespeeld. Het waren de hoogtijdagen van Dio. Daarna kwam Goldy die het vernieuwende geluid moest continueren en dat geluid was niet nieuw meer en werd afgeschilderd als een clone van.. Toch heeft hij bewezen dat ook Goldy mooie songs heeft geschreven en met dit album nog steeds kan, al is het allemaal in de geest van Dio. Prima album !

Te zien in Nederland

Uriah Heep – Living The Dream

Uriah Heep – Living The Dream

Label Frontiers rec.

Beoordeling 7,5

Review De band Uriah Heep behoort tot de dinorockers uit de oertijd. De band wist zich begin jaren 70 tot een baanbrekende act te manifesteren. De album van toen als Very Umble, Salisbury, Look At Yourself zijn enkele albums die tot wereldklassiekers behoren. Tevens behoort het live album van dit tijd nog steeds een van de beste rockalbums. Dan hebben we het over de bezetting met de wereldzanger David Byron, Ken Hensley, Mick Box, Lee Kerslake en diverse bassisten waaronder Trevor Bolder van Bowie. Tegenwoordig is de band met Mick Box (als origineel bandlid) met Bernie Shaw en Phil Lanzon al langer bij elkaar dan de hoogtijdagen in de jaren 70. Na het overlijden van Trevor Border en de pensionering van Lee Kerslake zijn Russel Gilbrook (Van Morrison en John Farnham) en Davey Rimmer de vervangers. Inmiddels is Living The Dream het 24ste album van de band. Met dit album weet de band (lees Mick Box en Bernie Shaw) te realiseren dat de droom waarin men leeft maar voortduurt wanneer je er zelf iets aan doet. Het gaat deze heren niet meer om het geld, maar de liefde voor muziek. De prachtige vocalen zijn er nog steeds en zijn ook weer op dit album ruimschoots aanwezig. ‘Waters Flowing’ en ‘Take Away My Soul’ krijgen prachtige meezing refreintjes mee. Alles is gezegd met “It’s All Been Said’, een ode aan de oude sound en waar men groot mee is geworden. Op dit album horen we wel veel gitaar en keyboard solo waardoor de songs soms te lang gaan duren. ‘Take Away My Soul‘ en ‘Rocks In The Road’ duren dan net iets te lang om te blijven bouwen. Hierdoor is het album wat onrustig en wordt de invloed van Bolder wellicht gemist. Maar voor de Heep Fans is het zeker weer een prima album maar zal het niet tot de topalbums gaan behoren.

Te zien in Nederland

Ann Wilson - Immortal

Ann Wilson - Immortal

Label BMG

Beoordeling 8

Review De donkere zangeres van Heart weet naast haar befaamde rockband een solo carrière er op na te houden. Het mooie aan haar is dat ze het niet hoeft te doen, maar doet dit uit passie voor muziek. Haar keus is dan ook om mooie liedjes en eigen keuze te coveren. Het album Immortal is dan ook een cover album. Alleen zijn de songs nu ingezongen door een zangeres die een dijk van een stem heeft en niet hoeft mee te doen aan alle tv programma’s. Dat heeft ze ruimschoots bewezen dat zij wel kan zingen! Het album opent met een herkenbare melodie dat wij in Nederland vooral van Andre Hazes kennen. Het ‘Zeg Maar Niets Meer’ is op zijn beurt weer een cover van het nummer ‘You Don’t Own Me’ dat is van Lesley Gore en ooit is ingezongen door Dusty Springfield. “I am the Highway” van Chriss Cornell’s Audioslave, ‘Politicians’ van Cream en ‘I am Afraid of Americans’ van David Bowie krijgen een heerlijke rockversie. ‘Luna’ van Tom Petty wordt met liefde gezogen, net als het ‘Bakerstreet’ van Gary Rafferty. Inmiddels is het wel duidelijk dat de keus van Wilson voor dit album song zijn van overleden grootheden in de popmuziek. De songs zijn met respect en goede sound opgenomen. Met Immortal weet Ann Wilson deze mensen weer in ere herstellen, waardoor je snel weer een album uit te kast pakt van deze artiesten. Er zijn minder geslaagde cover albums en met de niet voor de hand liggende keus van songs is het een prachtig album geworden.

Te zien in Nederland

Kloot Per W - Inhale Slowly and Feel

Kloot Per W - Inhale Slowly and Feel

Label Starman Records

Beoordeling 7

Review Claude Perwez klinkt misschien niet bekend in de oren, maar we kennen deze Belgische multi-instrumentalist en alleskunner misschien beter als Kloot Per W. Nu is hij terug met een album vol covers van The Velvet Underground, één van de toonaangevende bands uit de eind ’60-er en begin ’70-er jaren met Lou Reed en John Cale als bekendste bandleden. Kloot Per W is een ongekende duizendpoot; hij bouwde de laatste 40 jaar een indrukwekkende discografie op maar we kennen hem natuurlijk als eerste uit zijn periode als bassist bij The Misters en als gitarist bij The Employees. Met zijn muzikale ervaring weet hij in 1986 de finale van Humo’s Rock Ralley te behalen sindsdien is hij een soort van creatieve duizendpoot gebleken; van het als muzikant deel uit maken van diverse bands (o.a. De Kreuners) via muzieksamensteller bij Studio Brussel tot verdienstelijk schilder. Kloot Per W kan en doet het allemaal. Al eerder liet hij zich verleiden tot het opnemen van materiaal van artiesten die hij bewondert zoals The Ramones en The Beatles en nu toont hij met Inhale Slowly And Feel zijn voorliefde voor The Velvet Underground. Op het album blijft Kloot Per W over het algemeen dicht bij het origineel. Op de LP zijn tien tracks terug te vinden die door de Belg uitgekozen zijn en op de bijgevoegde bonus-cd zijn nog eens vijf tracks te bewonderen. Opvallend is dat we Claude’s dochter Mona op dit laatste werk mogen bewonderen; ze neemt de plaats in van Maureen Tucker op het origineel en laat ‘Afterhours’ als het ware “fris” klinken. Op de bijgevoegde cd horen we haar aangename stem ook op deze uitvoering van ‘Femme Fatale’. Een talent blijkt wel. Zoals gezegd blijft de Belgische alleskunner dicht bij de originele versies maar toch zet hij een nummer als ‘European Sun’ erg “vet” aan door de diepe bas terwijl hij een nummer als ‘Foggy Notion’ misschien net iets meer Rock ’n Roll meegeeft. Verder is het een mooie tijdreis geworden door het oeuvre van de V. Underground met nummers als ‘Real Good Time Together’, Lady Godiva’s Operation’ en ‘Waiting For The Man’. Ook op dit album is het Kloot Per W die de grote animator is. Hij speelde bijna alle instrumenten zelf, nam zelf alles op en was ook nog producer van zijn eigen plaat. Voor fan van de Velvet Underground zal dit album waarschijnlijk een must-have zijn al is het aantal covers van deze toonaangevende band niet meer te tellen. Voor iemand die niet bekend is met deze muziek is het een eigentijdse kennismaking. Veel luisterplezier.

Monster Truck - True Rocker

Monster Truck - True Rocker

Label Mascot rec.

Beoordeling 8

Review Het afgelopen jaar stond de band als support- act voor o.a. Deep Purple in de Ziggo Dome. Een energieke band met classic rock spettert van het podium. De band uit Ontario, Canada weet deze energie met gemak op plaat te zetten. Het nieuwe album is hier weer een helder bewijs van. Vol power en zelfverzekerdheid slingeren ze ‘Thunderstruck’ en ‘Evolution’ door je woonkamer. Wat je er ook van mag denken, deze sound brengt je in beweging en hierbij kun je gewoon niet stil zitten! De opener en titelstuk met Twisted Sister Dee Snider is stevig en geeft direct het antwoord op de vraag; wat bezield die rockers. Toch weet de band het stevig portie blues tot rock te brengen. ‘Devil Don’t Care’ en ‘Undone’ wordt gewapend met een mondharmonica door de speakers geblazen. Het album is vooral een stap van groei in de evolutie om Monster Truck tot een monsterlijk goede band te brengen. Het album is voor mij hoe een moderne classic rock act moet klinken. ‘Young City Hearts’ is een heerlijk rocknummer dat meer dan een potentiele hit is. Het is dus een heerlijk rock album waar ieder die een rockhart heeft minstens de moeite voor moet nemen om het te beluisteren.

Te zien in Nederland

Alice Cooper - A Paranormal Evening

Alice Cooper - A Paranormal Evening

Label EarMusic / V2

Beoordeling 8

Review Het is de Icon himself die wederom met een live album komt. Het album is opgenomen op 7 december 2017 na dat het album Paranormal is verschenen. De man heeft dit keer niet gekozen om de registratie te nemen van het Duitse Wacken waarvan in 2014 Het Raise the Dead verscheen, maar voor Parijs. De glamrocker weet tot op de dag van vandaag nog heerlijke rockshows uit te voeren. Met telkens een andere band zorgt hij toch dat het allemaal staat als een huis. Een spookhuis met de toneelstukjes tussen de songs door. Het blijft een fenomeen en de dvd is dan ook altijd een meerwaarde bij deze uitgaven. Dat deze toneelstukken niet op het album staat is logisch en daardoor zijn er hier en daar wel eens en knip gemaakt, dat bij een live cd niet veel voorkomt. Ditmaal kiest Alice Cooper de show te beginnen met ‘Brutal Planet’. Een maatschappelijk knipoog hoe de wereld zich beweegt. Maar ook ‘The World Need Guts’ en nieuwe songs als ‘Department of Youth’, ‘Pain’ en ‘Paranoiac Personality’ zijn erg maatschappelijk ingezette rocksongs. Het is ook een kracht van Alice Cooper om met een mooie twinkslag mensen te laten nadenken in welke wereld we leven. Denk aan ‘Billion Dollar Babies’ en ‘Feed My Frankenstein’. Songs die passen in zijn show maar ten tijde dat het gemaakt werd altijd met een knipoog naar de politiek of het leed in de wereld. Als zoon van een dominee krijg je dit wel mee en Alice Cooper weet hier nog steeds meesterlijk mee om te gaan. Natuurlijk mogen ‘Halo of Flies’, ‘Poison’, ‘I’m Eighteen’ en ‘Ballad Of Dwight Fry’ met ‘Killer/ I Love the Dead thema’ en de classic ‘Schools Out’ op dit album niet ontbreken.

Te zien in Nederland

King Company – Queen of Hearts

King Company – Queen of Hearts

Label Frontiers records

Beoordeling 7

Review De band King Company staat voor het rock talent van Finland. Deze metal rockact weet zich vanaf 2014 zich aardig in de kijker te spelen. Zeker na het debuutalbum One for the Road uit 2016 gingen de deuren voor deze band open. Met Queen of Hearts weet de band een prima opvolger te maken. Ex Thunderstorm drummer Mirka Rantanen en Children of Bodom gitarist Antti Wirman weten een prima band te formeren. Uitgaande van een zanger met hoge stem is de sound hierop aangepast. Inmiddels is zanger Pasi vervangen door Leonard Guillan. Het is vol met gitaarriffs en daaronder de volle toetsen die meer dan een bedje vormen. Nee, het is een band dat er vol voor gaat, en dat in alle opzichten. Toch is het nieuwe van de band er wat vanaf, als we dit album afzetten tegen het debuut. De melodieuze rocksound is vlakker geworden en onrustiger. Under the Spell One Day Of You Life en King For Tonight zijn deels voorspelbaar maar ook onrustig in de klankkleur. Dit kan doordat er veel instrumenten op hetzelfde cruciale moment worden gebruikt. Hierdoor komt het melodieuze deel in het gedrang. Dat is jammer, want er ontstaat een deinende rocksound met zang en een gitaar solo. Op de meer rustiger of mellow songs Never Say Goodbye en Berlin horen we dat de instrumenten meer de ruimte krijgen en er lucht ontstaat. Dit was bij het debuut meer in balans waardoor dit album dan wat tegenvalt.

Te zien in Nederland

Alice in Chains - Rainier Frog

Alice in Chains - Rainier Frog

Label BMG

Beoordeling 8

Review Het is dan eindelijk zover! Het nieuwe album van Alice in Chains heeft ruim 5 jaar op zich moeten laten wachten. Maar uiteindelijk kunnen we het zesde album van de band beluisteren. De grunge band van Seattle is een inspiratiebron voor hun hometown bands Nirvana en Pearl Jam geweest. We horen vanaf de eerste klanken van het album de herkenbare sound. ‘The One You Know’ is dan ook een passende titel om het album te beginnen waarna het titelstuk volgt. Met Jerry Cantrell en William DuVall (die in 2005 de overleden Layne Staley (1996) verving) op zang en gitaren, Mike Inez op bas en Sean Kinney op drums brengt de reünie samenstelling van de band terug. Cantrell levert nog steeds de meeste songs van het album waar het laid back ‘Fly’ een juweeltje is. Maar het logge grunge geluid is er nog steeds met ‘Maybe’ en ‘Drone’, waar voormalige Queensryche gitarist Chris DeGarmo als gastmuzikant aansluit. Met ‘All I Am’ weet de band weer een prachtig 7 minuten durend nummer de brengen, om het album in stijl af te sluiten. Het album is weer een herkenbaar Alice in Chains album wat we van hen gewend zijn. Inmiddels is de zomer- wereldtournee van de heren bijna afgelopen en misschien dat we hen begin volgend jaar weer kunnen zien op een van de Nederlandse podia.

Te zien in Nederland

Mob Rules - Beast Reborn

Mob Rules - Beast Reborn

Label SPV

Beoordeling 7,5

Review Het Duitse powermetal weet alweer hun negende album op de markt te brengen. Maar belangrijker is dat deze band alweer 25 jaar mee gaat. Hoewel de band ter dele vervangen is zijn gitarist van he teerste uur Matthias Mineur en zanger Klaus Dirks nog altijd van de partij. Het intro is classic te noemen doordat men gebruik maakt van de strijkersorkest (genoemd tot het nummer ‘Beast Reborn’) en vervolgens overgaan naar een powerfull snelle gitaarriff dat Ghost of a Change’ inluid. De galmende stem van Dirks doet het nog altijd heerlijk met alle mee-gillers in de songs. Het doet wel eens wat denken aan de beginjaren van Bruce Dickinson bij Iron Maiden. Behalve het nummer ‘Sinister Light’ dat wat vierkant en rechttoe rechtaan is, is het album een prima melodieuze power metal plaat geworden. De mooie melodieuze en harmonische zangpartijen krijgt kracht bij het intro van ‘Traveller in Time’ om vervolgens stevig van leer te trekken. Hier hoor je de band op zijn best omdat alles in het nummer zit wat deze band groot maakt. Aanstekelijke refreinen, goede drive in de coupletten en op elkaar afgestemde vocalen. De andere songs zijn er zeker niet minder om. Vooral het afsluitend einde van het album met het piano ballad ‘My Sobriety Mind’ is een juweeltje. Kortom het een prima album voor de powermetal fans die de afwisseling van metal gitaren en piano met goede zang lief hebben.

Te zien in Nederland

Mad Max - 35

Mad Max - 35

Label SPV

Beoordeling 8

Review Het is de Duitse rockact Mad Max van Michael Voss die de aarde in de jaren 80 even deed schudden. Het is dan inmiddels ook 35 jaar geleden dat het debuutalbum verscheen. En nog steeds weet gitarist Jurgen Breforth een goed staaltje rock en solo’s te presenteren. The Hutch is al een aardige intro voor het album om vervolgens met ‘Running To Paradise’ heerlijk te rocken. De melodieuze rock is kreeg gestalte wanneer Voss bij de band kwam en daarna ging het met de band snel. Men klom half jaren 80 naar de top en werden bandleden voor andere grotere acts gevraagd. Stomweg om dat men niet echt kon doorbreken. De band stopt en pakt het 10 jaar later weer op. Het lijkt een de route zich te herhalen. Voss ontpopt zich als all round en schuift gerust aan bij the Scorpions en Michael Schenker Group. Het is dan ook niet vreemd dat Scorpions producer Christopher Stickel plotseling hier achter de knoppen zit. Nu zijn ze terug met 35. Een album met nieuwe rocksongs die in hoog tempo de revue passeren. De ‘D.A.M.N.’, ‘Snowdance’ en ‘Thirty 5’ zijn allen lekker uptempo melodieuze rocksongs, die goed ingezongen zijn. Het is dan ook altijd vreemd dat deze band nooit echt heeft door kunnen breken terwijl ze een ongelooflijke klasse vertonen. Dat geldt ook weer voor dit album.

Te zien in Nederland

Primal Fear - Apocalyspe

Primal Fear - Apocalyspe

Label Frontiers

Beoordeling 8

Review Het nieuwe album van de Duitse rockband Primal Fear begint al heerlijk klassiek. Met de Gregoriaanse zangpartij dat obvious over gaat in een fel gitaarrif luidt de band in om vervolgens op een hoog tempo de zoektocht naar de Acopalypse te voeren. Afgelopen jaar bracht de band al een heerlijk best of album. Ralf Scheepers en Mat Sinner weten hun band bij elkaar te houden en komen met een sterk vervolg op de ‘RuleBreaker’ van 2016. Het album ademt energie met ‘King of Madness’, ‘Blood Sweat and Fear’ en ‘Hail To The Fear’. Felle gitaren, pompende drums en bas, met hierover een strot van een zanger dat overal doorheen schuurt. Het doet wel eens wat denken aan de zang van Iron Maiden Bruce Dickinson. Dan hebben we toch een heerlijke rockstem dat bij dit genre hoort. Primal Fear weet altijd te spelen met de klassieke intro’s dat we hier ook weer horen op het ‘Supernova’. Het geeft het stevige werk altijd wat extra accent. Hier zijn deze heren dan ook meesters in. Dan zijn de synchroon lopende gitaarnoten met de zang nog niet eens benoemd. Heerlijk en meesterlijk weet Primal Fear met dit album zich te overtreffen. Voor de rock- en metalheads onder ons is dit zeker een aanraderrrrrrrrrrrr!

Te zien in Nederland

Spider Bags - Someday Everything Will Be

Spider Bags - Someday Everything Will Be

Label Merge Records

Beoordeling 7

Review De Amerikaanse rockband Spider Bags is terug met hun vijfde album Someday Everything Will Be Fine. De band werd in 2006 opgericht door de vrienden Dan McGee (gitaar/vocals) en Gregg Levy (gitaar) hanteert ook op dit nieuwste album het wat ongepolijst klinkende geluid. De band opereerde de afgelopen jaren regelmatig in een wisselende samenstelling en voor dit nieuwe album werd Levy, die op eerdere albums afwezig was, weer toegevoegd aan de band. Zoals gezegd klinkt het geheel wat ongepolijst en misschien zelfs wel wat groezelig. De opener ‘Reckless’, schurend tussen rock en hardrock, is wat dat betreft meteen een goede graadmeter. Toch weet McGee en consorten de nodige variatie aan te brengen. Luister maar eens naar het staccato ‘Alligator’, dat ook wel naar Rock ’n Roll neigt maar zeker naar het wat uitgebalanceerde klinkende ‘Burning Sand’, met zelfs een Bijbelse verwijzing (“Groovin' to the divine plan / Until Matthew 4 through 31/ Comes, bells can never be un-rung”). ‘My Heart Is A Flame In Reverse’ heeft weer wat Country en Blues-invloeden maar natuurlijk pakt McGee zo nu en dan terug naar zijn Punkrock-roots met nummers als ‘Tonight, I Walk On The Water’ en ‘Cop Dream / Black Eye’. Deze nummers worden dan ook in een hoog tempo neergezet. Op dit album bestaat de band naast McGee uit Rock Forbes (drums/percussie), Steve Oliva (bas) en de al eerder genoemde gitarist Gregg Levy Verrassend en misschien wel het beste nummer van het album is het wat psychedelisch klinkende ‘Apocalypso’ waar McGee ook in staat blijkt te zijn een passend timbre in zijn stem te produceren. Someday Everything Will Be Fine is een album voor liefhebbers van Rock met hier en daar wat muzikale uitstapjes en experimenten. De uitvoering is wat ongepolijst en het eindresultaat klinkt hier en daar wat rauw en qua sound is dit album een logische opvolger van hun eerder uitgebrachte albums. Niet vernieuwend, wel herkenbaar. Veel luisterplezier.

Enuff Z’Nuff – Diamond Boy

Enuff Z’Nuff – Diamond Boy

Label Frontiers Rec.

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse band Enuff Z’Nuff is van oorsprong een AOR band dat met hun glamrock tot de hair-rockbands van de jaren 90 behoorde. Zanger Donnie Vie mag dan wel het boegbeeld zijn, maar houdt hier ook nog een solo carrière op na. Fly High Michelle en New Thing werden grote hits, al had men dit ook weer deels te danken aan de populaire 90’s cartoon Beavis & Butthead. Naast Donnie Vie is het bassist Chip Z’Nuff die de band onder zijn hoede heeft. Na het vertrek van Vie neemt hij de zang waar en zorgt in 2016 een volledig nieuwe band staat. Oudgediende Tory Stoffregen wordt behouden voor de lead gitaren. Ritme gitarist Tony Fenelle van Ultravox schuift aan en met Daniel Hill wordt er een nieuwe drummer gevonden. Eerlijk gezegd, Chip heeft ingezet op een nieuwe rocksound dat de gepolijste sound van de band even opzij zet. De glamrock kennen we van hen en werd al voorspelbaar. Dit album geeft een nieuw fris geluid met catchy songs en heerlijk scheurende gitaarwerk op ‘We are All The Same’, ‘Fire Ice’, en ‘Metalheart’. Het laatste deel van het album is gereserveerd voor de meer logge songs, ballade poprock of wat je het ook wil gaan noemen. Met het pop nummer ‘Imaginary Man’ sluit de band het album af. Of dit de opstap is naar het nieuwe album horen we volgend jaar. De veranderingen pakken goed uit, zodat deze band hopelijk weer meer aandacht krijgt zoals het verdiend.

Te zien in Nederland

Airrace - Untold Stories

Airrace - Untold Stories

Label Frontiers rec.

Beoordeling 7,5

Review Achter de rockact Airrace gaat een hele geschiedenis schuil. Wanneer More gitarist Laurie Mansworth begin jaren 80 een rockact opricht, weet hij de 17 jarige Jason Bonham te strikken als drummer. Bij de combinatie drummer en Bonham hebben we het al snel over de legendarische drummer van Led Zeppeling. John Bonham. Het is dan ook zijn zoon die hier achter de kit gaat zitten. Uiteindelijk weet Jason later met vele acts en grootheden te spelen en is Airrace slechts een opstapje voor deze jonge man geweest. De slag is groot voor de gitarist van het eerste uur dat Bonham en Keith Murrell afscheidt nemen van de band. Na zoveel jaar is de band terug en heeft Adam Payne de microfoon gepakt en Dahnni Mansworth de drumkit. De band weet nog steeds een herkenbaar melodic rocksound te maken. Door de pianoklanken van ‘Running Out of Time’ en ‘Lost’ doet de band denken aan Journey of Boston. Maar dan met een uk sausje. Het Love is Love doet nogal denken aan de ‘Runaway’ van het debuutalbum van Bon Jovi, maar voor de rest is het album een prima rock album dat hopelijk voor de band wel de weg vindt naar het grote publiek.

Te zien in Nederland

Ultraphonix - Original Human Music

Ultraphonix - Original Human Music

Label EarMusic

Beoordeling 8

Review Het debuutalbum van de band Ultraphonix geldt als een start van een project. Samen met Pancho Tomaselli (War) en sessie drummer Chris Moore weten Living Colour zanger Corey Glover en Dokken gitarist George Lynch hier een superband te smeden. Het album krijgt de titel waarmee alles wordt gezegd. Geen computers, maar real human music. Het album begint al heerlijk met ‘Baptism’. Een mix van powerrock funk en jazzy pop. Dat is het begin maar kent heerlijke songs als met ‘Take A Stand’ een cross-over sound van funk en rock. Dit past in de sfeer van Living Colour. Het is goed dat George Lynch ook de andere kant van zijn kunsten laat zien. Als gitarist van Dokken en Stryper zanger Michael Sweet wordt hij nog steeds als gitarist onderschat. De funk in de jazz sound van ‘Soul Control’, de smooth poprock van ‘What You Say’ of het experimentele funkyrock ‘Power Trip’. Het is dan ook een opvallend album dat weer even de buiten de kaders van de huidige rock en popsound baant. Niet alles is even strak ingezongen, maar het geeft de power en het enthousiasme weer waarmee dit album is opgenomen. Een heerlijke superact dat voor mij wel een doorstart mag maken door op tour te gaan en gezamenlijk vervolg gaat opnemen.

Te zien in Nederland

Clif Magness – Lucky Dog

Clif Magness – Lucky Dog

Label Frontiers rec.

