De Schijvenrij
 
 

Kyle Craft - Deathwish Blue

Singer-songwriters 

 

2019

Headlong - What Rough Beast

Headlong - What Rough Beast

Label Agito

Beoordeling 7

Review De Australische band Headland weet met hun popsound een vorm te vinden dat aangenaam is om te luisteren en gelijk ook gebruik te maken van instrumenten om ze experimenteel in te zetten. De Wah gitaar in I Will Fix This wordt even anders gebruikt dan de mainstream acts. Het is daarom dat deze band op valt. Het is daarnaast meeslepend, ontspannen en uitdagend tegelijk. Het openingsnummer ‘Let’s Get On With It’ is een aantrekkelijk intro van het album, terwijl de akoestische gitaar van ‘Reverse Painting’ het album even doet vertragen. Met de Ode aan de Tulp ‘O Tulip’ is de luisteraar van het album al meer een dromerige sfeer geraakt. Wanneer Darling Be Home Soon de herkenning geeft als cover van Lovin’ Spoonful songs, is er volledig voorbij gegaan aan de Motorhead cover ‘Deaf Forever’. De heren hebben op dit album is na enkele songs een vorm gevonden om de songs op elkaar te laten lijken. Het album kabbelt door de songs, al is het een prima album om als achtergrond te laten afspelen.

Leonard Cohen - Thanks for the Dance

Leonard Cohen - Thanks for the Dance

Label Legacy/ Sony

Beoordeling 8

Review Met het album You Want It Darker wist de Canadese zanger een waardig afscheid te nemen van de levenden. Hij wist dat het einde daar was en vroeg zijn zoon Adam om de laatste songs af te maken. De basis voor dit album zijn dan ook de overgebleven songs die in de maak waren voor het album You Want It Darker. Het is als het ware the last dance van Cohen. Nu bedankt hij het publiek met Thanks for the Dance. Nadat Adam alle passages heeft doorgenomen in de omgebouwde garage van zijn vader, is dit een waardig album geworden. Een album vol storytelling songs, met een warme diepe stem. Met de sfeer van Spanje in ‘The Night of Santiago’ met de handclaps en licht akoestisch gitaarwerk van Beck of het openingsnummer ‘Happens To My Heart’ dat een juweeltje voor dit album is. Zijn muze Jannifer Warnes zingt het achtergrondkoortje in van het titelstuk. Wanneer Daniel Lanois zijn studio indook om het album verder te mixen voegde hij hier en daar sfeervolle klanken toe. Met mooie verhalen van ‘It’s Torn’ en ‘The Goal’ is dit album weer een prachtig verhaal dat beelden is geschreven. De voorstellingen komen in je op wanneer je de verhalen hoort. Het is dan ook een mooie last dance. Of deze danse nu voorbij is weten we niet. Met de zwarte hoes en gouden letters is het zo een waardig afscheid.

Simon Joyner – Pocket Moon

Simon Joyner – Pocket Moon

Label Grapefruit/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Met de naam Simon Joyner kunnen we zeggen dat hij niet bij iedereen direct op popt. Toch weet deze singer-songwriter vanaf ergen in de jaren 90 zijn songs op plaat te zetten. Hij is nooit op zoek gegaan naar een groot label en hield de eer en faam aan zich zelf. Toch bleef deze man niet onopgemerkt. Onder zijn schare fans zijn Beck en Kevin Morby. Zij zien hem als een grote inspirator. Het is niet vreemd, omdat deze man dezelfde tekenen kent als zijn inspirator Bob Dylan. Wanneer we het nieuwe album luisteren, horen we direct op het openingsnummer ‘You Never Know’, dezelfde manier van songwriter dat Dylan van zijn eerste periode ook heeft. Het zijn allemaal mooie kleine verhalen die met een akoestische gitaar zijn ondersteund. Daarna komt de rest van de band, ingetogen drum en bas, soms een strijker erbij of een piano. ’You’re Running Away, David’, “Yello Jacket Blues’ of het titelstuk ‘Pocket Moon’, het zijn vooral de verhalen die het hier doen. Poetisch en beeldend alsof hij een zelfportret maakt op canvas. Maar ook met humor zoals hij zijn bandleden als Nervous Stars benoemd. Tot slot maakt hij een prachtig simpel slaapliedje ‘Blue Lullaby’. Klein, intens, mooi en ingetogen zoals de gehele plaat, zijn gehele collectie, zijn hele zijn.

Itasca - Spring

Itasca - Spring

Label Paradise Of Bachelor

Beoordeling 8

Review Voor haar nieuwe album Srping verhuisde Itasca (Kayla Cohen) naar New Mexico. In een desolate omgeving woonde ze een tijdlang in een “Adobe”-huisje en werkte daar in alle afzondering aan nieuwe nummers. De soberheid, het desolate landschap en de ongereptheid van de Four Corners Regio in het Zuidwesten van de VS vormen het toneel van Spring. Na enkele persoonlijke tegenslagen koos ze voor deze omgeving om haar demonen te verdrijven en nieuwe inspiratie op te doen. Bij de opener ‘Lily’ weet Kayla Cohen meteen de juiste sfeer neer te zetten; het ietwat psychedelische nummer verteld over de “hallucinaties” van Kayla tijdens haar reis van LA naar New Mexico. Naast Kayla op akoestische gitaar is er de eerste kennismaking met de gastmuzikanten die voor de intieme sfeer op dit album zorgen. Met ‘Only A Traveler’ horen we een iets rijker instrumentarium waarbij vooral de strijkers voor een prachtige melancholie zorgen. Want juist dat is één van de sterke elementen van dit album; Kayla heeft zich omringd met enkele klasbakken zoals multi-instrumentalist James Elkington, Chris Cohen en muzikanten uit Gun Outfit en Sun Araw. Bij de single ‘Bess’s Dance’ komen alle ingrediënten wel samen; de wat zalvende stem van Kayla, de subtiele strijkers, percussie, gitaar en piano in perfect evenwicht. ‘Comfort’s Faces’ wordt vooral door de stem van Kayla en de akoestische gitaar ingekleurd waarbij de accenten door de pedal-steel worden aangebracht. Persoonlijk wordt de Amerikaanse singer/songwriter bij ‘Blue Spring’ en ‘A’s Lament’ als ze ons meeneemt in boeiende verhaallijnen over enkele relaties die op een dood spoor belandden. En al deze nummers stralen een soort van natuurlijke warmte af. ‘Consilk’, met de vibrerende stem van Kayla die er zorgt dat het nummer onder je huid kruipt, is tot stand gekomen tijdens de lange wandelingen die ze in New Mexico maakte. De verhalende liedjes worden mooi ingekleurd en naast haar stem zijn het de akoestische gitaar, strijkers, pedal steel en ander instrumentarium dat voor de ingetogen maar toch rijke sfeer zorgen. Door het sublieme ‘fingerpicking’ gitaarspel op ‘Voice Of The Beloved’ wordt deze track tot één van de hoogtepunten van Spring gepromoveerd. Open To Chance kreeg in 2016 al lovende kritieken maar met Spring weet Itasca een nog hoger niveau aan te tikken. Na elke luisterbeurt zijn het nieuwe accenten die boven komen drijven en blijken de op het eerste oog wat eenvoudige arrangementen veel rijker te zijn. Een onderscheidend album dat na elke luisterbeurt verder onder je huid kruipt. Veel luisterplezier.

Nina June - Shadows & Riddlese

Nina June - Shadows & Riddlese

Label Nettwerk

Beoordeling 7,5

Review Na het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum Bon Voyage uit 2018, brengt Nina June nu op het Nettwerk-label een EP uit met vijf nieuwe songs onder de titel Shadows & Riddles. Al eerder maakten we kennis met twee singles die afkomstig zijn van Shadows & Riddles. ‘Summersnow’ is een wat dromerige softpop-nummer waarbij haar stem prima in balans is met de vloeiende melodielijn. De tweede single was ‘The Change In Me’, een prachtige innemende ballad. Bijzonder hierbij is dat ze dit nummer zingt met componist/producer Lywe en de tweestemmigheid pakt wonderbaarlijk goed uit. De huidige single ‘Raven’s Feather’ sluit prima aan bij de eerdere singles en naast de immer opvallende stem van Nina kent dit nummer een wat rijker instrumentarium. Liefde is een universeel thema en ook de in Castricum geboren talentvolle singer/songwriter pakt regelmatig naar dit thema terug. ‘Twenty One’ is een prachtige pianoballad die de prachtige stem van Nina ondersteund en dat door de zangeres op één moment na heel mooi klein wordt gehouden. De zangeres die de Rockacademy volgde pakt ook bij de titelsong terug naar de piano maar gaandeweg wordt deze track subtiel uitgebouwd met drums, synths en wat elektrische gitaar. Evengoed is daar altijd die stem dat centraal de aandacht opeist. Nina is naar eigen zeggen geïnspireerd door bands als Fleetwood Mac, CSN&Y en dan vooral de harmonieën en de wijze van songwriting. Dat is wel herkenbaar al is het jammer dat Shadwos & Riddles maar vijf nieuwe tracks telt. Qua stemgeluid en timbre doet de talentvolle Amsterdamse wat denken aan een artiest als Dido. Na deze geslaagde EP is het wachten op een volwaardig album met nieuw werk. Veel luisterplezier.

Mikal Cronin - Seeker

Mikal Cronin - Seeker

Label Merge Records

Beoordeling 8,5

Review De Amerikaanse singer/songwriter én muzikant Mikal Cronin is na een afwezigheid van 4 jaar terug met zijn nieuwe album Seeker. Gelukkig voor ons brengt hij weer nieuw, eigen werk uit want we kennen hem natuurlijk als bandlid van Ty Segall. De 33-jarige en uit Laguna Beach, California, afkomstige Cronin is een duizendpoot. In 2011 was daar zijn titelloze soloalbum maar het is vooral het album MCIII uit 2015 dat indruk maakte. Naast zijn solowerk is hij ook één van de dragende muzikanten in de band van Segall dus het is dan ook niet vreemd dat een aantal van die bandleden ook op Seeker hun medewerking verlenen. Als we nog verder in zijn verleden duiken maken we kennis met nog meer bands waarin Cronin zijn sporen heeft verdiend. Hij opent met de geweldige track ‘Shelter’; verschillende diverse ritmes, een “break” in het nummer en naast de nadrukkelijk aanwezige drums is er ruimte voor elegante strijkers die voor een wat mystiek en psychedelisch karakter zorgen. Die strijkers komen ook weer voorbij in het iets meer gedoseerde ‘Show Me’ en gaandeweg ontwikkelt dit nummer zich tot één van de meest sterke nummers; het zou ook door wijlen Tom Petty geschreven kunnen zijn; de strijkers, de backing vocals, de toetsen en toch altijd terug kunnen grijpen op je eigen stem. Het derde nummer, ‘Feel It All’, begint wat minimalistisch met Cronin die zichzelf op gitaar begeleid maar ook nu bouwt hij het weer uit tot een pakkend nummer. Het mooie is dat hij dit uiterst hoge niveau het hele album vast weet te houden ondanks dat de stem van Cronin af en toe nonchalant lijkt te klinken. Soms, heel soms schakelt de Amerikaan terug zoals bij de prachtig innemende pianoballad ‘Sold’, waar Cronin ook de rol van troubadour kan aannemen. Ook in het tweede deel pakt Cronin nog wel eens terug naar dat ietwat psychedelische karakter zoals bij ‘I’ve Got A Reason’, dat overigens ook nog wel wat Beatlesque klinkt en herinneringen oproept aan St. Peppers Lonely Heart Club Band. Cronin neemt je mee op zijn muzikale reis en blijkt op Seeker meer dan eens een veelzijdig muzikant te zijn. ‘Guardian Well’ wordt door de snaredrums getekend, terwijl het “fuzzy” en met een Westcoast-sound sound overgoten ‘Lost A Year’ door de blazers tot grote hoogte wordt opgestuwd. ‘Caravan’ is dan weer heerlijk uptempo en een miniem uitstapje naar de Countryrock. Afsluiten doet Cronin in stijl; het akoestische ‘On The Shelf’ klinkt alsof het in één take recht vanuit het hart op de plaat is gezet. Kippenvel. Mikal Cronin levert met Seeker een topplaat af. Het biedt voor iedereen wel de nodige aanknopingspunten maar na elke luisterbeurt krijgt dit album meer glans. Hij durft op Seeker buiten de lijntjes te kleuren en nieuwe dingen te ontdekken. Met Seeker levert hij zijn beste album tot nu toe af. Veel luisterplezier.

Tim Dawn - I'll Hold On

Tim Dawn - I'll Hold On

Label Cloud 9 / Universal

Beoordeling 7,5

Review De singer songwriter uit Utrecht ging regelmatig het nabij gelegen park bezoeken om de rust te snuiven. Dan komt de inspiratie vanzelf. Van Parket naar Park Als pleiter in de rechtbank heb je veel aan je hoofd en dat moet een plekje krijgen. Tim weet dit hier te doen en heeft hierdoor zijn tweede Ep met liedjes kunnen maken. Dat er ergens zijn inspiratie van de rust van het park gekoppeld wordt de klanken van Coldplay hoor je op ‘Walk on a Wire’ en ‘Bite The Bullet’. Filtering De klankkleur van de songs liggen in het genre van de Britse band maar heeft nog wat tijd nodig om het groei element volledig te laten schitteren. De outro’s zijn soms wat te lang voor een net 3 minuut durend nummer. Terwijl ‘Shadow’ een mooi liedjes is dat ten opzichte van de andere songs als beste uit de verf komt. Het album is nog een zoektocht naar de juiste sound die bij Tim past. Wellicht horen we dit meer op het komende album omdat de filtering al is begonnen.

Geraint Watkins – Rush Of Blood

Geraint Watkins – Rush Of Blood

Label the Last Music

Beoordeling 8

Review Bij de naam van Geraint Watkins zijn er weinig mensen die hun hand opsteken om te zeggen ja dat kennen we! Toch zijn er veel mensen die deze gitarist hebben bewonderd. Als zanger en gitarist bij Mark Knopfler, Eric Clapton, Paul McCartney laat hij zijn naam op diverse album achter. Het afgelopen jaar verscheen er nog wat re releases van deze man, maar nu is er tijd voor nieuw werk. Het album is een mix van rock and roll met een vleugje country op ‘Heart of Stone’. Het album kent een pakkende openingsnummer en titeltrack. Het swingt en laat de jaren 60 in een nieuw jasje herleven. Of weet hij een knipoog te maken naar Johnny Cash met ‘Middle of the Night’. Surf country met een diepe stem geven hem een route naar de platenkast om het albums van Johnny Cash te pakken en die route nemen we komende maand weer wanneer Bob Dylan met zijn album met Cash verschijnt. Uiteindelijk weet Watkins dat hij een prima liedjes schrijver is en dat bewijst hij met ‘Heaven Only Knows’, dat hij als kaal liedje heeft gemaakt en dit aangevuld heeft met wat percussie, bas en een solo van Martin Winning op de klarinet. Eenvoudig mooi. Dat is ook het album in een notendop. Het zijn prachtige liedjes die je te allen tijde kunt opzetten en altijd lekker in het gehoor klinkt.

Red River Dialect – Abundance Welcoming

Red River Dialect – Abundance Welcoming

Label Paradise of Bachalors/ Konkurrent

Beoordeling 8,5

Review De Ierse singer- songwriter David Morris weet al jaren hoe de folk muziek moet klinken. Wanneer we de hoes van dit album open slaan zien we verschillende Nederlandse namen waarmee hij dit album heeft weten te maken. Het album is traditioneel en modern, pakkend en meeslepend. Als overtuigend Boeddhist wist Morris 9 maanden in retraite te gaan om uiteindelijk weer terug te keren met dit album. Inmiddels is deze band al enige jaren werkzaam en weet men een vorm van folk te brengen dat doet denken aan the Waterboys en Nick Cave. Pakkend donkere popfolk met stuwende drums en violen die al dansend door de songs bewegen. Het is daarom al een heerlijk album. Met de scherpe teksten van ‘Slow Rush’ en ‘Salvation’ weet Morris vanuit zijn achtergrond als predikanten, de maatschappelijk situaties scherp neer te zetten. De akoestische klanken van ‘Piano’ en de warme stem, dat doet denken aan Ian Anderson van Jethro Tull, op ‘My Friend’ en ‘Red River’ geven het album en deze band net wat extra’s dat we bij vele acts wel eens missen. Mooie plaat.

Robbie Robertson – Sinematic

Robbie Robertson – Sinematic

Label Universal

Beoordeling 8,5

Review De Canadese gitarist Robbie Robertson verliet op 15 jarige leeftijd de school om bij The Hawks te komen spelen. De band die toen Ronnie Hawkens begeleidde werd in 1966 door Bob Dylan, overgenomen. Het legendarische album Basement Tapes van Bob Dylan werd het startsein om the Hawks van naam te veranderen in The Band, die hun laatste concert opnamen. Het album The Last Waltz is nog steeds een klassieker in de wereld van de muziek. Als sessiemuzikant weet Robertson bij vele grootheden te spelen en kent ook een eigen solo carrière. Eens in de zoveel tijd weet de man een album op de markt te brengen en vandaag is er weer een gelanceerd. Ook dit album ademt het herkenbaar geluid van Robbertson uit. De hit ‘Somewhere Down That Crazy River’ uit 1988 is voor velen herkenbaar. Deze sfeer hoor je op dit album terug met ‘Walk in Beauty Way’ waarbij de dochter van Precilla Coolidge (zus van Rita Coolidge, die samen met haar man Satterfield zelfmoord heeft gepleegd ) Laura Satterfield de vocalen waarneemt. Op dit album zijn er meer gasten te vinden. Naast muzikanten als Pino Palledino (o.a. Paul Young, Elton John,The Who, John Mayer), Jom Keltner en sessie drummer Chris Dave horen we Van Morrison op ‘I Hear You Paint Houses’ en Glen Hansard op ‘Dead End Kid’. De slepende popsound wordt afgewisseld met storytelling songs en uitgewerkte blues solo’s van Derek Trucks (Tedeschi Trucks Band) en Doyle Bramhal II op ‘Remembrance’ waar je u tegen zegt. Robbie Robertson hervindt zich met dit album of wellicht beter gezegd dat hij na 8 jaar weer een juweeltje op de plank heeft gelegd. Een album vol sfeer dat je meesleept in prachtige verhalen !

Mercy John - Cruel Love

Mercy John - Cruel Love

Label Butler/ Bertus

Beoordeling 7,5

Review De Nederlandse singer- songwriter Mercy John (John Verhoeven) wist zich in 2017 met een prachtig album This Ain’t New York zich in de schijnwerpers te zetten. Dit jaar verscheen het album Let It Go Easy en deed niet onder het debuut album. Maar de aandacht bleef wel wat achterwege. Met de EP ‘Cruel Love’ weet de man zijn liedjes enkel en alleen met akoestische gitaar te vertolken. Het is de kracht van deze liedjes. Ze zijn gemaakt op een akoestische gitaar en dat moet voldoende zijn op dit uit te bouwen naar een volledige bezetting. Maar meestal zijn deze songs intenser en intiemer. Naast het aangrijpende ‘Cruel Love’ zijn ‘Endless Summer’ en het titelstuk van het debuut album zijn deze song prachtig op deze EP gekomen. Het album is een 10” dat op beperkte oplage verkrijgbaar is.

Devendra Banhart – Ma

Devendra Banhart – Ma

Label Nonesuch / warner music

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse singer- songwriter Devendra Banhart uit Texas werd gezien als wonderkind. Als kunstenaar werd zijn interesse gewekt in de muziek en Swans zanger/ gitarist Michael Gira (The Young God records) nam de man onder zijn hoede. Zijn album Cripple Crow uit 2005 bracht hem tot vele podia. Inmiddels zijn er bijna 15 jaren verstreken. De man zijn recent album ‘Ape in Pink Marble’ kwam 2 jaar geleden uit en met Ma weet hij wederom een album vol mooie singer songwritersliedjes te produceren. Met vraagstellingen in de teksten van o.a Is This Nice? en ‘Ami’. De songs variëren van de Hawaiiaanse klanken op ‘Love Song’ tot latinsongs als ‘Abre Las Manos’. Het eerste deel van het album kenmerkt zich meer in de singer- songwriters songs en het tweede deel trekt hij meer de Zuid Amerikaanse weg en de daarbij behorende muziek. Het is niet geheel verrassend voor een man die zijn roots in Venezuela heeft liggen.

Shannon Lay – August

Shannon Lay – August

Label Subpop/ konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De roodharige singer-songwriter uit California debuteert met August op het Subpop label. Met de titel August weerspiegeld ze het zomerse leven dat in het gelijknamige nummer terug komt. De tokkelende singer-songwriter weet haar storytelling over de druilerige herfstmaand ‘November’ of en terugblik in ‘Past Time’. Haar mooi en heldere stem met het rustgevende getokkel doet denken aan Joni Mitchel achtige songs. Het album kabbelt als ‘Sea Came to Shore’. Het album is er eentje met vele klein en mooie liedjes, maar ik kan me voorstellen dat een heel album ook wat eentonig kan zijn en de luisteraar afhaakt. Anderzijds is het album heerlijk en rustgevend om op een zondagochtend naar te luisteren.

Joan Shelley - Like The River Loves

Joan Shelley - Like The River Loves

Label No Quarter

Beoordeling 8,5

Review De Amerikaanse singer/songwriter Joan Shelley heeft de afgelopen jaren een meer dan respectabele carrière opgebouwd. Deze week kwam haar nieuwste album Like The River Loves The Sea uit met weer die eigenzinnige, breekbare mix van Folk, Country en Americana. Voor dit album trok de uit Louisville, Kentucky afkomstige singer/songwriter naar IJsland. Samen met haar vaste bandleden als multi-instrumentalist James Elkington, gitarist Nathan Salsburg en een aantal lokale muzikanten werd dit prachtige album in een kleine vijf dagen opgenomen. Voor de opnames koos ze een aparte locatie, Reykjavik, in plaats van het vertrouwde Kentucky. Maar ook op Like The River Loves The Sea is het de stem Joan en het subtiele instrumentarium dat bepalend is en niet de locatie. Overigens koos ze bewust voor IJsland omdat ze eens in een ander landschap haar nummers vorm wilde geven. Zelf zegt ze hierover: “Landscape has always had a strong effect on my imagination and the way I hear music”. De twaalf liedjes zijn weer subtiel en worden als altijd klein gehouden. Joan weet als geen ander een rustige, intieme sfeer te creëren waardoor je als luisteraar geboeid blijft. Bij de lieflijke opener ‘Haven’ horen we meteen haar kraakheldere stem met dat typerende timbre, ondersteund door wat akoestisch fingerpicking gitaarspel. Met ‘Coming Down For You’ wordt er een iets rijker instrumentarium toe, een vleugje Country, waardoor het arrangement gewoon nét iets meer karakter krijgt. Ook de “harmony vocals”, op dit nummer uitgevoerd door Bonnie "Prince" Billy voegen echt wat toe. Op nummers als ‘Teal’, en ‘Cycle’ klinkt Joan breekbaar en ‘When What It Is’ is Folk in de puurste soort. ‘The Fading’, met nét iets meer tempo, is misschien wel het hoogtepunt van het album en ook hier zorgt Bonnie "Prince" Billy voor een bijdrage. Op ‘Awake’ horen zelfs meerdere backing vocals. De IJslandse bijdrage wordt geleverd door enkele lokale muzikanten zoals Albert Finnbogason op de Wurlitzer. Verder horen we klassieke elementen viool en cello waardoor dit album weer tot een pareltje uitgroet. Luister maar eens naar ‘The Sway’ dat weer zo’n heerlijk zuidelijk Americana karakter heeft meegekregen. Het laatste deel bestaat uit het prachtig melancholieke ‘High On The Mountain’ en bij afsluiter ‘Any Day Now’ komt alles nog één keer bij elkaar: de gebarsten stem van Joan en het nummer wat rijker gearrangeerd door de hulp van haar muzikale vrienden. Like The River Loves The Sea is een album dat herkenbaar klinkt. Het album is weer prachtig geworden waarbij alles in balans is en waar de details voor de nuances zorgen. Gun het album een paar luisterbeurten en het zijn juist die nuances die er voor zorgen dat je blijft luisteren. Veel luisterplezier.

Frank Turner – No Man’s Land

Frank Turner – No Man’s Land

Label Polydor

Beoordeling 8

Review Het achtste album van de Engelse singer-songwriter Frank Turner ent weer heerlijke donkere songs met een knipoog vol humor. Met zijn band Million Dead ging de man steviger te werk, maar nu is de folk en de rust in hem gekeerd. ‘Graveyard in the Outcast Dead’, ‘Dora hand’ of ‘A Perfect Wife’, het zijn allemaal storytellingsongs met een tintje folk. Het is ook niet geheel vreemd, omdat dit album een concept album is waarbij Turner de songs koppeld aan bijzondere vrouwen uit de historie. Zelf de Nederlandse Mata Hari uit Leeuwarden krijgt een centrale plek op dit album. Het nummer ‘Eye of the Day’ is aan haar opgedragen. Natuurlijk moeten we deze vooral Engelse dames kennen om het gehele verhaal te herkennen. Het album bevat prachtige verhalen en opzwepende folk waardoor alle songs en historisch nummer is, mat als personal touch ‘Rosemary Jane’ dat over zijn moeder gaat. Kortom een mooi en verrassend album met een goed verhaal.

Marieke van Ruitenbeek – Ongelofelijk Fa

Marieke van Ruitenbeek – Ongelofelijk Fa

Label eigen beheer

Beoordeling 8

Review Als Gelders talent start Marieke van Ruitenbeek een heus charme offensief. En terecht want ze is dan ook ongelofelijk fantastisch! Haar album vol prachtige liedjes weerspiegeld haar gedachten en deelt ze haar belevenissen met het grote publiek. Vanaf de eerste klanken van het album is het raak. Met ‘Lief Ben Jij’ weet ze te versieren en laat ze al van haar houden voordat je haar kent. Haar openheid weet ze om te zetten in liedjes die balanceren tussen de kleinkunst en Nederpop. Het beeldend liedje ‘Zorgvuldig Vervangen’ is een hartenbreker waarbij je de arm al om haar schouder legt. Marieke weet met haar stem verhalen te vertellen die doen denken aan Eef de Roovere, maar ieder verhaal is anders. Hierdoor wordt ieder liedje een nieuw verhaal over de drama van de liefde. “‘Ongelofelijk Fantastisch’ om alles fout te doen” laat haar telkens teleurstellen in de liefde. Of is het de klungeligheid van de man die alles probeert goed te doen maar dat het uiteindelijk niet lukt, waardoor ze haar liefde niet meer herkent. Het zijn de beeldende verhalen van een vrouw die op zoek is naar de ware liefde. De zoektocht naar hartstocht en passie. Het spel van de verleiding en de gevolgen hiervan. Alle liedjes zijn in de compositie lekker afwisselend, maar toch ook weer een geheel. Het is dan ook een album dat goed in balans is. Hierdoor is Marieke een aanwinst op de Nederlandse podia. Een album vol mooie luisterliedjes waarnaar je blijft luisteren. De vragen die ze op je afvuurt en geen antwoorden geeft. Dat brengt je tot een melancholische sfeer, dat gelukkig wordt doorbroken met de dansbare ‘Flirt’. Een album dat we alleen maar kunnen aanbevelen, nu de Nederlandse popliedjes in de spotlight staan.

Fionn Regan - Cala

Fionn Regan - Cala

Label Abbey Records

Beoordeling 8,5

Review De Ierse singer/songwriter Fionn Regan is terug met een nieuw album. Voor het schrijven van Cala, dat vol staat met kleine verhaaltjes, ging Regan naar het kustplaatsje Bray om in alle rust de juiste sfeer te creëren. In 2006 maakten we kennis met de muziek van deze sympathieke Ier en dat album kwam in dat huisje in Bray tot stand. Tussendoor bracht hij nog wat albums uit, al dan niet samen met een begeleidingsband, maar voor Cala trok hij zich terug om solo een prachtig veelal akoestisch werk uit te brengen. Overigens kunnen we vele verwijzingen naar dat kustplaatsje terugvinden; niet alleen betekent Cala in het Spaans “kreek” maar ook in de titels en songteksten vinden we verwijzingen naar het water terug. Regan is zo’n singer/songwriter waarbij het totale album een coherent geheel is maar waar de nummers toch de nodige variatie kennen. Hierdoor blijft het boeiend om naar te luisteren. In die etherische sfeer waar Cala voor zorgt, blijft er meer dan genoeg over om van te genieten. Bij de opener ‘Color Of Fur’ speelt de Ier meteen zijn troeven uit; soepel fingerpicking gitaarspel, zijn ingetogen stem en wat subtitel toegevoegd instrumentarium. Overigens worden alle instrumenten op dit album door Regan zelf bespeelt. Zo worden de (semi)akoestische nummers prachtig opgebouwd en nummers als ‘Head Swim’, ‘Volca’ en ook de titelsong zorgen voor een mooie muziekbeleving. Maar vooral ‘Riverside Heights’, met ook weer een verwijzing (“The sand dunes and the stars / The moon is a tambourine”), en ‘The Ocean Wave’ zijn misschien de beste nummers van het album en die zijn op een prachtige, adembenemende wijze sfeerbepalend. Alle nummers op Cala zijn stijlvol, etherisch van karakter maar vooral stemmig. Nergens een muzikale uitspatting maar het is een aaneenschakeling van gevoelige melodieën en ondanks de ogenschijnlijke eenvoud absoluut krachtig en overtuigend zijn. Veel luisterplezier.

Banty Holler – Wired for Sound

Banty Holler – Wired for Sound

Label eigen beheer

Beoordeling 7

Review De honky tonk Americana sound van Banty Holler is een combinatie van blues, rock and roll en country. Na Tradition komt Holler met Wired For Sound. De zanger Neile H. Coe III verruilde als tiener het grote Chicago voor een avontuur in Europa. Van bordenwasser, kelner tot onderwijzer in Rimini, hij heeft het allemaal gedaan. Nu is hij neergestreken in Den Haag en weet hij met zijn gitaar de radiostations, huiskamers en festivals te bespelen. Van 200 By the Sea naar Jan Donkers en dan weer op naar Meerradio en Jazz in de Grachten. Het gaat om de ‘Dishwasher’s Dream’ ten gehore te brengen en de liefde voor ‘Loretta’ te bespelen. Of dat hij het Good Golly Miss Molly weer doet herleven. Gewapend met zijn gitaar en versterker weet hij een sound te brengen dat Johnny Cash al op zijn eerste platen had vastgelegd. Met een alleraardigst ‘Wayfaring Stranger’ weet Holler een prachtig liedje vast te leggen.

Kyle Craft – Showboat Honey

Kyle Craft – Showboat Honey

Label Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 8

Review Het album Full Circle Nightmare was zeker een prettige verrassing van de Amerikaanse singer- songwriter Kyle Craft. De 30 jarige man weet met Showboat Honey zijn derde album op de markt te brengen. Inmiddels werkt Craft al een poos met een vaste band en dat plukt hij nu zijn vruchten van. Het album is heerlijk en wederom verrassend goed. 'O Lucky Hand' en 'Broken Mirror Pose' zijn lekkere song waar het album mee begint. Enigszins pop maar de indiesound is genoeg op dit album te horen. De rocksound horen we op ‘Ugly NY’ waar de man uit Portland zijn eigen gedachten over heeft. Craft weet zijn ellendige omstandigheden in zijn leven om te zetten in de een positieve vibe. De liefde deed de rest en de zon begon weer in zijn leven en de muziek te schijnen. ‘Deathwish Blue’ en ‘Blood in the Water’ zijn de verhalen die een andere compositie kreeg. De man die vol inspiratie zit van David Bowie en Bob Dylan brengt dit op een mooie wijze in ‘Bed in Needles #2’ en meer songs van dit album. Het is dan ook een man die je in de gaten mag houden en ik gun hem het succes voor de komende festivals. Het is een act die je komend jaar dan ook niet mag missen.

Heather Nova- Pearl

Heather Nova- Pearl

Label V2 Records

Beoordeling 8

Review Heather Nova is terug met haar nieuwe album Pearl. Precies 25 jaar na het uitkomen van haar succesvolle album Oyster is ze terug met het meer dan persoonlijke album Pearl. Ook dit album kent weer een aantal nummers met een persoonlijke inslag en een directe link naar het album Oyster. De samenwerking met producer Youth is in ere hersteld maar er zijn meer parallellen; op Oyster speelde basgitarist Felix Tod mee, de man met wie ze zou in het huwelijk zou treden maar in 2014 ook van zou scheiden. Bij ‘In The Wounds We Bled’ pakt ze terug naar de periode rondom die scheiding van enkele jaren en in dit nummer worden subtiel wat Country en Americana invloeden verwerkt. De tegenstelling is dan ook mooi bij het volgende nummer ‘All The Rivers’; bij dit uptempo nummer waarin ze eigenlijk over haar geluk in een nieuwe liefde zingt klinkt de emotie luid en duidelijk door. Ze komt er op dit album zelfs mee weg om een liedje naar haar nieuwe liefde te vernoemen; ‘Vincent. Met ‘Some Things Just Come Undone’ hebben we het meest persoonlijke nummer te pakken; hoe vertel je je zoontje dat je ouders gaan scheiden? De gitaren zijn hartverscheurend, evenals de tekst. Mooi en breekbaar zijn de rustige songs op Pearl; luister maar eens naar het breekbare en ingetogen ‘Rewild Me’ waarbij ze ook weer terugkeert naar een door Heather veelgebruikt thema; de natuur. Het akoestische ‘After All This Time’ past perfect bij haar stem en ook ingetogen nummer als ‘Don’t Worry What The Experts Say’ en ‘Over The Fields’ luisteren makkelijk weg, alhoewel laatstgenoemde track een diepere lading heeft. Op Oyster zong ze over een geliefde die haar mishandelde, dit nummer gaat over diezelfde persoon die in een persoonlijke brief zijn spijt betuigt en aangeeft stervende te zijn. Dus nog een parallel. Met ‘Your Words’ pakt ze nog een keer terug naar de wijze les van haar moeder dat woorden iemand echt kunnen raken; zowel positief als negatief. Het uptempo ‘Just Kids’ is één van de sterkere nummers met de alom elektrische gitaar die voor de juiste lading zorgt. Heather Nova zei in een interview “I didn’t plan to release an album on the 25th anniversary of Oyster. It just worked out that way”. Maar zoals gezegd, het is onmogelijk om geen parallellen te trekken en zelfs de beide titels hebben een logische verbinden; de oester die uiteindelijk transformeert tot een parel. Pearl is een persoonlijk album geworden vol met mooie liedjes, sterke teksten en misschien klinkt de oorspronkelijk uit Bermuda afkomstige singer/songwriter hier wel beter op als ooit tevoren. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Mick Flannery – Mick Flannery

Mick Flannery – Mick Flannery

Label Rosaleen rec

Beoordeling 7,5

Review Wanneer de jonge Mick Flannery op jonge leeftijd de MTV unplugged sessies volgde weet hij een ding zeker. Met open mond keek hij naar Nirvana aflevering en wist dat dit voor hem het summum was. Het resultaat is dat de jonge Ierse man de gitaar pakt en op zijn 19de de internationale Singer-songwriters competitie in Nashville wint. Op het titelloos album horen we de invloeden van Kurt Cobain in ‘Wasteland’ maar ook de classic singer-songwriters als Bob Dylan heeft indruk op de man gemaakt. ‘Must Be More’ en het mooie ‘Come Find Me’ zijn doordachte composities. Naast dat de man een ingetogen zangstem heeft weet hij een vorm te vinden waarbij de man direct aansluit bij de moderne singer-songwriters. Hij zingt over zijn ambities en toekomst dat nog ruim voor hem ligt. Het heeft ook iets Iers, en qua stijl tussen Luka Bloom en Coldplay. Zijn inspiratie van Tom Waits en Leonard Cohen horen we in het ‘Light of Fire’. Het past allemaal in de wereld van Mick Flannery en met dit album weet hij een prachtig debuut te maken.

Bruce Springsteen - Western Stars

Bruce Springsteen - Western Stars

Label Columbia Records

Beoordeling 9

Review Hij stond maar liefst 236 avonden op Broadway. Alleen met zijn gitaar en zonder E- Street Band. De documentaire is op Netflix voor iedereen terug te kijken en is een perfecte aanvulling op de biografie die The Boss uitbracht. Nu is hij terug met een nieuw soloalbum, Western Stars. Springsteen is een fantastische verhalenverteller. Zijn liedjes zijn steevast verhalen over de middenklasse, liefde, dromers en andere alledaagse zaken waar iedereen zich in zal en kan herkennen. Maar we kennen hem ook als een maatschappelijk bewogen man zoals op bijvoorbeeld The Rising te horen is. In een opmaat naar een nieuw album met zijn E-Street Band is dat bij Western Stars misschien net iets anders en ook het geluid van dit nieuwe album is toch nét wat anders dan op zijn eerdere soloprojecten als Devil And Dust en vooral The Ghost Of Tom Joad. Dit album heeft over het algemeen een wat rijker instrumentarium en een wat orkestraler geluid. Strijkers en lapsteel zijn goed vertegenwoordigd en het album heeft misschien zelfs wel een filmisch karakter. Laat onverlet dat Westen Stars een prachtige plaat is waar Springsteen zijn liedjes vol emotie neer weet te zetten. ‘Chasin’ Wild Horses’ is misschien wel een blauwdruk van het album en bij het beluisteren van dit nummer wordt je waarschijnlijk door melancholie overvallen en springen de tranen oprecht in je ogen. ‘Sundown’ heeft wat meer vaart evenals ‘There Goes My Miracle’. Maar verder zijn het vooral de ingetogen liedjes waar Springsteen zonder zijn band kwetsbaar op klinkt; ‘Hello Sunshine’, Tucson Train’ en het akoestisch georiënteerde ‘Hitch Hikin’ zijn mooie sfeerpareltjes. Meest vrolijke track op dit album is ‘Sleepy Joe’s Café’ dat als enige het wat folkachtige karakter kent dat we nog van The Seeger Sessions kennen. Prachtig zijn de met emotie doordrenkte nummers als ‘Moonlight Motel’ dat verhaald over een vervallen plaats en de titelsong over een op zijn retour zijnde acteur. Ook bij ‘Stones’ weet hij absoluut de spreekwoordelijk juiste snaar te raken. Western Stars is een prachtig album geworden; vol weemoed en met een filmisch grandeur worden de personages in zijn nummers neergezet met als hoogtepunt het personage uit het titelnummer (Once I was shot by John Wayne, yeah, it was towards the end / That one scene's bought me a thousand drinks, set me up and tell it for you, friend / Here's to the cowboys, riders in the whirlwind.). Bijna 70 en nog steeds vol energie en inspiratie want hij verontschuldigd zich bijna dat hij dit soloalbum uitbrengt om er aan toe te voegen dat hij de studio in gaat om met zijn E Street Band een nieuw album op te nemen. Een fantastische plaat. Veel luisterplezier.

David Allred - The Cell

David Allred - The Cell

Label Erased Tapes/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Het duo David Allred en Peter Broderick hebben hun krachten verzamelt en weten met the Cell een ingetogen mooi album te produceren. De heren zijn beide multi instrumentalisten en bespelen zelf de piano, trompet, bas, viool, klokkenspel en keyboards. De man werkte in het bejaarden tehuis en werd hierdoor geïnspireerd tot het maken van een album. Met The Cell is het een vervolg op zijn recent album The Transistion. Met de songs die vooral rust uitstralen weet Allred mooi en gebalanceerde songs te maken. Zijn stem past hier ontzettend goed bij. ‘Nature Course’, ‘Mandatory Soul’ of ‘Family’ en het instrumentale begrafenisnummer ‘Fading Away’ zijn songs die je gerust kunt zingen in de activiteiten ruimte van dit tehuis. Alleen moet je dan niet te veel naar de teksten luisteren anders gaat het straks als bewoner van het tehuis, over jezelf.

Noah Kahan – Busyhead

Noah Kahan – Busyhead

Label Republic/ Universal

Beoordeling 8

Review Wanneer je plaat begin met het ‘Don’t Take Yourself So Seriously’ dan ben je al goed bezig. Het is de openingszin van het nieuwe album van Noah Kahan. De Amerikaanse singer-songwriter heeft zijn hart in de folk sound liggen. Hierdoor komt zijn muziek al snel in het rijtje van Mumford & Sons, Of Monster an Man etc. Het zijn misschien de huidig voor de hand liggende muziekscene, maar Kahan weet hier goed in te gedijen. De teksten zijn heerlijke verhalen met persoonlijke vraagstellingen en kijk op de huidige maatschappij. Naast een goede zelfreflectie weet hij heerlijke liedjes te maken. De songs liggen ergens waar Ed Sheeran stopt en Mumford en Sons al te ver in de folksound ligt. Deze brug beslaat Kahan als je naar ‘Hurt Somebody’, Young Blood’ en ‘Mess’ luistert. Zijn historie en inspiratie van muziek ligt bij Paul Simon en dan krijg je de mooie liedjes als het titelstuk en Cynic’. Het dance nummer ‘Tidal’ staat helemaal los van de rest van het album. Het past niet echt op dt album en zou wellicht een opmaat voor zijn toekomst kunnen zijn. Dit zou jammer zijn, want dan wordt het een dertien in dozijn artiest. Dit is een heerlijke singer-songwriters pop plaat dat zich goed kan meten met de Ed Sheerans en James Bay varianten.

Siskiyou - Not Somewhere

Siskiyou - Not Somewhere

Label Constellation Records

Beoordeling 8

Review Ex-Great Lake Swimmers frontman Colin Huebert is terug met een nieuw album met de titel Not Somewhere. We hebben een kleine vier jaar op het vervolg van Nervous moeten wachten en de verwachtingen zijn meer dan aanwezig van de Canadees dit onder de naam Siskiyou dit soloproject vormgeeft. Huebert laat er geen misverstand over bestaan. Vanaf de eerste noten van ‘Stop Trying’ horen we hem zichzelf begeleiden op een akoestische gitaar en met zijn haast fluisterende stem weet hij een intieme, breekbare sfeer op te roepen. Vervolgens veranderd de sfeer. Met het wat onheilspellende en Lo-Fi-achtige ‘What Ifs’ trekt de Canadees je als het ware de duisternis. Hoe verrassend is dan ‘Temporary Weakness’ dat voor kippenvel zorg; niet in de minste plaats door de kinderstemmetjes op de achtergrond en het subtiele instrumentarium. Overigens bespeelt Huebert zo’n beetje alle instrumenten zelf. Ondanks dit Lo-Fi achtige karakter en het de wat minimalistische productie blijft Not Somewhere boeien. Nummers als ‘Dying Dying Dying (Wake/Wake/Wake) en ‘Untitled 32 (Live Off The Land)’zijn mooi en bij een ‘Unreal Erections /// Severed Heads’ trekt Huebert de nodige registers open en hier horen we dan ook duidelijk de gastmuzikanten zoals Joseph Shabason op de saxofoon. Met het sterk verhalende ‘Nothing Disease’ noemen we waarschijnlijk de beste track. Het is haast een spoken lyric omgeven in een mysterieus en spookachtig muzikaal decor. Die Folk-Noir horen we duidelijk terug op ‘Her Aim Is Tall’ waarbij Huebert ineens laat horen ook de hoge toon te kunnen raken. Na deze officiële afsluiter zijn er nog twee “reprises” te horen waarvan ‘Stop Trying’ in een alternative take inclusief mondharmonica absoluut de moeite waard is. De albumcover is kenmerkend voor de muziek op Not Somewhere; een wat diffuse foto van een boerderij in een voorbij trekkend Canadees landschap genomen vanuit een rijdende auto. Zo is ook de muziek op dit album dat we het best kunnen plaatsen binnen het Folk en Singer/songwriter genre. Het wat Lo-Fi achtige geluid en het instrumentarium voelen als een warme deken. Not Somewhere is een album dat na enkele luisterbeurten steeds meer glans krijgt. Veel luisterplezier.

Jake Xerxes Fussel – Out of Sight

Jake Xerxes Fussel – Out of Sight

Label Konkurrent

Beoordeling 8,5

Review De Amerikaanse singer-songwriter JX Fussel heeft met dit derde album gekozen om een gehele band mee te nemen naar de studio. Met Nathan Bowles, Nathan Golub, Libby Rodenbough Casey Toll en Jamse Anthony Wallace weet hij een prachtig album te produceren. Hij mag dit als nieuwe band beschouwen, maar had diverse muzikanten al op zijn vorig album staan. Maar hoe dan ook, liedjes schrijven kan Fussel wel en daar gaat het om. Met het openingsnummer ‘The River St. Johns’ weten de heren direct een goede input te leveren waardoor je automatisch nieuwsgierig raakt om de rest te luisteren. De traditionele country blues doen denken aan de jonge Bob Dylan, Townes van Zandt en Ray Cooder bij elkaar in een band. Het zijn vooral traditionele songs die hier voorbijkomen zoals het Oh Captain dat vroeger op de werf klonk of het ‘Tree Ravens’. De heerlijk laibdack blues versies van deze traditionele songs als ‘The Rainbow Willow’, ‘Jubliee’ en ‘Winnsboro Cotton Mill Blues’ klinken alsof deze 100 jaar oude songs weer zijn herboren. Out of Sight… maar nog niet out of mind.

Milow - Lean into Me

Milow - Lean into Me

Label Sony

Beoordeling 8,5

Review De Belgische singer-songwriter Jonathan VandenBroeck is beter bekend onder de naam Milow. Hij wist met de cover ‘Ayo Technology’ van 50ct tot een prachtig liedje te maken en scoorde een enorme hit hiermee. Zijn stem is ontspannen, warm en intens. Met You And Me scoorde hij in Nederland nog een hit, maar zijn albums zijn prachtig waaronder zijn laatste Howling at the Moon. Nu na ruim drie jaar is er eindelijk een nieuwe; Lean into Me. Het album begint met een intro waarna ‘Lay Your Worry Down’ een goed thema is om dit album te gaan beluisteren. Anders zullen ze vanzelf gaan verdwijnen. Met Matt Simons weet hij een goede start van dit album te maken. Milow weet met een herkenbaar gitaarspel een rustsound te brengen dat te horen is op ‘She’ en ‘Houdini’. Met producer Jo Francken (o.a. Triggerfinger, Monza) schrijft hij de meeste songs. Het is een goede match om samen songs te schrijven en dat in de studio van Santa Monica California dan heb je al een heerlijk zonnige omgeving. ‘The Greatest Expectations’ past dan ook in het Amerikaans beeld dat men daar heeft beleefd. Met bewondering voor ‘Michael Jordan’ en het mooie liedje over ‘Houdini’ begrijpen we. Het album in zijn totaliteit weer een pracht album geworden en hopelijk krijgt hij in Nederland ook het wel verdiende succes zoals in de rest van Europa.

Eva de Roovere _ La Loba

Eva de Roovere _ La Loba

Label V2

Beoordeling 7,5

Review De zangeres Eva de Roovere is een bekende singer-songwriter bij onze zuiderburen. Haar populariteit steeg in Nederland toen ze met Diggy Dex het nummer Slaap Lekker (Fantastig Toch) een hitje scoorde. Daarna werd het een poos stil, al bracht ze regelmatig albums uit. In België heeft ze inmiddels een vaste plek in de muziekwereld, maar Nederland wil dit nog niet lukken. De album La Loba kent weer prachtige melancholische songs die zweven tussen de kleinkunst en Nederpop. Met de zachte stem van deze zangeres verovert ze je meteen. Diggy Dex is ook op dit album weer te horen. Met ‘Wild Kind’ wordt het verhaal van loslaten bezongen en dat is ook een rode draad binnen het album. De verhalen van ‘Radiogolf’, ‘Een’ en ‘Hoeveel Tijd Is Er Nog’ zijn allen mooi. De eenvoud en kwetsbaarheid in de songs krijgt extra gevoel door de zachte stem. Het albums is niet direct een groot verschil met de eerdere albums, maar meer een mooi vervolg.

Juan Wauters – Introducing Juan Pablo

Juan Wauters – Introducing Juan Pablo

Label Captured/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review De singer-songwriter Juan Wauters komt uit Uruguay en woont tegenwoordig in New York. Hier pakt hij zijn gitaarkunsten op en weet met zijn verfijnd gitaarspel en album te maken met 17 songs. Deze titels worden in 30 minuten afgespeeld, waarvan enkele titels tot een confersatie van gezelligheid, plannen maken en familiegesprekken behoren. Met een grote galm op de microfoon worden de songs op plaat gezet. Geinspireerd door de groten der aarde. Doing Allright kent de reggae van Bob Marley, en met “Letter’ en ‘Rubia’ komt de Uruguayaanse Beatles/ Lennon songs om de hoek kijken. Met veel Zuid Amerikaans getokkel eindigt het ‘Mystery’ en met ‘Mpountain’ wordt er een pauze muziekje ingestart. Wanneer we de vertellende verhalen en dit soort pauze songs er tussenuit halen, zijn er al 6 songs minder en de rest zijn songs die het maximum van amper 3 minuten kent. En wanneer er een poging gedaan wordt om Bohemian rapsody melodie in het eind van het nummer te proberen dan wordt het wel wat bedenkelijk. De songs die wel volledig op het album staan, zijn prima en horen we een man die met low budget een album maakt dat met veel geld en een goede producer meer aan sluit bij het grote publiek.

Frankie Lee - Stillwater

Frankie Lee - Stillwater

Label Loose rec. Bertus

Beoordeling 7,5

Review Het verhaal achter de Amerikaanse singer-songwriter Frankie Lee is als een American Dream. Hij stopt met zijn opleiding en stopt zijn geld van de studiebeurs in een station wagon, matras achterin en de gitaar op de bijrijder stoel. Amerika here we go… Nu weet Lee met zijn tweede album te komen. Na het debuutalbum American Dreamer is het tijd om even een overdenking te doen. Stillwater is dan ook weer een prachtig album geworden. Vol met heerlijke singer-songwritersongs met een vleugje country. “She Only Knows” of het Neil Young achtige ‘Downtown Lights’. De songs zijn meeslepend, melancholisch en klinkt als ene klok. Van de intieme songs als ‘(I Don’t Wanna Know) John’, ‘One Wild Bird’ of het pianostuk ‘Ventura’. Hoewel de man dezelfde manier in het zingen van de ballads zoekt, is vooral het verhaal hier mooi weergegeven. De overdenking van toen, wat het met je doet en waar je naar toe wil, dat wellicht het einddoel heeft waarvan je bent vertrokken. Frankie Lee is te zien 25 mei Pandora Utrecht

Marlon Williams - Live in Auckland

Marlon Williams - Live in Auckland

Label Dead Oceans

Beoordeling 8,5

Review De Nieuw Zeelandse singer/songwriter Marlon Williams brengt een live-album uit dat een weergave is van de beide uitverkochte concerten in Auckland’s Town Hall in Nieuw Zeeland. De troubadour uit Nieuw Zeeland bracht de afgelopen jaren twee albums uit; zijn titelloze debuut werd opgevolgd door Make Way For Love en beide albums leverden wereldwijd lovende kritieken op. Het jaar 2018 stond vooral in het teken van zijn Make Way For Love-tournee maar tussendoor had hij ook nog tijd voor een heel klein rolletje in A Star Is Born. Als afsluiter van dit mooie jaar stond hij twee uitverkochte avonden in Auckland’s Town Hall en van die beide avond is nu deze concertregistratie gemaakt. Dit album kent maar liefst 21 tracks en laat Williams horen zoals we hem kennen; soms integer en breekbaar om vervolgens weer “soulfull” te klinken. Het album Make Way For Love staat er in zijn geheel op, verdeeld over het totale album. Ook van zijn debuutalbum zijn er een aantal nummers terug te vinden met als hoogtepunt waarschijnlijk de afsluiter ‘When I Was A Young Girl’, dat door Williams in een bijna zes minuten durende uitvoering met alleen zichzelf op akoestische gitaar neer zet. Ook komen we nog een aantal covers tegen zoals ‘Is Anything Wrong’ van Lhasa de Sela, Yoko Ono’s ‘Nobody Sees Me Like You Do’ en een prachtige uitvoering van ‘Portrait Of A Man’ dat we nog van Jay Hawkins kennen. Mooi is de ‘Vampire Again’ dat onlangs uitkwam, prachtig is de uitvoering van ‘Carried Away’ en ‘Dark Child’ wordt lekker stevig door de “Crooner” uit Nieuw Zeeland neergezet. Zijn vaste begeleidingsband verdient absoluut een compliment verdiend want die zorgen voor een echte concertervaring. De man heeft nog maar twee volwaardige albums uitgebracht maar is toch in staat een dubbel live-cd tot eigenlijk een must-have te promoveren. Eigen materiaal aangevuld met covers die smaakvol worden neergezet door Williams met zijn vaste band die een veelbelovende carrière tegemoet gaat. Veel luisterplezier.

