De Schijvenrij
 
 

Rock 

Bryan Adams - Shine A Light

 

 

2019

Ivan & The Parazol - Exotic Post ....

Ivan & The Parazol - Exotic Post ....

Label Butler Records

Beoordeling 8

Review Ivan And The Parazol zijn terug met een nieuw album; Exotic Post Traumatic is inmiddels het vierde album van deze Hongaarse formatie. Een band uit Hongarije is geen alledaagse kost voor muziekliefhebbers. De afgelopen jaren heeft deze band echter vooral live een meer dan respectabele staat van dienst veroverd met optredens op het prestigieuze SXSW-festival in Austin, stonden ze op Sziget en verzorgden het voorprogramma van Deep Purple in Budapest tijdens dienst tournee in 2014. Voor dit album kregen ze hulp van producer Wil Anspach (o.a. Muse, Justin Timberlake) en werden de opnames gemaakt in de East West studio’s in Los Angeles. Zie hier ook meteen de leuk gevonden verwijzing naar de openingstrack ‘Nr. 1003’ waar we een stukje horen van de stewardess die de passagiers van de vlucht naar Los Angeles welkom heet. De band weet op dit nieuwe album Exotic Post Traumatic wederom te overtuigen met hun muziek die herinneringen oproept aan de jaren ’70 toen Glamrock zijn hoogtij dagen vierde. Frontman Iván Vitáris heeft zo’n typerende stem van het kaliber Jagger. Luister maar eens naar de opener ‘Nr 1003’, overigens een tracks waarbij alle puzzelstukjes meteen goed vallen en de band echt ook als een band klinkt. ‘I Can’t Recall’ is wat bedeesder maar Vitáris drukt met zijn vocalen wel duidelijk dat stempel. Met ‘Is That’ heeft de band dat nummer dat je na een luisterbeurt niet meer uit je hoofd krijgt; de stem van Vitáris, de gitaarriffs en de hooks zorgen ervoor dat dit nummer op de nodige airplay zal kunnen rekenen. ‘Serial Killer’ roept misschien nog wel de meest krachtig “Glamrock”-herinneringen op en hier levert Kyiki van Chrystal Fighters nog een vocale bijdrage. ‘When I Was 17’ is lekkere druistige gitaarrock, ‘Changin’ drijft op de drums en gitaren maar met ‘Orchid’ hebben we een waar meesterwerkje te pakken. Het nummer wordt á la Led Zeppelin rustig opgebouwd met een eenvoudige gitaarriff en ingetogen zang om gaandeweg uitgebouwd te worden tot een gepassioneerde rocksong. Ivan And The Parazol is echt een band; zo veel wordt wel duidelijk na het luisteren van Exotic Post Traumatic. Het album straalt een ongekende energie af waarbij de band het voor elkaar heeft gekregen om een soort van ongepolijste glans te bewaren; de band heeft een authentiek geluid dat doet denken aan de jaren ’70 zonder dat we hier met in de voetsporen van te maken hebben of kopieergedrag. Voor deze recensist een ontdekking en benieuwd naar hoe de band zich in Paradiso gaat manifesteren. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Terrorvision - Party Over Here!

Terrorvision - Party Over Here!

Label V2

Beoordeling 8

Review De band Terrorvision is een Britse rockact dat al jaren meegaat. De zanger Toby Wright schoof regelmatig aan bij Never mind the Buzzcocks en werd zelfs presentator van Top of the pops. De band is zeer gewaardeerd in UK en ‘Alice What’s the Matter’ is dan ook een classic te noemen. Het is dan ook te vinden op dit live album. Het staat vol heerlijk poprock songs en zo nu en dan zijn met een uitstapje naar hun basis in ‘Disquotheque Wreck’ of het sleepende ‘Didn’t Bleed Red’. Natuurlijk mag het post punk nummer ‘Our House’ niet ontbreken. Dit werd begin jaren 90 de doorbraak van deze band. Al zijn de rocksongs ‘Josephine’, ‘Oblivion’, ‘Pretend Best Friends’ in Nederland nooit geen hits geweest, zijn het heerlijke rocksongs die tot op de dag van vandaag nog altijd meten met de nieuwe indie – en alternative bands. Blijft een heerlijke band en is zeker de moeite waard om te zien op een festival.

Suzi Quatro - No Control

Suzi Quatro - No Control

Label SPV

Beoordeling 8

Review Vroeger ergens in de jaren 70 was Suzi Quatro the hot chick in Rock and Roll. Haar lange haren waaide om haar heen terwijl ze haar bas bespeelde. Ze werd al snel ontdekt en wist als actrice een tweede carrière te starten. ‘If You Can’t Give Me Love’ stond jarenlang in de top 2000 en met Smokey zanger Chris Norman scoorde ze een hit met het poppy ‘Stumblin in’. Susan Kay Quatrocchio is inmiddels 69 jaar en wil nog een keer stevig rocken! Dit doet ze dan ook vol verve. Ze laat alle teugels vieren en gaat er voor. No Control is dan ook het openingsnummer dat direct een heerlijke rocksong is. Het zou passen in de huidige sound waar de stevige rockacts een knipoog geven aan de blues. ‘Going Home’ is met de hammond toetsen dan ook een heerlijk vervolg. Met mondharmonica gaat de band helemaal los. Wanneer plotseling de Caribische klanken van ‘Love isn’t Fair’ met alle toeters en bellen begint te klinken, hebben we even een moment alsof je in een verkeerde film binnen loopt. De klanken doen eerder denken aan BZN. Waarna ze weer soepel overgaat naar de ZZ Top drive van ‘Macho Man’. Het tweede deel van het album kent geen verrassende uitglijders en zijn de blues rock songs ‘Easy Picking’ en ‘Bas line’ prima songs. Met ‘I Can Teach You Fly’ weet de 70’s sound er nog even in te gooien. Maar over het algemeen is dit een verrassend en prima album!

Motley Crue - The Dirt

Motley Crue - The Dirt

Label Motley Rec.

Beoordeling 8

Review Sinds afgelopen week is de verfilming van het boek The Dirt op Netflix te vinden. Het verhaal over de band Motley Crue vanuit de herinneringen van bassist en frontman Nikki Sixx. Inmiddels is het een grote hit op Netflix. Motley Crue kent niet de hoeveel hits zoals Queen. Dat wil zeggen dat de band niet populair in Nederland is, maar in de rest van de wereld des te meer. Zoals Queen geen grote act in USA was, is Motley Crue dit wel geweest. Vandaar het succes van de film van deze glamrock act. Het is niet alleen de populariteit van de liedjes maar vooral het bizarre verhaal. De boys waren weglopers, spijbelaars en dealertjes die een band begonnen. Een rockband met alle facetten uitvergroot Seks Drugs & Rock and Roll met alle clichés die hier bij horen. Dat wat verschillende bands deden en overkwam (tv’s uit hotels, politie achter hun aan, drugs overdosis, ongelukken, doden en tv babes) gebeurde hier binnen een band. De verhalen van Tommy Lee met Heather Locklear. De Baywatch Pamala Anderson stories zijn niet meegenomen, net zomin als het huwelijk van Sixx met playmate Brandi Brant waarmee hij 3 kinderen kreeg. Het verhaal gaat snel door de tijd heen en details worden overgeslagen ten opzichte van de werkelijkheid en het boek. Hierdoor is de film soms wat rommelig en niet volgens de waarheid. De film gaat vluchtig door de Dr. Feelgood periode en de periode dat John Corabi Vince Neil vervangt. En eindigt bij de terugkeer van Neil bij the Crue. In de latere Heroine Diaries songs van Sixx AM verteld Sixx meer over zijn leven. Hierdoor is een 2de deel voor een film beschikbaar en kan het verhaal verder worden verteld. Maar zo gek als de eerste Crue jaren wordt het niet. Gelukkig brengt dit wel een album als soundtrack. Hierop staan de Crue classics als ‘Looks That Kill’, ‘Red Hot’, ‘Too Young Too Fall in Love’, ‘Home Sweet Home’ en van het eerste album ‘Live Wire’, ‘Merry Go Round’. ‘Dr. Feelgood’, ‘Girls Girls Girls’ en ‘Kickstart My Heart’ mogen niet op deze plaat ontbreken. Gelukkig zijn er nog wat nieuwe songs aan toegevoegd. ‘Ride with The Devil’, ‘Crash and Burn’ en het titelstuk zijn nieuwe songs en de Madonna cover ‘Like a Virgin’ wordt hier op een goede manier verkracht tot een rocksong.

The End Machine – The End Machine

The End Machine – The End Machine

Label Frontiers srl

Beoordeling 8,5

Review The End Machine is een American rock act die zijn sporen ruimschoots heeft verdient. Of is het een superband die hun debuut album nu lanceert? Wanneer we de bandleden Jeff Pilson (bas), George Lynch (gitaar) en Mick Brown (drums) op de hoes zien staan, kunnen we hierop uit maken dat dit de legendarische bezetting van de band Dokken is zonder Don Dokken. Volgens de bandleden moeten we dit zo niet zien. Bassist Pilson produceert vele acts en neemt tevens plaats in de band Foreigner. Lynch weet met Stryper zanger Michael Sweet en zijn band Lynch Mob al goede albums te maken en Brown weet zijn kit bij Ted Nugent te bespelen. Onderling heeft men veel contact en speelt men op elkaars album. Nu met Warrent zanger Robert Mason is de rocksound nog even herkenbaar als bij Dokken. De invloed van Don is er even niet en geeft misschien de ruimte voor alle bandleden. Misschien is het een reunie waar Don niet aan mee wil werken, hoe dan ook is dit een wereldband die er mag zijn! En dat is het album ook! De eerste klanken van ‘Leap of Faith’ bevestigen direct de hooggespannen verwachtingen. Met Hold Me Down horen we Mason de zang produceren die doet denken aan Don Dokken. Kortom de band kan gerust op pad met hun oude Dokken songs. Nieuwe songs als ‘No Game’, ‘Burn the Truth’ en ‘Alive Today’ doen denken aan het top album ‘Under Lock and Key’. Nu zijn de songs allemaal in een nieuw 2020 jasje en in de stijl van de 90’s waar men groot in is geworden. Een must have voor de rockliefhebbers.

Burning Rain - Face The Music

Burning Rain - Face The Music

Label Frontiers srl

Beoordeling 8,5

Review Burning Rain is de nieuwe band van Doug Aldrich. De voormalige gitarist van Whitesnake, DIO, Dead Daisies is samen met Kingdom Come zanger Keith St. John aan de slag gegaan. Het album van Burning Rain is dan ook een heerlijk melodic rock album met alle ingrediënten van hun bands uit hun verleden. We horen in het ‘Since I’m Loving You’ de stevige versie van Kingdome Come, dat toentertijd schuurde aan de Led Zeppelin sound. Samen met Brad Elias (Slaughter) & Brad Lang (Y&T) is er een gedegen strak ritmesectie aangetrokken. Het album start met Revolution waarbij er een knipoog wordt gegeven naar de superband Revolution Saints, waar Aldrich van deel uit maakt. De Whitesnake sound horen we terug in het titelstuk. Melodieuze zanglijnen met stevigen powerrock. De slepende blues rock van ‘Lorelei’ past bij Aldrich al weet hij heel goed de hard rock moet klinken. ‘Hasty Husle’ en het ‘Midnight Train’ blazen weer lekker uit de speakers. De blues en rock weet hij samen te brengen in het nummer ‘Shelter’, Door de samenzang is deze ballad een juweeltje van dit heerlijk rock album.

TNT - Live in Milano

TNT - Live in Milano

Label Frontiers srl

Beoordeling 7,5

Review We schrijven begin jaren 80 wanneer er een Noorse rockact met Ronnie Le Tekro op de buhne verschijnt. Het debuutalbum was wat weifelend, maar met een nieuwe zanger werd Knights of the New Thunder een klassieker. Inmiddels heeft zanger Tony Harnell de draaideur van TNT gevonden en is hij voor de zoveelste keer weer terug. Hij heeft nog een blauwe maandag bij Skid Row gezongen en met vele andere Noorse acts. De band TNT kent tijdens hun bestaan diverse zangers en bandleden, maar Le Tekro weet als stabiele factor de band hoog te houden. Samen met Diesel Dahl is hij de langst zittende TNT lid, al werkt men ook wel als gastmuzikant bij derden. Het album XIII verscheen afgelopen jaar bij Frontiers. Het contract van 2016 werd meteen direct gevierd met een presentatie in Milaan. Dit bleek het laatste concert van Tony bij TNT te zijn, hierna hebben we niets meer van hem vernomen en is Baol Bardot Bursula zijn vervanger. Dit is een prima album met Tony , al weet de band dat hun begin jaren de garantie is van hun huidig bestaan. ‘As Far As The Eyes Can See’, ‘Seven Seas’ en ‘Everyone is a Star’ behoren tot de classics van TNT. Nu is voor mij een bijna 8 minuten durende gitaarsolo op een album niet nodig maar verder is het een prima live album dat de oude tijden doen herleven.

The Treatment - Power Crazy

The Treatment - Power Crazy

Label Frontiers srl

Beoordeling 7

Review De Britse rockband The Treatment uit Cambridge weet dit jaar hun tien jarig jubileum te vieren. Inmiddels kent de band vier albums en heeft men als support act voor KISS, WASP, Motley Crue en Alice Cooper gestaan. Toch is de sound van The Treatment geen glamrock maar een rechttoe rechtaan rockact die eerder de link met AC/DC heeft. Naast het ruwe stemgeluid van zanger Tom Rampton is openingsnummer ‘Let’s Get Dirty’ en ‘Bite Back’ een variatie op de AC/DC sound en wordt ‘On the Money’ al snel gelinkt aan de stijl die we kennen van ZZ top. Het zijn de eerste songs van het album, waardoor je het gevoel krijgt dat je luistert naar een cover act die eigen liedjes maakt in plaats van een band die geïnspireerd is door deze classic rockacts. Dat wil niet zeggen dat alle songs slecht zijn, maar er kleeft iets aan dat niet even zuiver is. Maar als je van deze AC/DC rock houdt is er niets aan de hand. Daar kun je je plezier ook van beleven! En ja als support act is het wel een goede act. Zonder dat het schade brengt aan de headliner.