Beoordeling 7,5

Review Het is de Amerikaanse rocker Clif Magness, waar niemand van heeft gehoord en met Kelly Clarkson en Avril Lavigne vele hits heeft gescoord. Als songwriter en als gitarist is hij op vele albums te horen. Mocht half jaren 90 diverse Grammy’s en awards ontvangen, maar toch weet bijna niemand wie deze rocker is. Met ‘Lucky Dog’ weet de man zijn derde solo album uit te brengen. Het geluk des levens, daar is hij bewust van. Zijn rockbloed stroomt door zijn aderen en dat is wat hij op dit album overtuigend laat horen. De melodieuze rocksongs ‘Unbroken’, ‘Don’t Look Now’ en ‘Love Needs a Heart’ doen denken aan de songs van Richard Marx. Het is allemaal erg Amerikaans georiënteerd, voor de Europese markt soms wat te glad geproduceerd, maar overall is het een prima knuffelrock album. Een term dat eind vorige decennia veel werd gebruikt voor commercieel Amerikaans georiënteerde poprock . De zoetigheid van ‘Rain’ en de rockende beats van ‘All Over My Mind’ gaan naadloos in elkaar over. Magness gaat met dit album zijn hart volgen en daar kan niemand iets op tegen hebben.

Te zien in Nederland

Dee Snider - For the love of Metal

Dee Snider - For the love of Metal

Label Napalm Rec.

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse zanger Dee Snider is geen onbekende in de wereld van de rock en metal. Wanneer hij niet gehoord wordt, zorgt hij hier wel voor. Nu zijn band Twisted Sister er definitief een punt achter heeft gezet, gaat Snider weer verder met zijn solo carrière. Twisted Sister wist in de jaren 80-90 de aandacht te trekken met hun vrouwelijke make-up op hun gezicht te smeren. Al was de band muzikaal ook erg goed in hun rock genre. ‘We’re Not Gonna Take It’ werd een klassieker en met ‘Leader of the Pack’ wist men zelfs een hit te scoren. Dee Snider liet later weten dat het Twisted Sister album ‘Love is for Suckers’ eigenlijk zijn eerste solo album was, maar uitgebracht met de band. Inmiddels weet de man zijn vierde solo album (met Widowmaker en Desperado albums is het zijn 9de) uit te brengen. Daar waar de rock een centrale plek innam, is de metal sound meer op dit album aanwezig. Met Howard Jones ( Killswitch Engange), Mark Morton (Lamb of God), Nick Bellmore (Toxic Holocaust) en Charlie Bellmore (Kingdom of Sorrow), De laatste twee neemt Snider als vaste bandleden mee. Maar de toon is dan wel gezet. Heerlijke melodieuze metal dat vooral vet wordt ingezet in de productie. ‘Lies Are A Business’, ‘I Am A Hurricane’ zijn heerlijk uptempo songs met een pompende drive. Arch Enemy zangeres Alissa White-Gluz weet Snider voor ‘Dead Hearts’ te strikken en met Become the Storm is er een vleugje Sisters terug te vinden. Het album is vooral Straight Forward metal album geworden en is de melodic sound langzaam naar de achtergrond verdwenen. Dee Snider is komende maand te zien in Belgie op het Alcatrazz festival

Te zien in Nederland

Two of a Kind - Rise

Two of a Kind - Rise

Label Frontiers rec.

Beoordeling 7,5

Review Het debuut album van de band Two of a Kind is alweer een decennia geleden en deze maand komt het vervolg. Het is Terra Nova man Fred Hendrix die het brein is achter Two of A Kind. Samen met zijn maatjes drummer Hans in t Zand, gitarist Gesuino Derosas, en broeder Ron Hendrix weten ze weer een heerlijk rockalbum te brengen. Het mooie is dat deze Nederlandse act twee zangeressen gebruikt. Ester Brouns (Maasbree) en Anita Craenmehr (Horst) die de zangpartijen prachtig weten af te wisselen. ‘Rock Your World’, ‘Here is the Now’ het semi-akoestische ‘Naked’ en ‘Wheel of Life’ kennen veel voor de hand liggende riffjes of zanglijnen, maar het klinkt allemaal heerlijk in het gehoor. Lekkere jaren 80 -90 melodic rock dat we vooral uit het buitenland kennen. Het tweede album van Two of a Kind brengt geen verrassingen. Wel heb je een album vol heerlijke voor de hand liggende rocksongs. Goed in gezongen, goede muzikanten en het staat live als een huis. Misschien wel beter dan op plaat, want het is nu nog wat cleaner opgenomen. Dat weerhoudt niet dat ‘Touch the Roof’ en ‘Higher’ prima songs zouden zijn op een album van Heart of een Marillion met zangeres.

Te zien in Nederland

Gioeli Castronovo – Set The World on Fir

Gioeli Castronovo – Set The World on Fir

Label Frontiers rec.

Beoordeling 7,5

Review De naam van deze act is een toch een combinatie van twee gevestigde rockmuzikanten. Johnny Gioeli komt uit de band van Axel Rudi Pell en Deen Castronovo is voor vele beroemdheden in te huren. Journey, Bad English, Ozzy, Paul Rodgers en ga maar zo door. Met Journey gitarist Neil Shon is de start gemaakt om dit duo samen te brengen in de band Hardline. Een prima album met heerlijke American rock. Nu 25 jaar later weten de heren dit nu ook weer te produceren. Met een cover van ‘Need You Now’ van Lady Antebellum weet je dat de rand van de commerciële poprock wordt gezocht. ‘Ride of Your Life’ en ‘Fall Like An Angel’ zijn dan ook weer prima rocksongs. Natuurlijk is het een Frontiers album waar De Vecchio zijn stempel op drukt door de productie tot het inspelen van de toetsen te doen. Toch is er dit keer een betere balans te vinden als het gaat om de songs. Ze zijn gevarieerder in de composities. Van ballad tot poprock, het komt allemaal voorbij. Het past soms in het rijtje van de knuffelrock albums. Maar met dit mooie weer is het heerlijk!

Te zien in Nederland

Graham Bonnet Band – Meanwhile back in t

Graham Bonnet Band – Meanwhile back in t

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review De Engelse rockzanger Graham Bonnet is net als Glenn Hughes een zanger die altijd in de schaduw staat van hun band waar ze furore mee maakten. Voor Hughes was dit Deep Purple en komt met zijn nieuwe band BCC (met Joe Bonamassa) weer in de picture. Voor Bonnet was het Rainbow waar hij hun hit Since You’ve Been Gone heeft ingezongen. Toch weet Bonnet elke keer weer met een goede band op de buhne te komen. Michael Schenker Group, Alcatrazz met Yngwie Malmsteen en later Steve Vai en Impellitteri waren allemaal top acts wanneer Bonnet de zang voor zijn rekening neemt. Inmiddels weet Graham Bonnet met zijn band de podia regelmatig onveilig te maken. Tegelijk weet hij met zijn side projecten en uitnodigingen bij o.a. de bovenstaande bands als gast aan te schuiven. Maar het liefst wil hij zijn eigen songs vorm geven. Ondertussen in de garage speelt hij met zijn band de sterren van de hemel. Dit album is dan ook een juweeltje en sluit naadloos aan bij de Vai periode van Alcatrazz. ‘The House’, ‘Long Island Tea’ en het heerlijke openingsnummer en titeltrack doen erg denken aan deze periode. Het is ook niet zo vreemd, omdat Jimmy Waldo tekent voor de productie en de toetsen roert. Steeler gitarist Kurt James staat op de plaat als gitarist maar de onbekende Joey Tafolla (Jag Panzer) sessiegitarist neemt eigenlijk het gitaarwerk voor zijn rekening. Maar de beeldende teksten van o.a. ‘Hotel’ en ‘Man on the Corner’ of de cover ‘We Don’t Need Another Hero’ worden met passie gezongen. Eerlijk is eerlijk, niet alle songs zijn even geslaagd. Wanneer de zang tegen de hogere tonen aan zit, begint het wat schreeuwerig te raken. Maar ja, de man van 70 weet wel weer een heerlijk rockalbum voort te brengen. En wat hij op die leeftijd presteert is zeker niet ieder gegeven.

Te zien in Nederland

Mr. Big - Live From Milan

Mr. Big - Live From Milan

Label Frontiers Music/Rubicon Music

Beoordeling 8,5

Review Mr. Big is een Amerikaanse rockband opgericht in 1988. Vanwege spanningen in de band zijn ze gestopt in 2002. Op verzoek van de fans zijn ze weer bij elkaar gekomen in 2009 en hebben sinds die tijd verschillende releases uitgebracht. What if.... (2009), The Stories We Could Tell en Defying Gravity (2017). Nu is er een live-release, Live From Milan. Een bijzondere release omdat het een van de laatste optredens met drummer Pat Torpey bevat. Torpey leed lange tijd aan Parkinson. Op 7 februari 2018 heeft hij de strijd op moeten geven. Op deze release drumt hij nog een aantal nummers mee en verzorgd hij backing vocals. Live From Milan bevat tweeëntwintig tracks die nummers uit het hele oeuvre van de band bevatten. Hierdoor zal de release zowel de oude fans als meer nieuwe fans aan kunnen spreken. De kwaliteit van deze band is hoorbaar. Het zijn goede muzikanten die moeiteloos door lang niet altijd het meest makkelijke materiaal gaan. Zanger Eric Martin laat bijna geen steken vallen. Gitarist Paul Gilbert en basgitarist Billy Sheehan laten regelmatig hun entertainende solo’s horen. Matt Star doet het fantastisch als drummer. Hier en daar voegt hij zijn eigen stijl toe op momenten waar het kan, maar te allen tijde met respect voor Torpey. Je voelt en hoort de energie van de band, maar het publiek laat ook goed van zich horen. Live In Milan is een goede afspiegeling van de kwaliteit en de energie van de band en een mooi eerbetoon aan Torpey.

Te zien in Nederland

Space Elevator - I

Space Elevator - I

Label SPV/ Steamhammer

Beoordeling 8

Review Wanneer je sky high wil gaan dan heb je wel een space elevator nodig. De Engelse band denkt er net zo over en gaat met een dubbele dosis van start. Met The Duchess als frontvrouw en zangeres weet ze haar bandleden Brian Greene, Chris Maguire en David Young onder de duim te houden. Het rockend kwartet doet denken aan Pat Benatar, Heart of Fiona. Het past in het rijtje van de rockacts met een aansprekende zangeres. De melodieuze rock is direct pakkend met ‘We Are the Losers’. Het refrein is pakken de geestig, maar vooral US commercieel getint. Het Loneliness of Love is rechtstreeks geleend van REO Speenwagon of een Loverboy song. Maar ja die kent dat tegenwoordig nog. Dus de band ruikt nieuwe kansen. Met een prachtige rockstem weet ze met ‘Move On’ een passende ballad op de plaat te zetten. Het is allemaal niet nieuw maar zeker verfrissend!. Tot slot weet men met het Thin Lizzy nummer ‘Don’t Believe a Word’ in de Gary Moore versie te eindigen.

Te zien in Nederland

Space Elevator - II

Space Elevator - II

Label Voer een korte beschrijving van uw project in.

Beoordeling Creatief werk / fotografie

Review Deel II Wanneer de band het tweede album in een anderhalve maand op de markt brengt, gaat het feestje gewoon door. Met een mobile baby sound begint het album met ‘Take The Pain’. Al snel wordt de gitaarriffjes ingezet en is de drive weer optimaal aanwezig. ‘Talk Talk’ en ‘Word of Possibilities’ kunnen zo weer in de jaren 80-90 hitparade. Het is soms wat gedateerd, maar het blijft lekker om naar deze melodic rock sound te luisteren. Met een akoestische gitaar wordt de popballad ‘Lucky Girl’ ingezet. Het is mooi gezongen en de sound is helder. Iets wat niet voor alle rockalbums geldt. Met het ‘Queen for a Day’ hoor je de humor van de band door hier en daar een Queen gitaar soundje te plaatsen en met een mooi koortje af te sluiten. Voor de melodic rock liefhebbers is het zeker een prettige verrassing om dit album te beluisteren. .

Te zien in Nederland

2018

TNT – XIII

TNT – XIII

Label Frontiers

Beoordeling 8

Review Het was al in de jaren 90 dat de Noorse rockact TNT met verrassende albums kwamen. Het was doorsnee maar gitarist Ronni Le Tekro wist er altijd heerlijke riffjes uit de gitaar te toveren waardoor de albums altijd even anders waren. Hierdoor viel de band op Maar vreemd genoeg is het nooit doorgegroeid met een hit. TNT kent tegenwoordig alleen de drummer Diesel Dahl en gitarist Ronni Le Tekro nog. Veel bassisten zijn de revue gepasseerd en met Baol Bardo Bulsara weet de band hun vierde zanger in te lijven. Album dertien is weer eentje die er zeker mag zijn! De melodieuze popsongs Tears in My Eyes en Catch the Wave zijn juweeltjes voor de melodische rock. De band weet nog steeds heerlijk stevig te keer te gaan met ‘We’re Gonna Make It’ als is het een titel waarbij je wat geloof gaat verliezen. Met het “Get Ready For Some Hard Rock’ zijn we even helemaal de weg kwijt. Het nummer is heerlijk maar de tekst en refrein is so not done, dat het eigenlijk wat storend is. Dat is wat jammer. Toch is het album weer een van de beste melodieuze rockalbums van dit moment. Misschien is het wel dat Del Veccio van Frontiers hier een niet aan heeft gezeten en de heren gewoon hun werk laat doen. Met het subtiele en breekbare ballade ‘Sunshine’ hoor je de kracht van Le Tekro.

Te zien in Nederland

Valentine - The Alliance

Valentine - The Alliance

Label eigen beheer

Beoordeling 8,5

Review Het verhaal rondom Valentine gaat terug naar de late jaren 80 waar hij een grote hit scoorde met ‘Over And Over Again’. Zijn handelsmerk was vooral dat de songs bombastisch klonken en vol. Dit doet denken aan Queen in de rock periode waar vele mensen van houden. Nu hebben we een eigen talent en dan weet het Nederlandse publiek het niet zo goed te vinden. In het buitenland staat de band Valentine op de festivals tussen de grote melodic rockbands als Jean Beauvoir, Steelheart en Lee Aaron. Het geluid is nog altijd even bombastisch en vol. En de songs a la Queen bestaan ook nog altijd “Black Dog’ of het heerlijke Sons of Amerika doen denken aan de Queen periode van Killer Queen. En eerlijk gezegd, de band doet muzikaal levert zeker geen ondermaats werk af. Beter gezegd, de band kan dit live ook waar maken. Het is niet voor niets dan men tribute shows van Queen doet. Om Queen in een modern jasje te willen horen, ik zeg Valentine ‘Running On Empty’. Het kent de rocksound gecombineerd met electropop en aanstekelijk voor het grote publiek. Het persoonlijke Elenoir Robyn gaat over zijn dochter en het loslaten wanneer ze groter wordt. Oke het klinkt als een Marco Borsato in een Mercury jasje. Met de single ‘Soldiers of Light’ horen we een heerlijk rocksong met oosters tintje en een aanstekelijk refreintje. Het is een verrassend heerlijk album dat bij iedere rocker en Queen liefhebber in de kast hoort te staan!!

Te zien in Nederland

Jizzy Pearl of Love/Hate – All You Need

Jizzy Pearl of Love/Hate – All You Need

Label Frontiers rec.

Beoordeling 7,5

Review Het was eind jaren 80 dat de melodische rockacts uit California de hairbands als Motley Crue en Bon Jovi de loef af willen steken. Het was allemaal te glad en clean geworden. Het moest meer swingen en ruwer zijn. De funksound werd binnen de rock geplaatst en de crossover was daar. Extreme, Ugly Kid Joe en Kid Rock namen het voortouw. Binnen deze gelederen kwam er ook een nieuwe band op genaamd Love / Hate. Met Jizzy Pearl als zanger aan het roer werd het debuutalbum Blackout in the Red Room een classic en met hun tweede album werd ‘Wasted in America’ een grote hit. Wanneer alles dan een beetje in herhaling valt, kloppen andere acts aan de deur om de getalenteerde muzikanten weg te kopen. Dat gebeurd ook hier. Alice Cooper, Dio, Ratt en vele andere kloppen aan de deur. Het is een soort van Love Hate verhouding. Degene die uiteindelijk overblijft is de frontman, Jizzy Pearl. Ook verkoopt hij zich als zanger voor Ratt en LA Guns, met succes en met enige heimwee. Afgelopen jaar is er weer vraag naar de sound of the 80’s en dus ook voor de rock van Love Hate. Men bracht een album met oude demo’s uit voor de attentie waarde. Nu is er een album waar Pearl weer zelf de scepter mag zwaaien. Het album is dan ook een combinatie van de oude sound. Het start weer heerlijk met ‘You’re Gonna Miss Me When I’m Gone’ en ‘Comin Home To The Bone’. De funky powerrock is lekker vet aanwezig en met ‘Frustrated’ komen alle frustraties te boven. Het heerlijke popsong ‘Little Treasures’ nijgt tot een hitsong en de afsluiter Mr Jimmy tot een postpunk garage song. Het geeft de diversiteit aan. Maar een ding staat boven water, Jizzy Pearl kan nog steeds als rockzanger goed mee. Het is dan ook niet nodig om je tegen de andere collega’s af te zetten. Zij die hits hebben gescoord, het is nu eenmaal zo. Al begrijpen we de frustratie van Pearl. Dit is een prima album!

Te zien in Nederland

Sunstorm - The Road To Hell

Sunstorm - The Road To Hell

Label Frontiers

Beoordeling 7,5

Review Het is alweer 10 jaar dat deze superband hun eerste album uitbracht. Superband ? En niemand die er ooit van heeft gehoord?? Ja, binnen de melodische rock is dit weldegelijk een superband. De voormalige zanger van Rainbow, Joe Lynn Turner startte deze band met de leden van Pink Cream 69. Maar ook hier zien we dat Alessandro Del Veccio een vinger in de pap wil. Hij sluit aan als toetsenist. Ja, het past in de lijn van Del Veccio’s platenlabel Frontiers. Inmiddels zijn de PC69 bandleden weer herenigd met hun eigen zanger. Toch weet het meesterbrein Turner een eigen draai aan het album geven. Gelukkig maar, de melodic rock is weer powerful met Only the Good Will Survive, heerlijk melodieus met heerlijke gitaariffs van Simone Mularoni (DGM) op ‘My Eyes On You’ en soms heerlijk voor de hand liggend met ‘Future to Come ‘. Opvallend is dat Joe Lynn Turner een zangstijl kent dat zwaarder en ruwer is geworden naar mate hij ouder wordt. Het is daardoor stevig, maar ik mis zijn uniek stemgeluid wat hem zo bijzonder bij Rainbow maakte. Dit horen we gelukkig nog wel op ‘Everywhere’ en ‘Calling’ terug. Het album is inmiddels verschenen en deze week komt het bericht dat Joe Lynn Turner in het ziekenhuis ligt met hartkwalen. Hoe en wat wordt niet vermeld, maar hopelijk is hij weer snel op de been.

Te zien in Nederland

Hoobastank - Push Pull

Hoobastank - Push Pull

Label Napalm Records

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse band Hoobastank heeft behoorlijk wat bereikt waaronder de wereldwijde verkoop van meer dan tien miljoen albums, drie grammy nominaties en hitsingles als ‘Crawling in the dark’ en ‘The reason’ waardoor ze bekend zijn geworden bij het grote publiek. Dit jaar brengen ze hun zesde studioalbum Push Pull uit en daarmee hun eerste plaat in zes jaar. Voor deze plaat hebben ze samengewerkt met producer Matt Wallace (Faith No More, Maroon 5) om hun nieuwe muzikale ideeën tot leven te brengen. Want ondanks dat het zes jaar is sinds hun vorige plaat, zijn ze niet gestopt met het bedenken van nieuwe muzikale ideeën. ‘Push pull’ en ‘More beautiful’ hebben groovy en funky geluid en zanger Doug Robb zoekt de hogere facetten van zijn stem op. Tot nu toe doet het toch aardig denken aan Maroon 5. Na de eerste drie nummers zit je misschien toch te wachten op wat meer rocknummers. Die krijgen we met een verrassende cover van ‘Head over heels’ van Tears For Fears. De rock gaat verder met ‘True believer’ die ook wat meer heftige vocalen bevat. Ze vervolgen met ‘Just let go’, een echte meezinger met een positieve vibe. ‘Better left unsaid’ en ‘Buzzkill’ zijn twee zwaardere nummers. Afhankelijk van je verwachtingen van het album moet het misschien een beetje loskomen, maar naarmate het album vordert, ga je het meer voelen en spreekt het meer aan.

Te zien in Nederland

DeWolff - Thrust

DeWolff - Thrust

Label Mascot

Beoordeling 8

Review Het is onze jonge jonge hoop in de bange blues rock dagen. De heren van DeWolff zijn ons Nederlands trots en met dit album mag men dan ook gerust de wereld gaan veroveren. En wij hebben er vertrouwen in! De psychedelische bluesrock komt met het openingsnummer ‘Big Talk’ direct heerlijk binnen. Het nummer doet door de zweverige tussenbreak nog steeds denken aan Led Zeppelin. Met de single ‘California Burning’ komt de sound van de Black Crowes om de hoek kijken. De zangstijl van Pablo van de Poel, doet steeds meer denken aan Chris Robinson. Het hoge stemgeluid dat een vleugje soul kent. Maar met ‘Once In A Blue Moon’ wordt alles anders. Het nummer is een laidback sluimerend blues nummer dat gedragen wordt door de toetsen. De diversiteit van de songs is groot waardoor de band wederom grote stap doet in de ontwikkeling van deze band. Het klinkt weer veel volwassener dan de voorganger Roux-ga-Roux. Deceint & Woo is heerlijk vol qua klankkleur en swingt. Met het bluesstopjes en dan weer verder te gaan doet het um juist. En dan overschakelen naar het klassieke slowblues nummer ‘Freeway Flight’ of een stevige stamp en pomp nummer ‘Swain’. Het album kent vele variaties zonder dat er echte slechte nummers tussen zitten. Het is onze jonge jonge hoop in de bange blues rock dagen. De heren van DeWolff zijn ons Nederlands trots en met dit album mag men dan ook gerust de wereld gaan veroveren. En wij hebben er vertrouwen in! De psychedelische bluesrock komt met het openingsnummer ‘Big Talk’ direct heerlijk binnen. Het nummer doet door de zweverige tussenbreak nog steeds denken aan Led Zeppelin. Met de single ‘California Burning’ komt de sound van de Black Crowes om de hoek kijken. De zangstijl van Pablo van de Poel, doet steeds meer denken aan Chris Robinson. Het hoge stemgeluid dat een vleugje soul kent. Maar met ‘Once In A Blue Moon’ wordt alles anders. Het nummer is een laidback sluimerend blues nummer dat gedragen wordt door de toetsen. De diversiteit van de songs is groot waardoor de band wederom grote stap doet in de ontwikkeling van deze band. Het klinkt weer veel volwassener dan de voorganger Roux-ga-Roux. Deceint & Woo is heerlijk vol qua klankkleur en swingt. Met het bluesstopjes en dan weer verder te gaan doet het um juist. En dan overschakelen naar het klassieke slowblues nummer ‘Freeway Flight’ of een stevige stamp en pomp nummer ‘Swain’. Het album kent vele variaties zonder dat er echte slechte nummers tussen zitten.

Te zien in Nederland

Perfect Plan – All Rise

Perfect Plan – All Rise

Label Frontiers

Beoordeling 8

Review Dat in Zweden de wereld van de melodieuze rock nog steeds hoogtij viert is bekend. De jaren 80 90 AOR is nog steeds een inspiratiebron. Het is dan ook niet vreemd dat de huidige melodieuze rock acts veelal uit Scandinavië komen. Perfect Plan is daar eentje van, maar zeker een van de betere acts! Het debuutalbum is gevarieerd in de stijl waarin men speelt. Hier komen huidige rockacts veelal te kort. Met een stevig uptempo en catchy opener ‘Bad City Woman’ horen we direct dat de productie vetter en goed is. Een goede rockstem dat niet schreeuwerig is en de hogere tonen geleidelijk laat klinken. De afwisseling van toetsen en gitaar is ook prettig en in balans. ‘In and Out of Love’ doet dan ook denken aan de beginperiode van Bon Jovi. Naast de titel is de afwisseling ook hier weer prettig. Een herhalend refrein mag misschien wat minder. Met een lekkere gitaar drive wordt ‘Stone Cold Lover’ ingeluid wat meteen pakkend is. Met ‘Gone Too Far’ is het net even te veel intro om de basis van de song in te luiden. Het album kent een en dezelfde sound maar de band weet hierin op een goede en prettige manier af te wisselen. Dat maakt het plan perfect. De uitdaging is of men dit kan volhouden op een tweede album. Maar als debuut is het prima!