Mac DeMarco - Here Comes The Cowboy

Mac DeMarco - Here Comes The Cowboy

Label Caroline

Beoordeling 8

Review We kennen Mac DeMarco als die eigenzinnige artiest; misschien wat nonchalant maar toch luistert zijn wat slaperige gitaarpop altijd lekker weg. Nu is hij terug met een nieuw album; Here Comes The Cowboy. Opgenomen in zijn eigen Jizz Jazz studio in LA in een kleine twee weken waarbij hij ook nog zo’n beetje alle instrumenten zelf bespeelt. De titelsong is meteen de opener; één simpel zinnetje “Here Comes The Cowboy” wordt omlijst met een simpel akkoordje op akoestische gitaar en zo zijn we drie minuten verder. Zo wordt de muziek van DeMarco, die hij zelf eerder bestempelde als “jizz-Jazz” wel teruggebracht naar de basis. Overigens zet de titel je misschien wel op het verkeerde been want dit album heeft eigenlijk niets met Cowboys te maken en al helemaal niet met country muziek. Cowboy is een soort van een koosnaampje voor de geboren Canadees. Zelf zegt hij hierover: “This one is my cowboy record. Cowboy is a term of endearment to me, I use it often when referring to people in my life”. Vervolgens is naar de al eerder uitgebrachte single ‘Nobody’ en daarmee is dat laid-back achtige gevoel dat de Canadees op zijn eerdere albums op wist te roepen is daarmee terug. Als we dan ook nog ‘Finally Alone’ luisteren weten we het zeker; ook bij dit album is dagdromen onder een zonnetje een must. De muziek op de eerdere albums was al “laid-back” maar op Here Comes The Cowboy schakelt hij nog een tandje terug. Met het wat dromerige ‘Preoccupied’, ‘Heart To Heart’ en ‘Little Dogs March’ kan ons niet echt verrassen. De surprise is er echter wel met een funky-achtige track als ‘Choo Choo’ waar hij verder weer geen teksten aan toevoegt. Bij ‘Hey Cowgirl’ klinkt hij zelfs als een jonge Tom Petty en met een simpele melodie weet hij toch te overtuigen, iets wat hij met ‘All Of Our Yesterdays’ nog eens dunnetjes over doet. Ook het ontroerende ‘On The Square’ is weer zo’n bijzonder, subtiele song; met een pianomelodie die terug doet denken aan de muziek van Neil Finn als basis verbaast hij ons. De enige echt muzikale uitspatting is afsluiter en “hidden track” ‘Baby Bye Bye’; in het begin kleurt hij nog binnen de bekende lijntjes maar na anderhalve minuut verandert de sfeer en de rest van de track is een heerlijke bluesy jamsessie. DeMarco blijft een onpeilbare artiest; eigenzinnig, een ster in de dop die zich niet zo gedraagt en misschien is hij wel geniaal. Ondanks de eenvoud bij het merendeel van de songs weet Here Comes the Cowboy te boeien. Hij blijft trouw aan zijn DNA met hier en daar een muzikale versiering. De videos zij overigens wel wat wereldvreemd. Wederom een prima plaat. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Toby Goodshank – Untiteld

Toby Goodshank – Untiteld

Label Tiny Room rec.

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse singer-songwriter Toby Goodshank is een mand die zijn gitaarspel in de solo’s van Jeffrey Lewis en Kimya Dawson laat klinken. Al heeft de man al jaren lang een eigen solocarrière. Dit speelt zich voornamelijk in USA af. Nu het album Untitled na 10 jaar ook in Nederland uit komt, zal de man zijn naam ook steeds meer op de affiches zien pralen. Untitled is een album uit 2009 dat zowel Baked Naturals als Johnny’s Demoracracy op de hoes heeft staan. Hierdoor lijkt het verwarrend, maar dat is ook de insteek van deze man. Door alle songs de titel ‘track’ te geven is er dus ‘track 1’, ‘track 2, ‘track 3’ etc. Het past bij de gedachtegang van deze man. Het gaat namelijk om de songs en niet de titel. Hierdoor horen we heerlijke popsongs met een indie rocktintje op ‘Track 5’. Een angstaanjagend intro met hiphop op ‘Track 3’ en de akoestische singer-songwriters pop op ‘Track 6’ en ‘Track 8’ mogen er zeker zijn. Het is dan ook vreemd dat deze man nog niet boven het maaiveld is gekomen. Daar waar de indie rockacts stoppen en de singer-songwriters niet verder durven vult Goodshank dit lege gat op. Het album is heerlijk variërend en kent uitstekende songs! Toby Goodshank is de komende tijd in Nederland te zien. 22 mei De Kromme Haring te Utrecht 23 mei Willem Twee te Den Bosch 24 mei Koffie & Ambacht te Rotterdam 24 mei O’Ceallaigh te Groningen

Shey Baba - Requim

Shey Baba - Requim

Label Virgin / EMI

Beoordeling 7

Review Met een samenwerking link naar Vince Staples is de zanger Shey Baba geslaagd om ook zijn debuutalbum in het zonnetje te zetten. Misschien is dat wat te optimistisch gezien de songs vooral drama en emotie uitdragen. Met een korte film en gelijktijdig de single ‘Born Sick’/ ‘Virtigo’ is er een mooie clip gemaakt bij de openingstrack van het album. Het geeft aan dat deze man het serieus aanpakt. Of deze songs nu de gelukkigste keuze is om op single te zetten is nog de vraag. ‘I Want it All’ is erg pakkend en weet de westerse muziekgrenzen te verleggen door oosterse klanken in het nummer te weven. Zijn hoge stem is opvallend en komt in het ‘Inside Out’ het best tot zijn recht. Hoewel de songs prima klinken missen we hier even een echte finishing touch waardoor het je echt raakt. Het is wat vlak, voorspelbaar en mainstream. De pianosongs in het tweede deel van het album komen voor mij niet meer tot zijn recht, al zijn het los van elkaar geen slechte songs en is het ook mooi en dramatisch gezongen.

A.A. Bondy - Enderness

A.A. Bondy - Enderness

Label Fat Possom Records

Beoordeling 8

Review Enderness is het vierde album van de singer/songwriter A.A. Bondy. Na een stilte van een kleine 8 jaar is de uit Alabama afkomstige singer/songwriter weer terug met een nieuw album. “De afgelopen acht jaar was het stil rond Augustine Arthur Bondy die we ook nog kennen vanwege zijn bijdrage in de band Verbana. In 2011 was daar nog Believers dat met soul doordrenkt was en waarvoor de Amerikaan lovende kritieken ontving. Nu is het album wat ingetogener en zoals hij zelf aangeeft meer in de tegenwoordige “Zeitgeist”. De opener Diamond Skull is een aangenaam, loom nummer met een ietwat psychedelische gitaarriff. Het nummer is qua sound en inhoud wel representatief voor het album. In deze track houdt Bondy ons een spiegel voor over hoe internet tegenwoordig onze levens(stijl) heeft beïnvloed met vooral de wijze waarop we met elkaar communiceren; de “oneliners”, afkortingen en termen vliegen ons om de oren waarbij hij o.a. ons taalgebruik op internet ter discussie stelt. (“Swastika / Say Old Glory / O.M.G. / Sea to sea / L.M.F.A.O”) Vervolgens zijn daar met ‘Killers 3’, ‘I’ll Never Know’ en ‘In The Wonder’ wat Ambient-achtige nummers waar duidelijk wordt dat je met een drummachine en een aantal synthesizers ver kunt komen. Alle instrumenten, en dat zijn vooral de keyboards, worden door Bondy zelf bespeeld. Ook is er een instrumentaal drieluik met een wat meditatieve inslag; ‘The Tree With The Lights’, het mooie ‘Pan Tran’ en de prachtige titelsong die het album afsluit. Overigens bestaat het woord “Enderness” niet, maar evengoed is het makkelijk om er een associatie bij te maken. “Tenderness, Endless” zijn begrippen die in de buurt komen. Met de ingetogen pianoballad ‘#Lost Hills’ weet hij de gevoelige snaar te raken en met ‘Fentanyl Freddy’ laat hij nogmaals horen dat hij een wat sombere maatschappelijk blik heeft en die knap weet om te zetten in pakkende lyrics én een mooie track. De dag nadat hij klaar was met de opnames van Enderness brandde zijn huis tot aan de grond toe af. Die gebeurtenis heeft dus niets te maken met het wat sombere, gelaten karakter van de sfeer op dit album. Enderness heeft misschien wat luisterbeurten nodig maar dan komt vanzelf het sprankje hoop voor de mensheid boven drijven. Een mooi sfeervol, ingetogen album. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Daniel Norgren - Wooh Dang

Daniel Norgren - Wooh Dang

Label Super Puma rec.

Beoordeling 7,5

Review De Zweedse singer-songwriter Daniel Norgren leverde al enkele prachtige albums waaronder Alabursy uit 2015. Als basis speelt Norgren de drums en gitaar en wordt hij omringt een (contra) bassist en toetsenist. Het is alsof de man met dit album meer de toeten eigen heeft gemaakt. Het openingsnummer ‘Blue Sky Moon’ is al een instrumentaal keyboardstuk en met The Flow zoekt de man de combinatie tussen toetsen en gitaar. Maar het vertrouwede geluid komt terug met ‘The Power’ en het stevige ‘Let Love Run The Game’. Al weet hij met ‘The Day That’s Just Begun’ de route naar de Bob Dylan piano sound te vinden. Met mondharmonica in de solo weten we wat zijn inspiratiebron is. Prima album !

Kelly Finnigan - The Tales People Tell

Kelly Finnigan - The Tales People Tell

Label Colemine ref. / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De multi- instrumetalist, producer, technicus, zanger Kelly Finnigan weet met zijn album de brug te slaan tussen de soul en blanke singer-songwritersgenre. Te verhalen die mensen doorvertellen en langzaam van inhoud wijzigen zet deze man nu op plaat. Met het openingsnummer ‘I Don’t Wanna Wait’ en Smoking and Drinking’ weet Finnigan vol overgave de motown soul opnieuw te produceren. Dit doet hij inclusief de blaaspartijen waardoor het allemaal klinkt alsof Diana Ross van geslacht is verandert. Finnigan weet de mannelijke hoge stem in ‘Catch Me I’m Falling’ te vinden dat doet denken aan Marvin Gaye, al heeft de man zeker zijn eigen stijl. Het is niet dat het album gedateerd is, maar kent wel de oude elementen uit de jaren 50/60. Maar in de huidige tijd is het een oud geluid dat als nieuw kan worden ervaren en een prettige sound tussen alle over-geproduceerde albums.

Josh Ritter - Fever Breaks

Josh Ritter - Fever Breaks

Label V2

Beoordeling 7,5

Review De man is geboren in de Amerikaanse stad Moscow, Idaho en weet al enige jaren met de authentieke singer-songwriters stijl de wereld te veroveren. Met Fever Breaks viert de man zijn 10 jarig jubileum. Het mag dan ook een feestje zijn. De man reist naar de Nashville en zoekt in de Mekka van country de beste producer die bij hem past. Jason Isbell wordt aangesproken. Een prima keus, aangezien de man ok de gitaarpartijen voor zijn rekening houdt. Dan is het ook niet vreemd dat het album de countrysound bevat zoals het ‘New Man’ en ‘All Some Kind of Dream’. Het balanceert zich allemaal tussen de blues pop met een vleugje country . Maar de stevige kant van Ritter krijgen we ook te horen. Met ‘Old Black Magic’, ‘Losing Battles’ en het meeslepende ‘Ground Don’t Want Me’ zijn lekker vet in de gitaar en vollere rocksound gedoopt. Met een mooi akoestisch intro en slide gitaar wordt het album met Blazing Highway Home smooth afgesloten. Terecht kan Ritter dit een van zijn mooiste albums noemen en wordt zijn tiende album in het tiende jaar met tien songs in het jubileumjaar met een kroontje gevierd. Josh Ritter is te zien in Nederland op Donderdag 18 juli Stevenskerk te Nijmegen Vrijdag 19 juli Paradiso te Amsterdam

Lewis Capaldi - Divinely Uninspired To A

Lewis Capaldi - Divinely Uninspired To A

Label Virgin / Emi / Universal

Beoordeling 7,5

Review De Schotse singer-songwriter weet zich te onderscheiden door zijn schor stemgeluid dat als merg en been gaat als je luistert naar het nummer ‘Hold Me While You Wait’. Met het nummer ‘Bruises’ wist hij in 2017 vele streams in no-time te generen. Nu is het tijd voor zijn debuut album. De man weet met zijn piano songs als ‘Someone to Love’, ‘the One’ en ‘Forever’ de harten veroveren, al was zijn eerste instrument een gitaar. Dit wisselt hij op het album af. Met de herkenbare singer-songwriters songs brengt de man niet echt iets nieuws. Het vooral de stem die het doet en dat gebruikt hij vooral me lange halen in ‘Maybe’. Het ‘Don’t Get Me Wrong’ wijkt even af van de songs waardoor het even opvalt. Maar doorgaans is het album in het zelfde genre waardoor de spanning er snel af is. Toch is het wel een lekker album om iets bij te doen, zodat je er niet op hoef te letten wat de man zingt. Dit zing je dan na verloopt automatisch mee. Jim Capaldi is te zien in Nederland op vrijdag 25 oktober in TivoliVredenburg

Lévi - As I Am

Lévi - As I Am

Label eigen beheer

Beoordeling 7,5

Review Als afgestudeerde jazz zangeres van het conservatorium, neemt de 23 jarige Lévi Cox het heft in eigen handen. Met haar debuut minialbum As I Am en een presentatie in het Paard van Den Haag gaat het feest nu los. Met een interlude van ‘Air’ opent ze haar album om vervolgens met het swingende jazzpop van Value een prima start te maken van haar plaat. Ze gebruikt haar stem als soulstem, waardoor de pop en soulsound in het album terug komt. Het melancholische ‘Shelter’ is niet alleen mooi in de opbouw maar heeft een spannende drive met een ontspannen zangpartij. Het is dan ook een prachtig liedje dat doet denken aan Suzanne Vega. In de opbouw van het nummer vullen de instrumenten elkaar aan tot een geheel alsof het een vlechtwerk is dat van o tot een geheel mooi geheel wordt gevlochten. Het titelstuk brengt de soul en funk in de plaat weer terug. Hiermee wil ze haarzelf weergeven en vanuit haar intentie haar verhaal op plaat laten horen. ‘Giving Up Love’ is wat voorspelbaar maar dat deert niet, het blijf mooi gezongen en sluit het album prima af. Als debuut is het een prima start!

Heather Woods Broderick - Invitations

Heather Woods Broderick - Invitations

Label Western Vinyl

Beoordeling 8

Review Heather Woods Broderick is een singer/songwriter uit Brooklyn, New York, en kennen we naast haar solowerk vooral van haar muzikale inbreng bij artiesten als Laura Gibson en Sharon von Etten; niet de minste namen. Ze is de zus van Peter Broderick, ook al zo’n artiest die we regelmatig voor bij zien en horen komen en Heather komt uit een muzikaal gezien met beide ouders als muzikant. Geboren aan de oostkust in Maine vertrok de familie naar Oregon toen Heather 8 acht jaar was en waar ze begon met piano spelen; het instrument dat haar nooit mee los zou laten en dat ook op dit derde album een prominente rol heeft. Tegenwoordig is ze woonachtig in The Big Apple maar voor dit album keerde ze terug naar de Oregon, staat van de oneindige pijnbomenbossen, meren en bergen. Op dit derde album Invitations is het wederom haar wat ingetogen, melancholieke stemgeluid in combinatie met het sobere instrumentarium dat de aandacht trekt. Piano, strijkers, cello vormen het voornaamste instrumentarium en dat gegoten in mooie, uitgesponnen composities. Misschien één van de meest sprekende voorbeelden hiervan is ‘Nightcrawler’ waar piano en stem in volledige harmonie zijn en percussie en gitaar voor de details zorgen. Een nummer als ‘Where I Lay’ moet je eigenlijk met koptelefoon luisteren om alle details tot je te kunnen nemen. Op ‘Slow Dazzle’ wordt je aandacht volledig in beslag genomen door de stem van Heather die zichzelf op piano begeleidt en gaandeweg wordt dit nummer door fraaie strijkersarrangementen vormgegeven. Dat de natuur een belangrijke rol speelt horen we terug bij het enerverende ‘White Tail’ maar zeker op de indrukwekkende titelsong en de sfeervolle opener ‘A Stilling Wind’. De elf songs zijn werkelijk van ongekende schoonheid. Ondanks het op het eerste gezicht wat sobere instrumentarium weet Heather de liedjes leven en kracht in te blazen en krijgen de nummers soms een wat filmisch karakter. Voor de liefhebber van ingetogen, dromerige singer/songwriters is dit een absolute aanrader. Veel luisterplezier.

Luke Sital- Singh - The Golden State

Luke Sital- Singh - The Golden State

Label The Orchids

Beoordeling 8

Review Dat de singer-songwriter uit Bristol altijd een andere sound kan bedenken dan de meeste singer-songwriters weet Sital-Singh ook weer op dit album te produceren. En ja, er is een zwak voor deze man. Zijn manier van liedjes schrijven is beeldend en pakkend. Zo, dat hij het in zijn eentje prima kan vertolken. De man is inmiddels verhuisd van Bristol naar Los Angeles. Hierdoor hoor je al meer de Americana sound door de songs en klinkt ‘Raise Well’ en ‘I Do’ als de band Venice, maar dan in zijn eentje. Al blijven de broze songs als ‘The Last Day’ en ‘Los Angeles’ toch weet typisch Sital- Singh. Kwetsbaar in de eenvoud met een akoestische gitaar en weinig back up instrumenten. Het album kent een beter balans dan zijn voorganger Time is a Riddle. Hij heeft zijn draai gevonden en daar mag hij ruim voor beloond worden. Zijn ingetogen voorkomen houdt hem ook in de schaduw, terwijl de albums allen even mooi zijn. Met dit derde album klinkt Sital – Singh completer en divers in de sound zonder zijn eigen kleur te verliezen. Wanneer je ‘Silhouette’ en ‘Almost Gone’ zijn dit twee totaal verschillende songs maar zo herkenbaar in de stijl van Sital-Singh. Op naar een gouden status dan maar?

Willow Mae - Song Of Songs

Willow Mae - Song Of Songs

Label Eigen Beheer

Beoordeling 7,5

Review Met een afgeronde studie aan het ARTEZ conservatorium als achtergrond besloot Willemijn van Helden het avontuur aan te gaan onder de naam Willow Mae. Samen met haar broer Jan schreef ze de muziek voor dit album dat eigenlijk al in 2015 al tot stand kwam. Vanwege allerlei beslommeringen duurder het dus tot 2019 voordat Song Of Songs daadwerkelijk werd uitgebracht, mede door de hulp van een crowdfundingactie. De titelsong is de opener; lichtvoetig, soms wat krachtiger door de aanwezigheid van de blazers met het stemgeluid van Willemijn als de constante factor. Vervolgens is daar het wat meer “groovy”-klinkende ‘Dancer’, waar nog maar eens duidelijk wordt wat voor een bereik Willemijn met haar stem heeft. Wederom de blazers maar ook de gitaarriffs zorgen voor het wat meer swingende tempo. Maar ze weet voldoende variatie in de songs aan te brengen want een nummer als ‘Serenade’ is weer veel meer ingetogen en heeft zelfs een wat “jazzy” karakter. Zo zijn er wel meer rustigere nummers op dit debuutalbum terug te vinden. ‘Apples From Tirza’, ‘You Are’ en ‘Happy Chromosomes’ vormen een rustig middendeel waarbij Willow Mae ook een aardig vleugje soul weet toe te voegen. De basis voor de verhaallijnen van de liedjes komen overigens uit het verleden van Willemijn. “Van jongs af aan ben ik geïntrigeerd geweest door de liefde. Ik ging op zoek naar veiligheid en verbondenheid en schreef daar verhalen over, net zoals ik vroeg als klein meisje deed. Deze verhalen vormen samen mijn debuutalbum ‘Song Of Songs’”. ‘Open’ is misschien wel het meest “verhalende” nummer terwijl de eerder uitgebrachte single ‘Spring Dew In Fall’ één van de sterkste tracks is, samen met het akoestische en helemaal “stripped down” ‘Mango’’. Soms lijkt het zo makkelijk; een album uitbrengen. Niets is minder waar en daar kan Willow Mae ons alles over vertellen. De twaalf liedjes of Song Of Songs brengen ons een aangename mengeling van Folkpop en singer/songwriting waarbij het geheel uitermate toegankelijk is. Laten we hopen dat we niet weer zo lang op een nieuw album hoeven wachten. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Chris Cohen - Chris Cohen

Chris Cohen - Chris Cohen

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De singer songwriter Chris Cohen wist met Ariel Pink’s Haunted Graffiti al de aandacht op zich te vestigen. Hij wordt gevraag door Weyes Blood en Cass McCombs om mee te werken aan hun albums. Hoewel de titel doet suggereren dat dit zijn debuutalbum is, is dit zijn derde album. Inmiddels heeft de man een solocarrière opgebouwd en weet hij met zijn psychedelische sound het gat te dichten tussen de 70’s sound en Tame Impala. Zijn rustgevende stem klinkt al prettig in het gehoor waardoor het voor een groot plubliek toegankelijk kan zijn. Van symfonische Marillion liefhebbers tot singer-songwriter Sufjan Stevens liefhebbers kunnen van dit album genieten. ‘Song They Play’ en ‘Edit Out’ slepen je mee in dit album. De muziek is ingetogen en de lichte gitaren klinken als achtergrond muziek binnen de songs. Hierover een sax, daarmee weet Cohen de aandacht te pakken. Heerlijke uptempo songs waaronder ‘Green Eyes’ en ‘House Carpenter’ zijn niet direct uitgesproken. Geen naar voor geschoven solo’s of andere aandachttrekkende instrumenten. Het is dan ook een heerlijk album met ontspannen liedjes. Chris Cohen is te zien op zaterdag 1 juni in Paradiso te Amsterdam

Billie Eilish - When We All Fall Asleep

Billie Eilish - When We All Fall Asleep

Label Interscope

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse zangeres Billie Eilish O’Connell is op gegroeid in een familie waarbij de muziek en kunst op de eerste plaats stond. Dan is het logisch dat je als dochter dit al snel meeneemt. En met de hedendaagse elektropop weet ze wel mee om te gaan. De bassen in ‘Xanny’ zitten er wel zo vol in dat je op je speakers moet passen. Het rustig liedje staat niet op zich zelf. ‘You Should See Me In A Crown’ kent dezelfde spannende sound. Dit maakt het album dan ook leuker dan de meeste elektro pop acts. Eilish weet veel spanning in de songs te brengen en hier toch een vorm van dance te brengen. Doordat ze veel snelle lichte ritmes binnen de songs brengt is het alsof je muzikaal in het stroboscoop licht staat te dansen. Dan zie je dat alsof het in slowmotion danst. Als supportact van Florance and the machine heeft ze veel opgestoken in haar sound en performance. Dit verschil hoor je wanneer je het debuut ep er naast ligt. De songs op dit album zijn meer uitgewerkt zoals het ‘Wish You Where Gay’. Met het poppy ‘8’ begrijpen we dat ze de Kids award heeft gewonnen. Gelukkig dat ze ook volwassen muziek maakt, waaronder de hit ‘Bury A Friend’. Aan een kant neemt ze de elektropop als uitgangspunt, maar het ‘Listen Before You Go’ is een juweeltje in de jazzy pop waar Lady Gaga zo als cover op haar plaat kan zetten. Billie Eilish haar debuut album is dan ook eentje waar diverse kleine hits op staan en meer van zullen volgen.

Marry Waterson & Emily Barker - A Window

Marry Waterson & Emily Barker - A Window

Label One Little Indian

Beoordeling 8

Review De singer-songwriter Marry Waterson (Knight) en haar broer Oliver Knight zijn in UK al bekende muzikanten. Samen hebben ze al albums op de markt gebracht en hun licht en zoete songs klinken als heerlijk bloembehang op een zomerse dag op de terrassen van London. Wanneer de Australische zangeres in Uk aanwezig is wordt ze uitgenodigd door (label genoot) Kathryn Williams. Zij organiseerde een creatieve dag voor haar collega’s. Hier worden nieuwe ervaringen uitgewisseld en nieuwe werkwijzen getest en nu hebben we er een nieuw duo bij, met een passende titel voor dit album. Het samenwerkingsproject levert prachtig lichte songs op. Met het titelsong weten de dames direct de toon te zetten met songs zijn vooral kwetsbaar te noemen. De pop georiënteerde songs ‘Perfect Needs’ en het ‘Little Hits of Dopamine’ zijn lekker in het gehoorliggende popsongs. De stemmen van de zangeressen sluiten op elkaar aan waardoor er een prachtig samenzang ontstaan. Dit hoor je in de de songs ‘Twister’ en ‘In Drawn’ mooi terug. De samenwerkingssessie heeft zijn vruchten afgeworpen, doordat beide zangeressen een nieuw invulling geven aan hun eigen stijlen.

Louise Lemòn - A Broken Heart Is An Open

Louise Lemòn - A Broken Heart Is An Open

Label Icons Records

Beoordeling 8,5

Review Met een albumtitel als A Broken Heart Is An Open Heart en een al even aansprekende albumhoes is de interesse snel gewekt bij dit tweede album van de Zweedse singer/songwriter Louise Lemón. Na het goed ontvangen debuutalbum Purge uit 2018 is daar nu de opvolger. Wederom weet de Zweedse een wat donkere atmosfeer te creëren met over het algemeen een wat minimalistisch instrumentarium waarbij de synths ook weer nadrukkelijk aanwezig zijn. Maar het is vooral datgene dat ze vocaal presteert dat indruk maakt. Langgerekte vocalen die de soms wat melancholische teksten versterken en in een grijze sluiter van mystiek hullen. Bij de eerste tonen van opener ‘Sunlight’ moet ik meteen aan ‘Someone Like You’ van Adèle denken. De klankkleur, de kracht en de kwetsbaarheid zijn overweldigend. Meteen daarna is daar Monana, een door synths gedragen nummer waar piano voor het contrast zorgt en de Louise ons ook weer aan de hand neemt door de haar gecreëerde duisternis. Het gevolg van deze opening is dan ook dat deze Zweedse met haar betoverende stem je na twee nummers al in haar web gevangen heeft. Toch is er nog voldoende variatie zoals bij ‘Not Enough’ waar de drums worden toegevoegd en dat iets meer vaart heeft. ‘Cross’ is broeierig en intens, mede door de gitaarsolo. Met een titel als ‘Swimming In Sadness’ zal het geen verrassing zijn dat de melancholie hier het toverwoord is. Louise haar stem en verder alleen de piano; kippenvel. Zoals gezegd is er volop diversiteit want met ‘Honest Heart’ is daar een wat Bluesachtige ballad met een prachtig samenspel van gitarist en pianist in het centrale deel. Het album is overigens in Kopenhagen opgenomen met vintage geluidsapparatuur om deze sound te creëren. Afsluiter is de titelsong waarmee Louise nog één keer haart punt maakt en breekbaarder als ooit klinkt. Diepe buiging. A Broken Heart Is An Open Heart is een prachtig album geworden en misschien is deze Louise Lemón wel één van de beste muzikale geheimen op dit moment. Het is vooral kracht en kwetsbaarheid die ze weet te verweven in iets van een mysterieuze stemming. Als bonus is er een extra schijfje bijgevoegd met zes tracks die eind 2018 live zijn opgenomen in Vega, Copenhagen. Dit album is in ieder geval genoteerd voor het jaarlijstje van 2019. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Matt Perriment - Memos (EP)

Matt Perriment - Memos (EP)

Label V2 Records

Beoordeling 7,5

Review Matt Perriment is terug met zijn nieuwe EP Memos waarvan de single Oceans eind vorig jaar al was uitgebracht. De uit Londen afkomstige singer/songwriter is dus terug. Het is al jaren dringen om een plekje te verwerven binnen dit populaire segment. Perriment beweegt vooral in de Indie-folk sfeer waarbij ook hij een redelijk sober instrumentarium hanteert. Op zich is hij geen onbekende want nadat zijn debuut-EP Everlast in 2017 het daglicht zag stond hij al op Nederlandse podia zoals Paradiso en in Vredenburg toen hij in het voorprogramma van HAEVN stond. De vijf liedjes op deze EP overtuigen wederom. Opener ‘Promise’ is een mooie diepgravende pianoballad. ‘Delani’ start met Perriment die zichzelf begeleidt op gitaar maar het nummer vervolgens knap weet uit te bouwen. Titelsong ‘Oceans’ heeft iets meer folk invloeden maar ook nu is het Perriment die op gitaar je weet te ontroeren. Met was subtiele drums wordt dit nummer dat over een langeafstandsrelatie vertelt, knap uitgebouwd. De vraag is natuurlijk wanneer voor Perriment het moment is aangebroken om een volwaardig album uit te brengen. De beide EP’s bieden genoeg handvatten en de Brit laat op een overtuigende manier horen dat hij over genoeg talent beschikt om prachtige, stemmige luisterliedjes te schrijven. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Newton Faulkner - The Best Of ... So Far

Newton Faulkner - The Best Of ... So Far

Label Battenburg Records

Beoordeling 8

Review In 2007 maakten we kennis met de Britse singer/songwriter Newton Faulkner. Zijn debuutalbum Hand Built By Robots bereikte de nummer 1 positie in de UK-charts en sindsdien zijn er nog vijf albums van hem verschenen. Dit weekend was daar zijn nieuwste release, The Very Best Of Newton Faulkner …. So Far. Natuurlijk vinden we nummers als ‘Dream Catch Me’, ‘Clouds’ en ‘Write It On Your Skin’ op deze verzamelaar terug. Ook Faulkner is een singer/songwriter die de gitaar laat spreken en gebruik maakt van diverse looppedalen om zijn gitaarpop vorm te geven. Deze verzamelaar wordt uitgebracht aan de vooravond van een tournee waarin de "man met de dreadlocks" ook Nederland weer aan zal doen. Het album kent twee schijfjes; Disc 1 is vooral retrospectief waarbij er vier tracks van het album Write It On Your Skin terug te vinden zijn, wat dit album tot hofleverancier van deze verzamelaar maakt. Verder zijn er ook drie nieuwe nummers terug te vinden op dit album. ‘Don’t Leave Me Waiting’ is een echte popsongs terwijl ‘Wish I Could Wake Up’ een meer gitaarpopnummer is geworden. Met ‘Take What You Want’ brengt de Brit nog een onvervalste soulballad. Faulkner heeft de afgelopen jaren een nauwe band opgebouwd met zijn publiek en is in Europa een graag geziene gast. Iedereen die een show van hem heeft bijgewoond weet dat het niet ongebruikelijk is dat hij ook wat covers speelt. Het tweede schijfje bestaat uit dan ook uit een 13-tal covers die Faulkner met regelmaat speelt en de diversiteit van zijn muziekliefde laat zien. Met zijn versie van ‘IDGAF’ van Dua Lippa neemt Faulkner ons via ‘Foundations’ van Kate Nash mee naar een nummer als ‘You Spin Me Around’ van Dead Or Alive of ‘No Diggity’ van Blackstreet. Maar ook een meer Reggea-achtig nummer als “Send Me On My Way (Rusted Root) en de mooie ballad ‘Million Reasons’ van Lady Gaga hebben een plaatsje gekregen op deze compilatie. Voor diegene die Newton Faulkner niet kennen is deze verzamelaar een aardige kennismaking. Voor de kenners is dit wel een uniek schijfje vanwege zijn covers die menigeen zal herkennen van zijn concerten. De drie nieuwe tracks maken deze uitgave compleet en verder de moeite waard. Veel luisterplezier!

Te zien in Nederland

Iron and Wine - Our Endless Numbered

Iron and Wine - Our Endless Numbered

Label Subpop

Beoordeling 8

Review De man met lang haar en een grote baard is Samuel Beam die zijn naam heeft omgedoopt in de artiestennaam Iron and Wine. Zijn keus om naast de gitaren, viool en banjo te gebruiken en de percussie om de songs op te zwepen is niet nieuw. Dat hij als solo artiest of als band de naam Iron and Wine gebruikt, kennen we niet zo goed. Inmiddels heeft de man in de afgelopen 15 jaar 7 albums gemaakt en er is nog steeds een stijgende lijn in de songs te vinden. Dit tweede album van de man mag gerust tot zijn beste werk worden beschouwd. De ingetogen singer-songwriters songs is blijvend. Het swingt met de banjo op ‘Free Until They Cut Me Down’, terwijl de iele zangpartij op ‘Fever Dream’ adembenemend is. De man had een prachtige plaat gemaakt in 2014 en nu is er een jubileum editie van dit album. De zwarte humor van ‘Sodom South Georgia’ wordt door het intieme ‘Passing Afternoon’ overschaduwd. Het album is dan ook veelzijdig terwijl je voornamelijk rustige songs op een akoestische gitaar hoort. Toch weet dit album de tand des tijds te overbruggen en zal het over 10 jaar nog steeds een mooi album zijn om te beluisteren. Tijdloos goed!

Andrew Bird – My Finest Work Yet

Andrew Bird – My Finest Work Yet

Label Loma Vista / Universal

Beoordeling 8

Review Vanaf de eerste klanken weet Andrew Bird je te pakken met een aanstekelijk fluitend intro en een heerlijk liedje ‘Sisyphus’. Het nieuwe album van Bird is vooral vrolijk te noemen en past in de lente sferen. De Amerikaanse multi instrumentalist wist de Whistle Caruso te schrijven voor de film van de Muppets. Maar de man heeft veel in zijn mars en weet al bijna 25 jaar platen te maken. Van de popsongs met winnaars in ‘Olympians’ tot de maatschappelijke teksten op het ‘Bloodlist’, dat door de toetsen doet denken aan ‘Riders on the Storm’ van the Doors. Met het prachtig klein liedje ‘Manifest’ weet hij een juweeltje op het album te brengen. De compositie is mooi en goed uitgepakt met strijkers, zonder het bombastisch te maken. Het is dan ook te begrijpen dat Bird in het kader van last is best, dit als zijn beste werk ziet. Mooi album!

John & Pat Carrie - Away with Birds

John & Pat Carrie - Away with Birds

Label JohnCarrie music

Beoordeling 7,5

Review Dit album is daarvan het resultaat. De titel zal is gebaseerd om het verwerkingsproces van de heren wanneer ze hun ouders zien dementeren. Deze emotie weten de heren om te zetten in de songs en dit in een take vast te leggen. De akoestische gitaren klinken goed en de zang is weer kwetsbaar mooi op ‘Wake to Thee”. De Americana van ’All Mothers Children’ en ‘Boat By The River’ klinkt als een song van Crosby Stills Nash en Young. Mooie harmonische vocalen die sturen tegen wat kan en niet officieel mag. Maar klinkt als een klok. het album gaat over verlies, het er eerlijk over te hebben en de hoop voor later. ‘Resting Space’ en ‘Shed Song’ zijn dan ook mooie songs die het proces van waar ze nu staan afronden.

Stella Donnelly - Beware Of The Dogs

Stella Donnelly - Beware Of The Dogs

Label Secretly Canadian

Beoordeling 8

Review En weer hebben we een singer/songwriter uit Australië die met een aansprekende release komt. Beware Of The Dogs is het debuutalbum van de uit Perth afkomstige Stella Donnelly Vaak is de hoes van een album bepalend voor de eerste indruk en de verwachting. Haar EP Trush Metal uit 2016 had op zijn zachtst gezegd een onaantrekkelijke hoes, maar muzikaal gooide deze EP wel hoge ogen. Ook het eerste volwaardige album van Stella Donnelly zien we iets soortgelijks en ook nu is het muzikaal wel een aanrader. Stella Donnelly is een Australische singer/songwriter die maatschappelijk betrokken is. Dit is zacht uitgedrukt want ze uit dit via vlijmscherpe en directe teksten. Met andere woorden, ze neemt absoluut geen blad voor de mond. Luister maar bijvoorbeeld maar eens naar de opener waarin het machtsmisbruik van mannen aan de kaak stelt (“your personality traits don't count if you put your dick in someone’s face / You kept your job and your place and your six-figure wage”). Maar zo komen we meer voorbeelden die op Spotify als “Excplicit” aangemerkt zullen worden. Muzikaal is het allemaal wel wat veranderd. Stella neemt niet geheel afstand van de intimiteit die bepalend was op haar EP, maar op een aantal nummers horen we haar wel samen met een band en niet alleen Stella met haar gitaar. Van die EP is ‘Boys Will Be Boys’ overigens ook weer terug te vinden op Beware Of The Dogs. En in het kader van de #MeToo beweging absoluut gerechtvaardigd waarbij Stella vertelt hoe een directe vriendin te maken heeft gehad met seksueel geweld. Nummers als ‘Mosquito’, ‘Allergies’, ‘Face It’ en ‘U Owe Me’ worden klein en intiem gehouden waarbij Stella ook hier heel direct kan zijn. Op ‘Moquito’ horen we haar “use my vibrator / Wishing it was you / I was thinking of ya / Tuesday afternoon” zingen als ze aan een foute liefde terug denkt. Maar zoals gezegd is een deel van het album ook anders qua sound en wat rijker aan productie en klinkt het haast speels en onbevangen. ‘Old Man’ is daarmee een perfecte opener ondanks de scherpe lyrics en een nummer als ‘Season’s Greeetings’ (horen we daar een sample van ABC’s ‘All Of My Heart’?) is misschien zelfs wel té luchtig. Een ander voorbeeld is het gitaarpopliedje ‘Tricks’, dat als je goed luistert toch wel een wat diepere boodschap bevat. Bij een nummer als ‘Bistro’ horen we voor de eerste keer echt wat synth-invloeden en ‘Watching Telly’ lijkt op de pop uit de jaren ’80. ‘Beware Of The Dogs’ is de terechte titelsong; melodieus, warm en omgeven door een heldere gitaar en drums. Beware Of The Dogs is een knap en innemend debuut. Je persoonlijke, soms diepgewortelde gevoelens en alledaagse maatschappelijke zaken op deze manier belichten verdient een heel groot compliment. Vormgegeven in soms luchtig en speels klinkende melodieën maar met scherpe teksten is dit album een welkome verrassing en Stella Donnelly een welkome verrijking binnen de wereld van singer/songwriters. En ook nu is de albumhoes weer niet representatief voor de muziek. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Thomas Acda - Motel

Thomas Acda - Motel

Label Zip rec

Beoordeling 8

Review De kleinkunst kunstenaar Tomas Acda kennen we vooral van het duo Acda en (Paul) de Munnik. Wanneer Thomas enkele jaren geleden de knuppel in het hok gooide, stopte het duo. Er ontstond meer ruimte voor Thomas zijn acteer carriere. Nu keert hij terug in het theater met een nieuw album. Het album Motel kent vooral mooie beeldende liedjes die voor iedereen herkenbaar zijn. Al zijn het persoonlijk getinte liedjes, waarbij iedereen wel een voorbeeld van kent. Het “Ouverture 1” is dan als een levensverhaal waar je je snel in kunt vinden. Tevens zijn er veel mensen die Thomas prive leven volgen. Dan vallen diverse liedjes als afspiegeling van hem, snel op zijn plek. ‘Door De Haast’, ‘Geld (Mooie Vrouw)’ en ‘Menigte’ zijn verhalen die op hem betrekking kunnen hebben. Het nummer ‘Ik Hoop Dat Je Kat Sterft.’ is een juweeltje op dit album. Heel basic en vindingrijk in de muziek waardoor de storytelling tekst mooi tot zijn recht komt. En het verhaal is fantastisch als het gaat om je kijk op sociale media. De man weet nog altijd de maatschappelijke thema’s mooi in woord te brengen. Over zinloos bestaan in ‘Zinloos is Iets Alleen’, de toekomstverwachtingen als kinderdromen in ‘Droom Dromer’ en de GGZ opname van een oude kennis in ‘Ik Ben Erik’. Het is een mooi album zoals we dit van Thomas Acda kennen. De rode draad op dit album is vooral Alleen en daardoor is de titel van het album ook weer passend.

David Gray - Gold in a Brass Age

David Gray - Gold in a Brass Age

Label IHT label

Beoordeling 7,5

Review De Britse singer-songwriters weet altijd al mooie ingetogen liedjes te maken. Het album White Ladder is nog een van de meest verkochte albums in zijn buurland Ierland. Toch weet hij maar niet in Europa door te breken. Na het prachtig recente album Mutineers uit2014, weet de 50 jarige muzikant nu ook weer een album te brengen met mooie liedjes. Met de liedjes ‘It’s Late’ en ‘Watching the Waves’ weet Gray je in dromenland te brengen om mee te gaan in zijn verhaal. Het nadeel van het album is dat wanneer je tot het nummer ‘Hurricane Season’ komt, je de aandacht van het echte luisteren naar de songs vergaat. Het duurt als album net iets te lang om de aandacht erbij te houden. Dat wil niet zeggen dat het slechte songs zijn maar het is alsof je een reeks dezelfde boeken leest en de opbouw van het plot herkent. Dan is het beter om het album een volgende keer halverwege te starten zodat ‘Mallory’, ‘Hall of Mirrors’ en ‘If 8 Were 9’ de aandacht krijgt wat het verdient.

The Breath – Only Stories

The Breath – Only Stories

Label Realworld/ PIAS

Beoordeling 8

Review Het is fragiel en kwetsbaar zowel muzikaal, tekstueel als de stem van Rioghnach Connolly. The Breath is al adembenemend vanaf de eerste klanken van dit verzamelalbum met twee nieuwe songs. Het titelstuk is dan ook een nieuw liedjes dat het duo op plaat heeft gezet. De rest van het album zijn akoestische uitvoeringen van songs van het album ‘Let the Carts Fall’ en ‘Carry Your Kin’. Met de meester gitarist Stuart McCallum op gitaar weet het duo de songs wel erg mooi te maken en mooier dan het origineel. Al vraag je je direct af of het origineel niet de akoestische versies behoren te zijn. De songs zijn erg sfeervol en heeft ieder nummer toch een Iers tintje meegekregen. Wellicht komt dit door de zangstijl van Connolly. ‘Let It Calm You Down’ is zoals de sing-songwriters rustgevende songs willen maken. En hier is dan nu een heel album vol van. Prachtig! 25 maart is het duo te zien in Paradiso te Amsterdam

Einar Flaa - Silent String

Einar Flaa - Silent String

Label Grappa Records

Beoordeling 8

Review De 41-jarige Noorse singer/songwriter, gitarist en pianist Einar Flaa is terug met zijn derde album. Evenals op zijn vorige twee albums heeft hij zich weer laten inspireren door de natuur en het actuele thema klimaatverandering. Met Silent String bewijst de Noor Einar Flaa wederom een stuk kwaliteitsmuziek te kunnen produceren binnen het genre van Folk/Pop/Altcountry. De negen songs ademen een soort van melancholische rust uit. Opener ‘Close To Nature’ krijgt door de pedalsteel wat meer karakter en de outro is prachtig. Nummers als ‘So Called Friends’ en ‘Old Talking Oaks’ luisteren soepel weg en je kunt jezelf waarschijnlijk niet aan enige nostalgie onttrekken. De nummers hebben een aangenaam “feelgood”-karakter met duidelijke Folk en Country-invloeden en qua sound doen ze terugdenken aan de gouden tijden van CS&N. Voor dit album heeft hij weer medewerking gekregen van enkele Noorse topmuzikanten zoals gitarist Geir Sundstol en bassist Nikolai Haengsle. Het geheel is een set van sfeervolle, melodieuze en soms wat melancholische liedjes die nergens uit de bocht vliegen. Op de haast akoestische titelsong is vooral het hoge register van zijn stem en meerstemmigheid opvallend. Zoals gezegd staat het album in het teken van behoud van onze planeet, een op dit moment zeer actueel thema. ‘If I Was Your President’ met de directe verwijzing naar het klimaat (“If I Was Our President / I Would Choose The Sun / To be Our Main Power Source / Solar Panels For Everyone”) en het wat meer uptempo ‘Activist’ zijn absolute luistertips, zonder de overige nummers tekort te doen. Silent Strings is een prachtig album geworden met negen melodieuze songs. Luisteraars zullen vooral herkenning vinden in muziek uit de jaren ’70 en stijlen als Country, Folk en Pop. Verder is de Noor maatschappelijk betrokken en dat is terug te vinden in de songteksten die terug te lezen zijn in het fraai vormgegeven bijgevoegde boekje. Maar vooral moet je dit album gaan luisteren als je van mooie muziek houdt. Veel luisterplezier!

Telekinesis

Telekinesis

Label Merge Records

Beoordeling 7,5

Review Effluxion is het vijfde album van Michael Benjamin Lerner, aka Telekinesis. De titel betekent zoiets als “tijdsverloop” en de Amerikaan bedoelt hier waarschijnlijk een logische aaneenschakeling van gebeurtenissen mee. De Amerikaan opent met de titelsong en het is mooi om Lerner dit nummer dat akoestisch begint, uit te horen bouwen tot een volwaardige popsong. Meteen is ook de invloed van The Beatles voelbaar, iets wat niet vreemd is want zijn vader aanbad de Britse band werkelijk. Vervolgens is daar het aanstekelijke ‘Cut The Quick’ dat een bepaald piano-hookje heeft waardoor het nummer je bekend voorkomt en je het niet meer uit je hoofd krijgt. Overigens weet de in Seattle opgegroeide singer/songwriter vaker een aanstekelijk deuntje te produceren. Luister maar eens naar ‘Running Like A River’ waarmee hij een vleugje Country de kamer instuurt dat ook zo maar onder je huid kan gaan zitten. In positieve zin dan natuurlijk. De inmiddels uitgebrachte single ‘Set A Course’ begint net als de opener akoestisch maar na een ruime minuut vallen drums en basgitaar in en wordt het nummer tot één van de meest stevige op dit vijfde album. Dat Lerner met regelmatig terugpakt naar muziek uit vervlogen tijden is ook goed te horen op een nummer als ‘How Do I Get Rid Of Sunlight?’. De piano doet je wellicht denken aan The Monkeys, de melodie aan The Beatles of Billy Joel met hier en daar een deja-vu naar ELO. Maar iedereen zal er wel iets uit het verleden in kunnen herkennen. Verrassen doet de singer/songwriter ons op het laatste deel van dit nieuwe album met het Postpunk-achtige ‘Feel It In Your Bones’ en de afsluiter ‘Out For Blood’ dat vooral beïnvloed is door muziek en artiesten uit de jaren ’80. Effluxion is een album dat in lijn van het eerdere werk van deze Amerikaan past. Echt verrassen doet Lerner ons pas op het laatste deel van het album maar dat laat onverlet dat Effluxion prima in elkaar zit. De nummers worden strak neergezet en de singer/songwriter bewijst andermaal een meer dan onderhoudend album te kunnen schrijven. Wel met een knipoog naar The Beatles en andere grootheden uit een verleden. Veel luisterplezier.

Flight of the Conchords - Live in London

Flight of the Conchords - Live in London

Label Subpop

Beoordeling 7,5

Review Het duo Bret McKenzie en Jemaine Clement komen uit Nieuw-Zeeland en is een komisch duo dat met hun verhalen een prachtige verbindingen tussen de songs maakt. Natuurlijk is het heerlijk om deze heren dan live te horen en met dit live album wordt dat weer eens duidelijk. De heren maken mooie songs met veel humor zoals het ‘Back on the Road’ waar ze alle clichés van toeren op je worden afgevuurd. Nog een avond zingen over de onzin, een hotel dat niet genoemd hoeft te worden en groupies die je niet wil zien. We like to stay but we gotta go… Of een tribute aan David Bowie die met de freaky ballet in space rond dwaalt. Het zijn song waar je op papier weinig over kwijt kunt om dat je het moet horen. Daar waar Tenacious D. de voorzet gaf, koppen deze heren het in. Al is het vooral een album dat je misschien weinig beluisterd, maar het tovert een lach op je gezicht en wanneer ze in de buurt zijn is het een must om hen te bezoeken, als je een goede avond vol humor en gein wil.

Martin Frawley - Undone At 31

Martin Frawley - Undone At 31

Label Merge Records

Beoordeling 7,5

Review Het debuutalbum van de Australische singer/songwriter is met recht een “Break-up” album geworden. Na zijn verbroken relatie met Julia McFarlane, die net zoals Frawley deel uitmaakte van de band Twerps had hij een jaartje nodig om alles van zich af te schrijven. Undone At 31 is dan ook een meer dan logische titel. Met zijn akoestische gitaar neemt de singer/songwriter je in een kleine vijf minuten mee op zijn levensreis in de opener ‘You Want Me?’. Hij eindigt dit nummer dan ook met de “break-up” met zijn vriendin Julia. Deze opener vertelt samen met de overige tien nummers het verhaal van deze verbroken liefde en Frawely had het gevoel dat hij deze periode moet vertalen in een aantal liedjes. Zelf zegt hij hierover: “There was nothing else to do besides write down all those feelings”. Met zijn nieuwe band die overigens uit zeer bekwame muzikanten bestaat, weet hij een gevarieerd album af te leveren. Nadat we in de opener deelgenoot zijn gemaakt van zijn levensverhaal is het vooral de verbroken relatie die centraal staat. Dus inderdaad, 31 jaar en zonder liefde….. Maar Frawley is wel in staat om dit te verpakken in een divers palet van nummers; ‘End Of The Bar’ heeft een behoorlijk tempo en het is vooral de “Barrelhouse”-piano die bepalend is terwijl we ‘What’s On Your Mind’ een ietwat overspannen elektrische gitaar horen. Toch pakt Frawley regelmatig terug naar die wat meer akoestische setting zoals bij ‘Smoke In Your House’, het met Country doorspekte ‘Lo And Behold’ en ‘Just Like The Rest’. Met ‘Chain Reaction’ weet Frawley een meer dan catchy en aanstekelijk nummer neer te zetten. Afsluiten doet de in Melbourne woonachtige Frawley met de iets te zoete ballad ‘Where The Heart Is’ en neemt hij ons nog één keer mee naar zijn verbroken liefde…. Undone 31 is eigenlijk een autobiografisch album geworden over iemand die op zijn 31e nog steeds single is. Frawley houdt zichzelf een spiegel voor en neemt ons in elf songs mee door zijn moeilijke periode, verpakt en elf prima songs. Benieuwd naar de opvolger nu hij de drank heeft afgezworen en zijn leven weer op de rails heeft. Veel luisterplezier.