Bonnie Tyler - Between Earth and Stars

Bonnie Tyler - Between Earth and Stars

Label earMusic

Beoordeling 8

Review Bij de naam Bonnie Tyler denken veel mensen aan de hit ‘Total Eclipse of the Heart’, maar de zangeres uit Wales scoorde met ‘It’s A Heartache’, ‘Lost in France’, ‘Holding Out For A Hero’ en ‘A Rockin’ Good Way’ nog grotere hits. Haar schorre ruwe stem is er een uit duizenden. Enige jaren geleden deed ze mee aan het Eurovisie Songfestival, maar dat is geen podium voor haar. Ze past het best in de rock and roll sound dat we hier ook weer op dit album horen. Samen met Status Quo zanger Francis Rossi ‘Someone’s Rockin Your Heart’ zijn ze een heerlijk couple. Haar ruwe stem gaf haar de signatuur mee van de vrouwelijke Rod Stewart. Het duet ‘The Battle of The Sexes’ is dan ook op hun lijf geschreven. Met het nummer ‘Older’ gaat ze de route van MeatLoaf op. Het is wederom klein met een piano maar het volle volume in de kwetsbare dramatische zangpartij doet dit nummer zoveel medelijden met zich mee geven dat het wat bedenkingen geeft. Gelukkig blijft ze hier niet te lang in hangen en neemt ze de controle weer over met Cliff Richards op ‘Taking Control’. Al wordt het wel erg snel in de fade out weggedraaid. Het album is een prima Tyler album dat vooral als een comeback en afscheid album gezien moet worden. Met de wereld waarin ze leeft is er een bewust zijn van de aardse dingen als ster zijnde. Hier heeft ze dan haar muzikale gasten op uitgezocht. Met de nuchterheid in de wereld van glammer en glitter.

Foreigner - Live at the Rainbow

Foreigner - Live at the Rainbow

Label Eagle Vision / Universal

Beoordeling 8

Review We gaan terug in de tijd. De tijd toen de Amerikaanse band Foreigner aan de wieg stond van hun groot succes. De tijd wanneer de band nog uit 6 personen bestond en 6 verschillende toetsen/ synthesizers op het podium stond. Toen voormalig King Crimson lid Ian McDonald hier de gitaar, saxofoon en keyboards ter hand nam en de rocksongs live met de solos tegen de lang uitgevoerde versies eerder tot de prog rock behoorden. Enige tijd geleden verscheen het album van Queen at the Rainbow en nu is het tijd voor een andere act die later groot werd. ‘I Wanna Know What Love Is’, ‘Waiting for A Girl’ en ‘Jukebox Hero’ moesten nog worden geschreven. Dit is een show waar de band hun eerste album speelt, aangevuld met ‘Hot Blooded’ en ‘Double Vision’ die later op plaat zouden gaan verschijnen. Het is mooi om de heren in jonge gedaante te zien en horen spelen. Een Mick Jones met een sjaaltje om zijn nek. Dit doet hij nog veel tijdens een show. Een energierijke Lou Gramm die als zanger hier al een goede indruk geeft. “Feels Like the First Time’ en ‘Cold As Ice’ waren mega hits in die tijd en later in de tijd klassiekers te zijn. De opener van de avond ‘Long Long Way From Home’ en ‘Fool For You Anyway’ zijn heerlijke songs en met het nummer ‘Headknocker’ weet Gramm zich achter het tweede drumstel plaats te nemen en bassist Ed Gagliardi het publiek van zijn hometown Londen op te zwepen. Het is een heerlijke live uitvoering van het eerste album waarbij de band gespitst is. Foreigner bestaat nog steeds al is Mick Jones nog als enig origine lid. Lou Gramm kent een solo carrière maar werd geplaagd door een hersentumor. Hij wordt nog wel eens als gast voor Foreigner gevraagd. Inmiddels neemt Jeff Pilson (Dokken/ The End Machine) op huurbasis de bas en is Hurricane zanger Kelly Henson inmiddels alweer 13 jaar de vaste lead zanger.

Tora Tora - Bastards of Beale

Tora Tora - Bastards of Beale

Label Frontiers music

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse tijgers Tora Tora doen al enige jaren mee. Ze behoren tot de hairbands stroming van eind vorige eeuw. Nu is er nieuw werk door dat de band de ruimte krijgt op het Frontiers music label. Een album met frisse melodic rock. De songs van het album ademt vooral ontspannenheid uit. De rocksongs zitten melodieus goed in elkaar. De melodieuze rocksongs worden niet overschreeuwd door een overspannen zanger of een gitarist die zich wil bewijzen. Songs als ‘All The Good Times’ en het prachtige akoestisch ‘Light Up The River’ steken met kop en schouder boven de mainstraim rockacts uit. Rose of Jericho doet erg denken aan het Don’t Believe van Thin Lizzy met de continuïteit van Status Quo. Het is dan ook met dit soort nummers waar de band zich minder goed in kan onderscheiden. De kwaliteit is er wel maar de originaliteit is altijd al een ding bij deze band geweest. Toch is het een prima rockplaat als je de songs ‘Virtigo’, ‘Silence the Sirens’ en het titelstuk er uit pakt. Wanneer de band vooral dit soort songs blijft produceren komt het uiteindelijk vanzelf bij het grote publiek bovendrijven.

Whitesnake - Slide in it

Whitesnake - Slide in it

Label Warner music

Beoordeling 8

Review De Britse rockband Whitesnake kennen we natuurlijk als de rockact ten tijden dat Ad vanden Berg aanschoof als gitarist. Het is nog steeds een warme relatie, maar het album Slide in It was nog ver voor zijn komst. Dit album kent als 35 jarig jubileum box een re release met verrassende elementen! Het Slide in it album is het zesde album van de band van David Coverdale. De samenstelling van die band mocht er dan ook zijn. Met Cozy Powell op drums, John Lord als toetsenist was de basis weer goed te noemen. Maar het rommelde in die tijd met gitarist Micky Moody en Bernie Marsden. Het gaf zoveel gedoe dat de band uiteindelijk uiteen valt tijdens de pre productie en de opname van dit album. Drummer Ian Paice keert terug naar Deep Purple en bassist Neil Murray staat in dubio wat te doen. Hierdoor ontstaat er een vreemd dilemma, het album voor de UK markt was klaar, maar voor het eerst zou Whitesnake in US het album releasen. Hiervoor werd Keith Olson (o.a. Foreigner) gevraagd om dit album van een nieuwe mix te voorzien. Het gevolg is dat er ook nieuwe opnamen moesten worden gemaakt. Dit werd door Thin Lizzy vriend John Sykes gerealiseerd. Hierdoor werd het album uiteindelijk in 1987 uitgebracht in US. In deze box horen de alle versies en re mixen van het album, maar interessanter is het live album en de aanvullende demo en symphomy takes. Hier horen we de andere intro’s van songs of een andere invulling van een nummer. Al zijn de classic rocksongs als ‘Love Ain’t No Stranger’, ‘Slow An’ Easy’ en ‘Ready An Willing’’ nog even heerlijk om naar te luisteren. Deze box is een goed alternatief voor het grijs gedraaide album uit 1984.

Spirits of Fire - Spirits of Fire

Spirits of Fire - Spirits of Fire

Label Frontiers music

Beoordeling 7,5

Review Met de naam Spirit of Fire is er niet direct iemand die zijn hand opsteekt en zegt ja! Het is een nieuwe superband met Judas Priest en Iced Earth zanger Tim Owens. Hij heeft zijn vrienden gebeld en zo staan Steve DeGiorgia (Testament), Mark Zonder (Fates warning) en Chris Caffery ( Savatage) met producer Roy Z (o.a. Rob Halford’s solo albums) in de studio. Kortom gaat Owens hetzelfde pad als de originele Judas Priest zanger Rob Halford. Naast een succesvolle band (Iced Earth) is ook Owens even toe aan wat nieuws. Al klinkt het allemaal we heel erg op Judas Priest. Het openingsnummer ‘Light Speed Marching’ weet dit met volle snelheid te bekrachtigen. De heerlijke riffjes en gitaarsolo op ‘Temple of the Soul’, het titelstuk en ‘All Comes Together’ doen direct denken dat dit songs zijn die nog op een Priest plank lagen. Het neemt niet weg dat het allemaal goede metal rock songs zijn en daar zijn de medemuzikanten ook mede verantwoordelijk voor. Al blijft het nog wel eens bijzonder hoe Owens Halford wil imiteren, terwijl de man de songs naar eigen stembereik dit prima kan invullen. Met de afsluiter ‘Alone in the Dark’ weet hij dit emotioneel en mooi in te zingen. Spirit of Fire is zeker een prima alternatief voor de Judas Priest fans.

FM - The Italian Job

FM - The Italian Job

Label Frontiers music

Beoordeling 7,5

Review The Mighty FM! Dat zullen we niet veel in Nederland horen als we dit baseren op de historie. Laten we dan ook geen illusies hebben voor de toekomst. Al is de classic rockact uit Engeland daar enorm populair in de melodische rockscene. Ieder jaar maken de act op het Italiaanse Frontiers label hun opwachting om voor hun opdrachtgevers en de rockfans van Milan zich te presenteren. Het geldt ook voor FM en neemt dit dat ook als titel voor dit album mee. Het is voor hen dan ook een verplichte actie en een Italian Job om hun album te promoten. Dit maal gaat het om het recente album ‘Atomic Generation’ uit 2018. Het concept brengt altijd wel verrassende live albums op. Een prima combinatie van nieuwe songs vermengd met old classics die we niet veel horen en zeker niet meer op cd. Dit is verschoven naar de youtube versies die we in allerlei geluidsklasse tot ons krijgen. Nu is het netjes afgemixt en in balans horen we ‘I Belong to the Night’, ‘Live is a Highway’ en het foreigner achtige ‘That Girl’. Dat de band geen uitgesproken hits is niet vreemd. De band is vooral een album band. Gedegen en op safe zonder uitspattingen. Maar hierdoor live altijd goed in balans. Dat is hun kracht. Met ‘Tough it Out’ en ‘Other Side of Midnight’ kreeg de band de nodige attentie waarde en horen we ook op dit album terug. Prima melodic rock album!

Bryan Adams - Shine A Light

Bryan Adams - Shine A Light

Label Polydor/ Universal

Beoordeling 8

Review De Canadese rockzanger (als heeft hij Britse ouders) wist in de jaren 80 door te breken met de rockclassic ‘Run to You’ en scoorde daarna vele hits. Van de rocksound schoof hij langzaam naar de popsound. ‘Everything I Do’ van de Robin Hood film werd een wereldhit en met ‘Çan’t Stop the Things We Started’, ‘All For Love’ en “Have You Ever Loved A Woman’ zijn elkele titels die als hits volgden. Met Shine A Light weet Adams een mix te maken van de sounds uit zijn verleden. Het is al enige jaren dat hij op zoek is naar de vibe van the 80’s rockhits, waar eigenlijk zijn hart ligt. Met ‘All or Nothing’ weet hij de AC/DC riffs er in te geven terwijl de rock and roll van ‘No Time For Love’ of het popduet met Jennifer Lopez ‘That’s How Strong Our Love Is’ weer een hele andere richting aangeeft. Natuurlijk weet Adams prachtige luistersongs te maken en doet dit ook weer op dit album met ‘Talk To Me’ en ‘Don’t Look Back’. Met ‘The Last Night of Earth’ en ‘Shine A Light’ weet hij weer potentiele hits te kunnen leveren, maar de verrassing zit dit keer op het laatste nummer, een heel goede vertolking van de classic ‘Whiskey in the Jar’. Het album is beter dan de producties van de laatste jaren. En hem wordt altijd het goede gegund. Een klassieker als ‘The Summer of 69’ komt bij een artiest maar 1 keer uit de pen en daarvan kunnen dat maar weinig artiesten zeggen.

Reef - In Motion

Reef - In Motion

Label earMusic

Beoordeling 7

Review De Britse rockband van Glastonbury brak door met het tweede album Glow in 1997. Ze tourden als support act voor Rolling Stones en werd als groot talent betiteld. De single ‘Place Your Hands’ werd een grote hit en daarmee wisten ze hun succes nog mee te freewheelen. Uiteindelijk stopt de band en zijn er inmiddels net zoveel verzamel en live albums van Reef dan hun gehele discografie. Afgelopen jaar verscheen hun reünie album Revelation. Nieuwe songs en een nieuwe tour. De stem van Gary Stringer is wat ruwer geworden waardoor de zang tegen het schreeuwerig aan schuurt. Het mooie van de band is dat ze de grote hit als tweede in de setlist hebben gezet om hier direct de herkenning van het publiek te pakken. Het is dan ook zo bekend dat menig iemand is vergeten dat dit van Reef is. Het duet ‘My Sweet Love’ werd op het nieuwe album met Sheryl Crow gezongen maar dit wordt mooi opgelost. Met ‘Precious Metal’ kondigt de band een nieuw album aan en met ‘Naked’ pakt de band een van hun eerste songs op om traditioneel te eindigen met ‘End’. Dit live album is een prima reminder dat de band in hun begin tijd goede albums a la Black Crowes heeft gemaakt. Nu klinkt alsof het allemaal niet meer zo gemakkelijk gaat wanneer je de cd beluisterd. Wanneer je de band erbij ziet op dvd of blue ray zit je meer in de flow en klinkt het allemaal wat prettiger of is dat de afleiding van een bandje bekijken.

Vitesse - The Lost Tapes

Vitesse - The Lost Tapes

Label O'Dike rec.

Beoordeling 7,5

Review De band Vitesse is wellicht een vergeten band die veel voor de Nederlandse popmuziek heeft betekend. Daar waar Herman van Boeyen ooit Herman Brood inlijfde en na zijn vertrek bij Cuby. Men wist direct een platencontract binnen te slepen. Het debuut is een voorloper van Herman Brood and the Wild Romance. Met de herkenbare Brood rock and Roll die we later veel van hem kregen te horen. Toch was Herman van Boeijen de centrale man bij Vitesse. De zingende drummer kennen we vooral van de hits ‘Rosalyn’ en ‘Good Lookin’’. De band brak door met de formatie met gitaristen Rudy de Queljoe en Jan van der Meij, die later met Peter van Straten het veld moest ruimen en Powerplay oprichtte. Tegenwoordig speelt van der Meij the Beatles liedjes bij The Analogues. Vitesse wist in die tijd een grote schare fans in Duitsland op de been te krijgen. Live in Germany is dan ook een classic live album van een Nederpop band. De The Stable Studio in Arnhem waar de band altijd hun album opnam kent een beheerder Roel Toerin, die in de kelder nog een serie opnames van de band had liggen. En niet alleen van Vitesse liggen er nog banden. De creme de la creme van de Nederpop uit de jaren 80 -90 hebben daar hun albums opgenomen. Deze opnamen hebben altijd te veel liedjes dan er op een plaat kon. Dus er is veel songs die het licht en vele oren niet bereikt hebben. De oude songs met Herman Brood, die later op zijn debuutalbum Street verschenen en nieuwe songs van de beter bezetting van Vitesse. Maar het gaat vooral om de kwaliteit van de songs die Herman van Boeijen continu hoog hield. Hoewel de band vele bandleden heeft gekend, zijn de songs altijd van internationale klasse geweest voor dien tijde. Dat er nu een album is van de verloren songs is alleen maar een aanwinst voor de Brood en Vitesse liefhebbers. Dit doet de oude albums als Space Invaders weer eens uit de kast te halen!