Te zien in Nederland

Sink The Ship - Perverse

Sink The Ship - Perverse

Label Sharpetone

Beoordeling 7,5

Review Met een bandnaam als Sink the Ship of Titanic het kan zijn dat men zich als kapitein op een schip voelen. Met deze band uit Cleveland wil men in de voetsporen treden van Linkin Park of Lamb of God. Het heeft 6 jaar geduurd voordat men de juiste stijl had gevonden, maar nu is men er; overtuigend, vet, rauw en powerful! Sink the Ship is dan ook een energieke band die we in de gaten moeten houden. Het album begint met Second Chances. De metal sound en grunt doet is het moment om je schrap te zetten. Wanneer al snel het vocale roer wordt omgegooid horen we de popsound van de band. Dit is ook de kracht van de band. Met ‘Out Of Here’ is vooral de popsound dat de boventoon voert. Dat wordt halverwege gewijzigd in de metal rap. Alles doet dan denken aan de zangpartijen van The Script afgewisseld met Sepultura en een powersound van Blink 182. Chunk! Man Bert Poncet en Miss May I metal zanger Levi Benton springen bij op ‘Domenstic Dispute’ en het aanstekelijke ‘Everything’. Met het Nail Biter doet men er qua tempo een schepje bovenop om daarna bombastisch te werk te gaan met Pul Up. De songs worden daarna voller en valt het wat in herhaling als het gaat om de composities. Toch blijven de songs wel staan. Al is aan het eind van het album wel eens de vraag welke nummer en titel hoort nu bij elkaar. Dan blijkt dat de songs hetzelfde klinken.

Te zien in Nederland

Preoccupations - New Material

Preoccupations - New Material

Label Jagjaguwar

Beoordeling 7,5

Review De Canadese rockformatie Preoccupations is na twee Jaar terug met een nieuw album dat de symbolische titel New Material heeft meegekregen. De vier Canadezen zijn nog steeds in de eerder ingeslagen weg verder ingegaan en brengen ons een vertrouwd geluid waarbij de luisteraar toch de nodige nuanceveranderingen zal horen. Een ode aan een depressie….. De band die eerder een bestaan kende onder de naam Vietcong kwam in 2016 met het titelloze debuut maar deze raakte in het conservatieve Amerika de gevoelige snaar. Overigens was het volgens frontman en bassist Matt Flegel nooit de bedoeling om te refereren naar die inktzwarte periode uit de geschiedenis. In 2016 was daar het titelloze debuut en de combinatie van rock, postpunk of punkrock werkte. Nu is daar de opvolger en de luisteraar zal de nuanceverschillen herkennen; iets meer synths en iets meer melodielijnen ondanks dat volgens deze band dit album een ode aan een depressie is. Flegel is vocaal verrassend Opener ‘Espionage’ is verrassend door de call/response-zang die het nummer nog meer vaart en explosiviteit geeft. Na deze krachtsexplosie is het tijd om de wat duisterdere kant van de band te beluisteren. Bij ‘Decompose’ wordt toetsenist Scott Munro nadrukkelijk in de schijnwerpers gezet en is de combinatie van Munro’s toetsenvaardigheid en de stuwende drums van Mike Wallace als olie voor de motor. Daarbij is het verrassend dat Flegel laat horen enkele octaven hoger dan gebruikelijk blijkt te kunnen zingen en het eindresultaat is één van de beste tracks van dit nieuwe album. Ook het Newwave-achtige ‘Disarray’ is ijzersterk; als basis een stuwende ritmesectie, melodieuze en heldere synths en dan toch weer die donkere, schurende stem van Fleger. (prettig klinkende) duisternis alom Zo krijgen we na het eerste deel van het album het gevoel dat het geluid evenwichtiger is geworden en dat de band zich verder heeft ontwikkeld en zich heeft los gemaakt van die verwijzingen naar Punk. ‘Manipulation’ heeft een wat lager tempo maar de band weet met een ongekende intensiteit bij waarschijnlijk elke luisteraar wel binnen te dringen. De ietwat donkere tekst (Charm and betray / Ruin and replay / Seduce and deceive / Destroy and repeat ) past als gegoten bij de stem van Flegel. Op het vervolg, met nummers als ‘Antidote’ en ‘Solace’ laat de band zijn veelzijdigheid horen om vervolgens bij het duistere of misschien wel inktzwarte ‘Doubt’ pas gas terug te nemen. Afsluiten doet de band in stijl met het instrumentale ‘Compliance’, een nummer dat je verder mee de duisternis in neemt met als bijzonder element dat het wat industrieel klinkt. Eindoordeel New Material is meer dan toegankelijk ondanks de duistere sfeer die het Canadese viertal creëert. Hiermee levert Preoccupations een tweede album af dat boven het spreekwoordelijke maaiveld uitsteekt en eigenlijk boeiend is. Zonder één van de bandleden tekort te doen toch even speciale aandacht voor drummer Mike Wallace, want het drumwerk is mede bepalend voor de sound van dit tweede album. Enige minpunt is dat de totale speelduur maar een kleine 36 minuten bedraagt maar een kniesoor die daar op let. Op naar het volgende album met “nieuw materiaal”. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Stryper - God Damn Evil

Stryper - God Damn Evil

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8,5

Review Het verhaal van de Amerikaanse rockact Stryper is niet een verhaal van 13 in een dozijn over schoolbandjes die het proberen etc. Stryper is een band waarvan de broers Robert en Michael Sweet altijd naar de Baptisten kerk gingen. Hierbij staat het zingen van Gods woord centraal. Geinspireerd door Vanhalen gingen de broers op zoek naar een gitarist. Na CC DeVille (Poison), Doug Aldrich (Whitsnake) kwam Oz Fox de gelederen versterken, Met bassist Tim Gaines (Later Richard Marx) werd het eerste album ‘Under Yello & Black Attack’ gemaakt. Naast de black metal was er nu de White Metal/ White Rock. De band brak door met de albums Soldiers Under Command en To Hell With The Devil, maar na 8 jaar diverse albums werd het minder en kwam het allemaal wat in herhaling terecht. De band stopt en weer in 2005 terug te komen met het voor de hand liggende titel Reborn. Tijdens Stryper was Michael Sweet ook solo actief. Samen met Dokken gitarist George Lynch maakte hij zijn beste albums onder de naam Sweet & Lynch. Deels doen Strypers leden mee en gast muziekanten waaronder de wereld drummer Kenny Aronoff (John Mellencamp) en Tracy Ferrie ( Boston) behoren tot zijn vaste band. Overigens was het Boston Tom Scholtz SWeet als vervanger aanwees toen Boston zanger Brad Delp overleed. Dit heeft Sweet gedaan tot 2011 om daarna Stryper weer te versterken. Dit album kent al een lang en spannend intro voor dat de felle gitaren van Oz Fox zijn intrede doen. Het ‘Take It To The Cross’ is weer heerlijk agressief zoals de eerste albums van de band klinken. Hierbij valt het niet meer op dat dit een Christelijk georiënteerde band is. Dit raken we al snel kwijt met het titelstuk ‘God Damn Evil’ en het nog stevigere ‘The Valley’. Stevige gitaar rock riffs en een stuwende drums blazen door de speakers, terwijl de samenzang in de refreinen weer volop aanwezig is. Het is dan ook de kracht van de band, door de harmonische vocalen die men op jongere jaren in de kerk hoorde dit te verbinden met deze rock metal. Met een religieuze tekst is het plaatje van Stryper compleet. Een heerlijk fris en goed album van de band! Probleempje; de toonaangevende cd winkel in USA Wallmart, wil het album niet in de schappen omdat het een aanstootgevende titel is….

Te zien in Nederland

Black Stone Cherry - Family Tree

Black Stone Cherry - Family Tree

Label Mascot

Beoordeling 8

Review Na het fantastische album Kentucky uit 2016, is het aan de Amerikaanse Southern Rockers een uitdaging om dit album te overtreffen. Dit doet men door het openingsnummer ‘Bad Habit’ vol power bluesrock te openen. Direct en rechtdoorzee is het motto, dat is duidelijk. De band weet met hun zesde album nog steeds energiek te keer te gaan. Hier is geen dufheid te speuren. ‘Burnin’ en ‘New Kinda Feelin’ doen ook niet onder het openingsnummer. Heerlijk felle gitaren die de balans tussen Sounthern Rock en hard rock vinden. Met een heerlijke drive in ‘Carry Me On Down The Road’ weet de band het startsein te geven van een swingende plaat. Met een soulstem van Chris Robertson op ‘My Last Breath’ doet het nummer al snel denken aan Black Crowes. Het krijgt een gospel vleugje door de achtergrond vocalen die de titel luidkeels in koor meezingen. Mooi is deze combinatie, wat we te weinig horen. Het album is dan ook gevarieerd in de bluesrock vormen dat we kennen. Tot slot weet de band met Gov’t Mule gitarist Warren Hayes het album met ‘Dancing in the Rain’ af te sluiten. De band weet met dit album een mooie opvolger te brengen, even de cover cd uit 2017 daar te laten.

Te zien in Nederland 12 juni Boerderij te Zoetermeer

Dokken – Return to the East Live 2016

Dokken – Return to the East Live 2016

Label Frontiers

Beoordeling 7,5

Review Het is de Amerikaanse rockact Dokken die in de jaren 80 het eerste grote succes van de hairband toentertijd mocht ontvangen. Tooth and Nail en Under Lock & Key werden kaskrakers. De band van Don Dokken was erg goed en misschien ingehuurde muziekanten. Wanneer het succes groot werd, werden de muzikanten weggekocht. George Lynch startte o.a. de rockact Lynche Mob en werd later voor vele klussen ingehuurd en maakte mooie albums met Stryper zanger Michael Sweet. Mick Brown werd door Ted Nugent ingehuurd en maakte met hem zijn hernieuwde glorie tijd mee. Bassist Jeff Pilson zien we plotseling bij DIO en Foreigner verschijnen. Al wordt hij ook veel voor gast- en productie werk ingehuurd. Don Dokken bleef alleen achter en maakte nog prima albums, maar the classic albums kwamen er niet. Alleen deze samenstelling staat voor the real Dokken. Wanneer er in de jaren 90 het succes werd afgerond met een live album Beast From The East, is het nu tijd voor deel 2. We zijn wat jaren verder en de reprise van Dokken is ook niet meer wat het is geweest. De songs zijn wat lager gestemd omdat Don Dokken het anders niet meer haalt. Het heeft wel de beperking op songs als ‘Kiss Of Death’, ‘Tooth and Nail’ en ‘the Hunter’. Muzikaal staat het allemaal nog als een huis. ‘Breaking the Chains’, “Dream Warriors’ en ‘It;s Not Love’ zijn nog heerlijke songs. Met I’ts Another Day’ staat er zelfs een nieuw nummer op. Prima song maar de hoge zangpartijen kunnen we alleen nog horen op de albums van toen. Het album komt met een dvd en dan zien we toch een stel boys van toen die ouder zijn en in hun leven hun successen hebben mogen vieren. Voor mij is het dan ook mooi om dit concert uit 2016 met de originele leden hier weer samen te zien spelen. Het verhaal gaat toch… dat is de gitarist/ drummer/bassist van Dokken!

Te zien in Nederland

James Christian - Craving

James Christian - Craving

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8

Review De naam James Christian is voor de meeste mensen niet een naam waarbij een bel doet rinkelen. Voor een aantal die de hard rock een warm hart doen toedragen herkennen hem als de zanger van de jaren 80-90 band House of Lords. Inmiddels is de man al jaren naast de House of Lords ook solo actief. Met de naam Christian doet het wel wat denken aan een gospel zanger. Dit was voorheen niet pro actief maar met dit album lijkt het anders te worden. De Amrikaanse melodische rock combineert hij met een vleugje pop. Aanstekelijke refreinen en een goede rockstem, daar heeft Christain een patent op. Met het openingsnummer ‘Heaven Is A Place In Hell’ pakt hij direct de sound en het verhaal op dat hij met dit album wil vertellen. Lekker uptempo rock net als ‘Jesus Wings’ of het zwoele singende ‘If There Is A God’ zijn titels waarbij het duidelijk is waar zijn vraag ligt. Met de leeftijd om terug te kijken op de tijd en wat kan ik nog doen (lees midlife), komen deze items in de gesprekken voor. De issues worden met zijn vrouw Robin Beck (Coca cola hit First Time) besproken. Ook zij maakt tegenwoordig weer albums die Christian dan weer produceert. De ze albums zijn dan ook zeker niet slecht te noemen. Met dit album is het ook productioneel ook goed en kent een mooie warme klankkleur. ‘Love is The Answer’ en ‘Black Wasn’t Black’ zijn wat quasi meezingers maar wel lekkere rocksongs. Samen met Tommy Denander, Jimi Bell en multi- instrumentalist Clif Magness, weet Frontiers man en producer Alessandro Del Vecchio hier wel een mooi product af te leveren. Christian weet met het ‘Amen’ zijn rockalbum met religieus tintje netjes af te ronden. Goede melodic rock album!

Te zien in Nederland

Manic Street Preachers – Resistance in F

Manic Street Preachers – Resistance in F

Label Columbia / Sony

Beoordeling 8

Review De Welse band MSP of te wel The Manics komen eindelijk met hun dertiende album. Het was het wachten waard. Nadat ze hun studio op orde hadden, kon men beginnen met de opnamen. De band bestaat nog steeds als een trio die vanaf de eerste orde bij elkaar is. Er spookt nog altijd een vierde bandlid Richie Edwards, op aarde die op 1 februari 1995 plotseling verdween. Het was het 4 jaar wachten waard. He album klinkt lekker fris en de songs zijn minder kritisch georiënteerd dan voorheen. Het kent meer harmonische vocalen en koortjes. ‘Hold me Like A Heaven’ en Toch hoor je altijd nog een soort van donker kritisch kantje aan de songs, maar wat wil je ook met een leven waarvan je altijd weet dat iemand zo weer op de stoep kan staan. De band heeft altijd rekening gehouden met het idee dat Edwards zo weer kan opduiken. Met ‘Dylan & Caitlin’ weten de heren een duet te doen met The Achoress (Catherinde Anne Davies). Hier hoor je de ode aan Elton John’s duet met Kiki Dee. Terwijl de opener ‘People Give In’ een vertrouwd rockgeluid geeft, inclusief de strijkers en afwisselende instrumenten die in songs voorkomen. Met ‘Broken Algorithms’ gaat de band weer even als de oude rockact te keer. Kritische tekst, lekkere gitaardrive en pompende ritmesectie. Heerlijk. Het album is dan ook weer eentje waarmee het vlammetje de Britpop liefhebbers weer optimaal laat laaien. De deluxe versie kent een bonus met demo’s en extra songs. De Manic Street Preachers staan op 10 augustus Lokerse feesten te Lokeren (b)

Te zien in Nederland

LA Guns - Live in Milan

LA Guns - Live in Milan

Label Frontiers rec

Beoordeling 7

Review De Amerikaanse glamrockers wisten afgelopen jaar al te komen met een goed album. Dit maal komt de band met een live album. De voormalige Guns & Roses gitarist (waar de naam (Traci) Guns & (Axl) Rose vandaan komt) weet met dit album een mooi overzicht van LA Guns weer te geven. De zanger Philip Lewis is weer terug en mr Guns is inmiddels ook weer aangeschoven waardoor het hart van de Guns weer terug is. Met een nieuwe band weet de band weer hun classic glamrock te presenteren. ‘Kiss My Love Goodbye’, ‘Seks Action’, ‘Rip & Tear’ en ‘The Ballad of Jayne’ zijn op dit album weer te horen. Het zijn de classics songs van de band die voornamelijk op de eerste albums LA Guns, Hollywood Vampires en Cocked & Loaded staan. Het album is opgenomen in de capital van Frontiers records die de band een tweede leven heeft gegeven. Toch kent het album veel songs die ook op het live album Live Vampires staan. Gelukkig horen we de energie van de band weer en staat men weer op het podium.

Te zien in Nederland

Core Leoni - The Greatest Hits

Core Leoni - The Greatest Hits

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8

Review CoreLeoni is een project van gitarist en medeoprichter van Gotthard, Leo Leoni. Het is vijfentwintig jaar na het gelijknamige debuutalbum van Gotthard en Leoni besloot dat dit het verdiende om gevierd te worden door nummers uit de vroegere tijd van Gotthard opnieuw op te nemen en op te frissen op een respectvolle manier. Het opnieuw opnemen van oud werk, kan mogelijk een gevoelig onderwerp zijn voor fans. In 2010 kwam medeoprichter en zanger Steve Lee op tragische wijze om het leven. Het is mede de taak aan zanger Ronnie Romero (Lords of Black, Rainbow) om eer te bewijzen aan het oude werk van Gotthard en aan Steve Lee. Het album bevat nummers van de eerste drie Gotthard albums. Er wordt geopend met ‘Il padrino’, love theme van ‘The Godfather’. Na deze intro volgt ‘Firedance’. Er klinken fantastische gitaarsolo’s en een zware basgitaar. Hierna komt ‘Downtown’ die ritmischer klinkt dan de originele versie door de drums en basgitaar. ‘Higher’ is een persoonlijke favoriet door de gave gitaren en vocalen en doordat het uptempo is. ‘Let it be’ is een powerballad. Het is een mooie afwisseling. Ook doordat de zang niet te heftig is waardoor de muziek niet overstemd wordt. Er is ook een nieuw nummer op deze plaat te vinden, namelijk ‘Walk on water’. Het is een knaller van een nummer en past goed tussen de rest. De zang van Romero is vergelijkbaar met die van Lee door zijn krachtige en rauwe stem. Romero is een goede keuze geweest. De nieuwe versies zijn heavier en moderner, maar ze doen wel recht aan de originele versies. Het is een album met heerlijke melodische hardrock. De albumtitel doet vermoeden dat er nog meer komt. Laten we het hopen.

Te zien in Nederland

2018

Homme/ Pop - Valhalla

Homme/ Pop - Valhalla

Label Eagle Vision

Beoordeling 8

Review Dit is een docu film waar Joshua Homme van Queens of the Stone Age zijn verhaal verteld over zijn belevenissen met Iggy Pop. Om bij de legendarische Iggy Pop te spelen is al een verhaal op zich. Maar wanneer je door hem wordt gevraagd om het album te maken hun is het gevoel nog meer bijzonder. Maar ook Iggy Pop verteld zijn verhaal, Het verhaal van deze muzikanten met de gehele band is al een bijzonder verhaal om te vertellen. Met de beelden van de soundchecks, de beleving wanneer men opneemt en live gaat spelen is mooi om te volgen. Alle heren weten met mooie anekdotes terug te blikken op de reis naar Joshua Tree en de opnames van het album Post Pop Depression. Het werd een nieuw chapter in het leven van Iggy Pop dat hem weer op de podia kreeg. Zonder op stukken en dialogen in te gaan is het een must om deze film te gaan bekijken. Daar zijn de loze zondagmiddagen voor.

Te zien in Nederland

Blackberry Smoke – Find A Light

Blackberry Smoke – Find A Light

Label Earache rec.

Beoordeling 7,5

Review The Southern rock van Blackberry Smoke weet de blues en rock prachtig te combineren. De band uit Atlanta bestaan inmiddels 15 jaar en met Find A Light is dit het zesde album dat men uitbrengt. Het album Whippoorwill uit 2012 werd hun doorbraak. Om dit te evenaren heeft men het licht nu gelukkig gevonden. Het recente album ‘Like An Arrow’ werd al door de band zelf geproduceerd. Dat geldt ook voor dit nieuwe album, al denk ik dat het goed zou zijn om even een ander als producer naar de songs te laten kijken. Het geeft dan vaker wat meer dimensie in de songs of variatie op het album. Met ‘Fles hand Bone’ opent de band sterk. Direct een uptempo powerful song dat wordt gevolgd door een lekkere meezing song “Run Away From It All’. Om niet te vervallen in de laidback-sound is ‘The Crooked Kind’ lekker uptempo en swingend en het ‘Medicate My Mind’ lekker easy listening te noemen. Het tweede deel van het album kent een rustigere inslag waar de country meer de intrede doet. Het is populair en iedereen lijkt hiermee weg te lopen zoals het ‘Seems so Far’. Met ‘Mother Mountain’ sluiten de heren het in The Jayhawks stijl af. Meezingende blues met een vleugje countryrock.

Te zien in Nederland

Bulletboys - From the Sky

Bulletboys - From the Sky

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8,5

Review The Bulletboys uit Los Angeles behoren tot de hairbands van de mid jaren 80 -90. Van The dirty ratt gang is alleen zanger Marq Torien nog aanwezig en verder heeft de band een leger aan bandleden versleten. Met Anthony Bluso is de band weer compleet en zijn Nick Rozz En Chad MacDonald het kwartet dat het in 2018 moet gaan doen. Het album is opgenomen in de studio 606 van David Grohl. Het schept de ruimte voor energie. Dat is dan ook vanaf de eerste gitaarriffs te horen. Powerful en met een heerlijk uptempo groove schalmt Apocolypto door de speakers. Dat wordt gevolgd door de single ‘D-Evil’ waarbij Eagle of Death Metal als gast even aansluit in de video. Het doet denken aan de Bulletboys van de jaren 80-90. Veel energie en heerlijk melodieuze rock. Met het titelnummer klinkt dat ze dit nummer geleend hebben van Foo Fighters. Een aanstekelijk refrein en met een eigen melodische rock versie hebben ze het hun eigen gemaakt. Al zijn de heren ook in staat de ballad en akoestische gitaar songs met ‘Hi Fi Drive By’ en een intiem prachtig ‘Losing End Again’. Een juweeltje kunnen we stellen. Prachtige vocalen die ondersteund worden met een cajon en akoestische gitaren. Om weer uit de dromen te komen gaat de band weer lekker stevig te keer met ‘What Cha Don’t’ om vervolgens een discobass te introduceren en lekker funky gitaartje er overheen te leggen om zo de swing binnen de rock te krijgen. Het album is dan ook een prachtig melodic rock album met zodanig hoge kwaliteit dat je dat maar zelfden meer hoort.

Te zien in Nederland

Revertigo - Revertigo

Revertigo - Revertigo

Label Frontiers Music

Beoordeling 7,5

Review Revertigo bestaat uit twee Zweedse muzikanten en oude vrienden; zanger Mats Leven (Candlemass e.a.) en gitarist Anders Wikstrom (Treat). Hun laatste samenwerking was op het gelijknamige album van Treat uit 1992. Door hun drukke carrières lukte het pas weer in 2016 om bij elkaar te komen om nieuwe nummers te schrijven. Dit resulteerde in een uit drie nummers bestaande demo. Deze demo bereikte Frontiers Music waarna ze zijn gecontracteerd voor hun debuutalbum. Alle instrumenten zijn door Leven en Wikstrom opgenomen, behalve de drums. Deze heeft Thomas Broman (Michael Schenker e.a.) op zich genomen. Revertigo speelt melodische hardrock. Het is een combinatie van de hardrock uit de jaren ’70/’80 en moderne rock. Het album zou daarom meer mensen kunnen aanspreken. Het album opent met ‘Hoodwinked’. Het heeft een sterke beat en is op zich best catchy, maar het is niet het meest sterke nummer om mee te openen. Het vervolg is ‘Sailing stones’, een melodisch hardrocknummer. Een echte meezinger en mooi slepend gitaarwerk naar het einde toe. Met ‘Symphony of fallen angels’ gaat het tempo wat omlaag al is het geen ballad te noemen. Het heeft veel ritme en pakt je aandacht er gelijk bij. ‘The cause’ is een groots klinkend rocknummer waarbij zang en gitaar afwisselend op de voorgrond staan. ‘Gate of the gods’ is een van de wat meer technisch complexere nummers waar je je aandacht bij moet houden. ‘False flag’ en ‘Unobtainium’ zijn de rustige nummers op het album. Met de laatste vier nummers wordt er nog even flink gerockt waarbij ‘Revertigo’ misschien wel het hardste nummer op het album is wat overigens doet denken aan Disturbed. ‘Break away’ doet denken aan Linkin Park en is daarmee een mooi voorbeeld van de invloed van de moderne rock die te horen is. De rauwe stem van Leven past goed bij de nummers en is bij een aantal nummers mooi intens al was het wel mooier geweest als hij af en toe minder vanuit de keel gezongen had. Leven en Wikstrom wilden een album maken wat uitstraalt hoeveel plezier ze eruit halen om samen te werken. Dat is ze zeker gelukt.