Dennis Kolen - Faithful Days

Dennis Kolen - Faithful Days

Label Coast To Coast

Beoordeling 8

Review De singer- songwriter Dennis Kolen is zeker geen onbekende in muziekland. Het is wel eens jammer dat het publiek hem nog niet heeft kunnen omarmen en deze naam als gevestigde orde in de Nederlandse popwereld ziet. Eind jaren negentig wist Kolen met zijn band Wyatt te wereld te verrassen met een goed debuutalbum. Hierdoor groeide de band door naar een major label. Maar helaas bleef de attentiewaarde van the Last of Great Fireworks beperkt. Met het programma ‘Wat Kiest Nederland’ tourt Kolen 14 dagen door Nederland. Nu is de man terug en met Bas Nuiver en Maarten Hemmen de studio in gedoken om tot een prachtig verzorgde plaat te komen. Dit geldt niet alleen voor de hoes en verpakking maar vooral voor de liedjes. Het openingsnummer ‘Everyday is Different’ spreekt de waarheid maar ook dat iedere dag een dag is om er iets moois van te maken. Of het heerlijk oer-Hollandse ‘Ice Skating’ waar het ritme meegaat in de slagen van het schaatsen om je in een andere wereld te wanen. Het zijn persoonlijke verhalen die beeldend in de songs zijn verweven. Het uitsluiten van je naaste in Halloween of het de wens dat het volgend jaar allemaal weer beter gaat in ‘Next Year’, zijn mooie popliedjes geworden. Hoewel het misschien niet direct bedoeld is, zijn het vooral luisterliedjes geworden met een pop of rock beat. Al komt dit vooral door de persoonlijke invulling van de teksten. 24 maart presenteert de man dit album in Cultuurhuys De Kroon te Waddinxveen kaarten zijn te bestellen via www.cultuurhuyxdekroon.nl

Better Oblivion Community Centre - BOCC

Better Oblivion Community Centre - BOCC

Label Dead Oceans/ Konkurrent

Beoordeling 8

Review Het is een mond vol als het gaat om de naam van deze band. Maar als basis bestaat Better Oblivion Community Centre uit een duo. Het gaat hier niet om zomaar een duo het zijn Phoebe Bridgers en Conor Oberst. Phoebe is een singer-songwriter die enige jaren geleden haar attentie kreeg met de Pixies cover ‘Gigantic’ voor de I phone reclame en The Night We Met voor de Netflix serie 13 Reasons Why. Orberst is een singer-songwriter die vooral zijn bekendheid kent van zijn band/ projecten Bright Eyes, Monsters of Folk en Park Ave.. Door hun gehele netwerk als begeleidingsband in te laten vliegen is de naam opgehelderd en passend voor dit duo. De liedjes van dit album zijn dan ook van hoge kwaliteit en juweeltjes door de samenzang van dit duo. De songs zijn zowel integer met ‘Chasepeake’, ‘Forest Lane’ en ‘Service Road’ als rockend met ‘Sleepwalking’ en ‘Exception of the Rule’. De rest is vooral mainstream pop songs die allen prachtig beeldende teksten bevatten. Een soort van singer-songwriters songs met ballen. Het is vooral een verrassend lekker album geworden en is het niet vreemd dat dit couple de zalen doet uitverkopen. Better Oblivion Community Centre is te zien in Nederland op 7 Mei Paradiso te Amsterdam

Hozier - Wasteland Baby!

Hozier - Wasteland Baby!

Label Rubyworks/ Universal music

Beoordeling 9

Review De Ierse singer – songwriter Adrian Hozier wist met zijn debuut album al een hele schare fans voor zich te winnen. Met Wasteland Baby! Zal dat alleen maar toenemen. Het album kent een prachtig balans tussen de huidige indie en popsound. Hierdoor is het al een album dat goed het huidige muziek tijdsbeeld weergeeft. Met het heerlijke Nina Cried Power met de soul van Mavis Staples knalt dit nummer direct heerlijk door de speakers. Het is lekker vol, rock en soul gemengd en vooral energierijk. Met een Ed Sheeran gitaar sound start Hozier het ‘Almost (Sweet Music)’ pakkend en met de handclaps kan bijna niemand meer stil blijven zitten. Het zijn 2 songs waarmee het album mee aftrapt en je direct bij de kladden pakt. Met de eerste single ‘Movement’ dat eind vorig jaar uitkwam, weet Hozier een piano song uit te werken tot een gospel rock song dat het zeker goed gaat doen op de festivals. Met ‘Shrike’ weet hij het tweede nummer van de EP Nine Cried Power op dit album te plaatsen. De diversiteit van de songs is groot en de volle sound brengt het album tot een prachtig album dat je vanaf de eerste klanken tot de laatste songs pakt. Een juweeltje dat zeker terug te vinden zal zijn in de lijstjes van 2019.

Mercy John - Let It Go Easy

Mercy John - Let It Go Easy

Label Butler / Bertus

Beoordeling 8

Review De singer-songwriter uit Brabant wist met zijn debuut album This Ain’t New York al bewondering te oogsten. Dan is het altijd de vraag of een artiest dit door kan trekken naar het volgende album. Met Let It Go Easy heeft Mercy John de juiste mindset te pakken. Het album is dan ook lekker in het gehoor liggend en verrassend goed. Het openingsnummer ‘Bad Start’ is laid back maar al warm in de klankkleur. Zijn verhalen over het eindeloze touren en de belevenissen hierbij horen we op dit album terug. De Americana sound wordt als maar rauwer, swingender en steviger gedurende het album. Trains krijgt al meer het tempo om tot het swingende ‘Bullets For Sale’ te komen. Het zijn de afspraken en kaartverkoop die verwachtingen scheppen kortom the Bullets waar John uiteindelijk in zijn tour onder lijdt. Met ‘Enemy Fire’ komt het verhaal waar hij in belandt. De terugslag maar weet dit niet sombere nummers te gieten, maar zoekt de inspiratie in de popsound waardoor de songs als ‘Knock Me Out’, ‘Safe Now’ en ‘Let It Go Easy’ fris gaan klinken. Het veranderd de stijl van muziek van Mercy John maar het album is zeker een waardig opvolger van het goed debuut. Met ‘Too Many Thoughts in My Head’ weet de band een heerlijke drive in het nummer te brengen. Catchy en gemakkelijk in het gehoor liggend. Weezer is altijd goed en leuk om naar te kijken en mag dan op de festivals, met zo’n album ook niet gaan ontbreken.

Spelling Mazy Fly

Spelling Mazy Fly

Label Sacred Bones Records

Beoordeling 7,5

Review Het tweede album Mazy Fly van de uit San Fransicso afkomstige singer/songwriter Spelling, oftewel Chrystia Cabral is er een met een universele boodschap; wij zijn als wereldbevolking druk bezig met het vernietigen van de aarde met de technologische welvaart die diezelfde aarde ons in staat heeft gesteld te ontwikkelen. Het album trapt af ‘Red’ dat klinkt opent met wat gekraak alsof je een naald op vinyl plaatst. Vervolgens is daar de ruis, wat zware synths en wat klanken, geen woorden of zinnen, die door Chrystia de ruimte in worden geslingerd. Vervolgens is er het wat dreigende, dramatisch en misschien zelfs wel destructief klinkende ‘Haunted Hause’ dat verdekt verteld over de koloniale periode waarbij slaven per schip werden vervoerd. Na deze twee nummers slaat wellicht de vertwijfeling toe maar Cabral laat zich niet in één muzikaal hokje stoppen. Alsof het geen moeite kost weet ze de duistere synths te combineren met soundscapes die het uitermate goed zouden doen bij films maar maakt ze ook uitstapjes naar soepele R&B en catchy klinkende Indierock. Nummer als ‘Golden Numbers’ en After Life’ zijn redelijk complex en worden gedragen door haar stem die op sommige momenten doet terugdenken aan Kate Bush. Iets dergelijks horen we ook terug bij het wat rustigere en synth gedreven ‘Real Fun’ waarin ze de aarde bekijken vanuit het oogpunt van aliens….(“We’re gonna sway to ‘Holiday’ / Groove to ‘Billie Jean’ / ‘Raspberry Beret’ / And ride a yellow submarine.”). Om maar eens aan te geven dat we hier niet met een standaard artiest te maken hebben. Verder verrast ze ons nog met een instrumentale soundscape zoals ‘Melted Wings’ maar heeft ze waarschijnlijk evengoed met ‘Hard To Please (Reprise)’ een hit in dop. ‘Under The Sun’ klinkt verder als een spannende reis door ons heelal en de titelsong zorgt toch weer voor een glimlach op ons gezicht. Mazy Fly is geen luchtig album dat je even als vrolijk achtergronddeuntje op zet. Het mystieke karakter en de muzikale mist die de Amerikaanse optrekt dwingen je tot aandacht en focus. Misschien wat uitdagend, soms wat suggestief maar in ieder geval onderhoudend ondanks dat niet alle tracks even toegankelijk zijn. Veel luisterplezier.

Henry Jamison – Gloria Duplex

Henry Jamison – Gloria Duplex

Label Akira

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse singer songwriter Henry Jamison weet prachtige intieme songs te brengen. De mooie verhalen kennen de juiste begeleiding, waardoor de teksten beter uit de verf komen. Zijn stem is zacht en kwetsbaar en zijn gitaarspel is ligt en luchtig. Jamison debuteerde al met een prachtig EP The Rains in 2016 waarna in 2017 zijn debuutalbum The Wilds verscheen. Het nieuwe album Gloria Duplex begint direct met het verhaal over Gloria. Al is de melodie gebaseerd op het ‘Arthur McBride and the Sergeant’ van Paul Brady. Met ‘Boys’ weet hij meer de popsound te vinden. Al valt hij direct terug in de kwetsbaar tokkelend gitaarwerk van ‘Ether Garden’. Dit wisselt zich af tijdens het album waardoor er wat afwisseling in het gehele album ontstaat. ‘Florence Nighingale’, ‘Beauty Sleepy’ en de ‘Reading Days’, het zijn allen titels die dit album goed samenvatten. In de sfeer van Damien Rice luisteren we aandachtig naar ‘Darkly’ waar de hoge kwetsbare stemmen die uit de speakers komen. Het is alsof het porselein op de tree via de trap naar beneden wordt gebracht. Henry Jamison komt naar Nederland op 12 maart Paradiso te Amsterdam

Andy Frasco & the UN – Change of Pace

Andy Frasco & the UN – Change of Pace

Label NEWS

Beoordeling 8

Review Met het titelsong en openingsnummer van dit album denk je dat je in Gospel community terecht gekomen bent. Toch is Fresco een singer songwriter die op zoek gaat naar de swing in de muziek. De man promoot zijn stijl alsof het blues is, maar het meer dan blues. Het is swingt met ‘Dont Let it Fool Ya’ alsof de soultrain voorbij komt en het samenzang geeft de sound van Gospel met ‘Waiting Game’ en ‘Love, Come Down’. Het feestje gaat maar door met ‘Up Down’ en het funky vol met blazer op ‘Find A Way’. Het album is om je vooral vrolijk te maken en je in beweging te krijgen. Je heupen te laten wiegen op het strand waar het vuur brand in het decor van de ondergaande zon. Wanneer Fresco met zijn band, dat deels bestaat uit leden van Philosophy of Soul en the Kris Lager Band, de festivals aandoen, weet je nu waar je moet zijn om het feestje te vieren!

Jon Fratelli - Bright night Flowers

Jon Fratelli - Bright night Flowers

Label Cooking Vinyl

Beoordeling 8,5

Review Jon Fratelli is terug met zijn tweede soloalbum Bright Night Flowers. Met negen ballades neemt Fratelli (echte naam John Paul Lawler) ons mee in een totaal ander muzikaal spectrum dan dat we van hem met zijn band The Fratellis gewend zijn. Indrukwekkend, verrassend en overrompelend is de opener ‘Serenade In Vain’ want dit is een stijl en sound die we niet van Fratelli kennen, laat staan verwachten. De als het ware “zwevende” klanken van de slidegitaar, de “twinkelende piano” en de strijkers zorgen voor een ongekende romantische lading. Vervolgens is daar de titelsong en ook nu zorgt het instrumentarium, waaronder de Brush Drums, voor de intieme sfeer. Voeg daarbij de diepe, wat geschuurde stem van Fratelli en je hebt de cocktail die voor deze aangename sound zorgt. De meeste liedjes zijn overigens ook achter de piano geschreven gedurende 2018, net na het uitkomen van het album van The Fratellis. Met nummers als ‘Evangeline’ raakt hij de Country en met ‘Rolling By’ brengt hij een onvervalste pianoballad waar alleen strijkers worden toegevoegd. Het mooie van Bright Night Flowers is dat Fratelli een totaal andere sound creëert in de vorm van deze negen songs die herinneringen oproepen aan namen als Roy Orbison en Tom Waits met een rustige melodie als basis. Zo ook het rustige maar toch meeslepende ‘Crazy Lovers Song’ dat haast akoestisch klinkt maar gaandeweg door de strijkers toch ook weer dat romantische karakter krijgt. Het wat mysterieuze ‘Dreams Don’t Remember Your Name’ komt het dichts bij Americana en is samen met opener ‘Serenade In Vain’ waarschijnlijk het beste nummer van het album. Wat ook bijzonder is aan deze plaat is dat zijn bandleden van The Fratellis ook op dit album meespelen maar dat het karakter zo anders is. Alles op dit tweede soloproject van de Schotse singer/songwriter is anders dan dat we van hem gewend zijn. Weg is de luchtige sfeer en vrolijke noot die we gewend zijn als hij platen met The Fratellis uitbrengt. Nu is het een album geworden met negen ingetogen ballads waarbij de sound vooral bepaald wordt door piano en viool. Het jaar 2019 is nog pril maar Bright Night Flowers is nu al een verrassing. Veel luisterplezier.

Odette - To A Stranger

Odette - To A Stranger

Label Caroline

Beoordeling 8,5

Review In Australië wordt ze gezien als een van de grootste talenten. Met haar single ‘Watch Me Read’ scoorde ze al een hit en na een succesvolle release Down Under nu is haar debuutalbum To A Stranger ook wereldwijd uitgebracht. Gezegend met een muzikale achtergrond (vader was pianist en moeder heeft Zulu-roots) is het niet vreemd dat ze sinds haar jeugd al liedjes schrijft. Ook haar voorliefde voor gedichten vinden we duidelijk terug haar teksten. Sterker nog, To A Stranger is een rechtstreekse verwijzing naar het gelijknamige gedicht van Walt Whitman. In 2017 was daar de single ‘Watch Me Read’ en waar voor menig artiest een EP de volgende stap is besloot de Australische de volledig album uit te brengen. Ze schreef zelf het nodige materiaal maar kreeg ook hulp van gerenommeerde songwriters als Jason Crox (o.a. Gorillaz) en Charlie Hugall ( o.a Ed Sheeran). Het album opent sterk met ‘Collide’ waar we vooral Odette op piano horen en met een zin als “The Simplest Touch Leaves A Burn On Me” kennis maken met haar tekstuele vaardigheden. Vervolgens is daar het ijzersterke ‘Lights Out’ dat een soepele R&B-basis heeft en waar Odette ons mee neemt in een verstikkende relatie (“Took a while to realise / Your head is cold, your heart is ice”). Na deze kennismaking is er herkenning bij ‘Watch Me Read You’ waar de singer/songwriter ook delen van Engelse gedichten op een creatieve wijze in dit nummer verwerkt. Om haar talent nog eens te onderschrijven maakt ze ook regelmatig uitstapjes zoals bij het op synths en een beat drijvende ‘Come Closer’, de met Soul omgeven ballad ‘Do You See Me’ en ‘Onyx’ (ft. Lanks) wat we weer in het R&B spectrum kunnen plaatsen. Zo weet de Australische je als luisteraar moeiteloos te boeien, mede door de variatie, de veelzijdigheid maar vooral vanwege de knappe productie. Pianoballad ‘Pastell Walls’ is een waardige afsluiter van dit sterke debuut. De deluxe versie kent nog een drietal extra tracks waarvan ‘Angels’ absoluut oorstrelend is. To A Stranger is een meer dan volwassen album waarbij de kracht in de eenvoud zit, de composities maar ook de teksten. Knap hoe ze nu al met woorden speelt, metaforen gebruikt. Zeer benieuwd naar nieuw materiaal maar voorlopig geniet van dit debuutalbum. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Jaengu Macrooy - Horizon

Jaengu Macrooy - Horizon

Label Unexpected Records / PIAS

Beoordeling 8

Review Het verhaal van Jeangu Macrooy is al vaak verteld; als dertienjarige krijgt hij een gitaar van zijn ouders, vormt vervolgens een duo met zijn broer en zoekt vervolgens het (muzikale) geluk in Nederland. Dit weekend kwam het tweede album Horizon uit van deze in Suriname geboren zanger. Jeangu Macrooy is gezegend met een bijzondere stem. Het leverde hem een nominatie op voor 3FM Talent, deelname aan de Popronde en we kennen hem misschien wel van zijn rol als Judas tijdens The Passion. Na de positieve recensies over zijn debuut High On You is Horizon de gedroomde opvolger; wat zelfverzekerder en een wat uitgebalanceerde sound is het resultaat waarbij we Macrooy horen in een aangename smeltkroes van Soul en Pop met invloeden uit de Jazz maar ook Gospel. De met blazers omgeven opener ‘Good Thing’ is meteen een fijne hernieuwde kennismaking met Macrooy. Het nummer is soepel, misschien zelfs wat laid-back en meteen is er de herkenning van het aangename stemgeluid van deze singer/songwriter. Vervolgens schakelt de zanger met ‘Dance With Me’ een versnelling door. Het is qua compositie misschien niet het meest complexe nummer, maar het is wel erg goed dansbaar én heeft een aanstekelijk refrein zodat het lastig is stil te blijven zitten. Op het einde van het album staan overigens nog twee uptempo nummers; het wat meer op techno geïnspireerde ‘Adrenaline’ vormt de afsluiter maar daarvoor is er nog ‘Shake Up This Place’, dat met grote waarschijnlijkheid dé hit in de dop is. Maar Macrooy is ook in staat om nummers tot écht grote hoogte te tillen en dat bewijst hij vooral op het centrale deel van het album; luister maar eens naar ’Second hand Lover’, dat fantastisch wordt uitgebouwd en met de blazers en de backing vocals een vleugje gospel meekrijgt. Ook ‘Surrender’ en ‘How Much I Love You’ zijn tracks van de buitencategorie waar Macrooy zijn fantastische stem nog eens etaleert. Het is knap dat hij moeiteloos zijn Soul combineert met andere muziekstijlen. ‘Hold Me’ is de ballad die op dit album niet mag ontbreken en ‘Colors’ is weer een zo’n inventief soulnummer waar Macrooy vocaal naar grote hoogte wordt gestuwd, mede onder invloed van de alom aanwezig blazers. Horizon is een volwassen album van internationale allure. Macrooy heeft samen met producer Perquisite een uitgebalanceerd album gemaakt dat Soul ademt maar waar andere muziekstijlen onmiskenbaar een evidente rol spelen. In het bijgevoegde boekje zijn alle songteksten nog eens terug te lezen. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Sharon Von Etten - Remind Me Tomorrow

Sharon Von Etten - Remind Me Tomorrow

Label Jagjaguwar

Beoordeling 8,5

Review Sharon Von Etten is terug. Na een lange periode van radiostilte was daar eind 2018 de single ‘Comeback Kid’ en deze week kwam het volledige album uit. Remind Me Tomorrow is de titel en de ietwat nieuwe sound van deze Amerikaanse singer/songwriter is even wat wennen. In 2015 kwam de Amerikaanse met het succesvolle album Are We There met een gelijknamige tour. De tour verliep voor haar persoonlijk wat moeizaam omdat het album over persoonlijke thema’s handelt zoals een verbroken relatie terwijl ze zich niet meer in een dergelijke situatie bevond. Ze volgde vervolgens een opleiding, speelde een rol in de Netflix-serie The O.A. en schreef filmmuziek. De grootste verrassing was echter het feit dat ze zwanger werd en 2017 stond dus vooral in het teken van haar gezin. Toch wist ze in de periode een aanzienlijk aantal demo’s te produceren die de basis voor dit nieuwe album vormen. Tijdens het proces van het filmen kwam ze in contact met Michael Cera die gebruik maakte van een speciale synthesizer, de Jupiter 4. Het geluid trok Sharon aan en producer John Congleton bracht al die elementen samen en bouwde een tiental demo’s uit tot dit nieuwe album waar Sharon dus wat nadrukkelijker gebruik maakt van elektronica dan voorheen. En ja, we horen natuurlijk herhaaldelijk de Roland Jupiter 4 synthesizer op dit album. Opener ‘I Told You everything’ en afsluiter ‘Stay’ zijn de meest persoonlijke nummers. Prachtig is de boodschap die ze bij ‘Stay’ haar pasgeboren zoontje meegeeft als we Sharon horen zingen: “Find a way to stand / And a time to walk away / Letting go to let you lead / I don't know how it ends”. Na die voorzichtige opener er met ‘No One’s Easy To Love’ de kennismaking met de sound van dit nieuwe album; wat meer synths en een diepe beat zorgen in combinatie met de indringende stem van Sharon voor een nummer dat onder je huid kruipt. ‘Mermorial Day’en ‘Jupiter 4’ zijn wat experimentele tracks met wat toepaste samples terwijl ze de single ‘Comeback Kid’ de synths functioneel inzet en er een absoluut catchy nummer van maakt met een wat “gothic” karakter. ‘Seventeen’ is waarschijnlijk dé hit van het album en is voor Sharon de vertaling van het leven in New York. ‘Malibu’ heeft wat onheilspellends over zich, iets wat we ook herkennen in ‘Hands’, waar het zware drone-achtige geluid voor een dreigende sfeer zorgen. Remind Me Tomorrow is wederom een prijsalbum geworden. Ze laat de folk/rock wat achter zich en kiest op dit nieuwe album voor een wat avontuurlijkere, elektronische weg. De combinatie van de soms wat dreigende arrangementen in combinatie met haar stem werken fantastisch. Overigens is ook de coverfoto weer goed gevonden; twee gelukkige kleine kinderen van een vriendin in een wirwar en chaos van speelgoed een huiskamer; zie hier de metafoor met de moeder Sharon die ook nog een succesvolle muziekcarrière heeft. Veel luisterplezier.

Rosie Carney - Bare

Rosie Carney - Bare

Label Akira Records

Beoordeling 8,5

Review Ze is pas 20 jaar maar heeft eigenlijk al een heel muziekleven achter zich. De Britse schrijft al een kleine 10 jaar liedjes en verhuisde als 15-jarige naar New York. Het leverde haar een platencontract op maar niet het succes en het geluk. De platenmaatschappij zocht de commerciële richting en hits terwijl Rosie liedjes wilde schrijven. Het contract werd ontbonden, Rosie had persoonlijke problemen maar hervond zichzelf. Resultaat is het debuutalbum Bare dat 25 januari uit komt. Op opener ‘What You’ve Been Looking for’ horen we meteen de gekozen richting van deze Britse singer/songwriter en maken we kennis met haar prachtige stem. Vervolgens is daar de titelsong ‘Bare’ dat nog wat ingetogener klinkt en waar ook duidelijk wordt dat ze totaal geen angst heeft om zich kwetsbaar op te stellen. (“Left me broken / Smashed like a glass that was / Dropped on the floor / Words you've spoken / Leave marks on my skin / Like a name on the wall”). Op het persoonlijke ‘Thousand’ horen we naast Rosie de Ierse singer/songwriter Lisa Hannigan. Dit nummer gaat over het persoonlijke gevecht van haar grootmoeder met de vreselijke ziekte dementie. Op dit debuutalbum vinden we ook het al in 2017 uitgebrachte ‘Winter’ en ondanks het feit dat alle nummers binnen hetzelfde spectrum blijven weet deze talentvolle singer/songwriter te boeien. Nummers als ‘Awake Me’ en ‘Humans’ zijn gewoon prachtig en zo is ook het tweede deel ijzersterk. Op ‘Zoey’ horen haar kristalheldere stem nog eens als ze zich begeleidt op gitaar en het is pas bij ‘Orchid’ dat er drums en ander instrumentarium wordt ingezet. Het wordt daarmee wel tot één van de hoogtepunten van het album samen met de single ‘Your Love Is Holy’ waarin Rosie verwijst naar haar eerste liefde. Het album wordt verrassend met het instrumentale ‘Bud’ (Rose) met Rosie op piano afgesloten. Ondanks de eenvoud waarmee dit album lijkt te zijn geschreven zijn er geen zwakke plekken te vinden. Het totaal is breekbaar en Rosie Carney laat horen een begenadigd singer/songwriter te zijn. Voor een eventuele opvolger misschien de wens om wat meer rijker gearrangeerde songs te schrijven zoals ‘Orchid’ maar Bare is een fantastisch debuut en waarschijnlijk heeft ze bij het Akira-label wel die artistieke vrijheid gekregen om te excelleren. Veel luisterplezier.

Bertolf - Big Shadows For Small Things

Bertolf - Big Shadows For Small Things

Label Excelsior Recordings

Beoordeling 7,5

Review Hij werd uitgroepen tot Serious Talent, had met ‘Another Day’ een 3FM Megahit en kreeg in 2010 een Zilveren Harp. Het (muzikale) talent van Bertolf Lentink heeft hij inmiddels omgezet in een aantal soloalbums en zijn bijdrage aan de coverband Het Majesty waarmee hij succesvol een ode bracht aan The Beatles en Crosby, Stills, Nash & Young. Dit weekend kwam zijn vijfde album, Big Shadows For Small Things uit. Opener ‘Only Love’ begint met fingerpicking’ gitaarspel en de stem van Bertolf en wordt gaandeweg uitgebouwd tot een rustig nummer met een wat melancholische ondertoon. Vervolgens krijgen we met ‘Passover’ één van de beste tracks voorgeschoteld; mooi gearrangeerd en met een soort van ingehouden energie krijgt dit nummer een speciale lading mee. ‘Shadows’ is een mooie pianoballad dat door de toevoeging van de strijkers ook weer die zweem van melancholie meekrijgt en hier vinden we ook de directe verwijzing naar de albumtitel. Natuurlijk horen we de invloed van The Beatles terug op dit album bij nummers als ‘Hills’ en het tweeluik ‘Wintertime #1 en #2’. Zo blijft dit album boeiend maar wel netjes gekleurd binnen de lijnen. ‘Already Down’, dat eind vorig jaar als single werd uitgebracht, heeft een vleugje Americana waardoor Bertolf een beetje pit toevoegt. Met ‘Awake, Rewind’ maakt de singer/songwriter zelfs een uitstapje naar Country en vertoond hij zijn gitaarkunsten ook op de pedalsteel. De enige échte gitaarpopsong ‘Please Come Back In My Life’ is het laatste stukje bewijs dat Bertolf een allround muzikant is, al moeten we opmerkingen dat ook hier de invloed van McCartney en consorten voelbaar is. Opvallend op deze productie is ook de alom aanwezigheid van de strijkers The Dutch String Collective dat voor een meerwaarde zorg. Bertolf bewijst met dit vijfde album wederom in staat te zijn een boeiend album te schrijven met pakkende popliedjes. Dat het geheel misschien wat “veilig” klinkt en als zodanig binnen de spreekwoordelijke lijntjes is ingekleurd is niet vreemd, evenals de hoorbare invloeden van The Beatles. Mooi hoe hij het melancholische karakter van dit album vorm weet te geven. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Tommy Emmanuel - Heart Songs

Tommy Emmanuel - Heart Songs

Label Thirty Tiger / Bertus

Beoordeling 8,5

Review Enige tijd geleden was daar de aankondiging dat twee grootheden gezamenlijk een album uit zouden brengen. Gitaarhelden Tommy Emmanuel en John Knowles bundelden hun (akoestische)gitaarkrachten en het eindresultaat heeft de titel Heart Songs meegekregen. Hij mag zich “Certified Guitar Player” volgens de legendarische gitaarheld Chet Atkins. De Australiër Tommy Emmanuel hoort bij de allergrootsten binnen de akoestische gitaarscene en een samenwerking met Grammy Award-winnaar John Knowles is dan ook iets om de wenkbrauwen bij op te halen. Thema van Heart Songs zijn uiteraard liefdesliedjes zoals Emmanuel verklaarde; “A Heart Song Is Really A Love Song” en de sympathieke Australiër wil uiteraard de herkenning opzoeken met nummer die wij allemaal al eens ooit in onze harten hebben gesloten. “So that when they hear them, even though we’re not singing or they may not know all the words, they have a connection to these songs in their own hearts.” Emmanuel en Knowls nemen je mee op een akoestische muzikale reis door memory lane. Van Hank Williams’ ‘Cold, Cold Heart’ via Billy Joel’s ‘Lullabye’ naar ‘I Can Let Go Now’ van Michael McDonald; het komt allemaal voorbij in prachtige, instrumentale versies. Bijzonder zijn de uitvoeringen van ‘Í Can’t Make You Love Me’ (Bonnie Raitt) en ‘He Ain’t Heavy, He’s My Brother’ (o.a. The Hollies en Neil Diamond) maar feitelijk kunnen we hier de hele albumlist wel vernoemen. Wel willen we de versie van ‘Somewhere’ (West Side Story) nog noemen want waarschijnlijk zal iedereen geroerd zijn. Als bonus zijn er nog twee live uitvoeringen op het album geplaatst waaronder ‘How Deep Is Your Love’. Heart Songs gaat verder dan alleen het tonen van de vaardigheden van beide gitaarhelden. Het zijn stuk voor stuk nummers die in een verleden mensen ontroerden. En waarschijnlijk zullen ze dat in dit nieuwe arrangement ook weer doen. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Adam Naas - The Love Album

Adam Naas - The Love Album

Label Virgin/ Universal

Beoordeling 8

Review Het is een goed bewaard geheim van 2018. Op de valreep naar het nieuwe jaar verschijnt het prachtige album van de Franse zanger Adam Naas. Deze man zal met zijn band donderdag 17 januari te zien zijn op Eurosonic te Groningen. Het album doet sterk denken aan Prince zijn latere werk. Het klinkt licht maar ook donker. ‘No Love Without Risk’ of ‘True Intimacy’ brengt de soul en pop op een dansbare manier bij elkaar, dat dicht bij de songs van Prince ligt. Niet dat Naas een Prince-clone is. Daarvoor geeft Naas een eigenzinnige draai aan de songs. De charismatische man uit de Franse hoofdstad, voldoet aan het stoere vrouwelijk wenselijk schoon en dat helpt altijd. Natuurlijk heeft hij geluisterd naar James Blake en Hozier, maar de spanning in de songs zit in het lome, donkere randje in de songs. Van popdancesongs als ‘Cherry Lipstick’ tot het intieme ‘Strange Love’, ze zijn allemaal heerlijk om naar te luisteren. Het album mag een extra draaiuur nodig hebben, maar dan ben je als indie- en alternatieve popliefhebber wel verkocht. Wellicht zal dit een van de meest opzienbarende acts voor ESNS gaan worden.

Monique Angele - Alive

Monique Angele - Alive

Label Eigen Beheer

Beoordeling 7,5

Review Net voor het einde van het jaar was daar Alive, de nieuwe EP van de Canadese singer/songwriter Monique Angele waarmee deze getalenteerde Canadese zes nieuwe tracks lanceerde. De wereld van singer/songwriters is er al een van verdringing en het is moeilijk om toch je eigen sound te vinden én daar succesvol mee te worden of te zijn. Deze Canadese Monique Angele heeft ogenschijnlijk de ingrediënten om hierin te slagen. De op dit moment in Australië woonachtige Monique heeft een klassieke achtergrond, heeft theater- en opera-ervaring én beschikt met haar sopraanstem over een geweldig bereik. Zes prachtige liedjes staan er op deze EP die ook wat klassieke elementen kent waardoor het schijfje interessant wordt. Misschien is ‘Hold On’ wel het meest karakteristiek voor deze EP. Zoals alle nummers is het door haar zelf geschreven en zowel de klassieke als singer/songwriter ingrediënten komen hier voorbij waarbij we ook het gospelachtige moeten vermelden. ‘I Want A World’ begint als een pianoballad met een dieper stemgeluid en wordt gaandeweg uitgebouwd, iets wat we bij ‘Forever Strong’ ook terug horen maar waar de strijkers weer een prominente rol vormen. Alive is een zeer aangename verrassing met zes nummers die niet eenvoudig zijn maar die Monique Angele op een zeer elegante wijze weet neer te zetten. Vooral de zweem van klassiek die om de nummers hangt zorgen nu juist voor het eigen karakter. Deze getalenteerde singer/songwriter heeft aangekondigd dit jaar met een volwaardig uit te komen dat de titel Answer zal krijgen en ook weer een combinatie moet worden van singer/songwriting gecombineerd met soul, pop en natuurlijk was klassiek. Veel luisterplezier.

Meindert Talma - Bulsturig

Meindert Talma - Bulsturig

Label Excelsior

Beoordeling 7,5

Review De Friese troubadour uit Surhuisterveen weet wat het woord Balsturig betekend. Het is een combinatie van tegendraads en opstandig. Talma heeft dit keer gekozen voor een album dat alleen gaat over voetbal. Al pingelend gaat ‘Arjen Robben’ door het levend en ziet het leven als ‘Ik Ben Van Gaal’ er heel anders uit. Talma heeft de clichés van Van Gaal zijn persconferenties op een rij gezet. Ja, dan was Frits Korbach een heel ander persoon en weet Talma de term ‘papagaaiensoep’ tot een volledig nummer te spinnen. Of Talma de oud voetballers niet kan eren met hun voetbaltalent. Dat doet hij zeker met ‘Van Persie’, ‘Cruijf’ en de voetbalheld van Friesland Abe Lenstra. Het zijn allemaal verhalen en storytelling songs die je wellicht een of twee keer gaat beluisteren. Het is leuker om het te laten horen aan mede voetballiefhebbers of mensen uit Veendam die hier het einde van de ‘LangeLeegte’ wordt bezongen. Toch weet hij Veendam voetballer ‘Jan Blijham’ te eren door een eigen liedje te geven. Maar ook de snor van ‘Abe van den Ban’ en de Belgische voetballer ‘Stijn Vreven’ krijgen een ode. Het is daardoor een grappig album en blijven oude voetbalhelden herleven. Natuurlijk mag de Groningen spits ‘Dick Nanninga’ niet ontbreken. Een mooi verhaal over een zware shag rokende spits die uiteindelijk in het zuiden bij Roda JC eindigde. Al hierom zou je dit album moeten kopen!

2018

Van Morrison - The Prophet Speaks

Van Morrison - The Prophet Speaks

Label Caroline

Beoordeling 7,5

Review De Ierse singer-songwriters Van Morrison komt in zijn na dagen van zijn leven met mooie albums vol blues en jazz. De 73 jarige zanger/ saxofonist leeft wellicht in de studio. Dit is zijn 40ste album en zijn 4de album dit jaar!!! Roll With The Punches, Versatile en You’re Driving Me Crazy gingen the Prophet Speaks voor. Zijn co creaties met meester trompettist Joey DeFrancesco zijn vooral voor de jazz liefhebbers een lust voor het oor. Van deMan weet hoe de songs het best in zijn stijl gespeeld dient te worden. De songs ‘Gotta Get You Off My Mind’ van Somomon Burke of ‘Laughing And Clowning’ van Sam Cooke, Morrison weet er altijd een eigen draai aan te geven. Het blijft swingen en de intentie van de cover songs blijven overeind staan. De warme saus weet hij er telkens overheen te brengen. Naast covers van John Lee Hooker (‘Dimples’) en de jaren 20 songs van JD Harris ‘Worried Blues’. ‘Teardrops’ en Willy Dixon ‘I Love The Life I Live’ brengen de oude blues weer tot leven. Al missen we de songs waarmee Van Morrison zich in de picture speelde, die we horen op onder andere Astral Weeks, It’s Too Late en Moondance die als re issues zijn verschenen.

Te zien in Nederland

Ryley Walker - The Lillywhite Sessions

Ryley Walker - The Lillywhite Sessions

Label Dead Oceans

Beoordeling 7,5

Review Ryley Walker is er maar druk mee. Dit jaar bracht hij nog het fantastische Deafman Glance uit en nu is daar zijn vertolking van The Lillywhite Sessions, een album dat oorspronkelijk van Dave Matthew Band is, maar nooit werd uitgebracht. Het verhaal achter deze plaat is natuurlijk geweldig. In 1998 had Dave Matthews Band succes met Before These Crowded Streets en een jaar later dook hij de studio in voor een opvolger. Samen met producer Steve Lillywhite. De platenmaatschappij was echter niet tevreden en vond het materiaal te depressief klinken en het label vloog Matthews en consorten naar Los Angeles om daar met de succesvolle producer Glen Ballard (o.a. Jagged Little Pill) alles te herschrijven. Uiteindelijk schreven ze tien nieuwe tracks die het album Everyday zouden vormen en het eerder geschreven materiaal met Lilywhite bleef ongebruikt. Tot 2001, toen een zanger van een Dave Matthews Cover band de hand wist te leggen op dit nog nooit gebruikte materiaal. Via Napster werd het de wereld ingestuurd en inmiddels is het een soort van cultalbum geworden. Walker, groot fan van Dave Matthews, heeft nu de moed om het met zijn eigen interpretatie in nieuwe arrangementen uit te brengen. Walker trapt af met ‘Busted Stuff’ dat het betere gitaarwerk met zich meebrengt in een wat melancholieke sfeer. Jazzliefhebber Walker laat zijn inspiratie de vrije loop met een nummer als ‘Grey Street’ waar de blazers de nodige vrijheid krijgen. Ook op het instrumentale ‘Sweet Up And Down’ krijgt door de alom aanwezige sax een heerlijke “groove”. Overigens trekt Walker bij het tien minuten durende ‘JTR’ alle registers open en laat sessiemuzikanten excelleren. Het uptempo en rockachtige ‘Diggin’ A Ditch’ is ijzersterk en de “dissortion” zorg nog voor wat meer karakter. Terug naar de basis gaat de Amerikaan met het sfeervolle ‘Grace is Gone’ en de uitvoering van ‘Bartender’ zoals Walker neerzet is om van te smullen. Dit album is een ode aan Dave Matthews Band én Lillywhite en dus geen nieuw Ryley Walker album! Met liefde en smaak gearrangeerd en de hand van alleskunner Walker is alom aanwezig. Laten we dit album maar omschrijven als een cover album vol met postrock nummers die voorzien zijn van een jazz-injectie, gezien door de bril van Chicago-man Ryley Waker. Veel luisterplezier.

Bantly Holler - Tradition

Bantly Holler - Tradition

Label eigen beheer

Beoordeling 7

Review Het is Neile Holler die zijn geboortestad Chicago verruilt met het avontuur in Europa. Na diverse baantjes als bordenwasser, verkoper en kelner in diverse steden te hebben uitgevoerd, belandt de man in Rotterdam om daar zijn muzikale droom na te leven. Wanneer we in het tweede nummer ‘Road Song, Let The Train Blow the Whistle’ veelvuldig het blowin’ in the wind voorbij horen komen, weten we waar Holler zijn muzikale roost heeft liggen. De man is trouw aan de traditionele singer songwriters vorm zoals we dit ooit in de jaren 60 van Bob Dylan te horen kregen. Ook Holler zoekt het in de blues en storytelling met ‘T for Texas’, ‘Rock Salt and Nails’ en het meer uptempo nummer ‘Swing On By’. Voor Holler is dit een prima debuutalbum om de aandacht op zich te vestigen. De eenvoud van de songs is vooral pakkend en daardoor krijgt het een gezellig karakter.

Te zien in Nederland

Willie Nelson - My Way

Willie Nelson - My Way

Label Legacy/ Sony

Beoordeling 8

Review Op dit moment weten de zoons van de befaamde country zanger Willie Nelson de bioscopen te veroveren met hun songs in de film A Star Is Born. Maar de oude baas weet zelf ook nog prachtige albums te maken. De afgelopen jaren wist Nelson al mooie albums te maken waaronder het album The Last Man Standing. Afgelopen maand wist Nelson zijn zang idool Frank Sinatra te eren met een prachtige coverplaat My Way. Er zijn velen die Sinatra songs hebben gecoverd en velen die het nasale stemgeluid van Nelson verafschuwen. Maar hier komen beide talenten optimaal bijeen. De songs zijn intens, jazzy en prachtig gezongen. ‘Young at Heart’,‘Blue Moon’, ‘Night & Day’ en een mooie versie van ‘It Was A Very Good Year’ komen voorbij. Het doet de oude blue eyes herleven. Met Norah Jones weet Nelson ‘What Is This Thing Called Love’ een duet te maken en natuurlijk mag het ‘My Way’ niet ontbreken. Een mooi cadeau voor een Sint avond of voor later onder de kerstboom.

Te zien in Nederland

Dan Mangan - More Or Less

Dan Mangan - More Or Less

Label City Slang Records

Beoordeling 8,5

Review De Canadese singer/songwriter is terug met zijn vijfde album More Or Less. De winnaar van een Canadese Juno-Award, woonachtig in Vancouver en inmiddels vader van twee kinderen, beloofde terug te keren naar zijn singer/songwriter roots. Het wordt meteen duidelijk dat Mangan zijn belofte inlost en terugkeert naar het betere singer/songwriter-werk en de wat experimentele sound van zijn laatste album Club Meds achter zich laat. Opener ‘Lynchpin’ is meteen van hoogwaardige kwaliteit en ademt meteen een vertrouwde sfeer uit. Mangan is wat volwasser geworden en het vaderschap biedt hem ook een wat andere blik op onze wereld. In het prachtige ‘Just Fear’ zingt hij “Every road feels travelled and we got lost in the struggle/The whole world’s unravelling” en uit hij zijn zorgen nog maar eens. Met ‘Lay Low’, waar je eigenlijk alleen zijn stem hoort, weet de sympathieke Canadees je tot op het bot te ontroeren. Voor dit album kreeg Mangan medewerking van producer Drew Brown (o.a. Radiohead en Beck) en hij is mede bepalend geweest voor de sound van dit nieuwe album. Naast de hang naar perfectie was hij degene die Mangan in contact bracht met door de wol geverfde sessiemuzikanten als drummer Joey Waronker (o.a. Roger Waters, Beck) en een multi-instrumentalist Jason Falkner. Een nummer als ‘Peaks & Valleys’ zou zonder de samenwerking met Brown dan ook anders hebben geklonken. Het “Less Is More” principe is hier prachtig hoorbaar want ondanks het tempo heeft het nummer een mooi “stripped-down”-karakter. Naast het al eerder genoemde ‘Just Fear’ en ‘Lay Low’ noemen we met ‘Cold In The Summer’ nog een hoogtepunt van dit album. Mangan vertelt hier over het leven als getrouwde vader en de daarbij verantwoordelijkheden in deze tumultueuze tijd. ‘Toubled Mind’ is het meest uptempo nummer op dit vijfde album terwijl Mangan ons bij ‘’ Fool For Waiting’ ons op een prachtig, innemende ballad trakteert. Op het einde van het album zijn er nog wat “Dreampop”-achtige tracks als ‘Can’t Not’ en ‘Never Quiet’ en als afsluiter neemt Mangan ons nog één keer mee in zijn kijk op het leven in het sober, melancholieke maar o zo mooie ;’Which Is It’. Dit vijfde album is waarschijnlijk singer/songwriting in perfectie. Vooral de samenwerking tussen de artiest Dan Mangan en producer en muzikanten is hoorbaar in balans. Alles in de juiste proporties, niets te veel maar ook van niets te weinig. Een even verrassend als prachtig album dat bij elke luisterbeurt mooier en mooier wordt. Veel luisterplezier.

Ian Sweet - Crush Crusher

Ian Sweet - Crush Crusher

Label Hardly Art Records

Beoordeling 7,5

Review Ian Sweet is de artiestennaam van de Amerikaanse singer/songwriter Jilian Medford. Begonnen als soloartiest, vervolgens als band en na wat onaardigheden met de bandleden is het nu weer een soloproject en bracht de uit Boston afkomstige Jilian onlangs haar tweede album Crush Crusher uit. Crush Crusher is ook een album waarop Jilian terugkijkt en de afgelopen periode nog eens laat passeren en met de opener ‘Hiding’ weet ze meteen de vinger op de gevoelige plek te leggen. De onzekerheid en het gevoel dat je als persoon voor iedereen klaar moet staan bezingt ze in het sterke ‘Holographic Jesus’, een wat rustiger nummer met wat shoegaze invloeden. Gaandeweg wordt dan ook duidelijk dat we hier met een singer/songwriter te maken hebben die de afgelopen periode met persoonlijke angsten en verdriet te maken heeft gehad. Met ‘Bug Museum’ neemt ze een fictieve held om haar onzekerheid tegenover de wereld nog maar eens te uiten. Het is absoluut één van de betere nummers op het album waarbij Julian haar stem over de wat dreigende gitaar laat klinken. ‘Question It’ is misschien wel het meest complexe nummer, met opzwepende drums en gitaren. Ook de titelsong zit goed in elkaar, met dit keer een drummachine die voor een wat indrustrial sound klinkt, iets dat door de echoënde stem en diffuse gitaarsound nog wordt versterkt. ‘Ugly/Bured’ is wat rustiger maar wel spannend door de verschillende tempowisselingen en met de afsluiter ‘Your Arms Are Water’, waar Jilian laat horen over een hoger stemgeluid te beschikken, neemt ze ons nog eens mee in alle overpeinzingen die ze over dit album uitstrooide. Crush Crusher is een album voor openheid en eerlijkheid. Jilian Medford neemt ons mee in een mengelmoes van diverse stijlen (Shoegaze, Lo-FI, singer/songwriter) op een muzikale reis die ze door tien liedjes vorm geeft. De gitaren zijn volop aanwezig maar altijd in evenwicht met de aangenaam klinkende stem van deze Amerikaanse. Helemaal geen slecht album. Sterker nog, een aangename hernieuwde kennismaking. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Tolls - Blijf je Koel

Tolls - Blijf je Koel

Label Revange rec/ BMG Talpa

Beoordeling 8

Review De Nederlandse singer songwriter Daan van Beijener wist in 2017 de finale van de Grote Prijs van Nederland te bereiken. Samen met zijn band heeft hij een prachtig Nederlandstalig album gemaakt. Opvallend aan de songs op dit album zijn de mooie en vele harmonische vocalen. Wanneer Ester de Jong met Tolls de zangpartijen invult op ‘Samenwerken’ is er een mooi duet samen gesmolten. Het zijn prachtige teksten die tot de betere Nederlandstalige popsongs behoren. De passie in de zang van ‘Terugkijken’ en ‘Alleen’ is mooi, al is het telefoongesprek van ‘Weg’ iets minder. Wanneer de man in ‘Alleen’ weg vaart, belanden we op de ‘7 knopen’. Nu zou dit ook het aantal knopen kunnen zijn waarmee je vaart. Dat zijn de gedachten iemand die op een eiland woont en werkt. Dat geldt dan ook voor Tolls die het album op Terschelling heeft opgenomen, al is hij op een woonboot in Amsterdam geboren. De teksten passen dan ook bij het eiland. Of het nu gaat om ‘Speeltuin van Lust’ of ‘Nu’. De songs ademt de geur van de Noordzee en het geeft een weerspiegeling van het leven op eiland. Het is dan ook een album waar men trots op mag zijn.

Te zien in Nederland

Laura Gibson - Goners

Laura Gibson - Goners

Label City Slang Records

Beoordeling 8

Review Begin vorig jaar schreef de Amerikaanse Laura Gibson ergens de volgende zin op: “If we’re already goners, why wait any longer, for something to crack open”. Bij het uitkomen van het vijfde album van deze singer/songwriter en multi-instrumentalist blijkt dat die zin de basis vormt dit nieuwe album vormt. Goners is het vijfde album van deze Amerikaanse die zich de afgelopen jaren ontwikkelde en met Emipre Builder een indrukwekkend album afleverde dat op zeer positieve recensies kon rekenen. Voor dit album omringde ze zich weer met een scala van muzikale vrienden die garant staan voor kwaliteit. We horen namen als Dave Depper (Death Cab for Cutie), Dan Hunt (Neko Case) en Nate Query (the Decemberists) voorbij komen en Kelly Pratt en Kayleen King stonden garant voor de mooie blaas- en strijkersarrangementen. Het centrale thema voor dit album is verdriet en de titel Goners is bewust gekozen: “The word is used for two types of people: those who lose themselves in the ones they love, and those whose deaths are imminent.” Het album opent rustig met het ‘I Carry Water’, waar we de Laura zichzelf op piano horen begeleiden, en meteen is dat gevoelige stemgeluid weer daar. Bij het wat meer uptempo ‘Domestication’ zijn daar de strijkers die geen bijrol vervullen maar prominent aanwezig zijn en dit nummer een eigen karakter meegeven. Ook de titelsong heeft wat meer vaart en al snel blijkt dat Laura woorden en metaforen gebruikt om haar verhalen vorm te geven. Op een nummer als ‘Slow Joke Grin’ pakt ze weer terug naar de basis van singer/songwriter en is Laura weer één met haar gitaar en weet met deze eenvoud toch weer een desolate sfeer te creëren. Ook ‘Performers’ is een absoluut pareltje waarbij we subtiel een klarinet naast de strijkers horen en bij ‘Clemency’ zorgen blazers voor een haast klassiek dramatische sfeer. Goners zit knap in elkaar en samen met producer John Askew levert Laura Gibson weer een knap staaltje muziek af. Bij ‘Tenderness’, waarschijnlijk het hoogtepunt van Goners, komt alles nog eens bij elkaar. Goners is een absolute luisterplaat en wint bij elke luisterbeurt aan glans. Alles klinkt even melodieus en atmosferisch en Laura slaagt erin om het gehele instrumentarium in dienst van de liedjes te zetten. De tien liedjes met een speeltijd van ongeveer 40 minuten klinken puur en zijn tijdloos. Veel luisterplezier.

Bjorn vd Doelen -Eerwaarde vader..

Bjorn vd Doelen -Eerwaarde vader..

Label Modestus

Beoordeling 7,5

Review Wanneer de Brabantse voetballer vd Doelen zijn sportcarrière afsluit, duikt hij in de wereld van de muziek. Na PSV, Standaard Luik, Twente en N.E.C. wordt hij aanvoerder van de band Allez Soldaat. Maar wanneer hij de ruimte voor zichzelf wil hebben en behouden komt hij met zijn Huurmoordenaars. Met het album ‘Eerwaarde Vader Zegen Mij Want Ik Heb Gezondigd’ horen we de verhalen van de man. Als storyteller vertelt hij zijn gedachten over de 7 doodzonden. Als ras katholiek hoor je hem in de beklaagdenbank om zijn frustraties met een zuidelijk accent ongenuanceerd te uiten. De Lust, Gulzigheid, Jaloezie, Gemakzucht, IJdelheid, Hebzucht en Woede zijn veelbesproken thema’s en niet alleen in de muziek, maar vooral in ons dagelijks leven. Dit weet vd Doelen prachtig weer te geven in de songs. Met een strijkers en orgels weet hij een kerkelijk sfeertje te creëren zonder dat het de overhand neemt in de singer-songwriterstijl.

Te zien in Nederland

John Smith - Hummingbird

John Smith - Hummingbird

Label Commoner rec.

Beoordeling 8,5

Review Wanneer je de meest voorkomende anonieme namen aan elkaar plakt, is John Smith toch een optimale combinatie om niet gevonden te worden. Dat kan wel eens lastig zijn op Google, maar met het nieuwe Hummingbird moet deze John Smith te vinden zijn. De Ier is een singer-songwriter pur sang. Samen met Sam Lakeman wist hij het recente album Headlong al tot een juweeltje te maken. Voor Hummingbird is hij wederom bij Sam Lakerman in zijn Somerset studio gedoken. Het album kent intieme songs waarbij Smith alleen met de akoestische gitaar zijn nummers vertolkt. Zijn prachtige hees maar heldere stem is heerlijk en relaxt om naar te luisteren. Met het juweeltje ‘Boudica’ is een lust voor het oor en zijn ode aan Nederland met Lowlands of Holland mag er zeker ook zijn. De songs worden met strijkers minimaal begeleid waardoor de accenten even anders komen te liggen. Tevens hoor de je uitgesponnen mix waarbij ieder gitaar tokkel afzonderlijk is afgesteld. Hij weet hierdoor op diverse malen op het album de gitaar even harder te laten klinken als opmaat naar een strijkersstuk of intermezzo te gaan. Het album is dan ook een heerlijk uitgebalanceerd classic singer-songwriters met een vleugje folk album geworden en een must voor de liefhebbers voor dit genre.