Toby Hitchcock - Reckoning

Toby Hitchcock - Reckoning

Label Frontiers music

Beoordeling 7,5

Review Met het album Mercury Down wist Toby Hitchcock zich te bewijzen als solo artiest. De voormalige zanger van Pride of Lion leefde in de schaduw van de voormalige Survivor (Eye Of the Tiger etc) gitarist Jim Paterik en oprichter van deze band. De melodische rock staat dicht bij deze man zijn zangkunst. Het is dan ook een heerlijk mainstream melodic rock album dat doet denken aan de Survivor rock met songs als ‘No Surrender’ en ‘Serenity’. Ook weet hij de slepende rockballads a la TOTO prima te vertolken. ‘Show Me How To Live’ en ‘Gift of Flight’. Overwegend horen wel veel toetsen op dit album en is de gitaar wat meer ondergeschikt. ‘Someone Like You’, ‘Promise Me’ en ‘Fighting for Your Life’ drijven op de toetsen, maar de zangstem van Hitchcock staat wel voorop. Hij weet met zijn stem de songs te sieren, al zal hij wellicht meer met zijn stem kunnen. Dit is een veilige sound waar hij blij mee is. Prima, al is de sound soms wat te jaren 90.

Jetboy - Born To Fly

Jetboy - Born To Fly

Label Frontiers music

Beoordeling 7,5

Review De band Jetboy gaat al wat jaartjes mee. In 1983 werd deze band opgericht door Billy Rowe en Fernie Rodd. Met Mickey Finn en oud Faster Pussycat bassist Eric Stacy en Al Serrato is de band nu weer compleet. Diverse leden passeren de revue en het echte succes van vele glamrockers ontbreekt hier. Het is vooral de bandleden wisselingen die als belemmerende factor naar het succes diende. Inmiddels is het 9 jaar geleden dat hun laatste album ‘Off Your Rocker’ verscheen, maar met Born To Fly weet men weer een prima glamrock album te produceren. Met ‘Beating the Odds’ trapt de band goed af. Lekkere riffs en een heerlijke rockstem die de band op sleeptouw neemt naar het titelstuk. Het nummer ‘Old Dog New Tricks’ zegt alles over deze band. De powerrock doet denken aan de Michael Monroe en Hanoi Rocks. Het hangt tegen de rock and roll aan en de mondharmonica geeft een extra swing in de nummers. Een glamrock formule dat uit de jaren 80 komt, wordt nu weer in een nieuw jasje gestoken zou je zeggen. Maar niets is minder waar, het klinkt nog steeds hetzelfde. Terwijl de band ook als een jaren 90 popact kan fungeren ‘The Way That You Move Me’. Al weet men met ‘Inspiration from Desperation’ een politiek tintje aan het album te geven. Overwegend is het heerlijke party rock en daar is voor de liefhebber niks mis

Bob Mould - Sunshine Rock

Bob Mould - Sunshine Rock

Label Merge Rec

Beoordeling 7,5

Review Samen met Greg Norton en Grant Hart vormde Bob Mould de band Husker Du. De heren wisten de punksound om te bouwen tot een melodieuze powerrock sound waar later bands als Pearl Jam en Nirvana hun voordeel mee deden. Husker Du groeide uit tot een cult rock act, maar het echte grote succes bleef uit. De band werd in 1987 opgeheven en zanger/ gitarist Bob Mould gaat verder als solo muzikant. Inmiddels kent de zanger al net zoveel albums dan met zijn band en is Sunshine Rock nummer twaalf. Het is een album dat veel variatie geeft. Van het uptempo punk song ‘Sunny Love Song’, dat doet denken aan de punkperiode van Husker Du, tot de melodieuze mellow ‘Thirty Dozen Roses’. Het titelsong ‘Irrational Poison’, ‘I Fought’ en ‘What Do You Want Me To Do’ zouden zo uit de pen van Pearl Jam kunnen zijn. Of is het net andersom en is Bob Mould altijd al een ondergewaardeerde muzikant geweest. Nee, hij heeft misschien niet de looks van Eddie Vedder maar is zeker zo goed! Ook op dit album bewijs de man weer dat hij prachtige rocksongs maakt en zou het niet misstaan dat hij op het podium van Pinkpop komt te staan.

BloYaTop – Groove Control

BloYaTop – Groove Control

Label Too Records

Beoordeling 7

Review De rockband uit Limburg weet zijn derde album te brengen. De heren komen uit de tribute bands van o.a, Harris en Parris. Mark Vergoossen denkt internationaal en wil de wereld veroveren. Ferguson wordt de naam en de rest heet nu Paul Huge en Mr. E. (al is daar al een van). Het gaat om de muziek en de groove is er al! De rocksongs Groove Control en Monster Movie Music klinken direct al lekker en straight rock. Met Use It of Lose It wordt er een nieuwe sound aan toegevoegd. Het geeft even een andere drive waardoor het beter klinkt. Met ‘Catch Me If You Can’ wordt het rock geluid gemengd met een funky sound dat we bij de intro horen en in het nummer verder niet meer terug horen. Of het nu in de ZZ top song ‘Coffee After Seven’ is of de shuffle sound van ‘Apocalyptic Peptalk’ de insteek is afwisselend maar toch weet de band iets van te veel in herhaling te vallen waardoor het spannende er af gaat of dat het nummer net wat te lang door gaat zoals het ‘Not Fade Away’. Al zijn er prachtige stukken te vinden in bijvoorbeeld ‘Going Down’ of ‘Heels of Fortune.’ Live is de band goed en staat het als een huis. Hier moet men het dan ook van hebben.

Willy and the Bandits – Paths

Willy and the Bandits – Paths

Beschrijving PIAS

Type project 7,5

Klant De Britste blues rock act stond de afgelopen maand in Nederland in Paradox Tilburg en de Boerderij van Zoetermeer. Hier wist de band al wat nieuwe songs van het inmiddels vijfde album te presenteren. De band weet hun inspiratie te putten uit de oude classic rocksound van de jaren 60 en 70 . Door gebruik te maken van extra instrumenten waaronder de djembe, Udu en indiaase klankschalen. Het maakt een nummer als ‘Chakra’ heerlijk swingend. Ook de stevige rock blijf aanwezig. Met ‘Find My Way’ met inmiddels tig aantal views en ‘Make Love’ weet men hun roots weer hoog te houden. Met de rap en hiphop in Keep It On The Down-low gaat de band even een andere richting op. Het swingt maar ergens wringt het ook weer wat. De extra sounds die we in de hip hop horen, passen ook prima in de blues rock met even een ander ritme. Toch is dit geen hiphop band en dat is ook wat hier wringt. Het album wordt hier wel divers van maar na wat draaibeurten slaan we dit nummer snel over. Dan passen de songs als ‘Judgement Days’ en ‘How Long’ dichter bij de band en hun geluid, is zit hier ook veel variatie in de songs. Prima album en de band mag snel weer terug komen om het te bewonderen voor degene die de bovenstaande gigs niet hebben gezien of beter gezegd de songs toen nog niet kenden. Nu valt het wellicht allemaal beter op hun plek.

Kane Roberts - The New Normal

Kane Roberts - The New Normal

Beoordeling Frontiers music SRL

Beoordeling 8

Review De naam Kane Roberts is voor velen niet direct een bekende naam. De man was voorheen de gespierde gitarist in de band van Alice Cooper tijdens de Constrictor en Raise Your Fist and Yell periode. Opzienbarende platen?? Ja, eigenlijk wel omdat het de comeback van Alice Cooper werd en met ‘He’s Back The Man Behind the Mask’ een grote hit werd. Wanneer Roberts een solo album maakt en met het toen niet verschenen Bon Jovi nummer ‘Does Anybody Really Fall In Love Anymore?’ een hit scoort, gaan er meerdere deuren open. Roberts schrijft met KISS’ Paul Stanley het ‘Take it Off’, zong op Steve Vai album en werd medeproducer van Berlin’s hit album Count Three and Pray en Rod Stewart songs. Een man die vooral achter de schermen zijn credits heeft verdient. Nu komt de multi instrumentalist plotseling met een nieuw solo album. Een album met heerlijke melodic rock songs waarbij Alice Cooper en Arch Enemy Alissa White -Gluz aansluiten voor de zangpartijen in ‘Beginning of the End’. Roberts heeft meer gasten voor zijn album uitgenodigd zo is het heerlijke bijzondere ‘Who We Are’ met rockzangeres Katt Franich, is Babymetaldrummer Aoyama Hideki ingevlogen en zijn de oude Cooper -maatjes Kip Winger, Paul Taylor en Ken Mary weer van de partij. Het bijzondere is dat deze man altijd mooie melodic rocksongs weet te maken waaronder het intieme en spannende ‘Forever Out of Place’, ‘Leave me in the Dark’ en ‘The Lion’s Share’ of de snelle powerrock van ‘Leave This World Behind.’ Zijn naam mag dan minder bekend zijn, de kennis en ervaring genoeg om een prachtig album te maken. Zeker de moeite waard om op zijn minst een keer te beluisteren.

Inglorious - Ride To Nowhere

Inglorious - Ride To Nowhere

Beschrijving Frontiers music SRL

Type project 8

Klant De Britse rockact Inglorious bestaat sinds 2014. Zanger Nathan James heeft al een fantastische rockstem en liet dit al horen bij de Trans Sebrian Express en Uli Roth. Strak met een ruw randje. Al mag er geen verwarring ontstaan met de blues gitarist met dezelfde naam. Met dit derde album weet de top rock producer Kevin Shirley (Aerosmith/ Led Zeppelin/ Iron Maiden) het geheel af te mixen. Samen met de ritme sectie van de band Summerset was er een goede basis gelegd. Andreas Erikson werd uit Zweden gehaald en Drew Lowe was het eerste contact van James om een band te beginnen. De wens om de old classic rock weer nieuw leven in te blazen is inmiddels wel gelukt. James kent een zangstijl dat doet denken aan zijn helden David Coverdale en Paul Rodgers. Met een heerlijke uptempo rocksound zijn de songs zoals het ‘Queen’, “Where Are You Now’ en het titelstuk pakkend. Al zijn de slepende rocksongs ‘Liar’ en ‘Time To Go’ passende tussen songs zodat het album niet verzand in een geheel. De composities zijn sterk en afwisselend. Gitaren krijgen de ruimte om te soleren maar ook om vanuit een anti climax het nummer weer op te pakken. Dit geeft meer dimensie in de songs. Uiteindelijk weet de band dit album mooi af te sluiten met een klein akoestisch nummer ‘Glory Days.’ Inglorious is te zien in Nederland en wel op 10 februari Melkweg te Amsterdam

Quiet Riot - One Night in Milan

Quiet Riot - One Night in Milan

Label Frontiers music SRL

Beoordeling 7,5

Review Quiet Riot – One Night in Milan Label: Frontiers music SRL Eindoordeel: 7,5 Een keer per jaar doet het label Frontier een band presentatie in Milaan. Hier verschijnen vervolgens de good old rockers op toneel en wordt het concert opgenomen zowel voor cd als dvd. Het geeft het gevoel dat het voor de band iets van een verplichte kost is, maar men heeft er wel zin in. Na Dokken, Treat, Graham Bonnet, Tyketto en Steelheart is het nu tijd voor de legendarische Quiet Riot. Legendarisch?? Ja, deze band heeft zoveel meegemaakt dat het een mensenleven vergelijk kent. Dit verteld huidige drummer Frankie Banali het publiek. Hij is dan ook degene die deze band levendig houdt. Terecht! Mensen kennen Ozzy Osbourne nog en de eerste albums werden gemaakt met de legendarische Randy Roads, die op 25 jarige leeftijd in 1982 na de show verongelukt en met een vliegtuigje neerstort. Zijn gitaarspel behoort tot een niveau van de groten der aarde. Roads is de oprichter met bassist Kelly Garni van Quiet Riot. Samen nemen ze drummer Drew Forsyth en zanger Kevin Dubrow in dienst. Wanneer Roads vertrekt houdt Garni het ook voor gezien. Zij worden opgevolgd door bassist Rudy Sarzo (later o.a. Dio, Ozzy en Whitesnake) en huidige RATT gitarist Carlos Cavazo. Al stopt Forsyth er ook mee en Frankie Banali achter de kit gaat. De rockklassieker Metal Health wordt opgenomen en wordt in Amerika een regelrechte hit. Ter vergelijking; het album tikt the Police Synchronisity album van de eerste plek. Het album bevat de Slade cover ‘Cum on Feel the Noise’, Run For Cover’, ‘Slick Black Cadillac’ van Randy Roads en het titelstuk enkele topstukken. Met Conditional Critial werd hetzelfde truukje gedaan en dan beter in balans gezet. Slade cover ‘Mama We Are All Crazee Now’ en het titelstuk werden wederom hits. Dubrow ontpopte zich als een schreeuwend monster die iedere collega band uitschold en uiteindelijk met een overdosis overleed. Tegenwoordig is Banali nog van deze line up over en met Chuck Wright (die als sessie bassist songs voor hen inspeelde) een vaste basis vormt. Sessie gitarist Alex Grossi komt en gaat en zanger James Durbin komt van een American Idol serie. Toch weet de band de klassieke songs prima te vertolken al kent het niet meer de energie van toen. Het gaat om de naam hoog te houden en wanneer die naam verdwijnt verdwijnt het verhaal van Randy Roads en de glorietijd van de band. Want men kon zich goed meten met de hairband acts van toen zoals Motley Crue, Bon Jovi en Cinderella. Dat is nu helaas niet meer het geval. Al is het heerlijk om door dit album de oude lp’s weer uit de kast te halen.

Skunk Anansie - 25LIve@25

Skunk Anansie - 25LIve@25

Label BooGooYamma / V2 rec

Beoordeling 8

Review Het is inmiddels 2 jaar geleden dat Skunk Anansie een verbluffende show in Afas Live gaf. Het was de tour van de terugkeer van Skin, Ace, Cass en Mark. In the spirit van deze show is de energie van de band helemaal terug en is het komende jaar het 25 jarig jubileum. We gaan dan in de setlist ook terug naar het begin met het debuutalbum Paranoid & SunBurnt. Met de wereldhit ‘Weak’ brak de band direct wereldwijd door. De drive was hier al gevonden en Intellectualise My Blackness wordt nog steeds gespeeld. Het geeft de maatschappelijk interesse weer dat de band binnen de stuwend en swingende rock vertolkt. Door het imposante charismatisch voorkomen van de zangeres, weet de band zich snel in de kijker te spelen en iedereen had het er toen over. ‘Yes It Is Fucking Political’, de hit ‘Hedoinsm’ en ‘Selling Jesus’ zijn al titels die voor zich zelf spreken. Nu zijn we heel wat albums verder en verschijnt 25 Live op 25 januari met 25 songs om het feestje van 25 jaar Skunk Anansie te vieren. Een goede reden om deze heerlijke verzamelaar dit weekend in huis te halen! Dan kunnen we de komende 25 dagen optimaal genieten!