Te zien in Nederland

Saxon - Saxon

Saxon - Saxon

Label Union Square

Beoordeling 7

Review Het was in de tijd dat de punk muziek zijn intrede deed en de Britse rock van Deep Purple en Led Zeppelin tot het einde van hun glorietijd kwam. De punk was niet voor iedereen een hoogtepunt. De rockers brachten een nieuw impuls met o.a. Iron Maiden, Motorhead, Tygers of PanTang, Def Leppard en Saxon. Deze stroming werd New Wave of Britsh Metal genoemd. Saxon neemt hier een belangrijke plaats in. Met Peter Byford (Bill) als zanger en Paul Quinn en Graham Oliver op gitaar, Steve Dawson op bas en Pete Gill op drums is de band uit Barnsley een feit. In het kader van 40 years Saxon worden de eerste album opnieuw uitgebracht. Het waren toentertijd heerlijke frisse albums die even een ander geluid bracht dan de 3 akkoorden van de punk en de logge sound van Black Sabbath. Al kwam het op het debuutalbum nog niet helemaal uit de verf. De rocksound ‘Rainbow Theme’, de snellere riffjes van ‘Big Teaser’ en de blues van ‘Frozen Rainbow’ komen voorbij. Uitbalancerend naar waar het allemaal naar toe gaat, is dit album een album met veel potentie maar wist men nog niet waar dit naar toe zou gaan leiden. Met deze re-issue uitvoering zijn er naast het reguliere album, bonus, demo en live tracks er aan toegevoegd. ‘Stallions of the Highway’ en ‘Frozen Rainbow’ zijn als demo al prima songs. Van het optreden op het beroemde Donington van 1980 zijn ‘Still Fit To Boogie’, ‘Stallions of the Highway’ en een uptempo ‘Backs to the Wall’ toegevoegd. We zullen later in de tijd de meer melodieuzere heavy Saxon horen.

Te zien in Nederland

Saxon – Wheels of Steel (re-issue)

Saxon – Wheels of Steel (re-issue)

Label Union Square

Beoordeling 7,5

Review Het was in de tijd dat de punk muziek zijn intrede deed en de Britse rock van Deep Purple en Led Zeppelin tot het einde van hun glorietijd kwam. De punk was niet voor iedereen een hoogtepunt. De rockers brachten een nieuw impuls met o.a. Iron Maiden, Motorhead, Tygers of PanTang, Def Leppard en Saxon. Deze stroming werd New Wave of Britsh Metal genoemd. Met het debuut album Saxon was het even zoeken waar deze band voor zou gaan kiezen. De oude rock krijgt een stevig jasje. Met de opvolger was het duidelijk. Een titel als Wheels of Steel en een hoes met het logo van the Eagle Has Landed met daarboven de naam in middeleeuwse letters, daarmee was de toon gezet. Nee je kon niet meer om Saxon heen. Harde rock dat tegen de Metal aan schuurt. Heavy Metal! De ruwe gitaarsound van de gitaristen Quinn & Oliver klinken zwaar terwijl het melodieus vleugje kent. Lekker uptempo, solo’s en ruwe sound. “Motorcycle Man” Music wat je bij motortreffen hoort. Dit album is door de jaren heen een klassieker geworden net als de songs ‘747’ en het titelstuk. Het zijn nummers die nog steeds regelmatig in de live setlijsten opduiken. Ook hier vinden we livetracks van het Donington 1980 concert als toevoeging voor dit album. Met de songs van het debuut album sprokkel je show langzaam bij elkaar.

Te zien in Nederland

Saxon – Strong Arm Over The Law (re-issu

Saxon – Strong Arm Over The Law (re-issu

Label Union Square

Beoordeling 8

Review Het was in de tijd dat de punk muziek zijn intrede deed en de Britse rock van Deep Purple en Led Zeppelin tot het einde van hun glorietijd kwam. De punk was niet voor iedereen een hoogtepunt. De rockers brachten een nieuw impuls met o.a. Iron Maiden, Motorhead, Tygers of PanTang, Def Leppard en Saxon. Deze stroming werd New Wave of Britsh Metal genoemd. Het tweede album van Saxon Wheels of Steel bracht de wereld al in beweging. Met zo’n titel moest de band zichzelf gaan overtreffen. En dat deed men met Strong Arm Over the Law, dat wordt geopend met de klassieker ‘Heavy Metal Thunder’. Daar waar de band op hun debuut nog zoekende was, is het hier helder welke richting dit op ging. De powerful zware maar snelle harde rock dat de melodieuze Amerikaanse rock acts als KISS, Boston en Journey in hun hemd doen staan. Inmiddels krijgen Judas Priest, Status Quo en Motorhead het succes van de stevige Britse sound, terwijl Iron Maiden hun opmars maakt. Met het titelsong en ‘Dallas 1 pm’ weet Saxon maatschappelijke discussies te ontlokken. Of de moord op JFK wel of niet zo is gegaan als in de geschiedboekjes is beschreven werd ter discussie gesteld. Het werd door de jaren heen wederom een legendarisch album. Met deze versie zijn de bonus songs de BBC Sessions van 1982. Met ‘200ft’, ‘The Eagle Has Landed’, ‘747’ en ‘Mandy’ is het succesverhaal van Saxon met dit album zo goed als volledig. Hierna komen nog enkele top albums van Saxon maar tegenwoordig is het succes niet meer wat het ooit was. Het succes dat Iron Maiden tegenwoordig nog steeds kent, is voor Saxon helaas niet van toepassing. Ondanks dat men met regelmaat nog een acceptabel album uitbrengt.

Te zien in Nederland

FM - Atomic Generation

FM - Atomic Generation

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8

Review Het moet niet gekker worden. De Engelse rockact FM weet met hun elfde album een prachtig rockalbum te brengen. De heren Overall trappen af met het heerlijke melodic rocksong ‘Black Magic’ waardoor je als rocker direct op het puntje van de stoel zit. De Engelse band werd in de jaren 80 opgericht en weet in een goede fibe deze sound nog steeds te behouden. ‘Too Much Of A Good Thing’, ‘Killed By Love’ en ‘Golden Days’ zijn dan ook slick maar ook aanstekelijk te noemen. Het stevigere werk laten ze zeker niet varen. Met ‘In It For The Money’ en ‘Stronger’ zetten ze een tandje erbij en met logge gitaren zetten ze de headbangers op scherp. ‘Make The Best of What You Got’ doet wel erg veel denken aan The Best of What I’ve Got’ John Waite and Bad English song. Niets mis mee en als het met een knipoog wordt gedaan, wordt het als een ode gezien. Met de ballads Do You Love Me Enough en Love is the Law wordt het album afgesloten. Het verliest de drive waar het album mee begonnen is. Toch weet de band weer een prima album te brengen. Al krijgt de band maar geen voet aan Nederlandse wal. Dat is jammer.

Te zien in Nederland

Rick Parfitt - Over and Out

Rick Parfitt - Over and Out

Label Earmusic / V2

Beoordeling 8

Review Het was het laatste optreden dat Rick Parfitt met Status Quo in Nederland was. Hier vertelde Francis Rossi dat de gitarist bezig was met een solo album. Het album is postuum afgemaakt. Parfitt overleed 24 december 2016 door een infectie aan de complicaties van zijn schouder. Over and Out is dan ook een bijzonder album. De medeoprichter van Status Quo is mede bedenker van de Quo riffjes die we kennen. Ze zijn binnen de boerenrock en blues veelvuldig gebruikt. De tournees van Quo en rock and roll leven werd hem uiteindelijk bijna fataal en kreeg een bypass. Hierdoor kon hij wat jaren erbij krijgen, zoals hij zei. Tijd om rustig eens een solo album te maken. Een album met onmiskenbaar Quo geluid horen op ‘Everybody Knows How To Fly’, ‘Fight For Every Heartbeat’ en ‘Long Distance Love’. Om het album goed af te ronden zijn de zonen van Parfitt ermee aan de slag geslagen. Zij hebben hun vrienden Brian May (Queen) en Chris Wolvenholme (Muse) gebeld om hen te helpen. ‘Without You’ krijgt dan een andere lading wanneer dit het sfeertje een Queen ballad meekrijgt. Of het titelstuk waar Parfitt zijn afscheid van het aardse leven (of the rock and roll) aankondigt. Het zijn songs die inmiddels een andere kijk op de plaat geven. Het album is dan ook een variatie van Status Quo met de rock periode (‘Halloween’) , ballads en fifties rock and roll (‘Look Myself Away’). Het zou muzikaal tot een van de betere Quo platen gaan behoren.

Te zien in Nederland

Shiraz Lane - Carnival Days

Shiraz Lane - Carnival Days

Label Frontiers Music

Beoordeling 7,5

Review Shiraz Lane is een hardrockband uit Finland. Hoewel ze zijn begonnen in 2011, bloeiden ze echt op in 2015 nadat de (huidige) line-up volledig geformeerd was. In 2015 kwam hun eerste fivetrack EP uit genaamd Be The Slave Or Be The Change. In 2016 volgde hun debuutalbum For Crying Out Loud. Dit album werd goed ontvangen door fans en critici. Hierop volgde onder andere een grote Europese tour met het Finse Lordi. 2017 hebben ze voornamelijk gespendeerd aan het maken van hun tweede album Carnival Days. Carnival Days opent met het gelijknamige nummer. Het is gelijk een verassend nummer, want het klinkt heel jazzy. Al wordt het later ook meer een rocknummer. Het vervolg is ‘The Crown’ met een sterke openingsriff en een catchy chorus. Eén van de singles van het album ‘Harder to breathe’ is een melodisch hardrocknummer met een metalrand. ‘Gotta be real’ heeft een jaren 80 vibe en er wordt gebruik gemaakt van de saxofoon. Shiraz Lane wordt beïnvloedt door Aerosmith en dit is bijvoorbeeld te horen op ‘People like us’. De piano in de intro en hier en daar ook in de rest van het nummer geeft het een funky tintje. ‘Hope’ is een power ballad met een bluesy feel. ‘Reincarnation’ is het laatste en het langste nummer. Je krijgt verschillende veranderingen te horen, zoals meer heavy en minder heavy stukken. Als verassing hoor je in het midden een stukje reggae. Het is een album met veel catchy nummers waarop meegezongen kan worden. Zanger Hannes Kett is gegroeid. Hij lijkt meer controle over zijn stem te hebben. Op het album klinken sowieso mooie vocale harmonieën. Het album is niet heel vernieuwend, maar het klinkt erg lekker en gevarieerd. Ze laten horen wat ze kunnen.

Te zien in Nederland

The Dead Daisies – Burn It Down

The Dead Daisies – Burn It Down

Label Spitfire / SPV

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse rockact The Dead Daisies kun je gerust een superband noemen. Met de grootheden in de rock; Doug Aldrich (DIO / Whitesnake). John Corabi (The Scream / Motley Crue), Mark Mendoza (Thin Lizzy/ Whitesnake) en Brian Tichy (Ozzy Osbourne) geeft dit even een andere blik op deze dode madeliefjes. Het is een band dat tevens als collectief opereert. Er zijn bandleden die binnen dit collectief wisselen, inspringen en dan weer een andere klus klaren, of schuiven weer aan bij een live tour of nieuw op te nemen album. Ditmaal schuift drummer Deen Castronovo en Doug Aldrich aan. Met de laatste op gitaar horen we een herkenbaar geluid. Strak, hakkend en er vol power ingaand. ‘Leave Me Alone’. ‘Ressurection’ of ‘Rise Up’ is allemaal stevige kost om de cd mee te beginnen. Het klinkt allemaal als een klok. Als mag de swing in de gitaar riffs niet ontbreken. Het bluesy titelstuk en ‘Set Me Free’ zijn voor mij dan ook een hoogtepunt op het album. Het is uitdagend en we horen een heerlijk afwisseling tussen de gitaristen in hun eigen stijl. Dat maakt deze band ook een lust voor het oor. Toch kent dit album meer een eenzijdigere kant dan hun voorgaande albums. Met ‘Bitch’ en ‘Dead is Gone’ valt het aan het einde van het album allemaal wat in herhaling. Dat is wat jammer, maar volgend jaar nieuwe ronde….

Te zien in Nederland 16 april 013 te Tilburg

Animal Drive - Bite!

Animal Drive - Bite!

Label Frontiers Music

Beoordeling 8

Review Animal Drive is een jonge band uit Zagreb, Kroatië. De band is in 2012 opgericht door zanger Dino Jelusic. Hij is tevens de voornamelijke schrijver. De band is compleet met gitarist Keller, basgitarist Rokindja en drummer Boric. Jelusic was gekozen door de overleden Paul O’Neill als een van de vocalisten op de meest recente tour van Trans-Siberian Orchestra. Op deze tour heeft hij medezanger Jeff Scott Soto ontmoet. Hij was geïnteresseerd in Jelusic en Animal Drive en heeft ze aangedragen bij Frontiers Music. Nu hebben ze hun debuutalbum gereleased en wordt er een tour gepland om het te promoten. Het is een album met melodische rock met een heavy metalrand. Af en toe doen ze qua geluid denken aan de heavy kant van Whitesnake. Sowieso komt regelmatig het gevoel van de rock/metal uit de jaren 80 naar boven. Ook is er af en toe progressieve invloed te horen. Deze hoor je bijvoorbeeld bij de intro van ‘Goddamn marathon’ en door de keyboards op ‘Deliver me’. Nog een andere invloed die te horen is, is die van bluesrock op ‘Devil took my beer again’. Het album opent met ‘Goddamn marathon’, een groovy rocknummer dat ook zeker een heavy metalsound heeft. Hierna volgt ‘Tower of lies’, een lekker agressief nummer met te gek gitaarwerk. ‘Father’ is een mooi emotioneel nummer door de intense zang en wat halverwege een steviger geluid krijgt om het extra krachtig te maken. De grootste kracht achter het album is de zang van Jelusic. Hij heeft een zeer volwassen stemgeluid voor zijn leeftijd. Hij heeft een rauw stemgeluid, zingt vooral clean, maar kan ook de hoogte in en laat hier en daar een growl horen. Maar de muziek achter de stem is ook zeker goed. Veel nummers bevatten scherpe riffs en een stevige ritmesectie. Een goed debuut voor deze jonge band waarop ze verschillende kanten laten horen.

Te zien in Nederland

Pop Evil - Pop Evil

Pop Evil - Pop Evil

Label eOne

Beoordeling 7

Review Pop Evil is een uit Michigan afkomstige band. Hun vorige album Up dateert uit 2015. Dit was een upbeat album bedoeld om weer de lichtere kant van het leven te zien na het overlijden van de vader van zanger Leigh Kakaty. Er is hard gewerkt aan de nieuwe release. Waar ze gebruikelijk een paar maanden nodig hebben, hebben ze er nu bijna een jaar over gedaan om hun vijfde en gelijknamige studioalbum op te nemen en af te maken. De band heeft zichzelf opnieuw uitgevonden en gaat een andere kant op dan hun vorige album. Het album heeft verschillende invloeden, zoals (nu)metal, alternatieve rock, hardrock en elektronische muziek. Ze klinken steviger dan ze voorheen hebben geklonken en zijn geïnspireerd door bands als Rage Against The Machine. Die inspiratie is bijvoorbeeld te horen op ‘Waking the lion’, Colors bleed’, ‘Ex machina’ en ‘Art of war’. Helaas is het rappen niet van heel hoogstaande kwaliteit. Het had agressiever mogen klinken waardoor de teksten sterker waren overgekomen. Nu verliest het wat aan kracht. Het album lijkt uit twee delen te bestaan. ‘Be legendary’ is een catchy en al wat meer poppy nummer. ‘Nothing but thieves’ markeert een beetje een overgang. Het nummer bevat zowel rockelementen als elektronische elementen. Daarna gaat het album over in voornamelijk elektronische en midtempo nummers. Al komt met ‘Birds of prey’ de rocktint wat meer terug. ‘A crime to remember’ en ‘When we were young’ doen denken aan Linkin Park qua geluid en de zang van Mike Shinoda. Doordat het album uit twee delen lijkt te bestaan, flowt het net niet helemaal lekker, maar het album bevat zeker goede nummers die het live ook goed zullen gaan doen.

Te zien in Nederland

Toto - 40 Trips Around The Sun

Toto - 40 Trips Around The Sun

Label Columbia

Beoordeling 7,5

Review In 1978 was daar het titelloze debuutalbum van Toto, de Amerikaanse rockgroep die uit zou groeien tot een van ’s-Werelds meest toonaangevende en best verkopende bands aller tijden. 40th anniversary album en tour In de beginperiode van de band bestond de band uit Bobby Kimball (zang), Steve Lukather (zang, leadgitaar), David Paich (zang en keys), David Hungate (basgitaar), Steve Porcaro (keys) en diens broer Jeff Porcaro (drums). In de 40 jaar dat de band bestaat veranderde de samenstelling met regelmaat en kende Toto zijn grootste hits in nummers als ‘Rosanne’, ‘Africa’ en Stop Loving You’.In 2014 was daar het laatste échte studioalbum Toto XIV van de band. Anno 2018 tourt de band wederom de wereld rond met 40 Trips Around The Sun Tour en toevallig of niet is dat ook de titel van de verzamelaar die onlangs uitkwam. Drie nieuwe tracks Opvallend aan deze verzamelaar is dat de nadruk ligt op de muziek dit afkomstig is van de albums tot en met Kingdom of Desire uit 1993. Ter ere van het 40-jarig bestaand van de band is daar nu deze verzamelaar én een wereldtournee. De zogenaamde “Core Toto members”, Steve Lukather, David Paich, Steve Porcaro, Joseph Williams gingen vorig jaar de studio in om nieuw materiaal op te nemen maar ook om eerder werk te remasteren. Dat alles vind je nu dan ook terug op deze dus toch wel speciale verzamelaar. De drie nieuwe tracks hebben onmiskenbaar het Toto-DNA en vullende overige 14 tracks moeitelook aan. Naast ‘Alone’ kent ‘Spanish Sea’ qua diepgang overeenkomsten met ‘Africa’ en is ‘Struck By Lightning’ een onvervalste Toto rocksong. Het overige materiaal van dit album is dus bekend. Naast de grootste hits is er ruimte voor de hartverscheurende rockballad ‘I Won’t Hold You Back’ en het wonderschone ‘I’ll Be Over You’. Verrassend is het instrumentale ‘Jake To The Bone’ (afkomstig van Kingdom Of Desire) te noemen en ook een nummers als ‘Stranger In Town’ en ‘Afraid Of Love’ zijn geen standaardmateriaal voor een verzamelaar in de zin van een “best of”. ‘Georgy Porgy’ en ‘99’ zijn dat natuurlijk wel. Eindoordeel Het is niet te doen om een verzamelaar samen te stellen die recht doet aan de muzikale weg die Toto in veertig jaar heeft afgelegd. Veel meer moet 40 Trips Around The Sun gezien worden als een ode of misschien wel terugkeer naar daar waar de roots van de band liggen. Ook tijdens de gelijknamige huidige tour ligt de nadruk op de periode tot de jaren ’90. Kortom, voor de verzamelaar een must-have vanwege het nieuwe materiaal en voor elke muziekliefhebber die (nog) geen compilatiealbum van Toto in de kast heeft staan een mooie kennismaking. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Ammunition - Ammunition

Ammunition - Ammunition

Label Frontiers rec

Beoordeling 8

Review Het Scandinavische Ammunition is in 2014 opgericht door Age Sten Nilsen (ex-WIG WAM) en Erik Mårtensson (Eclipse). In 2015 kwam hun debuutalbum Shanghaied uit onder hun eigen label. Daarna hebben ze de band verder geformeerd met zeker niet de minste muzikanten en hebben ze inmiddels naam gemaakt als een goede live act. Nu zijn ze terug met hun tweede gelijknamige album. Met hun eerste single ‘Wrecking crew’, eerder gereleased in 2017, hebben ze de hoogste positie van de Noorse charts weten te bereiken. Hierdoor kwamen ze terecht in de grote finale van de Noorse Eurovisie waar ze uiteindelijk tweede zijn geworden. Het album bouwt op met een flinke uithaal en gitaren voor het verdergaat met ‘Time’ wat een lekker rocknummer is met een pakkende melodie. Dit wordt doorgedragen in ‘Freedom finder’. Op ‘Virtual reality boy’ heeft Mårtensson een mooie, ietwat hese, rauwe stem. Zijn vocalen vallen ook extra op bij ‘Eye for an eye’, ‘Tear your city down’ en ‘Klondike’. Bij die laatste twee gaat hij nog net even iets meer los dan op de andere nummers. ‘Eye for an eye’ is een emotioneel nummer waar de vocalen goed bij passen. ‘Klondike’ is sowieso een van de meer opvallende nummers bijvoorbeeld doordat er aan het eind een stuk gezongen wordt met een koor en zonder instrumenten. ‘Miss summertime’ is een ballad met een positief klinkende vibe waarna je door ‘Bad bones’ gelijk weer teruggebracht wordt naar de rock door de gitaar, drums en schreeuw. Het is een entertainend album vol met toegankelijke en melodische rocknummers. Alle nummers kunnen het live goed gaan doen. Op alles kan meegezongen worden door de catchy chorusus en je zal niet stil kunnen blijven zitten door onder andere de goede ritmesectie.

Te zien in Nederland

Temperance Movement – A Deeper Cut

Temperance Movement – A Deeper Cut

Label Earache

Beoordeling 7,5

Review The Temperance Movement is een gemeenschap in UK dat tegen de verkoop van alcohol is. Lekker begin als blues rock band, danwel de humor van deze Britse band uit Glasgow ligt op straat. Het debuut van Nick Fyffe en co uit 2013 was een topdebuut. Fyffe kennen we als bassist van de band Jamiroquai die deze band oprichtte en tegelijkertijd een aandeel heeft in The Shapeshifters, Roger Glover tijdelijk verving in Deep Purple, tourde met Wolfmother en Robert Plant. Het hooggespannen vervolg White Bear viel wat tegen, doordat de nieuwigheid er wat af ging. De band ging al meer richting de blues. Het album werd niet het gedroomde succes en gitarist Patashnick en drummer Wilson verlaten dan de band. Met het derde album A Deeper Cut weet de band een goede balans te vinden tussen de blues en rock dat doet denken aan de loopbaan van Black Crowes. Het stevig opening van het album “Caught in the middle” en “Built In Forgetter” klinken weer als vanouds. Vol energie en je hoort het enthousiasme weer in de band. Het kleine intiem singer- songwriters liedje komt tot zijn recht in het titelnummer, terwijl de rock and roll blues a la Black Crowes in “Backwater Zoo” en “Another Spiral” doorklinkt. Het laid back bluesrock van “Higher Than The Sun” en ballad “Children” is een van de juweeltjes van het album. Kortom het is weer een heerlijk gevarieerd blues rock album van de heren.

Te zien in Nederland

Glorious Sons – Young Beauties and Fools

Glorious Sons – Young Beauties and Fools

Label Earache

Beoordeling 8

Review “I Need to rest my poor heart” is de eerste zin van dit album. Met Young Beauties weten we nu al wie de fool is. De Canadese rockband weet zich in 2014 met het album The Union in Canada in de picture te spelen en nu is het tijd dat de rest van de wereld het ook mag weten. Het album Young Beauties verscheen in vorig jaar oktober al in USA en Canada, maar nu heeft de Earache hun onder hun hoede genomen voor de Europese markt. De single “Everything is Alright” werd een grote hit en staat nu op de lijsten om hier door te breken. De single is een poprocksong dat voor het grote publiek prima mee kan gaan. Met het aanstekelijke “Josie” weet men een refreintje te maken zodat je Josie niet meer uit je hoofd krijgt. Met de powerballad “Hide My Love” weet de band het meest aanstekelijk nummer te maken. De songs klinken gemakkelijk maar er zitten overal kleine variaties in de instrumenten. Van violen, gitaren en beats die verscheiden zijn ingezet weet men een gevarieerd album te maken. Voor de vakantie is dit zeker een aanrader om mee te nemen wanneer je lange ritten gaat maken in de auto. En dan hen op de festivals zien om aldaar weer uit je dak te kunnen gaan. En dat allemaal onder het motto van “Godless, Graceless and Young”. Of het rock and roll getinte “My Blood”, het maakt niet uit. Voor een gitaar liefhebber is dit meer dan een goede poprockplaat! Het maakt je nieuwsgierig om de andere albums te beluisteren! Gewoon doen…

Te zien in Nederland

Birth of Joy - Hyper focus

Birth of Joy - Hyper focus

Label Glitterhouse

Beoordeling 7,5

Review De Nederlandse rockformatie uit Utrecht bestaat al bijna 10 jaar en komt nu met hun vijfde album, daar de live albums niet zijn meegerekend. Nadat ze een album bij SPV/ Long Branch mochten uitbrengen, zijn ze terug bij Suburban. “Get Well” was het motto en nu gaan ze hocus pokus hyper focus naar de top. Het album vol psychedelische rock dat doet denken aan de jaren 70 sound. Gierende gitaren van volle orgelsound weten de songs “Join The Game” en “Hyper Focus” te vullen. Met daaroverheen een goed overtuigende stem met This is my state of mind! Is de toon gezet. De drums laat van zich horen op “You Are Many”. Heerlijk swingend alsof de Afrikaanse ritmes hun intrede doen bij the Doors. Met “Witches Hammer” en het 8 minuten durende “Sypdorkat” weet de band de experimentele fase te vinden, terwijl Riff Raff als een rechttoe rechtaan filler is gevonden. Het trio Birth of Joy heeft tenminste weer veel plezier in het muziek maken gekregen en dat is van de plaat af te horen. Daar maak je mensen blij mee en live zal de band dat zeker ook gaan doen. Leuke act voor de festivals!