Te zien in Nederland 28 febr Vondelkerk te Amsterdam

Doug Paisley – Starter Home

Doug Paisley – Starter Home

Label No Quarter

Beoordeling 7,5

Review Doug Paisley laat weer eens wat van zich horen. De man uit Toronto heeft niet direct een hoge pet op van zichzelf. Deze bescheidenheid resulteert dat hij dit album na 5 jaar weer eens op het podium verschijnt. De vorige 4 albums zijn allen prima singer-songwriters albums, maar we horen dat hij door de jaren heen in zijn liedjes schrijven beter is geworden. Neem het ‘Dreamin’’, ingetogen en mooi. Ingetogen is al een woord dat op zijn lijf is geschreven. Je mag geen vreemde uitspattingen op dit album verwachten. Nee, eerder de behouden geluid van de folk en country stijl van ‘Easy Money’, ‘Loneliness’ en ‘Drinking With A Friend’. Het mooie van dit album is dat Paisley weer actief is en dat hij hopelijk met zijn vrienden (en hij heeft veel muzikaal bekende vrienden) weet gaat spelen en op de bühne te zien is.

Te zien in Nederland

Guy van Nueten - Contact

Guy van Nueten - Contact

Label Sony klassiek

Beoordeling 7,5

Review De Belgische muzikant Guy van Nueten weet met een klassiek album de wereld weer te verrassen. Waarom? Omdat zijn naam voorheen op de hoesjes van the Sands stond. Deze Belgische act weet zich nog steeds met het nummer ‘April and June’ een plekje in de lijst van het beste Belgische songs te veroveren. Begin 2000 heeft hij de switch naar de klassieke kant gemaakt. Met dEUS zanger Tom Barman maakt hij een dubbel cd en schuift aan bij diverse artiesten. Naast de piano composities die hij vertolkt, maakt hij de beeldsounds voor films. Dit spanningsveld ligt hem goed en is dan ook te horen in de keuze van zijn piano albums. Contact is zijn derde album en staat weer vol rustgevende pianostukken van hem zelf en in de geest van zijn dedecations waaronder Bach , Strock en Van Gethem.

Te zien in Nederland

Roger Waters - The Soldier's Tale

Roger Waters - The Soldier's Tale

Label Sony Classic

Beoordeling 7,5

Review Het boegbeeld van Pink Floyd is ongetwijfeld Roger Waters, al maakt hij al jaren geen muziek meer met zijn toenmalige maatjes. Wel weet hij de shows te vullen met de songs van weleer aangevuld met zijn eigen maatschappelijk kritische songs. Ditmaal duikt Waters in de verhalen van Igor Strainsky. Met The Soldier’s Tale weet hij een verhaal te pakken dat dicht bij hem staat. De eerste wereldoorlog kent hij vanuit de verhalen van zijn ouders. De verhalen over het verlies van zijn grootvader tijdens deze oorlog maakte al indruk. Wanneer zijn eigen vader komt te overlijden in de tweede wereld oorlog worden verhalen werkelijkheid. 11 november 2018, het is nu 100 jaar geleden dat er een einde kwam aan de eerste wereldoorlog. Met dit verhaal lijkt het alsof er in 100 jaar weinig veranderd is. De huidig maatschappij valt in dezelfde valkuilen waarbij de wereldleiders nog steeds niets hebben geleerd van het verleden. Of is het meer de kennis die men wel heeft geleerd van het verleden om wederom in een spannend oorlogsmileu terecht te komen. Uiteindelijk zijn de burgers en soldaten altijd de pionnen en verliezers. Met de show RESIST van Waters afgelopen jaar in ZiggoDome weet hij nu nog een keer de aandacht te vestigen op de soldaten die de oorlogen moeten uitvoeren. De stem van Waters is warm en prachtig als storyteller. Geen uitgebreide muziekstukken maar hooguit het verhaal aan te zetten met muzikale klanken. Een verhaal dat na 100 jaar nog steeds acuteel is. Maar ook na 100 jaar sluiten we onze ogen hiervoor of draaien ons om zolang we er maar geen last van hebben…

Te zien in Nederland

Boudewijn de Groot - Even Weg

Boudewijn de Groot - Even Weg

Label Universal

Beoordeling 7,5

Review Dat Boudewijn de Groot een icoon is voor de Nederlandstalig popmuziek en speciaal voor het singer-songwritersgenre is een feit. Met zijn 74 jaar weet de Groot nog altijd de uitdaging te zoeken in de muziek en teksten. Even Weg is dan ook een album waar de country Americana centraal staat. Het is een genre waar de verhalen prima tot hun recht komen. Als het nu gaat om het boerenleven van ‘De Stoet’, of de ‘Dialogen’. De uitdaging ligt voor de Groot meer in de teksten dan in de muziek. Dat de teksten altijd prachtig zijn, is de kunst die hij met Lennaerdt Nijgh heeft ontwikkeld. Al zijn de teksten van de Groot meestal iets meer directer dan die Nijgh voorheen schreef. Neem ‘Wissels’, ‘Waar Wacht je Op’ of ‘Wachten’. Na de samenwerking met Henny Vrienten en George Kooymans in De Vreemde KostGangers, gaat de Groot nu op zoek naar een sound dat dicht bij the Eagles zou moeten liggen. Hiervoor heeft hij contact op gezocht met the Eagles coveract The Dutch Eagles. Toch blijven het allemaal wel songs die in het patroon van de Groot passen. Dit keer met meer country en wat meervoudige vocalen. Al is het geheel ook wel een beetje vlak te noemen en mis ik de uitspattingen die er op diverse albums voorheen meer aanwezig waren.

Te zien in Nederland

Mark Knopfler - Down the Road Wherever

Mark Knopfler - Down the Road Wherever

Label Virgin / universal

Beoordeling 8

Review Mark Knopfler was voorheen de frontman van Dire Straits die eind jaren 70 een prachtig debuutalbum maakte. Door het vernieuwde gitaarwerk (fingerpicking) van Knopfler viel het album op en bracht hen tot de wereldtop. Inmiddels tourt de man al jarenlang onder zijn eigen naam. Inmiddels heeft hij bijna 20 album op zijn naam staan, incl. soundtracks en dan hebben we het nog niet over alle coöperatie-albums. Het geluid van Mark Knopfler is uniek en daardoor behoort hij in het rijtje van JJ Cale, Eric Clapton en onlangs overleden Tony Joe White. De ontspannen sound en heerlijk gitaarwerk is ook weer op dit album optimaal aanwezig. Het is een roadtrip langs de West-coast sound van ‘Back On The Dance Floor’ naar de New Orleans jazz met ‘One Song At the Time’. Maar het gaat hier allemaal ter ere van the Britse Groove. Wanneer we het ‘You Never Walk Alone’ in ‘Just A Boy Away From Home’ horen weten we het zeker. Al is’ When You Leave’ dan weer een juweeltje op dit album. Net als ‘Floating Away’ en het slotstuk ‘Matchstick Man’ weer Knopfler hier weer prachtige songs op dit album te brengen. Een prima album, al brengt Knopfler geen vernieuwing mee.

Te zien in Nederland

Paolo Conte - Live in Caracalla – 50 yea

Paolo Conte - Live in Caracalla – 50 yea

Label BMG

Beoordeling 8

Review Eind jaren 80 wist de Italiaanse zanger, componist en tekstschrijven, de huidige singer-songwriter zelf door te breken bij het grote publiek met het nummer Max. De man is vorig jaar 80 geworden en viert tevens het 50 jarig bestaan van het nummer ‘Azzurro’. Een song van Conte dat het volk van Italië als een lijflied in de armen heeft genomen. Het album is wederom een live album, zoals die de afgelopen jaren van het verscheen. In het prachtige theater Caracalla van Rome laat hij zijn prachtige songs klinken. De verbinding van piano, jazz en pop weet Conte al jaren te combineren in mooie luisterliedjes waaronder ‘Alle Prese Con Una Verde Milonga’, ‘Madeleine’, ‘Eden’n en ‘Come Di’. De veelzijdig kunstenaar houdt zich naast de muziek ook bezig met het maken van musicals, schilderijen en componeerde film muziek. De charmante songs kennen altijd een treurig tintje en door zijn stem klinkt het allemaal als een goed advies van de oudere man. Het tweede deel van het album krijgen de uptempo songs meer de ruimte waaronder het ‘Dancing’ en het ‘Gli Impermeabili’. Dan horen we ook de blazers meer hun intrede doen en het achtergrond orkest om tot het 2 minuten durende topstuk te komen. Over de Azuurblauwe stranden van Italië. Daar waar Conte in zijn eentje door de dorpen en over de stranden loopt en zich meester maakt van zijn gedachten. De creatieve geest brengt op dit album een nieuw nummer ‘Lavavetri’ en eindigt dit album met ‘Bye Music’. Hopelijk dat dit geen voorbode is zoals we het de laatste jaren hebben gezien bij andere artiesten. Conto klinkt nog steeds even levendig en laat wederom horen dat een taalbarrière verdwijnt wanneer de muziek prachtig is.

Te zien in Nederland

Bob Dylan - More Blood, More Tracks

Bob Dylan - More Blood, More Tracks

Label Sony

Beoordeling 8

Review Het nieuwe album van Bob Dylan is wederom een basement sessie album waarbij we altijd nieuwe dingen te horen krijgen van oude albums. Dit maal staat het album Blood on the Tracks centraal. Een emotioneel album van Dylan. Naast het motorongeluk beland hij in een scheiding en maakt dit album. Het origineel komt uit op januari 1975 en is een juweeltje in de collectie van Bob Dylan. Songs als ‘Tangled Up in Blue’, ‘Idiot Wind’ en ‘Simple Twist of Fate’ zijn prachtige songs en mooie verhalen. Waarom is dit nieuwe album een prachtig document naast het origineel. Omdat er een goede keus is gemaakt van de takes die niet op het origineel zijn verschenen. Zo heeft Tangled Up in Blue een andere kadans en is het lange verhaal van Lily Rosemary and the Jack of Hearts aangevuld met het ontbrekende couplet nr. 12. Ja, de poëtische verhalen zijn lang en vol emotie. Altijd pakkend zonder de simpele kern te benoemen. Dat brengt dat Dylan een Nobelprijs heeft gewonnen. Omdat de verhalen zo prachtig zijn dat ieder album hierna als een boek op een album is verschenen. Nu krijgen we de ontbrekende hoofdstukken te lezen waaronder het ‘Up to Me’ of lezen we het ruwe script van het boek. Met de uitgebreide cd-box versie kun je nog luisteren hoe Dylan tot de keus van het uiteindelijk product is gekomen. Of het alleen met een gitaar moest of met een band of uiteindelijk de keus maakt om alleen de baslijn van Eric Weissberg te gebruiken in ‘You’re Gonna Make Me Lonesome When You Go’. Het wordt hierdoor dramatischer in het verhaal en past het beter bij het verhaal. daar waar de vorige Bootleg Series Trouble No More live uitvoeringen kent, is dit weer een album waarbij je een beter kijkje in de keuken van de productie van het album Blood on the Tracks krijgt. Dit blijft altijd een interessanter dan de live uitvoeringen. Het neemt je mee in het proces. Inmiddels wordt er op het net alweer druk gespeculeerd wat de inhoud van sessie 15 moet zijn… eerst hier maar eens van genieten.

Te zien in Nederland

Jeditah – Waves

Jeditah – Waves

Label eigen beheer

Beoordeling 7,5

Review Het is de Amsterdamse zangeres en producer Jeditah die met het debuut Waves de vaderlandse elektropop een nieuw impuls geeft. Samen met drummer Otto de Jong en Cellist Brandan Jan Walsh nam ze de nummers op en met Martha Jane Settles vulde ze de vocalen in. Wanneer het opgenomen product naar de master Martijn Groeneveld (Blaudzun, Ronde) wordt de klank helemaal gevormd tot een prachtig eindproduct. De droompop van ‘Horseman’ is een geheel andere sound dan waarmee het album begint. ‘The Night’ is vooral pop gericht en catchy genoeg om als hit door te gaan. Het pakt je direct waardoor het een visitekaartje is voor het gehele album. Al is er gekozen om ‘You and Me’ tot single te brengen. Een nummer waarbij de innerlijke strijd een kunst is om dat dat niet te serieus te nemen. Soms zijn de dingen nu eenmaal zo en dat is het dan. Met James Blake, Bjork en PJ Harvey als inspiratiebron, horen we op Waves een mooie mix van deze drie helden. Het is uitdagend, geestig en relaxt in een. Het doet soms denken aan een moderne Suzanne Vega. Wanneer ze met ‘Beth’ afsluit kunnen we wel zeggen dat het een geslaagd debuut EP is.

Te zien in Nederland

Vandenberg’s Moonkings – Rugged and Unpl

Vandenberg’s Moonkings – Rugged and Unpl

Label Mascott

Beoordeling 8

Review Dat Ad VandenBerg met zijn Moonkings goed aan de weg timmert is duidelijk te merken. Bij het debuut werd er nog even verrassend gekeken naar de bandsamenstelling. Inmiddels is het een gevestigde act van Nederland zoals VandenBerg ooit met Bert Heerink, Dick Kemper en Jos Zoomers begon. Uiteindelijk werd de gitarist gevraagd om bij Whitesnake te spelen en scoorde daar eind jaren 80 wereldwijde hits mee. Met Rugged and Unplugged weet Ad samen met Jan Hoving op zang een album te maken dat dicht bij het Whitesnake album Starkers in Tokyo ligt. Hierop vertolkte VandenBerg met David Coverdale in de duo vorm de Whitesnake songs waaronder het mooie ‘Sailing Ships’, dat hij ook voor op dit album heeft ingespeeld. Ook een versie van de VandenBerg hit ‘Burning Heart’ is hier op te vinden. Het origineel is dan ook bijna niet te evenaren. Zo liggen de eigen Moonkings songs waaronder’ Out of Reach’ en ‘Walk Away’ hierbij beter in het gehoor. Het zijn de songs waarmee Hoving bekend is en dat ook met gevoel overbrengt. Hierdoor is deze combinatie prachtig om naar te luisteren. Overigens de overige bandleden van Moonkings kunnen we terug vinden in de band Ten Times A Million. En hoewel het album een soort gepikt idee is, is het een lust om naar te luisteren.

Te zien in Nederland

Bastian Baker - Bastian Baker

Bastian Baker - Bastian Baker

Beschrijving

Beoordeling 8

Review Dit weekend was de release van het nieuwe album van de Zwitserse singer/songwriter Bastian Baker. Waar hij enkele jaren geleden nog in Zermatt voor 80 mensen optrad is hij op dit moment de support-act van superster Shania Twain en staat nu in uitverkochte stadions. Met de hartverwarmende opener en single ‘Stay’ de sympathieke Zwitser misschien wel een hit in handen. In een interview dat wij namens Mpodia met deze openhartige singer/songwriter hadden voor zijn concert in de Ziggo Dome vertelde hij ook dat hij voor dit album de keuze had uit een kleine 60 geschreven songs. Dit nieuwe album voelt voor hem dan ook als een tweede debuutalbum en voor de eerste keer schreef hij ook liedjes met anderen, en in verschillende steden zoals New York en Nashville. Songs als ‘All Around Us’ en ‘So Low’ zijn lekker in het gehoor liggende popsongs maar Baker bewijst gaandeweg dit titelloze album ook dat hij uit een ander vaatje kan tappen. Eén van die voorbeelden is ‘Young’, één van die nummers die hij samen met anderen schreef en over zijn adolescente grappen gaat zoals het proberen een club binnen te komen met een “fake-id.”. Dat Baker gegroeid is na drie albums bewijst hij bijvoorbeeld ook met een nummer als ‘You Should Call Me’; eerst is daar de piano, vervolgens het handjeklappen om uit te monden in een nummer met een flinterdun rock-laagje dat oneindig in je hoofd blijft hangen. Met ‘Six’ gaat hij terug naar het singer/songriter-genre; gewoon met zijn eigen gitaar een mooi liedje zingen met die toch wel bijzondere stem van hem. Eenvoud kan soms mooi zijn…. Met ‘Blame It On Me’ is daar ineens het Country-gevoel, één van de nummers die het in Amerika waarschijnlijk ook goed zal doen. Zoals bekend zijn Bastian en Shania Twain goede vrienden en de Amerikaanse superster gaf dan ook haar advies over welke nummers op dit album te plaatsen. Daarnaast beseft de Zwitser dat we steeds meer in een digitaal tijdperk met individuele “playlists” werken, dus hij wilde een wat gevarieerder publiek aanspreken. ‘Yoko’ (feat. D’Anthony Palms) is een echt popliedje, ‘Light And Easy’ is ingetogen en romantisch terwijl ‘Another Day’ weer zo’n catchy track is. Afsluiten doet Bastian in Baker met de sterke ballad ‘Time’ die hij smaakvol neer zet en nogmaals laat horen dat hij een getalenteerd zanger is. Het titelloze album telt maar liefst 14 tracks waarop Baker laat horen diverse stijlen te kunnen hanteren, iets wat voor dit album een bewuste keuze is. Van soms wat rauw tot persoonlijk en kwetsbaar en laverend tussen singer/songwriter via catchy pop naar aanstekelijke Country. Tijdens zijn tour is het vooral een akoestische set die hij speelt, 16 maart komt hij terug naar Nederland en zal hij met zijn eigen band een optreden in de Melkweg geven. Veel luisterplezier.

Yoko Ono - Warzone

Yoko Ono - Warzone

Label Konkurrent

Beoordeling 7

Review Nu Paul McCartney zijn nieuw album Egypt Station op de markt heeft, lijkt het net alsof de weduwe van John Lennon, Yoko Ono een tegenbericht moet geven. Het is een rode draad dat door de historie van the Beatles gaat. Warzone is nu het nieuwe wapen van de kunstenares. Warzone begint direct met de oorlogsverklaring dat het publiek nog steeds Beatles liedjes wil horen en niet verder wil luisteren dan begin jaren 70. Is dat gelijk een verklaring dat McCartney de herkenbare Beatlessongs schreef?? Of wil ze zeggen dat Lennon beter en intelligentere teksten schreef. Beide kanten van de medaille is waar. Het is het verhaal dat door dit album weer klinkt. Haar kunst als zangeres is niet wat je Ono zou horen zeggen dat ze daar goed in is. Nee het schrijven van verhalen, love en peace komt uit haar beker. Al was het vooral Lennon die de vertolking deed. “Hell in Paradise’, ‘Now or Never’ en ‘I Love You Earth’ zijn songs waarbij de voordracht voorop staat. Het geluid om te laten weten dat we de verkeerde kant op gaan met onze aarde, dat de mensen weer in vrede moeten leven en dat we zuinig moeten zijn op deze aardbol. Het aanspreken van the people of Amerika op hun gedrag, is gelijk aan dat deze mensen de enige oplossing is voor alle problemen. Misschien ligt hier het maatschappelijke probleem dat Ono nog niet ziet. Ono haar verhaal gaat vooral om de ‘Where Do We Go From Here?’ en om hier nog even krijgt bij te zetten voegt ze haar versie van ‘Imagine’ toe aan dit album. Een album dat muzikaal niet even sterk is en qua teksten te eenzijdig is. Het blijft bewonderingswaardig dat ze nu nog op haar 85! Een album brengt om haar idealen van Love & Peace en Women Power te verkondigen.

Te zien in Nederland

St. Vincent – MassEducation

St. Vincent – MassEducation

Label Sony Music

Beoordeling 8

Review In de jaren 90 was de zangeres Tori Amos erg populair. Haar intense songs achter de piano bracht ze vol passie. Nu is het St. Vincent die dit stokje overneemt. Annie Clarke is haar echte naam en niet te verwarren met Anne Clarke. Voor haar solo carrière maakte ze onderdeel uit van de band van Sufjan Stevens. Nu weet ze op eigen kracht prachtige platen te maken. MassEducation is inmiddels haar vijfde album van de Amerikaanse singer-songwriter. Of moeten we zeggen haar zesde. Het album verschijnt exact een jaar na de eerste electric-versie en is een akoestische versie van het album dat vorig jaar verscheen. Het album is gewogen en intiemer dan het origineel. Juist omdat alle songs zijn omgezet in een piano versie waarin het wellicht in de oorsprong is gemaakt. De teksten komen op dit album meer op hun plek waardoor het vooral zwaarwichtiger wordt. ‘Young Lover’ wordt met deze versie intenser en met dramatische ‘Happy Birthday Johnny’ is hierdoor een juweeltje geworden. Het album is een prettige verrassing van St. Vincent en misschien ligt dit haar nog beter dan haar electrische alternatieve indie sound.

Te zien in Nederland

Tom Odell - Jubilee Road

Tom Odell - Jubilee Road

Label Capitol rec. /Sony

Beoordeling 8

Klant De 27 jarige singer-songwriter brak in 2012 door met het ‘Another Love’ en ontroerde vele mensen. Dat Tom Odell vooral in Nederland een grote populatie fans kent is opvallend te noemen. Deze fans kunnen zich nu weer optimaal verliezen in het verrukkelijk album Jubilee Road. Odell weet met zijn omgeving in London centraal te stellen op dit album. De songs zijn erg divers in stijl van de meezing pop van ‘China Doll’ met blazers en veel harmonische vocalen en het gospel achtige ‘If You Wanna Love Somebody’ laat het album swingen. En wellicht meer dan voorheen weet Odell met dit album een goede balans te vinden tussen de pianoliedjes als ‘Queen of Diamonds’ het titelstuk en ‘Don’t Belong in Hollywood’. Het zijn songs die erg doen denken Randy Newman songs. Mooie verhaal met een breekbare stem die de drama in het verhaal weet te brengen. Met ‘Wedding Day’ weet hij een prachtige afsluiting van het album te brengen. (even de single versie van ‘If You Wanna Love Somebody’ nagelaten. Met ‘Jubilee Road’ weet Odell een prachtig vervolg op ‘Wrong Crowd’ te brengen. Tom Odell is te zien in Nederland op 8 November Afas Live te Amsterdam

Te zien in Nederland 8 nov Afas Live te Amsterdam

Molly Burch - First Flower

Molly Burch - First Flower

Label Captured Tracks

Beoordeling 8

Review Twee jaar na haar goed ontvangen debuutalbum Please Be Mine is de Amerikaanse singer/songwriter Molly Burch terug met een nieuw album. Op First Flower heeft ze haar verbroken liefde definitief achter zich gelaten. De in Los Angeles geboren Molly Burch heeft inmiddels haar rust gevonden in Austin, Texas. In een interview vertelde ze dat ze verbaasd was dat haar muziek mensen hielp met hun eigen verdriet. (“I was really blown away with how many people told me that the music has helped them through their own break-up”). Ze tourde door de VS en Europa en na terugkeer in het warme Texas was er geen inspiratie meer, ondanks de zee aan vrije tijd. Toch vond ze een bepaalde modus en toen de eerste nieuwe songs vorm kregen, kwam het natuurlijke proces van liedjes schrijven weer terug. Vanwege de “hurricanes” zat Molly soms dagen opgesloten met bandlid én vriend Dailey Tolliver die gitaar speelt en het eindproduct First Flower kreeg gaandeweg vorm. Het album bestaat uit een elftal lichtvoetige songs waar Molly laat horen over een krachtige stem te beschikken met een groot bereik; van laag naar hoog. De melodieën zijn niet diepgravend en door het sobere instrumentarium wordt de stem van Molly nog meer in de etalage gezet. Luister maar eens naar ‘Next to Me’ waar we vooral die donkere kleur van haar stem horen terwijl we op een nummer als ‘Without You’ zo’n heerlijk retro geluid krijgen alsof we weer terug zijn in de jaren ’60. Op een nummer als ‘To The Boys’ wordt ze wat persoonlijker en dit nummer heeft een wat jazzy karakter meegekregen, mede door het heldere gitaarspel van Tolliver. Nummers als ‘Dangerous Place’, ‘Candy’ en ‘Next To Me’ klinken heerlijk vertrouwd en vertellen het verhaal van het overwinnen van angsten en mislukkingen in het leven. Op het einde van het album neemt Molly gas terug; Het ijzersterke ‘Nothing To Say’ klinkt heerlijk zwoel en de ballad en afsluiter ‘Every Little Thng’ (“All the days I do try to be good / And so kind / Sometimes it is hard to live / That is why we must forgive”). First Flower is een meer dan prettig album waar de ontspannen stem van Molly heerlijk tot bloei komt maar waarbij de credits ook naar Tillover moten gaan vanwege zijn luisterrijke gitaarwerk. Mooie verhaallijnen, niet te complexe teksten en herkenbare teksten maken het plaatje compleet. Zelf zegt ze hierover: “I wouldn’t want someone who listens to my music to think that I have it all figured out. I don’t. First Flower is me being transparent.” Zo is het maar net. Veel luisterplezier.

Rachel Kramer - Home

Rachel Kramer - Home

Label Songbird Records

Beoordeling 7,5

Review Maandag is het zo ver. Na een muzikale omzwerving die een kleine vijftien jaar heeft geduurd is daar nu de albumpresentatie van het debuutalbum van Rachel Kramer. Rachel Kramer. Die naam roept waarschijnlijk bij een aantal mensen herkenning op. Winnares van talentenjacht Starmaker uit 2001 en daarna lid van K-otic waar menig hit werd gescoord zoals ‘Damn (I Think I Love You)’. Na een jarenlange stilte duikt de zangeres in 2009 weer op bij X-Factor waar ze het tot de finale haalt maar waar Lisa Lois met de winst én het platencontract vandoor gaat. De jaren daarna blijft Rachel actief in de muziekwereld (o.a. dinershow Villa Thalia), is er een reünie van K-otic in AFAS-live en doet ze nogmaals mee aan een talentenjacht, de Voice. Maar nu is er dus dat album waarbij we vooral getrakteerd worden op een mix van pop en country. Zelf zegt Rachel hierover: “Nummers over mijn vierjarige dochter, mijn relatie, maar ook over mijzelf. Ik denk dat het heel herkenbaar is, omdat het over menselijke dingen gaat. Ik zou er zelf ook naar luisteren.” Het album wordt slim opgebouwd. Na de twee rustige pianoliedjes ‘Introduction en Back On The Road’ is daar het lichtvoetige ‘Faces To The Feet’. Vanaf het uptempo ‘See My Life’ is daar de Ccountry-vibe incl. Hammond orgel en pedal steel-gitaar. De nummers voor dit album werden zowel in Nederland als in dé Country-music stad Nashville opgenomen en producer Rob Cosby (o.a. lady Antebellum en Ilse de lange) nam het Amerikaanse producerswerk voor zijn rekening. Deze Amerikaanse invloed is op nummers als ‘Breakfast Dinners’, ‘I Don’t Live You Enough’ en ‘Dream Girl’ dan ook voelbaar. Lekker luchtig klinkt een nummer als ‘Johnny’ en met het wat ingetogenere ‘I’m OK’ is daar weer een rustmomentje op dit verder prima album. De ballad ‘You And Me’ is misschien iets te lief maar met afsluiter ‘Ebb And Flow (Saja’s song) neemt Rachel op een gevoelige wijze en omlijst door strijkers in stijl afscheid. Home kent een goede opbouw met de nummers met die de Country-vibe hebben centraal geposteerd. Productie is prima en de nummers krijgen door goede sessiemuzikanten een echte kwaliteitsimpuls. Het centrale deel met de nummers die echt die Country-vice hebben zijn wat aansprekender als de rustige popliedjes. Na al die jaren is er dan eindelijk dat album waarover Rachel Kramer ook openhartige zegt: “Alles wat ik nu doe is eerlijk, geen maskers meer op. Een flinke scheut country over popliedjes heen, dit is wie ik ben. Daarom heet het album ook ‘Home’, ik nodig mensen uit om binnen te kijken”. Veel luisterplezier!

Paul Simon - In the Blue Light

Paul Simon - In the Blue Light

Label Legacy / Sony

Beoordeling 7,5

Review Afgelopen week gaf Paul Simon zijn laatste show. De singer songwriter eindigde zijn live show toepasselijk met ‘The Sound of Silence’, maar gaf vooraf al aan dat zijn muzikale invulling nog niet afgelopen is. Het 14de album van de man verscheen begin september. Met een jazz georiënteerde versie van diverse songs uit de oude doos, weet Simon zijn oude songs weer nieuw leven in te blazen. Nee de klassieke hits laat hij wijs liggen. De keus is gevallen op song die niet even doorgaans bekent zijn bij het grote publiek. Zo kiest hij hier en daar voor een moderne versie in een tekst door een blues band een dj te noemen terwijl het nummer ‘Can’t Run But’ een oudere versie van de jazz krijgt. Het is het spelen met de songs die hij heeft geschreven. De versie Pigs Sheep and Wolves krijgt meer een Tom Waits uitvoering en hij eindigt met ‘Questions for the Angels’. Een song van So Beautiful or So What album dat als een soort afronding van het leven aangeeft. Hopelijk zal dat nog even op zich laten wachten. De man is een geboren muzikant waarbij de het maken van mooie liedjes in zijn genen zit. En met dit album geeft hij al een voorzetje op wat mag komen. Mooie bewerkingen van old songs, al kent het laatste echte album Stranger To Stranger ook mooie songs. Nieuwe songs kunnen nooit concurreren mij zijn ‘the Boxer’, ‘Bridge over Trouble Water’ of ‘The Sound of Silence’.

Te zien in Nederland

Kubilay Kaya- Wanneer je er naar ....

Kubilay Kaya- Wanneer je er naar ....

Label Eigen Beheer

Beoordeling 8

Review Kubilay Kaya treedt met zijn onlangs uitgekomen EP Wanneer Je Er Naar Luistert, Wordt Het Best Mooi voor de eerste keer in zijn carrière écht in de spotlights. De inmiddels 39-jarige schrijver/producent werkte in het verleden met grote namen in de Nederlandse Rap-scene en samen met zijn Marokkaanse vriend Ali B en schreven ze de grote hit Leipe Mocro Flavour. Bijna 40 en een aantal levenslessen wijzer besloot Kaya terug te keren naar zijn geboorteplaats Bergen Op Zoom om daar in alle rust liedjes te schrijven en met bekenden een ingetogen EP te produceren; Zeven Nederlandstalige liedjes die verhalen vertellen over zeven vrouwen variërend van vervlogen liefdes tot en met de onvoorwaardelijke liefde voor zijn dochtertje. Zelf zegt hij over dit proces: “Voorheen paste ik een refreintje nog weleens aan in de hoop dat Edwin Evers het dan zou draaien. Dat is voorbij, al vind ik wel dat ik nog altijd toegankelijke muziek maak. Die kwam nu alleen volledig anders tot stand. Het is geen hiphop meer. Vanaf nu maak ik nooit meer kunst zonder dat het mijn hersens uitdaagt.” De zeven nummers zijn een combinatie van hip-hop beats, Rap, Pop en elektronica en Kaya verrast vocaal door vooral door zijn ingetogen zang en de gesproken tekst. Het album trapt af met ‘Volgens Mij wordt Het Mooier’ waar het orgeldeuntje en de melodie er voor zorgen dat het in evenwicht is met de Hip Hop. ‘Best Wel Moeilijk, Toch’ is één van de meest intense nummers op deze EP met ook weer een gastrol voor zangeres Sanne Feenstra, waar we bij het wat mysterieuze ‘Azuurblauw’ voor de eerste keer kennis mee maakten. Een nummer als ‘Funda’ is wat lichtvoetiger en met ‘In De Ster’ noemen we misschien wel de beste track; mooie melodie met een beat maar door de akoestische gitaar (Virgil van Vurchom) en de meerstemmigheid met zangeres Karlijn Brouwers krijgt het nummer een ziel. Wanneer Je Er Naar Luistert, Wordt Het Best Mooi is een titel die in de kern cynisch is en veel zegt over Kubilay Kaya. Daar waar hij in het verleden niet in de spotlights wilde staan en stond en eigenlijk heel bescheiden was naar mensen om hem heen treed hij nu wél naar buiten. Overigens met een productie waar hij geheel achter staat en met behulp van vrienden uit zijn directe omgeving. En terecht. Kaya zet Rap en Hip-Hop op deze EP in een nieuw daglicht en wat deze recensent betreft s het een meer dan geslaagd project. Veel luisterplezier.

Sandro Perri - In Another Time

Sandro Perri - In Another Time

Label Captured Tracks

Beoordeling 7

Review De Canadese producer en muzikant Sandro Perri is terug met het nieuwe album In Another Life met wederom die minimalistische muzikale benadering. De Canadees, die niet alleen onder zijn eigen naam werk en muziek uit brengt, is dus terug. Zijn vorige album Impossible Spaces uit 2011 kreeg erg goede kritieken en de verwachtingen zijn dan ook hoog. Het nieuwe album kent eigenlijk maar twee tracks; de bijna 25 minuten durende titelsong en het bijna twintig minuten durende ‘Everybody’s Paris’ dat de Canadees in drie delen opknipt. Hij beheerst het minimalisme in de muziek tot in perfectie en dat is wat we nu ook weer ervaren. Met een speelduur van bijna 25 minuten tart je alle huidige muziekwetten dat een nummer ongeveer drie minuten moet duren. Perri weet dit nummer echt eindeloos uit te spinnen met alleen wat synths, piano, gitaar en de stem van Perri. De laatste vijf minuten ontbeert het nummer overigens wel de spanning die eerder wel aanwezig was. Deel één van de andere track ‘Everybody’s Paris’ begint met een kinderstemmetje en de bijdrage van Dan Bejar (Destroyer) en Andre Ethier (Deadly Snakes) in Pt. 2 en Pt. 3 zijn op zijn minst niet alledaags. Het nummer begint met Perri die zichzelf op piano begeleidt en het wat warmere geluid zorgen ervoor dat deze track wat minder elektronisch klinkt. ‘Pt 2’ met Ethier die de vocalen voor zijn rekening neemt en een ietwat “Cohen”-achtige sfeer creëert. Bongos, Sax en ander instrumentarium zorgen voor een wat organischer karakter. ‘Pt 3’, met Dan Bejar heeft ook weer zijn eigen karakter maar de rode draad blijft die minimalistische sound. In Another life is geen doorsnee album. Perri bewijst dat hij de kunst om minimalistische songs tot in de perfectie uit de spinnen tot in de perfectie beheerst. Dit is zo’n album wanneer je behoefte hebt aan een meditatief moment of even helemaal tot jezelf wilt komen. Niet iedereen zal hier warm voor lopen maar het is wel weer een bijzonder album geworden. Veel luisterplezier.

Yorrick van Norden - The Jester

Yorrick van Norden - The Jester

Label Excelsior Recordings

Beoordeling 8

Review Het album Revolver van The Beatles is één van de bepalende albums uit de jeugd van Yorick van Norden. Deze Nederlandse singer/songwriter is terug met zijn tweede album The Jester en wederom pakt hij terug naar de roemruchte sound van de Sixties. Hij is er zelf heel duidelijk over. Muziek heeft nooit mooier geklonken dan in de periode tussen 1965 en 1973. Dit betekent overigens niet dat hij alleen maar in die periode blijft hangen; bands als Wilco, Ryley Walker vindt hij interessant maar het gaat hem veel meer om de bandering van de liedjes. Evengoed is de vraag wat we op dit nieuwe album voorgeschoteld krijgen bij voorbaat beantwoord; liedjes die qua sound teruggrijpen naar de Sixties en waar de bewondering én invloed van McCartney en vrienden overduidelijk is. Ook is de samenstelling van het album een beetje een stap terug in de tijd. The Jester kent als het ware twee kanten; een “A-side” met meer pop gekleurde liedjes die wat vrolijk en onbezorgd klinken terwijl de “B-side” wat introverter is en wat is georkestreerd. Die feelgood pop horen we meteen terug bij de eerste nummers van dit album. Sterker nog; het geluid dat eind 60- er jaren zo typerend was bij The Beatles en The Stones is onmiddellijk herkenbaar. Soepele melodielijnen, gitaarpop en meerstemmige harmonieën bepalen zijn kenmerkend op nummers als opener ‘The Forest Of The Mind’, ‘Days’ en ‘Train In The Station’. Waarschijnlijk het meest aansprekende nummer is het vrolijke ‘More Than Words’. Dit misschien eenvoudig klinkende liedje over verliefdheid is tevens het meest complexe nummer van het gehele album. Volgens de singer/songwriter telt het maar liefst 22 verschillende akkoorden. Het tweede deel begint met ‘Suite Deel I’, ook zo’n verschijnsel uit vervlogen tijden. Enkele liedjes versmelten met elkaar als een soort medley, waardoor er één nieuw nummer ontstaat. Toevallig of niet, op het onlangs verschenen album Egypt Station van Paul McCartney vinden we ook een suite terug…. ‘A Song For You’ is een luchtig klinkend pianoliedje en ‘Winter’ is ook weer een wat rustiger nummer. ‘Light Up Love’ is muzikaal erg fraai door de balans van gitaarspel, strijkers en subtiele percussie. Afsluiten doet van Norden met ‘Suite 2’ dat vanuit mooi pianospel prachtig wordt opgebouwd en ook weer een medley als eindresultaat vormt. The Jester is eigenlijk een prachtig eigentijds retro album geworden vol met verwijzingen en muzikale knopogen naar o.a. The Beatles dat door het onafhankelijke muzieklabel Excelsior is uitgebracht. Overigens ligt er niet alleen aan de muziek een mooi verhaal ten grondslag. Shakespeare is blijkbaar één van de eersten die de naam Yorick gebruikte want die persoon was de hofnar (Jester) in Hamlet. Die hofnar speelde ook liedjes en vertelde verhalen. Dat doet Yorick van Norden nu ook op dit nieuwe album. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Delise - Bladzijde 1

Delise - Bladzijde 1

Label DVWW

Beoordeling 7,5

Review Bladzijde 1 is het nieuwe album en het nieuwe begin van de singer songwriter Delise. Kennen we die dan? Ja, ze maakte het liedje voor het Schnitzelparadijs en deed mee aan de tv talenten programma’s Rock Nation en X factor. Het heeft toen niet tot een doorbraak kunnen leiden, maar nu is er een nieuwe begin. Nieuwe liedjes die ze samen met Henk Pool (Marco Borsato, Guus Meeuwis) heeft geschreven. Het zijn dan ook heerlijke Nederlandstalige popsongs. Ze kunnen nu zo mee in de carrousel van Blof, Lian vd Mey, Maaike Ouboter of de toekomstige Anouk songs. De kwetsbare akoestische luisterpopliedjes als ‘Mis Je Mij?’, het prachtige verhaal en heerlijk swingingend ‘Klein Zusje’ of het titelstuk dat haar situatie weergeeft en de drang om muziek te maken weer geeft. De songs zijn gemakkelijk in het gehoor liggend en zijn allen mooie luisterliedjes waar veel mensen van houden. Hopelijk brengt dit voor haar dan de doorbraak waar ze zo hard voor heeft gewerkt.

Te zien in Nederland Delise presenteert haar album op de releasedag van 6 oktober in Theater Castellum te Alphen aan de Rijn.

Waxahatchee - Great Thunder

Waxahatchee - Great Thunder

Label Merge Records

Beoordeling 7,5

Review Waxahatchee is terug met het minialbum (EP) Greath Thunder met nummers die voortkomen uit een eerder muzikaal leven. Katie Crutchfield is de singer/songwriter die achter de artiestennaam Waxahatchee schuil gaat; vernoemd naar de Waxahatchee Cree in haar geboortestaat Alabama en ook wel bekend door eerdere bands en samenwerkingsverbanden zoals met haar zus Katie Allison en de band Great Thunder. En de muziek op deze EP is afkomstig uit 2012 toen Katie deel uitmaakte van laatstgenoemde band. Zes nummers die ze als het ware helemaal afpelt en in de April Base studio van Justin Vernon (Bon Iver) weer een nieuw leven geeft. Onder haar eigen naam Waxahatchee bracht Katie de laatste jaren, inspiratievol als ze is, een viertal albums uit waarvan Out In The Storm uit 2017 erg goede kritieken ontvangen. Deze EP is echter van een totaal ander karakter en zelf zegt ze hierover : “I would say that it is a complete 180 from the last record: super stripped-down, quiet, and with me performing solo, it’s a throwback to how I started”. Bij opener en pianoballad ‘Singer’s No Star’ wordt de richting meteen duidelijk; Katie die zichzelf op piano begeleidt en zingt over zichtbare en onzichtbare afstand in relaties. ‘You’re Welcome’ en het met lichte Americana invloeden ‘Chapel Of Pines’ kennen een soortgelijk karakter. Overigens blijft Katie bij de gekozen nummer wel relatief dicht bij het origineel al zijn deze versies nog verder uitgekleed. Het nog geen twee minuten durende ‘Slow You Down’ heeft een aangenaam Lo-Fi karakter en is daarmee de enige track die een wat ander karakter heeft. Afgestoft en een nieuw leven gegeven; zes tracks die je vooral moet plaatsen in het singer/songwriter spectrum. Katie Crutchfield, alias Waxahatchee, met piano. Een mooi introvert en persoonlijk mini-album dat de fan van deze Amerikaanse graag aan zijn/haar collectie zal toe willen voegen. Evengoed voor elke liefhebber van mooie singer/songwriter liedjes een aanrader. Jammer dat het slechts zes nummers zijn. Veel luisterplezier.

Eric Bachmann - No Recover

Eric Bachmann - No Recover

Label Merge rec. / Konkurrent

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse zanger van Crooked Finger en Archers of Loaf komt dit jaar met een nieuw solo album. De singer-songwriter weet met het titelstuk een prachtig en serene rust uit te drukken dat we maar weinig horen. Het album is het vervolg op het prachtig titelloos album van 2016. Dit album sluit hier dan ook naadloos op aan. De prachtige singer-songwriters songs ‘Waylaid’ en ‘Boom and Shake’ zijn pakkend en meeslepend. De songs pakken je gedachten en neemt je mee in de verhalen die je in je gedachten beeldend terug krijgt. Bachmann weet met zijn stem een rust te brengen en al tokkelend een herhalende melodie voor te brengen, dat even een bruggetje kent om je gedachten op te pakken en je mee te nemen. Neem het ‘Wild Azalea’ waar alles van dit in zit. Het is dan ook een heerlijk en verrassend album in het genre van de singer-songwriters.

Te zien in Nederland

Lonnie Holley – Mith (Smoke)

Lonnie Holley – Mith (Smoke)

Label Jagjaguwar / Konkurrent

Beoordeling 7

Review Het is de Afro Amerikaanse multi media artiest Lonnie Holley die met Mith een nieuw kunstwerk op deze aarde brengt. Hij maakt gebruik van vele attributen en weet zich vooral in de kijker te spelen door zijn politiek kritische teksten. Het album is het derde album van de man uit New York. Holley weet met zijn rauwe stem vooral een storytelling beeldend verhaal te vertellen. Met zijn poëtische en persoonlijk getinte teksten, bekritiseert hij de Amerikaanse wereld. En dan heb je op dit moment veel om te vertellen. In de slipstream van Bob Dylan en Joni Mitchell wordt hij gezet als het gaat om het verhaal. Als het gaat om de muzikale invulling kun je hem eerder vergelijken met Tom Waits. Zijn doordringende stem is als een rokende man in een stamvol café die je wil overhalen om zijn standpunt in te nemen. Het is voor mij dat ook een album waarbij het muzikale aspect achterblijft ten opzichte van de storytelling. Maar voor de tijd is het een mooi document hoe we naar Amerika kijken.

Te zien in Nederland

Tangerine – Because of You

Tangerine – Because of You

Label Excelsior rec.

Beoordeling 8

Review Het duo Tangerine is inmiddels uitgebreid tot een volledige band. Al zijn de eeneiige tweelingbroers Sander en Arnout Brink het hart en brein achter de naam Tangerine. Hoewel ze in de Drentse hoofdstad Assen wonen, zijn ze geboren in Lelystad. De heren zien er hetzelfde uit, hebben hetzelfde stemgeluid en zijn beide erg muzikaal. Afgelopen jaren speelde men met Tim Knol, was de DWDD band van 2013/14 en vloog men naar Amerika om het album There and Back op te nemen. Dit is zo goed bevallen dat men deze trip voor dit album nog een keer deed. Het pakt erg goed uit. Men voelt zich daar thuis en misschien wel beter daar samen dan samen thuis. De werelden waarin ze leven verschillen nogal. De een trouwt, de ander gaat scheiden. Deze emotionele rollercoaster is terug te horen op dit album Because of You. De songs zijn steviger en het Simon & Garfunkel complex raken ze bijna kwijt. No One To Be The One is een juweeltje dat het Amerikaanse duo ook had kunnen maken. Maar ‘Cracks’, ‘Echoes’ en ‘I Can Let You Go’ zijn wat meer steviger songs geworden. ‘No Need to Worry’, ‘Cold Hearted Road’ en ‘HeartBreak’ zijn de juweeltjes die de oude samenzang van de heren optimaal weer weergeven. Naast dat het een emotioneel album voor hen is, is het een mooi beelden en gevarieerd album voor de luisteraar geworden.

Te zien in Nederland

Passenger - Runaway

Passenger - Runaway

Label Cooking Vinyl

Beoordeling 8

Review Vandaag was de release van het tiende album van de Britse singer/songwriter Mike Rosenberg die wij beter kennen als Passenger. Voor dit album liet Rosenberg zich inspireren door de weidse landschappen van de VS, een land dat hij als kind regelmatig bezocht en waar hij nog steeds een fascinatie voor heeft. Runaway is de opvolger van het zeer succesvolle album Young As The Morning, Old As The Sea uit 2016. Albumopener ‘Hell Or High Water’ heeft inmiddels enkele miljoenen views op Youtube en brengt dat wat we van Rosenberg kennen; een prachtig vloeiend klinkende melodielijn, de wat nasale stem en een rijk instrumentarium waar dit keer subtiel de banjo wat op de voorgrond wordt geschoven. Vervolgens is daar ‘Why Can’t I Change’, een ideale track voor een roadtrip waarbij je tijdens die oneindige vergezichten in de VS eens heerlijk naar jezelf kijkt (“Why can't I change after all these years? / Why can't I change my ways? / I find it so strange after all these years / I'm still more or less the same”). Uiteraard is de stem van Rosenberg uit duizenden herkenbaar maar deze track zou qua sfeer en sound ook zo maar door The Eagles uitgevoerd kunnen worden. Typerend voor de songs van Passenger is dat ze nergens gehaast klinken en dat is op dit nieuwe album niet anders. Midtempo nummers als het liefdesliedje ‘Heart To Love’, waar iedereen zich in kan herkennen, is hier een voorbeeld van. Overigens is dit album naast de reguliere versie ook in een “Deluxe”versie verkrijgbaar waarbij de bonus-cd een tiental akoestische live-versies van dit album bevat. Ook voor dit album heeft hij weer enkele rasartiesten om zich heen verzameld die de sound van dit album mede bepalen. De “Americana”-invloeden worden dan ook vorm gegeven door o.a. gitarist Benjamin Edgar en drummer Peter Marin en het sprankelende geluid van de banjo, de lap-steel en de mandoline voegen echt iets toe. Op ‘Let’s Go’ laat hij nogmaals horen wat voor een troubadour Rosenberg eigenlijk is. Het album klinkt als een coherent geheel en liedjes vormen een naadloos lijkend muzikaal lint. Een echt rustpunt is er halverwege het album met het akoestische ‘Ghost Town’; prachtig stripped down maar elk woord dat Rosenberg zingt is vervuld met emotie. Hierna pakt Passenger de draad weer op met titelsong ‘Runaway’ waar de blazers voor het karakter zorgen en bij ‘Eagle Bear Buffalo’ laat de singer/songwriter zijn voorliefde voor de natuur van de VS blijken als hij zingt dat je hem gerust in Yellowstone achter kunt laten….. En als Passenger op de prachtige pianoballad ‘To Be Free’ over New Jersey zingt moet ik aan grootheden als Springsteen en Joel denken. Een momentje van ontroering en kippenvel. Met gesloten ogen en luisterend naar dit nieuwe album is het niet moeilijk om die indrukwekkende Amerikaanse landschappen aan je voorbij te zien trekken. Het is wederom een prachtig album geworden met mooie, sfeervolle liedjes. Ondanks alle lovende woorden is het wel weer een echt Passenger album geworden. Niet vernieuwend dus en een logisch vervolg op eerdere albums waarbij de verschillen met voorgaand werk vooral in de details en de nuances gezocht moeten worden. Veel luisterplezier

Te zien in Nederland

Gabriel Kahane – Book of Travelers

Gabriel Kahane – Book of Travelers

Label Nonesuch/ Warner

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse singer-songwriter Gabriel Kahane weet met zijn album Book of Travelers een prachtig album te maken met liedjes van achter een piano. Het doet wat denken aan Randy Newman en Billy Joel. Het mooie aan deze man is dat hij een groot diversiteit kent als het gaan om componeren en opnemen. Het geluid is essentieel en de ruimte van de zaal is een onderdeel van zijn keuze van instrumenten. Dit resulteert dan ook in opnamen in diverse zaal grote. In de wereld van de hectiek besluit Kahane de telefoon weg te leggen en twee weken met de trein door Amerika te reizen. Gewoon met mensen gesprekken voeren en genieten van de wereld om zich heen. De wereld gaat niet meer aan je voorbij wanneer je er zo mee bezig bent. Het resultaat mag er zijn. Een mooi album met beeldende pianoliedjes. Een rustgevende stem die je verhalen verteld die het beste in de vroege avond gedraaid kan worden. Dan valt de avond en is het album op zijn best. ‘Singing with A Stranger’, ‘Friends of Friends of Bill’ of de ‘Model Trains’ zijn dan ook songs waar je even stil van wordt om te luisteren wat het verhaal verteld. Mooi album!

Te zien in Nederland

Pablo van de Poel & Satellite June– Amer

Pablo van de Poel & Satellite June– Amer

Label Elektrosaurus rec

Beoordeling 8,5

Review De gitarist en zanger van de Nederlandse bluesrock band DeWolff weet zich steeds weer te vernieuwen. Zijn honger naar de muziek is groot en dat zien we graag. Hij reisde naar het beloofde land van blues en samenzang, de Verenigde Staten van Amerika. De omgeving en de reis is een inspiratie om prachtige songs te maken. Dat legt hij nu vast in het logboek Americanalog. Samen met de leden uit zijn band en the Dawn Brothers weet Pablo een prachtig album te maken. De Americana sound met een vleugje country en western in ‘Then It’s Gone’, de 70’s pop van ‘Above the Stars’ of de soulblues van ‘Step On The Gas’ zijn heerlijke songs die boven het gemiddelde uitstijgen. Nu was het recente album van DeWolff al een heerlijke plaat, ditmaal weet van de Poel zijn vrijheid van componeren in de songs te verwerken en is hij los van stigma van DeWolff. Hierdoor zijn de songs fris en uiteenlopend. De country-blues met steel gitaar wordt de ‘Turquoise Trail’ afgelegd. Deze trail wordt afgelegd met zijn vrouw Nikki, die als beroepsfotografe (Satellite June) de foto’s van de reis neemt. Dit wordt een bundel en je hebt een prachtige herinnering en een inkijkje hoe de reis is verlopen. Om de foto’s goed uit te laten komen kies je voor de muziek een lp. Dan is het plaatje rond. Komende zondag doet Pablo met zijn band de twee meter sessie om songs van het album live te vertolken en presenteert men het fotoboek. De echte foto’s laten ze thuis.

Te zien in Nederland met de Wolff

Gilbert O'Sullivan - Gilbert O'Sullivan

Gilbert O'Sullivan - Gilbert O'Sullivan

Label Salvo Music / BMG

Beoordeling 8

Review De singer- songwriter Gilbert O’Sullivan behoort tot de dinosaurussen van dit genre. De Engelsman uit Waterford wist vooral in de jaren 70 hit na hit te scoren. Zo zullen er vele albums te vinden zijn in moeders platenkast, als die er nog een heeft. Het was in die tijd al een populaire man onder het vrouwelijk publiek. Nu zijn we vele jaren laten en horen we de echte Pianoman wederom achter zijn toetsen de sterren van de hemel zingen. Love How You Leave Me’ of de ballade ‘Dansette Dream’ passen in de sfeer van zijn hits ‘Alone Again’ en ‘Nothing Rhymed’, dat overigens nog steeds de top 200 haalt. Ook de uptempo songs ‘What is it About My Girl’ en ‘No Head For Figures Like Yours’ klinken als de jaren 70 in een hedendaags jasje. Samen met Ethan Johns als producer treed hij in de slipstream mee met Paul McCartney, Neil Diamond en Ray Montagne waar Johns als producer ook voor tekende. Het album kent prachtige liedjes die een kop en staart kennen en mooie verhalen vertellen zoals een echte singer-songwriter betaamd.