Heart - Live at Atlantic City

Heart - Live at Atlantic City

Label V2

Beoordeling 8,5

Review Het is wederom een live album waarmee de rockband Heart mee komt. De zusje Wilson zijn wellicht druk doende met hun solo activiteiten. Roadcase Royal is een van de verstopte top albums van 2018 en zangeres Ann Wilson weet met haar cover album te verrassen. Maar Heart is waar hun hart is en is terecht nog steeds een top act. Dat is dan ook weer te horen en te zien op dit album/dvd. Hoewel de band Heart al topmuzikanten kent, weet men met dit live album nog een serie gasten op het podium te plaatsen waar velen jaloers op zouden zijn. Gitarist Dave Navarro van Jane’s Addiction en het Red Hot Chili Peppers album ‘One Hot Minute’ speelt de sterren hemel op de niet veel live gespeelde ‘Bebe La Strange’, ‘Straight On’ en het bekende ‘Crazy on You’. Country zangeres Carrie Underwood schuift aan bij het nog steeds wonderschone ‘Alone’. Dat de country nog steeds een link kent met de rock horen we hier terug met Gretchen Wilson. Geen familie, maar een groot fan van Heart. Zij verschijnt regelmatig op het podium van Heart, al heeft ze zelf ook een zeer succesvolle carrière. ‘Dogs and Butterflies’ en Led Zeppelin Cover ‘Rock And Roll’ weet Heart met haar op een gloriewijze te vertolken. Dit terwijl Rufus Wainright ook nog even aanschuift voor ‘Dog’s. Natuurlijk mag Alice in Chains niet ontbreken, aangezien Mike Inez al jaren de bassist van Heart is. Maar dit keer speelt men hun eigen hit songs ‘Would’ en ‘Rooster’ en is Duff McKagan nog als extra gast aanwezig. De Heart klassiekers ‘Barracuda’, ‘Magic Man’ en het altijd mooie ‘Dreamboat Annie’ weten het tot een volledig Heart feestje te brengen. Het was dan wellicht een mooie avondje daar in de gokstad van East US.

Palace - Binary Music

Palace - Binary Music

Label Frontiers

Beoordeling 8

Review Binary Music is het tweede album van Palace, de Zweedse rockband. Wederom weet de inspirator achter Palace, de zanger en multi-instrumentalist weer een tiental rock songs te produceren die herinneringen oproepen naar de AOR-sound uit de jaren ’80 met bands als Bonjovi als voorbeeld. Het album opent met de titeltrack en meteen is de herinnering aan die eerder genoemde periode herkenbaar. Sterke synths openen het nummer dat vervolgens opgebouwd wordt naar een “melodic” rocksong waarbij Palace vocaal ook in positieve zijn stempel drukt. Nummers als ‘Promised Land’ en ‘Tears Of Gaia’ kennen een soortgelijke opbouw met de instrumenten wat op de achtergrond bij de vocale stukken van Palace en v.v. De tempowisselingen en “bridges” zorgen voor de juiste balans van de tracks. Opvallend is ‘Queen Of The Proms’, een nummer dat qua sound lijkt op het geluid uit de beginperiode van Queen en misschien wel het meest popachtige karakter heeft. ‘Julia’ is daarentegen hét nummer met een verrassende opening maar al snel het karakter van een rocknummer krijgt dat uitermate geschikt is om in grote stadions live te spelen. Ook op dit tweede album mag een ballad niet ontbreken en die presenteert Palace ons met ‘Who’s Counting Who’ en ook hier blijft de frontman vocaal makkelijk overeind. Binary Music is meer dan een prima rockalbum geworden. Iedereen kan zich nog wel een beeld vormen bij de melodische rock uit de jaren ’80 waarmee menig stadion werd gevuld. Die lijn wordt op een eigentijdse wijze voortgezet op Binary Music. Voor alle liefhebbers van dit genre een must-have maar dit rockalbum is geschikt voor een zeer breed publiek. Veel luisterplezier.

Bruce Springsteen - On Broadway

Bruce Springsteen - On Broadway

Label Columbia

Beoordeling 9

Review Je hebt de groep die ooit een concert van The Boss heeft bijgewoond en de groep die dat nog nooit heeft gedaan. Zo is de wereld van liefhebbers van de muziek van Bruce Springsteen wel verdeeld. Want áls je ooit een “event” van The Boss hebt bijgewoond ben je definitief om en is er geen weg meer terug. We kennen hem van de megaconcerten die avond na avond volle stadions vullen en waarbij The Boss met zijn legendarische E Street Band avondvullende concerten gaven. Voorprogramma? Nee, hoor niet nodig, gewoon 31/2 uur spelen. Hoe verrassend was het nieuws dat The Boss een soort van tussenjaar zou nemen en solo op Broadway op zou gaan treden. Acht weken lang, vijf shows per week in het Walter Kerr Theatre in New York. Dat was het plan maar de realiteit werd anders. Het zouden 236 shows worden en avond na avond na avond uitverkocht. Nu is daar een dubbel-cd met een prachtige registratie van die show. Springsteen is een verhalenverteller. Geen sprookjes maar verhalen. We kennen hem van de concerten waarbij hij tijdens de eerste nummers de kartonnen bordjes met verzoekjes van het publiek verzameld en zo elke avond weer een setlist samenstelt. In Den Haag speelde hij enkele jaren geleden ‘Jersey Girl’ op verzoek nadat hij het jaren niet live gespeeld had. On Broadway is anders; de setlist was elke avond gelijk maar de verhalen misschien nog wel intiemer, nog persoonlijker. Springsteen alleen met gitaar, piano of mondharmonica. Zijn moeilijke relatie met zijn vader, het afscheid van vrienden in Vietnam maar ook het verdriet toen boezemvriend en E Street Band Lid Clarence Clemons en Danny Frederici overleden. Het komt allemaal voorbij op dit prachtige album dat als film ook op Netflix te zien is. Prachtig zijn de stripped-down versies van de bekende nummers en innemend zijn de uitvoeringen van ‘Tougher Than The Rest’ en ‘Briljant Disguise’ die hij samen met “zijn redding” en partner Patti Scialfa zingt. Het zijn vooral de persoonlijke omlijstingen die de nummers nog meer karakter geven al is dat moeilijk te geloven als je Springsteen al die jaren al gevolgd hebt. Want hij heeft het publiek altijd kunnen boeien; ook met 60.000 op een veldje. Maar toch, On Broadway is een uniek muziekdocument waar Springsteen in navolging van zijn biografie Born To Run ons meeneemt in zijn leven. En natuurlijk sluit hij het concert af met dat ene lijflied dat we allemaal kennen; ‘Born To Run’. Kippenvel. Veel luisterplezier.

The Bevis Frond - We're Your Friend, Man

The Bevis Frond - We're Your Friend, Man

Label Fire Records

Beoordeling 8

Review Hoe geef je vorm en invulling aan een jubileum. De Britse formatie The Bevis Frond brengt hun 25e album We’re Your Friends Man uit met maar liefst 20 nieuw nummers. The Bevis Frond bestaat al sinds de laat jaren ’80 en dé centrale man is Nick Salomon. Hij is de stem van de band, speelt bas- en leadgitaar, drumt én beroert de toetsen. Kortom, een alleskunner die vaak al delen ingespeeld heeft voor zijn muzikale vrienden en bandleden nummers verder instrumentaal vormgeven. The Bevis Frond trapt af met de onbevangen gitaarrocksong ‘Enjoy’ maar omdat Salomon zijn stemvolume en energie weet te kanaliseren komt het wat bedeesd over. Dat bedeesde raakt de band overigens regelmatig kwijt, getuige songs als ‘Pheromones; ‘A Hard Way To Learn’, ‘You’re On Your Own’ en ‘Old Wives Tales; Het iets meer dan acht minuten durende ‘Lead On’ is misschien wel het meest illustratieve nummer van dit album. Een weids uitgesponnen rocknummer waar de gitaren over elkaar rollen en waar frontman Nick Saloman ook op een onnavolgbare wijze soleert. In de jaren ’70 zou het zou absoluut een hoge notering hebben ontvangen binnen de Rock-charts. Toch weet de band ook hele mooie, wat rustigere en intieme tracks op dit album te zetten. Luister maar eens naar ‘Little Orchestra’ dat Salomon mooi “klein” weet te houden en een nummer als ‘Venom Drain’. Ietwat psycheledisch zijn nummers als ‘Theft’ en ‘And Relax….’, ‘When You Cast Me Out’ heeft wat meer blues in zich en ‘Mad Love’ is de verplichte gitaarballad. We’re Your Friends Man tikt met de 20 tracks bijna anderhalf uur speeltijd aan. Niets is echt vernieuwends maar het geheel is een meer dan puike productie. De herinneringen aan de gitaarrock uit de jaren ’70 zullen vanzelf boven komen drijven maar alle songs zijn van een kwaliteit die plaatsing op dit album rechtvaardigt. Een aanrader. Veel luisterplezier.

Within Temptation - Resist

Within Temptation - Resist

Label Universal music

Beoordeling 8

Review Met Within Temptation hebben we als Nederland naast de DJ’s een waardig muzikaal export product. De band uit Waddinxveen heeft een naam over de hele wereld en met de titel van het nieuwe album Resist geeft men een overdenking mee. De zware metalen en het bombastisch geluid klinkt weer vertrouwd met ‘The Reckoning’. Stevige kost voor de mannen en het lichte galmend stemgeluid in het rustig en zwevende ‘Endless War’ is een sound waarbij de vrouwelijke fans aanspreekt. De Gothic koren horen we op de achtergrond, waardoor het oeroud robuuste geluid wordt vermengt met de huidige poprock sound. Hier passend de teksten van ‘Holy Ground’ en de zware drums van met strijkers in het patriottische ‘Raise Your Banners’ en ‘Supernova’ helemaal bij. Nu er families met kinderen worden gesticht, laat nieuwe songs op zich wachten maar het is ook een proces van rijpen. De overdenking van het recente album Hydra bracht al een mooi album. Resist is net zo uitgewerkt en gedreven. Misschien is het voor de een voorspelbaar album, voor de ander een prachtige opvolger. Maar Within Temptation brengt wat van hen wordt verwacht. EEN wereldalbum!

Te zien in Nederland

Jon Spencer - Jon Spencer Sings The Hits

Jon Spencer - Jon Spencer Sings The Hits

Label In The Red Records

Beoordeling 7

Review De inmiddels 53-jarige Jon Spencer gaat al een heel muziekleven mee. Na een verleden in bands als Blues Explosion, Boss Hog en Pussy Galore is daar nu zijn debuut soloalbum. Met een vleugje arrogantie heeft het de titel Jon Spencer Sings The Hits! meegekregen…. Spencer heeft zich altijd bewogen binnen de muziekscene van Punkblues, garagerock en aanpalende stromingen. Veel gitaar, wat ruig en ongepolijst zijn wel sleutelwoorden en dat verpakt in een wat bombastische sound waarbij Spencer zich altijd met de nodige zelfverzekerdheid presenteert. Dat is op dit album niet anders wat bij opener ‘Trash Can’ dan ook meteen wordt bevestigd. Een stevige drumpartij, gitaren met volop “dissortion” zijn de opmaak van een album vol van een beetje meer van hetzelfde. ‘Fake’ heeft wat meer een “Blues-groove” net zoals het wat rustigere ‘Love Handle’, terwijl ‘Overload’ een aanstekelijk riff kent. De single ‘Beetle Boots’ is slim gekozen met een aanstekelijke melodie en met een grappig gevonden Q&A sectie waarin hij vraagt “Who Wants To Rock? / Who Wants To Roll“ . Een nummer als ‘Wilderness’ en de titelsong klinken dan weer erg hoekig en het wat lui klinkende ‘Cage’ is de afsluiter. Op Jon Spencer Sings The Hits horen we niet echt nieuwe muzikale inzichten van deze Amerikaan. Hij borduurt verder op het scheidingsvlak van punk en garagerock en de muziekstijlen die hij met eerder genoemde bands ook speelde. Wel is het album lekker onderhoudend, hier en daar wat scherp maar vooral eigentijds. Veel luisterplezier.

The Ultimiate KISS tribute - Pure KISS

The Ultimiate KISS tribute - Pure KISS

Label Deadline

Beoordeling 8

Review Er zijn inmiddels vele tribute albums van de rockband KISS in omloop. Nu de band hun afscheidstour End of the Road heeft aangekondigd, zal er waarschijnlijk veel meer tribute albums verschijnen. Half jaren 90 bracht de band zelf hun tribute KISS my Ass album. Het werd al snel duidelijk dat veel hedendaagse sterren geïnspireerd raakten door deze gemaskerde band. Stevie Wonder, Lenny Kravitz, Anthrax, Lemonheads, Nirvana, Pearl Jam, Foo Fighters en Extreme laten hun eerbetoon regelmatig tonen. Wat is er zo bijzonder aan dit album?? Dit album is geproduceerd door Bob Kulick, de voormalige gitarist van Meat Loaf en Skull. Al is hij ooit gevraagd om bij KISS te komen spelen. Omdat hij altijd al als ghost gitarist voor KISS heeft gefungeerd. Alive II studio songs zijn door hem ingespeeld. Het was een logische keus, maar voor Kulick niet. Het masker paste niet bij zijn kale hoofd en uiteindelijk werd Vincent Cusano gekozen. Toch bleef Kulick de ghost gitarist voor de band en uiteindelijk koos KISS enige jaren voor zijn broer Bruce als vaste gitarist tijdens de non make up periode. Het adressenboekje van Kulick staat vol met artiesten die de rock en KISS een warm hart toedragen. Zijn plan om dit album te maken loopt al enige jaren. Het verrassende is dat op dit album de inmiddels overleden icoon en Motorhead zanger Lemmy tekent voor ‘Shout it out Loud’ en overleden Toto bassist Mike Porcaro ‘Calling Dr. Love’ inspeelt. De rij van beroemde muzikanten gaat maar door. Twisted Sister Dee Snider, Kip Winger, Toto’s Steve Lukather, Styx’s Tommy Shaw, gitarist Paul Gilbert, GnR gitarist Gilby Clarke en Poison gitarist CC DeVille, Heart/ Alice in Chains bassist Mike Inez, Ozzy’s Phill Soussan en huidige bassist Blasko, Melvin’s Buzz Osbourne etc. Whitesnake Doug Aldrich verteld zijn ervaringen over zijn auditie voor KISS en Robben Ford verteld de verhalen over het inspelen van de solo’s op het album van Creatures of the Nights. De keus van songs is misschien wat voor de hand liggend. De classic albums Destroyer en Love Gun leveren veel top KISS songs waaronder Detroit Rock City, Love Gun en Got of Thunder. Maar Parasite en Strutter zijn ook weer in een mooi nieuw jasje gestoken. De inbreng van deze muzikanten in de songs kent een toegevoegde waarde. Wellicht liggen er meer songs op de plank van Kulick en zou het niet verbazend zijn dat we straks deel 2 zien verschijnen.