Te zien in Nederland 25 mei Atak te Enschede

Brian Fallon - Sleepwalkers

Brian Fallon - Sleepwalkers

Label Island Universal

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse muzikant Brian Fallon is vooral bekend als zanger/ gitarist van de rockact The Gaslight Anthem. De band stond bekend om hun goede liveshows. Inmiddels heeft Fallon het solopad gevonden. Vorige jaar kwam hij nog met The Horrible Crowes als begeleidingsband. Nu is het The Howling Weather die als begeleidingsband Fallon bijstaat. Dat Fallon als Springsteen fan geïnspireerd is, is inmiddels bekend. Zijn verhalen tussen de songs door lopen wel eens wat uit de hand, maar daar heb je op een album geen “last” van. De rauwe rockstem heeft hij ook van the Boss meegenomen. Met dit tweede solo album is de rock ook wat meer aanwezig. Daar waar op het vorige album de blues en folk de boventoon voerde, is het nu meer de gepolijste rock. “See You On The Other Side”, “Neptune” en de ballade over “Etta James” zijn mooie juweeltjes. Fallon weet met dit album meer de balans te vinden met wat hij kan. Daar waar hij in the Gaslight Anthem zijn medemuzikanten als vaste steun had is het nu aan hem alleen. Dat geeft weer even een zoektocht naar wat bij je past. Daar is Fallon met dit album goed in geslaagd. Het album is vooral overtuigend goed.

Te zien in Nederland 6 maart Melkweg te Amsterdam

Magnum – Lost On The Road To Eternity

Magnum – Lost On The Road To Eternity

Label Frontiers

Beoordeling 8

Review De classic rock act uit Birmingham weet al jaren op hoog niveau ordinary rock te produceren. De band is vooral in Scandinavie, Duitsland en UK erg succesvol. Met het vertrek van drummer Harry James, die zijn activiteiten weer bij Thunder uitvoert en toetsenist Mark Stanway (o.a Robert Plant) is er een creatief hart uit de band vertrokken. Het weerhoudt Magnum niet om weer een prima album op de plank te leggen. Het draait hierbij om gitarist Tony Clarkin en Bob Catley die van oorsprong Magnum met alle bandwisseling doen overleven. Het zijn dan ook weer prachtige poprock songs met een vleugje progrock. Met het openingsnummer Peaches & Cream weet de band weer krachtig te beginnen en een heerlijke rockdrive te produceren. Daar waar je in je auto extra gas gaat geven en je waant op de highway in een uitgestrekt gebied in Amerika, met dat gevoel ga je dit album in. De heerlijke powerrock gaat voort met “Show Me Your Hands” en het laidback rockende “Storm Baby”. De heren komen altijd met prachtige teksten en titels waaronder “Welcome to the Cosmic Cabaret” dat net zo goed als album titel kan worden gebruikt. Het ruim 8 minuten durende nummer is niet het enige lange nummer van het album. Met “King of the World” past het verhaal niet in de gemiddelde 5-6 minuten songs die met opneemt. Al is het titelnummer ook een prachtig symphonic nummer waar de toetsen meer de ruimte krijgt. Na het prachtige Sacred Blood Divine Lies is dit nieuwe album een prima vervolg. Toch valt het tweede deel van het album wat in herhaling. Dit album is dan ook een van de langste albums die de band uitbrengt. Geen onnodige bonustracks maar gewoon alles op een album en voor een gewone prijs krijg je de volle mep!

Te zien in Nederland 1 april De Pul te Uden

Rick Springfield – The Snake King

Rick Springfield – The Snake King

Label Frontiers rec

Beoordeling 8

Review De Australische poprocker Rick Springfield verraste in 2016 ieder met een super goed album Rocket Science. Plotseling is er nu alweer een album van de man die in de jaren zijn hoogtij dagen vierde. Met het nummer “Jessie’s Girl” veroverde de mooie poprocker van die tijd de wereld. Nu weet hij met zijn 17de album wederom een goed album te brengen. De gladde pop rock laat hij nu even links liggen en duikt hij in de wereld van de blues rock met een vleugje country. Het “Orpheus in the Underworld” doet erg denken aan de songs van John Mellencamp, al is het gehele album een versie van de 90 albums van Mellencamp. De songs zijn gemakkelijk in het gehoor liggend, alle songs hebben een heerlijke drive terwijl de sound van country, blues, rock en pop iedere keer veranderd. Veel variatie op dit album terwijl het een geheel is. Met titels als “The Devil That You Know”, “Land of the Blind” where the dying man is king, Jesus was an Athiest en God Don’t Care zou je kunnen denken dat het een gospel album is. Hoewel er een knipoog naar de relegie gaat, gaat het hier vooral om de humor. Toch kennen de teksten een donker tintje met betrekking tot het geloof en waar het leven hierna naar toe gaat. Toch zit dit de songs niet in de weg en is het vooral een heerlijk album dat swingt en rockt en je krijgt er wat zinnen en teksten ter overdenking bij.

Te zien in Nederland

Joe Satriani – What Happens Next

Joe Satriani – What Happens Next

Label Sony

Beoordeling 8

Review De gitaarliefhebber hoeft alleen het woord Satriani te horen en dan weet hij genoeg. KOPEN is het dan het automatische gevolg. Wanneer Satriani als studiomuzikant ook les gaf, kwamen er veel zeer getalenteerde gitaristen bij hem vandaan. Steve Vai, Kirk Hammet (Metallica), Alex Skolnick (Testament) en Andy Timmons (Danger Danger/ Winger) zijn enkele studenten van The School of Satriani. Het is dan ook niet vreemd dat wanneer Mick Jagger een solo carriere beoogd om Joe te vragen als gitarist. Geen punt, hij verving daarna Ritchie Blackmore bij Deep Purple tot er een vervanger was gevonden. Bedacht de G3 tour, waarbij Satriani zich laat omringen met 2 andere gitaristen met allure en geinde met Sammy Hager om met Chickenfoot een plaat te maken. Hiervan kent hij Chad Smith (Red Hot Chili Peppers) die tevens in de band van Glenn Hughes speelt. De BCC is afhankelijk van Bonamassa waardoor Glenn Hughes gemakkelijk met Chad Smith op de Satriani trein springt om dezelfde kwaliteit te bereiken. Het is voor Satriani dan ook belangrijk om goede muzikanten om zich te hebben en wie wil niet met deze grootheid spelen. Het album kent weer allemaal instrumentale songs waarbij Satriani de gitaar laat spreken. Het kent weer een heerlijke rockdrive dat uptempo is zonder gehaast te zijn. Tot bijna klassiek aan toe zijn “Cherry Blossom”, “Thunder High On The Mountain” en “Righteous” juweeltjes voor de toekomst. Van de bluesy “Smooth Soul” tot het stevigere “Headrush”, allemaal goed!

Te zien in Nederland

Jono - Life

Jono - Life

Label Frontiers records

Beoordeling 7,5

Review De Zweedse band JoNo is begonnen als een project van de singer-songwriter Johan Norrby. In 2006 kwam het eerste gelijknamige album uit. Toen waren er al een aantal leden bij betrokken uit de huidige samenstelling van de band. Vanaf dat moment zijn ze verder gegaan als band. Na 2006 heeft het een poos geduurd voor er weer materiaal uitkwam. De laatste jaren zijn ze productiever met Requiem uit 2013, Silence uit 2015 en nu het album Life. Life is een album met stevige rock als basis gecombineerd met verschillende invloeden. De nummers zijn stuk voor stuk solide composities. Het album begint met ‘Sailors’ wat start met een gitaarintro. Vocaal wordt er al gelijk lekker uitgehaald. Norrby klinkt op dit nummer theatraal onder andere doordat hij aan het einde verschillende stemmen opzet. Op ‘Crown’ en ‘The magician’ is de invloed van Queen te horen waar ‘Crown’ een meer meeslepend nummer is en ‘The Magician’ meer een straight forward rocknummer is. Opvallend ook zijn ‘Down side’ en ‘Trust’ die zo uit een musical zouden kunnen komen. ‘The march’ is een mooi en fijngevoelig nummer met een mooie pianomelodie en de zachte, hoge stem van Norrby die je de rillingen geeft. De stem van Norrby is groots en dramatisch en hij laat horen dat hij controle heeft over zijn stem. Een puntje van kritiek is dat de vocalen dusdanig centraal staan dat er niet altijd ruimte is voor de andere muzikanten om hun kunnen te laten horen. Dat is jammer, want er staan zeker goede stukken op het album, zoals de fantastische gitaarsolo aan het einde van ‘To be near you’. Dat had meer gemogen.

Te zien in Nederland

Raintimes

Raintimes

Label Frontiers records

Beoordeling 7

Review Dat het Frontiers label in Italie zit geeft ook de ruimte aan de zeer getalenteerde Perpaolo Monti (Charming Grace) en Daide Barbieri ( Charming Grace) de ruimte om zich te kunnen ontwikkelen. Hierbij hebben ze de ruimte gekregen om hun kunsten ook achter de knoppen te vertonen. Onder een nieuwe naam is het debuutalbum Raintime met zanger Michael Shotton ( Von Groove) en gitaristen Ivan Gonzalez en Sven Larsson een stevig melodieus album gelanceerd. Het album kent een doorsnee melodieuze rock start met ”Forever Gone”, wanneer dit veranderd bij “Don’t Ever Give Up” wordt het allemaal wat levendiger. Hiermee komt de band goed uit de verf. Al is het allemaal van korte duur, omdat er gekozen wordt om het volgende nummer voor een ballad “Swan” te kiezen. Met “I Need Tonight” is de stevige sound weer terug. Hierdoor wordt het album wat wisselvallig qua opbouw. De sound komt in herhaling terecht en dat is jammer. Voor de fans van melodic mainstream AOR is het een prima album.

Te zien in Nederland

2017

Avenged Sevenfold – The Stage

Avenged Sevenfold – The Stage

Label Capitol Rec

Beoordeling 8,5

Review De Amerikaanse metal act Avenged Sevenfold, kortom A7X weet de afgelopen jaren zich naar de hoogste regionen van de metal toe te werken. Samen met voormalig Dream Theater drummer Mike Portnoy als drummer en adviseur werd Nightmare de grote doorbraak. Inmiddels zit er alweer een poosje een nieuwe drummer achter de kit en dat is voormalige Bad Religion drummer Brooks Wackerman. The Stage album is inmiddels al enige maanden uit en kent vele lovende kritieken. Het album kent de Loudwire Award voor het beste album van het jaar. Dat kan ook gerust gezegd worden, zeker als het gaat om de metal categorie. Inmiddels is het titelstuk genomineerd voor de Grammy Awards. Juist omdat het album eind vorig jaar is uitgebracht krijgt het nu de lovende prijzen. Terecht dat men dit album nu in de verlenging doet. Het album kent een deluxe versie met een extra cd. Hierop staat een nieuw nummer “Dosis” dat naadloos aansluit op het gehele album. Geiniger zijn de covers die men toevoegd. Retrovertigo van Mr Bungle, “As Tears Go By” van the Rolling Stones waar Marianne Faithful een enorme hit mee scoorde, Wish You Were Here van Pink Floyd of het mooie “God Only Knows” van The Beach Boys. Het zou mooi en verrassend zijn dat ook A7X een hit scoort zoals Disturbed het met “the Sound of Silence” deed. Maar we zijn er nog niet met de bonussen. Toegevoegd zijn nog 4 live songs van de show in London. Hierbij is de mooie versie van The Stage een plaatje. Het is ook direct het visitekaartje voor de band naar de festivals. Laat volgend jaar de band maar op een groot festival hun kunsten vertonen. Ze zullen je niet teleurstellen. Inmiddels is er een akoestische uitgaven van de Grammy Museum optreden via download en stream te krijgen.

Te zien in Nederland

Cheap Trick – Christmas, Christmas

Cheap Trick – Christmas, Christmas

Label Big Machine rec. / Universal

Beoordeling 8

Review De kerst van 2017 kan er dit jaar wat anders uit gaan zien. Met dit album van Cheap Trick haal je de top kerstsongs in huis die de “Last Christmas”, “Jingle Bells” en “All I Want For Christmas” even doen vergeten. Het is een compilatie van oude klassiekers en nieuwe ineen. Alweer een album waarmee de oude rockers uit Amerika (I Want You To Want Me) een prachtig album afleveren en dat is al de derde in een korte tijd! Niet dat ze alleen maar in de studio zitten, nee de tours gaan maar door! De band heeft al eerder Xmas versies gemaakt waaronder “I want You for Xmas” en “Come On Christmas” Als opener weet de Amerikaanse rockact het eigen rockende “Merry Christmas Darlings” te serveren. Voormalig ELO lid en Wizzard lid Roy Wood is de eigenaar van het “I Wish It Could Be Christmas Every Day” en het beroemde Slade nummer “Merry Xmas Everybody” zijn covers die niet onder doen van het origineel. Net als een heerlijke bluesrock versie van “Run Rudolf Run” of the Kinks “Father Christmas”. Maar Cheap Trick zou Cheap Trick niet zijn wanneer ze de vooroordelen van de rockact niet even willen corrigeren. Het “Silent Night” is een prachtige versie en zeer mooi met rauw randje gezongen. Tot slot weet de band enkele prachtige kerst titels uit eigen hand toe te voegen. “Our Father of Life” en “Christmas Christmas” mogen tot de klassiekers voor de kerst wel worden toegevoegd. Heerlijk zo’n kerst album dat even wat andere tonen brengt.

Te zien in Nederland

Eisley & Goldy – Blood Guts and Games

Eisley & Goldy – Blood Guts and Games

Label Frontiers records

Beoordeling 7

Review Het was de band van Gregg Guiffria die de wereld in de jaren 80 deed schudden. De toetsenist van Angel en zijn latere band House of Lords heeft een neus om het goede uit de muzikant te halen. Met gitarist Gregg Goldy (Rough Cut), bassist Chuck Wright en zanger David Eisley. Wanneer Goldy vertrekt naar DIO valt de band uitelkaar en gaan ieders hun weegs. Afgelopen maand wist Goldy met de tribute band van DIO (met Ronnie James Dio in hologram) verschillende reacties uit te lokken. Voor dit album komen de heren weer bij elkaar. Het is dan ook een voorspelbaar album geworden en je krijgt wat je verwacht. Melodieuze rock met afwisselend gitaar en toetsen en een vierkante rockbeat van Ron Wilkso (Foreigner). Niet dat het slecht is, het is powerful al is Eisley niet meer de powerzanger van weleer. Met het openingsnummer “The Heart is a Lonely Hunter” weet men wel sterk te beginnen. Het uitgesponnen “No More Prayers” van ruim 8 minuten kon wel wat korter en zit het mooie stuk vooral aan het eind van het nummer. Dit wordt aan het eind van het album nog eens dunnetjes overgedaan met het “Believe in One Another”. Hier tussenin blijft het allemaal meer van hetzelfde en dat is waardoor het album wat langdradig wordt. Dat is juist jammer, want ze kunnen het wel.

Te zien in Nederland

Galactic Cowboys – Long Way Back To The

Galactic Cowboys – Long Way Back To The

Label Mascot

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse rockact Galactic Cowboys bestaat al bijna 30 jaar, al kent de band enkele tussenpauzes zullen we maar zeggen. Na een tussenpauze van 17 jaar is de band weer bij elkaar. Een heerlijke mix van metal en melodieuze rock. Het was dan ook een lange weg terug. Maar onderweg heeft Ben Huggins en de band weer heerlijke songs gefabriceerd. “Blood In My Eyes” en “Internal Masquerade” met de stevige metal riffs die in het straatje van Metallica liggen . De riff gaan over naar het melodieuze rock met meervoudige vocalen die doen denken aan Styx. Ja dat ligt nogal ver uit elkaar. Door Galactic Cowboys is die brug nu weer hersteld. Dit deed men eerder in 2000, maar toen was dit voor korte duur. Eigenlijk was het een soort mengeling van tribute/ coveralbum aangevuld met eigen songs. Ditmaal zijn het allemaal eigen nummers met dezelfde ingrediënten. Het is daardoor een unieke band waar zowel progrockers, metal liefhebbers en melodieuze rock fans dit kunnen waarderen. De band is wat op een zijspoor gekomen omdat de albums altijd zijn uitgebracht op ongelukkige tijden. Eerst was het Nirvana’s Nevermind die de aandacht trok , later Metallica en hopelijk is er nu wel de promotionele ruimte. Al zal de band eerder hierin berust zijn en lekker hun eigen songs waaronder “Drama”, “Agenda” en het titelstuk blijven spelen. Een vervolg album zou ook mooi zijn.

Te zien in Nederland

Phantom 5 – Play To Win

Phantom 5 – Play To Win

Label Frontiers rec/ PIAS

Beoordeling 8

Review Phantom 5 heette bij het formeren van de band (bestaande uit voormalige leden van o.a. Bonfire en Scorpions) nog Supremacy. Om verwarring met andere bands te voorkomen, hebben ze voor het uitbrengen van hun debuutalbum hun naam veranderd naar Phantom 5. Na het succesvolle gelijknamige debuutalbum uit 2016, hebben de melodieuze hardrockers uit Duitsland hun tweede album Play To Win uitgebracht. Op hun debuutalbum leken ze nog wat zoekende qua geluid. Die lijken ze nu gevonden te hebben. Het geluid doet denken aan de klassieke hardrock uit de jaren ’80. Het is een album geworden waarin de nummers allemaal op zichzelf staan. Elk nummer onderscheidt zich door een goede en herkenbare melodie. Door het hele album is stevig gitaar- en drumwerk te horen. Ook de keyboards en basgitaar komen goed tot hun recht. Voor de keyboards is dat bijvoorbeeld mooi te horen op “Crossfire” en “Read your mind”. De basgitaar komt bijvoorbeeld mooi door op “Baptised”. Zanger Claus Lessman heeft een warme en rauwe stem wat een mooie sfeer meegeeft aan het geluid op het album. De meest opvallende nummers zijn “The change in you” en “Child soldiers”. “The change in you” zet gelijk de toon van het album en “Child soldiers” wisselt de stevige en rustige stukken mooi af en houdt de spanning daar mooi mee vast. De volgorde van de tracklist had anders gekund. De eerste zes nummers zijn stevige rocknummers, daarna volgen drie powerballads, gevolg door een stevig rocknummer en om het album af te sluiten is er nog een powerballad. Het gevaar is dat het voor luisteraars een beetje in kan zakken daardoor. Wat overigens niet wil zeggen dat het geen goede nummers zijn.

Te zien in Nederland

10 Years – How to Live As Ghosts

10 Years – How to Live As Ghosts

Label Mascot rec

Beoordeling 8

Review Het blijft als bandnaam altijd wat ongemakkelijk. 10 Years bestaat inmiddels bijna 20 jaar. Brian Vodinh is de enige bandlid die vanaf het begin in de band zit. Inmiddels is Matt Wantland weer teruggekeerd en staat Jesse Hasek al vele jaren te zingen. De Amerikaanse rockband weet heerlijk dit album te beginnen . Het pakt je direct vanaf de eerste tonen van “The Messenger”. Met de single “Novocaine” trekken ze deze powerrock lekker door. De aanstekelijke gitaarpartijen met heerlijke ruwe rocklijntjes zijn het vooral wat het mij doet. De stevige melodieuze zangpartijen geven dan dat extra wat het nodig heeft. Met de luchtige popklanken weet men met “Catacombs” ook een luchtigere versie van de melodieuze rock te pakken. Of de eerder laidback rocksound van “Ghosts”, dat met “Blood Red Sky” weer eerder een prog rocksound is. Hierdoor is het album vooral volwassen en divers te noemen.

Te zien in Nederland

Vandenberg’s Moonkings – MK II

Vandenberg’s Moonkings – MK II

Label Mascot

Beoordeling 8

Review Een van Nederlands beste gitaristen, presenteerde enige jaren geleden zijn nieuwe band Moonkings. Inmiddels heeft Ad van den Berg zijn VandenBerg status uit de kast gehaald om dit voor de Moonkings te presenteren. De voormalige Whitesnake gitarist levert met dit album een heerlijke rockplaat dat we in tijden niet meer van Nederlandse bodem hebben gehoord. Kortom, VandenBerg is nog altijd een van de Jaguars gitaristen van Nederland, dan is de MK II een juweeltje. Het openingsnummer “Tightrope” knalt er heerlijk in. Of is het een open sollicitatie voor Ozzy, gezien het gitaarlijntje erg doet denken aan Ozzy’s “No More Tears”. Het meer rechttoe rechtaan “Reputation” houdt de snelheid in de plaat en neem de gitarist alle ruimte die er is, zowel muzikaal als tekstueel. Met “Angel in Black” komt de stem van Jan Hoving helemaal tot zijn recht. Het lange en hypnotiserende “The Fire” en “All Or Nothing” rocken stevig, al is op “Walk Away” en “What Doesn’t Kill You” meer de melodieuze kracht van Vandenberg en zijn invloed in Whitesnake te horen. Het tweede album van de band is duidelijke een stap in de goede richting om de band internationaal weer op de bühne te krijgen. Dit is de rock die we graag van Ad en zijn band willen horen. Verrassend goede rockplaat aan het einde van het jaar!!!

Te zien in Nederland 11 November Atak te Enschede 17 November 013 te Tilburg 18 November De Boerderij te Zoetermeer 08 December Neushoorn te Leeuwarden 09 December Doornroosje te Nijmegen 15 December Victorie te Alkmaar 22 December Hedon te Zwolle 23 December Bosuil te Weert

Bigfoot - Bigfoot

Bigfoot - Bigfoot

Label Frontiers records

Beoordeling 7

Review De uit Engeland afkomstige hardrockband Bigfoot is pas in 2014 geformeerd. Toch zijn ze al aan hun derde release toe. Nadat ze zelf twee EP’s hebben uitgebracht, hebben ze getekend bij Frontiers Records. Onder dit platenlabel hebben ze nu hun gelijknamige debuutalbum uitgebracht die is binnengekomen in de UK top 40 rock albums. Het album ligt makkelijk in het gehoor. De band heeft een toegankelijk geluid. “Karma” en “Eat your words” hebben een catchy melodie en bevatten lekkere gitaarstukken. “The Fear” en “I dare you” bevatten een meer poprock geluid. Het album bevat ook meer stevige nummers als “Freakshow” en “Uninvited”. Met die laatste doet de band af en toe denken aan Guns ’N Roses net als op “Tell me a lie”. “Yours” is een mooie afsluiter op het album. Het is een lang en episch nummer en heeft een mooie op- en afbouw. Verschillende aspecten van eerdere nummers, zoals backing vocals en uitgebreide gitaarstukken, komen erin terug. Zanger Antony Ellis kan goed zingen. Hij laat horen dat hij zowel met power als mooi laag en rustig kan zingen. Dit is bijvoorbeeld te horen op “Uninvited” waarop hij lekker uithaalt en “Forever Alone” wat een ballad is. Af en toe mag de zang wat pittiger. Soms blijft een nummer wat vlak doordat er gelijkmatig wordt gezongen of dat er nergens echt een uithaal is. Daardoor knalt een nummer soms net niet helemaal.

Te zien in Nederland

VUUR – In This Moment We Are Free – Citi

VUUR – In This Moment We Are Free – Citi

Label Inside Outside

Beoordeling 8

Review Na Annekes afscheid van The Gathering in 2007 is ze vooral bezig geweest met haar solocarrière en heeft ze natuurlijk haar medewerking verleend aan verschillende projecten, zoals The Gentle Storm uit 2015 met Arjen Lucassen. Haar solocarrière bestaat vooral uit rustige muziek, maar met The Gentle Storm zocht ze de heavy kant weer op. Ze leek de smaak te pakken te hebben en richtte de band VUUR (grotendeels bestaande uit leden van The Gentle Storm) op voor de heavy muziek die ze ook graag doet. Het is een album geworden waarop verschillende kanten van VUUR te horen zijn. Nummers als Days Go By en Sail Away zijn intens, maar ook heel melodieus waardoor ze goed zullen blijven hangen. Opvallend is ook het nummer Time doordat het een invloed van de doom metal heeft. De progressieve invloed is bijvoorbeeld mooi te horen op The Martyr And The Saint en Your Glorious Light Will Shine. Het gitaarwerk krijgt veel ruimte op het album en is in veel nummers terug te horen. Over het algemeen ligt het tempo van de nummers laag, maar hierdoor wordt je goed meegenomen in de muziek. Het album is zeker heavy geworden. Daardoor is er ook niet echt een rustpunt. Freedom en Reunite! lijken als ballads te beginnen, maar knallen halverwege ook los. De diversiteit van de vocalen van Anneke komen goed uit de verf op het album; van krachtig tot mooi en gevoelig. Het album bevat mooie zanglijnen. Op het nummer The Fire is het wel even goed bijblijven door de regelmatige afwisseling in zanglijnen. De vocalen worden ondersteund door een goede band. De muziek is ook mooi geproduceerd waardoor de details van de muziek goed tot zijn recht komen.