Te zien in Nederland

Jason Mraz

Jason Mraz

Label Warner Music

Beoordeling 8

Review Jason Mraz is terug met een nieuw album na een afwezigheid van vier jaar. Know is inmiddels zijn zesde album en dit album draagt hij op aan de liefde. “Know is an album of love letters that I wrote mostly to my wife, but also to myself to constantly remind myself that love is still the answer." De goedlachse Amerikaan volhard in zijn succesformule op zijn nieuwe album. Fijne feel-good pop met een aangename “breeze” die uit de keel van Mraz geloofwaardig klinkt. Neem nu opener ‘Let’s See What The Night Can Do’, een soepel midtempo akoestisch nummer waarin hij openlijk de vraag stelt om samen met hem de nacht door te brengen en te kijken wat er van komt…. (I wanna get lost with you / And hide out, out under the light of the moon / I wanna get lost with you / And see what it's like to spend the whole night / With you, just you / You, just you”). Vervolgens is daar het opgewerkt klinkende ‘Have It All’, de single die in april al is uitgebracht en die we waarschijnlijk allemaal mee kunnen neuriën. Overigens vond hij de inspiratie voor dit nummer tijdens een gesprek met een monnik tijdens een reis in Myanmar Met Know wil Mraz weer liedjes brengen die ons hoop en geloof in de liefde geven. Zo is er dus geen nieuws onder de zon bij dit nieuwe album of het moet de samenwerking zijn met Meghan Trainor op ‘More Than Friends’. ‘Unlonely’ brengt ons een interpretatie van rap-pop van deze singer/songwriter en het liefdesliedje ‘Better With You’ start met Ukelele om vervolgens ook weer uitgebouwd te worden tot een gitaarpopsong. Toppunt van optimisme is waarschijnlijk ‘Making It Up’. Natuurlijk mogen enkele ballads niet ontbreken en Mraz geeft met ‘No Plans’ en ‘sleeping To Dream’ gehoor aan de verwachtingen. Opvallende keuze overigens om deze beide tracks achter elkaar te plaatsten. De enige echte verrassing is waarschijnlijk de afsluiter ‘Love Is Still The Answer’, een nummer dat door een wat rijker instrumentarium ander klinkt dan het gebruikelijk lichtvoetige bij Mraz. Ook krijgt hij de medewerking van de Tesoro High School Madrigals, wat het nummer nog meer karakter geeft. Met Know brengt Jason Mraz ons weer een nieuw album met tien prima popsongs. Op dit album pakt hij iets meer terug naar het (semi)akoestische werk en het blijft knap dat hij op elk nummer zijn geloofwaardigheid blijft behouden. Blijkbaar werkt zijn al eerder genoemde overtuiging dat liefde alles kan overwinnen. Een prima productie met fijne muziek. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

AHI - In Our Time

AHI - In Our Time

Label 22nd Sentry

Beoordeling 8

Review Het is een man met een prachtige stem, dat een ruw randje kent. De Canadees Ahkinoah Habah Izarh (Ahi) kent een prachtige manier van gitaarspel en het componeren van de liedjes gaat hem gemakkelijk af. Ieder song van dit album zit vol vuur (Ahi in het Maori) en soul en adembenemend mooi in de compositie. De keus van ‘We Made It Home’ om de violen te gebruiken naast de lichte percussie is prachtig te noemen. Met The Architect’s Hand weet hij dezelfde sfeer op de plaat te krijgen als George Ezra die op zijn manier naar Budapest ging, gaat Ahi naar Shenyeng. De songs zijn vooral licht van aard. Zijn ingetogen wijze van zingen kent toch een kracht in ‘the Five Butterflies’ en ‘The Honest One’. Het opvallende aan dit album is dat het gemakkelijk en catchy te beluisteren is. Van de storytelling songs tot het meezinggehalte van ‘We Want Enough’. Het is allemaal even catchy en aanstekelijk. Een verrassend lekker album van AHI!

Te zien in Nederland

Jess Sah Bi & Peter One – Our Garden Nee

Jess Sah Bi & Peter One – Our Garden Nee

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review Het is heerlijk met dit mooie en zonnig weer en deze hete zomer de klanken te horen van het Afrikaans continent. Het past nu eenmaal bij elkaar. De luchtige klanken van Jess Sah Bi en Peter One zijn niet alleen in Ivoorkust te horen maar over het hele continent is dit duo populair. De gitaarklanken met percussie klinken misschien easy in ons gehoor, maar de samenzang maakt het allemaal erg aanstekelijk. Je kunt het vergelijken met Simon & Garfunkel van Afrika. Mooie liedjes, gezongen in hun taal, maar het klinkt heerlijk en gemakkelijk in het gehoor. Het is dan ook niet vreemd dat deze heren in de stadions van Burkina Faso & Togo etc. spelen. Het debuutalbum Our Garden uit 1985 is nu hier ook verkrijgbaar. Men heeft nog wat tijd in te halen, of misschien hebben wij nog wat in te halen….

Te zien in Nederland

Rayland Baxter – Wide Awake

Rayland Baxter – Wide Awake

Label ATO / PIAS

Beoordeling 8

Review Wanneer je vader Bucky Baxter een beroemde (steel) gitarist is en jarenlang met Bob Dylan, Steve Earle, Ryand Adams en Ben Fold over de wereld tourt, dan is het niet vreemd dat de zoon Rayland in de wereld van de muziek belandt. Zijn keus om de country folk pop een moderne sound te geven past bij het verhaal van vader en zoon. Wide Awake is Baxter zijn derde album. Een album dat ook goed voor het grote publiek past. Samen met producer Butch Walker (Pink, Fall Out Boy, Weezer) is Baxter op zoek gegaan naar een passende band. Cage the Elephant gitarist Nick Bockrath, Dr. Dogs drummer Erick Slick en Aaron Embry die samenwerkt met Brian Eno, dan mag je best zeggen dat je een leuke band om je heen hebt verzameld. Ook zijn vader mag op dit album niet ontbreken. Het album geeft een persoonlijk blik van de man weer op de huidige maatschappij met ‘79 Shiny Revolvers’ en ‘Strange American Dream’. Of zijn switch naar de muziekwereld op ‘Hey Larocco’ Het is niet zo dat het een zwaar beladen album is. de heerlijke popsound van ‘Amelia Baker’ en de country stijl op ‘Sandra Monica’ wordt af gewisseld met de singer-songwriters songs als ‘Without Me’. Lekker divers en mooi album !

Te zien in Nederland

Dan Owen - Stay Awake With Me

Dan Owen - Stay Awake With Me

Label Membran

Beoordeling 8

Review Het is de jonge singer-songwriter uit Engeland die met zijn hese stem een rauw geluid produceert en je bij de keel grijpt. Met een randje van blues in de popsoumd, wikkelt hij iedereen om de vinger. Het debuutalbum is al voordat het verschijnt een succes. In de tour, voorafgaande aan de release weet Owen zich goed in de kijker te spelen. De popsound doet denken aan James Bay en Gavin James. De aanstekelijke refreintjes van ‘Icarus’, ‘Made To Love You’ of ‘Parachute’ zijn snel mee te zingen en je betrapt je snel dat je de achtergrondkoortjes mee neuriet. Ook het stevige ‘Hidaway’ en het zoete ‘Hands to Hold You’ pak je snel op. Het gevaar is dat het album in zijn totaliteit snel gaat vervelen, maar dat moet de tijd nog wijzen. Met de rauwe stem van Owen weet hij met dit album snel een groot publiek te bereiken en zijn we benieuwd waar hij over een jaar staat. Dan Owen is in Nederland te zien op 10 september Melkweg te Amsterdam

Te zien in Nederland

Tom Grennan – Lightning Matches

Tom Grennan – Lightning Matches

Label Sony

Beoordeling 8,5

Review Vanaf de eerste klanken van dit album weet je dat het goed zit. ‘Found What I’ve Been Looking For’ is dan ook exact de titel dat aansluit bij de gedachte de luisteraar en de maker Tom Grennan. De mix van George Ezra, Chef’s Special en Ed Sheeran voedt de huidige popmuziek van de zomer van 2018. De voormalige prof voetballer van Aston Villa heeft een carrière switch gemaakt wat beter bij hem past en een langere duur kent. Muziek ipv sport. Mooi dat het voetbalspel FIFA 2018 dit nummer onder hun hoede nam. Het is niet alleen het openingsnummer dat het goed doet, de opvolgende songs ‘Royal Highness’ en ‘Barbed Wire’ swingen door de blazers en de soul dat de songs kent. Terwijl ‘Run in the Rain’ de popsound van Sheeran weer geeft. Wanneer Grennan de zang van het nummer All Goes Wrong van Chase & Status vertolkt en dit een grote hit werd, horen we op dit album de pianoversie hier van. Het zijn de voordelen van iemand die al naam heeft gemaakt. De deuren gaan dan wat eerder open, maar je moet je nog wel bewijzen en dat doet Grennan. Het doet allemaal wat denken aan Billy Joel die in de jaren 70 zijn switch maakte van boxer naar de muziekwereld. Mooie liedjes vanachter de piano die de juiste weg vond naar het grote publiek. Dit debuutalbum kent dezelfde sfeer. ‘Lucky Ones’, ‘I Might’ en Praying zijn heerlijke songs. Het nadeel kan zijn dat wanneer je het te veel hoort dat je het dan wel gehoord hebt. Dus zuinig zijn met luisteren en telkens weer optimaal genieten! Tom Grennan is te zien op 21 september in de Melkweg te Amsterdam

Te zien in Nederland

Willie Nelson – Last Man Standing

Willie Nelson – Last Man Standing

Label Sony

Beoordeling 8

Review Het is de legendarische country legende die op zijn 85ste jaar nog een wereld tournee doet. Of beter gezegd een US tour. Al gaat het allemaal niet meer van een leien dakje. Inmiddels heeft de man met regelmaat een show moeten cancelen of dat hij de show afbrak wegens gezondheidsproblemen. Last Man Standing is de opvolger van het goede album God’s Problem Child. Met de Last Man standing weet Nelson samen met Buddy Cannon een prima opvolger te lanceren. Het album is inmiddels al even uit, maar past prima in het huidige warme weer seizoen. De uptempo songs Me & You en Ready to Roar zijn songs waar je vrolijk van wordt. Het is exact de country dat je mag verwachten en Willie Nelson weet dit samen met Dolly Parton op zo’n manier weer te geven dat het legendarisch is. De wietrokende muzikant is al zo vaak opgepakt wegens bezit van wiet, wapens en wangedrag dat hij de lessen des levens kent. Met zijn 4 maal getrouwd te zijn is hij ook gewaagd in de liefde. De man weet hier prachtige verhalen over te vertellen. ‘Something You Get Through’ is een oproep dat je niet moet stoppen met de liefde als het even tegen zit, maar dat het een fase is. Of het titelstuk en Don’t Tell Noah zijn mooie verhalen van de oude man die terug kijkt op zijn leven. Hij leeft nog en dat verrast hem zelf wellicht nog het meest. ‘Heaven is Closed’ voor hem. Terwijl hij met ‘I Ain’t Got Nothing’ zijn verhaal vertelt dat hij weer eens dat hij door de belasting werd geplukt. 16,7 miljoen dollar is niet wat iemand snel op de plank heeft liggen. En dat geldt ook voor Nelson. Of het allemaal in rook is opgegaan zegt hij niet, maar dat er in 1990 niets meer te halen viel was duidelijk. Het gaf hem wel het startsein om weer het podium op te moeten. Dat hebben we er wel weer aan te danken en zodoende hebben we inmiddels zijn. Willie Nelson hoeft niets meer te bewijzen. Het is een oude man die met zijn verhalen terugblikt op zijn leven. ‘I’ll Try To Do Better Next Time’ is een mooi verhaal hoe hij ten opzichte van the Lord heeft geleefd en dat hij het beter zal doen wanneer hij een nieuwe kans krijgt.

Te zien in Nederland

Gabriella Cohen – Pink is the Colour of

Gabriella Cohen – Pink is the Colour of

Label Captured/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Australische zangeres Gabriella Cohen weet met dit album een prachtige opvolger te maken van het debuut Full Closure and No Details album dat vorig jaar verscheen. Een album met catchy refreinen en meeslepende songs. Deze songs zijn niet alleen opgebouwd met een gitaar en drums, blazers en verrassende hooks maken de songs speels en erg vermakelijk. Naast de single ‘Baby’ dat een prima hit-potentie kent laat ze met het slepende relaxte ‘Neil Young Is Crazy’ weten wie haar voorbeeld is. Met ‘I Feel So Lonely’ en ‘Miserable Baby’ weet ze de jaren 50/60 doen herleven. De songs zijn klein iel al passen ze zeker in het huidige tijdperk. Het geeft aan dat deze tijd een honger kent naar de eenvoud van de jaren 60, terwijl er ook veel jaren 90 sound albums verschijnen. Cohen heeft een mooie vorm gevonden, waardoor de liedjes dicht bij haar staan en in een pure vorm op het album terug komen. Hierdoor is het al een lekker verfrissend album.

Te zien in Nederland

Julia Daugherty – Light

Julia Daugherty – Light

Label Konkurrent

Beoordeling 7

Review De singer- songwriter Julia Daugherty van Charlottesville, weet met haar broze stem het drama te vertolken waar in ze zich bevind en hoe ze haar hier in staande houdt. Het is vooral een indringende plaat vol indie folk muziek en meeslepende verhalen. Light is wellicht gekozen om nog een stukje licht in deze duistere maatschappij te vinden. Het meeslepende ‘Revealtion’ of het indringende ‘Sweetheart’. Samen met haar vriend Colin Killalea schreef ze het album totdat hij met Albert Hammond Jr. op tournee ging. Julia bleef thuis en schreef maar door. Haar zelfreflectie op de wereld kreeg langzamerhand woord en melodie. Bij het luisteren van ‘Bliss’, ‘Easier of ‘Come For Me’ hoor je haar al op de bank hangen, met gitaar in haar hand en we zwijmelend, op zoek naar je juiste verhaal in haar gedachtegang. Hierdoor is het een persoonlijk plaat geworden, waarbij ze op dat moment even naar de wereld kijkt. Of het nu gaat om de liefde, het nieuws, de mensen om je heen of dat het regent. Het speelt zich hier allemaal in 40 minuten af.

Te zien in Nederland

James Bay - Electric Light

James Bay - Electric Light

Label Republic Rec. Universal

Beoordeling 8

Review De Engelse singer-songwriter James Bay wist enkele jaren geleden door te breken met de hits ‘Let it Go’ en ‘Hold Back the River’. Het debuutalbum Chaos and the Calm werd een groot succes en Bay tourde de wereld over. Nu is hij terug. De grote hoed is verdwenen en een kort kapsel wordt zijn nieuwe look Het is een album met een grote diversiteit. Het opent met stevige gitaren op ‘Watsted On Each’ en het catchy poprock nummer ‘Pink Limonade’. Al komt de sound van het debuut al snel terug, ditmaal met meer achtergrondvocalen die wat doen denken aan Prince. ‘Wild Love’ en het meer gospel achtige ‘Us’ zijn weer heerlijk Bay songs die in de lijn liggen van ‘Hold Back The River’. Met In My Head’ brengt hij een met de herhalingen een song dat maar niet uit je hoofd krijgt. Met ‘Wanderlust’ weet hij enige dance in zijn plaat te brengen, dat met ‘I Found You’ weet hij zijn inspiratiebron te eren. Hier horen we een nieuwe Prince, dat hij met ‘Stand Up’ nog eens dunnetjes overdoet. Al mond dit uit tot een enorme eruptie. De anti-climax komt met het matige ‘Fade- out’, al weet hij het met het album met het prachtige love ballad ‘Slide’ te eindigen. Er is een deluxe album waar 3 akoestische versies aan zijn toegevoegd. Voor enkele euro’s is dat zeker de moeite waard!

Te zien in Nederland James Bay is te zien in Nederland 11 juni Melkweg te Amsterdam en staat 5 juli op Rock Werchter te België

Ray LaMontagne - Part of the Light

Ray LaMontagne - Part of the Light

Label RCA

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse droom van Ray LaMontagne is helemaal waar geworden. Ooit werkte hij in een schoenenfabriek. Wanneer hij Stephen Stills hoorde zingen ging de knop om. Dat wil ik ook! Stopte met werken ging zijn droom achterna. In 2014 verscheen zijn debuutalbum Trouble en nu bijna 15 jaar later verschijnt zijn zevende album Part Of The Light. Een album dat aansluit op het Ouroboros album uit 2016. Heerlijke popliedjes die doen denken aan de singer-songwriters uit de jaren 70. Hoe zou John Denver in 2018 hebben geklonken? Het album is vanaf het eerste nummer ‘To The Sea’ al pakkend als een popsong op een akoestische gitaar. Ook hoor je op het album de Pink Floyd elementen. Met ‘Part of the Light’ en het laid back nummer ‘It’s Always Been You’ sleept LaMontagne je mee in zijn verhalen. Een absolute verhalenbundel met emoties, verlies en overdenkingen over deze wereld en de maatschappij. Het is vooral puur en muzikaal vindingrijk in de eenvoud. De emotie in “Such A Simple Thing” maakt dat hij dit nummer krachtiger zingt, waardoor het een van de mooiste liedjes op het album is. Met ‘Goodbye Blue Sky’ sluit hij dit album af. Een sfeervol song, dat linkt aan dat andere nummer met die titel. Ook dit mag best tot een van de mooiere album van dit jaar worden beschouwd. Zeker wanneer je even buiten de bekende artiesten wil luisteren.

Te zien in Nederland

S.Carey – Hundred Acres

S.Carey – Hundred Acres

Label Jagjaguwar/ Konkurrent

Beoordeling 8,5

Review De Amerikaanse singer- songrwriter S. Carey timmert als solo artiest al enige jaren aan de weg. Als Sean Carey is hij vooral bekend als drummer van de band Bon Iver. Met de naam Scary valt de te denken dat het er hier stevig aan toe gaat, maar dat is hier niet het geval. Tijdens de tournees van de band componeert hij de muziek en indie popsongs werden dan door hem als support act voor het publiek gepresenteerd. Met Hundred Acres weet Carey wederom zijn poëtische verhalen op een prachtige manier op plaat te zetten. Daar waar zijn band Bon Iver er voor kiest om experimentele en meer elektronisch te werk te gaan kiest Carey voor de eenvoud. Vanuit de classic singer-songwriters vorm met gitaar (“Rose Petals’, ‘Fools Gold’), dan weer met wat extra begeleiding door een trommel of drums (‘True North’, ‘Have You Stopped To Notice’ ) naar de opzwepend en ingetogen drums (‘Yellowstone‘). Het zijn prachtige ingetogen songs waar de schoonheid vooral in de combinatie van tekst en ingetogen muziek zit. Het album is dan ook een juweeltje voor het singer-songwriters genre.

Te zien in Nederland Sean Carey is dit jaar te zien in Nederland 16 september TivoliVredenburg te Utrecht 17 september Oosterpoort te Groningen

Sarah Mary Chadwick - Sugar Still Melts

Sarah Mary Chadwick - Sugar Still Melts

Label Sinderlyn

Beoordeling 7,5

Review Deze week was de release van het nieuwste album Sugar Still Melts The Rain van de in Australië woonachtige Sarah Mary Chadwick. Zelfs in Down Under wordt deze singer/songwriter nu als Best Kept Secret betiteld. De van oorsprong uit Nieuw Zeeland afkomstige singer/songwriter maakte ooit deel uit van de grungeband Batrider maar was op zoek naar meer onafhankelijkheid. Gevolg was een solocarrière met een totale muzikale koerswijziging, waar tot op heden het succes bij uit bleef. Toch kan dit nieuwe album hier verandering in brengen want er zijn een paar pareltjes op terug te vinden. Het album open met het adembenemende ‘Flow Over Me’, dat het doorgaans mistroostige perspectief van deze creatieve Australische singer/songwriter prima weergeeft. De filosofische benadering om naar je bestaan te kijken wordt door Sarah prachtig neergezet (“Some Of Us Can Take It / SomE Of Us Don’t Make It / Some OF Us Are Fakers Only Ever Be Heartbreakers / All Tied Up Inside My Mother / Never Really Knew My Father / This Is Boring To You”). De twee volgende nummers ‘It’s Never OK’ en ‘Bauble On A Chain’ vormen een meer dan perfect muzikaal drieluik. De gelaagdheid en het gevoel dat ze in haar stem weet aan te brengen zorgt voor het nodige kippenvel. Verder zijn de nummers subtiel en minimalistisch vormgegeven met diffuus pianospel, wat keys en drums. Een drietal andere nummers zoals break-up song ‘Five Months’ (“Five Months Without You Is Too Long / So Come Back When You Hear This Song”), ‘Wind Wool’ en ‘I Won’t Say Goodbye’ lijken qua compositie erg op elkaar waarbij we Sarah zichzelf op piano horen begeleiden. Overigens is dit niet raar want ze speelt al piano zo lang ze zich dat kan herinneren zoals ze laatst in een interview vertelde : “I learnt piano from around six or seven, so I can’t remember not playing music really” Hier is de vergelijking naar eerder werk dan ook het grootst want bij de nummers waarbij ze begeleidt wordt door de band treedt ze uit haar comfortzone. Luister maar eens naar de doordringende titelsong en naar het innemende ‘Felt My Heart’ waarbij al luisterend naar dit album ook de teksten knap maar ook melodramatisch in elkaar zitten. Sugar Still Melts In The Rain zou oprecht wel eens de muzikale doorbraak kunnen zijn voor deze Nieuw Zeelandse singer/songwriter. Het is waarschijnlijk het meest toegankelijke album maar juist de nummers waarbij ze begeleidt wordt door een band zijn adembenemend mooi. Ze is in staat om eenvoudig klinkende liedjes en emotionele lading mee te geven waarbij de pijn in haart hart als het ware voelbaar is. Veel luisterplezier.

Jessica Risker - I See You Among The

Jessica Risker - I See You Among The

Label Western Vinyl

Beoordeling 7,5

Review Jessica Risker is binnen de DIY (Do It Yourself) in Chicago en omstreken erg actief. Met haar “psychedelische” folk en als onafhankelijk artieste heeft ze een behoorlijke staat van dienst opgebouwd. Deze week komt haar nieuwste album I See You Among The Stars uit. Jessica is binnen Chicago’s muziekscene geen onbekende en heeft lokaal de afgelopen tien jaar al de nodige erkenning ontvangen zoals “Emerging Artist Of The Year”. Ze brengt muziek uit onder haar eigen naam maar ze treedt ook op onder de artiestennaam Deadbeat en de afgelopen jaren heeft ze al het nodige werk uitgebracht. Zo was er in 2009 het album One Foot Out The Door waarbij haar scheiding de nodige inspiratie vormde. De muziek van Jessica kenmerkt zich vooral door het werken en experimenteren met muzikale soundscapes én het schrijven van minimalistische composities die werkelijk terug naar de basis gaan. Op dit nieuwe album I See You Among The Stars is het niet anders. We tellen acht liedjes die allemaal binnen dezelfde structuur vallen en een soort gelatenheid uitstralen. Folkmuziek in redelijk pure vorm waar we Jessica op akoestische gitaar zichzelf horen begeleiden en ons als luisteraar als het ware in slaap sust. De openings- en titeltrack geeft dan ook meteen de kern van dit album weer; Jessica met een wat ingehouden stem voor een open mic met een akoestische gitaar en op de achtergrond wat percussie. That’s All. Met nummers als ‘Anyway When I Look In Your eyes’, ‘Zero Summer Mind’ en ‘Help Me Help Me’ wordt je als het ware het ware in de geesteswereld van deze singer/songwriter in slaap gewiegd. Zo nu en dan wordt er subtiel wat percussie toegevoegd. zijn er wat keys (Joshua Wentz), of strijkers zoals bij ‘Shallow Seas’ maar het zijn echt details die voor de variatie zorgen. Zelf zegt Jessica hierover: "I want listeners to take away that this a singer-songwriter guitar album, but there's also spacey, kind of modern ambient noises. Josh and I worked very hard in placing them in just the right amount.". Naar onze mening is dat gelukt. I See You Among The Stars is een album geworden dat vol staat van gevoelige, tere en breekbare liedjes. Het is een soort van warme deken die rust brengt en zorgt dat je even tot inkeer komt in deze gejaagde wereld. De acht nummers tikken een klein half uur speelduur aan en het gevaar is wel dat er wat verveling toeslaat omdat er relatief weinig variatie tussen de nummers bestaat. Voor de liefhebbers van (minimalistische) Folk muziek en luisterliedjes een aanrader. Veel luisterplezier.

Audun Skjolberg – Last Days of Earth

Audun Skjolberg – Last Days of Earth

Label Snaxville rec.

Beoordeling 8

Review Zo nu en dan heb je een album waarbij de naam niet direct aantrekkelijk is om er een album van te kopen. Dat slaat natuurlijk ook nergens op, omdat het een vooroordeel dat nergens op slaat. De naam Skjolberg is niet direct een naam om van te zeggen, ik ken het, koop dit album of andere marketing technische reden. Het album is juist een mooie verrassing en erg lekker! De man is een befaamd singer- songwriter in zijn thuisland Noorwegen. Hij weet met het openingsnummer ‘Baby Come On’ je direct te pakken en met zijn Crosby Stills Nash achtige songs weet hij de Nash sound te pakken. Het ‘Take Me Back’ sluit hier naadloos op aan, en met de scherpe gitaarsolo klinkt het dat Young ook nog van de partij is. De Americana samenzang en met de prachtige liedjes als ‘Here I Am’, ‘Laughing All Alone’ en ‘Last Days On Earth’ is dit album van Audun Skjolberg dan ook een van de verrassingen van deze maand. De inspiratiebronnen, lees de albums van Tim Hardin, Paul Simon etc van zijn ouders, hebben hun uitwerking weer optimaal gedaan!

Te zien in Nederland

Isaac Gracie - Isaac Gracie

Isaac Gracie - Isaac Gracie

Label Virgin

Beoordeling 9

Review Van het lekker ongedwongen liedjes schrijven op je zolderkamertje naar de druk die een platencontract met zich meebrengt. In een notendop is dat het proces dat singer/songwriter Iscaac Gracie de afgelopen twee jaar doormaakte. Hij schrijft al liedjes vanaf zijn 14e en maakte in zijn jeugd deel uit van het Ealing Abbey Choir. In 2016 was daar ineens het stemmige en akoestische ‘Last Words’ dat Gracie via Soundcloud de ether en wereld in slingerde. Vervolgens was daar de EP Songs From My Bedroom en dat leverde hem zowaar een platencontract op bij Virgin/EMI. Tegelijkertijd betekent een contract dat de vrijblijvendheid toch wel wat verdwijnt én dat ineens mensen een mening hebben over jouw muziek en die vaak via diverse kanalen ventileren. Dat proces en bijbehorende gevoel vormt de inspiratie voor ‘Terrified’, de single die door Nederlandse radio-DJ’s alom omarmd wordt en de openingstrack is van het titelloze debuut van deze Britse songwriter. ‘Terrified’ is meteen raak en meteen wordt ook wel duidelijk waarom deze Brit vaak vergeleken wordt met Jeff Buckley. Ondersteund door piano ademt zijn stem als het ware melancholie, waarbij hij bij de coupletten écht aanzet. (‘I’m terrified/Maybe I wasn’t cut out for this’). Vervolgens is daar het al eerder genoemde ‘Last Words’, een nummer dat waarschijnlijk ook door een artiest als Ed Sheeran uitgebracht had kunnen worden. Toch laat Gracie al snel horen veel meer in zijn mars te hebben. Met je ogen dicht waan je jezelf bij ‘The Death Of You And I’ in een donkere bar maar bij het refrein trekt Gracie de registers open en komt er een ongekende kracht uit zijn stem. Overigens is dit nummer de moeite waard om echt goed te beluisteren vanwege de vele variaties waardoor het daadwerkelijk een muzikaal mini-verhaal wordt. Na het uiterst boeiende eerste deel van het album is het Gracie die ons meeneemt in zijn muzikale geesteswereld, die een aantal muzikale decennia doorkruist. Het lekker poppy klinkende en uptempo ‘Running On Empty’ vormt een mooi contrast met het breekbare ‘All In My Mind’. Bij de eerste zinnen van het akoestische ‘When You Go’ krijg ik als luisteraar het gevoel dat dit nummer overeenkomsten heeft ‘Wicked Game’ van Chris Isaak. Mooi, sfeervol en doordrenkt van melancholie zijn de wat rustigere nummers als ‘Telescope’ en ‘Silhouettes’. Vooral een nummer als ‘That Was Then’ trekt de aandacht als de singer/songwriter een wat hoger stemgeluid laat horen en we de wanhoop als het ware voelen. De aanwezige strijkers doen de rest. Afsluiten doet Gracie in stijl; met de ingetogen nummers ‘Hollow Crown’ en ‘Reverie’ weet hij nog één keer tot ieders ziel door te dringen. Een droomdebuut. De jonge Brit geeft met dit titelloze debuut zijn visitekaartje voor de komende jaren af. Hij schreef alles zelf, was mede verantwoordelijk voor de productie en speelt meer dan verdienstelijk gitaar. Kortom, een talent om rekening mee te houden en een album waar we het komend jaar nog veel over horen want hij weet de juiste snaren te raken. Een aanrader. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Grouper - Grid Of Points

Grouper - Grid Of Points

Label Kranky

Beoordeling 7,5

Review Harris heeft een trouwe fanbase opgebouwd gedurende het uitbrengen van tien soloalbums en verschillende kortere projecten. Ondanks dat weet Harris ongrijpbaar te blijven. Grid Of Points is de eerste release van Liz Harris’ project Grouper sinds Ruins uit 2014. De zeven nummers zijn geschreven en opgenomen binnen anderhalve week tijdens een verblijf in Wyoming in 2014. Harris zegt over de LP dat ondanks dat het kort is (ongeveer tweeëntwintig minuten), dat het compleet is. Het album opent met het nog geen minuut durende ‘The Races’ waarop alleen meerstemmige zang en piano is te horen. Het zet gelijk een bijzondere atmosfeer neer. Deze bijzondere atmosfeer blijft op de rest van de LP. Er is alleen piano en zang te horen waarbij de zang vaak overlapt en in elkaar overloopt. ‘Driving’ is heel mooi met de stiltes op de juiste momenten. ‘Thanksgiving song’ is bijzonder doordat het langzaam aan wegvaagt met nog twee minuten te gaan. Het zijn allemaal fragiele liedjes vol emotie en om bij weg te dagdromen. Met de laatste twee minuten van ‘Breathing’ en daarmee ook van de LP wordt je teruggebracht naar de realiteit doordat je alleen het geluid van een trein hoort. Af en toe is het net iets teveel van hetzelfde en is er niet altijd evengoed onderscheid te maken tussen de liedjes, maar naarmate je de LP vaker luistert, zal dit minder zijn.

Te zien in Nederland

Laura Veirs - The Lookout

Laura Veirs - The Lookout

Label Bella Union

Beoordeling 8,5

Review Het tiende! album van de Amerikaanse Laura Veirs is inmiddels uit. Met The Lookout voegt deze folk/pop singer/songwriter een nieuw hoofdstuk aan haar toch al wel indrukwekkend oeuvre toe. “The Chaos of Post-election America” De in Colorado opgegroeide Laura bracht in 1999 haar titelloze debuut uit en al die tijd heeft zich begeven in het folk/pop genre. Zonder dat ze tot de artiesten behoort die menig Grammy gewonnen heeft is ze wereldwijd een gerespecteerd singer/songwriter. Het zijn vaak sfeervolle liedjes over alledaagse zaken waarbij liefde en romantiek natuurlijk niet kunnen ontbreken. Ook dit album is weer geproduceerd door haar echtgenoot Tucker Martine die naast een veelgeprezen producer ook de nodige instrumenten bespeelt, wat we ook op The Lookout weer horen. Verrassend is om te zien (en te horen) dat Sufjan Stevens en Jim James hun bijdrage leveren, wat de nieuwsgierigheid naar dit nieuwe materiaal alleen vergroot. Laura zelf schrijft op haar website: “My 10th album is done and dusted!”, een project waar ze blijkbaar een klein jaar mee bezig is geweest en waarmee ze het maatschappelijke thema van steeds verdere individualisering beroert. Hierover zegt ze: “I’m addressing what’s happening around me with the chaos of post-election America, the racial divides in our country, and a personal reckoning with the realities of midlife”. De vraag is of je aan één album voldoende hebt….. Metaforen en beeldende teksten Opener ‘Margaret Sands’ is herkenbaar en typerend; een rustige melodie, sfeervolle fingerpickin’ gitaren en de zang die in laagjes over elkaar uit je speakers klinkt en als geheel warm en prettig voelt. Meteen daarop volgt de inmiddels uitgebrachte single ‘Everybody Needs You’ waarbij wat synths en gitaren worden toegevoegd wat resulteert in een wat “vollere” analoog-achtige sound. Dat deze Amerikaanse haar teksten vaak beeldend en in kleuren in teksten vertaald blijkt wel bij het prachtige ‘Seven Falls’ (“raised under rays of gold/ and under sapphire skies”). Dit met country elementen doorspekte nummer inclusief Pedal-steel is waarschijnlijk één van de beste tracks van dit nieuwe album. Opvallend is overigens dat de meeste nummers nog geen drie minuten klokken, zoals bijvoorbeeld de titeltrack die maar een kleine 2 minuten duurt. Sufjan Stevens De samenwerking met Sufjan Stevens is overigens er eentje die je moet gaan zoeken want in het wat vrolijk klinkende gitaarpopnummer horen we Stevens’ stem op de achtergrond maar verder gaat deze bijdrage niet. Zo blijft het album boeiend ondanks het niet al te uitgebreide instrumentarium. Laura klinkt breekbaar op piano in ‘The Meadow’ als ze begeleidt wordt door alleen de piano terwijl een nummer als ‘When It Grows Darkest’ heerlijk melodieus en bloemrijk klinkt. Zwaarmoedig wordt het album nooit en dat is meer dan een compliment waard terwijl de thema’s die ze aanroert zich daar best voor lenen. Knap is ook hoe Laura steeds in staat is om metaforen te gebruiken om inhoud aan haar teksten te geven. In de prachtige afsluiter ‘Zozobra’ vallen alle puzzelstukjes nog eenmaal op zijn plaats. Eindoordeel Met dit nieuwe album wil Laura Veirs eigenlijk optimisme uitstralen. Geniet van het leven, geniet van elkaar. Geen bombastische zwanenzang maar een open blik naar het leven en dat vertaald in twaalf mooie, warme songs. Een plaat die bij elke luisterbeurt beter en mooier wordt en gesierd wordt door bescheidenheid en eenvoud. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Jasper Steverlinck - Night Prayer

Jasper Steverlinck - Night Prayer

Label Sony Records

Beoordeling 8,5

Review In België in de naam Jasper Steverlinck niet onbekend. Met de Vlaamse band Arid stond hij in 1996 in de finale van Humo’s Rock Rally en in 1999 verscheen het debuutalbum dat lovende kritieken kreeg, mede vanwege het stemgeluid van Steverlinck. Na diverse projecten, waaronder een album met covers, is daar nu het eerste échte soloalbum Night Prayer. Alles moest opnieuw In België komen ze inmiddels superlatieven tekort maar het album is eigenlijk geruisloos ook Nederland binnengedrongen. En dat is waarschijnlijk niet geheel terecht. Steverlinck oogstte veel lof tijdens zijn tijd met Arid, mede door zijn enorme bereik en zijn stemgeluid. En juist die troef speelt hij op dit prachtige album slim en volledig uit. Voor dit project had hij wel de nodige tijd nodig. Hij werkte samen met o.a. producer Jake Gosling (Lady GaGa, Ed Sheeran) maar kwam steeds tot de conclusie dat hoe gaaf en vet de nummers ook klonken dat hij het gevoel miste. Het moest zo zou anders, terug naar de basis en op zoek naar dat juiste gevoel. Hij vond zijn spreekwoordelijke “soul mate” in de Belgische producer Jean Blaute (o.a. K’s Choice) en het resultaat is een verzameling van prachtige nummers die met een minimalistische instrumentarium naar grote hoogte worden gebracht door Steverlinck. Valentijn Elso op piano Liefde is het centrale thema dat als een rode draad door het album loopt. Deze Belg neemt je mee in zijn geesteswereld in veertien composities die stuk voor stuk adembenemend mooi zijn. ‘Broken’ is de gedroomde opener waarbij Jasper laat horen een nummer “klein” te starten en gaandeweg uit te bouwen naar een krachtig liefdeslied waarbij zijn stem boven alle uit troont. Zo neemt Steverlinck ons mee in smaakvolle composities waar strijkers voor extra karakter zorgen. Nummers als ‘Open Your Heart’, ‘Someday’ en ‘Need Your Love’ zorgen voor een bepaalde gelaagdheid en diepgang die zorgen dat je een aandachtig luisteraar blijft. Bijzonder mooi zijn bijvoorbeeld de pianoballads ‘Sad Reminders’ en ‘Our Love Got Lost’ met Valentijn Elso op piano. Liedjes die eerder niet geschreven konden worden Op ‘Here’s To Love’ lijkt het alsof hij duidelijk wil maken dat hij nu de gevoelige liefdesliedjes kan schrijven; alsof dat tijdens zijn periode met zijn band Arid niet mogelijk was als hij zingt: “Here's to songs that I'll never sing / Here's to love and it's sunken dreams”. Het is lastig om gradatie tussen de nummers aan te brengen maar hoogtepunt is waarschijnlijk het ‘That’s Not HowDreams Are Made’ of de titelsong. Het is pas in het tweede deel bij een nummer als ‘So Far Away From Me’ dat de singer/songriter en gitarist alle schroom van zich af durft te gooien en ‘Things That I Should Have Done’ is misschien wel de verrassing door het wat bluesy karakter. Afsluiten doet Steverlinck met de subtiele, gevoelige ballad ‘On This Day’ waarop hij zichzelf op gitaar begeleidt in stijl. Eindoordeel De 42-jarige Steverlinck levert een puik debuut af. De songs klinken warm, gevoelig, eerlijk en de Belgische singer/songwriter bewijst nogmaals over een buitengewoon stemgeluid te beschikken. Het album vormt een geheel want alle songs zitten wel in de dezelfde klankkleur en Steverlinck blijft binnen die comfortzone waarvoor hij bij dit album duidelijk voor heeft gekozen. Het kan niet anders of hiermee worden ook deuren buiten België geopend. Een prachtplaat. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Amen Dunes - Freedom

Amen Dunes - Freedom

Label Sacred Bones

Beoordeling 9

Review Amen Dunes is de artiestennaam van de in Philadelphia geboren singer/songwriter en muzikant Damon McMahon. Sinds 2009 brengt deze Amerikaan muziek uit waarbij het album Love uit 2014 prima kritieken ontving. Nu is hij na drie jaar schrijven en werken aan nieuw materiaal terug met een adembenemend mooi album dat de titel Freedom heeft meegekregen. Elf verhalen Freedom is vooral het verhaal van elf verhalen die vaak in de Ik-vorm zijn geschreven omdat ze (semi)autobiografisch zijn. De moeizame relatie met zijn vader, de ziekte van zijn moeder, zijn reflectie op zijn niet altijd even makkelijke jeugd; het komt allemaal terug in elf waanzinnige nummers die we in een Lo-Fi Rockgenre kunnen plaatsen. Het schrijven van dit nieuwe materiaal duurde een kleine drie jaar waarbij ook nog een volledig album aan materiaal in de prullenmand belande. In de tussentijd werd zijn moeder ernstig ziek en in ‘Believe’ horen we McMahon al terugblikkend op zijn jeugd zingen: “Now Let’s Not Talk Too Heavy / I’ll See You Next Go Around / Echoes Back All Things At Last / Return Where They Belong”. Surfdude Miki Dora Voor dit album kreeg hij hulp van twee goede muzikale vrienden waarmee McMahon al eerder werkte; Parker Kindred (drums) en Jordi Wheeler (Keys). Verder wist hij gitarist Steve Marlon (aka Delicate Steve) te strikken op gitaar en waarschijnlijk is dat één van de sleutels tot het succes van dit album. Het geluid, de gitaren, het stemgeluid van McMahon, het zijn de spreekwoordelijke puzzelstukjes die op zijn plek vallen. Het rustige en innemende ‘Believe’ is prachtig maar luister ook eens naar ‘Blue Rose’ waarin hij met een soort ingehouden emotie zijn ingewikkelde relatie met zijn vader probeert te omschrijven (“If You Want War, Then You Got War With Me”). Bij ‘Miki Dora’ vertelt hij het verhaal dit enfant terrible en anti-Hero waarbij je steeds het gevoel hebt dat er nieuwe luikjes worden geopend en steeds zijn de gitaarriffs en loopjes bepalend voor het geluid. De nummers kruipen onder je huid Ondanks de constant aanwezige gitaren die mede bepalend zijn blijven de nummers zich bewegen in die wat melancholische sfeer die met een bepaalde intensiteit verzadigd lijkt. Een soort van betoverende “easy-rock”. Luister naar het venijn in ‘Time’ (compliment voor drummer Kindred) maar ook naar het midtempo nummer ‘Dracula’ waar het levensverhaal van McMahon wel samenkomt. ‘Skipping School’ is het wat duistere verhaal uit zijn adolescente periode toen hij optrok met jongens die lijn snoven. Op ‘Calling Paul The Suffering’ gaat McMahon nog één keer de denkbeeldige strijd aan met zijn vader en ook dit is zo’n bloedstollend mooie en geloofwaardige track die onder je huid gaat zitten. Eindoordeel Op Freedom weet Dunes in een elftal verhalen zijn demonen uit het verleden vorm te geven en om te zetten in pakkende songs. Uitdagend, persoonlijk, gevoelig en soms persoonlijk en dat vertaald in nummers die erg pakkend zijn en waarbij je niet wilt stoppen met luisteren voordat ze helemaal zijn afgelopen, simpelweg omdat je je het gevoel hebt iets te kunnen missen. Waarschijnlijk is Freedom één van de beste albums die tot op heden dit jaar zijn uitgekomen. Veel luisterplezier!

Astral Swans – Strange Prison

Astral Swans – Strange Prison

Label My Tiny Room Rec

Beoordeling 7

Review De Canadees Matthew Swann put zijn inspiratie uit Willie Nelson, aldus hemzelf. Dat hij alleen met zijn gitaar de nummers maakt is waar. Dan houdt de vergelijking misschien ook een beetje op. De man uit Calgary weet met het album Strange Prison een psychedelische folk indie sound te produceren. Maar ook met een prettig in gehoor liggende liedjes met kop en staart. Vanaf het openingsnummer ‘Blown Away’ pakt hij het met zijn band de popsound lekker op. Wanneer hij met de band qua vocalen een harmonisch geheel maakt op ‘Controls’ is dit een sterke start. Met ‘Prison Builder’ weet Swann een donkere sound te brengen dat afsteekt op de vorige songs. Hier blijft hij wat in hangen als het gaat om de songs die volgen. Het sprankelende gaat er een beetje af. Wellicht komt dit omdat hij dit meer als singer-songwriter heeft geschreven en dat het achteraf als bandvorm is opgenomen. Wanneer je deze songs hem als solomuzikant met akoestische gitaar waant waren ze vast beter tot hun recht gekomen. Uiteindelijk weet Swann op het tweede deel van het album een passende draai aan te geven en uiteindelijk het laatste nummer ‘End Song’ ook akoestisch te vertolken. Wanneer we dit terug horen in de songs daarvoor kun je je afvragen of Swann niet vaker de opnamen akoestisch moet opnemen ipv met band.

Te zien in Nederland

King Tuff – The Other

King Tuff – The Other

Label Subpop / Konkurrent

Beoordeling 8

Review Zo nu en dan komt er een album uit waarvan je op het eerste gezicht niet goed weet wat je er mee moet of dat de verwachting even bijgesteld moet worden. Het nieuwe album van King Tuff is er dan zo eentje. Dus zet je verwachting van naam en hoesje even opzij en dan hoor je de eerste klanken van het album. ‘The Other’ begint dan ook prachtig, intiem met een gitaarliedje en een prachtig verhaal over de ander. De psychedelische pop van ‘Infinite Mile’ doet denken aan een kruising van Beck en Jamiroquai. Terwijl ‘Birds of Paradise’ en het mooie ‘Psycho Star’ een jaren 70 soundje meekrijgt. Kyle Thomas is de man die achter de naam van King Tuff schuil gaat. Hij speelde bij de multi instrumentalist Ty Segall en zijn debuut album Mindblow verscheen 12 jaar geleden. In die tussentijd weet Tuff een breed scala songs op de albums neer te zetten. Het album verrast met de veelzijdigheid en alle songs zijn meer dan goed en meeslepend.

Te zien in Nederland

2018

Micah Hinson - at the BBC

Micah Hinson - at the BBC

Label Full Time Hobby rec

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse singer-songwriter Micah Hinson weet met zijn gitaar de kunst van mooie kleine liedjes maken te begrijpen. Inmiddels is de man al ruim 10 jaar actief en is het album bij the BBC een mooie overzicht van wat hij heeft gedaan. Het album volgt op he conceptalbum Presents The Holy Strangers. Dit dubbelalbum is een soort van mijlpaal voor Hinson, waarop hij nu even de tijd voor zichzelf neemt. Met dit album brengt Hinson een mooi overzicht van zijn bezoeken aan de BBC. Zo staan zijn meest toegankelijke songs nu op een album. ‘2s & 3s’, ‘Oh Spaceman’, ‘Seven Horses Seen’ of het meer country georiënteerde banjo song ‘Beneath The Rose‘ zij allen mooi in de eenvoud waarop het gezongen en gespeeld wordt. Zonder enig vervelend nummer is het een echt mooi en traditioneel singer songwriters album geworden. Het doet denken aan de begin periode van Bob Dylan. Het is dan ook zeker de moeite waard om dit album te proberen. Zeker wanneer je van de typische singer-songwriters genre houdt.

Te zien in Nederland

Johnny Cash (tribute) – The Music, Forev

Johnny Cash (tribute) – The Music, Forev

Label Sony

Beoordeling 8

Review Het is de zoon van de legendarische Johnny Cash die door zijn vader zijn papieren loopt te rommelen. En wat vind hij ? Een stapel teksten en foto’s. Zijn vondst is van onschatbare waarde, waardoor hij het nu categoriseert. Onder de foto’s vind hij de laatste foto van zanger Chris Cornell (Soundgarden) voordat hij overleed. Dat brengt hem tot de laatste opname die Cornell heeft gedaan. “You Never Knew My Mind” krijgt een heel ander gewicht nu we weten dat hij daarna zelfmoord pleegde. Het album van Johnny Cash is dus een album waarbij de zoon zijn vader wil eren. Samen met Steve Berkowitz (Dylan/ Jeff Buckley) prduceerd John R. Carter het album. Hij nodigde befaamde vrienden om een nummer te schrijven in de geest van Cash. Het resulteerde in de gevarieerd country en blues album met o.a. Kris Kristofferson, Willy Nelson, T Bone Burnett, Brad Paisley, John Mellencamp, Jewel, Elvis Costello, Carlene Carter, Jamey Johnson en the Jayhawks op. Allen op hun eigen wijze ging men aan de slag. De folkblues van John Mellecamp (‘Them Double Blues’), de intieme songs van Jewel (‘Body on Body’), de eigenzinnige singer-songwritersongs van Elvis Costello (Í’ll Still Love You’) of het meervoudig zanggeluid van The Jayhawks (‘What Would I Dreamer Do’). Het zijn stuk voor stuk intieme songs die met liefde voor Cash zijn geschreven en in de geest van… Hierdoor is het al een bijzonder album en wanneer dit in het totaalbeeld gevarieerd en gelijk een geheel is, is dit toch een mooi document geworden. Mooi album dus.

Te zien in Nederland

Jackson MacIntosh

Jackson MacIntosh

Label Sinderlyn

Beoordeling 7

Review We kennen de Canadees Jackson MacIntosh misschien nog wel van het goed ontvangen album Masterpieces dat hij met zijn Indieband Sheer Agony in 2016 uitbracht. Tijdens het schrijven van nieuw materiaal bleek echter dat hij ook een aantal songs schreef die niet geschikt waren voor de band maar wel te goed zijn om zo maar op de plank te laten liggen. Logisch gevolg en resultaat is dus dit eerste soloalbum dat hij de titel My Dark Side heeft meegegeven. Het klinkt als een afgepoetste plaat op zolder Macintosh kent een vliegende start op dit album met ‘Can It Be love’, een nummer dat wat “stripped back” klinkt en door de drummachine op de achtergrond een wat akoestisch karakter meekrijgt. Het inmiddels vooruitgesnelde ‘Lulu’ heeft een wat vintage, romantisch karakter, mede ingegeven door de gitaarriffs. Als we het nummer op een afgepoetste plaat uit de jaren ’70 zouden tegenkomen zou dit absoluut geloofwaardig zijn. De melancholische zanglijnen en bijbehorende teksten vullen elkaar prima aan en het feit dat er binnen drie jaar twee relaties stuk liepen blijkt al luisterend een dankbaar thema te zijn. Dat MacIntosch Toch pakt de uit Montreal afkomstige Canadees regelmatig terug naar de blauwdruk van een singer/songwriter; rustige nummers Mooie voorbeelden hiervan zijn ‘I Wish I Could Feel Like I Used To’ en het wat korte ‘In The Grass’ daar maar een kleine minuut duurt. Een Vintage geluid De titelsong is eigenlijk een muzikale interlude en dat is misschien wel een opvallende keuze. Qua opbouw en het gebruik van gitaren en synths doen denken aan de muziek van Pink Floyd en dit nummer zorgt eigenlijk voor de tweedeling van het album. Hierna volgt het wat springerige ‘Peter Pan’ het op synths drijvende ‘Pretty Clear’ dat ook aan de muziek uit de jaren ’80 doet terugdenken. Hierna pakt MacIntosh de draad weer op en legt met ‘Quotation’ en het energieke ‘Can’t Stop Holding On’ de spreekwoordelijke lat weer wat hoger. Ook deze nummers hebben een bepaald Lo-Fi-achtig, vintage geluid waardoor het album een bepaalde klankleur meekrijgt. De afsluiter ‘When To Turn The Lights Back On’ is een mooie rustige ballad waarbij we MacIntosh zichzelf horen begeleiden . Eindoordeel MacIntosh weet op een eigen wijze de sfeer uit de jaren ’70 te combineren met een wat “vintage”-achtige sound. Het lastige is om te bepalen of dit nu een soort van “left-overs” zijn van het schrijfwerk voor Sheer Agony of dat het tien unieke songs zijn. De samenhang ontbreekt soms wel eens maar toch zijn nummers als ‘Can It Be Love?’ en ‘Can’t Stop Holding’ nummers die absoluut tot ieders Play list toegevoegd kunnen worden. Wel zijn we benieuwd naar een eventuele opvolger van deze uit Montreal singer/songwriter. Veel luisterplezier!