Te zien in Nederland

Emigrate – A Million Degrees

Emigrate – A Million Degrees

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review Wanneer de fans van Rammstein even iets anders willen dan kan dat. De bandleden zijn tevens op solo pad en dat geldt ook voor gitarist Richard Z. Kruspe. Zijn project Kruspe is minder zwaar dan Rammstein maar meer melodische metal rock. Met het derde album A Million Degrees brengt Emigrate een vervolg op Silent So Long uit 2014. Het openingsnummer ‘War’ is nog een song dat hangt tegen de sound van Rammstein maar dan is het ook weer snel gebeurd. Het ‘1234’ is met Ben (Billy Talent) al meer rock and roll, maar nog even strak staccato. Het titelstuk en uitdagende ‘Lead You On’ kennen en jaren 90 popsound dat heerlijk in het gehoor ligt. Zonder dat het bijt in de rocksound laat de band zien dat ze op meerdere fronten goed mee kunnen. Dat de heren hun succesband niet verloochenen, horen we Rammstein zanger Till Lindeman op het ‘Let’s Go’. Het Engels- Duitse duet is een mooi pop song en zou zo in het kader van de Brexit aan beide kanten van het Kanaal als lijflied worden geïntroduceerd of meer als theme song. Het album mag dan ook niet als een Rammstein II versie gezien worden. Het is melodieuzer en een prima poprock album!

Te zien in Nederland

Volbeat - Let's Boogie!

Volbeat - Let's Boogie!

Label Universal Music Germany

Beoordeling 8

Review De Deense metalrockers van Volbeat weten er vol voor te gaan. Met frontman Michael Poulsen is de band inmiddels gestegen tot een cult metal act dat overal staat te spelen. Terecht want de festivals willen een stevige rockact en de metalheads willen een stevig voorprogramma. Volbeat staat voor beide en kent hierdoor een grote schare fans. Het is dan ook mooi dat de band kiest voor Denemarken om een live album op te nemen. Een album dat een prachtig overzicht geeft van de band. Behalve dat er in de afgelopen jaren diverse gitaristen komen en gaan is er een vaste gitarist gevonden in de voormalige Anthrax man Rob Caggiano. Volbeat heeft niet de illusie om een metal act te zijn. De melodieuze songs ‘Heaven nor Hell’, ‘Let it Burn’, de rock and roll van ‘Radio Girl’ of het mee galmende publiek te laten genieten van ‘Lola Montez’. Samen met Avenged Sevenfold stond de band als supportact voor Metallica. Songs waaronder het ‘Doc Holiday’ of de rock and roll van ‘Sad Man’s Tongue’ sluiten naadloos aan bij de metal acts en het het publiek zingt in volle borst mee. Het land is trots op deze band en dat mag dan ook. Uiteindelijk weet de band hun master of Denmark te eren met Metallica’s Enter Sandman waarbij de Deense drummer van Metallica met zijn landgenoten mee speelt. Top live album!

Te zien in Nederland

Alcatrazz - Parole Denied Tokyo 2017

Alcatrazz - Parole Denied Tokyo 2017

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8

Review Het was de superband Alcatrazz die begin jaren 80 hun oorsprong kende met zanger Graham Bonnet, Yngwie Malmsteen, Gary Shea, Jimmy Waldo en Clive Burr. Voor de melodische rock fans is het een plaatje. Wanneer Malmsteen werd vervangen door Steve Vai werd het album Disturbing the Peace een klassieker. Inmiddels weet Graham Bonnet de band zo nu en dan weer bijeen te brengen of een eigen samenstelling er van te maken. De rock veteraan weet nog steeds prima albums te maken en vermengt de Alcatraz songs met eigen songs in zijn shows. Ditmaal weet Bonnet Gary Shea en Jimmy Waldo te verleiden en met de gitarist en drummer van zijn solo band, Pesinato en Benquechea Alcatrazz weer op de bühne van Japan te brengen. Een album vol heerlijke classic Alcatrazz songs waaronder ‘God Blessed Video’, ‘Too Young To Die’ en het mooie ‘Will You Be Home Tonight’. Het blijven mooie songs waar Bonnet alleen de sound in kan brengen door zijn oplopend zangwerk dat soms wat tegen het schreeuwerig aanhangt. Om het Japanse publiek tegemoet te komen staan ‘Ohayo Tokyo’ en ‘Heroshima’ op de setlijst. Naast de live cd en dvd is er een extra schijf met de demo takes. Hier staan demo;s op van het album uit 1985 met ‘No Imagination’ en het ‘Set Me Free’. Het album is dan ook een prettig weerzien van de band, al is het maar van korte duur en niet helemaal een volledige reünie, het is wel een prima album dat de oude platen uit de kast doet halen.

Te zien in Nederland

Jason Becker - Triumphant Hearts

Jason Becker - Triumphant Hearts

Label Mascot

Beoordeling 8

Review De naam Jason Becker hoor je niet snel in de rijtjes van top gitaristen. Maar je kunt hem gerust naast de namen als Steve Vai, Marty Friedman, Joe Satriani, Neal Schon plaatsen. Toch weet Becker altijd een melodisch tintje aan zijn songs te brengen die iets verder gaat dan zijn collegae. Becker weet op jonge leeftijd met Cacophony zich al in de picture te spelen. Marty Friedman nodigt hem naast Cacophony ook uit voor zijn solo album. David Lee Roth ziet hem als opvolger van Steve Vai en het album ‘A Little Ain’t Enough’ wordt opgenomen. Wanneer hij Roth op tour gaat, blijkt Becker aan een variant van de ziekte ALS te lijden. o weerhoudt de man niet om zijn oude nummers en nieuwe ideeën over te brengen aan zijn collega’s. Het resultaat is dan ook meer dan prachtig! Met een klassiek stuk weet hij het album te beginnen waarna het soulnummer ‘Hold On To Love’ met een heerlijk gitaarstuk aan het eind volgt. Met voormalig Scorpions gitarist Uli Roth en voormalig Megadeth gitarist Chris Broderick wordt ‘Magic Woman’ opgevoerd. Het ‘Fantasy Weaver’ komt uit zijn periode met Cacophony. Nu is het omgezet tot een ukelele met de meester Jake Shimabukuro en harpen. Het blijven tokkel instrumenten en daar is Becker bewust van. Het meesterwerk ‘Valley of Fire’ met the Magnificent 13 en ‘River of Longing’ zijn topstukken op het album. Op het meesterwerk weet Becker 13 collega’s aan te laten sluiten. Michael Lee Firkins, Mattias Eklundh, Greg Howe, Jeff Loomis, Ritchie Kotzen, Gus G, Steve Hunter, Ben Woods, Marty Friedman, Neal Schon, Paul Gilbert, Joe Bonamassa en Steve Vai. Wanneer je deze namen in je persoonlijke telefoonnummer hebt staan en ze willen allen graag met je mee spelen. Dan is er nog een kluppie met Joe Satriani, Aleks Saver, Guthrie Govan en Steve Morse, die niet beroerd zijn om het River nummer verder in te spelen. Wanneer Trevor Rabin hier een totaaltje van maakt staat ‘River of Longing’ twee keer op het album. Bijzonder is het ‘Blowing in the Wind’ van Dylan, dat een mooie vertolking kent maar ook veel mening geeft aan de maker van dit album. Het album is zeker geen gepingel album wat we eerder wel eens van Becker hebben gehoord. Maar dit keer is het samen met zijn collega’s een prachtig uitgebalanceerd en melodieus muzikaal document geworden. Alweer een prachtig album op de valreep van het jaar en wellicht een levensdocument voor de man zelve!! De naam Jason Becker hoor je niet snel in de rijtjes van top gitaristen. Maar je kunt hem gerust naast de namen als Steve Vai, Marty Friedman, Joe Satriani, Neal Schon plaatsen. Toch weet Becker altijd een melodisch tintje aan zijn songs te brengen die iets verder gaat dan zijn collegae. Becker weet op jonge leeftijd met Cacophony zich al in de picture te spelen. Marty Friedman nodigt hem naast Cacophony ook uit voor zijn solo album. David Lee Roth ziet hem als opvolger van Steve Vai en het album ‘A Little Ain’t Enough’ wordt opgenomen. Wanneer hij Roth op tour gaat, blijkt Becker aan een variant van de ziekte ALS te lijden. o weerhoudt de man niet om zijn oude nummers en nieuwe ideeën over te brengen aan zijn collega’s. Het resultaat is dan ook meer dan prachtig! Met een klassiek stuk weet hij het album te beginnen waarna het soulnummer ‘Hold On To Love’ met een heerlijk gitaarstuk aan het eind volgt. Met voormalig Scorpions gitarist Uli Roth en voormalig Megadeth gitarist Chris Broderick wordt ‘Magic Woman’ opgevoerd. Het ‘Fantasy Weaver’ komt uit zijn periode met Cacophony. Nu is het omgezet tot een ukelele met de meester Jake Shimabukuro en harpen. Het blijven tokkel instrumenten en daar is Becker bewust van. Het meesterwerk ‘Valley of Fire’ met the Magnificent 13 en ‘River of Longing’ zijn topstukken op het album. Op het meesterwerk weet Becker 13 collega’s aan te laten sluiten. Michael Lee Firkins, Mattias Eklundh, Greg Howe, Jeff Loomis, Ritchie Kotzen, Gus G, Steve Hunter, Ben Woods, Marty Friedman, Neal Schon, Paul Gilbert, Joe Bonamassa en Steve Vai. Wanneer je deze namen in je persoonlijke telefoonnummer hebt staan en ze willen allen graag met je mee spelen. Dan is er nog een kluppie met Joe Satriani, Aleks Saver, Guthrie Govan en Steve Morse, die niet beroerd zijn om het River nummer verder in te spelen. Wanneer Trevor Rabin hier een totaaltje van maakt staat ‘River of Longing’ twee keer op het album. Bijzonder is het ‘Blowing in the Wind’ van Dylan, dat een mooie vertolking kent maar ook veel mening geeft aan de maker van dit album. Het album is zeker geen gepingel album wat we eerder wel eens van Becker hebben gehoord. Maar dit keer is het samen met zijn collega’s een prachtig uitgebalanceerd en melodieus muzikaal document geworden. Alweer een prachtig album op de valreep van het jaar en wellicht een levensdocument voor de man zelve!!

Te zien in Nederland

State of Salaz – Superhero

State of Salaz – Superhero

Label Frontiers rec.

Beoording 8

Review Wanneer in 2010 een groep studenten in het Zweedse Malmo besluiten om een band te beginnen hebben ze een melodic rock sound voor ogen. In 2012 verscheen hun debuut EP Lost My Way en krijgt het een vervolg naar het debuutalbum ‘All the Way’. De band krijgt goede reacties en wordt uiteindelijk ondergebracht bij het Frontiers rec. Label. Hun lang gekoesterde wens ging in vervulling. Een herkenbaar melodic rock sound dat in de lijn van Journey, Suvivor en Toto ligt. Toch is de sound wat licht vergeleken bij hun helden. Het brengt niet iets nieuws, maar het is vooral herkenbaar en misschien wat te voorspelbare glad American rock. ‘Hold On Tonight’, ‘Lie To Me’ en ‘Joanne’, we hebben het allemaal wel eens eerder gehoord, maar het blijft vermakelijk. Wanneer je dit soort songs een warm hart toe draagt is het een prima album, al zijn enkele songs net wat te lang door de refreinen net wat te veel in de herhaling te laten vallen.

Te zien in Nederland

7 Days in Alaska - Dance with Ghosts

7 Days in Alaska - Dance with Ghosts

Label PIAS

Beoordeling 8

Review Het Noorse trio 7 Days in Alaska is een nieuwe band op het poprock front. De heren wisten in mei al een teken van leven te geven met hun single. Nu is het tijd voor een volledig album. Op de valreep van het jaar komt hier dan toch een heerlijk debuut album… De heren hebben goed geluisterd naar hun idolen U2, 30 Seconds to Mars en Muse. Het openingsnummer ‘Lost at Sea’ is al een heerlijke binnenkomen. Met ‘Make You Stay’ weten ze de sfeer van de huidige U2 te benaderen en hier dan ook nog een ruw randje aan te plakken. “Hey Girl’ kent al meer een popsound. Niets bijzonder op het eerste gehoor, maar het is o zo pakkend! Dit album sleept je door alle facetten van de poprock sound. Heerlijk afwisselend met ‘All the Things I’ll Never Say’ of ‘Everything I Did’. Het nummer ‘Against the World’ is hun drive tot succes geworden. Het trio weet inmiddels door te breken in hun eigen land en Duitsland. Het zal vast niet lang duren dat Nederland ook mee kan deinen op de poprock van deze Noorse act.

Te zien in Nederland

Impellitteri – The Nature of the Beast

Impellitteri – The Nature of the Beast

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review De gitarist Chris Impellitteri weet al jaren lang hoe hij de solo’s uit zijn gitaar moet toveren. De band is al vanaf 1087 bezig en heeft vele bekende namen op zijn albums staan. Van Graham Bonnet, Chuck Wright en Ken Mary zijn enkele musici die hun diensten hebben verleend. Inmiddels is zijn band al enige tijd stabiel met o.a. zanger Rob Rock. Zijn rockstem past geheel bij de band en is als het ware een rustpunt in zijn stijl van de rock. De songs van Impellitteri zijn vooral snel en krijgt daardoor een onrustige sound. De drummer moet het allemaal maar bijhouden. De cover van ‘Phantom of the Opera’ is een mooi voorbeeld hiervan. Toch is het voor de metalfans juist een lust om alles even een tandje sneller te laten klinken naar wat het bedoeld is. Het sterke ‘Masquerade’ doet denken aan de oude Alcatrazz sound, waar voormalige Impellittiri zanger Graham Bonnet van ooit en nu weer van deel uit maakt. De afwisseling van klassiek en metal is zeker op dit album ook weer aanwezig. Het meer logge rock van ‘Man of War’ (grapje naar ManOWar) is even lekker tussen alle solo en snelle riffjes van o.a. ‘Gates of Hell’ en ‘Wonder World’. Naast dat het een snelle metalrock sound is, is het zeker vol dynamiek en power. Prima album voor de fans die zich tussen rock en metal begeven.