Te zien in Nederland 10 december Tivoli Vredenburg te Utrecht

The Dirty Denims – Back With A Bang

The Dirty Denims – Back With A Bang

Label Hndclaps rec

Beoordeling 7

Review Exact zes maanden later is er een vervolg op het eerste deel van Back With A Bacng album van de Nederlandse rockband The Dirty Denims. Een album vol nieuwe eigen songs die vooral een knipoog geven aan the Runaways, AC/ DC en the Ramones. Het album is, net als het eerste deel energiek en powerful. Met songs die wel erg dicht bij hun idolen liggen waaronder het AC/DC riffjes van “Money Back Guarantee”, het Thunderstruck copy op “Make Us Look Good” en met de handclaps is het oude KISS geluid te horen in “Can’t Get Enough of Rock And Roll”. Het is aan een kant lekkere songs maar op een een of andere wijze zijn het allemaal wat b versies geworden van de originele versies. Niet dat de energie van deze band er niet in zit. In tegendeel. Songs als het post punk Ramones song “Virtual Reality” of het wederom AC/DC achtige “One Way Ticket” doet wel te veel denken aan diverse songs van de bands die deze inspiratie leveren. Om die reden gaan de gedachten veelal naar de andere bands en is de eigen identiteit van the Dirty Denims weer wat op de achtergrond geraakt.

Te zien in Nederland

Tyketto – Live From Milan 2017

Tyketto – Live From Milan 2017

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse rockact Tyketto was een verrassing in de jaren 90. De band rondom zanger Danny Vaughn bracht een debuutalbum “Don’t Come Easy” dat insloeg als een bom. Met de huidige tour staat het album in zijn geheel weer centraal. Aangevuld met songs van het recente album “Reach” dat het afgelopen jaar is verschenen. Dat Danny Vaughn nog een dijk van een stem heeftn kennen we van zijn Ultimate Eagles tribute band en is op dit album wel te horen. Omdat de singles van het debuut album “Forever Young”, “Wings” en “Standing Alone” in het begin van het album staan, heeft men bedacht om het gehele album van achter naar voren te spelen. Deze volgorde geeft de sound wat anders neer, maar de songs zijn allen nog heerlijk om naar te luisteren. Powerful rocksongs die het nog steeds goed doen qua energie en rock riffjes. Prima om even weer terug in de tijd te gaan.

Te zien in Nederland 30 november Boerderij te Zoetermeer

LA Guns - The Missing Peace

LA Guns - The Missing Peace

Label Frontiers rec. / PIAS

Beoordeling 8,5

Review ACME Inc.

Lees meer Mpodia.nl

Te zien in Nederland

Revolution Saints – Light in the Dark

Revolution Saints – Light in the Dark

Beschrijving Frontiers rec. / Pias

Beoordeling 8,5

Review Na het zeer goede debuutalbum kon er een vervolg maar moeilijk uitblijven. De Revolution Saints mag dan voor velen nog een onbekende act zijn, maar het is een superband. Met een wereld drummer Deen Castronovo (Journey, Bad English, Ozzy), een gitaarbeest Doug Aldrich (Dio, Whitesnake, Dead Daisies) en meester bassist/ zanger Jack Blades ( Nightranger, Damn Yankees). Met een drummer als basis zanger is een band altijd geinig om te zien. Om dit ook live te kunnen is nog te vraag. Maar het gaat Castronovo goed af. Zijn zangstijl is passend in het plaatje van Journey. Met de ondersteuning van Jack Blades de goede vocalen gewaarborgd. Het is ook hoorbaar dat we te maken hebben met doorgewinterde rockmuzikanten. Het project is wederom geproduceerd door de Frontiers huis producer De Vecchio. Ditmaal is het zeker hoorbaar dat de kracht bij de band ligt. “Freedom”, “The Storm Inside” en het titelnummer zijn hoorbaar beter op plaat gezet dat de producties van Del Vecchio, waarbij hij ook nog tekent voor de songs. Ditmaal zijn de composities door de gehele ballotagecommissie van de band gegaan. Lekker uptempo songs als “Ride On”, “Don’t Surrender” en “Running on the Edge” passen in de lijn van Whitesnake. Al mogen de classic ballads als “I Wouldn’t Change a Thing” en “Can’t Run Away” zeker niet ontbreken. De band weet wederom een van de betere American rock albums van het jaar te maken.

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland

Marilyn Manson – Heaven Upside Down

Marilyn Manson – Heaven Upside Down

Label Loma Vista / Caroline rec.

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse shockrocker Brian Werner verkeerd in zware tijden. De titel van het nieuwe album en de release loopt samen met het overlijden van zijn voormalige gitarist Scott Putesky, oftewel Daisy Berkowitz. Samen richtten de heren de band Marilyn Manson op. Maar dit wort tegenwoordig alleen maar toegeschreven aan de zanger. De excentrieke zanger weet met zijn make up en vertoning continu in staat van sterrendom te bewegen. De voormalige popjournalist was geinspireerd door Nine Inch Nails man Trent Reznor en schoot met zijn glamrock wat door. Inmiddels staat de man ruim 20 jaar op het podium en maakt zijn reputatie op zijn tiende album ook weer waar. Een uitdagende hoes, in combinatie met de titel en belangrijker Manson keert qua sound meer terug naar de melodieuze industrie rocksound van “AntiChrist Superstar” en “Mechanica Animals” De nummer “Saturnalia”, “Say 10” en het openingsnummer “Revelation #12” brengen een betere Manson naar voren. Samen met gitarist/ producer Tyler Bates en drummer Gil Sharone heeft Manson een keerpunt bereikt, waar vele fans op hadden gehoopt. Natuurlijk is de shockrock met “Jesus Crises”, “Bloody Honey” en “Threats of Romance” volop aanwezig. Het brengt Manson in zijn element en live tot een passend toneelstuk. Toch blijven we John 5 nog in het geheel missen. Zijn bijdrage werd tot iets typerend voor Manson zijn songs. Dit is tenminste het beste werk van Manson sinds jaren . Goede plaat!

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland 28 november Klokgebouw te Eindhoven

Bully – Losing

Bully – Losing

Beschrijving Subpop / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse zangeres Alicia Bognanno weet Steve Albini te verleiden om zijn studio af te staan en vervolgens met Clayton Parker en Reece Lazarus een prima grunge album te maken. Ze heeft het album zelf in haar hoofd, dus ook zo geproduceerd hoe ze het zou willen hebben. Het doet denken aan de punkperiode van Blondie die even buiten haar comfortzone duikt en als het ware bij the Runaways aanschuift. “Kills to Be Resistance”, “Running” en “Not the Way”, allen kennen ze een oploop van spanning om daarna los te kunnen gaan. Met een meegil refrein wordt er even kracht bijgezet. “Seeing It”, “ Guess There” en “Blame” kennen ook een andere kant van de band. Het is dan allemaal wat rustiger qua tempo. Maar de riffjes van de gitaren en de drums blijven gelijk. Door de composities wat identiek te houden, wordt het gedurende het album wat voorspelbaar. Net als de naam is het een doorsnee album, maar deze jonge club is zeker een stel om in de gaten te houden voor de toekomst. Ooit is Nirvana ook zo begonnen, en dat begin hebben ze nu al overtroffen.

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland

The Covenant – Into Her Arms

The Covenant – Into Her Arms

Label Duthc & Drags

Beoordeling 8

Review Het is het laatste deel van de drieluik van de rockopera “The Story of Bloody Stupid Cash”. The Covenant klinkt dan ook als een soundtrack en loopt in zijn geheel lekker door. Onder leiding van Frank van der Reep is het project in 2013 begonnen en heeft nu zijn sluitstuk gevonden. Muzikaal is het allemaal mainstream rock, maar wel met overgave. De melodische rocksongs zijn opgebouwd naar het verhaal over Bloody Cash. Met “Here Comes The Sun” en “Moonchild” wordt de rock even uit de kast gehaald, maar horen we al snel dat het niet geheel uniek is. Het mainstream rock verhaal blijft mainstream. Al zitten er muzikaal best mooie stukken tussen waaronder “Freund”, “Impossible Human Being” en “End of the Summer”. “The Getaway Car”, “Heading For A Fall” of “You’re My Last Friend” zijn wat easy songs die het album wat naar beneden halen. Maar ja met zoveel songs is het ook zo dat er wel eens een mindere song tussen zit. Door het maken van video’s is het verhaal in zijn geheel uitgelegd en past de muziek misschien beter bij het verhaal. Met “No Ordinary Guy” is het helder dat van der Reep een uitzinnig project gestalte heeft gegeven. Dat is alleen al toe te juichen. Het album bestaat uit drie titeldelen die misschien synoniem staan voor het geheel “And On The Run”, “Still On The Run” en “End Of The Run”.

Lees meer

Te zien in Nederland

Robin Beck – Love is Coming

Robin Beck – Love is Coming

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse rockzangeres Robin Beck scoorde een enorme hit met “First Time”. Dat ook mede de coca cola campagne. Als achtergrond zangeres van Chaca Kahn en Leo Sayer wist ze door te dringen om een eigen album te maken. Al bleef de solo hit uit, werd dit later met de cola reclame goed gemaakt. De rockzangeres zong als background vocalist voor Cher’s “If I Could Turn Back Time” en trouwde met James Christian van the House of Lords halverwege de jaren 90. Ze zijn nog steeds samen en Christian produceert haar albums. Ook “Love is Coming” is een familie traditie. Het kan wel eens verkeerd uitpakken, maar dit is een prachtig couple dat het muzikaal ook goed kan vinden. Lekkere felle funkyrock met “Me Just Being Me” , stevig powerful met Island en “On the Bright Side” of een rockpop van “On To Something”. Alle songs zijn lekkere melodieuze rocksongs en goed geproduceerd. Je hoort de liefde voor de rocksound van de plaat spatten. Robin Beck weet zich met dit album zeker weer in de spotlight te zetten. Ze past in het lijstje van Melissa Etheridge, Bonnie Tyler en Heart. Maar ja, of ze echt live een tour voltooid en überhaupt als zangeres naar Nederland komt, is een kleine kans. Inmiddels is het alweer bijna 4 jaar geleden dat ze een kleine tour deed in Europa en dan is Duitsland het meest dichtbij. Dus we moeten optimaal genieten van het album met heerlijke American rocksongs- juweeltjes waaronder “Crave The Touch”, “Girl Like Me” en “Warrior”. Het mag allemaal niet nieuw zijn maar zeker lekkerrrr!

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland

Prophets of Rage – Prophets of Rage

Prophets of Rage – Prophets of Rage

Label Caroline

Beoordeling 8,5

Review De Amerikaanse rap hiphop rockers Prophets of Rage is niet zomaar een band. Zoals de naam aan doet is het een afsplitsing van Rage Against the Machine/ Audioslave met de Public Enemy leden DJ Lord en Chuck D. en Cypress Hill rapper B-Real. Het is dan ook bij voorbaat een uniek album, met hoge verwachtingen. Deze verwachtingen maken ze volwaardig waar. Nu is de samenstelling van Tom Morello, Brad Wilk en Tim Commerford van RATM/ Audioslave wel vaker in voor iets anders. Met Chris Cornell wist men de rock van Audioslave tot grote hoogte te stuwen. Nu is het aan de rap power en hun maatschappelijke teksten die binnen de rocksound zich vereeuwigen. “Ligalize Me”, “Unfuck The World” en “Hail To The Chief” zijn al titels waarbij het “omdenken” is verscholen. We hebben al feeling good movies, maar hier probeert de band fans op een nadere mindset te brengen. Het voor de hand liggende negatief maatschappelijk gerelateerde teksten brengen een twee splijt van hun en wij, al zou de waarheid nog steeds zo helder zijn. Door het op een andere wijze te benoemen wordt het ook anders aangevlogen. De informatie blijft hetzelfde en is hier meer doordacht. Daarnaast hebben we de heerlijke rockdrive van Morello op “Living on the 110”(hope & pray for democracy), de DJ trucks van “Counteroffensive”. De drones die in allerlei vormen op je afkomen bespreken de rappers op “Take Me Higher” en met “Fired A Shot” wordt het allemaal weer erg actueel. Een band dat erg actueel is en nieuwe maatschappelijke items aan de kaak stelt. Een band die de jonge en oudere generatie kan verenigen in stijl en woord.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland 16 november 013 Tilburg

Kee of Hearts – Kee of Hearts

Kee of Hearts – Kee of Hearts

Label Frontiers/ PIAS

Beoordeling 7

Review De naam van Kee Marcello is de sleutel voor de naam van deze band. De gitarist heeft zijn historie liggen bij de band Europe en luistert naar de naam Kjeld Hilding Lofbom. Marcello speelde zich in de kijker met de band Easy Action en sloot aan bij Europe wanneer John Norum vertrok. Out of this World met de hits “Superstitious” en “Open Your Heart” kwamen van zijn hand. Inmiddels is Marcello ondergebracht bij het Frontiers label waar Alessandro De Vecchio de chepter zwaait. Dit maal heeft Del Vecchio zijn eigen doorsnee songs weten te binden aan Marcello en noemt de band Kee of Hearts. Toch blijven het allemaal Del Vecchio songs die ingespeeld zijn door Tommy Heart, Ken Sandin, Marcello en Marco Di Salvia. Het probleem is met dit soort acts, dat het allemaal doorsnee rocksongs zijn en wanneer het geen potentie heeft dat de band uitelkaar valt. Gewoon omdat dit geen band is maar een samenstelling van mensen die elders hun opnamen maken. Binnen de doorsnee American rocksongs horen we dat de heren zeker goede muzikanten zijn. De goede rockstem van Tommy Heart komt goed uit op “Bridge To Heaven” en de “Crimson Dawn” geeft de ruimte aan de gitaren. Het catchy “Mama, Don’t Cry” en “S.O.S.” zijn songs die passen in de periode van Europe wanneer men met de hits in de hitlijsten stond. Inmiddels is Europe gevorderd tot een heerlijk hedendaagse rockact met hits van weleer. Met dit album blijft het allemaal wat hangen.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

The Nights - the Nights

The Nights - the Nights

Label Frontiers rec./ PIAS

Beoordeling 8

Review Het duo Sami Hyde en IlkkaWirtanen hebben elkaar gevonden in de wereld van de melodic rock. De voormalige gitarist/ zanger van o.a. Tony Mills en Geof Nicholls wilde zijn Scandinavische rockhelden eren om net zo’n album te maken. Of noemen we dat liften op het succes van een ander. Sami weet producer en de ongekende gitarist Wirtanen te strikken om uiteindelijke prachtige melodic rocksongs te schrijven. Het is dan ook een album vol heerlijke poprocksongs. Van het eerste nummer Welcome to the Show is het direct vol energie en weet Wirtanen zijn stempel op het geheel te drukken. De oohs en aaahs horen we op “Nothing but Love”. Het zijn heerlijke meezingers als het gaat om de melodic rock sound. Na een wat matige “Julliette” weten de heren met “I Will Never Stop Loving You” een knaller van een knuffelrocksong te maken.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/persberichten/the-nights-the-nights/

Te zien in Nederland

Kryptonite - Kryptonite

Kryptonite - Kryptonite

Label Frontiers

Beoordeling 7

Review Het is de voormalige zanger van The Poodles, Jack Samuels die Del Vecchio van Frontiers kon overtuigen om een album met hem te maken. De Zweedse zanger nam zijn bassist mee en dook in het adressenboek hun Zweedse band te formeren. Met een opening “Chasing Fire” wordt er al gespeeld met vuur. Het nummer zit geinig in elkaar door allerlei quotes en melodielijnen van andere songs binnen dit nummer te weven. Het wordt dan al een herkenbaarheid van melodic rock door de jaren heen. Het aanstekelijke “Fallen Angels” is een mainstream rocksong waar al velen van zijn. Het is dan ook uit de koker van de Frontiers producer die erg gecharmeerd is van dit soort songs. Het gevolg is dat er erg veel van dit soort songs terug keren op het label. Door de samengestelde band krijgt je toch iets dat je de gezamenlijkheid binnen de songs mist. “Across the Water” is dan weer een juweeltje binnen de 11 songs. Het wijkt af van het vastgestelde compositieschema. Het album van Kryptonite is dan ook een album van 13 in een dozijn dat het niet haalt bij de eerste albums van the Poodles die de echtheid en frisheid in hun songs heeft.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Live - Mental Jewelry

Live - Mental Jewelry

Label Geffen / Universal

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse rockband Live scoorde vele hits waaronder “All Over You”, “Overcome”, “Heaven” en “Selling the Drama”. Wanneer zanger Ed Kowalczyk de band anders voorlichte ontstond er spanning en werd hij in 2009 uit de band gezet. Kowalczyk ging op solopad en de band ging door onder de naam Gracious Few met Kevin Martin en Sean Hennsy van Canlebox. Wanneer alle initiatieven geen succes bracht, bedacht de band om in 2016 al het gedoe bij te leggen en als reunie band weer verder te gaan. Live is niet meer wat het was geweest, maar daarom is het goed om dit alles weer te herhalen. Het begon officieel dus met het album Mental Jewelry ( de e.p. Death of the Dictionary daar gelaten). Het album was een aanloop tot het succes album “Trowing Copper” dat 3 jaar later zou verschijnen. Inmiddels is het debuutalbum 25 jaar en daarom is dit album wederom op de markt gebracht. Met songs die al het geluid van Live liet klinken. De powerrock van “The Beauty of Gray” , de spanning in de ballades van “Brothers Unaware” en het aanstekelijke “Tired of Me”, horen we later terug in uitgewerkte songs met het zelfde karakter als “I Alone” en o.a. bovenstaande hits.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/live-mental-jewelry/

Te zien in Nederland

Cage The Elephant – Unpeeled

Cage The Elephant – Unpeeled

Label RCA

Eindoordeel 8

Review Het is één van meest enerverende Rockacts van deze tijd; Cage The Elephant. De band uit Kentucky, USA heeft de afgelopen jaren furore gemaakt. Niet alleen door de uitgebrachte albums (Tell Me I’m Pretty uit 2015 won zelfs een Grammy) maar ook vanwege de energieke shows die de band geeft. In het middelpunt staat dan frontman en zanger Matt Schultz die als één brok energie over het podium raast en waarbij al vaker de vergelijking van een kloon van Mick Jagger en Iggy Pop is gebruikt. En toch is er niet echt iets vernieuwends en heb je met regelmaat het gevoel naar muziek uit de seventies te luisteren; een oud album dat je net hebt afgepoetst. Je moet er even goed voor gaan zitten; 21 nummers waarvan 18 eigen werk en een drietal covers (o.a. Daft Punk’s ‘Instant Crush’) met een speeltijd van ongeveer 1 uur en twintig minuten die je meeneemt naar hun interpretatie van een “stripped-down” gig. Wat maakt dit livealbum nu speciaal. Allereerst de strijkers die toegevoegd werden waarover Schultz in een interview zegt: “Many times you’re adding sonic layers looking for something to hide behind, and what you don’t realize is that that vulnerability and that nakedness might be the most compelling and interesting thing about the song”. Verder is de wijze van opnemen bijzonder want met regelmaat heb je het gevoel naar een live-album uit de tachtiger jaren te luisteren toen het heel gebruikelijk was om op vinyl het publiek te keer te horen gaan. En natuurlijk die al eerder vermelde speeltijd.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/cage-the-elephant-unpeeled/

Te zien in Nederland

Quiet Riot - Road Rage

Quiet Riot - Road Rage

Label Frontiers

Beoordeling 7

Review De band Quiet Riot neemt een belangrijke plaats in als het gaat om de historie van de hard rock. De rockband uit Amerika is in 1973 opgericht door Randy Rhoads. De wereldberoemde gitarist die om het leven kwam bij een vliegtuig ongeluk tijdens een tour van Ozzy Osbourne waarbij hij toen gitarist was en over hem werd gesproken als opvolger van Jimi Hendrix. Samen met bassist Kelly Garni (later Super Trouper) werd, Drew Forsyth en Kevin Dubrow werd de band gestart. Wanneer Rudy Sarzo, Frank Banali en Carlos Cavazo hun intrede doen, is Debrow de enige overgeblevene. Toch weet deze samenstelling het succes te halen waar het zolang naar smacht. “Metal Heath” en “Condition Critical” behoren inmiddels tot de rock klassiekers. Vreemd genoeg scoren ze hits met Slade songs “C’mon Feel the Noize” en “Mama We’re All Crazee Now”.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/quiet-riot-road-rage/

Te zien in Nederland

Mr. Big – Defying Gravity

Mr. Big – Defying Gravity

Label Frontiers

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse rockact Mr. Big had in de jaren 90 grote hits in Amerika. Voor Nederland bleef het beperkt tot het nummer ”To Be With You” Dat wekenlang de hoogste postitie van de hitlijsten bezet hield. Zanger Eric Martin wist de wereld bassist Billy Sheehan (o.a. Talas, Steve Vai, David Lee Roth band) en Racer X gitarist Paul Gilbert binnen te halen. Samen met Pat Torpey (Robert Plant, Montrose en John Parr) op drums en producer Kevin Elson is deze formatie weer de studio ingedoken om tot een prachtig album te komen. De baslijnen van “Everybody Needs A Litttle Trouble” zijn weer fabelachtig en met hun openingsnummer Open Your Eyes” kondigen ze zich al aan met “Oke, we are on” waarna de American rock sound weer los kan gaan. Herkenbaar met de harmonische vocalen en heerlijke riffjes van Paul Gilbert in het titelstuk, is het weer een overduidelijk Mr. Big soundje. “Mean to Me” geeft even een andere drive in de rocksound en het akoestisch georiënteerde “Nothing Bad ( Bout Feeling Good)” past in de 13 in een dozijn popballads. De band gaat nog even terug naar de hoogtijdagen in het bluesy “1992”. Het album is past in de lijn van hun vorige sound. Naast poprock even wat stevigere rock of een blues in de songs verwerkt maar alles even vermakelijk als toen.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland 27 okt Effenaar te Eindhoven Met Faster Pussycat en The Answer

Harem Scarem – United

Harem Scarem – United

Label Frontiers

Beoordeling 8

Review De hardrock uit Toronto, Canada heeft een grote aanhang in de wereld van de Amerikaanse melodic Rock. De band is in Nederland amper bekend, laat staan dat ze ergens te zien zijn. Na 14 albums en een tussenpauze van 5 jaar doet de band alweer 4 jaar mee. Harry Hess en Pete Lesperance zijn de twee overgebleven muzikanten die inmiddels 30 jaar geleden de band zijn gestart. Zij pakten de draad in 2013 weer op met de passende titel Mood Swings 2 (de eerste kwam uit in 1993), waarna met Thirteen het dertiende album werd betiteld. Inmiddels heeft de band een constante bezetting en wordt de titel United. De band opent het album met de gelijknamige song. Lekker uptempo en vooral herkenbaar voor Harem Scarem. Gladde rock met veel vocalen, goede afwisselingen in het gitaarwerk van Grafity en No Regrets. Het hoogtepunt is “The Sky Is Falling” waar alles samenkomt en het in een poprocksound wordt gegoten. Even wat anders dan de mainstream rocksound, dat hier zeker niet ondergewaardeerd mag worden. Het mag in het geheel niks nieuws zijn, maar het is toch weer een heerlijk melodieus rock album!