Wende - Mens

Wende - Mens

Label PIAS

Beoordeling 8

Review We hebben de oorspronkelijk in Engeland geboren Wende Snijders de afgelopen vijftien jaar zich zien ontwikkelen. Ze begon haar carrière begon als een soort van chansonnière die werk van Brèl en Piaff zong, waarna ze met haar vierde album No. 9 het muzikale spectrum van pop en dance zou betreden. Tussendoor was er ook nog tijd voor acteerwerk en nu is daar haar eerste Nederlandstalige album Mens dat deze week uitgebracht werd. Theatervoorstelling Het album kreeg eigenlijk al vorm tijdens haar laatste theatervoorstelling Mens van afgelopen jaar, die ook nu ook weer lovende en bewierookte recensies ontving. Eigenlijk ontstond het album al in 2016 tijdens gedachtegangen en dwalingen over de filosofische vraag: Wie zijn we, wie willen we zijn? Wat maakt ons een mens? Ze sprak met diverse personen en artiesten uit de muziekwereld en kreeg hulp van tekstschrijvers Dimitri Verhulst en Joost Zwagerman. Naar ze schreef zelf vrijwel alle muziek en leverde een bijdrage aan aantal teksten. In het theater was het de combinatie van de visuele effecten, de aangepaste arrangementen, haar zang en de muzikanten om haar heen die voor succes zorgden. Nu is dat alles teruggebracht tot een album vol liedjes die ze in het Nederlands zingt, variërend van kleine, innemende liedjes, via uptempo beats naar donkere en duistere songs. Politiek en sociaal getint Met een stuwende bas die veel gelijkenis heeft met de openingstonen van Van Halen’s ‘Running With The Devil’ opent Wende met ‘Deze Gin’, een nummer dat we welhaast als een Nederlandse chanson kunnen beschouwen. Met een tekst die geschreven is door Dimitri Verhulst waarop je zowel kunt proosten als troost kunt vinden, wordt al snel duidelijk dat dit geen album wordt met liedjes die vluchtig voorbij zweven. Mens is haar eerste, volledig Nederlandstalige album en, mede op advies van Typhoon, schreef Wende een jaar lang in dagboeken om “mijn eigen taal te vinden” zoals ze zelf aangaf. Uiteindelijk zouden het 26 boeken met zwarte kaften worden. In een interview verwijst ze ook bij het kleinere ‘Schone Handen’ naar deze boekjes waarin ze aangeeft dat dit wat politiek en sociaal getinte nummer ontstond door langgerekte zinnen die ze zelf geschreven had over o.a. machtsmisbruik in Zuid Afrika. Tijdens het beluisteren komen we ook wel enkele tracks tegen die wat duisterder zijn. Luister maar eens naar ‘Alles Gaat Kapot’ en ‘Hoe Lang Nog? Persoonlijke angsten De inmiddels 39-jarige singer/songwriter en alleskunner vervolgt met het uptempo en dansbare ‘Wat Is mijn Plan Vandaag?’ Wende zingt “Alles draait / Walles gaat Zoals Het Gaat / Hoe Moet Ik Leven / Waar Gaat Het Heen?”. Tegenover dit swingende nummer zet Wende bijvoorbeeld het kleine, gevoelige en toch intense ‘Vrij Me’, dat mede door de tekst een diepere lading meekrijgt. Ook ‘Voor Alles’ kent een sterke opbouw en dit nummer is zelfs genomineerd voor de Annie M.G. Schmidt-prijs. Naast het universele thema liefde komen ook andere thema’s aan bod; zo boort ze mij ‘’ Bueos Aires’ de verlatingsangst en eenzaamheid aan. Een nummer dat overigens een autobiografische vingerafdruk heeft en waarin ze zingt : “Buenos Aires /Wat Ga Je Met Hem Doen / Ga Maar / Ga / Maar Ja Hoe Kom Je Terug”. Ook ‘Heb Ik Dat Nodig’ is weer zo’n nummer waarin de combinatie van het instrumentarium, de stem van Wende en de teksten een krachtige combinatie vormen. Bij dit nummer spreekt ze de woorden meer dan dat ze zingt, maar het is alsof dit de compositie alleen maar versterkt. Afsluiten doet Wende in stijl; met de prachtige pianoballad ‘Blijf’ is daar nog één keer het bewijs dat de Nederlandse muziek nog altijd springlevend is. Eindoordeel Wende bewijst een bijzondere gave te hebben. Ze heeft de afgelopen jaren haar sporen verdiend en het getuigt van lef om een album vol met Nederlandstalige liedjes uit te brengen. De combinatie van haar stem, haar spraak, de prachtige composities en dito teksten zorgen voor een bijzonder album. De bedoeling, de beleving en de boodschap wordt duidelijk en misschien juist nog wel versterkt doordat Wende alles in het Nederlands zingt. Een album met een gouden randje met een mooi boekje waarin ze ook nog een boodschap wegschrijft: “Schrijf ze, die gevoelens, Prevel ze, zucht ze, droom ze. Zing ze”. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Slow Leaves - Enough About Me

Slow Leaves - Enough About Me

Label Make My Day /Manitoba Film & Music

Beoordeling 8,5

Review Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld te zijn. Althans, dat blijkt al heel snel als je naar het nieuwe album van Slow Leaves luistert. Vanaf de hoes kijkt de Canadese zanger/songschrijver Grant Davidson je wat droevig aan als het album aftrapt met de titelsong. Vanaf de eerste noot hoor je de aangename, warme klanken uit de luidspeakers komen. Davidson beschikt over een prettige, wat donkere stem en om zich heen heeft hij enkele muzikale vrienden verzameld met wie hij al jaren werkt. Ook Davidson zingt over universele thema’s als onbereikbare liefdes, verbroken liefdes en de schoonheid van de vrouw. De titelsong ‘Enough About Me’ is werkelijk prachtig en heerlijk in balans; een sfeervolle, ietwat melancholische compositie over die vervlogen liefde (“Enough Abut Me, What About You?”). De tweede stem van Natalie Bohrn zorgt voor de spreekwoordelijke “finishing touch”. Op zoek naar woorden De soepele Indiefolk die Davidson weet neer te zetten krijgt bij ‘Careless And Serene’ een wat countryachtig tintje en door de subtiele Americana-elementen wordt ‘Piece Of Advice’ in de etalage gezet. Davidson loopt al een tijdje mee en heeft al meerder albums uitgebracht, zowel onder zijn eigen naam maar ook onder Slow Leaves. Met dit album wil hij naar eigen zeggen eigenlijk terug naar de sfeer van de California country-folk uit de jaren ’70 waarbij je het gevoel hebt een album uit die tijd in je ouderlijk huis gevonden te hebben. In het eerste deel van het album is de innemende semi-akoestische ballad ‘How Do I Say’ opvallend. Een nummer dat uit vervlogen muzikale tijden lijkt te stammen en waar Davidson op zoek gaat naar woorden om een aantrekkelijke vrouw te kunnen beschrijven. (How do I tell you what I need you to / know? How do I say these words to you? / When I saw you on the boulevard you turned my way / I was caught off guard, the whole world disappeared). Voeg daarbij Julie Penner op viool en je krijgt een nummer dat smaakt als wijn met een perfecte afdronk. Canadese troubadour Zo weet Davidson een plaat te creëren die heerlijk harmonieus is, toch variatie biedt en waarbij je zonder het te beseffen wordt meezogen in de smaakvolle Indiefolk van deze Canadees. ‘Slow Leaves’, met violiste Julie Penner als tweede stem in even eenvoudig als doeltreffend en bij ‘Moth’ gaat de Davidson helemaal terug naar de basis van het bestaan van een singer/songwriter. Een prachtige akoestische ballad waarbij het opvallend is hoe hoog de Canadese troubadour eigenlijk kan zingen. Bij ‘Perpetual Sleep’ is dan weer de “twang” een opvallend element, evenals bepaalde gitaarriffs. Afsluiten doet Grant Davidson in stijl want met ‘Long Goodbye’ levert hij op dit nieuwste album nog één keer dat kunstje; een prachtig nummer schrijven waarbij je heerlijk weg kunt dromen. Eindoordeel Enough About Me is zo’n plaat die het als achtergrondmuziek bij een fijn gesprek goed doet maar evengoed een echte luisterplaat is. Zo’n plaat die niet verrassend of opvallend is, maar wel steengoed en die in het bovenste segment van dit genre thuishoort. Een album in de buitencategorie vol met subtiele, innemende liedjes met een persoonlijke touch. Veel luisterplezier

Torgeir Waldemar – Jamais Vu

Torgeir Waldemar – Jamais Vu

Label v2

Beoordeling 7,5

Review De Noorse singers-songwriter Waldemar wist afgelopen jaar te verrassen met een mooi debuutalbum No Offending Borders. De inmiddels 40 jarige gitarist weet dat een opname een momentopname is en dat songs altijd onderhevig zijn aan groei veranderingen. Met dit album, danwel een mini cd, Jamais Vu brengt Waldemar een variatie aan enkele songs van zijn debuutalbum. De akoestische versie va Sylvia zijn op dit album net zo passend en meeslepend als op het debuutalbum. Door deze versie hoor je dat zijn songs dicht bij de sound van Neil Young’s 70s periode liggen. Mooi en meeslepend. Net als het folk nummer ‘Among The Law’ en ‘Summer in Toulouse’. Daarnaast staan er 2 extra electric songs op dit album. ‘Streets’ en ‘Take Me Home’ sluiten daarbij naadloos aan bij het debuut. Een mooie “bonus” cd bij zijn debuut. Hoewel Waldemar heeft aangegeven dat er een nieuw album in de maak is, is dit wellicht een tussendoortje.

Te zien in Nederland

Daniel Lohues - Vlier

Daniel Lohues - Vlier

Label Lohues music

Beoordeling 7,5

Review Het geluid van Daniel Lohues is heinde ver in Nederland bekend. De een denkt dat heel Holland in Limburgs lult, de ander laat stilzwijgend Nederland van het Drents dialect genieten. Na een serie van akoestische albums komt Lohues nu weer met een band- album op de proppen. Vlier begint met de herkenbare Skik sound van weleer. ‘Volle Maone’ is al een aanstekelijk nummer dat doet denken aan de sfeer van ‘Op Fietse’. Het echte Drents komt om de hoek kijken met het verhaal over ‘De Witte Wiebe van het Saksenland’. Hoewel Lohues voor vele acts tegenwoordig de productie doet en de blues in de plaat weet te brengen, kiest hij met het album Vlier voor de grote diversiteit. ‘Van Hier tot Tokyo’ komt dan wel dicht bij de blues. De singer-songwritersstijl om een lief popliedje te maken weet Lohues het prachtig te brengen met ‘Chantal’. De rocksound waar hij ooit met Skik mee begon horen we op “Ondergrondse Hutte”, waar de Fender gitaren weer optimaal de ruimte krijgen. Al is de ‘A28’, ‘Wanneer Dan’ en ‘Kwelt’ wat te gemakkelijk klinken, zijn de liedjes van de ‘Ogen van Maria’ ‘Josephine’ en ‘Op de Prairie’ best de moeite waard. Alleen zitten ze aan het eind van het album en dan kan het zijn dat je met het album er een beetje klaar mee bent.

Te zien in Nederland De komende tijd is Lohues in de theaters te zien. 9 maart Zaantheater te Zaandam 10 maart Schouwburg Haarlem 15 & 16 maart De Meenthe te Steenwijk en alle andere theaters in Nederland.

Holly Miranda - Mutual Horse

Holly Miranda - Mutual Horse

Label Dangerbird

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse singer-songwriter weet met haar lach al haar publiek te betoveren. Ze speelt diverse instrumenten en mag gerust een multi instrumentalist genoemd worden. Haar debuutalbum verscheen in 2001 en nu is Mutual Horse nummer 5 in de rij. Holly weet met een heerlijke drive in de songs een grote diversiteit aan popsongs op het album te brengen. Of er nu een viool in het liedje verwerkt moet worden (‘Golden Spiral’) of een spannend piano/ keyboards (‘On the Radio’ en ‘To Be Loved’), ze kan het allemaal. Ze weet je direct al te pakken met een catchy singers-songwriters liedje “Wherever You Are”. Door gebruik te maken van diverse beats is het een gevarieerd album. Wanneer de echte multi instrumentalist Kyp Malone en My Brightest Diamond zangeres Shara Nova als gasten aanschuiven, weet ze die goed en functioneel in te zetten dat de songs ‘ExQuisite’ en ‘Mr Fongs’ de nodige meerwaarde kennen door de instrumenten en de verfrissende donkere zangpartij. Het breekt het album wel. Door een andere klankkleur in het geheel te gebruiken wordt het duidelijk dat de zang een constante factor is waar Holly zelf het minste mee doet. Haar kracht ligt vooral bij de composities. Haar zang is wat te veel van hetzelfde en mist de kracht van verandering. Misschien goed om te overdenken om een album met alleen gast zangers te maken??

Te zien in Nederland

Joan Baez – Whistle Down the Wind

Joan Baez – Whistle Down the Wind

Label Proper / Bertus

Beoordeling 7,5

Review Ze heeft een carrière net zo lang als waar mensen blij mee mogen zijn dat ze zolang leven. 60 jaar weet Joan Baez met haar singer- songwriterskunsten vele harten te veroveren. Het is dan ook haar afscheidstour dat ze heeft ingezet. Dit alles onder het noemer van; “Fluitend in de wind de wereld rond”. Als protestzangeres weet ze zich te binden aan Bob Dylan. We hebben het over de jaren 60 waar vanalles aan de hand is. Baez pakte het publiek in van Woodstock in 1969 en scoorde met “Swing Low Sweet Chariot” een hit. Maar door haar karakter om voor ieder te ontfermen, krijgt ze veel bijval. Maar gelijk is het ook niet mogelijk om iedereen naar de zin te maken, dan haken er vele weer af. Het past bij haar passie voor muziek en haar bezorgdheid om de wereld. Het is een inspiratiebron voor vele andere artiesten waaronder the Animals hun “the House of the Rising Sun” waar zij een bijdrage aan levert. Het nieuwe album is haar 35ste album, waarvan 10 live albums op de lijst staan. Na dat ze haar recente album van haar 75ste verjaardag had uitgebracht, bleek er toch een drive te zijn om nieuwe liedjes uit te brengen. Vertolkingen van songs van Tom Waits (titelsong & “Last Leaf”) en “Mary Chaping Carpenter (“The Things That We Are Made Of”) zijn allen even mooi en klein gemaakt. Toch weet ze het niet tot het einde te boeien. Dan valt alles wat in herhaling als het gaat om de klankkleur van het album. Josh Ritter Silver Blade en the Great Connection wordt maar amper gehaald. Het einde weet ze mooi te brengen. “I Wish The Wars Were All Over” is een titel dat bij haar past. Waarvoor ze stond en waarom ze muziek maakte om dit geluid de wereld te laten weten. Het heeft niet geholpen in de zin dat er geen oorlog meer is. Maar ze is in haar leven meer dan geslaagd om mensen bewust te laten maken wat er in de wereld gebeurd. Dat is een belangrijke kracht van een muzikant. Dat hoor je tegenwoordig vooral in de hiphop en rap. Nieuwe tijden nieuwe input maar het is o zo oud, waardoor het voor jongeren ook mooi en goed is om dit eens te beluisteren.

Te zien in Nederland 1 juni Carre te Amsterdam

Joan As Police Woman – Damned Devotion

Joan As Police Woman – Damned Devotion

Label PIAS

Beoordeling 7,5

Review De zangeres Joan Wasser is beter bekend onder haar naam Joan As A Police Woman. Haar kapsel deed denken aan de hoofdrolspeler van de politieserie “Pepper” waardoor ze deze bijnaam als artiestennaam gebruikt. Tevens is ze bekend als de verloofde van singer songwriter Jeff Buckley tijdens zijn overlijden en speelt ze viool bij Anthony and the Johnsons. De singer-songwriter bracht ruimt tien jaar geleden haar solo debuut album uit. Het album “Real Life” was puur en met de opvolger To Survive juweeltjes in de wereld dit genre. Dit is het vijfde album van Wasser brengt haar weer naar de sound van haar debuut. Mooie liedje die tussen de pop, dance en singer songwritersgenre hopt. De percussies-swing van “Steed” is heerlijk te noemen en het “Warning Bell” is meer intiem en kwetsbare pop te noemen. Het album kent vooral digitale beats die met het titelstuk en “The Silence” erg naar voren zijn gedrukt. Hierdoor worden de songs strak en swingend en met haar persoonlijke teksten komt het allemaal goed binnen. De songs van het album past bij de hoes van het album. Indringend strak en kwetsbaar. Mooi album waarmee ze weer volop mee kan doen.

Te zien in Nederland

Marlon Williams - Make Way For Love

Marlon Williams - Make Way For Love

Label Dead Oceans

Beoordeling 8,5

Review Het nieuwe album van Marlon Williams is uit. Make Way For Love is de titel van het tweede album van deze in Australië woonachtige Nieuw Zeelandse singer/songwriter met misschien wel één van de meest authentieke stemgeluiden van deze tijd. Roy Orbison en Elvis Presley Het is nagenoeg onmogelijk om geen paralellen te trekken met bijvoorbeeld een naam als Roy Orbison bij het luisteren van dit prachtige en weemoedige tweede album. Opener ‘Come To Me’ is meteen een schot on de roos; dit heerlijk melodramatische en met strijkers omgeven nummer vertelt het verhaal van die leegte die iedereen kent na een verbroken relatie. Na het wat vlottere ‘What’s Chasing You’, een nummer dat ook weer die “touch” uit vervlogen tijden heeft, is daar de ballad ‘Beautiful Dress’, een nummer die deze recensent doet denken aan de rustigere nummers die Elvis ooit uitbracht en absoluut tot één van de beste nummers van het album behoort. Het album kent eigenlijk maar twee nummers die uptempo zijn, waarvan ‘Party Boy’ het verhaal verteld van die typische jongen die het feestje aan de gang kan krijgen. Ook ‘I Know A Jeweller’ is lekker vlot en kent die typische country-invloeden maar is net is iets subtieler en met een beetje fantasie past dit nummer in een spaghettiwestern van Ennio Morricone. Gepassioneerd en ultiem hartzeer We kunnen dan ook niet anders vaststellen dat Make Way For Love een boeiend album is geworden, dat doordrenkt is met liefdesverdriet. Meest bijzonder nummer is dan ook ‘Nobody Gets What They Want Anymore’, waar we Aldous (Hannah) Harding horen; de ex-vriendin van Williams waarmee hij een jarenlange relatie had. Saillant detail is dat dit duet afgelopen december is opgenomen, kort na de breuk waarmee we dit album met recht een ‘Break-Up’-album kunnen noemen. Alle elf tracks zijn door Williams zelf geschreven en ook nu zijn er weer een diversiteit aan gastmuzikanten te horen op bas, drums, mandoline en viool. Meest ultieme track over zijn hartzeer is waarschijnlijk het gepassioneerde ‘Can I Call You’ (“let her find her way to you, I can't be sure if she ever will”). Williams sluit het album af met het de Doo-wop titelsong waarbij het heerlijke gitaargeluid uit vervlogen tijden als belangrijkste kenmerk. Eindoordeel Make Way For Love is de ijzersterke opvolger van zijn titelloze debuut. De elf tracks zijn doordrenkt van melancholie en met recht zinnenprikkelend. De combinatie van folk, singer/songwriter, Alt country en pop wordt op een unieke wijze door Williams op plaat gezet waarmee het talent van deze Nieuw Zeelandse troubadour nog maar eens wordt onderstreept. Hoe vaker je het album luistert, hoe meer het aan glans wint. Het is nog vroeg in het jaar maar dit is er nu al ééntje voor het jaarlijstje. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Daniel Docherty - Life Is What You Make

Daniel Docherty - Life Is What You Make

Label PIAS

Beoordeling 8

Review De schot Daniel Docherty heeft zich inmiddels onttrokken van het bestaan als straatmuzikant. Waar hij voorheen in Glasgow op de spreekwoordelijke hoek van de straat liedjes stond te zingen en zich begeleidde met gitaar en zijn benen als drums gebruikte, is hij inmiddels een graag geziene gast in concertzalen. 2 Meter Sessies Nadat de goedlachse Docherty in 2016 op Eurosonic stond ging het snel. Hij tekende een platencontract bij PIAS en stond vervolgens in een vol Carré. Ook is hij al te gast geweest bij Jan Douwe Kroeske om een 2-Meter sessie op te nemen. Toch vind hij muziek maken op straat nog steeds erg leuk; “In elke nieuwe stad waar ik kom wil ik meteen de straat op, dit is de perfecte manier om mijn nieuwe liedjes te schrijven en ze meteen uit te proberen”. Deze week was daar de release van zijn tweede EP met de titel Life Is What You Make Of It. Virtuoos gitaarspel De EP bevat zes nummers waarvan het “centrale” nummer ‘Hold Me’ en ‘The Wheater’ in twee versies te beluisteren zijn. Opvallend natuurlijk is het virtuoze gitaarspel van deze Schotse troubadour die werkelijk de gehele gitaar gebruikt. De nummers zijn (semi)-akoestisch waarbij naast de akoestische gitaar ook piano, drums en wat strijkers te horen zijn. Docherty bewijst mooie, introverte en gevoelige liedjes te kunnen schrijven en ook nog over een zeer aangenaam stemgeluid te beschikken. ‘The Weather’ is erg sterk in de opbouw maar titelsong ‘Life Is What You Make Of It’ is werkelijk prachtig met Docherty op de akoestische gitaar. Een innemend klein nummer dat toch de ruimte volledig vult. Eindoordeel Het is natuurlijk een genre waar ontzettend veel artiesten proberen een plekje te veroveren. Toch laat Docherty op deze tweede EP Life Is What You Make Of It horen over een meer dan bovengemiddeld talent te beschikken. Al luisterend naar de vier prachtige songs kun je niet anders concluderen dat de tijd rijp is voor een volwaardig album. Tot die tijd moeten we het even met deze EP doen. Veel luisterplezier.

Adam Barnes – Vacancy At Nasa

Adam Barnes – Vacancy At Nasa

Label Konkurrent

Beoordeling 8

Review De eerste klanken van het album Vacancy At Nasa zijn direct mooi en de stem die de singer-songwriter opzet is melodramatisch en pakkend. “Bad Luck” is de titel van het nummer en gelijk een schot in de roos om nieuwsgierig te raken. De man uit Oxford weet met zijn debuut EP al snel duizenden albums over de plank te verkopen. Het is dan ook niet vreemd dat hij nu alweer bij album nummer 4 zijn. Na zijn optreden op het 7 Layers festival begon het bij het Nederlands publiek ook te kriebelen. Terecht, het album kent prachtige liedjes waaronder “Everything” en “Smoke Signal” die op een album van Ed Sheeran zeker niet zouden misstaan. Barnes weet met een iets lichtere stem iets minder brutaal de songs in te zingen, maar muzikaal doet hij zeker goed mee. Met “Hopeful” komt er iets van Dotan om de hoek kijken. Het zijn de drums die hier accent aan geven. Een album met mooie verhalen en intieme momenten die afgewisseld worden met heerlijke popritmes. Het is dan ook een verrassend mooi album als het gaat om het singer-songwriters genre.

Te zien in Nederland 25 februari Paradiso te Amsterdam

Ruben Hein – Groundwork Rising

Ruben Hein – Groundwork Rising

Label Label: Bateleur

Beoordeling 7,5

Review De Nederlandse pianist uit Bemmel weet al op jonge leeftijd een contract te tekenen met het Amerikaanse jazz label Blue Note. Nu is hij een van de spelers van het tv-spel Wie is de Mol? En speelt hij in de band van de Engelse singer songwriter FINK. Tijdens de tour van Fink is Hein in de pen geklommen om zijn Groundwork Rising te schrijven. Op het album staat de piano centraal, maar de harmonische vocalen hebben een belangrijke inbreng gekregen. Geïnspireerd door zijn helden Randy Newman en Paul Simon weet hij hier een mooie mix van te maken. De single “Everything I Say” brengt de jaren 70 sfeer tot leven, Het nummer doet erg denken aan “Winter in America” van Dough Ashdown. Met “Coming Down On Us” weet Hein meer tempo in het album te brengen. Dit gitaar nummer kent een lekkere drive, strak staccato en dreigend. Met de “Februari Days” komen we meer in de sferen van de achtergelegen zaaltjes waar iemand achter een piano kruipt en zijn verhaal zingt. Newman zou er trots op zijn. Na wat matige Here and Now is het tijd voor het toegankelijkere werk van het album. “Gameshow” is een popsong met ballen. Al is het de vraag of Hein de aangewezen persoon zou moeten zijn om dit te zingen. Daarvoor is zijn stem te netjes. Net als ”Other Side of Now” zou in mijn beleving een zwaar stemgeluid in de zang het nummer verbeteren. Het album is zeker een van de mooiste albums van Ruben Hein. Hij weet hiermee de sfeer van jazz en pop hand in hand te laten lopen.

Te zien in Nederland

John Bramwell – Leave Alone The Empty Sp

John Bramwell – Leave Alone The Empty Sp

Beschrijving Allpoints

Type project 7,5

Review De naam John Bramwell is voor menig iemand wellicht nog een onbekende, maar de singer- songwriter en frontman van de Britse alternatieve rockacts I AM KLOOT toch niet echt een onbekende. Inmiddels heeft de band 6 albums uitgebracht en vele tournees achter de rug. Na een veelbelovende EP You, Me and the Alarm Clock is het nu tijd voor een volledig album, danwel zijn solo debuut. Met een intro dat best geinig te noemen is, is het tweede nummer het daadwerkelijk begin. “Who Is Anybody?” is een song dat je direct pakt. Het is dan ook een heerlijk verfrissend begin tussen vele alternatieve rock albums door. Het typische singer-songwriters nummers “Sat Beneath the Lightning Tree”, “The Whipperwill” of “Time’s Arrow” brengt Bramwell op de plek waar hij zich het liefst ziet. Heerlijk tokkelend op een akoestische gitaar. Meeslepende songs als “From The Shore”s.

Te zien in Nederland 29 april De Helling te Zeke

Tim Knol - Cut The Wire

Tim Knol - Cut The Wire

Label Excelsior

Beoordeling 8

Review Al eerder heeft de begenadigde singer/songwriter aangegeven een voorliefde te hebben voor Britse en Amerikaanse popmuziek uit de jaren ’60 en ’70. De invloeden zijn duidelijk herkenbaar op Cut The Wire en soms hoor je gewoon welke artiesten de inspiratiebronnen geweest moeten zijn voor dit album. Resultaat is een zeer smaakvolle verzameling van liedjes die lekker in het gehoor liggen en waar een ieder zich heerlijk in kan verliezen. Zijn bandleden lieten hem in de steek Nadat zijn roem in 2009 en 2010 in de spreekwoordelijke lift zat met veel aandacht, een platencontract dat als het ware kwam aanwaaien en veel optredens was daar in 2013 ineens de tegenslag. Zijn bandleden besloten voor Douwe Bob te gaan werken. Knol besefte later en tijdens het schrijven van het materiaal van Cut The Wire pas wat voor impact dit had op zijn leven. Toch kwam er dat nieuwe album. Geheel in stijl van dit nieuwe album zijn de openers ‘Whispering Of Heart’en ‘Weight Of Clouds’, twee soepel bewegende midtempo nummers waarbij de stem van Knol prima tot uiting komt en waar de singer/songwriter slim de charme van blazers toepast. Bij het interessante ‘Echoes Of Laughter’ stapt Knol heel even van het geplaveide pad af maar de aanwezig pedal-steel maakt dit wel tot een interessante track. Hierna pakt Knol de draad weer op met titelsong en het onmiskenbaar Beatlesque ‘A Kids Heart’. Hiermee wordt het eerste deel van dit sterke album afgesloten. Vervolgens is daar het met Americana-invloeden doorspekte ‘Blind Eye’ waarbij het gitaarspel en het orgel opvalt. Vervolgens is daar met ‘Going Places‘ misschien wel de beste track van het album en al luisterend denk ik met weemoed aan al die prachtige platen van Tom Petty. In een interview gaf Knol aan deze plaat opgenomen te hebben in een kleine studio, zonder tijdsdruk. “Toen heb ik de liedjes met Anne Soldaat mee de studio in genomen”. Verder heeft hij op dit album o.a. ook hulp gehad van Tangerine en Douwe Bob. Bij ‘Listen Love’ hoor ik toch weer duidelijk de invloeden van The Beatles en bij ‘Las Call’ zijn de invloeden uit vervlogen tijden ook weer subtiel verwerkt. ‘Polaroids’ is de prachtige semi-akoestische ballad en afsluiter ‘Song For Grandma’ is een ode aan zijn oma die afgelopen zomer overleed. Luister naar de accordeon en blazers voor de melancholie. Eindoordeel Na een roerige periode is Tim Knol terug met dat waar hij in de kern goed in is; smaakvolle liedjes schrijven. Cut The Wire is een pakkende plaat geworden met dertien tracks die een logisch geheel vormen zonder al te veel muzikale experimenten en uitstapjes. Dit album biedt de 28-jarige singer/songwriter meer dan genoeg aanknopingspunten om zijn carrière weer een boost te geven. Een meer dan prima plaat. Veel luisterplezier.

Te zien in Nederland

Angel Olsen - Phases

Angel Olsen - Phases

Label Jagjaguwar

Beoordeling 7,5

Review Inmiddels kent de wereld Angel Olsen wel; Met een drietal albums waarbij Burn Your Fire For No Witness (2014) en My Woman (2016) indruk maakten heeft deze uit St. Louis afkomstige singer/songwriter haar plaatsje in de muziekscene we veroverd. Soms wat psychedelisch, dan weer soft, dan weer als stoere rockchick. Onlangs bracht ze een nieuw album uit, Phases, dat een compilatie is van wat nog niet eerder uitgebracht werk en nummers van B-sides. Kortom, voor de liefhebber een diepere inkijk in de ziel van deze Amerikaanse. Anti-Trump Campagne Op zijn minst opvallend is de keuze om ‘Fly On Your Wall’ als opener te kiezen; dit ietwat dromerige nummer nam Angel op voor het “Our First 100 Days”-doel in het kader van de anti-Trump campagne. Kortom, de aftrap is wat politiek geladen maar evengoed ijzersterk én nog niet eerder uitgebracht. Vervolgens pakt ze met ‘Special’ terug naar het My Woman-album. Dit rustige, door gitaren omgeven nummer haalde het album niet. Vervolgens is het tijd voor wat left-overs van het Burn Your Fire For No Witness-album; ‘Only With You’ en ‘All Right Now’ zijn mooie tracks waar de zangkwaliteiten nogmaals duidelijk worden met hier en daar een snik en hapering in de stem. Daarmee wordt het eerste deel van het album min of meer afgerond. Bruce Springsteen Het vervolg van Phases bestaat uit tracks die we écht meer in de hoek van try-outs en demo’s kunnen plaatsen. Het introverte ‘Sans’ klinkt wel erg Lo-Fi en bij ‘Sweet Dreams’ lijkt het alsof Angel met haar stembanden aan het experimenteren is. Dan is daar ineens ‘California’, een wat folk-achtig nummer dat ons terugneemt naar de periode van haar debuutalbum en waarbij we ons nu afvragen waarom deze track het album niet haalde. Met nummers als ‘For You’, May As Well’ en ‘How Many Disasters’ weet ze ons een soort van inkijkje in haar leven te geven; fragiel, eerlijk en alleen haar stem en zichzelf begeleidend op gitaar. Op zijn minst verrassend is de cover van Springsteen’s die wel erg “stripped down” is en Lo-Fi klinkt en daardoor juist de ideale controverse vormt van het origineel. Eindoordeel Phases is niet alleen een compilatiealbum geworden voor de fans van deze Amerikaanse singer/songwriter. Het is een volwaardig album waarbij Angel Olsen laat horen ook mooie, intieme kan schrijven die “klein” worden uitgevoerd. Geen echt mainstream album maar wel meer dan toegankelijk voor elke muziekliefhebber. Verder is de cover van het album geniaal gevonden. Veel luisterplezier.

Ryan O Reilly – I Can’t Stand The Sound

Ryan O Reilly – I Can’t Stand The Sound

Label DNA rec Konkurrent

Beoordeling 8,5

Review De Ierse singer songwriter Ryan O Reilly is een van de oude stempel. Je neemt een gitaar en gaat gewoon mooie ingetogen liedjes maken. De man woont inmiddels in Berlijn waarvan hij nog steeds denkt dat het de meest inspirerende stad van Europa is. En wellicht werkt dit ook voor hem zo. I Can’t Stand The Sound is een verrassend mooi album geworden. Prachtige songs over politiek en de maatschappij waar hij in zich begeeft. En in Berlijn gebeurd er tegenwoordig veel. “Never Be Afraid of Ghost”s of “Make it Holy” zijn al prachtige liedjes met een kop en een staart. Het openingsnummer “Don’t You Know That” laat je al snel verrassen en nieuwsgierig maken om de rest van het album aandachtig te beluisteren. Dan kom je de prachtige songs “People Tell You”, het titelstuk of “Conversation” tegen. Eerlijk gezegd is het een heerlijk album. Voor de singer songwriter- (Ed Sheeran tot Nick Drake) en pop liefhebbers is het dan ook een must om dit eens te beluisteren. Dan is er een woord genoeg; Mooi!

Te zien in Nederland

Poppy Ackroyd – Resolve

Poppy Ackroyd – Resolve

Label Little Indian

Beoordeling 7,5

Review De muzikale kunstenares uit London is opgegroeid in een wereld waarbij haar vader in de kunst zat en altijd luisterde naar de klassieke popgrootheden waaronder Bob Dylan. Dit werd afgewisseld met de muzikale klassieke klanken van Mozart en Schubert. Het werd de basis voor Ackroyd om de pianostudie te volgend op de Universiteit van Edinburgh. Het resulteerde in 2012 tot een debuutalbum “Echappement”. Een album waarbij de popmuziek subtiel wordt gevormd in een klassieke stijl. Dit heeft ze door de jaren uitgewerkt weet met haar nieuw album Resolve een prachtige balans hier in te vinden. Tevens is ze lid van Hidden Orchestra. Het is een album waarbij de klassieke muziek liefhebber op de zondag ochtend dit rustig kan opzetten zodat dit niet direct stoort bij de kinderen die nog in huis wonen. Geen ingewikkelde vreemde geluiden, maar toegankelijk met klavecimbel en harmonium. Ze gebruikt de plektra en drumsticks om de andere instrumenten te bespelen waardoor het effect andere klanken geeft. “Light”, “The Calm Before”, “Luna” en het titelstuk zijn mooie composities die er voor dit album uitspringen. Meeslepende pianostukken worden afgewisseld in tempo. Intro’s die in de pop voorkomen worden uitgesponnen tot een totaalbeeld waarmee een idee is begonnen. Dit kan zij uitwerken waar menig muzikant dit bij een intro houdt en vervolgens terug valt op de voorspelbare sound. Het geeft de creativiteit van deze Ackroyd weer.

Te zien in Nederland Poppy Ackroyd is te zien in Nederland 22 februari 2018 Tivoli Vredenburg te Utrecht

Dési Ducrot - In Too Deep

Dési Ducrot - In Too Deep

Label Eigen Beheer

Beoordeling 8

Review Het was een reis die een kleine vier jaar duurde. Vier jaar lang werkte Dési Ducrot samen met componist/producer Marg van Eenbergen die de van oorsprong Zeeuwse singer/songwriter Dési Ducrot via Sound Cloud ontdekt en in haar geloofde. Nu is daar In Too Deep, het debuutalbum. Waar kennen we de naam Ducrot eigelijk van? Inderdaad, Dési is de dochter van …. Maarten Ducrot, de oud-profwielrenner en nu werkzaam bij de NOS als commentator. Op zijn twitter-account steekt hij zijn trotsheid dan ook niet onder stoelen of banken dat na een muzikale zoektocht van vier jaar zijn dochter in de poptempel Paradiso haar album mag releasen. En dit trots is terecht want Dési levert een puike plaat af. Een lekkere “Twang” De nummers van dit debuut kregen eigenlijk al vorm tijdens een roadtrip door de USA waarbij in het achterhoofd steeds dat geluid van idolen als Lucinda Williams en Stevie Nicks knaagden. Niet de minsten natuurlijk. Resultaat zijn twaalf zelf geschreven nummers die een aangename mix vormen van pop, country en een vleugje Americana. Luister maar eens naar de eerste tonen van opener ‘To Gold’, een nummer dat het verhaal van één van haar dromen vertelt, en het wordt meteen duidelijk welke richting Desi in wil. Bij het lekker uptempo ‘Yellow Fingers’ is de “twang” duidelijk aanwezig en ook de inmiddels uitgebrachte ‘Heart On Your Arm’ is gewoon een goed poppnummer. Afgelopen periode mocht Dési al wat live optredens geven bij diverse radiostations en programma’s zoals dat van Leo Blokhuis en schopte ze het tot de kwartfinale van de Grote Popprijs. Ook mooie, intieme liedjes Na dat eerste deel van het album neemt Dési wat gas terug. De mooie, gevoelige ballad en titelsong wordt knap weggezet en ook het romantische en met strijkers omgeven ‘Mud’ is een pareltje; de stem van Dési omgeven door het pianospel en strijkers. Ook ‘Don’t Tell Me You’re A Poet’ past in dit rijtje al kent dit nummer veel meer “power”. Zo weet dit Nederlandse talent je aandacht als luisteraar vast te houden, ook vanwege de gastmuzikanten en het instrumentarium zoals de lapsteel en de dobro gecombineerd met een strakke beat. Maar luister ook eens naar het soepel klinkende ‘Little Fun’, het semi-akoestische ‘Like A Cape’ en de werkelijk prachtige afsluiter ‘I Thought I Would Remeber’ waarbij harp, cello en tweestemmigheid de spreekwoordelijke kers op de taart vormen. Eindoordeel In Too Deep is een meer dan verdienstelijk debuutalbum. Een album dat een allure en een sound heeft van internationale allure waarbij de ijzersterke composities en de stem van Dési Ducrot het geheel vorm geven. Het heeft dus even geduurd maar het eindresultaat mag er zijn. Zeer benieuwd naar het vervolg en in navolging van het optreden in Paradiso is nu het wachten aangebroken voor het grote publiek om deze selfmade singer/songwriter live aan het werk te zien. Veel luisterplezier.

SYML- In My Body

SYML- In My Body

Label V2

Beoordeling 7,5

Review Achter het project SYML gaat de oprichter van de band Barcalona schuil. Brian Fennel heeft het project teruggebracht naar een synthersizer en zang. Heel simple en dat is dan ook de betekenis van het woord SYML in het Welsh. De songs zijn erg aangenaam en dat komt door de stem van Fennel. Het nummer “Where is My Love” is direct omarmd door 3FM waardoor het aan de airplay niet ontbreekt. Terecht want de rest van deze ep is zeker ook de moeite waard. Het ligt in dezelfde lijn van liedjes. Intiem en prettige synthpop, maar vooral heerlijk door de stem en zanglijnen. Het kwetsbare “Wildfire” of de dansbare “Ghost” zijn allen even intens in gezongen. Dit mini album is zeker de moeite waard om even naar te luisteren wanneer je singer songwriters en synthpop een warm hart toedraagt.

Te zien in Nederland 5 februari Paradiso te Amsterdam

Robert Finley – Goin’ Platinum!

Robert Finley – Goin’ Platinum!

Label Warner

Beoordeling 8

Review Het is inmiddels twee jaar geleden dat het debuutalbum van Finley uit kwam. Met een titel als “Age Don’t Mean A Thing” weet de ervaren muzikant weer nieuwe muziek in zijn leven te brouwen. De voormalige legertechneut tourde door Europa ten tijde hij in Duitsland was gestationeerd. Met de street gospel Finley & The Gospel Sisters weet de man veel ervaring op te doen. De soul en blues van het debuut album kwam hij in contact met Dan Auerbach (Black Keys) om een soundtrack Murder Ballads te maken. Hierdoor werd de vriendschap bevestigd en tekende Auerbach voor de productie van dit nieuwe album. Het album kent de combinatie van soul en folk met “Medicine Woman” en “If You Forget My Love”. Met de Rock and Roll van “Honey Let Me Stay The Night” komt er extra vaart in het de plaat. Het swingt als de singer songwriter Auerbach het tempo verhoogt van zijn songs. Het zijn dan ook voornamelijk zijn zongs die vertolkt worden door Finley met zijn soul stem. Wanneer Nick Lowe een bijdrage levert in “Real Love Is Like Hard Time” is het album af. Mooie gospel koortjes en laidback swinging full of soul maakt dat je het album telkens weer opzet.

Case Mayfield – Egomaniac

Case Mayfield – Egomaniac

Label Backstage hotel rec.

Beoordeling 8

Review Case Mayfield mag gerust een van de meest getalenteerde singer- songwriters van Nederland worden genoemd. Na Another Glorious Battle is er nu een nieuw album dat prachtig is. De winnaar van de Grote Prijs 2010 luistert naar de naam Kees Veerman, had er even geen ore en tijd voor maar nu is het vierde album er dan toch. Egomaniac mag gerust tot een verrassing van deze maand worden gerekend. De prachtige songs als “Dark Heart” en een ingetogen “The Madness” zijn adembenemend. Maar ook het meer uptempo nummers “Jim & Jane” en “NUT” zijn heerlijke song waar je blij van wordt als het gaat om de compositie. Het verhaal dat er achter schuilt is, net als bij de andere songs, meer aan de donkere kant. Dat Mayfield een getalenteerde muzikant is zien we aan de lijst van medewerkers die een instrument op het album hebben gespeeld. Naast Paul de Munnik weet hij nog een half leger bij elkaar te krijgen. Egomaniac gaat om de wereld rondom de persoon zelf, iets dat ver in het verleden van deze singer songwriter ligt. Nu betrekt hij iedereen erbij om samen tot een beter product te komen en dat is ruimschoots gelukt. Een album en artiest waar Nederland zuinig en trots op mag zijn.

Te zien in Nederland

2017

Someday Jacob – Everybody Knows Somethin

Someday Jacob – Everybody Knows Somethin

Label Haldern rec. PIAS

Beoordeling 8

Review De Duitse band uit Bremen Someday Jacob, weten een prachtig album te brengen. Het overschrijdt de gedachte dat het een Duitse act is en men weet met de Americana sound akoestische pop te maken. Het album begint dan ook heerlijke met Leaving New York (was never easy aldus REM) maar weet het album echt te beginnen met “Hands of Love” dat in de sfeer van REM en the Jayhawks zit. Met “Slow Down” zit er een lekker vel gitaartje in verwerkt, dat the slow song lekker pittig maakt. Toch weet de band met “Hide Within You” ook een andere kant te laten zien. Met strijkers en ingetogen gitaartje is het vooral lief en intiem te noemen. Het zou me dan ook verrassen dat dit album de waardige promotie gaat krijgen wat het verdiend. Daar waar Venice de grote oversteek maakt om de Westcoast hier weer aan de man te krijgen, zijn deze oosterburen dichtbij en weten ze dezelfde sfeer te creëren. Wanneer je in de flow zit dan zijn alle songs heerlijk, wanneer je er niet in zit gaan de songs misschien wat op elkaar te klinken. Dat heeft dan wat meer draaiuren nodig. Dan zal het voor velen een heerlijk album zijn en een mooie verrassing voor onder de kerstboom!

Te zien in Nederland

Nordgarden – Changes

Nordgarden – Changes

Label GD records/ PIAS

Beoordeling 8

Review Het is de Noorse singer songwriter Terje Nordgarden die nog net voor het einde van het jaar een prachtig album op de markt brengt. Een heerlijk album met laidback popsongs die de aansluiting vindt bij de popsound van deze tijd. Het past bij de decembermaand. Met “Open Wide Spaces” of het titelstuk weet de man aan te sluiten wat het grote publiek wil. Meeslepend, drama met strijkers en aanstekelijk in het refrein. Met een jazzy late night shuffle wanen we met “I Ain’t Gonna Let Her” in de jaren 50 waarna we een hoog meezinggehalte kennen bij “You Must Be The Change”. Het mag dan ook best gezegd worden dat deze Noorse singer-songwriter een mooi album heeft gemaakt dat de grenzen ver over mag gaan. Het internationaal geluid sluit af met Come On Come In Come Along. Het is exact wat er moet gebeuren. Komop, neem dit album en bezoek mijn concert. De eerste twee onderdelen zijn snel te realiseren, dan zal het laatste ook lukken.

Te zien in Nederland

Adrian Crowley – Dark Eyed Messenger

Adrian Crowley – Dark Eyed Messenger

Label Chemical rec. / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De singer-songwriter Adrian Crowley uit Dublin behoort tot de laatbloeiers van het nieuwe talent uit Ierland. Inmiddels heeft de man al enkele albums op zijn naam staan en is Dark Eyed Messenger een geschikte plaat voor de donkere dagen voor kerst. De zanger weet een sfeer te maken dat doet denken aan Leonard Cohen en de latere Nick Cave. Met de cello’s song “Valley Of Tears” of “Little Breath”, de storytelling songs laten je langzaam dichter bij de speakers van de stereo schuiven. Luisterend naar wat de man te vertellen heeft en wat hij hiermee bedoeld. “Unhappy Seamstress” of “Lullaby To A Lost Astronaut” het mag allemaal zijn eigen verhaal kennen. Het album sluit met “Still This Desire”, alsof hij dit album al jaren lang had willen maken. Inmiddels is het gelukt en goed geslaagd. Zeker de moeite waard om dit te bekijken en te beluisteren in een een of andere kerk in Nederland.

Te zien in Nederland 23 januari Lutherse kerk te Groningen 24 januari De Waalse Kerk te Amsterdam 25 januari Paard te Den Haag 26 januari Doosgezinde kerk te Utrecht

Garciaphone – Dreameater

Garciaphone – Dreameater

Label Tiny Room Rec.

Beoordeling 8

Review In de donkere dagen voor kerst en Sinterklaas is het nieuwe album van Garciaphone een juweeltje om in te pakken. Voor de liefhebbers van singer songwritersgenre en Westcoast muziek, zij zullen dit zeker waarderen. De Franse band onder leiding van Olivier Pérez, is niet direct een act dat op de Nederlandse radio te horen is, dus is er een andere weg om dit mooie album aan het grote publiek te laten horen. De warme klankkleur van het openingsnummer “ Don’t Let It Die Like This” brengt direct de warmte in de frisse dagen. Het lome “Oh Sleepless World” pakt je bij het refrein. De samenzang is mooi door de delay die er in is verwerkt. Dit horen we later op dit album meer. Het nummer schuift als het ware door in het volgende nummer “Heirmet” dat hier en daar even steviger wordt aangezet. Met “I ll be A Riddle” gaat de Franse band over in een 70s sound van genoeglijkheid, terwijl de zoektocht naar het popsucces wordt gezocht met “Mourning of the Day”. Naast de warmte in het album, zijn de song divers maar toch een geheel. Het kan zijn dat je na enkele keren dit beluisteren het wel weet of het heeft je te pakken en komt het album maar niet meer uit de cd speler.

Te zien in Nederland

Nick Mulvey – Wake Up Now

Nick Mulvey – Wake Up Now

Label Fiction / Caroline

Beoordeling 8,5

Review Na drie jaar is daar de opvolger van het titelloze debuut van Nick Mulvey. De inmiddels 32-jarige Britse singer/songwriter, die studeerde in Havana, was succesvol met zijn melancholische liedjes die vooral vorm kregen door zijn specifieke gitaargeluid. Nu is daar de opvolger die als titel Wake Up Now heeft meegekregen. Mulvey heeft voor dit tweede album zo ongeveer zelf alles geschreven en speelt daarbij op vrijwel alle snaarinstrumenten, percussie, synths en omnichord. Hij trapt af met ‘Unconditional’, een nummer dat als een logisch vervolg klinkt op de nummers van zijn debuut. Op zijn typerende wijze van gitaarspelen weet hij meteen een swingend en aanstekelijk nummer neer te zetten met invloeden uit de Latin- en Afrikaanse muziek. Deze sfeer bouwt hij op een nummer als ‘Transform Your Game (We Remain)’ subtiel nog verder uit en af en toe lijkt het alsof de melodie en de vocalen uit de pas lopen. Maar als je goed luistert is dat juist niet het geval, het is nu juist die combinatie van stijlen, instrumentarium die het geheel opwindend maken. De baslijn en percussie zorgen voor een opzwepend nummer en de blazers en de stem van Mulvey zorgen ervoor dat dit een topnummer is. Toch beheerst Mulvey ook de kunst van het ingetogene. Luister maar eens naar het prachtige ‘Imogen’. Vanuit een melodie die bestaat uit fingerpicking gitaarspel en zijn stemgeluid worden er langzaam strijkers toegevoegd en horen we gaandeweg een koor en wat percussie. Iets minder gecompliceerd en zelfs wat politiek getint is ‘We Are Never Apart’ waar Mulvey de Dakota Pipeline ter discussie stelt. Zoals bekend heeft het onnavolgbare (akoestische) gitaarspel van Mulvey deels in het buitenland vorm gekregen. Dat is ook te horen op ‘Moutain To Move’, ook weer zo’n heerlijk opgewekt nummer waar we ook de verwijzing naar de titel van dit album in terug horen (“And Wake Up Now”). Eén van de hoogtepunten is waarschijnlijk ‘In Your Hands’, een verfijnd midtempo nummer met was jazzy invloeden, waar bij elke luisterbeurt meer laagjes verschijnen. Op het bijna zes minuten durende nummer is het dan weer de percussie, dan weer de tweede stem en dan weer de gitaar die de volle aandacht trekt. Het slechts uit vier regels bestaande ‘Lullaby’ is een verrassing uit het niets en de afsluiter ‘Infinite Trees’ is het gedroomde liefdesliedje waar Mulvey nog eens laat horen waartoe hij in staat is als we hem alleen met zijn gitaar horen. Werkelijk adembenemend. Wake Up Now is niet vernieuwend en de sound en sfeer op het album zijn eerder herkenbaar. Toch is het meer dan een prima album waarbij Mulvey laat horen over een voortreffelijke gitaartechniek te beschikken en een prima singer/songwriter is. Voeg daarbij die typerende elementen uit andere continenten die hij zich eigen heeft gemaakt en je krijgt dit resultaat. Elf songs die allemaal bovengemiddeld zijn waarbij het album als één geheel klinkt. Het bijgevoegd boekje geeft je nog een inkijk in zijn teksten. Eentje voor de jaarlijstjes.

Te zien in Nederland

Bob Dylan – Bootlegseries Vol. 13 Troubl

Bob Dylan – Bootlegseries Vol. 13 Troubl

Label Legacy / Sony

Beoordeling 8

Review Het is alweer het 13 deel van de befaamde bootleg series van de legendarische singer songwriter Bob Dylan. Dit keer gaat het over de songs van 1979- 1982 die nog op de plank liggen. De live shows die andere versies brengen van de religieuze periode van Bob Dylan. Door de jaren heen is er nogal wat kritiek geweest op deze periode van Dylan. Fans konden zich maar moeilijk verenigen met de gedachtegang van hun godheid. De herboren Christen start met “Gotte Serve Somebody” op de Slowtrain plaat. Hier start hij de show met het titelstuk, dat weer geeft dat al het goede langzaam komt. Ook dit album geeft weer dat de songs meer dan goed waren. Terugkijkend blijft deze periode voor mij nog steeds een van de favoriete en interessante periodes van Dylan. De gospel stijl en meervoudige vocalen in de songs, de soul in de bluesmuziek en zijn vertaling van een religieuze periode is verbluffend. “Ain’t Gonna Go To Hell For Anybody”, “I Believe in You”, “Saving Grace” en “Man Give Names To All The Animals” zijn prachtige teksten. Met Jim Keltner op drums en Spooner Oldham op hammond orgel had Dylan een fantastische band om zijn woord over de wereld te vertolken. Alleen werd het net als bij de kerk, de zalen leger. Toch weet Dylan met het Shot of Love album wederom een reliplaat uit te brengen. De deluxe cd en vinylbox bevat een verzameling van de beste songs van 25 shows. Aanvullend is er de box met extra cd’s met meer live materiaal, rare outtakes en een dvd.

Te zien in Nederland

Gill Landry – Love Rides A Dark Horse

Gill Landry – Love Rides A Dark Horse

Label Loose rec./ Bertus

Beoordeling 7

Review De Amerikaanse singer songwriter Gill Landry kennen we van de folk bandk Old Crow Medicine Show. De heerlijk uptempo swingende songs van die band zijn hier even ver te vinden. Daartegen krijgen we een solide country man die doet denken aan Johnny Cash terug. Zijn lage story-telling songs “Brid in A Cage”, “Denver Girls” en “Broken Hearts & Things We’ll Never Know” zijn meeslepend en beeldend. Maar vooral traag. Gelukkig dient zich met “Berlin” en “The Only Game in Town” wat meer uptempo songs aan. Maar iets meer uptempo dan he, niet dat we denken dat het nu een feest gaat worden. Het blijft een traag album. Niet dat dit erg hoeft te zijn. De songs zijn wel intens en mooi vertolkt, al is er na 6 songs wel een soort van maximum bereikt wanneer je er bewust naar luistert. Wanneer het als achtergrond op staat, terwijl je iets doet is het een prettig doorbabbelend album. Met de rustgevende stem van Landry is het een mooi zondag ochtend album.