Te zien in Nederland

Navarone - SALVO

Navarone - SALVO

Label Suburban

Beoordeling 8

Review De Nederlandse rockband uit Nijmegen timmert de afgelopen jaren goed aan de weg. Met het laatste album Oscillation uit 2017 verraste de band vriend en vijand. Onder het toeziend ook van producer Joost van den Broek is ook het nieuwe album SALVO tot stand gekomen. Het vierde album bevat wederom weer goed uitgewerkte rocksongs. Ditmaal heeft men gekozen voor een directe live opname van de songs. De zang en gitaarsolo’s zijn daarna als overdub toegevoegd, waardoor het album levendig is geworden. Een goede benadering naar hun live shows. Het is een sterk opening met ‘The Strong Survive’ waarna er voor een meer uptempo rock and roll sound wordt gekozen. Uiteindelijk weet de stevige rock met ‘Cerberus’ en ‘Surrender’ terug te keren en is de rest van het album in de rocksound doorgevoerd. Met het melodisch tintje is ‘SoReal’ eerder een popsong en potentiele hit. Natuurlijk mag er geen ballad ontbreken en dat wordt gevonden in een intens mooi nummer ‘Fire’. De volle zang past exact in de sound van een rock act waarvan we in Nederland maar weinige hebben. Navarone weet met dit album te brengen wat er van hen wordt verwacht, al is het vorige album iets verrassender.

Te zien in Nederland

Nordic Union - Second Coming

Nordic Union - Second Coming

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8

Review Wanneer de melodische rock fans de namen Erik Martensson en Ronnie Atkins voorbij horen komen gaat er bij hen wellicht een lichtje branden. Voor de rest van de bevolking blijft het donker. Als Vikingen van het eerste uur zullen ze alle rockharten veroveren. Al is Nordic Union voor hen een project naast hun eigen acts. De samenwerking van dit Scandinavisch duo brengt nu het tweede album. De gitarist en multi instrumentalist van W.E.T en Eclipse produceert tevens dit album. Ronnie Atkins maakt furore als zanger van de Deense rockact Pretty Maids en Magnus Ulfstedt is als drummer ingevlogen hierdoor staat de Zweedse en Deense flag prominent op de hoes. Het album bevat dan ook heerlijke rocksongs. De rocksound van Pretty Maids wordt door Erik commerciëler en meer melodieuzer waardoor het voor het grotere publiek toegankelijker wordt. Het duo weet misschien niet iets nieuws te brengen maar met ‘New Life Begins’, ‘It Burs’ en ‘The Final Break’ weten ze overtuigend de melodische rock te brengen waar het ook moet zijn. Heerlijke riffs, lekkere tempo en rauw waar het nodig is.

Te zien in Nederland

The Aints! - The Church Of Simultaneous

The Aints! - The Church Of Simultaneous

Label Agitated Records

Beoordeling 8

Review De inmiddels 62-jarige Ed Kuepper kennen we misschien nog als frontman en gitarist van de Australische punkband The Saints waarmee hij in de jaren ’70 behoorlijk aan de weg timmerde. In 1978 kwam er een einde aan de samenwerking en Kuepper ging zijn eigen weg. Nu, een kleine 40 jaar na dato, is hij terug met zijn band The Aints! (zonder S). Het moet haast als een jongensboek klinken. Na menig meningsverschil werd de stekker in 1978 uit The Saints getrokken waarna Kuepper met Laughing Clowns nog wat platen maakte. Daarna was het vooral een solocarrière die zich voornamelijk in Australië afspeelde. 40 jaar na oprichting van The Saints vond Kuepper het weer tijd om die oude songs nieuw leven in te blazen. Met een nieuw geformeerde band ging hij weer het land in en speelde naast bekend werk ook veel, nog niet eerder uitgebracht werk. Dat werd zo goed ontvangen dat hij besloot om een album uit te brengen met The Aints!. Kuepper zegt hierover: “The Material On This Album Is Made Of Songs And Various Musical And Lyrical Elements (Also Known As Bits And Pieces) That I Wrote Between 1969 When I Began Highschool And Started To Seriously Fantasize About Putting A Band Together, And Late 1978…. That Slightly Nebulous Time Between The Breakup Of The Original Saints And The Formation Of My Second Group Laughing Clowns.” Mooi is dat Kuepper blazers onder leiding van Eamon Dilworth heeft toegevoegd aan deze nummers die dus eigenlijk al decennia oud zijn. Vanaf de eerste noot van ‘Red Aces’ is de blazerssectie aanwezig met trompet, saxofoon en trombone. Vervolgens is daar de titelsong ‘The Church Of Simultaneous Existence’ met een soort van garagerock als basis wat dan weer heerlijk contrasterend werkt met de heldere blazersgeluiden. Zo weet Kuepper met consorten de vaart er aardig in te houden en bij ‘You Got The Answer’ schakelt hij zelfs nog een tandje bij. Naast de al genoemde blazers vermelden we hier toch even de naam van toetsenist Alister Spence want bij dit nummer excelleert hij op een heerlijke manier. Zo weten The Aints! onder aanvoering van Kuepper je aandacht vast te houden met nummers die op een eigentijdse wijze neer worden gezet. ‘Country Song In G’ is een meer dan aangenaam gitaarpopsong en het tets rustigere “You’ll Always Walk Alone” zou zo maar in een Westernfim als soundtrack kunnen fungeren. ‘This Is Our Summer’ is weer lekker uptempo terwijl de band bij ‘SOS ’75’ weer terug valt op Punk-invloeden. Na het wat loom klinkende ‘Demo Girl’ komen we als voorlaatste track misschien wel het belangrijkste nummer van het album tegen. Het ruim zeven minute durende ‘Goodnight Girl (I Heard A Sound Without)’ zet drummer Paul Larsen Loughead in de spotlights met de opdrijvende drums en verder is het Kuepper die nog een keer zijn rol als frontman met verve vervult. Als aardigheidje krijg je er een bonus-cd bij waarop het hele album instrumentaal op terug te horen is. Wellicht voor de gezellige karaokeavonden in Australië… Eigenlijk is het een soort van jongensboek om in een soort van tweede leven je eigen nog nooit eerder uitgebrachte songs op CD toe te vertrouwen en uit te brengen. The The Church Of Simultaneous Existence is een prima, eigentijds album geworden en niet alleen door de zang en het gitaarspel van frontman Ed Kuepper. De overige bandleden verdienen een meer dan eervolle vermelding en vooral de blazers geven de nummers een dosis soul mee. Hoe mooi kunnen 40-jaar ouden songs anno 2018 niet klinken! Veel luisterplezier.

Red Dragon Cartel - Platina

Red Dragon Cartel - Platina

Label Frontiers records

Beoordeling 8

Review De gitaarmeester Jake E Lee laat zich direct horen op het nieuwe album van zijn nieuwe band Red Dragon Cartel. Zijn subliem gitaarspel wordt wel eens bekritiseerd. De man start ooit bij Stephen Pearcy (Micky) Ratt en verlaat hen om bij Rough Cutt een album met Ronnie James Dio te maken. Het gitaarspel charmeert Dio lijft hem in voor zijn solo band. Wanneer dit nog niet van de grond komt weet hij te duelleren met George Lynch (Dokken) voor de job bij Ozzy Osbourne. Als opvolger van Randy Roads mag je dan best wat in je mars hebben. Live tourt hij de Speak of the Devil tour en maakt Bark at The Moon en Ultimate Sin album. Waarna hij een superband start met Ray Gillan (Deep Purple), Eric Singer (Black Sabbath, Alice Cooper, Brian May en later KISS) en Greg Chaisson (Ozzy). Kortom, je kunt best zeggen dat dit een meester gitarist is die zijn waarde voor de muziek heeft getoond. Met Red Dragon Cartel horen we een herkenbaar melodieus en soms log rockgeluid waar Jake E Lee zijn herkenbare sound in heeft gevonden. Naast hem staan bassist Anthony Esposito (curieus van Lynch Mob), Drummer Phil Varone (Skid Row) en Harem Scarem zanger Darren Smith. Het tweede album van de band kent juweeltjes waaronder ‘the Luxery of Breathing’, ‘Havana’ en ‘A Painted Heart’. Maar ook rechttoe rechtaan rocksongs waaronder ‘Bitter’, het uptempo Punchclown en misschien het thema van het album ‘My Beautiful Mess’. Prachtig rockalbum, aan het einde van het jaar!

Te zien in Nederland

Stephen Pearcy - View to a Thrill

Stephen Pearcy - View to a Thrill

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse rockzanger Stephen Pearcy was in Amerika in de jaren 80 en 90 enorm populair. Als zanger van de medelodische rockband Ratt wist men de wereld te veroveren en kende deze band een tweestrijd met Motley Crue. Out of the Cellar en Invation of Your Privacy mogen gerust tot de melodic rock klassiekers worden gerekend. Voor Ratt was Warren DeMartini een belangrijke lid. Als gitarist wist hij de ruwe gitaar riffjes met melodic rock af te wisselen. Wanneer Pearcy de band verlaat om zijn solo carrière een boost te geven gaat het allemaal mis. Mede gitarist Robbin Crosby kampt met alcoholproblemen en uiteindelijk is het een komen en gaan van leden. Na veel scheldpartijen weten de heren de draad weer op te pakken. Ditmaal zonder Crosby die inmiddels was overleden. Het resultaat was direct weer boven verwachting. Pearcy komt nu met zijn 5de solo album. Het is de deal die er gemaakt is en eerlijk gezegd begint Pearcy al meer te klinken als de oude Ratt. Wellicht om dat hij de Ratt bassist van het eerste uur Matt Thorne (voor de succesperiode) in zijn band heeft ingelijfd. Gitarist Erik Ferentinos vertolkt alweer bijna 15 jaar de functie van DeMartini. Maar in het gitaarspel hoor je net het venijn in het spel van DeMartini wat ik bij Ferntinos mis. ‘Secret To Tell’, ‘Double Shot’ en ‘I am A Ratt’ zijn zeker herkenbare Ratt sounds. Al weet de band met ‘Violator’ en ‘Malibu’ en een andere wending in de doorsnee rocksongs van dit album te brengen. Prima en vermakelijk album van Pearcy waarbij hij de Ratt fans zeker een genoegen mee doet.

Te zien in Nederland

Nazareth - Tattooed on my Brain

Nazareth - Tattooed on my Brain

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review De meeste mensen boven de 40 kennen Nazareth van de cover ‘Love Hurts’ waarmee de band 100 jaar geleden een hele grote hit mee scoorden. Minder bekend is dat deze, nog steeds ondergewaardeerde band prachtige albums heeft gemaakt waaronder ‘Exercises’, ‘Rampant’ en het heerlijke Close Enough to Rock and Roll. Het zijn de album waarmee de leden van o.a. Iron Maiden mee zijn opgegroeid. De invloed en riffjes van Iron Maiden en andere rockacts hoor je al op deze albums. Nazareth is dan ook een grote act in UK die veel bands heeft geïnspireerd. Van deze bezetting is alleen Pete Agnew nog actief. Drummer Sweet overleed op 51 jarige leeftijd en is vervangen door de zoon van Pete, Lee. Zanger Dan McCafferty stop in 2014 wanneer hij dit advies kreeg van zijn arts, wegens gezondheidsproblemen. Carl Sentance is de huidige zanger, na dat diverse mensen deze positie hebben bekleed. Sentance zijn zangstijl doet denken aan voormalig ACDC zanger Bon Scott, maar past in de sound van de huidige Nazareth. Het album Tattooed on My Brain kent een prachtige titelstuk. Het swingt het rockt en heeft een heerlijk rauw tintje. Het is jammer dat het hele album dit niet kent. De rechttoe rechtaan rock van ‘State of Emergancy’ of en de opener ‘Never Dance With The Devil’. ‘The Rubik’s Romans’ dat weer een swingend en dat komt omdat de heren Agnew en Sentance hun songs afwisselen. Toch weten de heren bij elkaar te komen in ‘Don ’t Throw Your Heart Away’. Het zijn allemaal goede rocksongs. Samen met gitarist Murrison weten de heren afwisselende songs te schrijven, waardoor het een gevarieerd album is.

Te zien in Nederland

P.O.D. - Circles

P.O.D. - Circles

Label Mascot / Provogue

Beoordeling 8

Review Het recente album van P.O.D. The Awakening, liet de band zich even van de christelijke andere kant zien. Nu we dat even weten gaan we vrolijk verder. De crossover van hiphop, pop en metal klinkt op dit album weer volop. De cirkel is dan weer rond. Vol power gaat de band met ‘Rockin With The Best’. De rap metal met volle metalgitaren doet het weer als vanouds zoals we de band kennen. Maar de afwisseling met de meezinger Always Southern California en het metal/hiphop/ pop van het titelstuk doet het album en de band goed. Met On the Radio weten ze ‘Pass The Dutchy’ van de toenmalige jonkies Musical Youth in een ander jasje te gieten. Na het luchtige en akoestische ‘Fly Away’ wordt de stevige sound weer gevonden in ‘Listening for the Silence’. Het is hierdoor een erg afwisselend album geworden en je moet van alle stijlen houden om het geheel van het album te kunnen waarderen. De heren weten veel te vertellen over het goed en kwaad en hoe we hier mee omgaan. ‘Dreaming’ en het ‘Home’ zijn dan ook mooie songs die het gehele album in een notendop vertellen.

Te zien in Nederland

Shinedown - Attention Attention!

Shinedown - Attention Attention!

Label Roadrunner/ warner

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse rockers Shinedown uit Jacksonville komen alweer met hun zesde album. Het is een heerlijke rockact dat over de hele wereld bekend is. Behalve in Nederland lijkt het wel. Hits kent de band niet en zeker niet in Nederland. Maar Attention Attention! De band staat morgen 12 nov in 013 te Tilburg, waar ze de tent doen trillen op hun grondvesten. Het album is kent alleen maar power songs waaronder de single ‘Devil’ en ‘Black Soul’. Het album kent een rode lijn van het hectisch en emotioneel leven van iemand met een depressie. Het wordt prachtig uitgelegd hoe dat in zijn werk gaat. De waanbeelden van ‘Monsters’, de gevaren die degene doet met ‘Pyro’ terwijl je je bewustwording uitgeschakeld in de ‘Kill Your Conscience’. Het leven van iemand met een depressie is veel al met vallen en opstaan ‘Get Up’ en ‘Darkside’, ‘Creatures’. Uiteindelijk gaat het om het positieve te laten overwinnen en het vertrouwen krijgen van de medemens in ‘Special’ om tot een ‘Briljant’ leven te komen. Dat weten de heren vol expressie op plaat te zetten. Een heerlijk rockalbum!