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Shaman Harvest – Red Hands Black Deeds

Shaman Harvest – Red Hands Black Deeds

Label Mascot

Beoordeling 8

Review Het is de Amerikaanse rock van Shaman Harvest uit Missouri dat de tent voor je op de kop zet. De band rondom Nathan Hunt en Josh Hamler weten met een spannend begin het zesde album te openen om vervolgens heerlijk los te kunnen gaan. “Broken Ones” klinkt dan ook heerlijk en moddervet uit je speakers. (zeker na het luisteren van Dans Les Arberes, dat als prima support act kan fungeren). Het is inmiddels 3 jaar geleden dat hun recente album “Smokin’ Hearts” uitkwam, dus werd het wel weer eens tijd voor de heerlijke scherpe zangpartijen en stevig gebeuk dat we horen op “The Come Up” en “Soul Crusher”. Het is geen AOR met poprock of jaren 80 rock, maar ook geen Joe Bonemassa rock sound. Het is ruwer en vetter in het geheel waardoor het een soort van filthy Southern rock wordt. Niets van gestyled en over geproduceerd album maar songs die recht uit hun hart komen. Zoals klassieke rock albums is nummer 4 een ballad dat hier vanachter de piano wordt opgebouwd. Maar ook de wat country rock doet met “Off The Tracks” zijn intrede. Het nummer stoort niet in het geheel van dit album, maar het meer spannende blues rock van “Long Way Home” spreekt hier meer aan. Door de diversiteit is het een mooi album geworden.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

All 4 1 - The World's Best Hope

All 4 1 - The World's Best Hope

Label Frontiers

Beoordeling 7

Review Het is weer een product van de Alessandro Del Vecchio die aan het team van Frontiers records verbonden is. Het gaat nu om ALL 4 1, dat misschien een verwarring kan geven met de Amerikaanse country popact All 4 One. Het gaat hierbij om een nieuwe band met Terry Brock, Robert Berry, Gary Pihl en Matt Starr. American rock waar al veel van is gemaakt. Het album begint erg cliché met “After the Rain” waarna “Cyanide” en “Down Life’s Page” als goede rocksongs volgen. Het mag dan wel wat voor de hand liggende rocksongs zijn. Met Gary Pihl als gitarist en Matt Starr (KISS’s Ace Frehley’s band) heb je kwaliteit in de band. Wanneer Sammy Hagar de overstap maakt naar VanHalen weet Tom Scholtz van Boston al snel bij Gary aan te kloppen en maakt hij het derde album van Boston. Pihl maakt nog steeds deel uit van deze band en doet zo nu en dan wat projecten waaronder Alliance en All 4 1. Met de goede ruwe rockstem van Terry Brock en Robert Berry op bas is deze gelegenheidsband voltallig. Met “Mother Don’t Cry” weet de band een prachtige ballade te maken. Eentje die herkenbaar en alleen bij de rockbands te vinden is. Met “The Worlds Best Hope” weet Alessandro als producer en schrijver van de meeste songs het album te beëindigen. De songs zijn wat 13 in een dozijn en de uitvoerenden zijn weer goed uitgezocht. Dat zien we vaker bij de producten van Del Vecchio.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

RIverdogs - California

RIverdogs - California

Label Frontiers

Beoordeling 8

Review Riverdogs – California Label: Frontiers Eindoordeel: 8 De Amerikaanse rockband Riverdogs werd eind jaren 80 opgericht en hun titelloos album verscheen in 1990. Nu is er het album California, met prachtige poprock songs, heerlijk gezongen en mooie composities. De band was een side project van gitarist Vivian Campbell. Hij had zijn naam toen gemaakt als gitarist bij Ronnie James Dio’s DIO. De klassiekers binnen de rock, “Holy Diver” en “Last in Line” zijn albums die bijna iedere hard rocker in de kast heeft staan. Aansluitend speelt hij het titelloze album van Whitesnake van 1987 in. Alweer een klassieker waarbij deze band nog steeds op de hits van dit album het publiek ontvangt. Wanneer Foreigner zanger Lou Gramm zich meld, levert Campbell ook hier zijn bijdrage. Uiteindelijk vindt hij zijn vaste plek bij Def Leppard. Als vervanger van de overleden Steve Clarke, is Campbell nu alweer 25 jaar bij de band. Daarnaast levert hij zijn bijdrage in de Tribute band van DIO Last in Line en levert zo nu en dan een solo album of gast bijdrage. Ditmaal keert hij terug naar zijn hobbyband. Met Marc Danzeisen (Little Ceasar, Gilby Clarke), Nick Brophy (Everclear, Garbage en the Rolling Stones) en Rob Lamothe ( Greg Chaisson) kunnen we zeggen dat zijn maatjes allemaal goed terecht zijn gekomen en dat Riverdogs nu wel een superband genoemd mag worden.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/riverdogs-california/

Te zien in Nederland

Graham Bonnet - Live ....Here Comes the

Graham Bonnet - Live ....Here Comes the

Label Frontiers

beoordeling 7

Review De Engelse rockzanger Graham Bonnet behoort tot een van de beste rockzangers die er rond lopen. De afgelopen jaren is Bonnet vooral ingevlogen als gast zanger, bracht matige albums, maar heeft in het verleden mooie rocksongs op zijn naam gezet. Zijn krachtige powerful stem was te horen op Rainbow’s hits “Since You Been Gone” en “All Night Long”, Michael Schenker Group’s album Assault Attack en De band Alcatrazz. De laatste band had gitaarvirtuozen Yngwie Malmsteen en Steve Vai in de gelederen. Met “God Blessed Video” en het album Disturbing the Piece wist hij met deze band een ondergewaardeerd top album te produceren. Als gastzanger verscheen Bonnet op talloze albums. Soms als zanger van een song maar meestal werd er een compleet album met hem gemaakt. Bands als Blackthorne, (met Bob Kulick, Frank Banali, Jimmy Waldo en Chuck Wricht), Force field projecten (met Whitsnake gitaristen Mick Moody en Bernie Marsden, Jan Akkerman, Cozy Powell) of Impelitteri (met Chris Impelitteri, Dave Spitz en Stet Howland) zijn wel superacts te noemen.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/graham-bonnet-live/

Te zien in Nederland

Cheap Trick - We're Allright!

Cheap Trick - We're Allright!

Beschrijving Big Machine / Universal

Beoordeling 7,5

Review Dat Cheap Trick de glorietijd in de jaren 70 had mag duidelijk zijn. De Amerikaanse rockband heeft in de jaren 80 met “The Flame” en “Don’t Be Cruel” nog grote hits gehad. Het zijn de vergeten hits die het publiek herkend wanneer het gehoord wordt. Wanneer Cheap Trick het album Stg Pepper Lonely Heartclubband van de Beatles live opvoerde (nog voor the Analogues) kwam de band meer in de picture. Het titelloze album en het recente Bang Boom Crazy Hello kunnen gerust in het lijstje van topalbums van dat jaar worden geplaatst. Na een jaar is er alweer een album We’re Allright! Cheap Trick weet als geen ander de Beatles sound te combineren met de rocksound a la the Who en Ramones. Kortom Cheap Trick weet al jaren lang een eigen geluid te produceren. Iets wat in de wereld ruimschoots bekend en gewaardeerd wordt. De band staat met 3 noteringen in de top van UK, maar in Nederland nog altijd moeizaam aan het publiek wordt verkocht (lees op de radio wordt gedraaid). Het prachtige “Floating Down” is weer een van de juweeltjes op dit album, net als “She’s Alright”. De snelle rock a la the Who/ Ramones horen we op “Nowhere” en “Long Time Coming”. De ruwe poprock (“Listen to Me”, “Radio Lover”) met soms een punkrandje wordt afgewisseld met popsongs hoe de Beatles tegenwoordig had geklonken. John Lennon had graag Cheap Trick als begeleidingsband willen en nam op zijn laatste albums Rick Nielsen als gitarist mee. “The Rest of My Life” en “Blackberry Way” liggen dan ook dicht bij het Beatles geluid. Het is een prima album, maar niet voor het jaarlijstje van 2017.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Radiation Romeo’s – Radiation Romeo’s

Radiation Romeo’s – Radiation Romeo’s

Label Frontiers

Beoordeling 7

Review Wanneer zanger Perry McCarty door Ratt gitarist Robin Crosby ooit werd gepushed om te beginnen met zingen werd hij snel gevonden door Steve Stevens. De gitarist van Billy Idol was op zijn beurt op zoek naar een zanger voor zijn solo project “Atomic Playboys”. Uit de titelnummer van dat album komt de naam Radiation Romeo’s, dat McCarty meenam voor dit rockproject. Na een wat matige opener weet de Romeo club zich te herpakken. Onder leiding van Michael Voss (Mad Max / MSG) zijn de mainstream rocksongs lekker in het gehoor klinkend. “Ocean Drive”, “Bad Bad Company” of “Mistic Mountain” zijn niet bijzondere songs, maar je hoort dat de heren plezier hebben in het opnemen. Het is luchtiger en wellicht heeft men allen de songs luidkeels meegebruld. Dat is ook wel de verdienste van Voss, die op zijn eigen wijze het voor elkaar krijgt om de muzikanten op hun plek te krijgen waar men het beste past. Het lieve “Like An Arrow” is de ballad van het album en hier weet McCarty een andere zangstijl te nemen dat doet denken aan de Scorpions. Het past beter bij hem en McCarty komt hier dan ook beter mee uit de verf.

Lees verder

Te zien in Nederland

Warrant - Louder Harder Faster

Warrant - Louder Harder Faster

Label Frontiers

Beoordeling 8

Klant Het klinkt in de titel dat het hier stevig te keer gaat, maar de luisteraar van de rock en hard rock weten dat ze met Warrant commerciële melodische rock voorgeschoteld krijgen. De hair band uit de jaren 90 scoorde in Amerika toentertijd diverse grote hits. Inmiddels kent Warrant diverse bandwisselingen, een reunie, een overleden zanger Jani Lane en heeft men 10 jaar geleden Lynch Mobs zanger Robert Mason in de band. Het succesvolle debuutalbum “Dirty Rotten & Filthy Sticking Rich” maakte de band enorm rijk en hierop volgden nog enkele succesvolle albums. Nu zijn we bijna 30 jaar later en weet de band wederom een mooi rock album te produceren. Heerlijke uptempo rocksongs Perfect en ……… zijn heerlijke meezing rocksongs en natuurlijk mag er hier ook geen ballad ontbreken. Ditmaal een vanachter de piano. Niks nieuws en een classic compositie, maar dit soort rockers weten er altijd een mooie draai aan te geven zodat het je pakt.

Titel https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/warrant-louder-harder-faster/

Titel

The Ferrymen – The Ferrymen

The Ferrymen – The Ferrymen

Label Frontiers

Beoordeling 7

Review Met een titel als The Ferryman krijg je al snel het idee dat het een folk act is. In dit geval gaat het om de stevige jongens die Magnus Karlsson om zich heen heeft verzameld. De gitarist van Primal Fear weet voor dit project Rainbow zanger Ronnie Romero en Tarja/Rage/ Axel Rudi Pell durmmer Mike Terrana om zich heen te verzamelen. Het debuut album kent een herkenbaar Primal Fear uptempo song dat de vuur aan de schenen legt. De snelheid is amper door de woorden van Romero in te vullen. Dat de zanger een fan is van de overleden Ronnie James Dio is te horen op het titelnummer. Mainstream rock waarbij de zang erg goed is ingezongen. Dit is voor de rockers de gewenste rockstem. Ruw randje en de hoogte kunnen halen waar het nodig is. De songs zijn heerlijk uptempo rocksongs waarbij de stem van Romero niet bij alles goed uit de verf komt. “Fool You All” is wat tegen het schreeuwende aan. Hoewel het prima songs zijn, wordt het na “Cry Wolf” of het voorspelbare ballad “One Heart”, wat eentonig en valt het allemaal wat in herhaling alsof de energie op is. Kortom het eerste deel van het album is lekker!

Lees verder

Te zien in Nederland

Incubus – 8

Incubus – 8

Label Island

Beoordeling 8

Review Het is duidelijk dat dit het achtste album van de band Incubus mag zijn. De rockband rondom de zanger Brandon Boyd kreeg begin 2000 een grote schare fans om zich heen. De albums Make Yourself en Morning View met singles “Wish You Were Here” en “Nice To Know You” gaf de doorbraak van de band. Wanneer ze in 2006 een enorme hit scoorden met “Love Hurts” was Incubus binnen de rock een gevestigde act. Vreemd genoeg moesten de fans 5 jaar wachten op de opvolger en daarna nog 5 jaar voor het album nummer 8. Het werd afgelopen jaar tijdens hun shows duidelijk dat de band het moet hebben van hun songs uit het verleden. Al pre set voor dit album kreeg het publiek nieuwe songs te horen. Leuk maar daar hebben ze nu wederom een jaar op moeten wachten. Onder leiding van Dave Sardy (Skrillex) weet de band niet echt te vernieuwen. De songs “State of The Art” en “Glitterbomb” zijn wat gematigde rocksongs die we van de band kennen. Het nadruk ligt hierbij vooral op de harde rocksound ipv. de afwisselende prog sound.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/incubus-8/

Te zien in Nederland

Iggy Pop – Pop Post Depression at the Ro

Iggy Pop – Pop Post Depression at the Ro

Label Caroline

Beoordeling 8

Review De titel “Godfather of the Punk” kreeg hij als zanger van the Stooges. De band uit de jaren 60-70 brak regelmatig de hele tent af waarbij politie regelmatig in actie kwam. Onder zijn solo naam Iggy Pop maakt James Newell Osterberg de hits. Hij schreef samen met David Bowie de klassiekers China Girl en men produceerde elkanders albums. Bowie nam de zangstijl aan van Pop en werd legendarisch beroemd. Iggy Pop kreeg zijn legendarische titel pas veel later, wanneer blijkt dat hij veel invloed had op de huidige grunge en rockbands. Afgelopen jaar stond Iggy Pop op diverse podia met een gelegenheidsformatie dat bestond uit Matt Helders (Artic Monkeys) Dean Fertita (Queen of the Stone Age) en QotsA frontman Josse Homme. Homme stuurde een berichtje naar Pop op een album te maken en zo ontstond een nieuwe band rondom Iggy Pop. De show in de Londense Royal Albert Hall is inmiddels op diverse schijven te verkrijgen. De energie spat van de plaat en de songs worden levendiger wanneer je de band in bv. Paradiso hebt kunnen bewonderen. Naast songs van het nieuwe album waaronder “Gardenia”, “American Valhalla” en “In the Lobby” (eigenlijk ontbreekt alleen het nummer “Vulture”) komen ook de oude klassiekers van Iggy Pop voorbij. Wanneer je je grote doorbraak “Lust For Life” als opening gebruikt, geeft Pop aan dat hij er zin in heeft. “The Passenger” en het Bowie gecoverde “China Girl” zijn songs die niet op de set mogen ontbreken. Om het feest af te sluiten kiest Pop voor het nummer “Succes”.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/iggy-pop-pop-post-depression-at-the-royal-albert-hall/

Te zien in Nederland

Little Steven - Soulfire

Little Steven - Soulfire

Label Universal Music

Beoordeling 9

Review Steven van Zandt dan wel Little Steven kennen we vooral als rechterhand van Bruce Springsteen. The Boss wordt misschien wel bijgestaan door iemand die bepalends is van wat de good-looking Boss doet. We hebben het allen kunnen lezen in de biografie van Springsteen en weten hoe de business werkt. Dat hij Steven vanaf het begin van zijn carrière al om zich heen wilde hebben. Little Steven, of The Master tekent voor de producties en vele songs van the Boss, protesteerde tegen het kapitalisme van Zuid Afrika met Sun City, scoorde hits met de Disciples of Soul en is nu weer terug met een solo album. En wat voor een! De lijn van de Springsteen sound is duidelijk aanwezig. “I’m Coming Back”, “I Saw The Light” en “Saint Valentines Day” kunnen zo op een Springsteen plaat. Hierbij wordt al snel duidelijk dat Steven van Zandt al vanaf het begin de zanglijnen voor the Boss aangaf. Maar met het maken van een solo album geeft het Van Zandt meer ruimte. De blues rock van “Blues is My Bussiness” en “Some Things Just Don’t Change” zijn heerlijk en soulvol. Dat wat we van hem kennen uit de oude tijden. Of dat hij de souljazz a la Bill Withers / James Brown in het “Down and Out in NYC” kan verwerken. En dan ook zeker niet onverdienstelijk!

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/little-steven-soulfire/

Te zien in Nederland 25 juni Carre te Amsterdam

Snakecharmer – Second Skin

Snakecharmer – Second Skin

Label Frontiers

Beoordeling 8,5

Review Snakecharmer mag gerust een superband worden genoemd. De band bestaat uit Engelse muzikanten die al hun credits hebben verdiend. Zanger Chris Ousley komt uit Virginia Wolf (met Jason Bonham), Wishbone Ash’s gitarist Laurie Wisefield die als gastmuzikant bij vele acts heeft gespeeld. De Ierse bluesrocker Simon McBride die Joe Bonamassa en Jeff Back live ondersteund, Whitesnake bassist van het eerste uur; Neil Murray, Black Sabbath en Ozzy toetsenist en zoon van Rick Wakeman, Adam en Thunder en Magnum drummer Harry James. Kortom een neusje van de rockzalm. Deze ervaring is dan ook te horen op het tweede album van de band. Daar waar het debuut een leuke gelegenheidsalbum was, is er nu een vervolg. Om te beginnen met een laidback rocksong “Where Do We Go From Here” is al gewaagde opening. De vraag is helder. Per song wordt het tempo en de rocksound opgevoerd. De stem van Ousley is gegoten voor deze melodische rockstijl.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/snakecharmer-second-skin/

Te zien in Nederland

Manic Street Preachers - Send Away The A

Manic Street Preachers - Send Away The A

Label Columbia / Sony

Beoordeling 8

Review Wanneer het om The Manics gaat, dan staat altijd het verhaal van de verloren gitarist centraal. Richie Edwards verdween plotseling in februari 1995 en de band bleef op hem wachten. Dat doen ze tot op de dag van vandaag nog steeds. Officieel is de rockband als trio doorgegaan en is het recente album Futurology het meest recente album van de band. Send Away The Tigers is een re-issue dat Sony in het kader van 10 jarig jubileum opnieuw uitbrengt. Het achtste album werd gekenmerkt door de terugkeer van het stevige gitaarwerk van Manic Street Preachers. Het was alsof de band zich los wilde schudden van het leed waar men onder gebukt ging. Naast de maatschappelijke teksten, gaat het altijd ergens over een verloren engel in “I’m just a Patsy”, “Welcome in the Deadzone” of “Imperial Bodybags”. De rocksound is op dit album weer terug te vinden, nadat de vorige albums vooral popgericht waren en een luisterend element in de albums kende. Met Send Away The Tigers trekt de band weer van leer. Op dit jubileum album is er meer te vinden, veel meer. Naast de demo’s en akoestische takes van vele songs, staat het bonus album vol met zeldzame opname, rariteiten en kerstsongs als “Ghost of Christmas”, “Boxes and List” en “The Long Goodbye”.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/manic-street-preachers-send-away-the-tigers/

Te zien in Nederland

The Pheromones – Lost In Amsterdam

The Pheromones – Lost In Amsterdam

Label QS

Beoordeling 7

Review “We zijn dat clubje mannen in leren jassen die hard staan te rocken in zweterige tenten” aldus de band uit Amsterdam. De Pheromones winden er geen doekjes om. Heerlijke rockende powerpop dat in de lijn ligt van Urge Overkill en Aerosmith. Het is ook niet geheel vreemd. Onder leiding van Grammy Award winnaar Phil Nicolo is het album afgwerkt. Zijn ervaring met Urge Overkill, Billy Joel, Dylan, Rolling Stones en Aerosmith laat hij doorklinken in dit album van de band van Nederlandse bodem. Het rockende “Feel Much Better” en “Fly On The Wall” doet direct denken aan Aerosmith oude songs. De jaren 70 rocksound met de vele achtergrond vocalen in de refreinen zijn hierin typerend. Het gaat in de band om de broertjes Marijn (gitaar/ zang) en Michiel Slager (bas). Deze heren worden bijgestaan door Matthijs Hoitsma (gitaar) en Tanco Baart (drums).

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/the-pheromones-lost-in-amsterdam/

Te zien in Nederland

Hayseed Dixie - Free Your Mind ...

Hayseed Dixie - Free Your Mind ...

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Als je Hayseed Dixie snel uitspreekt met een bepaalde tongval dat klinkt het als AC/DC. In 2001 begon deze band als “tributeband” en speelde covers van deze fameuze hardrockband in hun eigen “rockgrass”-stijl. Inmiddels zijn we een kleine 15 albums en wisselende bandsamenstelling verder en is daar nu hun nieuwe album Free Your Mind …… And Your Grass Will Follow. De band bestaat uit vier Amerikanen met als frontman John Wheeler. Het verhaal gaat dat ergens in 2000 Wheeler samen met ex-bandlid Mike Day in een dronken bui besloot Hayseed Dixie op te richten. Het begon dus met hun eigen hillbilly vertolkingen van AC/DC nummers waarbij ze de typische bluegrass instrumenten als mandoline, viool en banjo bespelen. Na het debuut A Hillbilly Tribute To AC/DC uit 2001 volgen dus nog een respectabel aantal albums, een aantal tours en schotelen ze ons in hun geheel eigen stijl covers voor van rockklassiekers uit de jaren zeventig en tachtig van Led Zeppelin, Aerosmith, Bryan Adams, Queen en vele anderen. Naast al die covers is er op de meeste albums ook nog eigen werk in dezelfde stijl terug te vinden, vaak doorspekt met de nodige zelfspot en satire.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/hayseed-dixie-free-your-mind-and-your-grass-will-follow/

Te zien in Nederland 17 mei : De Helling, Utrecht 18 mei : Patronaat, Haarlem 19 mei : Effenaar, Eindhoven 20 mei : Atak, Enschede 21 mei : Mezz, Breda

Dirty Denims – Back With A Bang! (pt.1)

Dirty Denims – Back With A Bang! (pt.1)

Label Handclaps rec

Beoordeling 7

Review “Let’s cut the crap we are back with a Bang!”. De Eindhovense rockband is weer terug met heerlijke rock dat doet denken aan the Runaways. De twee sexy chicks en 2 rockende rollers staan garant voor powerpop met een vleugje punkrock. Net dit album laat men zien dat ze veel in hun mars hebben. Van het rockende titelnummer weet men met “Heartbeat” een sfeertje van de oude Blondie te creëren en met “Money Back Garantee” zoekt de band de stijl van AC DC. Het is stevig en ruwe rock dat voor veel energie zorgt is ook bij oud Romantics (“Talking in your Sleep”, “What I Like About You”) lid Wally Palmer opgevallen. Zijn invloed is terug te horen in het nummer “Don’t Waste My Time”.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/dirty-denims-back-with-a-bang-pt1/

Te zien in Nederland

Deep Purple - Infinite

Deep Purple - Infinite

Label Earmusic/ V2

Beoordeling 8

Review Met een tour voor de boeg dat de titel meekrijgt “The Long Goodbye Tour” krijgen we het idee dat het einde van Deep Purple nadert. Maar ja er zijn meerdere tourtitels waar geen einde aan komt dus ja betekend dat ook weer niets. Deep Purple, de rockband dat de muziek van de jaren 60-70 veranderde. Met de zanger Ian Gillan die verantwoordelijk was voor de Jesus Christ Superstar zangpartijen eind jaren 60, John Lord die de kerkelijke hammond orgel in de rock invoerde, Roger Glover en Ian Paice voor de strakke basis en Ritchie Blackmore die de duistere kant van de gitaar liet klinken. Het is een wonderlijk gezelschap dat “Smoke On the Water”, “Child In Time”, “Highway Star” en later “Perfect Strangers” tot klassieke rocksongs bracht. Inmiddels is John Lord overleden en is Ritchie Blackmore al enige jaren uit met Blackmore’s night en een reïncarnatie van Rainbow bezig. Steve More verzorgt het gitaar werk en Don Airey het toetsenwerk.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/deep-purple-infinite/

Te zien in Nederland/ België 2 juni Ziggo Dome te Amsterdam 17 juni Graspop te Dessel (B)

Creeper - Eternity, in Your Arms

Creeper - Eternity, in Your Arms

Label Roadrunner/ Warner

Beoordeling ****

Review Bij de titel van de band doet het vermoeden dat The Creepers uit Manchester weer een nieuwe album heeft gemaakt. Maar nee, deze band is in 1988 opgeheven, zodat het nu tijd is voor een andere Creep. Toch komt het van Engelse land. Ditmaal gaat het om een band uit Southampton dat enige jaren geleden is gestart. De band met Will Gould als zanger weet met toetsenist Hanna Greenwood een angstaanjagend mooi album te maken. “Eternity’ is geïnspireerd op Bowie’s Ziggy Stardust periode. Juist de afwisseling van de piano en toetsen met de gitaren zijn verrassend goed. Met de zangeres weet de band dit album met “Black Rain” te beginnen. Netjes achter een piano dat vervolgens overgaat tot het steviger werk dat doet denken aan de uptempo postpunk van Green Day en My Chemical Romance. De daarbij behorende video is het laatste deel van de trilogie van video’s die er zijn gemaakt. Voorafgaand aan het album werden “Suzanne” en “Hiding With Boys” de singles met de daarbij behorende videoclips gemaakt. De laatste werd het eerste deel, “Black Rain” de tweede en met het breekbare “Misery” is deze trilogie nu voltooid.