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland

The Roseline – Blood

The Roseline – Blood

Label King Forward

Beoordeling 7,5

Review Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dat is de rode draad van het nieuwe album van Colin Halliburton alias The Roseline. Het album kent voor al beeldende teksten en als muzikant staat hij zelf centraal in wat hij beleefd. Wanneer hij met muziek maken stopt is de drang groot om het on-the road gevoel weer op te pakken. De Amerlkaanse singer- songwriter uit Kansas weet met zijn band een sfeer neer te zetten dat doet denken aan the Jayhawks en Calexico. De harmonische vocalen zijn aanstekelijk in veel songs. Samen met de akoestische gitaren en de country inslag op enkele songs en geven een rustige sound dat prettig is om naar te luisteren. Met “Hurry Up & Wait”, Held Your Hair” en “Moving In A Dress” zijn hij de sound voor de rest van het album al neer. Met wat extra gastbijdrage van Vera Valentine op viool en Leslie Butsch op saxofoon geven wat extra sjeu aan de songs. Wanneer we halverwege zijn dan valt het album wat in herhaling. Of misschien is het een herhaling van de sound dat lekker in het gehoor ligt. Het album mist wat aan diversiteit, dat is wat jammer. Verder klinkt het allemaal als een klok!

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland 4 November Wim’s Muziekkelder te Doetinchem (15.00 u) 4 November Cafe Merleyn te Doetinchem ( 20.00 u)

Kim Churchill – Weight Falls

Kim Churchill – Weight Falls

Label Warner australie

Beoordeling 8

Review Het is de Australische singer-songwriter die weet te verrassen met een prachtig album. Inmiddels is dit zijn zesde album van de nog hier onbekende muzikant. Als kind leerde hij al met de gitaar om te gaan, onder een belofte; “dat hij goed zijn best op school deed” aldus zijn vader. Inmiddels tourt Kim de wereld rond met zijn vrolijk getinte songs als “Hearts of You” en “Whole Entintire”. Wanneer Churchill met de Britse Folkzanger Billy Bragg tourt, kreeg hij de waardering en doorbraak in Europa. Althans in UK. Met Warne Livesey (Midnight Oil, Deacon Blue) als producer neemt hij Silence Win op. Nu is Ian Prichett (o.a. The Beautiful Girls) die achter de knoppen zit. Hij weet Churchill te laten swingen met “Breakneck Speed” en Second hand Car. Hier zal wellicht spoedig een dance mixer dit onder handen nemen om hier een hitremix van te maken. Het titelnummer is een prachtige mix van akoestische gitaar en dance sound. Een van de meerdere juweeltjes, net als “Rosemary” op dit album. Met “Golden” en “CYGO” stuurt hij aan op een eigen hit. Het doet meer denken aan een Australische versie van Ed Sheeran. Ditmaal is het een stoere blonde surfer dit vanaf zijn plank rechtstreeks het podium op gaat en met zijn knipoog de vrouwen versierd om daarover weer een liedje over te kunnen schrijven.

Lees meer www.,mpodia.nl

Te zien in Nederland 2 november Bitterzoet te Amsterdam

Chris Hillman - Biding My Time

Chris Hillman - Biding My Time

Label Rounder/ Proper/ Bertus

Beoordeling 8

Review Chris Hillman is inmiddels de 70 gepasseerd en weet met dit album terug te kijken in de tijd. De voormalig bassist van the Byrds weet met de mandoline en gitaren ook raad. Met Gram Parsonson richt hij The Flying Burritos op en weet aan te sluiten bij Stephen Stills Manassas. Met oud band leden Roger McGuinn en Gene Clark start hij nog een trio. Als ontdekker van Emmelou Harris speelt hij op haar albums en weet met dit album een prima country singer- songwriters pop album te maken. En dat allemaal onder leiding van juist overleden Tom Petty. Dat is ook op dit album te horen. Naast dat David Crosby, Roger McGuinn is ook Tom Petty die zijn gitaar pakt om dit album kleur te genen. Hoewel de songs zijn geschreven door Hillman met diverse weet hij ook het Wallflower van Petty te coveren. “Here She Comes Again”, “Given All I Can See”, het country nummer “Walk Right Back” en “She Dont Care About Time” (b – kant van de hitsingel (Turn Turn Turn”) zijn dan ook weer herkenbare Byrds songs en dan in een nieuw jasje.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Hiss Golden Messenger -Halleluja Anyhow

Hiss Golden Messenger -Halleluja Anyhow

Label Merge

Beoordeling 8

Review De Amerikaanse singer songwriter Mc Taylor gaat schuil achter de naam van Hiss Golden Messenger. Met zijn 10 jarig jubileum onder deze naam, weet hij zijn nieuwe album een toepasselijke titel te geven. Halleluja Anyhow is zijn 9de album en staat weer vol prachtige country & folksongs. Vanaf de eerste song “Jenny Of the Roses” weet Taylor direct de stempel op het album te drukken. De songs zijn warm en liefdevol. Met “Lost Out in the Darkness” en “Jaw” trekt hij deze sfeer moeiteloos door. Het laid back “Harder Rain” brengt je in een dromenland van zijn kijk op de wereld. Het is de stijl die we horen bij Ryan Adams en de laatste solo albums van Tom Petty. Met I Am the Song weet hij de Petty stijl geheel over te nemen waardoor de kracht van Taylor nog beter tot zijn recht komt. Van een singer songwriter met een akoestische gitaar tot een volledige band met harmonica’s en andere blaas instrumenten worden de songs er alleen maar volwassener van. Toch hoor je dat de basis van de liedjes goed zijn en kan in vele variaties worden toegepast. Het meer rockende Domino (Time Will Tell) is geeft een tempoversnelling dat het album even nodig heeft om bij de les te blijven. Uiteindelijk weet Taylor het in zijn eigen storytelling stijl het album met “When The Walls Comes Down” af te sluiten. Het album is vooral een luisterplaat dat swingt!

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Angelo de Augustine – Swim Inside The Mo

Angelo de Augustine – Swim Inside The Mo

Label Asthmatik Kitty / Konkurrent

Beoordeling 8

Review De singer songwriter Angelo de Augustine mag dan wel nieuw aan het front zijn, maar wanneer hij als eerste een album maakt onder hoede van Sufjan Steven en dit op zijn nieuwe platenlabel mag uitbrengen dan heb je wel iets meer te bieden dan 13 in een dozijn. De Amerikaan weet met zijn akoestische gitaar mooie heldere klanken te produceren. Met zijn falset zangstijl neemt hij de luisteraar mee in een wereld voor dromen en mistige gebeurtenissen. “Truly Gone” is al een adembenemend nummer en met vrolijk klinkende “Haze” wordt het nog gezellig ook. Dit wordt wat anders met “More Than You Thought To Use” waar hij met een zingende zaag op de achtergrond een spooky sfeer te creëren. De single “Crazy Stoned and Gone” begint als een gezellig kampvuur liedje dat eigenlijk alleen voor vrouwen mee te zingen is, maar wel lekker in het gehoor ligt. Dat geldt voor de meeste songs. Met deze stijl is het wel nodig om de variatie optimaal te houden voordat het album saai wordt. De Augustine weet dit door de diversiteit van het tokkelen en bespelen van de gitaar toch overeind te houden. Wanneer dit meerdere albums zo doorgaat is de vraag of het nog interessant is. Maar dit is het debuut en daarmee weet hij zich prima en verrassend onder de aandacht te brengen. Het is dan ook een album dat minstens even gehoord moet worden door de singer songwriters en liefhebbers die van liedjes houden.

Lees meer mpodia.nl

Te zien in Nederland

Jake Bugg - Hearts That Strain

Jake Bugg - Hearts That Strain

Label Virgin rec/ Universal

Beoordeling 8,5

Review De Engelse singer- songwriter Jake Edwin Kennedy Bugg wist zich met zijn titelloze debuutalbum zich in de kijker te spelen. De Bob Dylan inspiratie hoorde je in het geluid van de kwetsbare liedjes. Het vervolg album Shangri La kreeg niet de lof dat zijn voorganger had. Met het album On My Own is de zoektocht naar een passende sound begonnen, gelukkig heeft Bugg zich nu herpakt met een prachtig album. De kunst van alleen te zingen met een akoestische gitaar heeft Bugg aan de wilgen gehangen. Het album Hearts That Strain is een modern popalbum dat de jaren 60 en 70 weer doet herleven. Ditmaal wel erg geslaagd. Het sterke openingsnummer “How Soon The Dawn” wordt met “Soutern Rain” doorgetrokken. Langzaam wanen we in de tijd waar The Byrds en Hollies hoogtij vieren. “In The Event Of My Demise”. De afslag naar de countrypop wordt genomen in “This Time”. Met een slide gitaar weet je dan al snel dat geluid te creëren, maar zonder zou het een prima popsong zijn geweest. Het duet met Noah Cyrus op “Waiting” krijgt ook een countrysausje maar nu met blazers en saxofoon. Het ontstaat wanneer je in Nashville je plaat opneemt. Dat kom je snel in de verleiding om je album een countrystijl aan te meten, al zijn de songs al thuis geschreven. Het prachtige piano “The Man On Stage” met de strijkers is prachtig, al krijg je meer het idee dat Burt Bacharach hierachter zit. Het album pakt je direct vanaf het begin en neemt je mee tot de laatste groef op het vinyl. Heerlijk album met echte muziek, zonder digitale beats en samples. Maar gewoon op basis van instrumenten.

Lees meer www.mpodia.nl

Titel

Joan Osborne – Songs of Bob Dylan

Joan Osborne – Songs of Bob Dylan

Label Thirty Tigers / Bertus

Beoordeling 7,5

Review We kennen de Amerikaanse singer songwriter Joan Orborne van het nummer “One Of Us”. De versie dat geschreven is door Eric Brazilian van The Hooters werd een wereldhit. Inmiddels zijn we acht albums verder. Albums van diverse kwaliteit, al blijft ze een mooie zangstem houden. Ditmaal is het een album geheel geweid aan Bob Dylan. De ode aan de oude meester waar ze mee is opgegroeid brengt haar favoriete songs. “Tangled Up in Blue”, “Rainy Day Woman” en “Highway Revisited” zijn songs die misschien nog voor de hand liggend zijn. Toch weet ze verrassende songs er in te verweven. De minder bekende songs waaronder “Buckets of Rain”,”High Water” en “Dark Eyes” zien we minder snel op Dylan tribute albums. Mooi is het Quinn the Eskimo (“The Mighty Queen”) waar Manfred Mann zijn hit mee had en het “You Ain’t Going Nowhere”. In de songs weet Osborne binnen de folk een gospel soul sound in te brengen. Al is het belangrijker dat Osborne een manier van zingen heeft dat het verhaal goed weergeeft. Dit was al met haar hit “One of Us” maar dat horen we met de “Masters of War” en “Trying To Get To Heaven” nog eens mooi terug. Haar zangstijl geeft diverse songs meer glans en komt het verhaal beter uit de verf dan het origineel. Dat is zeker een luisterronde waard voor de Dylan fans.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Jen Cloher - Jen Cloher

Jen Cloher - Jen Cloher

Label Kobalt/ V2

Beoordeling 8

Review Simpel en eenvoudig. Het nieuwe album van Jen Cloher is titelloos en dat heeft ze bewust gedaan omdat dit haar meest eerlijke en persoonlijk album tot op heden is. Jen geeft aan dat op dit laatste album eigenlijk een drietal thema’s centraal staan, te weten “Music, Australia en Love”.Ze timmert al een aantal jaren aan de weg en heeft al het nodige werk uitgebracht. Haar debuut EP Permanent Waker kwam in 2005 uit en sindsdien bracht ze enkele volwaardige albums solo uit maar ook zijn er diverse samenwerkingsverbanden. Er zijn albums die ze samen maakte met bijvoorbeeld The Endless Sea, Mia Dyson maar ook met haar partner Courtney Barnett. Daar hebben we waarschijnlijk ook de eerste verwijzing naar het thema “Love” want haar partner, singer/songwriter Courtney Barnett, kent haar eigen stromachtige carrière waardoor de relatie nogal eens onder druk komt te staan. In de opener ‘Forgot Myself’, overigens een ijzersterk nummer, horen we haar dan ook zingen : “You’d been gone so long you could have been dead / You’re riding round the world / You’re doing this and you’re signing that / The facts are that you’re there and I’m here”.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/jen-cloher-jen-cloher/

Te zien in Nederland

Iron and Wine – Beast Epic

Iron and Wine – Beast Epic

Label Subpop/ Konkurrent

Beoordeling 8

Review Sam Beam is zo goed als Iron and Wine samen. Inmiddels is het vier jaar geleden dat de Amerikaanse singer- songwriter zijn laatste album “Morning Becomes Eclectic” uitbracht. Natuurlijk had hij vorig jaar met Love Letter for Fire een prachtig duet album met Jesca Hoop. Nu is hij terug met een eigen album. Beam weet met zijn folk inslag Beast Epic tot een prachtig album te smeden. De beeldende verhalen van “About A Bruise” of “Summer Clouds” zijn al schilderijtjes op muziek. Het idee dat Iron and Wine tot een stevige band doet denken is vooral misleidend. De Americana songs als “Thomas Country Law” en “Bitter Truth” kennen veel harmonische vocalen. Met het kwetsbaar gezongen “Last Night” en “Our Light Miles” weet Beam ook een andere kant van de folk te laten klinken. Mooi ingetogen en klein nummer net als het akoestisch tokkelend nummer “The Trust Stars We Know”. Kortom, Iron and Wine is terug met een prachtig kwetsbaar album en zal begin 2018 live te zien zijn in Nederland.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland 2018

Siv Jakobsen – the Nordic Mellow

Siv Jakobsen – the Nordic Mellow

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De droom van Siv Jakobsen is in volle gang. De jonge Noorse singer songwriter weet met haar intieme songs op fluister volume de kerken te betoveren tot een popzaal met zwijgende luisteraars die aan het einde van het concert pas in beweging komen en dat afsluiten met een luid applaus. Dit gebeurde al in de Lutherse Kerk te Groningen op het Eurosonic Noorderslag festival begin dit jaar. Nu is Jakobsen terug met een album vol intieme luisterliedjes. De beeldende verhalen van “To Leave You”, “Crazy”en “We Are Not In Love” zijn zoals de titels al aangeven, melancholisch en met haar wijze van zingen zou je spontaan medelijden met haar krijgen als je de plaat al beluisterd. Ze weet in een korte tijd als een girl next door je huis binnen te dringen en je te vragen om een schouder waar ze haar hart uitstort. En dat doe je dan gewoon… Je geeft haar een warme “Blanket” en stopt haar onder. Verder laat je je betoveren met de songs “Space en Berry Whythe” en wordt wakker in een wereld wanneer de cd stopt. Om dit te beleven is het mooi om een concert van haar bij te wonen.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland 28 september Ekko te Utrecht 29 september Stevenskerk te Nijmegen 30 september 7 Layers Fest. te Amsterdam

Randy Newman – Dark Matter

Randy Newman – Dark Matter

Label Nonesuch rec. /Warner

Beoordeling 8

Review Afgelopen jaar verscheen er al een prachtige box van de singer songwriter. Nu na 8 jaar is er een vervolg op zijn meest recente album. Natuurlijk heeft de man met “Good Old Boys” en “Sail Away” prachtige albums gemaakt. Zijn manier van tekstschrijven kwam hier tot bloei. De humor en ironie van de oorlog tegen Vietnam en maatschappelijke issues zijn hierop mooi verwerkt. Met Dark Matter weet Newman weer los te komen van de (animatie)film scripts en maakt wederom een prachtig album. Wanneer The Eagels hun ondersteuning gaf op het album “Little Criminals” kwam zijn grootste hit “Short People” waar hij de kleine mensen op de hak neemt. Wanneer hij in de voetsporen treed van zijn ouders en familie, gaan deuren van de film wereld open. Na een serie soundtracks maakt hij de klassiekers van Toy Story, Monsters Inc en de Cars –series. Maar de man kent zijn jaren en heeft de afgelopen jaren veel geleerd van zijn collega’s die er in middels niet meer zijn. Ook Newman kijkt terug op zijn leven en begint zijn album met “The Great Debate”. Een kijk op de wereld waar het ooit mee begon en dat men hierover nu discussieert. Theologen en wetenschappers, Newman vindt het vermakelijk om hier als derde persoon naar te kijken en hier het zijne van denkt.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/randy-newman-dark-matter/

te zien in Nederland

Michael Nau – Some Twist

Michael Nau – Some Twist

Label Full Time Hobby/ Konkurrent

Beoordeling 7

Review Een half jaar na de release van zijn solodebuut Mowing is daar al weer de opvolger No Twist van Michael Nau. De uit Maryland afkomstige singer/songwriter en multi-instrumentalist, die indiepop produceert met een vleugje folk en dat verpakt in een “vintage”-sound. Voorheen maakte hij deel uit van de Amerikaanse indieband Page France en de indiefolk-formatie The Cotton Basket Ride. De 32-jarige Nau was het creatieve brein van de band en nu is daar alweer zijn tweede volwaardige album met de titel Some Twist. Michael Nau trapt af met het rustige ‘Good Thing’, een nummer dat onmiskenbaar elementen uit de jaren ’70 bevat en waar het lijkt alsof het instrumentarium gedempt wordt weergegeven. Deze aftrap is meteen sfeerbepalend. Dat gevoel uit vervlogen jaren wordt verder uitgebouwd met een nummer als ‘I Root’ maar dan wel met die nuance dat deze track nét wat zonniger klinkt door het gitaar rif dat boven komt drijven en een vleugje Doo-Wop. Vervolgens pakt Nau terug naar het muzikale singer/songwriter palet met een nummer als ‘Wonder’ waarbij we naast Nau vooral de akoestische gitaar horen en een subtiele piano. Op enig moment komen krijgen we ‘Scumways’ voorgeschoteld, een nummer dat toch een andere “vibe” kent doordat de instrumenten wat transparanter en helderder hoorbaar zijn en het tempo wat wordt opgeschroefd.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/michael-nau-some-twist/

Te zien in Nederland 28 september : Rotterdam, V11 29 september : Paradiso, Amsterdam

Ian Felice – In the Kingdom

Ian Felice – In the Kingdom

Label Loose rec.

Beoordeling 8

Review Wanneer de broers Ian, James en Simon naar de Hudson Vallei buiten New York vertrekken krijgen ze de geest van Bob Dylan die hier samen met The Band zijn band carriere begon. De sound van country, singer songwriting en folk muziek zit er dan al snel in. Nu gaat Ian even uit de familie traditie stappen maar zijn liefde voor deze muziek houdt hij overeind. De folksongs met banjo “21st Century” of akoestisch “In Memoriam” komen al dicht in de buurt van de oude Bob Dylan, of jonge Dylan, waar hij nog alleen zijn verhalen vertelde. Ian Felice weet het zowel alleen als met band of piano te brengen. “Signs of Spring” of het vrolijke “Road To America” zijn allemaal songs met een folk sausje. Het brengt de man even in het spotlicht zonder zijn broers. Maar of het nu allemaal anders is dan de Felice Brothers kun je je afvragen. In band vorm zal hij wellicht meer concessies moeten doen, maar we kunnen ook zeggen dat het een nieuw album van de broeders is. Ditmaal wat lichter aangekleed.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

James Vincent McMorrow – True Care

James Vincent McMorrow – True Care

Label Believe

Beoordeling 7,5

Review De singer songwriter McMorrow komt al snel met de opvolger van het succesvolle We Move album. Welgeteld 9 maanden is het nieuwe product True Care ter wereld gekomen en we kunnen zeggen dat het album intiemer en intenser is dan zijn voorganger. Het zit de Ieren ook in het bloed om de beeldende verhalen met een gitaar te vertolken en dat weer McMorrow met dit album met zorg op te nemen. Met een kopstem en een folk sound weet hij zich te profileren en net iets anders te brengen dan de meeste acts. Het album begint met het heerlijk “December 2914” waar hij gebruik maakt van blazers en de schaduw vocalen maken het allemaal spannend om tot een vol slotstuk te komen. Om vervolgens met een a capella stuk dat slechts met een licht gitaartje wordt ondervangen uit te werken naar een handclap bijna relie song dat tevens het titelstuk is. Het pianostuk van “The National” geeft weer sfeer op de plaat.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/james-vincent-mcmorrow-true-care/

Te zien in Nederland

This is the Kit - Moonshine Freeze

This is the Kit - Moonshine Freeze

Label Rough Trade

Beoordeling 7,5

Review Eindoordeel: 7 Het hoesje geeft de indruk dat het album aan de stevige kant zal zijn, maar niets van dit is waar. Het is een kalme relaxt album van Kate Stables. De zangeres uit het Engelse Bristol weet met Moonshine Freeze haar vierde album te brengen. Het was voornamelijk de BBC die haar een warm hart toedroeg. Haar albums werden veelvuldig op de radio geslingerd door de DJ’s van BBC6, de radio 5 van de Engelse zender. Hier past de subtiele rustige songs die je van het begin tot het einde van het album meenemen. De verhalen zijn mooi maar door de tokkelende banjo en gitaar zit er wat te weinig dynamiek in het album. Het is allemaal wat zoetjes en lief, waardoor de songs op elkaar gaan lijken en aan het eind van het album (“Show Me So” en “By The Demons Eve”) de songs voorspelbaar klinken. Haar producer John Parish weet met PJ Harvey het vuur aan haar schenen te leggen en komt er nogal wat energie vrij. Met dit album moet het allemaal van ver komen als het daar om gaat. Wanneer we het in een ander daglicht zetten is het album heerlijk ontspannen en zijn het mooie intense liedjes. “Hotter Colder”, “Easy On The Thieves” en het afsluitende en gezellige “Solid Grease” zijn allen mooie liedjes. Het kabbelt heerlijk voort en voordat je het weet heb je het album 3x beluisterd en weet je nog niet welk liedje wat is.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland 5 November Melkweg te Amsterdam

John Joseph Brill - I'm Not Allright

John Joseph Brill - I'm Not Allright

Label eigen beheer

Beoordeling 8

Review Het gaat eigenlijk best goed met de singer- songwriter John Joseph Brill, al doet de titel anders vermoeden. De afgelopen jaren weet de voormalig bandlid van Burning Beard, rond de zomer een E.P. af te leveren. De man uit Liverpool weet met zijn doordringende stem en moderne pop, de mensen aan zich te binden. Dit maal weet hij weer te verrassen met 4 nieuwe songs. Het elektronisch getinte pop van “Smoke” doet denken aan Human League. Net als Matt Berninger, zanger van The National, weet ook Brill een warme diepe stem in zijn songs te plaatsen. Met alleen een piano en achtergrond vocalen van “A Place To Drown” wordt het liedje intens en is het prachtig vertolkt. Voordat iedereen verdrinkt in de stem van Brill sluit hij deze EP toepasselijk af met “The Leaving Song”. Al zijn songs zijn vooral kwetsbaar te noemen en dweepend in de mineurstemming. Of dit nu komt omdat hij te kampen had met een ernstige ziekte, de kijk op de wereld hiermee is hierdoor wel gekleurd.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland

Lucy Rose – Somethings Changing

Lucy Rose – Somethings Changing

Label Caroline

Beoordeling 7,5

Review De Britse singer songwriter Lucy Rose weet zich al vanaf haar 16de jaar in de kijker te spelen. Haar studietijd bracht ze door in London, waar ze haar muzikale invulling zag groeien. Ze leert Jack Steadman (Bombay Bicycle Club) kennen en hij nodigde haar uit om “Flaws” in te zingen. Wanneer ze ook nog meegaat als support act gaat het allemaal erg snel. Inmiddels is ze 28 jaar en heeft Rose haar derde album op de plank en is ze klaar om Joni Mitchel of Suzanne Vega op te volgen. De singer songwriters songs zijn vooral dromerig te noemen. Met haar indie folk sound in “Floral Dresses” en “Is This Called Love” weet ze de songs intiem te houden. Voor de harmonische vocalen wordt ze bijgestaan door The Staves. De kwetsbare songs “Second Chance”, “Soak It Up” en “Love Song” zijn mooi geworden. Haar trip door Zuid Amerika heeft haar goed gedaan. Na een oproep om fans te vragen om ergens in de buurt te komen spelen en dan bij fans te overnachten heeft gewerkt. Met een rugzak om en gitaar in de hand ging ze van land naar land. De inspiratie hiervan is verwerkt op dit album.

Lees meer www.mpodia.nl

Te zien in Nederland 1 okt . 7 Layers festival te Amsterdam

Alison Moyet - Other

Alison Moyet - Other

Label Cooking Vinyl

Beoordeling 8,5

Review n 1984 was daar haar solodebuut met het album Alf. Hitsingles uit die tijd zijn ‘All Cried Out’ en ‘Love Resurrection’. Daarvoor vormde ze met Vince Clark het duo Yazoo dat we natuurlijk nog kennen van ‘Don’t Go’ en ‘Situation’ maar dat al snel ontbonden werd. In de jaren na het debuut groeide Alison uit tot één van de grootste vrouwelijke diva’s en haar vertolking van ‘That Ole Devil Called Love’ leverde haar wereldfaam Ze stond op Live Aid, won Brit Awards en tourde intensief om de jaren daarna op zoek te gaan wat de mogelijkheden van die fantastische stem waren. Het album ‘Hoodoo’ (1991) is hier het eerste resultaat van en het leverde haar positieve kritieken op. Wel haakten de commerciële stations af omdat het niet binnen hitgevoelige formats paste. In de jaren daarna ging ze ook het theater in (musical Chicago) en in 2013 was daar haar voorlopig laatste album ‘The Minutes’. Nu, ruim vier jaar later is daar Other. Nog steeds gezegend met een fantastische, warme soulstem schrijft de inmiddels 56-jarige Alison een nieuwe muzikaal hoofdstuk voor zichzelf.op.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/alison-moyet-other/

Te zien in Nederland 25 juni Parkpop Den Haag 8 dec Paradiso te Amsterdam

James Elkington – Wintres Woma

James Elkington – Wintres Woma

Label Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Engelse singer songwriter James Elkington woont inmiddels in Chicago. Toch weet hij zijn Engelse roots niet te kunnen verbergen en waarom zou je ook. Een mooie titel Wintres Woma is in het oud Engels het geluid van de winter. Het album mag dan in de winter zijn opgenomen, maar voor de zomer is het een prettig album voor bij het kampvuur. De inspiratie van Elkington komt voort uit de singer songwriters waaronder Richard Thompson. De blues en avantgarde traditie klinkt in de songs voort. Vooral het minstreel getokkel doet zijn werk. Deze techniek beheerst Elkington optimaal. De verhalenverteller weet met de verschillende gitaarkeuze een andere sfeer in songs te brengen. “The Hermit Census”, Greatness is Yet to Come” en “Grief is Not Coming” klinken op het eerste gehoor hetzelfde door de techniek. Maar dat heeft even meer draaiuren nodig om in de songs het verschil te herkennen. De composities zal beter gewaardeerd worden.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/james-elkington-wintres-woma/

Te zien in Nederland

Kevin Morby – City Music

Kevin Morby – City Music

Label Dead Oceans/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Amerikaanse singer-songwriter Kevin Morby wist met The Babies twee albums te maken tijdens de periode dat hij in 2009 enkele jaren lang bij Woods de bas ter hand nam. Dit gaf geen bevredigend gevoel en Morby koos voor het solo-pad. Dat er veel uit de pen van Morby komt, blijkt dat City Music in 4 jaar tijd zijn vierde album in de winkel ligt. De man weet met melancholische songs als “Aboard My Train”, “Dry Your Eyes” en “Come To Me Now” de harten van velen te veroveren. Dat hij zijn inspiratie haalt bij Lou Reed is hier goed te horen. Dat de Ramones ook hun inspiratie heeft nagelaten is te horen op het “1234”. In zijn totaal is het City Music album vooral een ontspannen relaxt album (“City Music”, “Tin Can” en “Night Time”), dat de tegenpool geeft van de drukte van de stad.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/kevin-morby-city-music/

Te zien in Nederland zondag 9 juli Paradiso te Amsterdam

Sam Amidon- Following Mountain

Sam Amidon- Following Mountain

Label Warner

Beoordeling 7

Review De singer songwriter Sam Amidon is voornamelijk een folk artiest uit Amerika. Zijn ouders zijn Peter en Mary Alice die op hun manier al naam hebben gemaakt binnen de folk. En zijn broer is drummer bij o.a. The Sweetback Sisters. Sam weet de blues in zijn folkmuziek te vinden met “Another” en “Blackbird”. Het zijn intense en indringende songs die vooral een hypnotiserende (elektro) drum kent . Maar de cello doet zijn werk op meerdere songs. “Ghosts”, “Juma” of “Gendel In 5”, het zijn allen niet voor de hand liggende folksongs. De stopjes binnen de composities zijn verrassend en mooi te noemen. Het zet je in ieder geval op het andere been als je denkt dat je het allemaal voor de hand liggende songs zijn.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/sam-amidon-following-mountain/

Te zien in Nederland 5 november Bitterzoet te Amsterdam

Elliot Murphy – Prodigal Son

Elliot Murphy – Prodigal Son

Label PIAS

Beoordeling 7,5

Review Elliot James Murphy is een singer- songwriter met een rockend hart. Hij is van Amerikaanse komaf en woont al enige jaren in Frankrijk. Naast dat de man vanaf 1973 zijn albums uitbrengt levert hij tussendoor een serie boeken. Met Prodigal Son weet Murphy zijn 35ste album te brengen. Een album met folksongs “Alone in my Chair” en kleine gitaarsongs waaronder “Hey Little Sister”. Zijn stem is heerlijk om naar te luisteren waardoor zijn verhalen beter overkomen. Het zijn dan ook verhalen die zo uit een boek kunnen komen. Verhalen over jonge meiden in de leeftijd van eind tiener zijnde. Of het hele filmscript van het 11 minuten durende “Absalom, Davy & Jacky O.” De songs gaan vooral over mensen om hem heen. Van de verloren zoon als titelnummer tot Randy Newman’s achtige “Karen Where Are We Going”.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/elliot-murphy-prodigal-son/

Titel

Writersday – Desert Songs

Writersday – Desert Songs

Label White Dove rec.

Beoordeling 8,5

Review Onder het motto “every day is a writersday” is de getalenteerde muzikant Sjoerd Hoogma tot een groot scala van songs gekomen. Met Desert Songs levert de singer songwriter met band zijn tweede album. Een album vol heerlijke popsongs die je meenemen in de verhalen van Hoogma. De beeldende teksten op het album geven mooie verhalen prijs. De poëtische invulling van “Talking in the Wind” dat ieder wellicht herkend wanneer die op een melodramatische dag zijn of haar wil vertellen. Met het titelstuk laat hij je mee lopen door de woestijn om er sterker uit te komen. Een song van gezamenlijk ondersteuning en daar is het meezingend refrein op gericht. Hoewel Picking Flowers On the Moon lief aan kan doen is dat juist het rocknummer waarbij de het album in versnelling komt en de ruwe kant van Writersday naar voren komt. De basis van Writersday ligt bij de singer songwriters genre. Dit hoor je in The Life of Trevor McCoy. Met diverse invulling van sounds bij het nummer is niet alleen qua compositie heerlijk en afwisselend, maar de tekst sluit hier naadloos bij aan.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/writersday-desert-songs/

Te zien in Nederland 16 juni Sugar factory te Amsterdam

John Mellencamp – Sad Clowns & Hillbilli

John Mellencamp – Sad Clowns & Hillbilli

Label Universal

Beoordeling 8,5

Review De Amerikaanse singer songwriter John Mellencamp scoorde in de jaren 80 diverse hits waaronder de klassieker “Jack & Diane”. De rock georiënteerde songs kreeg in de jaren 90 een wending naar de popsongs en eind van de eeuw kregen de songs meer een folk country invulling. Zijn aandeel voor de jaarlijkse benefiet concerten Farmaid is altijd groot geweest. Hierdoor paste hij in het rijtje met Neil Young, Bob Dylan en Willie Nelson. Mellencamp weet met zijn prachtige liedjes een breed publiek te bereiken. De eigenzinnigheid van de man doet denken aan een oudere versie van John Mayer songs. Na dat hij diep in de folksongs is gedoken komt Mellencamp nu met een album vol pop en rocksongs met een sausje folk. Het doet denken aan de top jaren van het album The Lonesome Jubilee. Gewapend met een viool van Miriam Sturm, die centraal staat binnen veel songs, zijn het klassieke singer songwriters nummer “What Kind of Man Am I”, het beeldende ”All Night Talk Radio” en “Indigo Sunset” prachtige songs. De samenwerking met de stiefdochter van Johnny Cash, Carlene Carter geeft Mellencamp leverde mooie duet songs op. De single “Grandview” wordt in duet gezongen met de country zangeres Martina McBride.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/john-mellencamp-sad-clowns-hillbillies/

Te zien in Nederland

Mark Lanegan Band - Gargoyle

Mark Lanegan Band - Gargoyle

Label Heavenly Recordings / PIAS

Beoordeling 8

Review “I Definitely Feel Like I”m A Better Songwriter Than I Was 15 Years Ago” vertelt de 52-jarige Mark Lanegan in een interview. Gisteren kwam het nieuwste album van deze Amerikaan uit. Gargoyle is inderdaad anders dan wat we gewend waren maar al luisterend wordt duidelijk dat we onmiskenbaar met Lanegan te maken hebben met zijn doorleefde stemgeluid. Gargoyle is al weer zijn tiende soloalbum maar Mark Lanegan heeft er natuurlijk een heel leven in de muziekwereld opzitten. Met zijn band The Screaming Trees die deel uitmaakte van de muziek/rock/grunge-scene in Seattle produceerde hij een aantal albums, maar toch kende zijn band niet het commerciële succes dat andere bands als Nirvana en Alice In Chains, en Soundgarden wereldwijd wél ontvingen. In 1990 bracht Lanegan zijn eerste soloalbum uit (The Winding Sheet) en synchroon aan zijn eigen carrière maakte hij natuurlijk jarenlang als frontman deel uit van Queens Of The Stone Age maar kennen we hem ook nog vanuit zijn samenwerking met Isobel Campell en Greg Dulli (Afghan Whigs). Het handelsmerk van Lanegan is natuurlijk die diepe, doorleefde maar vooral doorrookte stem. Ook op het nieuwe album is dit meteen herkenbaar en gaan waarschijnlijk de haartjes op de armen en in de nek rechtop staan. Luister maar naar de inmiddels uitgebracht single “Nocturne”; Lanegan in optima forma met een stemgeluid dat als het ware rechtstreeks uit het graf komt. Verder kent dit nummer een wat nadrukkelijkere invloed van synths, iets wat over het hele album wel hoorbaar is. Bij het wat ingetogenere “Sister” wordt Lanegan persoonlijk en bij het groezelige “Drunk On Destruction” blikt Lanegan als ex-junk terug op de gevolgen die het gebruik van harddrugs heeft. Opener “Death”s Head Tattoo” klinkt zoals de titel aangeeft; inktzwart met een rauw randje.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/mark-lanegan-band-gargoyle/

Te zien in Nederland 1 juli : De Effenaar, Eindhoven

Mick Flannery – I Own You

Mick Flannery – I Own You

Label Universal Ireland

Beoordeling 7,5

Review De Ierse singer- songwriter weet zich te onderscheiden door zijn rauwe en meeslepende whiskey stem. Mick Flannery is niet voor niets een Ier en dan mag de whiskey gaan waar nodig is. Dan komen de verhalen op tafel en met zijn gitaar weet hier elke keer weer een prachtig liedje van te maken. Het gaat bij Fannery vooral om zijn kijk op de wereld, de misstanden in de wereld en de persoonlijke misstappen die een mens kan maken. Hij windt er geen doekjes om en zegt wat hij kwijt wil. “I Own You”, het persoonlijke “Cameo” of “Like Chain” zijn rustige songs waarbij je in het tekstboekje duikt en je laat meevoeren in zijn verhalen. Ieder song is als een hoofdstuk of een nieuw verhaal waarbij je het glas weer vult.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/mick-flannery-i-own-you/

Te zien in Nederland 13 mei Rotown te Rotterdam 14 mei Bitterzoet te Amsterdam 16 mei Merleyn te Nijmegen

Joan Shelley - Joan Shelley

Joan Shelley - Joan Shelley

Label Konkurrent

Beoordeling 8,5

Review Hoe mooi kan eenvoud zijn? Waarschijnlijk toont Joan Shelley met haar titelloze vierde album aan dat een plaat die eenvoud uitstraalt muzikaal toch groots kan zijn. Het vierde heeft dus gewoon de titel Joan Shelley meegekregen. Deze uit Louisville, Kentucky afkomstige singer/songwriter had al lovende kritieken gekregen voor het album Over And Even, maar nu legt ze de lat een niveau hoger. Hiervoor kreeg ze hulp van Wilco-frontman Jeff Tweedy, diens zoon Spencer op drums, James Elkington en haar vaste gitarist Nathan Salsburg. Maar bovenal is het de verdienste van Joan zelf dat dit album fenomenaal klinkt. Belangrijkste troef is dat warme stemgeluid met die typerende klankleur en timbre die als een warme deken voelen en die zowel invloeden uit het diepe Zuiden als de West Coast in zich hebben. Dat in combinatie met de smaakvolle arrangementen zorgen dat het mooie luisterervaring wordt. Het album bevat elf nummers die je vooral kunt plaatsen in de hoek van de folk maar waar ook regelmatig country-invloeden te beluisteren zijn. Opener ‘We’d Be Home’ is exemplarisch voor het album; lichtvoetig en subtiel fingerpicking gitaarspel en de heldere stem van Joan “is all you hear”. Het geheel zorgt voor een schemerachtige sfeer in een minimalistische setting. Eén van de pareltjes die we absoluut moeten noemen is ‘Where I’ll Find You’, een wat dromerig liefdesliedje waar Joan zich vocaal weer onderscheid. Opvallend is de rol van de sessiemuzikanten want niet alleen bij dit nummer maar op het hele album is duidelijk te horen dat men in dienst van het nummer speelt. Bij ‘Even Though’ laat ze horen dat ze vocaal waarschijnlijk alles aan kan.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/joan-shelley-joan-shelley/

Te zien in Nederland

Mac DeMarco – This Old Dog

Mac DeMarco – This Old Dog

Label Capture tracks/ Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De multi instrumentalist uit het Canadese Montreal weet met This Old Dog weer een prettig in het gehoor liggend album te brengen. Het album staat vol met beeldende liedjes die een kop en staart hebben. “Baby You’re Out” klinkt vrolijk als de zonnige lentezon, al doet het verhaal en titel iets anders vermoeden. Met “For The First Time” weet hij met een jankerig orgeltje de sfeer van begin jaren zeventig terug te brengen. Een sfeer van oubollige gezelligheid waarbij iedereen denkt dat de groef in de plaat iets slechter is gedrukt. De gezamenlijke gezellig van “One Another” doet al denken dat het live een kampvuur feestje gaat worden. Al is het album prima te beluisteren tijdens de barbecue of andere feestjes.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/mac-demarco-this-old-dog/

Titel

Cory Branan - Adios

Cory Branan - Adios

Label Bloodshot

Beoordeling 8

Review Voor het grote publiek is Cory Branan niet direct een bekende naam. De Amerikaanse singer songwriter doet inmiddels al 15 jaar mee en noemt zich zoals zijn recente album een “No Hit Wonder”. Het geinige is dat Branan voordat hij op solo pad ging in een Black Sabbath coverband speelde. Toch weet hij met de songs een rock geluid in de songs te verwerken in “Blacksburg”, Yeah, So What! en “Another Nightmare in America”. Al weet hij de heerlijk pop singer songwriters songs “I Only Know”, “You Got Through” en het traditionele “Equinox” prima te vertolken. Mooi en beeldende teksten nemen je hierin mee, terwijl je met de bovenstaande songs mee in de sfeer en tempo van de muziek mee gaat. De blues getinte songs komen in “The Vow” , “Walls, MS” en het mooie “Cold Blue Moonlight” erg goed uit de verf. Het album is een gevarieerd album waardoor zanger Cory Branan meer aandacht verdient dan dat het doorgaans krijgt. Een mooi album!

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/cory-branan-adios/

Te zien in Nederland

Ray Davies - Americana

Ray Davies - Americana

Beschrijving Sony

Type project 9

Review Het is voor Ray Davies alweer enige tijd geleden dat zijn laatste album het daglicht zag. Working Man’s Café is inmiddels 10 jaar oud en met regelmaat weer Ray Davies een akoestisch tourtje te doen. Dat we met z’n allen Paul McCartney en Bob Dylan voor nieuwe generaties opnieuw moeten introduceren, geldt dit wellicht ook voor Ray Davies. In de evolutie van de muziek is Ray Davies een belangrijke Engelse singer songwriter, die samen met zijn broer vele klassieke hits op zijn naam heeft staan. Wie kent niet “Waterloo Sunset”, “All Day and All of the Night” en de rocksongs “Set Me Free”, “You Really Got Me”, “Till the End of the Day en de meezinger aller tijden “Lola”. De hitmachine van the Kinks draaide tot in de jaren 80. Inmiddels weet Ray Davies verscheidene solo album uit te brengen. Americana mag wel tot een van de betere solo albums worden gerekend. Wanneer hij de Jayhawks ontmoet wordt dit ook een muzikale vriendschap. De Jayhawks kenden een wijziging in genre door de Amerikaanse country stijl meer ruimte te geven in hun eigen Americana samenzang. Wanneer Davies de oudgediende John Jackson uitnodigt voor de mandoline, gitaar en viool had hij de gewenste band om zich heen.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/ray-davies-americana_1059/

Te zien in Nederland

Ron Sexsmith – It Won’t Last For Long; T

Ron Sexsmith – It Won’t Last For Long; T

Label Cooking Vinyl

Beoordeling 8

Review De Canadese singer songwriter Ron Sexsmith weet de afgelopen jaren de ene na de andere top album uit te brengen. Het mag dan ook een genie onder songwriters zijn, zijn naam is daarentegen niet tot de top van de populariteit gestegen. Met The Last Riders zal dat wellicht niet veranderen omdat het album wederom een juweeltje is en volgt in de reeks van mooie luisteralbums van Sexsmith. Met een album dat met Pasen de release kent en een variatie van het laatste avondmaal brengt is vooral symbolisch voor de release. De songs zijn veelal melancholisch en in een mineur geplaatst. Dit valt bij Sexsmith het best om te zingen. Zijn thema over relaties met vrienden en bekenden horen we op dit album veelvuldig terug. Naast het titelnummer zijn “Evergreen”, “Dreams are Bigger” en “Worried Song” met dit thema.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/ron-sexsmith-it-wont-last-for-long-the-last-riders/

Te zien in Nederland/ België

John Mayer - In Search for Everything

John Mayer - In Search for Everything

Label Columbia / Sony

Beoordeling 7

Klant Het is inmiddels het negende album van de Amerikaanse singer songwriter waar hals reikend naar uit werd gekeken. Het herkenbaar getokkel op de gitaar en de introverte zang laat mensen in doen dromen. Wanneer de goed uitziende en charismatische zanger het podium betreedt is het vrouwelijk publiek snel verkocht. Dan hoeft hij zelfs nog niets te doen. Met zijn prive aangelegenheden met Katy Perry is al veel over gezegd. Toch staat dit vrijwel centraal op dit album. Naast de titel die aanduid dat de zoektocht van relaties niet alleen een samenzijn is met een mooie vrouw maar dat er nogal wat emoties bij komt kijken, is het een zoektocht naar van alles. De inspiratie, de liefde, geborgenheid en ga zo maar door. Wellicht heeft Mayer de afgelopen jaren iets uit het oog verloren en gaat nu op zoek naar wat dat was.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/john-mayer-the-search-for-everything-vol1/

Te zien in Nederland 2 mei Ziggo Dome te Amsterdam 3 mei Ziggo Dome te Amsterdam

Bry - Bry

Bry - Bry

Label Barp

Beoordeling 7,5

Review Het is nu de beurt aan de singer songwriter Bry om te debuteren met zijn nieuw titelloos album. De Ierse zanger past geheel in het rijtje van Ed Sheeran’s songwriters. Al heeft Bry een lichtere stem en zijn de songs hier en daar met een iets meer popstijl invulling. Gewapend met een akoestische gitaar weet Brian O’Reilly zijn liedjes op Youtube te vertolken. Onder de naam BriBry weet hij de nodige aandacht te trekken. Uiteindelijk weet Brian met de EP’s “Grow” en “Us” te komen tot een dit debuutalbum. Dit werd in 2016 uitgebracht in zijn eigen land en is nu wereldwijd onder de aandacht gebracht. Bry weet op het album dezelfde sfeer als het laatste album van Sheeran te benaderen. Persoonlijk beeldende teksten van een dag om op te staan op “Pieces” of hoe de wereld er uit gaat zien wanneer hij ouder wordt op “Adventure Time”. Natuurlijk mogen de thema’s van liefde niet ontbreken en geven “Hope You’r Listening” en “Care” invulling hier op. Met “You’re Alright” is het meezinggehalte optimaal en is het een kraker voor de live shows. Met de hoes met een getekende pandabeer weet hij toevallig wel zich in Nederland in de actuele schijnwerpers te plaatsen.

Lees verder

Te zien in Nederland/ België 24 april Paradiso te Amsterdam 25 april de Roma te Antwerpen

Tom Hickox – Monsters In the Deep

Tom Hickox – Monsters In the Deep

Label Family Tree / Warner

Beoordeling 7,5

Review De singer songwriter van 35 komt uit de Engelse hoofdstad. Hij is een zoon van Richard Hickox die op zijn beurt een dirigent is van diverse grote orkesten. Het is dan ook niet vreemd dat zoonlief de muziek met de paplepel heeft meegekregen. En zoals altijd gaan de kinderen een andere weg en kiest Tom voor de singer songwriters stijl. Al ligt dit meer in de lijn van Cohen meets een helder klinkende Tom Waits. Met de maatschappelijke teksten over “Istanbul” of terugkijkend in de tijd met “The Plough” weet Hickox een andere en misschien volwassener inslag te geven aan de songs. Soms met een akoestische gitaar, soms een piano als basis of uitgewerkte songs met strijkers en blazers. Wanneer het nummer “The Dubbing Artist” de ruimte krijgt, hoor je ook het verwachte lichte dubbing dat bij het nummer hoort waardoor het een popsong wordt. Het geeft aan dat Hickox genoeg humor heeft om alles niet zo serieus te nemen en dit geinig in de songs verwerkt. Ook met The Fanfare durft hij af te wijken van de gebaande paden terwijl het allemaal lekker in het gehoor blijft.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/tom-hickox-monsters-in-the-deep/

Te zien in Nederland/ Belgie

Fionn Regan – The Meeting of the Waters

Fionn Regan – The Meeting of the Waters

Label Tsuneni Ai / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De Ierse singer songwriter Fionn Regan is 35 jaar en geboren in een het plaatsje Bray. Met zijn debuutalbum The End Of History van 10 jaar geleden, kreeg hij direct de aandacht dat even nodig was. Al zijn de opvolgende albums veelal in de vergetelheid geraakt. Al weet Bon Iver met “0000 Million” een sample van Regan’s “Abacus” te gebruiken. Met The Meeting of the Waters levert de Ierse moderne Bob Dylan / Neil Young zijn vijfde album. De songs van Regan kennen vooral een laidback zweverige sfeer, waardoor Regan zijn verhaal beter tot zijn recht laat komen. Het titelstuk, “Cormorant Bird” en “Book of the Moon” zijn al titels dat al het verhaal verteld dat Regan kwijt wil. Het is zweveriger dat de 13 in dozijn singer songwriters, maar zeker zo vermakelijk waaronder het “Cape of the Moon”.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/fionn-regan-the-meeting-of-the-waters/

Te zien in Nederland/ België

Andrew Combs – Canyons of My Mind

Andrew Combs – Canyons of My Mind

Label Loose / Konkurrent

Beoordeling 7,5

Review De 30 jarige Andew Combs weet met zijn singer songwriters country songs de emoties van de luisteraars te beroeren. Zijn heldere stem klinkt prettig in gehoor waardoor de beeldende teksten goed tot hun recht komen. Na zijn debuut Tennesse Time uit 2010 kwam zijn carrière in een versnelling terecht. Met twee prachtige albums en tournees door de hele wereld, komt hij nu met zijn derde album Canyons of My Mind. Gelukkig heeft Combs een betere hoes genomen dan zijn All These Dreams album. Mooi en passend bij de titel en dat opent ook je brein om er naar te luisteren. Zo zijn “Dirty Rain” met strijkers en een licht akoestisch gitaartje, “Heart of Wonder” en het breekbare “Hazel” prachtige songs. Met Bourgeois King trekt Combs alles uit de kast en is het een van de beste songs van het album. Door even uit de comfortzone van het gitaarwerk te stappen, laat hij hier zien dat er meer mogelijk is dan luisterliedjes met een country sausje zoals “Rose Colored Blues” dat de oude Glenn Campbell en John Denver weer doet herleven.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/andrew-combs-canyons-of-my-mind/

Te zien in Nederland/ België 18 mei Ekko te Utrecht

James Blunt - The Afterlove

James Blunt - The Afterlove

Label Atlantic/ Warner

Type project 7,5

Review De man die óf geliefd, óf verguisd wordt, is terug met zijn vijfde album getiteld The Afterlove. Singer/songwriter Blunt is nog steeds Blunt; de man met die ietwat ijle, hoge stem die feitelijk gewoon lekkere popnummers maakt. De ultieme hitsingle “You”re Beautiful” heeft hem de sterrenstatus opgeleverd maar soms is het ook een loden last en wordt hij vaak in de categorie “One Hit Wonders” geplaatst. Dat laatste kan hij sowieso tegenspreken want hij verkocht inmiddels een kleine twintig miljoen albums! The Afterlove is zijn nieuwste plaat en hier krijg hij voor enkele nummers de hulp van één van “s-werelds beste singer/songwriters van dit moment, Ed Sheeran. “Make Me Better” is een mooie gitaarpopnummer met wat subtiel instrumentarium en inderdaad kun je dit nummer door de wetenschap dat Sheeran hieraan heeft meegeschreven ineens anders gaan beoordelen. “Time Of Our Lives” is dat andere nummer. Wat verder opvalt, is de openhartigheid, de persoonlijke reflectie en het cynisme dat Blunt op dit album nadrukkelijk in zijn teksten verwerkt. Als je naar de lekker catchy klinkende opener “Love Me Better” luistert hoor je Blunt bijvoorbeeld zingen: “I”ve Been Called A Dick, I”ve Been Called So Many Things” om verderop nog eens de tekst “I Would Have Said You”re Beautiful But I”ve Used That Line Before”. Deze subtiele verwijzing naar die absolute doorbraak verdient alle credits.