Te zien in Nederland

The Struts - Young and Dangerous

The Struts - Young and Dangerous

Label Interscope

Beoordeling 8

Review De Engelse band The Struts uit Derby wist zich al opzienbarend te gedragen op Pinkpop en dat hoort ook bij de glamrockers. Rock show en een grote mond dat schreeuwt om aandacht. Toch weten de heren dit ook muzikaal om te zetten in een positieve zin. Het tweede album Young and Dangerous is dan ook een rockalbum dat in de lijstjes van het jaar behoort. Het album weet je direct in te pakken met het openingsnummer ‘Roll Up’. De gitaren knallen uit je speakers en de band weet heen heerlijk melodieuze sound te brengen. ‘Kiss This’ is net zo brutaal als zanger Luke Spiller en de zijnen zich wil voordoen. De dubbele gitaren wisselen elkaar prachtig af in de riffjes en de Queen meezing en klaptruckjes zitten er optimaal in. Dat horen we weer terug in het meer commercieel getinte ‘Put Your On Me’. Het rustpuntje komt bij ‘Mary Go Round’. Een balladpop song dat de 80’s 90’s rock weer geheel doet herleven. En daar is dan ook niets mis mee. De Gary Glitter handclap met een 60/70 poprock van ‘the Ol’ Switcheroo’ klinkt ouderwets gezellig. Het is dan ook een album dat vooral de melodic rock fans zullen bekoren en voor degene die iets meer energie, fun en rock wil dan de indie bands van tegenwoordig, is dit zeker een aanrader!!!

Te zien in Nederland

The Sore Losers - Gracias Senor

The Sore Losers - Gracias Senor

Label Caroline rec.

Beoordeling 8

Review De Belgische altrockers weten weer een heerlijk poprock album te brengen. Na het recente album SkyDogs dat ons al prettig verraste werd een internationaal succes. Het is nu de tijd voor een bedankje. De oversteek naar Amerika hebben ze afgelopen jaar gemaakt en speelde men op het befaamde festival sxwx en werd men uitgenodigd bij Conan O Brien. Nu gaat men met de heren van White Denim de studio in. Hierdoor is het geluid nog meer indie rockend geworden. Songs als ‘Dark Ride’, en het rustigere Beatletesk ‘Denim on Demin’ zijn heerlijke indie poprock songs geworden. De felle gitaren op ‘Eyes On The Prize’ zijn mooi en gedreven. Dat is is ook de weerspiegeling van het album. Het tweede deel is meer rock georiënteerd. De gitaren gaan lekker op op de 70’s rock van ‘I’ll Be Back’, ‘Get it Somehow’, ‘Little Baby’ en ‘Anything Goes’. Komende tijd is de band in het land om live te bewonderen.

Te zien in Nederland 3 november Paradiso te Amsterdam 29 november Nieuwe Nor te Heerlen 01 december Paard te Den Haag 10 januari Fluor te Amersfoort 11 januari Victorie te Alkmaar 12 januari Hedon te Zwolle 17 januari Luxor Live te Arnhem 19 januari Patronaat te Haarlem 23 januari Ekko te Utrecht 24 januari Effenaar te Eindhoven

Ten Times a Million - EP

Ten Times a Million - EP

Label Suburban

Beoordeling 8

Review De alternatieve rockact Ten Times A Million bestaat inmiddels alweer wat jaartjes. Ze hebben hun meters gemaakt en het staat als een huis. Met deze EP wil men dat ook graag onder de aandacht brengen. Inmiddels doet de band mee met de popronde waar ze het publiek prettig verrassen! Deze Ep bevat heerlijke uptempo songs die een boost geven. ‘When The Lights Go Out’ is al een heerlijk opener die een goede weergave van de band geeft. Energievol en niet alles willen volspelen. Met ‘Silhouttes’ laten zede ruimte binnen het muzikaal geweld, dat doet denken aan Kensington. ‘Get it On’ is even een rustpuntje voor dit album. Een prima rustig popsong, waarna ze het aanstekelijke ‘Clown Face’ eindigen. Vier prima songs die je doet prikkelen om uit te kijken naar het volledig album. We wachten dan ook in spanning af. Inmiddels kunnen we hen voor de popronde nog zien in Emmen (1 nov) en Rotterdam (3 nov).

Te zien in Nederland Popronde

Ace Frehley - Spaceman

Ace Frehley - Spaceman

Label SPV

Beoordeling 8,5

Review Ace Frehley – Spaceman Label: SPV Eindoordeel: 9 De Amerikaanse gitarist Ace Frehley is voornamelijk bekend van zijn kunsten in de gemaskerde rockband KISS. Deze band bracht exact 40 jaar geleden het unieke plan om voor ieder bandlid een solo album uit te brengen. Vooraf dacht dat Paul Stanley of Gene Simmons met het beste album zou komen, bleek dat Ace Frehley verraste met het beste album en Peter Criss een pop-jazz album lanceerde. Hierdoor werd de man legendarischer dan hij al was en ging naast de schoenen lopen. Uiteindelijk kon hij na de hit albums Dynasty (met I Was Made For Loving You) Unmasked en The Elder vertrekken. Of was het dat hij zich niet meer goed voelde in de band KISS. De zakelijke impact van Simmons was niet aan de rebel van the Bronx besteed. Terwijl zijn kunsten een grote invloed had op gitaristen. Het is dan ook niet vreemd dat Frehley solo gaat en met Frehley’s Comets goede albums uitbracht. Inmiddels is het 40 jaar later, kondigt KISS hun laatste tournee aan, gaat Frehley als support act mee met Gene Simmons Vault tournee en brengt hij een album vol retrospectieve invulling. Dit zowel muzikaal als tekstueel. The ACE is Back en dat zal iedereen weten! Het album krijgt de naam mee die hij draagt bij KISS SpaceAce is de spaceman in het theaterstuk van KISS, die met zijn gitaar de sterren van de hemel speelt. Live schiet hij de spotlights boven the stage naar beneden en laat zijn gitaar in rook opgaan en elders in de zaal weer verschijnen. Het is dan ook een album waar zijn voormalige partners in delen. De opener ‘Without You I’m Nothing’ zegt iets over KISS ten opzichte van Frehley maar ook wederzijds, aangezien Simmons mede schrijver is van het nummer en de bas inspeelt. Dat geldt ook voor de single ‘Rockin’ With The Boys’. Het zegt iets van beide partijen dat er heimwee is naar hun succestijd. Al heeft Frehley dit in de jaren 70 al geschreven met een positief gevoel om met de boys weer op pad te gaan. Met ‘Your Wish Is My Command’ wordt de invulling wat grimmiger en is Simmons weer van de partij. Opvallend is dat de sound meer een KISS sound is dan Frehleys voorgaande solo albums. En misschien wel meer KISS dan KISS recente albums. De pompende bassen met felle lichte gitaarriffs die spelenderwijs de versnelling inzet naar de soms slepende solo was het unieke aan KISS met Frehley. Met The Bronx Boy wil hij nog even laten weten waar hij vandaan komt en hoe hij is opgegroeid horen we op “Persuit of Rock and Roll’. Frehley weet waarmee hij is opgegroeid en dan hij veel te danken heeft aan de rock and roll. Als voormalig bande lid in de Bronx behoorde hij tot de gajes van de straat dat toevallig goed gitaar kon spelen. Dit werd zijn redding en is dan ook erg bewust hoe zijn leven is verlopen. Frehley weet veelal een geinige cover te vinden die hij op zijn eigen wijze covert. Zo wist hij met NY Groove een kleine hit te scoren en het Rolling Stones 2000 man live de harten te stelen. Het recente album was al een cover al, maar hier weet hij een mooie versie te maken van Eddie Money’s ‘I Wanna Go Back’. Een song dat ook een knipoog kent, wellicht naar de tijd als de optie om aan te kunnen sluiten bij de komende 3 jaar Last KISS tour. ‘Mission to Mars’ is dan een verplicht nummer dat past in het concept van Spaceman al is ‘Off My Back’ muzikaal een herkenbaar ‘Rock Soldier’ Frehley song, dat een aanloop is tot een heerlijke solo, maar een mindergeslaagd einde kent. Gelukkig weet hij met ‘Quantum Flex’ een staaltje instrumentaal gitaarspel, zoals gewoonlijk, zijn handtekening te zetten onder een album. Het mag duidelijk zijn dat dit album een album is dat dicht(lees dichter) bij de KISS albums van de 70-80 staat. Maar dan wel in een jasje van 2018. KISS kan gerust Ace meenemen als supportact, zodat hij als gast in de KISSshow kan fungeren met Shock Me, Cold Gin, New York Groove, 2000 Man….

Te zien in Nederland

Razorlight - Olympus Sleep

Razorlight - Olympus Sleep

Label Believe

Beoordeling 7,5

Review Het is alweer een tijd geleden dat we iets hoorden over de band Razorlight. De band werd exact 12 jaar geleden uitgeroepen tot de meest belovende act. Het nummer ‘America’ dat daarna verscheen werd een grote hit en het album werd een bestseller. Daarna begon de winterslaap waar men 10 jaar later uit ontwaakt. Inmiddels is de zanger / gitarist Johnny Borrell de enige die het licht brandend houdt. Hij weet met een volledig nieuwe band een nieuw album te brengen. Een album vol heerlijke poprock songs waaronder ‘Back Into Your Life’ ‘Good Night’ en ‘Razorchild’ . De postpunksound horen we op het openingsnummer ‘Got To Let the Good Times’ en ‘Brighton Pier’. Het geeft aan dat Borrell zijn hart in de gitaarsound. Natuurlijk weet hij allang dat de postpunk songs geen commerciële invulling geeft een weet op een bekwame manier dit te mengen. Hierdoor is het een album dat op twee benen hinkt, omdat de songs elkaar afwisselen. Hierdoor zal het doorluisteren van het gehele album voor velen lastig zijn. Hierdoor is het jammer dat het album niet een geheel is, maar er staan zeker mooie songs op!

Te zien in Nederland

Treat – Tunguska

Treat – Tunguska

Label Frontiers rec

Beoordeling 7,5

Review De Zweedse rockact uit Stockholm bestaat inmiddels al ruim 35 jaar. Daar waar de band in hun begin jaren goede rockalbums maakte in de jaren 90 stopgezet. Uiteindelijk wisten de originele leden, gitarist Anders Wilkstrom en zanger Robert Ernlund de strijdbijl begraven en werd Treat nieuw leven ingeblazen. Het album kent weer de power dat we van hen in hun beginjaren kennen. ‘Always Have, Always Will’ kent een lekkere melodic rocksound waarna het ‘Best of Enemies’ een nieuwe rocksound van Treat weergeeft. Het klinkt goed en kent een swingend tintje. ‘Heartmatch City’, ‘Creeps’ en ‘Man Overboard’ zijn prima rocksongs maar brengen in de basis niet iets nieuws. Toch is het een lekker melodic rockalbum dat de fans en liefhebbers van dit genre zeker kunnen waarderen.

Te zien in Nederland 1 november oefenbunker te Landgraaf

Dream Child – Until Death Do We Meet Aga

Dream Child – Until Death Do We Meet Aga

Label Frontiers rec.

Beoordeling 8

Review Met de namen Craig Goldy, Rudy Sarzo en Simon Wright hebben we het al snel over een superband met een man die we in dit rijtje missen. Ronnie James Dio. Dit was de laatste samenstelling van de rockband Dio voordat RJ kwam te overlijden. Inmiddels is het alweer ruim 8 jaar geleden dat een van de beste rock zanger ter wereld aan maagkanker kwam te overlijden. Het is dan ook een toepasselijke naam voor dit album. Goldy nam al het voortouw voor de tribute-act Dio Disciples waarbij Dio als hologram werd geprojecteerd. Toch knaagt het om geen nieuwe nummers te kunnen presenteren. Dit is nu wel het geval. Zanger Diego Valdez weet een zeer geschikte imitatie vorm te hebben gevonden. Hierdoor is het stemgeluid van Dio goed benaderd en zal deze vergelijking altijd over deze zanger blijven hangen. ‘Under the Wire’ laat direct horen dat dit de nieuwe Dio schijf had kunnen zijn. De bekende riffjes van Goldy staan weer als een huis en de volle stem dendert de kamer binnen. Samen met Michael Schenker’s Group (MSG) gitarist Wayne Finley op gitaar en keyboards is Goldy verzekerd van de juiste backup. Het epos van het album ‘You Can’t Take Me Down’ en het titelnummer zijn juweeltjes voor melodic rock. De kritiek dat Goldy steeds krijgt is ook niet altijd terecht. Als gitarist moest de voormalige Rough Cut gitarist het al opboksen tegen Vivian Campbell, die de classic album Holy Diver, Last in Line en Sacred Heart had ingespeeld. Het waren de hoogtijdagen van Dio. Daarna kwam Goldy die het vernieuwende geluid moest continueren en dat geluid was niet nieuw meer en werd afgeschilderd als een clone van.. Toch heeft hij bewezen dat ook Goldy mooie songs heeft geschreven en met dit album nog steeds kan, al is het allemaal in de geest van Dio. Prima album !

Te zien in Nederland

Uriah Heep – Living The Dream

Uriah Heep – Living The Dream

Label Frontiers rec.

Beoordeling 7,5

Review De band Uriah Heep behoort tot de dinorockers uit de oertijd. De band wist zich begin jaren 70 tot een baanbrekende act te manifesteren. De album van toen als Very Umble, Salisbury, Look At Yourself zijn enkele albums die tot wereldklassiekers behoren. Tevens behoort het live album van dit tijd nog steeds een van de beste rockalbums. Dan hebben we het over de bezetting met de wereldzanger David Byron, Ken Hensley, Mick Box, Lee Kerslake en diverse bassisten waaronder Trevor Bolder van Bowie. Tegenwoordig is de band met Mick Box (als origineel bandlid) met Bernie Shaw en Phil Lanzon al langer bij elkaar dan de hoogtijdagen in de jaren 70. Na het overlijden van Trevor Border en de pensionering van Lee Kerslake zijn Russel Gilbrook (Van Morrison en John Farnham) en Davey Rimmer de vervangers. Inmiddels is Living The Dream het 24ste album van de band. Met dit album weet de band (lees Mick Box en Bernie Shaw) te realiseren dat de droom waarin men leeft maar voortduurt wanneer je er zelf iets aan doet. Het gaat deze heren niet meer om het geld, maar de liefde voor muziek. De prachtige vocalen zijn er nog steeds en zijn ook weer op dit album ruimschoots aanwezig. ‘Waters Flowing’ en ‘Take Away My Soul’ krijgen prachtige meezing refreintjes mee. Alles is gezegd met “It’s All Been Said’, een ode aan de oude sound en waar men groot mee is geworden. Op dit album horen we wel veel gitaar en keyboard solo waardoor de songs soms te lang gaan duren. ‘Take Away My Soul‘ en ‘Rocks In The Road’ duren dan net iets te lang om te blijven bouwen. Hierdoor is het album wat onrustig en wordt de invloed van Bolder wellicht gemist. Maar voor de Heep Fans is het zeker weer een prima album maar zal het niet tot de topalbums gaan behoren.