Te zien in Nederland/ België

Night Ranger - Don't Let Up

Night Ranger - Don't Let Up

Label Frontiers

Beoordeling ****

Review Het is inmiddels alweer 35 jaar dat de American rockact Night Ranger aan de weg timmert. Begin dit jaar verscheen het jubileum album “35 Years and a Night in Chicago”. Een prachtig overzicht van hun songs door de jaren heen. Met “Don’t Let Up” weten Brad Gilles, Kelly Keagan en Jack Blades hun sound naadloos aan te sluiten. Toch is het een verfrissende sound in het geheel te vinden. Het idee dat vele rockers deze band misschien vergeten zijn, zijn de bandleden te vinden als gastmuzikant op diverse albums. Het klinkt allemaal vertrouwd met “Fool Again” en “Say What You Want”. Lekkere uptempo meezingers en men laat horen dat men het gitaar spelen nog niet is verleerd. De drive op Running Out Of Time en Day and Night zijn weer heerlijk ouderwets te noemen. Dat dit soort rockbands een patent hebben op de mooiste ballads, dat mag duidelijk zijn want de hele top 2000 staat er vol van. En dan hebben we het nog niet over de ballads van Night Ranger die in het verleden al prachtig waren. Ditmaal staan ze achter in de setlist van het album. We Can Work It Out” en “Nothing Left of Yesterday” geven weer hoe de band inelkaar steekt. De goodwill is er om er weer wat moois van te maken. Met dit album is de eerste stap hierbij gezet. Laat nu maak die oversteek naar Europa komen, dan kunnen we eindelijk deze top rock act live eens bewonderen.

Te zien in Nederland/ België

Eclipse - Monumentum

Eclipse - Monumentum

Label Frontiers

Beoordeling ****

Review Een van de melodieuze rockacts die er toe doen is Eclipse. Met hun debuut album “Bleed and Scream” uit 2012 wist men zich al in de picture te spelen. Nu overtreffen ze zich en is het een standbeeld dat er toe doet. De zanger Erik Martensson is als producer al een bekende in de rockscene. Hij weet gitarist Magnus Hendriksson te sturen waar het nodig is. Het album is van een hoog tempo dat met het nummer “Vertigo” al wordt ingezet. “Never Look Back” en “Killing Me” volgen krachtig en powerful. Hier weet Martensson de zang te dubben waardoor er diepte in de songs ontstaat. Wanneer de lead een andere kant op gaat in het refrein dan de achtergrond vocalen, krijgt dit een prachtig effect dat we maar zelden in de rock horen. De creatieve invulling van de composities van “For Better One For Worse” en “Night Comes Calling” is vindingrijk en heerlijk in het gehoor liggend. Met de zenuwachtige solo’s van “Black Rain” eindigt Eclipse een erg goed album vol stevige melodieuze rock!.

Te zien in Nederland/ België

House of Lords - Saint of the Lost Souls

House of Lords - Saint of the Lost Souls

Label Frontiers

Beoordeling ****

Review Het debuut van House of Lords uit 1987 was een jewelste knaller in de rockwereld. Onder leiding van Gene Simmons (KISS) wist de band van Angle toetsenist Gregg Giuffria de brug te slaan tussen de stevige rock en het symfonisch geweld. De spanning van de songs spatte er af en met de onbekende zanger James Christian (nu getrouwd met Robin Beck) wist de band in rap tempo de top te bereiken. Wanneer Simmons de band niet meer op zijn label had en het bij de major labels had ondergebracht ging het mis. In 4 jaar tijd verliet diverse bandleden het schip en de band tot een 13 in dozijn rock band veranderde verliet Christian House of Lords. Zijn solo carrière start hij succesvol, maar uiteindelijk keert hij op het oude nest terug. Aangezien er niemand meer van origine in de band zat kunnen we ook zeggen dat het solo project van Christian is gewijzigd in House of Lords. De albums van de afgelopen jaren zijn divers van kwaliteit. En dat weerspiegeld ook dit tiende album. Naast een prachtige titel weet men ook sterk te openen met “Harlequin”. Het “Ocean Divide” is wat matiger, maar na het betere “Hit The Wall” zetten ze de vaart er in met het titelnummer. De krachtige stem van Christian is niets op aan te merken en de gitaren van Jimi Bell zijn weer optimaal. Opvallend is met dit album dat er meer gekozen is voor de toetsen. Ze zijn opvallend aanwezig dit keer. Met een akoestisch gitaartje en wat koortjes wordt het nummer “Sun Will Never Set Again” een juweeltje van een ballad om vervolgens als een mainstream stevige rockact “New Day Breakin’”, “Reign of Fire” en “Art of Letting Go” af te werken. De verrassende goede songs zitten aan het eind van het album met “Concussion” en “Grain of Sand” waar ze de AOR wijzigen naar moderne maatstaven. Hiermee weet Christian en House of Lords toch een van hun betere albums van de afgelopen tijd te maken, maar het debuut zullen zij niet overtreffen.

Te zien in Nederland/ België

You Me at Six - Night People

You Me at Six - Night People

Label You Me At Six - Night People

Beoordeling ****

Review Het is inmiddels het vijfde album van de Engelse rockact You Me At Six. Met de charismatische zanger Josh Frenceschi is deze band zeker een act om in de gaten te houden. Met het album “Night People” weet de band een nieuwe weg in te slaan. Het klinkt allemaal minder zwaar en is een heerlijk uptempo rock album. De stijl van de rock mag gezocht worden in de lijn van Pearl Jam en Kings of Leon. Het album is inmiddels al enkele maanden uit en is er al veel over gezegd. Om het toch even onder de aandacht te brengen is omdat de band de komende week in Nederland is. Het is direct raak met de opener en titelsong “Night People”. Een heerlijke riff van de gitaren en strakke beukwerk pakt je direct. Met de rockstem van Fresceschi weet hij een hoog toegevoegde waarde aan het nummer te brengen. Ruw, melodieus en in your face. Al weet hij op “Take on the World” zingend je mee te nemen en de achtergrond vocalen spontaan te laten zingen. Het heeft iets van de Kensingstons koortjes. Met het “Brand New” en “Swear” gaat de melodieuze rock –trein weer heerlijk door. Het is allemaal misschien voor de hand liggend, maar deze stadionrock met heerlijke songs als “Can’t Hold Back” en “Spell It Out” past prima op de festivals voor de komende zomer. Om dit feest voor te zijn is You Me

Te zien in Nederland/ België 27 maart Ancienne Belgique te Brussel 29 maart Paradiso te Amsterdam

Unruly Child - Can't Go Home

Unruly Child - Can't Go Home

Label Frontiers rec.

Beoordeling **

Review Begin jaren 90 werd Unruly Child opgericht om de Amerikaanse Rockpodia te bestormen. Het werd als een superact gezien aangezien Mark Free zijn diensten had geleverd aan King Kobra, Bruce Gowdy, Guy Allison en Jay Schellen van de progrock acts World Trade/ Asia en Larry Antonio van Pablo Cruise. Met het album “Down The Rabbit Hole” werd de reünie ingeluid en nu is er het vervolg. Een album met veelal mainstream American rocksongs die het vooral over de plas goed zal doen. Hoogtepunten op dit album zijn “Get On Top” en “Point of View” dat even een andere sound in het geheel brengt. Toch klinkt het allemaal gladjes en heeft het weinig diepgang en variatie. Voor degene die de mainstream rock prettig vindt is dit een prima album om eens te beluisteren, degene die de progrock een warm hart toedraagt komt wat bedrogen uit.

Te zien in Nederland/ België

The Raven Age - Darkness Will Rise

The Raven Age - Darkness Will Rise

Label BMG

Beoordeling ****

Review The Raven Age stond nog niet zo lang geleden in TivoliVredenburg als supportact voor Anthrax. Het is de tour dat de band op eigen benen mag staan. De afgelopen tijd en nog staat deze band in het voorprogramma van Iron Maiden. Dat is ook niet geheel vreemd omdat gitarist George Harris de zoon is van de fameuze bassist Steve Harris van Iron Maiden. En Iron Maiden is Steve Harris, waardoor de familie (dochter en zoon) regelmatig het voorprogramma verzorgd voor pa. Toch weet The Raven Age een hedendaagse metalrock sound te maken dat op zich zelf staat, al hoor je bij “Salem’s Fate”, “The Death March” en “Promised Land” dat de appel niet ver van de boom valt. Het grote verschil ligt vooral in de zangpartijen van Michael Burrough dat allemaal wat rauwer en metalrock gezongen is van Dickinson. Al zoekt Burrough met Eye Among the Blind de zangstijl van de Maiden zanger op. De songs doen nog wat onrustig aan door de haast die men in de songs brengt en de wisselingen binnen o.a. “The Merciful One”, klinken niet altijd even logisch. De anti climax (rustige stukken) binnen de songs zijn daarentegen altijd erg mooi een sluipen langzaam weer naar het nummer toe. The Raven Age weet met het debuut album “Darkness Will Rise” een sterk staaltje metal werk op de markt te brengen en de toekomst van de New British Metal te borgen.

Te zien in Nederland/ België

The Shins - Heartworms

The Shins - Heartworms

Label Sony

Beoordeling ****

Review De Amerikaanse indie rockband The Shins staat op het punt om door te breken. De zanger gitarist James Mercer (en nog enige vaste bandlid) richtte deze band op als side project van zijn eigen act Flame Music. Dit sideproject lijkt de oorspronkelijke band ruim in te halen en met een groot label achter je, gaan er deuren op die voorheen gesloten bleven. Maar een garanties zijn niet te geven. Het album “Heartworms” is inmiddels het vijfde album van The Shins. Het album kent een prettig jaren 60 popsound wanneer je “Name For You” en “Fantasy Island” hoort. Je hoort de klanken van de oude Beach Boys gemengd met de eenvoud klinkende Beatles en Kinks songs. Met “Painting a Hole” en “Cherry Hearts” komt de new wave sound van eind jaren 80 binnen geslopen. Zonder dat het storend is voor het geheel van het album schijft het ene nummer naadloos over in de volgend. Toch zijn de songs erg divers en is “Heartworms” een gevarieerd album. Het is zeker een winstpunt geweest dat Mercer de band heeft gewijzigd om tot een verbetering te komen. Met dit album kan Mercer een stap voorwaarts doen en zijn eigen ideeën beter vorm geven. En die ideeën komen tot prachtige songs als Dead Alive, Half a Million of het titelnummer. Song met een verhaal waarbij je met de tekstpagina op schoot het album doorneemt om elke keer wat nieuws te ontdekken.

Te zien in Nederland/ België 30 maart Paradiso te Amsterdam

Spidergawd – IV

Spidergawd – IV

Label Crispin Glover rec/ Konkurrent

Beoordeling ****

Review Spidergawd heeft zich als noorse band toegelegd op de New Wave of British Metal. Bent Saether heeft dit zwaar kaliber weten om te turnen tot een geoliede machine dat een mix van stevige rock produceert. Met zware gitaren, heerlijke riffs en een melodieuze zanglijn in de songs. De inmiddels voormalige Motorpsycho bassist vocalist weet zijn drummer Kennet Kapstad te overtuigen dat Spidergawd een toekomst heeft en geen site projectje meer is. Toch kiest Saether uiteindelijk voor Motorpsycho en verlaat hij alsnog zijn hobby band. Geen gelul maar recht voor zijn raap rock. Inmiddels is begin dit jaar het triple album met de vorige cds (met Seather) verschenen, nu is het de beurt aan nummer “IV”. De sound van is meer verschoven naar de oude rocksound uit de jaren 70. Zoals met “Loucille” en “Ballad of A Millionaire”met gitaren a la Led Zeppelin. Of de sound van WASP De korte strakke gitaarriffjes waardoor er tempo in de songs komt zijn er ook nog steeds met “What Have You Become” en "Heaven Comes Tomorrow" Binnen het heerlijke nummer “The Inevitamble” komt alles bijelkaar. De gitaardrive, het pompende rockgeluid en het goede rauwe zang van PerBorten. Alweer een heerlijk stevig rockalbum!

Te zien in Nederland/ België 8 maart Tolhuis te Amsterdam 9 maart Het Burgerweeshuis te Deventer 10 maart Effenaar te Eindhoven 11 maart Muziekclub 4 AD Diksmuide (B) 12 maart Magasin te Brussel 27 mei Dauwpop te Hellendoorn

Virgin Steele - Visions of Eden

Virgin Steele - Visions of Eden

Label SPV

Beoordeling ****

Review Virgin Steele, het cult gezicht van de metalscene. Daar waar Manowar de stoere zware metalsound een gezicht gaf, bleef Virgin Steele in de schaduw van het succes. In de jaren 90 wist de band hun succes te vinden met het album “The Marriage of Heaven and Hell”. Maar daarna kon David DeFeis het succes niet doortrekken dat Manowar wel kon. Met “Visions of Eden” gooit Defeis het over een andere boeg. De piano gaat een grotere rol spelen en de composities krijgen meer commerciële kleur. De inspiratie van de afgelopen jaren heeft hem veel ideeen en prachtige composities geleverd. Het album mag dan gerust ook een van het betere werk van Virgin Steele worden genoemd. Of is het juist een dramatisch album waarbij Virgin Steele de metal sound vaarwel heeft gezegd en op zoek moet naar een nieuwe aanhang. Met dit dilemma zal de Steele-fan dit album beluisteren. Persoonlijk ga ik voor het eerste. De metal rocksound is nog volop aanwezig met de uithalen en de snelle riffs op o.a. “Black Light on Black” en “Childslayer”. Het titelstuk is een prachtig epos met tempowisselingen en inzet van instrumenten als het intro van de piano dat overgaat naar het metal geweld, wat op zijn beurt weer overgaat in rock met violen en een heerlijke drive etc. OF het prachtig akoestisch ingezette “God Above God”. Met gemiddeld 7 minuten songs, weet de band met deze songs een volwaardig album te brengen dat meer dan de moeite waard is om hier geld aan te spenderen. Geen downloads maar gewoon naar de shop, aanschaffen en volop genieten. Dan is de heropleving van Virgin Steele wellicht het begin van de nieuwe classic metal dat gerust tot een succes mag worden gebracht.

Te zien in Nederland/ België

Tokyo Motor Fist – TMF

Tokyo Motor Fist – TMF

Label: Frontiers

Beoordeling ****

Review Dat de TMF in Nederland direct de associatie brengt van de muziekzender is logisch. Maar deze zender wist altijd de (hard)rock te omzeilen. Dit maal gaat het om een rockact dat vooral energierijk en fris klinkt. “Picking Up The Pieces” is direct heerlijk in het gehoor liggend en erg Amerikaans georiënteerd. Deze AOR sound is niet geheel vreemd wanneer je deze band wat beter bekijkt. Danger Danger zanger Ted Poley en gitarist Steve Brown van Trixter hebben elkaar gevonden en met Alice Cooper/ Ted Nugent/ Rainbow bassist Greg Smith en Rainbow maatje Chuck Burgi op drums, zijn de contouren van de sound al gelegd. Melodieuze hardrock songs “Shameless”, “Black and Blue” of “Done To Me” wanen je op de highway 66. Met het zoete “Love” weet men een perfecte zoetigheid van American rock te maken dat het bijna too much is. In ieder geval zal het in Nederland weinig of geen voet aan wal krijgen. Toch zijn de songs “You’re My Revolution” en “Don’t Let Me Go” pareltjes in rock. Voor degene die de jaren 80 rock weer fris en nieuw leven in wil blazen, is dit een heerlijk album!

Te zien in Nederland/ België

Pride of Lions - Fearless

Pride of Lions - Fearless

Label Frontiers

Beoordeling ****

Review Zo trots als een pauw of just Pride as a Lion. Deze melodieuze rockband bestaat inmiddels al bijna 15 jaar, waarvan de laatste 5 jaar geen geluid van de kudde is vernomen. Zanger Toby Hitchcock dook in de wereld van de fotografie en opperhoofd Jim Peterik deelde zijn creatieve ideeën met een ander. De voormalige toetsenist van Survivor is in Nederland alleen nog maar te zien in een video. “The Eye of The Tiger” en “Burning Heart” zijn de hits die nog steeds in de top 2000 te horen zijn, maar hij schreef voor Brian Wilson, REO Speedwagon, Cheap Trick en Beach Boys om maar enkelen te noemen. Het idee van Pride of Lions was een muzikaal vervolg op Survivor te starten. Inmiddels was Survivor een band waar muzikanten alleen maar meters maken en vervolgens de band weer verlieten. Zanger Jamison was al een poos op solotour. De American Rock viert op dit album dan ook hoogtij. Het klinkt als eind jaren 80 begin 90. “Silent Music” zou in die tijd een hit zijn geworden, terwijl de band het met “Fearless” probeert te redden met snellere gitaarriffs in het nummer te plaatsen. “The Light In Your Eyes” is de ballad op het rock album en is als het ware het lichtpuntje op dit album. Het album doet erg denken aan Toto, al wist Lukather en co op het laatste album een stap naar de huidige tijd te maken. Of het allemaal gehaast is opgenomen is niet bekend maar het klinkt soms wat gehaast. Dan heeft Peterik getekend voor betere songs dan hij hier heeft opgenomen. Misschien een idee om zijn eigen composities eens bij elkaar op een album te plaatsen? Dan horen we het verschil.

Te zien in Nederland- Belgiè

Navarone – Oscillation

Navarone – Oscillation

Label Soulfood

Beoordeling ****

Review De rockband uit Nijmegen kent inmiddels een grote fanbasis. De mensen die Navarone een warm hart toe dragen mogen nu hun hart gaan ophalen. Met dit nieuwe album weet Navarone een grote stap te zetten naar volwassenheid. Het is een stevige rockalbum geworden met mooi uitgebalanceerde melodielijnen. Dit is dan ook de eer aan productieleider Joost van den Broek. Hij druk de stempel direct op het nummer “Snake”. Stevige kost met lichte uitspattingen in de sound met strijkers en blazers en of die nu uit een keyboard komen, dat maakt hier niet uit. Met “Don’t Belong” wordt de gevoelige snaar gevonden. Twee lichte gitaartjes die mooi gevoelige vocalen begeleiden. Dit herhaalt zich met de close harmony in “Free Together”. Met het stevige “Showdown” en “Shadow” wordt de rocksound aangesproken. De nummers zitten vol spanning en power waardoor de band meer brengt dan ooit te voren. Het “I Will Be Home Soon” is vooral luchtig en het ruim 7 minuten durende slotstuk “Days of Yore” is vooral meeslepend en mooi te noemen. De heren hebben zich muzikaal ruimschoots overtroffen en de zangpartijen van Merijn van Haren doen al denken aan Led Zeppelin meets Soundgarden. Navarone staat de komende tijd op diverse podia in Nederland

Te zien in Nederland. Belgie 3 maart Vera te Groningen 4 maart Rotown te Rotterdam 9 maart Effenaar te Eindhoven 10 maart Patronaat te Haarlem 11 maart de Helling te Utrecht 27 april Oranjepop te Nijmegen

Knight Area - Heaven and Beyond

Knight Area - Heaven and Beyond

Label Butler / Bertus

Beoordeling ****

Review Het is een Nederlandse progrock band dat al enige jaren meegaat. Binnen de wereld van de prog rock is het een band met een grote aanhang en veel bewondering. Inmiddels viert de band hun 12,5 jarig bestaan. Niet dat men ieder jaar met een album komt, daarvoor is het te veel een gelegenheidsband. Nee het moet de moeite waard zijn om een album te schrijven en te maken. Inmiddels is “Heaven & Beyond” het zesde album dat de band presenteert. De sound bestaat vooral uit scheurende zware gitaren die Mark Bogart over de bulderende drums van Pieter van Hoorn en de baspartijen van Peter Vink op je afvuurt. De verlichting van de keyboards van oprichter Gerben Klazinga brengt de ruimte voor de vocalen van Mark Smit, die op zijn manier melodieus wordt in gezongen. Achter de knoppen zit Joost van den Broek (After Forever etc) die deze positie steeds vaker inneemt. De afwisseling van de lichte popsound naar de metal sound op “Unbroken” gaat geleidelijk in elkaar over. Het is niet alleen stevig van aard, maar de plukkende baspartijen zijn weer heerlijk. Met het “Dreamworld” zoekt de band steeds meer richting Within Temptation. Het klinkt al lichtelijk commercieel zonder iets van stevigheid in te moeten leveren. Met de zeven minuten durend titelstuk en “Twins of Sins” als pronkstukken voor dit album, is de klasse van de progmetal in Nederland nog steeds aanwezig. Dit luistert nu naar de naam Knight Area.

Te zien in Nederland- Belgiè

Magnum – The Valley of Tears (the Ballad

Magnum – The Valley of Tears (the Ballad

Label SPV

Beoordeling ****

Review Het verhaal over dit album begint bij een gesprek van Bob Catley en zijn dochter. Die verteld hem dat het tijd wordt om alle mooie ballads op een album te zetten. Catley gaat aan de slag en het resultaat mag er weer zijn. De rockband uit Birmingham is in Nederland minder bekend dan de rest van Europa. Toch is het een van de beste hardrock acts die de tand des tijds heeft doorstaan. De vele albums die men heeft uitgebracht brengt de band de laatste jaren weer tot het maken van top albums. Zoals de meeste rockalbums een ballad kennen, weet Magnum hier meestal een juweeltje van te maken. Veel songs zijn weer door de mastering gegaan en enkele songs opnieuw gemixt. Het geluid is iets helder geworden maar de songs zijn bijna gelijk gebleven. “Back In Your Arms Again” en “Dream About You” komen uit de begin perioden. Van hun latere periode zijn “A Face in the Crowd”, “The Last Frontiers” weer de juweeltjes op dit album. Een akoestische versie van “Lonely Night” en een live uitvoering van “When The World Comes Down” brengen net even dat wat het album nodig had. Door alle ballads achterelkaar te zetten kan het zijn dat het een saai album wordt, maar Catley is er prima in geslaagd om dit te voorkomen.

Te zien in Nederland- Belgiè

Marillion – Marbles In The Park

Marillion – Marbles In The Park

Label Ear music / V2

Beoordeling ***

Review De band Marillion is een begrip en kent nog steeds een grote schare fans hier in Nederland. Eind maart 2015 werd er een fan-meeting op het Centre Parks “Port Zelande” in Zuid-Holland gehouden. Het album “Marbles” stond hierbij centraal. Dat deze meetings bijzonder zijn geeft de band zelf al aan om hierbij aanwezig te zijn. Deze aanwezigheid geeft altijd de mogelijkheid om een concert te geven voor eigen meest gewaardeerde publiek. Marrilion pakte dan ook groots uit en doet dan ook niet lullig over de setlijst. “Marbles” is nl. als enkel en dubbel cd uitgebracht, waardoor de band voor de lange uitvoering kiest. Een juweeltje van een live album en dat net nadat hun recent album “FEAR”, een van de beste albums van 2016, is uitgebracht. Voor de niet directe fans is dit album een aanrader. De kwaliteit van de band om dit album live te brengen is al een meerwaarde van de studio versie. Met “Marbels” wist de band al een prachtige mix van poezie en muziek te brengen. “Don’t Hurt Yourself” en “Your Gone” zijn prachtige songs waar de tweede cd mee wordt geopend of het meeslepende “Neverland” waar je in kunt verdwalen. Kortom het is volop genieten voor de fans van Marillion.

Te zien in Nederland/ België

Jack Russel’s Great White – He Saw It

Jack Russel’s Great White – He Saw It

Label Frontiers

Beoordeling ***

Review De naam Jack Russel is vooral in bij de rockfans een naam dat gerelateerd is aan de rockband Great White. Deze bandnaam kan bij anderen weer een lampje gaan branden, omdat deze band op het podium stond toen een tent in Amerika de fik in vloog door gebruik van pyro’s. Het gevolg was bijna 100 doden en veel juridisch gedoe. Toch was het niet de oude Great White maar de eerste tour van de inmiddels vertrokken zanger. Het gaat je allemaal niet in de koude kleren zitten en de uitweg werd de alcohol en drugs. Wanneer zijn vriend Warrant zanger Jani Lane door de alcohol komt te overleiden is het voor Russel genoeg. Een stevig afkickperiode volgt en Russel vervolgt zijn solo carrière. Voor de rockfans die de originele Great White album top vinden is dit album wellicht een tegenvaller. Geen stevige bluesrock waar Russel een perfecte stem voor heeft, maar meer poprock dat we veel kennen. Het a capella Godspeed is zeker de moeite waard om het even te luisteren. De stemmen zijn hier prachtig in elkaar gevlochten. Met “Crazy” en “Sign Of the Times” wordt de link met de rock nog wel aangehaald. Toch zijn het vooral lekkere popsongs met. “She Moves Me”, “Love Don’t Live Here Know More” en het titelnummer zijn potentiele US Hits. Het is de ballad “Anything For You” dat even een minpuntje oplevert maar in het geheel is het een prima poprock album. Het zou mooi zijn dat Russel hiermee weer regelmatig op het podium staat en misschien ooit weer eens richting Europa komt.

Te zien in Nederland/ België

Hier kunt u content plaatsen.

Deze tekst past u aan door erop te klikken.

Info