Titel https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/james-blunt-the-afterlove/

Titel

Father John Misty – Pure Comedy

Father John Misty – Pure Comedy

Label Bella Union

Beoordeling 7,5

Review Het is de singer songwriter Josh Tillman die schuil gaat achter de naam Father John Misty. Om de mist wat te doen klaren; Tillman was de bandlid bij onder andere Fleet Foxes, gaat al enige jaren solo onder zijn eigen naam en werd ingehuurd door Beyonce, Lady Gaga. Om de verwarring nog groter te maken, neemt Tillman de naam aan van zijn vrouw, filmregisseur Emma Tillman. Onder deze naam start Tillman zijn nieuwe solo carrière en levert met “Pure Comedy” zijn derde album.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/father-john-misty-pure-comeldy/

Te zien in Nederland/ België

Bob Dylan - Triplicate

Bob Dylan - Triplicate

Label Legacy Sony

Beoordeling 7

Review Triplicatie is het derde deel van de American Songbook serie waarmee Bob Dylan enkele jaren mee is gestart. Shadows In The Night was het coveralbum met Frank Sinatra songs, dat als leidraad gold voor de rest van deze trilogie. Op het vorige album Fallen Angels wist Dylan wederom Frank Sinatra uit de kast te halen en met dit album doet hij dit wederom. Triplicate is een bijzonder exemplaar, zeker het album deluxe versie dat als een echt album aanvoeld. Hierin vind je drie maal een lp met 10 nummers waardoor het totaal 30 songs is. Iedere schijf bevat een thema, “Til The Sun Comes Down”, “Devil Dolls” en “Coming Home Late”.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/bob-dylan-triplicate/

Te zien in Nederland/ Belgie 12 april Lingen (D) 13 april Dusseldorf (D) 16 april Afas Live te Amsterdam 17 april Afas Live te Amsterdam 18 april Afas Live te Amsterdam 24 april Lotto Arena te Antwerpen

Julia Holter - In The Same Room

Julia Holter - In The Same Room

Label Domino

Beoordeling 7

Review De 32-jarige Amerikaanse Singer/songwriter Julia Holter bracht vorige week haar vijfde album uit onder de titel In The Same Room. Na een viertal eerdere albums met het tot op heden meest succesvolle Have You In My Wilderness is daar een terugblik op haar eerder werk. Op In The Same Room vinden we geen nieuw werk terug, maar nummers afkomstig van de eerdere vier albums die nu live op de plaat zijn gezet. Julia Holter”s werk is niet altijd even toegankelijk; het is creatief, expressief, dramatisch maar vooral redelijk complex. Deze terugblik is in de RAK studios in Londen in twee dagen live opgenomen. Samen met haar bandleden Corey Fogel (drums, zang), Dina Maccabee (viool/zang) en Devin Hoff (akoestische bas) heeft ze er voor gekozen om elf nummers net iets anders te arrangeren en dus live op te nemen. Opvallend is dat Julia voor de keuze van deze elf opnieuw opgenomen tracks haar tweede album Ekstasis links laat liggen. Ook van haar debuutalbum Tragedy uit 2011 horen we alleen het prachtige “So Lillies” terug in een nieuwe uitvoering; overigens een zeer geslaagde, smaakvolle versie en het spel tussen de stem van Julia en de viool van Dina dat sfeerbepalend is. Van het album Loud City Song zijn een drietal tracks terug te vinden.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/julia-holter-in-the-same-room/

Te zien in Nederland

Moskus - Ulv Ulv

Moskus - Ulv Ulv

Label Hubro/ Pias

Beoordeling 7

Review Het Noorse piano trio Musk kreeg al voor het debuutalbum Psalm Fist twee Grammy Awards. Met Ulv Ulv pakt men het even anders aan. Met een lijst van instrumenten gaat het trio op zoek naar de mogelijkheden van Less is More.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/moskus-ulv-ulv/

Te zien in Nederland/ Belgie

Erland Apneseth Trio – Det Abdre Rommet

Erland Apneseth Trio – Det Abdre Rommet

Label Habro

Beoordeling 7

Review De multi-instrumentalist Erlend Apneseth is inmiddels 27 jaar en heeft met zijn trio de wereld van de vrije geluiden veroverd. Gewapend met zijn viool uit het gebied van het Noorse Handangers weet deze man met zijn collega’s de traditionele Noorse volksmuziek door middel van improvisatie een ander geluid te geven.

Lees verder https://www.mpodia.nl/muzieknieuws/album-recensie/erland-apneseth-trio-det-abdre-rommet/

Te zien in Nederland/ België

Joep Beving - Prehansion

Joep Beving - Prehansion

Label Deutsche Grammo/ Universal

Beoordeling 7

Review Met zijn debuutalbum “Solipsism” werd al snel duidelijk dat de excentrieke Nederlandse pianist een vooral filosofische kijk op de wereld heeft. De grote man met een klassieke baard weet de mensen met “Prehension” wellicht weer voor zich te winnen. Beving is voornamelijk bij veel reclames als producer betrokken. Het is zijn basis om mensen te kunnen verleiden. Binnen enkele seconden brengt hij mensen tot een koopgedrag of laat hen achter met de keus om te overdenken. Uiteindelijk doet Beving dit ook met zijn album. Met een stilte van intro dat je meevoert met de lage tonen van de piano die je tot je eigen gedachten brengen. Een soort van meditatiemoment waarbij de inhoud van je gedachten verspringen. Misschien is dat ook de kracht van deze albums. Het is niet zozeer het pianostuk dat als klassiek stuk wordt ervaren maar mee dat het je meeneem naar je ziel. Een ander vindt het tijdsverslindende piano gepriegel waar geen touw aan vast te knopen is. Het gaat om de eigen interpretatie, wat muziek meestal al is. Hoewel het album één hypnotiserend stuk is, toch smaakt dit naar meer en is het album voorbij voordat je wakker schud en een uur later is.

Te zien in Nederland/ België 6 april Paradiso te Amsterdam 8 april Motel Mozaique te Rotterdam 20 mei TivoliVredenburg te Utrecht 25 juni Down the Rabbit Hole te Beuningen 19 juli Stevenskerk te Nijmegen

Ozark Henry - US

Ozark Henry - US

Label Sony

Beoordeling 8.5

Review De Belgische singer- songwriter Piet Goddaer is al enige jaren een wereld act van Belgische bodem. Onder de naam Ozark, vernoemd naar de Ozark gebergte in USA, en Henry uit het boek Junkie van William Burrougs. Met zijn recente albums “Stay Gold” en “Paramount” wist hij terecht goud en platina in handen te krijgen. Met “Us” mag het wederom geen probleem zijn. Gaat het hem dan zo gemakkelijk af? Nee, de muziekstijl dat Henry gebruikt is niet het meest voor de hand liggende. Piano songs als “I’ve Always Hated Watching You Leave” zijn adembenemend mooi met een herkenbaar en mooi verhaal. Daarnaast bestaat het album vooral uit heerlijke droom-popsongs. Songs met spanning in de melodie met “Blindspot” of de spanning in de songs als “Africa”. Het album kent over het algemeen maatschappelijk getinte teksten (Uno di Moi) en experimenten binnen de elektropop/ dance in bijvoorbeeld “Elliot”. Samen met top producer Tim Bran (London Grammer, Birdy & the Verve) weet ze een inspirerend modern album te maken met kritische teksten. Kortom een moderne protestzanger met een hoge kwaliteit van liedjes maken.

Te zien in Nederland/ België 3 mei Paradiso Noord te Amsterdam

Christon - Towns & Cities

Christon - Towns & Cities

Label Paper Swan / PIAS

Beoordeling ****

Review Achter de artiestennaam Christon schuilt Christon Kloosterboer. De multi instrumentalist heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot producer en komt nu met een mooi album. Het solo project is ontstaan na het tijdelijk vertrek uit de band Rigby. Christon maakt gebruik van een zelf gebouwd loopstation dat verbonden staan met allerlei instrumenten. Op dit album heeft Christon alle instrumenten zoveel mogelijk zelf ingespeeld, zodat hij zelf controle houdt over het nummer en de sfeer van de songs. Met succes kunnen we zeggen. Een uitstapje naar Nashville om de sfeer van het schrijven te proeven en zijn songs bij te slijpen heeft iets extra’s binnen deze productie gebracht. Vanaf het begin hoor je dat het geluid heerlijk in het gehoor ligt. De instrumenten zijn goed op elkaar afgestemd en ieder instrument heeft daarbij de ruimte gekregen wat nodig is. Niets is weggeschoven of weggedrukt. Met het “Bonfire” weet Christon een prima hit potentieel nummer te schrijven, maar de songs als vocalen binnen “Stand Down” zijn opvallend mooi. De gevoeliger song “Perfect World To Let Her Go” en “It Always Comes Back To You” zijn pareltjes geworden, terwijl de drumbeats op “SOS Warning” het zwaardere werk opknapt. Christon Kloosterboer weet met dit solo debuut een goede stap in de richting te zetten van een solo carriere en kan daarbij Rigby de rug toekeren. Zo zien we dat een compromis in de creativiteit wel eens afbreuk kan doen aan de ideeën van de schrijver/ componist.

Te zien in Nederland/ België 2 april Patronaat te Haarlem 6 april V11 te Rotterdam 14 april Simplon te Groningen 21 april Luxor Live te Arnhem 29 april Mezz te Breda

Petter Carlsen - Glimt

Petter Carlsen - Glimt

Label FPO

Beoordeling ***

Review De Noordse singer- songwriter Petter Carlsen komt met zijn vierde album “Glimt”. Opvallend is dat Carlsen het album in zijn eigen moederstaal heeft opgenomen. De vorige albums waren nog Engelstalig. Hiermee tourde hij met o.a. Anneke van Giersbergen, Anathema, Marillion en Steven Wilson door Europa. Op zich niet de minste zou je zeggen. Nu gooit Carlsen het over een andere boeg. Met meer aandacht voor de singer-songwriters genre wanneer we “Majestet” en “Dagen Rope” beluisteren horen we toch een dat Carlsen een andere wending neemt. Zijn stem is nog even mooi en kwetsbaar, maar mijn Noors is niet meer wat het is geweest. Dus moeten we het vooral over de muziek hebben. Daar weet Carlsen de juiste snaar voor te pakken. Het album kent vooral een warme sfeer en een gedragen rust. Met de klank van de gitaar en de schalen die als percussie worden gebruikt, geeft dit de rust in de songs. Met “Tynnslit” krikt hij het tempo wat op om te voorkomen dat men over zou te kunnen gaan naar de dromerige slaapstand. Toch blijft deze droomsound aan, misschien juist omdat het onverstaanbaar is voor velen. Maar daar is niets mis mee. Het droomt lekker weg.

Te zien in Nederland/ Belgie 13 april St Nicolaaskapel te Nijmegen 14 april So What te Gouda 15 april Simplon te Groningen 16 april Cacaofabriek te Helmond

Brook Sharkey - Wandering Heart

Brook Sharkey - Wandering Heart

Label V2

Beoordeling ****

Review Het nieuwe album van Brooke Sharkey is uit. Met "Wandering Heart" laat ze ons hernieuwd kennismaken met haar eigenzinnige muzikale kunstzinnigheid. Ze groeide op tussen Frankrijk en Engeland en sinds haar 16e is ze actief bezig met songwriting. Inmiddels heeft ze een tweetal EP’s uitgebracht en haar eerste volwaardige album One Dress kwam in 2012 uit. Nu is daar haar tweede langspeler met een tiental geraffineerde, minimalistische nummers. Met haar prachtige stem is ze in staat om soepel te schakelen tussen het melodieuze enerzijds en het vurige anderzijds. De afgelopen jaren heeft Brooke veel gereisd, veel opgetreden en deze levenservaringen vormen de basis voor dit nieuwe album. Misschien wel het meest sprekende voorbeeld is de titelsong, ‘Wandering Heart’. Het is een prachtig melodieus nummer, redelijk minimalistisch dat naar het einde toe toch wat verrassend is omdat de sessiemuzikanten ietwat buiten de kaders treden. Natuurlijk is door het album heen de samenwerking met Adam Beattie hoorbaar Het album is een sfeervol geheel geworden, mede door de medewerking van Adam Beattie en andere (sessie)muzikanten waarbij gebruik wordt gemaakt van een niet alledaagse instrumentarium. Luister naar het fijne, jazzy klinkende ‘Where To Go’ waar Brooke uiterst zwoel klinkt in zowel het Engels als het Frans. Die tweetaligheid past ze overigens vaker toe. Ook bij ‘Come To Me’, met Argentijnse tango-elementen, is de voertaal overwegend Frans. Ook het uiterst fragiel en breekbaar klinkende ‘Offrida’ wordt door Brooke volledig in het Frans neergezet, wat natuurlijk niet vreemd is als je opgevoed wordt door een Franse moeder en een Engelse vader. Nummers als ‘Faces’ en ‘Bottletop Blues’ zijn subtiel, verfijnd en worden op een verhalende wijze door Brooke neergezet. Ze heeft alles zelf geschreven en speelt zowel de elektrische als de akoestische gitaar. Naast de titelsong verdient ook ‘Sailor’s Wife’ een speciale vermelding door de speelse elementen. Een album met mooie verhalen, muzikaal uitgesponnen door een talentvolle singer/songwriter. Soms tweetalig, verhalend en opgesierd met een mooi, helder stemgeluid. Kortom, smaakvolle composities waar je als luisteraar een aangenaam gevoel bij krijgt.

Te zien in Nederland/ België

Kim Janssen - Cousins

Kim Janssen - Cousins

Label Snowstar records

Beoordeling ***

Review De singer- songwriter Kim Janssen is geboren in Nederland maar groeide op in Bangkok en Kathmandu. Met de westerse muziek weet Janssen een oosters tintje hier aan te voeren. De muziek met een zweverige pop sound kent orkestrale arrangementen waarop de zang rust. Nummers als “Actor”, “Night Heron” en “Gouldians” geven dit prima weer. naast de mooi en behoudende songs die doen denken aan Blaudzun. Voeg daarbij de prachtige teksten van “Cousin” en “Dynasty”, dan mag je gerust zeggen dat we weer een aanwinst in de Nederlandse popmuziek hebben. Het is in onopgemerkt gebleven bij Sufjans Stevens’s/ The National Marla Hansen en Eirikur Orri Olafsson (Sigur Rós) die aan dit album hebben mee gewerkt De jonge man uit Utrecht tourde voorheen alleen door de wereld, maar weet het nu met een begeleidingsband te doen. Na het debuutalbum “Ancient Crime” is het nu “Cousins” dat het moet gaan doen. Met “Cousins” weet Janssen een prima vervolg te geven om de weide wereld weer in te kunnen.

Te zien in Nederland/ Belgie 31 maart de Helling te Utrecht 7 april Motel Mozaiqe te Rotterdam 19 april Trix te Antwerpen 28 april Here Comes The Summer Festival te Vlieland 16 juni Best Kept Secret te Hilvarenbeek

Torgeir Waldemar - No Offending Borders

Torgeir Waldemar - No Offending Borders

Label Ja Jansen Plateproduksjon / PIAS

Beoordeling ****

Review Ruim twee jaar geleden bracht Torgeir Waldemar zijn debuut titelloos album uit. Het waren klassieke singer- songwriters songs wat op zich niets bijzonder is. De Noor was inmiddels 40 en had behoefte om zijn kunsten op een schijf vast te leggen. We kunnen nu wel zeggen dat het een pracht debuut is, maar met het album “No Offending Borders” overstijgt hij dit debuut. Met een klassiek Bob Dylan singer songwriterssong “Falling Rain” brengt de zanger een ode aan de Amerikaanse rock and roll gitarist Link Wray. Deze legende overleed in 2005 in Kopenhagen dat hem iets dichter bij Waldemar’s homeland bracht. Het rauwe maar prettig stemgeluid en de gevarieerde structuur van de songs brengt dat dit een heerlijk album is. De akoestische gitaar verruilt hij met een vet elektrisch gitaargeluid op “Summer in Toulouse” en het verrassend nummer “Among The Low”. De stevige experimenteel gitaarsound en de countryfolk structuur doet denken aan de eerste platen van 16 Horsepower. Snerpend maar heerlijk waardoor het akoestische “Island Bliss” daarna weer melancholisch en zoet klinkt. Met “Sylvia (Southern People)” bekent Waldemar waar hij de inspiratie vandaan haalt. Het is niet vreemd dat hij met zo’n gevarieerd album en toch de singer- songwriters kant zoekt, dat dit bij de meester Neil Young vandaan komt. Het nummer “Sylvia” zou dan ook zo van een Young album kunnen komen. Met “I See The End” eindigt hij dit prachtig album op zijn Americana’s.

Te zien in Nederland/ België 21 mei Spieghel te Groningen

Lewis Watson - Midnight

Lewis Watson - Midnight

Label Cooking Vinyl

Beoordeling ****

Review Lewis Watson begon zijn muzikale carrière door akoestische covers online met de wereld te delen. Deze week komt zijn tweede volwaardige album getiteld “Midnight” uit. Watson heeft zijn eigen YouTube-kanaal, getiteld HolyLoowis, en post zijn covers online. Zo begint zijn carrière en muzikale reis. Het gitaarspelen is iets wat hij zich eigen heeft gemaakt; geen afgerond conservatorium of iets dergelijks, gewoon doen, kijken, oefenen en nog meer oefenen. Na een jaartje of drie video”s plaatsen op het World Wide Web brengt hij zijn eerste EP uit in 2012, getiteld It”s Got Four Sad Song On It BTW. Hij wort opgemerkt, tekent bij Warner Music en in 2014 komt zijn eerste album uit, getiteld The Morning. Het album heeft een akoestisch karakter en wordt overal goed ontvangen en Watson deelt vervolgens podia met grote namen. De nummers op “Midnight” zijn al in 2015 geschreven. In een tijdsbestek van twee weken plaatste hij met de band het fundament voor dit album. Daarna volgde het proces van nummers schrappen, mixen, artwork en schaven. Resultaat is een plaat met een groter pop-gehalte en een breder muzikaal spectrum. Opener “Maybe We”re Home” is hier meteen een mooi voorbeeld van. Een lekker uptempo nummer met de nodige bruggetjes waarbij drums en gitaar op de voorgrond mogen treden. “Little Light” gaat nog een stapje verder en blijkt uit te groeien tot een opwindend popnummer. Overigens heeft Lewis zich laten inspireren door aansprekende namen als Bon Iver en Coldplay. Lewis blijkt gaandeweg dit hoge niveau vast te kunnen houden want met “Deep The Water” doet hij er nog een schepje bovenop. Na die zeer sterke opening van Midnight is bij “La Song” het eerste moment van bezinning merkbaar en bij “When the Water Meets The Mountains” pakt hij terug naar de folk met een leuke tekstuele zinspeling op Springsteen”s “Dancing In The Dark “. Een blauwdruk van een singer/songwriter song vinden we terug in het akoestische “Hello Hello”; akoestische gitaar, wat drums, strijkers en gedragen door die innemende stem van Watson. Met het ontroerende “Run” gaat Watson echt terug naar de basis. Hier horen we alleen zijn stem en zijn akoestisch akoestische gitaar. Op het einde heeft Watson toch nog een verrassing in petto. Het kostte blijkbaar de nodige moeite maar op de gitaarballad “Slumber” horen we Watson een duet aangaan met Lucy Rose, een zangeres die hij al langer bewonderde en waarvan hij het stemgeluid als “unreal” bestempeld. Lewis Watson is ambitieus en jaagt zijn dromen na, zo blijkt wel uit dit nieuwe album Midnight. Het is een combinatie van singer/songwriter, pop en folk en dat allemaal in een smaakvolle uitvoering. Gewoon lekker toegankelijk, wars van franje maar wél muzikaal. Dat Watson zijn eigen weg uitstippelt blijkt ook wel dat Midnight niet door een groot label wordt uitgebracht maar op het onafhankelijke label Cooking Vinyl. Na The Morning is er nu Midnight …… gokje voor de titel van het volgende album? Afternoon?

Te zien in Nederland/ België 12 april : Bitterzoet, Amsterdam 13 april : Rotown, Rotterdam 22 april : Merleyn, Nijmegen

Jenn Grant - Paradise

Jenn Grant - Paradise

Label Starhouse rec.

Beoordeling ****

Review Dat er in tien jaar veel kan veranderen bewijst de Canadase singer/songwriter Jenn Grant met haar nieuwe album Paradise. Nadat ze in 2005 een EP uitbracht was daar tien jaar geleden haar debuutalbum. Orchestras For The Moon zag in 2007 het daglicht en daarbij kreeg Jenn medewerking van Ron Sexsmith. Daarna volgen nog vier albums en een tweetal EP’s voordat ze start met het schrijven van nieuw materiaal. In Canada verwierf Jenn al de nodige roem en ontving ze erkenning voor haar werk; in 2006 won ze de prijs voor “Best New Artist” én “Best Female Artist” bij de Novia Scotia Awards en daarnaast wonnen diverse songs prijzen zoals ‘I’ve Got Your Fire’ in 2013. Haar muziek kenmerkt zich door elementen van country, folk en pop. Het laatste album, Compostella, was vooral wat akoestisch georiënteerd en na een drukke touragenda startte ze samen met haar echtgenoot/producer Daniel Ledwell met het schrijven van nieuw materiaal. Teruggetrokken in de thuisstudio aan Lake Echo, Nova Scotia, is het Jenn Grant gelukt om zichzelf muzikaal opnieuw te ontdekken. Het album opent ijzersterk met de titelsong. Mysterieus, warm en met de nodige sensualiteit ontpopt dit nummer zich tot een ware powerballad met een verrassend bruggetje zo rond de drie minuten. Het stemgeluid doet mij denken aan dat van Dido, al is het altijd gevaarlijk om iets of iemand te etiketteren, waarbij de dynamiek en het bereik van haar stem ongekend is. Zo weet ze de melodieuze folkpop naadloos te combineren met nummers die wat R&B invloeden kennen waarbij natuurlijk de ballads niet mogen ontbreken. Nummers als ‘Galaxies’ en het hitgevoelige ‘Dogfight’ luisteren even makkelijk als aangenaam weg. Op Paradise kreeg Jenn hulp van diverse sessiemuzikanten waardoor het geheel een warm instrumentarium kent. Zoals al aangegeven schuwt ze het persoonlijke niet en weet ze dat ook in ballads te verpakken. De prachtige pianoballad ‘Rocket’ is geschreven als een persoonlijke ode aan David Bowie. Naast de titelsong kent het album nog enkele pareltjes. Luitster naar ‘Lion With Me’, een prachtig folk-achtig en bijna akoestisch nummer dat Jenn voor haar echtgenoot schreef. Ook ‘I’m A River’ behoort de sterkere nummers op dit album waarbij vooral het vocale bereik van Jenn opvalt; het ene moment erg laag om vervolgens de iele, hoge noten te raken. Bij ‘Sorry Doesn’t Know’ zijn de invloeden van soul en R&B duidelijk hoorbaar, ook door de bijdrage van saxofonist David Christensen. Afsluiten doet Jenn in stijl van dit album; ‘Legacy’ is een nummer met de nodige variatie Een album dat anders moet klinken dat haar vorige. Op Paradise is Jenn Grant hierin geslaagd. Melodieuze, warme composities die smaakvol neergezet worden. Belangrijkste wapen is natuurlijk nog steeds het ongelofelijke stemgeluid van deze Canadese. Het album klinkt als één geheel en het enige punt van kritiek is wellicht dat alle nummers binnen een bepaald spanningsveld blijven. Toch valt er op Paradise voldoende te genieten voor mensen die warm lopen voor dit genre.

Te zien in Nederland/ België

Nadia Reid - Preservation

Nadia Reid - Preservation

Label Basin Rock

Beoordeling ***

Review Na het debuut album “Listen Too Formation” komt de Nieuw Zeelandse Nadia Reid met het vervolg album. Het debuut was al een adembenemend mooi album. Met het titelstuk waarmee ze dit album begint, is het wederom raak. Haar kwetsbare stemgeluid gebruikt ze om de emoties binnen de songs als “The Arrow and the Aim” te beteugelen, terwijl ze gelijk de ruimte geeft om deze emoties te uiten. Wanneer dit ondersteund wordt door het heldere gitaargeluid en niet overheersende drums en percussie is het vooral meeslepend te noemen. “Richard” en “I Come Home To You” of het meer ingetogener Hanson St. Part 2. zijn songs die het best tot hun recht komen in een stille omgeving, donker buiten, binnen een kaarsje en laat dan Reid haar verhaal vertellen over relaties, frustratie en wensen voor het leven. Wanneer het stil is schrik je wakker en ontwaak je uit de wereld van Reid. Kortom is dit album een van de echte singer songwriters album zoals het is bedoeld. Het is een mooie opvolger van haar debuut waarbij ze verteld wat er in de tussentijd in haar leven heeft afgespeeld. Het lijkt nu wachten op haar derde deel van haar muzikaal dagboek.

Te zien in Nederland/ België

Adna - Closure

Adna - Closure

Label Despotz records

Beoordeling ***

Review Dat de integratie in Zweden toch kan lukken via de route der muziek bewijst Adna. Tijdens de uittocht vanuit Bosnië kwam Adna met haar ouders het Zweedse land binnen. Hier studeerde ze muziek en richtte ze zich op het zingen. Het titelloze “Adna” ep werd opgepakt door diverse tv series waardoor ze haar kunsten snel over de grenzen kon vertonen. Ondersteund met Europees subsidiegeld weet ze presentaties te geven in heel Europa, dat weer de inspiratie bracht tot haar debuut album. Nu zijn we 2 albums verder en brengt Adna minder thematische songs. Het past meer en de sfeer van de zweverige sound dat Scandinavië tegenwoordig over Europa stort. De overdenkingen van “Overthoughts” en “Thoughts” staan centraal voor dit album. De nummers klinken episch om tot een grote hoogte te stijgen. Het indringende “If” is waar haar Adna haar stem geheel tot haar recht komt. De warmte in haar tonatie om haar verhaal te vertellen wordt ondersteund door de piano en de mooi ingezet gitaarlijn. Met de percussies bouwt het nummer zich op met achtergrond koortjes om tot een geheel te komen om plotseling te stoppen om “If” te laten spreken. Uiteindelijk weet ze met Hide in Smoke het album bijna te eindigen om haarzelf weer met “Someone’s Someone” te vinden. Daar waar haar stemgeluid op Tanita Tikaram doet denken, is haar muzikale omlijsting meer een droompop wereld waar haar stem beter in uitkomt. Verrassend mooi.

Te zien in Nederland/ België

Lenya -The Hatch

Lenya -The Hatch

Label Eigen beheer

Beoordeling ***

Review De naam Julia Reinhold brengt niet snel een internationaal beeld, vandaar dat de naam Lenya in het leven is geroepen. De naam is afgeleid van Lotte Lenya. Samen met Blaudzun gitarist Jakob Sigmond achter de knoppen is haar debuut is een prettig album om je carrière mee te beginnen. Het album staat vol dromerige muziek en het ligt lekker en gemakkelijk in het gehoor. Vanaf de eerste klanken van het album hoor je haar kwetsbare stem dat rustgevend je verteld over de “Golden Rain”. Lopend door een laan vol prachtige strijkers die het nummer kleur geven wordt het luik van het album geopend. Het album is vooral divers te noemen. Of het nu om het jazzpop van ”Y” gaat, het singer-songwriters liedje “Serpentine” of het popliedje “Song To The Other Girl”, ze zijn allen even prettig om naar te luisteren. Het zijn dan ook echte liedjes met kop en staart en een tijdsduur van ruim 2 of 3 minuten. Door haar persoonlijke teksten weet Lenya een kijkje te geven in haar eigen leven, wat natuurlijk de beste inspiratiebron voor het maken van liedjes is . “Split Love” of “This Time”, het luik wordt opengezet om een verhaal te vertellen en dat doet Lenya met veel intimiteit en gevoel. Een mooi mens met een verhaal dat voor de kleine zalen zeker een mooie act is om haar verhaal te laten doen.

Te zien in Nederland/ België

Fink – Sunday Night Blues Club

Fink – Sunday Night Blues Club

Label R’coup’d / PIAS

Beoordeling ****

Review De blues indie gitarist en singer songwriter Fink is wereld beroemd in Nederland. Zijn shows voor november zijn allen zo goed als uitverkocht, terwijl er voor de shows in Europa verder nog genoeg kaarten verkrijgbaar zijn. Nederland heeft Fink in de harten gesloten en zal het niet meer los laten. Fin Greendal uit Bristol is eigenlijk een dj die zijn gitaar ter hand nam. Zijn singer songwriters talent bleef hier niet onbelicht. De blues dat doet denken aan de 16 horsepower meets Tom Waits komt mooi terug in “Boneyard” en “Hard to See You Happy”. De meeste songs zijn in een of twee takes opgenomen. Dan kun je er ook veel achtereen opnemen en dat resulteert in en dubbel album. Dit wordt dan in twee delen uitgebracht. Het tweede deel komt eind oktober op de markt. Samen met producer Flood ( U2, PJ Harvey) weet Fink een intiem album op te nemen alsof je een eigen huiskamer concert beleefd. De handclaps en meetikken op de tafel is genoeg om “Keep Myself Alone Now” de wenselijke drive te geven. De oude sound van de blues komt door de versterkers en krijgt een hoogtepunt op “Hour Golden”, om daarna met het 7 minuten durend en hypnotiserend “Black Curls” het album te eindigen.

Te zien in Nederland/ België 9 april Muziekgieterij te Maastricht 27 april Rotown te Rotterdam 30 april North Sea Jazz Club te Amsterdam 21 november Doornroostje te Nijmegen 22 november Paradiso te Amsterdam 23 november Paradiso te Amsterdam 24 november 013 te Tilburg

Tove K - Paying The Birds To Sing

Tove K - Paying The Birds To Sing

Label Grappa / PIAS

Beoordeling ****

Review Haar naam is Tove Kampestuen Heyerdahl en in thuisland Noorwegen is ze een bekendheid, niet in de minste plaats door haar acteercarrière. Nu is daar haar verrassende (Engelstalige) debuut onder de artiestennaam Tove K. De inmiddels 44-jarige Noorse Tove Kamepstuen Heyerdahl is in haar thuisland bekend van haar rollen in diverse Noorse series zoals Meglerne, Soria Moria en diverse tv-optredens. Ook heeft ze al enkele albums in haar moederstaal uitgebracht en is Paying The Birds To Sing haar Engelstalige debuutalbum. Het is een persoonlijk album geworden en is tot stand gekomen met behulp van Peder Kjellsby (FRIKO). Onder de artiestennaam Tove K brengt ze nu een album met fijne, lichtvoetige “easy-listening” nummers uit die voorzien zijn van een vleugje jazz waardoor het een gracieus geheel wordt. Naast Kjellsby maakt de top van de Noorse pop- en jazzmuziek zijn opwachting zoals Andreas Ulvo, Even Helte Hermansen en Kjetil Grande. Voor ons waarschijnlijk volstrekt onbekenden maar in Noorwegen gerespecteerde musici. Het album begint met de proloog ‘This Spring’, een soort muzikale kennismaking van nog geen minuut. Daarna maken we écht kennis met Tove en haar warme, sensuele stem. Met ‘Become You’ wordt meteen die intieme sfeer neergezet die het hele album zal aanblijven. Sfeervolle en dromerige melodieën, verpakt in smaakvolle composities die balanceren op de dunne lijn die soft pop van jazz scheidt. Een nummer als ‘Amen’ is aangrijpend en bij ‘Who Am I’ kruipt Tove onder je huid. Bijzonder is de gevoelige ballad ‘Save Me’, een debuut waarvoor de Noor Kjetil Grande zijn opwachting maakt. Al luisterend verplaats je jezelf al luisterend vloeiend van het ene mooie nummer naar het andere waarbij elk nummer van hoge kwaliteit is. ‘Berlin Air’ is misschien het meest poppy nummer terwijl ‘Who Am I’ nadrukkelijk jazzinvloeden kent. Afsluiter is het dromerige ‘This Spring’, een “reprise” op de proloog waarbij we haar charme als het ware nog één keer kunnen aanraken. In het bescheiden boekje is overigens dit de enige opgenomen songtekst. Tove K blijkt een over een ongekend en voor velen nog onbekend talent te beschikken. Op dit Engelstalige debuut Paying The Birds To Sing bewijst deze Noorse over een uitzonderlijk aangename, innemende stem te beschikken. Dit album bestaat louter uit rustige, geraffineerde composities waarbij Tove muzikaal ondersteund wordt door ras muzikanten. We zijn benieuwd naar het vervolg en of deze Noorse duizendpoot ook een andere genre aan gaat durven. Een plaat als goed gezelschap bij een glas wijn, als achtergrondmuziek bij een goed gesprek of simpelweg als luisterplaat. Een absolute aanrader.

Te zien in Nederland/ België

Jennie Abrahamson – Reverseries

Jennie Abrahamson – Reverseries

Label HTMS / Bertus

Beoordeling ****

Review De vruchtbare culturele grond van Scandinavië brengt veel goeds tegenwoordig. De Zweedse zangeres Jennie Abrahamson speelde zich al in de picture door support act te zijn voor o.a. Peter Gabriel. Niet geheel vreemd, omdat je haar wel de moderne versie van Kate Bush mag gaan noemen. Haar hoge heldere stem neemt je mee in de droompop dat doet denken aan de hoogtijdagen van Bush en Gabriel. Met het album ”Reverseries” weet ze energierijk te beginnen met “Safe Tonight”, dat al snel wordt gevolgd door een prachtige ballade pop “You Won Me Over”. Ze zou zo kunnen meedoen aan het Eurovisie Songfestival of de nieuwe Bondfilm soundtrack inzingen. Het is enerzijds dromerige electropop maar erg meeslepend en groots van aard. Dat het Zweeds is, mag een invulling geven aan “To The Water”. Het zou een Abba liedje anno 2017 kunnen zijn. De zangpartijen en samenzang, het tempo en de subtiele eenvoud klinkt dat het een simpel liedje is, waarbij stiekem van alles in is gestopt. Met haar opvallende clip wordt het nummer “Bloodlines” nog mooier en bijzonder dan het al op de plaat staat. Het is zeker iemand waar we veel moois van kunnen krijgen. Met Don’t Talk kan Celine Dion nog een momentje hebben van herkenning en “Summer” zal de zomer een mooi tintje kunnen geven wanneer dit een hit zou gaan worden. Dromend aan het strand en onder een hemel vol sterren op zoek te gaan naar de horoscopen….

Te zien in Nederland/België

Ed Sheeran – ÷ (Divide)

Ed Sheeran – ÷ (Divide)

Label Warner

Beoordeling ***

Review Het doet voorkomen dat het snel is gegaan met Edward Christiaan Sheeran. Inmiddels heeft deze Engels rossige singer-songwriter in deze periode tot nu toe drie albums op de markt gebracht. De grote doorbraak kwam snel. De single “The A-team” werd een enorme hit van het toenmalig guitig manneke met een gitaar dat hij, als het ware ooit eens van zijn grootmoeder had gekregen. Door deze doorbraak werd het duidelijk dat de boy-next-door in staat was om een enorme hit te kunnen scoren. Het bracht daardoor mensen in beweging en singer songwriters kregen weer een podium dat er toe deed. Het werd een inspiratiebron voor velen met een akoestische gitaar. Zo kent Sheeran natuurlijk ook zijn inspiratiebronnen. De slimheid van Sheeran is dat hij weet dat je niet alleen met een gitaar de wereld kunt veroveren. Hiervoor moet je een in een andere tijd hebben geleefd of een genie als Bob Dylan heten. Op het nieuwe album is de Ierse folk ontdekt. De karakteristieke Ierse fluit en violen horen we in “Galway Girl” en “Nancy Mulligan” en met “Castle On The Hill”, “Happier” en “Hearts Don’t Break Around Here” weet hij dan feilloos zijn eigen sound de ruimte te geven. De huidige hiphop sound weet Sheeran in het album te verwerken. “New Man” en “Shape of You” zijn songs die net zo goed op een album van Beyonce en Drake had kunnen staan. Het is dan ook niet vreemd dat je de songs van Sheeran op verschillende albums te vinden zijn. Taylor Swift “Everything Has Changed”, Christina Perrry’s “Be My Forever”, One Direction “18” en Justin Biebers “Love Yourself” zijn enkele songs die uit de pen kwamen van Ed Sheeran. Natuurlijk weer Sheeran zijn mooie liefdesliedjes ook voor zichzelf te houden “What Do I Know”, “How Do You Feel” en “Supermarket Flowers”. Met het “Barcalone” en het Paul Simon (Call Me All) gejatte “Bibia Be Ye Ye” brengt Sheeran de swingende drums weer in de songs. Inmiddels is na + (plus), x (cross) het nieuwe album ÷ (divide) als nieuwkomer op nummer 2 binnen gekomen in de verkooplijsten.

Te zien in Nederland/ België 3 april Ziggo Dome te Amsterdam 4 april Ziggo Dome te Amsterdam 5 april Sportpaleis te Antwerpen

Nadine Khouri – The Salted Air

Nadine Khouri – The Salted Air

Label One Flash

Beoordeling ***

Review Het was in 2013 dat de producer (PJ Harvey, Eels Tracy Chapman) en muzikant John Parish de zangeres Nadine Khouri uitnodigde als gastzangeres . Dit naar aanleiding van haar mini album “A Song To The City”. De zangeres die geboren is in Beiroet, nu wonend in London, nam deze kans met beide handen aan. Deze samenwerking ging zo goed dat Parish haar aanbood om haar nieuw album te produceren. Het is voor een multi instrumetalist als Khouri een droom dat een producer van formaat haar de hand toereikt, maar dat geldt ook andersom. De droompop en pop met de juiste balans geeft een prachtig album weer. Het album kent een sterke start met “Thru You I Awaken” waardoor de suggestie wordt gewekt dat het een pop album wordt. Al snel wordt het tempo lagen en komt er meer ruimte in de songs als “Broken Star” en het innemende “Jerusalem Blue”. De stijkers en subtiele invulling van blaas instrumenten of het harmonium horen we op “Daybreak” en het titelnummer “The Salted Air” . Hoewel het album niet snel op een wenslijstje zal komen te staan, is het voor de liefhebbers voor de droompop of een mooie andere singer- songwriters albums een mooie uitdaging om eens een onbekende weg te nemen dat toch op een verrassende zekerheid berust.

Te zien in Nederland/ België

Picidae – It’s Another Wor d

Picidae – It’s Another Wor d

Label PIAS

Beoordeling ***

Review Dat de Picidae in een andere wereld een groep spechten zijn die alle bomen weten te doorboren, is het met deze Picidae een ander geval. Deze band is kent een fijngevoelig stemgeluid dat klinkt als een vogel die het hoogste lied zingt. Met de trompetten geschal in “Emmet Hill Meadows” wordt het betoverend mooi. Ook dit geluid komt uit Noorwegen, dat zich tegenwoordig muzikaal goed op de kaart zet. Het duo bestaat uit Sigrun Tara Overland en Eirik Dorsdal weten door klein kwetsbare songs als “Sustain” en “Souled Out” een mooi en gevoelig album te brengen. De songs zijn subtiel doordat ze gebruik maken van de minimale instrumenten, maar geeft de ruimte aan de zangpartijen van Overland. De stem is innemend, maar o zo aanwezig. Het past is de rustige omgeving, waar dit album als behang een ruimte kleurt. Dan op zoek naar een heerlijke stoel waar je in verdwijnt om uiteindelijk te verdwalen in “Colored Bones” of “Crowd of Clouds”.

Te zien in Nederland/ België

Molly Burch – Please Be Mine

Molly Burch – Please Be Mine

Label Captured Tracks

Beoordeling ***

Review En weer is daar een interessant debuut op het Captured Tracks label. Het romantische debuut van Molly Burch dat doet denken aan muziek uit vervlogen tijden neemt je mee in haar beleving van verloren liefdes, eenzaamheid en hereniging. Molly Burch werd in Los Angeles aan de westkust van de USA geboren en groeide op in een muzikaal gezin. Als de dochter van een schrijver/producer als vader en een moeder als castingdirector, werd Molly omgeven door muziek van artiesten als Nina Simone, The Everly Brothers en andere bekende namen. Ze studeerde “Jazz Vocal Performance” aan de universiteit in Asheville, North Carolina waar haar voorliefde voor de muziek verder werd vormgegeven. Het universele thema komt dan weer voorbij als een gebroken hart haar naar Austin, Texas, drijft waar ze zich laat onderdompelen in muziek van artiesten als Dusty Springfield, Patsy Cline en anderen. Deze muziekstijl is overigens wel mede bepalend geworden voor haar eigen geluid op Please Be Mine. Op enig moment kwam Dailey Toliver, gitarist en oude liefde van Molly, over naar Austin en de liefde laaide weer op. Samen besloten ze met producer Dan Duszynski de studio in te duiken en het complete album werd vrijwel op één dag in één “take” opgenomen, wat blijkbaar een hele prestatie op zich is. De eerder genoemde achtergronden vormen het geluid van Molly Burch; een beetje rokerige stem waardoor alles wat zwoel klinkt, de voorliefde voor muziek uit het verleden en het subtiele gitaarspel van Toliver geven kleur aan thema”s als verbroken liefdes en gelukkige herenigingen. Lekkere singer/songwriter muziek die onmiskenbare invloeden uit “Doo Wop muziek” in zich heeft zoals bij “Fool” en op “Not Today”. Opener “Downhearted” is daarentegen wat completer en wordt daarmee meteen gepromoveerd tot één van de beste songs van dit debuutalbum. Op het soepele “Wrong For You” horen we een iets andere Molly en ook dit nummer is met zijn soulinvloeden erg sterk en haar stem klinkt hier wel erg prettig. “Torn To Pieces”, een nummer dat verhaalt over de eenzaamheid, kabbelt lekker voort en boeit zonder dat het complex wordt. Titelsong “Please Be Mine” is de overtreffende trap van een liefdesverklaring en hier drenkt Molly zich als het ware in zelfmedelijden. Dat de songs vaak autobiografisch zijn blijkt ook wel bij de romantische en tranentrekkende afsluiter “I Love You Still”, waarbij Molly voor de laatste keer haar liefde voor Dailey Toliver hardop uitspreekt. “Please Be Mine” klinkt lekker weg; een dromerige singer/songwriter plaat waarop Molly Burch laat horen over een aangename stem te beschikken en het album laat klinken alsof het vergeten vinylplaat is uit je muziekcollectie uit de seventies. Een beetje folk hier, een vleugje jazz daar en dat in combinatie met dat toch ietwat minimalistische geluid. Maar het geheel klopt wel en doet misschien wat denken aan het geluid van Mac Demarco, toevallig of niet, ook een singer/songwriter die uitkomt op het Captured Tracks-label. Een prima debuut en de nieuwsgierigheid naar een opvolger is gewekt.

Te zien in Nederland/ België

Rogier Pelgrim - Birds and Busy People

Rogier Pelgrim - Birds and Busy People

Label PIAS/ Rough Trade

Beoordeling ****

Review De singer songwriter uit Wageningen Rogier Pelgrim heeft wat langer stilgestaan bij zijn debuut album. De winnaar van de Grote Prijs van Nederland en finalist van “De Beste Singer Songwriter van Nederland” kreeg de mogelijkheid om veel als support act te kunnen spelen. Optreden op festivals te doen en een eigen tournee. Het resultaat werd dat Rogier Pelgrim het heerlijk vind om liedjes te maken en live te spelen maar een band om zich heen mist. Met het nieuwe album kiest hij er voor om zijn muziek anders te benaderen. ”Bird and Busy People” kreeg vorm tijdens zijn Pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. Hier begint de relativering en een nadere kijk op de wereld. Zo is het leven “Stranger Than The News” en een “Rat Race” waar niemand meer weet wie er aan mee doet. Wel weet hij zangeres Jeanne Rouwendaal te strikken om het nummer “Read My Mind” tot een juweeltje op dit album te maken. Wanneer je toch met Blof speelt, vraag je Paskal Jacobsen en bassist Peter Slager om wat nummers voor je in te spelen en nodig je contacten uit om je album optimaal te maken. En met succes. Het album is meer dan de moeite waard. Een download is niet genoeg, het gaat hierbij om het geheel van het album in plaats van losse nummers die verzameld zijn op een album. De singles “Won’t Go Back” en het “Welcome Here” heeft al wat airplay op de nationale radio gehad. Een prima voorloper voor om dit album tot een succes te brengen. Het is Rogier Pelgrim meer dan gegund.

Te zien in Nederland/ Belgie 3 maart Luxor Live Album Releaseshow te Arnhem 16 maart Cultura te Ede 25 maart Het Nieuwe Dijkhuis te Doetinchem 4 april Hofman Café te Utrecht

Ruud Houweling – Erasing Mountain

Ruud Houweling – Erasing Mountain

Label Arland rec/ Pias

Beoordeling ***

Review De singer songwriter uit Alphen aan de Rijn schreef al liedjes voor Kinderen voor Kinderen en Villa Achterwerk. Ruud Houweling bracht met zijn band Cloudmachine al enkele albums op de markt maar sinds een jaar of 10 werkt hij vooral voor zichzelf. Het debuutalbum werd in Amerika opgenomen met Oz Fritz (Tom Waits en Primus). Nu komt Houweling met zijn vierde solo album. Een album waar de doorgewinterde singer songwriter mooie songs maakt die je mee voeren in een compleet ander singer songwriters genre als vele vocalisten met een gitaar. Het “Earasing Mountains” is een heerlijk uptempo popsong tussen de luisterliedjes van “Oliffe”, “Through the Dark” en “Motherland”. Niet dat die songs slecht zijn, ze nemen je mee in de beeldende teksten. Houweling weet op het album mooie arrangementen te brengen met “Why We’re Here”, al laat hij ons aan het eind van het album wat in de steek met als zijn verrassingen. Deel twee is vooral sober en rustig waardoor de spanning uit het album vloeit. Daar in tegen zijn de songs nog even kwetsbaar en mooi van compositie.

Te zien in Nederland/ België

Ryan Adams - Prisoner

Ryan Adams - Prisoner

Label Universal

Beoordeling ****

Review De Amerikaanse singer-songwriter Ryan Adams wordt veel in het rijtje gezet met Kurt Cobain en Neil Young. Met zijn country folk achtige songs werd hij tijdens de eeuwwisseling gezien als een nieuw licht aan het muziekfront. Een nieuwe Bob Dylan of Neil Young in een notendop. Met prachtige albums uit dit tijd blijft het grote succes van Ryan Adams uit. Wel wist hij in 2009 actrice zangeres Mandy Moore aan de haak te slaan. Het gevolg was dat er twee albums in 2010 uitkwamen. Het album “Ashes and Fire” (2011) kreeg zelfs een bescheiden hitje, “Lucky Now”. Blijkbaar heeft het huwelijk als gevangenschap gevoeld en beëindigd afgelopen jaar dit feestje. Met het album “Prisoner” trekt hij dan ook even helemaal van leer. Het geeft hem de ruimte om na een kerkorgel intro, de elektrische gitaren weer uit de kast te halen en de vraag te stellen “Do You Still Love Me?”. De Ryan Adams waar ik persoonlijk meer van hou, dan de akoestische songs die hij overigens goed vertolkt. Met het titelstuk weet Adams feilloos over te gaan naar de Springsteen modus. Wellicht hebben ze meer dan alleen de liefde van dezelfde muziek gemeen. Het “Doomsday”, met ook een snerpende mondharmonica, geeft de dag weer wanneer de kogel door de kerk gaat. De titels “The Haunted House”, “Shiver and Shake” en “Anything I Say To You Now” zeggen al meer dan genoeg. Het album is een persoonlijk album van Adams dat dicht bij hem staat. Het is een verwerking van de afgelopen jaren. Toch weer bijzonder dat de slechte tijden tot de betere albums van de artiest leidt.

Te zien in Nederland/ België

Mercy John - This Ain't New York

Mercy John - This Ain't New York

Label Butler Bertus

Beoordeling ****

Beoordeling Dit is zeker geen New York maar ergen een dorpje in Brabant. Al verdient het de credits voor dit album met internationale allure. De sfeervolle klanken van Mercy John is te vergelijken met de Nederlandse versie van John Mayer, Tom Petty en Ryan Adams. De singer-songwriterspop dat tegenwoordig onder de Americana valt is aanstekelijk. Het refrein van “Back Home” is een meezinger en potentiele hit. Back home naar een dorpje ergens in Brabant waar hij zijn band heeft samengesteld. Daar waar de slow songs “Break Apart With Me”, “Rain”en “God Made An Awful Mistake” met een country invalshoek zijn gemaakt. Door deze drie songs achterelkaar te zetten zakt het album even in, om vervolgens met de popsongs “Better To Be Safe” (kant 2? op vinyl?) verder te gaan. Het tweede deel is afwisselend met kleine liedjes op akoestische gitaar, “Endless Summer” af te wisselen met het strakke rocksound met solos op “Strangers” De zang is prachtig opgenomen en de sound van het album is in het geheel mooi en helder, dat een pluim verdient voor de man achter de knoppen, Gabriel Peeters. Kortom een mooi debuut waar de band trots op mag zijn! Mercy John is de komende tijd veelvuldig op de Nederlandse podia te zien

Te zien in Nederland/ België 12 februari W2 te ’s Hertogenbosch 17 februari Groene Engel te Oss 18 februari De Helling te Utrecht 19 februari Gigant te Apeldoorn 3 maart Kroepoekfabriek te Vlaardingen 5 maart Velvet Music te Breda 19 maart Bosuil te Weert

Paal Flaata – Bless Us All

Paal Flaata – Bless Us All

Label Blue Moon rec

Beoordeling ***

Review De Noorse zanger Paal Flaata bracht vorig jaar een ode aan Townes van Zandt. Dit album was de derde in de reeks van tribute albums. Inmiddels zijn de andere twee album ook in Nederland uitgebracht. “Bless Us All” is een ode aan Mickey Newbury. Een singer songwriter die in 2002 kwam te overlijden. Newbury kreeg een ster in de Hall of Fame, dan hebben we het wel over iemand. De country songs van hem zijn vooral in Amerika groot goed. Wanneer Elvis, Linda Rondstadt, BB King, Ray Charles en Johnny Cash zijn songs in hun reportoire opnam is dat meer dan een eer. Met de warme stem van Flaata, dat doet denken aan een Johnny Cash met enig huidige gevoel voor hit potentie in de singers songwriters genre, is het verhaal rond. Het nummer “Future’s Not What It Used To Be” past geheel in de stijl van Cash/ Elvis. Al zijn de songs “Write A Song A Song”, “Good Morning Dear” en zijn Elvis hit “An American Trilogy” als pareltjes door Flaata opgenomen.

Te zien in Nederland/ België

Paal Flaata – Bless Us All

Paal Flaata – Bless Us All

Label Blue Moon Rec

Beoordeling ***

Review Met het album “Wait By The Fire” doet de zanger van Midnight Choir, Paal Flaata, een ode aan Chip Taylor. Deze Amerikaanse songwriter scoorde een enorme hit in de jaren 60. The Troggs scoorde de hit “Wild Thing” . Natuurlijk weet Flaata dit nummer te omzeilen omdat er genoeg prachtige songs van Taylor zijn te vinden. Dit lukt hem niet met het “Angel of the Morning” waarmee Juice Newton een millionsellers hit mee scoorde. Hij weet dit wederom tot een heerlijk nummer te maken. Intiem en charming. Net als “He Sits At My Table” dat je beeldend meeneemt in het verhaal van een slecht nieuwsgesprek over de gebeurtenissen in de buurt. Het aangrijpende “Graceland Souveniers” kent geen verdere uitleg en “This Darkest Day” zegt qua titel genoeg waar het over gaat. Muzikaal is het mooi en meeslepend. Voor ons is Paal Flaata een onbekende zanger, maar met een heerlijke stem en kennis van muziek hoe je de liedjes wel mooi kunt coveren zonder dat het de identiteit ervan verliest.

Te zien in Nederland/ België

Jesca Hoop – Memories Are Now

Jesca Hoop – Memories Are Now

Label Label: Subpop/ Konkurrent

Beoordeling ****

Review Op het debuutalbum “Kismet” wist Jesca Hoop nog Stewart Copeland van The Police te strikken om een nummer in te spelen. Inmiddels zijn we tien jaar verder en heeft de Amerikaanse singer-songwriter zich volledig op dit genre toegelegd. De songs op “Memories Are Now” zijn krachtige kleine songs waarbij de akoestische gitaar centraal staat. De songs zijn intiem en gelijktijdig kennen ze een popsausje dat doet denken aan Suzanne Vega. De teksten gaan iets dieper dan de gemiddelde popsongs en krijgen een novellist twist op “Pegasi” en “Unsaid”. “Songs of the Old” en “The Coming” krijgt een religieuze twist, waarbij de laatste nogal doet denken aan een combinatie van “Little Red Corvette” en “The Cross” van Prince. Met Blake Mills achter de knoppen, past dit album in de lijn van Fiona Apple en John Legend. Een mooi album dat zeker ieder eens moet luisteren om daarna een oordeel te geven.

Te zien in Nederland/ België


Info