Te zien in Nederland

Ann Wilson - Immortal

Ann Wilson - Immortal

Label BMG

Beoordeling 8

Review De donkere zangeres van Heart weet naast haar befaamde rockband een solo carrière er op na te houden. Het mooie aan haar is dat ze het niet hoeft te doen, maar doet dit uit passie voor muziek. Haar keus is dan ook om mooie liedjes en eigen keuze te coveren. Het album Immortal is dan ook een cover album. Alleen zijn de songs nu ingezongen door een zangeres die een dijk van een stem heeft en niet hoeft mee te doen aan alle tv programma’s. Dat heeft ze ruimschoots bewezen dat zij wel kan zingen! Het album opent met een herkenbare melodie dat wij in Nederland vooral van Andre Hazes kennen. Het ‘Zeg Maar Niets Meer’ is op zijn beurt weer een cover van het nummer ‘You Don’t Own Me’ dat is van Lesley Gore en ooit is ingezongen door Dusty Springfield. “I am the Highway” van Chriss Cornell’s Audioslave, ‘Politicians’ van Cream en ‘I am Afraid of Americans’ van David Bowie krijgen een heerlijke rockversie. ‘Luna’ van Tom Petty wordt met liefde gezogen, net als het ‘Bakerstreet’ van Gary Rafferty. Inmiddels is het wel duidelijk dat de keus van Wilson voor dit album song zijn van overleden grootheden in de popmuziek. De songs zijn met respect en goede sound opgenomen. Met Immortal weet Ann Wilson deze mensen weer in ere herstellen, waardoor je snel weer een album uit te kast pakt van deze artiesten. Er zijn minder geslaagde cover albums en met de niet voor de hand liggende keus van songs is het een prachtig album geworden.

Te zien in Nederland

Kloot Per W - Inhale Slowly and Feel

Kloot Per W - Inhale Slowly and Feel

Label Starman Records

Beoordeling 7

Review Claude Perwez klinkt misschien niet bekend in de oren, maar we kennen deze Belgische multi-instrumentalist en alleskunner misschien beter als Kloot Per W. Nu is hij terug met een album vol covers van The Velvet Underground, één van de toonaangevende bands uit de eind ’60-er en begin ’70-er jaren met Lou Reed en John Cale als bekendste bandleden. Kloot Per W is een ongekende duizendpoot; hij bouwde de laatste 40 jaar een indrukwekkende discografie op maar we kennen hem natuurlijk als eerste uit zijn periode als bassist bij The Misters en als gitarist bij The Employees. Met zijn muzikale ervaring weet hij in 1986 de finale van Humo’s Rock Ralley te behalen sindsdien is hij een soort van creatieve duizendpoot gebleken; van het als muzikant deel uit maken van diverse bands (o.a. De Kreuners) via muzieksamensteller bij Studio Brussel tot verdienstelijk schilder. Kloot Per W kan en doet het allemaal. Al eerder liet hij zich verleiden tot het opnemen van materiaal van artiesten die hij bewondert zoals The Ramones en The Beatles en nu toont hij met Inhale Slowly And Feel zijn voorliefde voor The Velvet Underground. Op het album blijft Kloot Per W over het algemeen dicht bij het origineel. Op de LP zijn tien tracks terug te vinden die door de Belg uitgekozen zijn en op de bijgevoegde bonus-cd zijn nog eens vijf tracks te bewonderen. Opvallend is dat we Claude’s dochter Mona op dit laatste werk mogen bewonderen; ze neemt de plaats in van Maureen Tucker op het origineel en laat ‘Afterhours’ als het ware “fris” klinken. Op de bijgevoegde cd horen we haar aangename stem ook op deze uitvoering van ‘Femme Fatale’. Een talent blijkt wel. Zoals gezegd blijft de Belgische alleskunner dicht bij de originele versies maar toch zet hij een nummer als ‘European Sun’ erg “vet” aan door de diepe bas terwijl hij een nummer als ‘Foggy Notion’ misschien net iets meer Rock ’n Roll meegeeft. Verder is het een mooie tijdreis geworden door het oeuvre van de V. Underground met nummers als ‘Real Good Time Together’, Lady Godiva’s Operation’ en ‘Waiting For The Man’. Ook op dit album is het Kloot Per W die de grote animator is. Hij speelde bijna alle instrumenten zelf, nam zelf alles op en was ook nog producer van zijn eigen plaat. Voor fan van de Velvet Underground zal dit album waarschijnlijk een must-have zijn al is het aantal covers van deze toonaangevende band niet meer te tellen. Voor iemand die niet bekend is met deze muziek is het een eigentijdse kennismaking. Veel luisterplezier.

Monster Truck - True Rocker

Monster Truck - True Rocker

Label Mascot rec.

Beoordeling 8

Review Het afgelopen jaar stond de band als support- act voor o.a. Deep Purple in de Ziggo Dome. Een energieke band met classic rock spettert van het podium. De band uit Ontario, Canada weet deze energie met gemak op plaat te zetten. Het nieuwe album is hier weer een helder bewijs van. Vol power en zelfverzekerdheid slingeren ze ‘Thunderstruck’ en ‘Evolution’ door je woonkamer. Wat je er ook van mag denken, deze sound brengt je in beweging en hierbij kun je gewoon niet stil zitten! De opener en titelstuk met Twisted Sister Dee Snider is stevig en geeft direct het antwoord op de vraag; wat bezield die rockers. Toch weet de band het stevig portie blues tot rock te brengen. ‘Devil Don’t Care’ en ‘Undone’ wordt gewapend met een mondharmonica door de speakers geblazen. Het album is vooral een stap van groei in de evolutie om Monster Truck tot een monsterlijk goede band te brengen. Het album is voor mij hoe een moderne classic rock act moet klinken. ‘Young City Hearts’ is een heerlijk rocknummer dat meer dan een potentiele hit is. Het is dus een heerlijk rock album waar ieder die een rockhart heeft minstens de moeite voor moet nemen om het te beluisteren.

Te zien in Nederland

Alice Cooper - A Paranormal Evening

Alice Cooper - A Paranormal Evening

Label EarMusic / V2

Beoordeling 8

Review Het is de Icon himself die wederom met een live album komt. Het album is opgenomen op 7 december 2017 na dat het album Paranormal is verschenen. De man heeft dit keer niet gekozen om de registratie te nemen van het Duitse Wacken waarvan in 2014 Het Raise the Dead verscheen, maar voor Parijs. De glamrocker weet tot op de dag van vandaag nog heerlijke rockshows uit te voeren. Met telkens een andere band zorgt hij toch dat het allemaal staat als een huis. Een spookhuis met de toneelstukjes tussen de songs door. Het blijft een fenomeen en de dvd is dan ook altijd een meerwaarde bij deze uitgaven. Dat deze toneelstukken niet op het album staat is logisch en daardoor zijn er hier en daar wel eens en knip gemaakt, dat bij een live cd niet veel voorkomt. Ditmaal kiest Alice Cooper de show te beginnen met ‘Brutal Planet’. Een maatschappelijk knipoog hoe de wereld zich beweegt. Maar ook ‘The World Need Guts’ en nieuwe songs als ‘Department of Youth’, ‘Pain’ en ‘Paranoiac Personality’ zijn erg maatschappelijk ingezette rocksongs. Het is ook een kracht van Alice Cooper om met een mooie twinkslag mensen te laten nadenken in welke wereld we leven. Denk aan ‘Billion Dollar Babies’ en ‘Feed My Frankenstein’. Songs die passen in zijn show maar ten tijde dat het gemaakt werd altijd met een knipoog naar de politiek of het leed in de wereld. Als zoon van een dominee krijg je dit wel mee en Alice Cooper weet hier nog steeds meesterlijk mee om te gaan. Natuurlijk mogen ‘Halo of Flies’, ‘Poison’, ‘I’m Eighteen’ en ‘Ballad Of Dwight Fry’ met ‘Killer/ I Love the Dead thema’ en de classic ‘Schools Out’ op dit album niet ontbreken.

Te zien in Nederland

King Company – Queen of Hearts

King Company – Queen of Hearts

Label Frontiers records

Beoordeling 7

Review De band King Company staat voor het rock talent van Finland. Deze metal rockact weet zich vanaf 2014 zich aardig in de kijker te spelen. Zeker na het debuutalbum One for the Road uit 2016 gingen de deuren voor deze band open. Met Queen of Hearts weet de band een prima opvolger te maken. Ex Thunderstorm drummer Mirka Rantanen en Children of Bodom gitarist Antti Wirman weten een prima band te formeren. Uitgaande van een zanger met hoge stem is de sound hierop aangepast. Inmiddels is zanger Pasi vervangen door Leonard Guillan. Het is vol met gitaarriffs en daaronder de volle toetsen die meer dan een bedje vormen. Nee, het is een band dat er vol voor gaat, en dat in alle opzichten. Toch is het nieuwe van de band er wat vanaf, als we dit album afzetten tegen het debuut. De melodieuze rocksound is vlakker geworden en onrustiger. Under the Spell One Day Of You Life en King For Tonight zijn deels voorspelbaar maar ook onrustig in de klankkleur. Dit kan doordat er veel instrumenten op hetzelfde cruciale moment worden gebruikt. Hierdoor komt het melodieuze deel in het gedrang. Dat is jammer, want er ontstaat een deinende rocksound met zang en een gitaar solo. Op de meer rustiger of mellow songs Never Say Goodbye en Berlin horen we dat de instrumenten meer de ruimte krijgen en er lucht ontstaat. Dit was bij het debuut meer in balans waardoor dit album dan wat tegenvalt.

Te zien in Nederland

Alice in Chains - Rainier Frog

Alice in Chains - Rainier Frog

Label BMG

Beoordeling 8

Review Het is dan eindelijk zover! Het nieuwe album van Alice in Chains heeft ruim 5 jaar op zich moeten laten wachten. Maar uiteindelijk kunnen we het zesde album van de band beluisteren. De grunge band van Seattle is een inspiratiebron voor hun hometown bands Nirvana en Pearl Jam geweest. We horen vanaf de eerste klanken van het album de herkenbare sound. ‘The One You Know’ is dan ook een passende titel om het album te beginnen waarna het titelstuk volgt. Met Jerry Cantrell en William DuVall (die in 2005 de overleden Layne Staley (1996) verving) op zang en gitaren, Mike Inez op bas en Sean Kinney op drums brengt de reünie samenstelling van de band terug. Cantrell levert nog steeds de meeste songs van het album waar het laid back ‘Fly’ een juweeltje is. Maar het logge grunge geluid is er nog steeds met ‘Maybe’ en ‘Drone’, waar voormalige Queensryche gitarist Chris DeGarmo als gastmuzikant aansluit. Met ‘All I Am’ weet de band weer een prachtig 7 minuten durend nummer de brengen, om het album in stijl af te sluiten. Het album is weer een herkenbaar Alice in Chains album wat we van hen gewend zijn. Inmiddels is de zomer- wereldtournee van de heren bijna afgelopen en misschien dat we hen begin volgend jaar weer kunnen zien op een van de Nederlandse podia.

Te zien in Nederland

Mob Rules - Beast Reborn

Mob Rules - Beast Reborn

Label SPV

Beoordeling 7,5

Review Het Duitse powermetal weet alweer hun negende album op de markt te brengen. Maar belangrijker is dat deze band alweer 25 jaar mee gaat. Hoewel de band ter dele vervangen is zijn gitarist van he teerste uur Matthias Mineur en zanger Klaus Dirks nog altijd van de partij. Het intro is classic te noemen doordat men gebruik maakt van de strijkersorkest (genoemd tot het nummer ‘Beast Reborn’) en vervolgens overgaan naar een powerfull snelle gitaarriff dat Ghost of a Change’ inluid. De galmende stem van Dirks doet het nog altijd heerlijk met alle mee-gillers in de songs. Het doet wel eens wat denken aan de beginjaren van Bruce Dickinson bij Iron Maiden. Behalve het nummer ‘Sinister Light’ dat wat vierkant en rechttoe rechtaan is, is het album een prima melodieuze power metal plaat geworden. De mooie melodieuze en harmonische zangpartijen krijgt kracht bij het intro van ‘Traveller in Time’ om vervolgens stevig van leer te trekken. Hier hoor je de band op zijn best omdat alles in het nummer zit wat deze band groot maakt. Aanstekelijke refreinen, goede drive in de coupletten en op elkaar afgestemde vocalen. De andere songs zijn er zeker niet minder om. Vooral het afsluitend einde van het album met het piano ballad ‘My Sobriety Mind’ is een juweeltje. Kortom het een prima album voor de powermetal fans die de afwisseling van metal gitaren en piano met goede zang lief hebben.

Te zien in Nederland

Mad Max - 35

Mad Max - 35

Label SPV

Beoordeling 8

Review Het is de Duitse rockact Mad Max van Michael Voss die de aarde in de jaren 80 even deed schudden. Het is dan inmiddels ook 35 jaar geleden dat het debuutalbum verscheen. En nog steeds weet gitarist Jurgen Breforth een goed staaltje rock en solo’s te presenteren. The Hutch is al een aardige intro voor het album om vervolgens met ‘Running To Paradise’ heerlijk te rocken. De melodieuze rock is kreeg gestalte wanneer Voss bij de band kwam en daarna ging het met de band snel. Men klom half jaren 80 naar de top en werden bandleden voor andere grotere acts gevraagd. Stomweg om dat men niet echt kon doorbreken. De band stopt en pakt het 10 jaar later weer op. Het lijkt een de route zich te herhalen. Voss ontpopt zich als all round en schuift gerust aan bij the Scorpions en Michael Schenker Group. Het is dan ook niet vreemd dat Scorpions producer Christopher Stickel plotseling hier achter de knoppen zit. Nu zijn ze terug met 35. Een album met nieuwe rocksongs die in hoog tempo de revue passeren. De ‘D.A.M.N.’, ‘Snowdance’ en ‘Thirty 5’ zijn allen lekker uptempo melodieuze rocksongs, die goed ingezongen zijn. Het is dan ook altijd vreemd dat deze band nooit echt heeft door kunnen breken terwijl ze een ongelooflijke klasse vertonen. Dat geldt ook weer voor dit album.

Te zien in Nederland